II AKo 69/12

Sąd Apelacyjny w RzeszowieRzeszów2012-11-08
SAOSKarnepostępowanie karneŚredniaapelacyjny
wznowienie postępowaniaobserwacja psychiatrycznapostanowieniekpksąd apelacyjnyodpowiedzialność karnawolność osobista

Podsumowanie

Sąd Apelacyjny odmówił przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania, uznając, że postanowienie o zarządzeniu obserwacji psychiatrycznej nie jest orzeczeniem kończącym postępowanie karne.

Obrońca podejrzanego M. P. złożył wniosek o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem o zarządzeniu obserwacji psychiatrycznej w zakładzie leczniczym. Sąd Apelacyjny w Rzeszowie odmówił przyjęcia wniosku, wskazując, że postanowienie to nie jest orzeczeniem kończącym postępowanie karne w rozumieniu art. 540 § 1 k.p.k. Podkreślono, że nawet jeśli doszło do naruszenia przepisów proceduralnych, nie stanowi to podstawy do wznowienia postępowania w trybie nadzwyczajnym.

Sąd Apelacyjny w Rzeszowie rozpatrywał wniosek obrońcy podejrzanego M. P. o wznowienie postępowania. Wniosek dotyczył postanowienia Sądu Okręgowego w Tarnobrzegu, które utrzymało w mocy postanowienie Sądu Rejonowego w Mielcu o zarządzeniu obserwacji psychiatrycznej podejrzanego w zakładzie leczniczym. Sąd Apelacyjny, działając na podstawie art. 429 § 1 k.p.k. i art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 545 § 1 k.p.k., odmówił przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania. Uzasadnienie opiera się na art. 540 § 1 k.p.k., zgodnie z którym wznowieniu podlega postępowanie sądowe zakończone prawomocnym orzeczeniem rozstrzygającym o odpowiedzialności karnej. Sąd uznał, że postanowienie o zarządzeniu obserwacji psychiatrycznej nie jest takim orzeczeniem, mimo iż może wiązać się z dolegliwością dla podejrzanego. Przywołano ugruntowaną judykaturę Sądu Najwyższego potwierdzającą to stanowisko. Sąd zaznaczył, że nawet hipotetyczne naruszenie przepisów proceduralnych, takich jak art. 203 § 1 k.p.k. w kontekście zgody oskarżonego na obserwację, nie może być podstawą do wzruszenia orzeczenia w trybie nadzwyczajnym, jakim jest wznowienie postępowania.

Potrzebujesz głębszej analizy? Agent AI przeanalizuje tę sprawę na tle orzecznictwa i odpowiedniego stanu prawnego.

Sprawdź

Zagadnienia prawne (2)

Odpowiedź sądu

Nie, postanowienie o zarządzeniu obserwacji psychiatrycznej nie jest orzeczeniem kończącym postępowanie karne w rozumieniu art. 540 § 1 k.p.k.

Uzasadnienie

Sąd uznał, że wznowienie postępowania dotyczy tylko orzeczeń rozstrzygających o odpowiedzialności karnej. Postanowienie o obserwacji psychiatrycznej, mimo że może być dolegliwe, nie kończy postępowania w tym zakresie.

Rozstrzygnięcie

Decyzja

odmowa przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania

Strony

NazwaTypRola
M. P.osoba_fizycznapodejrzany
obrońca podejrzanego M. P.inneobrońca

Przepisy (6)

Główne

k.p.k. art. 429 § 1

Kodeks postępowania karnego

k.p.k. art. 530 § 2

Kodeks postępowania karnego

k.p.k. art. 545 § 1

Kodeks postępowania karnego

k.p.k. art. 540 § 1

Kodeks postępowania karnego

Wznowieniu podlega postępowanie sądowe zakończone prawomocnym orzeczeniem rozstrzygającym o odpowiedzialności karnej.

Pomocnicze

k.p.k. art. 259 § 2

Kodeks postępowania karnego

k.p.k. art. 203 § 1

Kodeks postępowania karnego

Niedopuszczalne jest wydanie przez sąd orzeczenia o poddaniu oskarżonego obserwacji psychiatrycznej, jeśli sam oskarżony o to nie wnosi, a można przewidywać karę z warunkowym zawieszeniem lub łagodniejszą.

Argumenty

Skuteczne argumenty

Postanowienie o zarządzeniu obserwacji psychiatrycznej nie jest orzeczeniem kończącym postępowanie karne w rozumieniu art. 540 § 1 k.p.k.

Godne uwagi sformułowania

Za takie orzeczenie nie może być uznane postanowienie Sądu Okręgowego w Tarnobrzegu z dnia 13 sierpnia 2012 r., sygn. akt II Kz 130/12, którym rozstrzygano o zasadności orzekania wobec podejrzanego M. P. badań psychiatrycznych połączonych z obserwacją w zakładzie leczniczym. Nie mniej jednak zgodzić się należy z wywodami obrońcy podejrzanego, iż orzeczenie badań psychiatrycznych połączonych z obserwacją w zakładzie leczniczym ma negatywne konsekwencje dla sfery wolności osobistej podejrzanego i stanowi istotną dolegliwość, nie zmienia to jednak faktu, że rozstrzygnięcie to nie jest orzeczeniem kończącym postępowanie karne w zakresie odnoszącym się do odpowiedzialności karnej wnioskodawcy.

Skład orzekający

Zbigniew Różański

przewodniczący

Informacje dodatkowe

Wartość precedensowa

Siła: Średnia

Powoływalne dla: "Ustalenie, że postanowienie o obserwacji psychiatrycznej nie jest orzeczeniem kończącym postępowanie karne i nie podlega wznowieniu na podstawie art. 540 § 1 k.p.k."

Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji wniosku o wznowienie postępowania w przedmiocie zarządzenia obserwacji psychiatrycznej.

Wartość merytoryczna

Ocena: 4/10

Sprawa dotyczy kwestii proceduralnych związanych z wznowieniem postępowania i interpretacją pojęcia orzeczenia kończącego postępowanie karne. Jest to istotne dla praktyków prawa karnego, ale mniej interesujące dla szerszej publiczności.

Kiedy można wznowić postępowanie karne? Sąd Apelacyjny wyjaśnia kluczową kwestię.

Sektor

inne

Agent AI dla prawników

Masz pytanie dotyczące tej sprawy?

Zapytaj AI Research — przeanalizuje to orzeczenie w kontekście ponad 1,4 mln innych spraw i aktualnych przepisów.

Wyszukiwanie w 1,4 mln orzeczeń SN, NSA i sądów powszechnych
Dogłębna analiza z powołaniem na źródła
Zadawaj pytania uzupełniające — jak rozmowa z ekspertem

Powiązane tematy

Pełny tekst orzeczenia

Sygn. akt II AKo 69/12 ZARZĄDZENIE Dnia 8 listopada 2012 r. Przewodniczący II Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie - SSA Zbigniew Różański w przedmiocie wniosku obrońcy podejrzanego M. P. o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Sądu Okręgowego w Tarnobrzegu z dnia 13 sierpnia 2012 r., sygn. akt II Kz 130/12 utrzymującym w mocy postanowienie Sądu Rejonowego w Mielcu z dnia 20 czerwca 2012 r., sygn. akt II Kp 242/12 o zarządzeniu obserwacji w zakładzie leczniczym na podstawie art. 429 § 1 k.p.k. i art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 545 § 1 k.p.k. z a r z ą d z a: o d m ó w i ć przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania. UZASADNIENIE Wnioskiem z dnia 10 października 2012 r. obrońca podejrzanego M. P. wystąpiła o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Sądu Okręgowego w Tarnobrzegu z dnia 13 sierpnia 2012 r., sygn. akt II Kz 130/12 utrzymującym w mocy postanowienie Sądu Rejonowego w Mielcu z dnia 20 czerwca 2012 r., sygn. akt II Kp 242/12 o zarządzeniu obserwacji podejrzanego w zakładzie leczniczym. Zgodnie zaś z art. 540 § 1 k.p.k. wznowieniu podlega postępowanie sądowe zakończone prawomocnym orzeczeniem tj. orzeczeniem, które rozstrzyga o odpowiedzialności karnej. Za takie orzeczenie nie może być uznane postanowienie Sądu Okręgowego w Tarnobrzegu z dnia 13 sierpnia 2012 r., sygn. akt II Kz 130/12, którym rozstrzygano o zasadności orzekania wobec podejrzanego M. P. badań psychiatrycznych połączonych z obserwacją w zakładzie leczniczym. Stanowisko to jest już ugruntowane w judykaturze Sądu Najwyższego (por. postanowienie z dnia 29 stycznia 2008 r., IV KO 118/07, LEX nr 346765; uzasadnienie postanowienia z dnia 7 maja 2007 r., V KZ 24/07, OSNKW 2007, z. 6, poz. 53; postanowienie z dnia 12 czerwca 2003 r., IV KZ 16/03, OSNKW-R 2003, poz. 1290; uzasadnienie postanowienia z dnia 12 kwietnia 2001 r., III KO 53/99, OSNKW 2001, z. 7-8, poz. 67; postanowienie z dnia 29 października 1997 r., II KZ 130/97, OSNKW 1998, z. 1-2, poz. 10). Nie mniej jednak zgodzić się należy z wywodami obrońcy podejrzanego, iż orzeczenie badań psychiatrycznych połączonych z obserwacją w zakładzie leczniczym ma negatywne konsekwencje dla sfery wolności osobistej podejrzanego i stanowi istotną dolegliwość, nie zmienia to jednak faktu, że rozstrzygnięcie to nie jest orzeczeniem kończącym postępowanie karne w zakresie odnoszącym się do odpowiedzialności karnej wnioskodawcy. Na marginesie, w kontekście wywodów zawartych w uzasadnieniu przedmiotowego wniosku, zasadnym jest zauważyć, iż odpowiednie stosowanie art. 259 § 2 k.p.k. , nakazane przepisem art. 203 § 1 zdanie drugie k.p.k. , powoduje, że niedopuszczalne jest wydanie przez sąd orzeczenia o poddaniu oskarżonego obserwacji psychiatrycznej, jeśli sam oskarżony o to nie wnosi, a na podstawie okoliczności sprawy można przewidywać, że będzie orzeczona wobec niego kara pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania lub kara łagodniejsza. Jeżeli biegli zgłoszą takie żądanie, sąd nie może go po prostu uwzględnić bez naruszenia wskazanych wyżej przepisów. Nawet jeśli w niniejszej sprawie doszło do naruszenia przepisu art. 203 § 1 k.p.k. , tak jak to wywodzi obrońca, to jednak kwestia ta nie może być powodem wzruszenia zapadłego orzeczenia w trybie nadzwyczajnym, jakim jest wznowienie postępowania. Skoro zaś w realiach niniejszej sprawy wniosek o wznowienie jest niedopuszczalny, to na podstawie art. 429 § 1 k.p.k. i art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 545 § 1 k.p.k. , zarządzono jak na wstępie. Pouczenie : Na powyższe zarządzenie służy zażalenie do Sądu Najwyższego w Warszawie za pośrednictwem Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie w terminie 7 dni od otrzymania niniejszego zarządzenia. Sygn. akt II AKo 69/12 Pouczenie : Na powyższe zarządzenie służy zażalenie do Sądu Najwyższego w Warszawie za pośrednictwem Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie w terminie 7 dni od otrzymania niniejszego zarządzenia. Zarządzenie Odpis zarządzenia z pouczeniem doręczyć: - podejrzanemu M. P. – adres do doręczeń: Kancelaria Adwokacka ul. (...) , (...)-(...) R. , - obrońcy podejrzanego adw. K. S. – K.A. w R. . R. , dnia 8 listopada 2012 r. Sędzia. Wykonano, dnia 12 listopada 2012 r.

Nie znalazłeś odpowiedzi?

Zadaj pytanie naszemu agentowi AI — przeszuka orzecznictwo i przepisy za Ciebie.

Rozpocznij analizę