II AKA 97/19

Sygn. akt II AKa 97/19 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 27 listopada 2019 r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSA Jerzy Skorupka (spr.) Sędziowie: SSA Bogusław Tocicki SSA Agata Regulska Protokolant: Joanna Rowińska przy udziale Bartosza Pęcherzewskiego i Łukasza Kudyka prokuratora (...) Prokuratury (...) po rozpoznaniu w dniu 16 października 2019 r. oraz 13 i 27 listopada 2019r. sprawy P. G. oskarżonego z art. 258 § 1 kk , art. 165 § 1 pkt 2 kk w związku z art. 12 kk w związku z art. 65 § 1 kk w związku z art. 64 § 1 kk J. K. oskarżonego z art. 258 § 3 kk , art. 165 § 1 pkt 2 kk i art. 18 § 1 kk w związku z art. 165 § 1 pkt 2 kk w związku z art. 12 kk w związku z art. 65 § 1 kk , art. 299 § 1 i 5 kk w związku z art. 12 kk w związku z art. 65 § 1 kk J. L. oskarżonego z art. 258 § 3 kk , art. 165 § 1 pkt 2 kk i art. 18 § 1 kk w związku z art. 165 § 1 pkt 2 kk w związku z art. 12 kk w związku z art. 65 § 1 kk P. P. oskarżonego z art. 258 § 1 kk , art. 165 § 1 pkt 2 kk w związku z art. 12 kk w związku z art. 65 § 1 kk , art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii P. M. oskarżonego z art. 258 § 1 kk , art. 165 § 1 pkt 2 kk w związku z art. 12 kk w związku z art. 64 § 1 kk w związku z art. 65 § 1 kk P. K. oskarżonego z art. 258 § 1 kk , art. 165 § 1 pkt 2 kk w związku z art. 12 kk w związku z art. 65 § 1 kk , art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii Ł. C. oskarżonego z art. 258 § 1 kk , art. 165 § 1 pkt 2 kk w związku z art. 12 kk w związku z art. 65 § 1 kk R. Z. (1) oskarżonego z art. 258 § 1 kk , art. 165 § 1 pkt 2 kk w związku z art. 12 kk w związku z art. 65 § 1 kk , art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii i art. 57 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 11 § 2 k.k. B. P. (2) oskarżonego z art. 258 § 1 kk , art. 165 § 1 pkt 2 kk w związku z art. 12 kk w związku z art. 65 § 1 kk M. O. oskarżonego z art. 258 § 1 kk , art. 165 § 1 pkt 2 kk w związku z art. 12 kk w związku z art. 65 § 1 kk Ł. B. (1) oskarżonego z art. 258 § 1 kk , art. 165 § 1 pkt 2 kk w związku z art. 12 kk w związku z art. 64 § 1 kk w związku z art. 65 § 1 kk A. R. oskarżonego z art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii , art. 299 § 1 i § 5 kk w związku z art. 12 kk B. W. oskarżonego z art. 258 § 3 kk , art. 165 § 1 pkt 2 kk i art. 18 § 1 kk w związku z art. 165 § 1 pkt 2 kk w związku z art. 12 kk w związku z art. 65 § 1 kk na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora co do wszystkich oskarżonych, oskarżonego P. G. , J. K. , J. L. , oskarżonego P. P. , P. M. , P. K. , Ł. C. , R. Z. (1) , M. O. , Ł. B. (1) , A. R. oraz B. W. od wyroku Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 6 listopada 2018 r., sygn. akt III K 377/17 I. zmienia zaskarżony wyrok: 1. w stosunku do J. K. w ten sposób, że w miejsce czynu przypisanego temu oskarżonemu w punkcie V części rozstrzygającej ustala, że w okresie od stycznia 2014 r. do 26 czerwca 2017 r. we W. , działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej przekazał A. R. w celu ukrycia złoty łańcuch o wartości jubilerskiej nie mniejszej niż 30.530 zł, pochodzący z korzyści związanych z dokonywaniem czynów zabronionych polegających na wyrabianiu i wprowadzaniu do obrotu szkodliwych dla zdrowia substancji w postaci między innymi (...) , (...) i (...) , co stanowi przestępstwo z art. 299§1 KK i za to, na podstawie tego przepisu wymierza mu karę 10 miesięcy pozbawienia wolności stwierdzając, że utraciła moc kara łączna wymierzona temu oskarżonemu w punkcie XXXV oraz orzeczenie zawarte w punkcie XLIX b części rozstrzygającej, 2. w stosunku do Ł. C. w ten sposób, że z opisu czynu przypisanego temu oskarżonemu w punkcie XVIII części rozstrzygającej eliminuje zwrot „w wytwarzaniu i” oraz obniża wymierzoną mu karę pozbawienia wolności do 1 roku i 2 miesięcy stwierdzając, że utraciła moc kara łączna pozbawienia wolności wymierzona temu oskarżonemu w punkcie XLI oraz orzeczenie zawarte w punkcie XLIX h części rozstrzygającej, 3. w stosunku do P. P. w ten sposób, że z opisu czynu przypisanego temu oskarżonemu w punkcie XX części rozstrzygającej eliminuje zwrot „w wytwarzaniu i” oraz ustala, że czyny przypisane temu oskarżonemu w punkcie XX i XXI części rozstrzygającej stanowią jedno przestępstwo z art. 165§1 pkt 2 KK w zw. z art. 12 KK i art. 65§1 KK i za to na podstawie art. 165§1 pkt 2 KK w zw. z art. 65§1 KK oraz na podstawie art. 33§2 i 3 KK wymierza mu karę 1 roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności oraz 100 (sto) stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki na 50 (pięćdziesiąt) zł stwierdzając, że utraciła moc kara łączna pozbawienia wolności wymierzona temu oskarżonemu w punkcie XLII oraz orzeczenie zawarte w punkcie XLIXi części rozstrzygającej, 4. w stosunku do B. P. (2) w ten sposób, że z opisu czynu przypisanego temu oskarżonemu w punkcie XXIII części rozstrzygającej eliminuje zwrot „w wytwarzaniu i” oraz obniża wymierzoną mu karę pozbawienia wolności do 8 miesięcy stwierdzając, że utraciła moc kara łączna pozbawienia wolności wymierzona temu oskarżonemu w punkcie XLIII oraz orzeczenia zawarte w punktach XLVII, XLVIII i L części rozstrzygającej, 5. w stosunku do A. R. w ten sposób, że: A. karę pozbawienia wolności wymierzoną w punkcie XXIX części rozstrzygającej za czyn z art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii obniża do 10 miesięcy stwierdzając, że utraciła moc kara łączna wymierzona temu oskarżonemu w punkcie XLVI oraz orzeczenia zawarte w punktach XLVII i XLVIII części rozstrzygającej, B. w miejsce czynu przypisanego temu oskarżonemu w punkcie XXX części rozstrzygającej ustala, że w okresie od stycznia 2014 r. do 26 czerwca 2017 r. we W. , działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej przyjął od J. K. w celu ukrycia złoty łańcuch o wartości jubilerskiej nie mniejszej niż 30.530 zł, pochodzący z korzyści związanych z dokonywaniem przez J. K. czynów zabronionych polegających na wyrabianiu i wprowadzaniu do obrotu szkodliwych dla zdrowia substancji w postaci między innymi (...) , (...) i (...) , co stanowi przestępstwo z art. 299§1 KK i za to, na podstawie tego przepisu wymierza mu karę 10 miesięcy pozbawienia wolności, II. w pozostałej części utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok w stosunku do J. K. , Ł. C. , P. P. , B. P. (2) i A. R. , a także w stosunku do B. W. , J. L. , P. G. , P. M. , Ł. B. (1) , P. K. , M. O. i R. Z. (1) , III. na podstawie art. 85§1 KK i art. 86§1 KK łączy kary pozbawienia wolności wymierzone J. K. w punkcie III i IV części rozstrzygającej oraz w punkcie I.1. niniejszego wyroku i wymierza mu karę łączną 4 lat i 4 miesięcy pozbawienia wolności, zaliczając na poczet tej kary, na podstawie art. 63§1 KK okres zatrzymania i tymczasowego aresztowania oskarżonego od dnia 27 czerwca 2017 r. do dnia 27 listopada 2019 r., IV. na podstawie art. 85§1 KK i art. 86§1 KK łączy kary pozbawienia wolności wymierzone Ł. C. w punkcie XVII części rozstrzygającej oraz w punkcie I.2. niniejszego wyroku i wymierza mu karę łączną 1 roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności, zaliczając na poczet tej kary na podstawie art. 63§1 KK okres zatrzymania i tymczasowego aresztowania oskarżonego w dniu 5 kwietnia 2017 r. oraz od dnia 27 czerwca 2017 r. do 19 czerwca 2018 r., V. na podstawie art. 85§1 KK i art. 86§1 KK łączy kary pozbawienia wolności wymierzone P. P. w punkcie XIX części rozstrzygającej oraz w punkcie I.3 niniejszego wyroku i wymierza mu karę łączną 1 roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności, zaliczając na poczet tej kary na podstawie art. 63§1 KK okres zatrzymania i tymczasowego aresztowania oskarżonego od dnia 1 do 3 lipca 2016 r. oraz od dnia 27 czerwca do13 października 2017 r., VI. na podstawie art. 85§1 KK i art. 86§1 KK łączy kary pozbawienia wolności wymierzone B. P. (2) w punkcie XXII części rozstrzygającej oraz w punkcie I.4. niniejszego wyroku i wymierza mu karę łączną 10 miesięcy pozbawienia wolności, zaliczając na poczet tej kary okres zatrzymania i tymczasowego aresztowania oskarżonego od dnia 13 sierpnia do 24 października 2017 r., a na poczet kary grzywny orzeczonej w punkcie XXIII części rozstrzygającej okres zatrzymania i tymczasowego aresztowania oskarżonego w dniach 3 kwietnia 2015 r. i 26 kwietnia 2016 r. oraz od dnia 27 czerwca do 12 sierpnia 2017r. VII. na podstawie art. 69§1 KK i art. 70§1 KK wykonanie kary łącznej pozbawienia wolności wobec B. P. (2) zawiesza na okres 2 lat próby, zobowiązując go na podstawie art. 72§1 pkt 1 KK do informowania sądu o przebiegu okresu próby, VIII. na podstawie art. 85§1 KK i art. 86§1 KK łączy kary pozbawienia wolności wymierzone A. R. w punkcie I.5.A i B niniejszego wyroku i wymierza mu karę łączną 10 miesięcy pozbawienia wolności, zaliczając na poczet tej kary okres zatrzymania oskarżonego od dnia 27 do 28 czerwca 2017 r., IX. na podstawie art. 69§1 KK i art. 70§1 KK wykonanie kary łącznej wobec A. R. zawiesza na okres 2 lat próby, zobowiązując go na podstawie art. 72§1 pkt 1 KK do informowania sądu o przebiegu okresu próby, X. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz: 1. adw. A. W. (1) 885,60 zł tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej Ł. C. z urzędu w postępowaniu odwoławczym, w tym podatek VAT, 2. adw. M. A. 885,60 zł tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej P. G. z urzędu w postępowaniu odwoławczym, w tym podatek VAT, 3. adw. I. N. 885,60 zł tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej P. K. z urzędu w postępowaniu odwoławczym, w tym podatek VAT, 4. adw. Ł. B. (2) 3763,80 zł tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej P. M. z urzędu w obu instancjach, 5. adw. R. B. 3763,80 zł tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej Ł. B. (1) z urzędu w obu instancjach, XI. zasądza od oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa po 1/26 zryczałtowanych wydatków poniesionych przez Skarb Państwa w postępowaniu odwoławczym, a także wymierza im należne opłaty sądowe w wysokości: 1. B. W. 5400 zł. za drugą instancję, 2. J. K. 5400 zł. za obie instancje, 3. J. L. 5400 zł. za drugą instancję, 4. P. G. 1400 zł. za drugą instancję, 5. P. M. 1400 zł. za drugą instancję, 6. Ł. B. (1) 1400 zł. za drugą instancję, 7. P. K. 1300 zł. za drugą instancję, 8. Ł. C. 1300 zł. za obie instancje, 9. P. P. 1300 zł. za obie instancje, 10. B. P. (2) 1180 zł. za obie instancje, 11. M. O. 1300 zł. za drugą instancję, 12. R. Z. (1) 1300 zł. za drugą instancję, 13. A. R. 180 zł. za obie instancje, XII. kosztami postępowania odwoławczego związanymi z apelacją oskarżyciela publicznego, a także wydatkami Skarbu Państwa w postępowaniu odwoławczym poniesionymi z konwojowaniem oskarżonych i ustanowieniem obrońców z urzędu, obciąża Skarb Państwa. UZASADNIENIE Sąd Okręgowy we Wrocławiu wyrokiem z dnia 6 listopada 2018 r., III K 377/17: I. uznał oskarżonego B. W. za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt. I części wstępnej wyroku stanowiącego przestępstwo z art. 258 § 3 k.k. i za to na podstawie art. 258 § 3 kk wymierzył mu karę 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności; II. uznał oskarżonego B. W. za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt. II części wstępnej wyroku, z tym że przyjął, że oskarżony w krytycznym czasie wprowadzał do obrotu szkodliwe dla zdrowia substancje w ilości nie mniejszej niż 223 200 sztuk opakowań o rynkowej wartości nie mniejszej niż 6 696 000 zł, tj. popełnienia przestępstwa z art. 165 § 1 pkt 2 k.k. i art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 165 § 1 pkt 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 165 § 1 pkt 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. oraz na podstawie art. 33 § 2 i 3 k.k. wymierzył mu kary 4 (czterech) lat pozbawienia wolności i 250 (dwieście pięćdziesiąt) stawek dziennych grzywny ustalając wymiar jednej stawki dziennej na kwotę 100 (stu) złotych; III. uznał oskarżonego J. K. za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt. III części wstępnej wyroku stanowiącego przestępstwo z art. 258 § 3 k.k. i za to na podstawie art. 258 § 3 kk wymierzył mu karę 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności; IV. uznał oskarżonego J. K. za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt. IV części wstępnej wyroku, tj. popełnienia przestępstwa z art. 165 § 1 pkt 2 k.k. i art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 165 § 1 pkt 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 165 § 1 pkt 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. oraz na podstawie art. 33 § 2 i 3 k.k. wymierzył mu kary 4 (czterech) lat pozbawienia wolności i 250 (dwieście pięćdziesiąt) stawek dziennych grzywny ustalając wymiar jednej stawki dziennej na kwotę 100 (stu) złotych; V. uznał oskarżonego J. K. za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie V części wstępnej wyroku stanowiącego przestępstwo z art. 299 § 1 i 5 k.k. w zw. Z art. 12 k.k. i w zw. z art. 65 par 1 k.k. i za to na podstawie art. 299 § 5 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. wymierzył mu karę 1 (jednego) roku i 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności; VI. uznał oskarżonego J. L. za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt. VI części wstępnej wyroku, z tym że przyjął że oskarżony czyn ten popełnił w okresie od lipca 2014 roku do dnia 26 czerwca 2017 roku, stanowiącego przestępstwo z art. 258 § 3 k.k. i za to na podstawie art. 258 § 3 kk wymierzył mu karę 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności; VII. uznał oskarżonego J. L. za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt. VII części wstępnej wyroku, z tym że przyjął, że oskarżony czyn ten popełnił w okresie od lipca 2014 roku do 26 czerwca 2017 roku, a w krytycznym czasie wprowadzał do obrotu szkodliwe dla zdrowia substancje w ilości nie mniejszej niż 223 200 sztuk opakowań o rynkowej wartości nie mniejszej niż 6 696 000 zł, tj. popełnienia przestępstwa z art. 165 § 1 pkt 2 k.k. i art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 165 § 1 pkt 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 165 § 1 pkt 2 k.k. w zw. Z art. 65 § 1 k.k. oraz na podstawie art. 33 § 2 i 3 k.k. wymierzył mu kary 4 (czterech) lat pozbawienia wolności i 250 (dwieście pięćdziesiąt) stawek dziennych grzywny ustalając wymiar jednej stawki dziennej na kwotę 100 (stu) złotych; VIII. uznał oskarżonego P. G. za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt. VIII części wstępnej wyroku stanowiącego przestępstwo z art. 258 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 258 § 1 kk wymierzył mu karę 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności; IX. uznał oskarżonego P. G. za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt. IX części wstępnej wyroku, tj. popełnienia przestępstwa z art. 165 § 1 pkt 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i w zw. z art. 65 § 1 k.k. oraz w zw. z art. 64 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 165 § 1 pkt 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i art. 64 § 1 k.k. oraz na podstawie art. 33 § 2 i 3 k.k. wymierzył mu kary 2 (lat) lat pozbawienia wolności i 100 (sto) stawek dziennych grzywny ustalając wymiar jednej stawki dziennej na kwotę 50 (pięćdziesięciu) złotych; X. uznał oskarżonego P. M. za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt. X części wstępnej wyroku, z tym że przyjął, że oskarżony czyn ten popełnił nie do dnia 26 czerwca 2017 roku, lecz do maja 2017 roku, tj. popełnienia przestępstwa z art. 258 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 258 § 1 kk wymierzył mu karę 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności; XI. uznał oskarżonego P. M. za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt. XI części wstępnej wyroku, z tym że przyjął, że oskarżony czyn ten popełnił nie do dnia 26 czerwca 2017 roku, lecz do maja 2017 roku tj. popełnienia przestępstwa z art. 165 § 1 pkt 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i w zw. z art. 65 § 1 k.k. i 64 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 165 § 1 pkt 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i art. 64 § 1 k.k. oraz na podstawie art. 33 § 2 i 3 k.k. wymierzył mu kary 2 (lat) lat pozbawienia wolności i 100 (sto) stawek dziennych grzywny ustalając wymiar jednej stawki dziennej na kwotę 50 (pięćdziesięciu) złotych; XII. uznał oskarżonego Ł. B. (1) za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt. XII części wstępnej wyroku stanowiącego przestępstwo z art. 258 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 258 § 1 kk wymierzył mu karę 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności; XIII. uznał oskarżonego Ł. B. (1) za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt. XIII części wstępnej wyroku, tj. popełnienia przestępstwa z art. 165 § 1 pkt 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i w zw. z art. 65 § 1 k.k. oraz w zw. z art. 64 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 165 § 1 pkt 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i art. 64 § 1 k.k. oraz na podstawie art. 33 § 2 i 3 k.k. wymierzył mu kary 2 (lat) lat pozbawienia wolności i 100 (sto) stawek dziennych grzywny ustalając wymiar jednej stawki dziennej na kwotę 50 (pięćdziesięciu) złotych; XIV. uznał oskarżonego P. K. za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt. XIV części wstępnej wyroku, z tym że przyjął, że czyn ten oskarżony popełnił w okresie od października 2014 roku do 1 lipca 2015 roku oraz od lipca 2016 roku do dnia 26 czerwca 2017 roku, stanowiącego przestępstwo z art. 258 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 258 § 1 kk wymierzył mu karę 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności; XV. uznał oskarżonego P. K. za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt. XV części wstępnej wyroku, z tym że przyjął, że czyn ten oskarżony popełnił w okresie od października 2014 roku do 1 lipca 2015 roku oraz od lipca 2016 roku do dnia 26 czerwca 2017 roku, tj. popełnienia przestępstwa z art. 165 § 1 pkt 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i w zw. z art. 65 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 165 § 1 pkt 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. oraz na podstawie art. 33 § 2 i 3 k.k. wymierzył mu kary 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności i 100 (sto) stawek dziennych grzywny ustalając wymiar jednej stawki dziennej na kwotę 50 (pięćdziesięciu) złotych; XVI. uznał oskarżonego P. K. za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt. XVI części wstępnej wyroku, stanowiącego przestępstwo z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii i za to na podstawie art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii wymierzył mu karę 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności; XVII. uznał oskarżonego Ł. C. za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt. XVII części wstępnej wyroku stanowiącego przestępstwo z art. 258 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 258 § 1 kk wymierzył mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności; XVIII. uznał oskarżonego Ł. C. za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt. XVIII części wstępnej wyroku, tj. popełnienia przestępstwa z art. 165 § 1 pkt 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i w zw. z art. 65 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 165 § 1 pkt 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. oraz na podstawie art. 33 § 2 i 3 k.k. wymierzył mu kary 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności i 100 (sto) stawek dziennych grzywny ustalając wymiar jednej stawki dziennej na kwotę 50 (pięćdziesięciu) złotych; XIX. uznał oskarżonego P. P. za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt. XIX części wstępnej wyroku stanowiącego przestępstwo z art. 258 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 258 § 1 kk wymierzył mu karę 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności; XX. uznał oskarżonego P. P. za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt. XX części wstępnej wyroku, tj. popełnienia przestępstwa z art. 165 § 1 pkt 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i w zw. z art. 65 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 165 § 1 pkt 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. oraz na podstawie art. 33 § 2 i 3 k.k. wymierzył mu kary 1 (jednego) roku i 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności i 100 (sto) stawek dziennych grzywny ustalając wymiar jednej stawki dziennej na kwotę 50 (pięćdziesięciu) złotych; XXI. uznał oskarżonego P. P. za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt. XXI części wstępnej wyroku, z tym że przyjął, że opisaną substancję psychotropową oskarżony posiadał, tj. popełnienia przestępstwa z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii i za to na podstawie art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii wymierzył mu karę 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności; XXII. uznał oskarżonego B. P. (2) za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt. XXII części wstępnej wyroku, z tym że przyjął, że oskarżony czynu tego dopuścił się w okresie od grudnia 2014 roku do dnia 26 kwietnia 2016 roku, stanowiącego przestępstwo z art. 258 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 258 § 1 kk wymierzył mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności; XXIII. uznał oskarżonego B. P. (2) za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt. XXIII części wstępnej wyroku, z tym że przyjął, że oskarżony czynu tego dopuścił się w okresie od grudnia 2014 roku do dnia 26 kwietnia 2016 roku tj. popełnienia przestępstwa z art. 165 § 1 pkt 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i w zw. z art. 65 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 165 § 1 pkt 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. oraz na podstawie art. 33 § 2 i 3 k.k. wymierzył mu kary 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności i 100 (sto) stawek dziennych grzywny ustalając wymiar jednej stawki dziennej na kwotę 50 (pięćdziesięciu) złotych; XXIV. uznał oskarżonego M. O. za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt. XXIV części wstępnej wyroku stanowiącego przestępstwo z art. 258 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 258 § 1 kk wymierzył mu karę 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności; XXV. uznał oskarżonego M. O. za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt. XXV części wstępnej wyroku, tj. popełnienia przestępstwa z art. 165 § 1 pkt 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i w zw. z art. 65 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 165 § 1 pkt 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. oraz na podstawie art. 33 § 2 i 3 k.k. wymierzył mu kary 1 (jednego) roku i 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności i 100 (sto) stawek dziennych grzywny ustalając wymiar jednej stawki dziennej na kwotę 50 (pięćdziesięciu) złotych; XXVI. uznał oskarżonego R. Z. (1) za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt. XXVI części wstępnej wyroku, z tym że przyjął, że oskarżony popełnił czyn w okresie od października 2016 roku do 26 czerwca 2017 roku, stanowiącego przestępstwo z art. 258 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 258 § 1 kk wymierzył mu karę 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności; XXVII. uznał oskarżonego R. Z. (1) za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt. XXVII części wstępnej wyroku, z tym że przyjął, że oskarżony popełnił czyn w okresie od października 2016 roku do 26 czerwca 2017 roku, tj. popełnienia przestępstwa z art. 165 § 1 pkt 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i w zw. z art. 65 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 165 § 1 pkt 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. oraz na podstawie art. 33 § 2 i 3 k.k. wymierzył mu kary 1 (jednego) roku i 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności i 100 (sto) stawek dziennych grzywny ustalając wymiar jednej stawki dziennej na kwotę 50 (pięćdziesięciu) złotych; XXVIII. uznał oskarżonego R. Z. (1) za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt. XXVIII części wstępnej wyroku, stanowiącego przestępstwo z art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii i art. 57 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii i art. 11 § 2 k.k. i za to na podstawie art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. Z art. 11 § 3 k.k. wymierzył mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności; XXIX. uznał oskarżonego A. R. za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt. XXIX części wstępnej wyroku, stanowiącego przestępstwo z art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii i za to na podstawie art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii wymierzył mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności; XXX. uznał oskarżonego A. R. za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie XXX części wstępnej wyroku stanowiącego przestępstwo z art. 299 § 1 i 5 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i za to na podstawie art. 299 § 5 k.k. wymierzył mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności; XXXI. na podstawie art. 45 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego B. W. przepadek na rzecz Skarbu Państwa korzyści majątkowej osiągniętej z popełnienia przestępstwa opisanego w punkcie II części wstępnej wyroku w kwocie 1 674 000 (jeden milion sześćset siedemdziesiąt cztery tysiące) złotych; XXXII. na podstawie art. 45 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego J. K. przepadek na rzecz Skarbu Państwa korzyści majątkowej osiągniętej z popełnienia przestępstwa opisanego w punkcie IV części wstępnej wyroku w kwocie 1 691 000 (jeden milion sześćset dziewięćdziesiąt jeden tysięcy) złotych; XXXIII. na podstawie art. 45 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego J. L. przepadek na rzecz Skarbu Państwa korzyści majątkowej osiągniętej z popełnienia przestępstwa opisanego w punkcie VII części wstępnej wyroku w kwocie 1 674 000 (jeden milion sześćset siedemdziesiąt cztery tysiące) złotych; XXXIV. na podstawie art. 85 § 1 k.k. i 86 § 1 k.k. połączył orzeczone w punkcie I i II części dyspozytywnej wyroku kary jednostkowe pozbawienia wolności i wymierzył oskarżonemu B. W. karę łączną 4 (czterech) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności; XXXV. na podstawie art. 85 § 1 k.k. i 86 § 1 k.k. połączył orzeczone w punkcie III, IV i V części dyspozytywnej wyroku kary jednostkowe pozbawienia wolności i wymierzył oskarżonemu J. K. karę łączną 4 (czterech) lat i 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności; XXXVI. na podstawie art. 85 § 1 k.k. i 86 § 1 k.k. połączył orzeczone w punkcie VI i VII części dyspozytywnej wyroku kary jednostkowe pozbawienia wolności i wymierzył oskarżonemu J. L. karę łączną 4 (czterech) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności; XXXVII. na podstawie art. 85 § 1 k.k. i 86 § 1 k.k. połączył orzeczone w punkcie VIII i IX części dyspozytywnej wyroku kary jednostkowe pozbawienia wolności i wymierzył oskarżonemu P. G. karę łączną 2 (dwóch) lat i 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności; XXXVIII. na podstawie art. 85 § 1 k.k. i 86 § 1 k.k. połączył orzeczone w punkcie X i XI części dyspozytywnej wyroku kary jednostkowe pozbawienia wolności i wymierzył oskarżonemu P. M. karę łączną 2 (dwóch) lat i 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności; XXXIX. na podstawie art. 85 § 1 k.k. i 86 § 1 k.k. połączył orzeczone w punkcie XII i XIII części dyspozytywnej wyroku kary jednostkowe pozbawienia wolności i wymierzył oskarżonemu Ł. B. (1) karę łączną 2 (dwóch) lat i 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności; XL. na podstawie art. 85 § 1 k.k. i 86 § 1 k.k. połączył orzeczone w punkcie XIV, XV i XVI części dyspozytywnej wyroku kary jednostkowe pozbawienia wolności i wymierzył oskarżonemu P. K. karę łączną 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności; XLI. na podstawie art. 85 § 1 k.k. i 86 § 1 k.k. łączy orzeczone w punkcie XVII i XVIII części dyspozytywnej wyroku kary jednostkowe pozbawienia wolności i wymierza oskarżonemu Ł. C. karę łączną 1 (jednego) roku i 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności; XLII. na podstawie art. 85 § 1 k.k. i 86 § 1 k.k. połączył orzeczone w punkcie XIX, XX i XXI części dyspozytywnej wyroku kary jednostkowe pozbawienia wolności i wymierzył oskarżonemu P. P. karę łączną 2 (dwóch) lat i 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności; XLIII. na podstawie art. 85 § 1 k.k. i 86 § 1 k.k. połączył orzeczone w punkcie XXII i XXIII części dyspozytywnej wyroku kary jednostkowe pozbawienia wolności i wymierzył oskarżonemu B. P. (2) karę łączną 1 (jednego) roku pozbawienia wolności; XLIV. na podstawie art. 85 § 1 k.k. i 86 § 1 k.k. połączył orzeczone w punkcie XXIV i XXV części dyspozytywnej wyroku kary jednostkowe pozbawienia wolności i wymierzył oskarżonemu M. O. karę łączną 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności; XLV. na podstawie art. 85 § 1 k.k. i 86 § 1 k.k. połączył orzeczone w punkcie XXVI, XXVII i XXVIII części dyspozytywnej wyroku kary jednostkowe pozbawienia wolności i wymierzył oskarżonemu R. Z. (1) karę łączną 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności; XLVI. na podstawie art. 85 § 1 k.k. i 86 § 1 k.k. połączył orzeczone w punkcie XXIX i XXX części dyspozytywnej wyroku kary jednostkowe pozbawienia wolności i wymierzył oskarżonemu A. R. karę łączną 1 (jednego) roku pozbawienia wolności; XLVII. na podstawie art. 69 § 1 k.k. i art. 70 § 1 k.k. wykonanie wymierzonych w punktach XLIII i XLVI części dyspozytywnej wyroku kar łącznych pozbawienia wolności warunkowo zawiesił wobec oskarżonych B. P. (2) i A. R. na okresy prób lat 3 (trzech); XLVIII. na podstawie art. 72 § 1 pkt 1 k.k. zobowiązał oskarżonych B. P. (2) i A. R. do informowania Sądu o przebiegu okresu próby; XLIX. na podstawie art. 63 § 1 k.k. zaliczył oskarżonym na poczet orzeczonych kar łącznych pozbawienia wolności okresy ich zatrzymań i tymczasowych aresztowań: a/ B. W. od dnia 6 lipca 2017 roku do dnia 6 listopada 2018 roku, b/ J. K. od dnia 27 czerwca 2017 roku do dnia 6 listopada 2018 roku, c/ J. L. od dnia 27 czerwca 2017 roku do dnia 6 listopada 2018 roku, d/ P. G. okres od 31 marca 2015 do 1 kwietnia 2015 roku, od 3 kwietnia 2015 roku do 4 kwietnia 2015 roku, dzień 18 kwietnia 2016 roku, dzień 13 października 2016 roku, i od 6 lipca 2017 roku do dnia 2 lipca 2018 roku, e/ P. M. dzień 10 marca 2017 roku oraz od dnia 27 czerwca 2017 roku do dnia 24 października 2017 roku, f/ Ł. B. (1) od dnia 27 czerwca 2017 roku – do dnia 30 maja 2018 roku; g/ P. K. od dnia 21 września 2016 roku do dnia 22 września 2016 roku i od dnia 18 kwietnia 2017 roku do dnia 19 kwietnia 2017 roku oraz od dnia 3 czerwca 2017 roku do 4 czerwca 2017 roku i od dnia 3 października 2018 roku do dnia 6 listopada 2018 roku, h/ Ł. C. dzień 5 kwietnia 2017 roku i okres od dnia 27 czerwca 2017 roku do dnia 19 czerwca 2018 roku, i/ P. P. od dnia 1 lipca 2016 roku do dnia 3 lipca 2016 roku oraz w okresie od dnia 27 czerwca 2017 roku do 13 października 2017 roku, j/ R. Z. (1) dzień 6 września 2016 roku oraz okres od dnia 27 czerwca 2017 roku do dnia 27 października 2017 roku; k/ A. R. okres od dnia 27 czerwca 2017 roku do dnia 28 czerwca 2017 roku; L. na podstawie art. 63 § 1 kk zaliczył oskarżonemu B. P. (2) na poczet orzeczonej kary grzywny okres jego zatrzymania i tymczasowego aresztowania w dniu 3 kwietnia 2015 roku oraz dzień 26 kwietnia 2016 roku oraz okres od dnia 27 czerwca 2017 roku do dnia 13 sierpnia 2017 roku, natomiast okres od dnia 13 sierpnia 2017 roku do dnia 24 października 2017 roku zaliczył oskarżonemu na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności; LI. na podstawie art. 44 § 1 i 2 k.k. orzekł przepadek przez zniszczenie dowodów rzeczowych zarejestrowanych w wykazie dowodów rzeczowych: -nr I/60/16/P/ (...) pod pozycją 1, 2, 3, 4, 5, 8, 9, -nr III/99/17/P/ (...) pod pozycją 37, 38, - nr IV/102.17/P/ (...) pod pozycją 40, 43-53, - nr V/103/17/P/ (...) pod pozycją 44,45, 46, - nr VIII/124/17/P/ (...) pod pozycją 86, 88, 89, 90, - nr IX/133/17/P/ (...) pod pozycją 91, 92, - nr XII/161/17/P/ (...) pod pozycją 113, 115, 116, 117, 118, 119, 120, -nr XVI/169/17/P/ (...) pod pozycją 148, 149, 150, 151, 152, - nr XVIII/176/17/P/ (...) pod pozycją 158, 159, 160, - nr XXI/190/17/P/ (...) pod pozycją 168, - nr XXII/203/17/P/ (...) pod pozycją 169, - nr XXVI/209/17/P/ (...) pod pozycją 175, - nr XXX/258/17/P/ (...) pod pozycją 184, 185, 186, 187, - nr XXXI/259/17/P/ (...) pod pozycją 188, 189, - nr XXXIII/260/17/P/ (...) pod pozycją 192, - nr XXXIV/265/17/ (...) pod pozycją 193, - nr XXXVI/281/17/P/ (...) pod pozycją 200, 201, 202, 203, 204, 205, 206, 207, 208, 209, LII. na podstawie art. 230 § 2 k.p.k. zwrócił oskarżonemu B. P. (2) dowód rzeczowy opisany w wykazie dowodów rzeczowych nr VIII/124/17/P/ (...) pod pozycją 87, oskarżonemu R. Z. (1) dowody rzeczowe opisane w wykazie dowodów rzeczowych nr IX/133/17/P/ (...) pod pozycją 93 i 94, oskarżonemu M. O. dowód rzeczowy opisany w wykazie dowodów rzeczowych nr XII/161/17/P/ (...) pod pozycją 114, oskarżonemu P. K. dowód rzeczowy opisany w wykazie dowodów rzeczowych nr XXVI/209/17/P/ (...) pod pozycją 174, oskarżonemu A. R. dowodowy rzeczowe opisane w wykazie dowodów rzeczowych nr XXXIV/265/17/P/ (...) pod pozycją 194, 195 i 196; LIII. zasądził od Skarbu Państwa: - na rzecz kancelarii adwokackiej adw. A. W. (1) wynagrodzenie za nieopłaconą obronę z urzędu oskarżonego Ł. C. w kwocie 2878,20 zł. brutto, - na rzecz kancelarii adwokackiej adw. M. A. wynagrodzenie za nieopłaconą obronę z urzędu oskarżonego P. G. w kwocie 2878,20 zł. brutto, - na rzecz kancelarii adwokackiej adw. I. N. wynagrodzenie za nieopłaconą obronę z urzędu oskarżonego P. K. w kwocie 2878,20 zł. brutto, - na rzecz kancelarii adwokackiej adw. M. Z. (1) wynagrodzenie za nieopłaconą obronę z urzędu oskarżonego B. W. w kwocie 2878,20 zł. brutto, LIV. zasądził od oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa koszty postępowania w kwotach na nich przypadających w tym wymierzył im opłaty: - B. W. w kwocie 5400zł. - J. K. w kwocie 5400zł. - J. L. w kwocie 5400zł. - P. G. w kwocie 1400zł. - P. M. w kwocie 1400zł. - Ł. B. (1) w kwocie 1400zł. - P. K. w kwocie 1300zł. - Ł. C. w kwocie 1300zł. - P. P. w kwocie 1400zł. - B. P. (2) w kwocie 1180zł. - M. O. w kwocie 1300zł. - R. Z. (1) w kwocie 1300zł. - A. R. w kwocie 180zł. Wymieniony wyrok zaskarżył apelacją oskarżyciel publiczny na niekorzyść B. W. , J. K. , J. L. , P. G. , P. M. , Ł. B. (1) , P. K. , Ł. C. , P. P. , B. P. (2) , M. O. , R. Z. (1) i A. R. w części dotyczącej orzeczenia o karze, zarzucając: I. rażącą niewspółmierność wymierzonych B. W. kar jednostkowych za czyny opisane w punktach I i II części wstępnej wyroku oraz kary łącznej, na skutek niedostatecznego uwzględnienia wagi i charakteru popełnionych przez oskarżonego czynów, w tym stopnia ich społecznej szkodliwości, wysokiego stopnia winy, motywacji i sposobu zachowania się, właściwości i warunków osobistych oskarżonego, sposobu życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowania po jego popełnieniu, co przy prawidłowej ocenie sprawia, że jednostkowe kary pozbawienia wolności i karę łączną uznać należy za rażąco łagodne, nie spełniające przypisanych im zadań w zakresie celów zapobiegawczych i wychowawczych, które kara ma osiągnąć w stosunku do sprawcy, a także potrzeb w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa i sprzeczną ze społecznym poczuciem sprawiedliwości, przy jednoczesnym przypisaniu nadmiernej wagi okolicznościom łagodzącym; II. rażącą niewspółmierność wymierzonych J. K. kar jednostkowych za czyny opisane w punktach III, IV i V części wstępnej wyroku oraz kary łącznej, na skutek niedostatecznego uwzględnienia wagi i charakteru popełnionych przez oskarżonego czynów, w tym stopnia ich społecznej szkodliwości, wysokiego stopnia winy, motywacji i sposobu zachowania się, właściwości i warunków osobistych oskarżonego, sposobu życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowania po jego popełnieniu, co przy prawidłowej ocenie sprawia, że jednostkowe kary pozbawienia wolności i karę łączną uznać należy za rażąco łagodne, nie spełniające przypisanych im zadań w zakresie celów zapobiegawczych i wychowawczych, które kara ma osiągnąć w stosunku do sprawcy, a także potrzeb w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa i sprzeczną ze społecznym poczuciem sprawiedliwości, przy jednoczesnym przypisaniu nadmiernej wagi okolicznościom łagodzącym; III. rażącą niewspółmierność wymierzonych J. L. kar jednostkowych za czyny opisane w punktach VI i VII części wstępnej wyroku oraz kary łącznej, na skutek niedostatecznego uwzględnienia wagi i charakteru popełnionych przez oskarżonego czynów, w tym stopnia ich społecznej szkodliwości, wysokiego stopnia winy, motywacji i sposobu zachowania się, właściwości i warunków osobistych oskarżonego, sposobu życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowania po jego popełnieniu, co przy prawidłowej ocenie sprawia, że jednostkowe kary pozbawienia wolności i karę łączną uznać należy za rażąco łagodne, nie spełniające przypisanych im zadań w zakresie celów zapobiegawczych i wychowawczych, które kara ma osiągnąć w stosunku do sprawcy, a także potrzeb w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa i sprzeczną ze społecznym poczuciem sprawiedliwości, przy jednoczesnym przypisaniu nadmiernej wagi okolicznościom łagodzącym; IV. rażącą niewspółmierność wymierzonych P. G. kar jednostkowych za czyny opisane w punktach VIIII i IX części wstępnej wyroku oraz kary łącznej, na skutek niedostatecznego uwzględnienia wagi i charakteru popełnionych przez oskarżonego czynów, w tym stopnia ich społecznej szkodliwości, wysokiego stopnia winy, motywacji i sposobu zachowania się, właściwości i warunków osobistych oskarżonego, sposobu życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowania po jego popełnieniu, co przy prawidłowej ocenie sprawia, że jednostkowe kary pozbawienia wolności i karę łączną uznać należy za rażąco łagodne, nie spełniające przypisanych im zadań w zakresie celów zapobiegawczych i wychowawczych, które kara ma osiągnąć w stosunku do sprawcy, a także potrzeb w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa i sprzeczną ze społecznym poczuciem sprawiedliwości, przy jednoczesnym przypisaniu nadmiernej wagi okolicznościom łagodzącym; V. rażącą niewspółmierność wymierzonych P. M. kar jednostkowych za czyny opisane w punktach X i XI części wstępnej wyroku oraz kary łącznej, na skutek niedostatecznego uwzględnienia wagi i charakteru popełnionych przez oskarżonego czynów, w tym stopnia ich społecznej szkodliwości, wysokiego stopnia winy, motywacji i sposobu zachowania się, właściwości i warunków osobistych oskarżonego, sposobu życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowania po jego popełnieniu, co przy prawidłowej ocenie sprawia, że jednostkowe kary pozbawienia wolności i karę łączną uznać należy za rażąco łagodne, nie spełniające przypisanych im zadań w zakresie celów zapobiegawczych i wychowawczych, które kara ma osiągnąć w stosunku do sprawcy, a także potrzeb w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa i sprzeczną ze społecznym poczuciem sprawiedliwości, przy jednoczesnym przypisaniu nadmiernej wagi okolicznościom łagodzącym; VI. rażącą niewspółmierność wymierzonych Ł. B. (1) kar jednostkowych za czyny opisane w punktach XII i XIII części wstępnej wyroku oraz kary łącznej, na skutek niedostatecznego uwzględnienia wagi i charakteru popełnionych przez oskarżonego czynów, w tym stopnia ich społecznej szkodliwości, wysokiego stopnia winy, motywacji i sposobu zachowania się, właściwości i warunków osobistych oskarżonego, sposobu życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowania po jego popełnieniu, co przy prawidłowej ocenie sprawia, że jednostkowe kary pozbawienia wolności i karę łączną uznać należy za rażąco łagodne, nie spełniające przypisanych im zadań w zakresie celów zapobiegawczych i wychowawczych, które kara ma osiągnąć w stosunku do sprawcy, a także potrzeb w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa i sprzeczną ze społecznym poczuciem sprawiedliwości, przy jednoczesnym przypisaniu nadmiernej wagi okolicznościom łagodzącym; VII. rażącą niewspółmierność wymierzonych P. K. kar jednostkowych za czyny opisane w punktach XIVI, XV i XVI części wstępnej wyroku oraz kary łącznej, na skutek niedostatecznego uwzględnienia wagi i charakteru popełnionych przez oskarżonego czynów, w tym stopnia ich społecznej szkodliwości, wysokiego stopnia winy, motywacji i sposobu zachowania się, właściwości i warunków osobistych oskarżonego, sposobu życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowania po jego popełnieniu, co przy prawidłowej ocenie sprawia, że jednostkowe kary pozbawienia wolności i karę łączną uznać należy za rażąco łagodne, nie spełniające przypisanych im zadań w zakresie celów zapobiegawczych i wychowawczych, które kara ma osiągnąć w stosunku do sprawcy, a także potrzeb w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa i sprzeczną ze społecznym poczuciem sprawiedliwości, przy jednoczesnym przypisaniu nadmiernej wagi okolicznościom łagodzącym; VIII. rażącą niewspółmierność wymierzonych Ł. C. kar jednostkowych za czyny opisane w punktach XVII i XVIII części wstępnej wyroku oraz kary łącznej, na skutek niedostatecznego uwzględnienia wagi i charakteru popełnionych przez oskarżonego czynów, w tym stopnia ich społecznej szkodliwości, wysokiego stopnia winy, motywacji i sposobu zachowania się, właściwości i warunków osobistych oskarżonego, sposobu życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowania po jego popełnieniu, co przy prawidłowej ocenie sprawia, że jednostkowe kary pozbawienia wolności i karę łączną uznać należy za rażąco łagodne, nie spełniające przypisanych im zadań w zakresie celów zapobiegawczych i wychowawczych, które kara ma osiągnąć w stosunku do sprawcy, a także potrzeb w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa i sprzeczną ze społecznym poczuciem sprawiedliwości, przy jednoczesnym przypisaniu nadmiernej wagi okolicznościom łagodzącym; IX. rażącą niewspółmierność wymierzonych P. P. kar jednostkowych za czyny opisane w punktach XIX, XX i XXI części wstępnej wyroku oraz kary łącznej, na skutek niedostatecznego uwzględnienia wagi i charakteru popełnionych przez oskarżonego czynów, w tym stopnia ich społecznej szkodliwości, wysokiego stopnia winy, motywacji i sposobu zachowania się, właściwości i warunków osobistych oskarżonego, sposobu życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowania po jego popełnieniu, co przy prawidłowej ocenie sprawia, że jednostkowe kary pozbawienia wolności i karę łączną uznać należy za rażąco łagodne, nie spełniające przypisanych im zadań w zakresie celów zapobiegawczych i wychowawczych, które kara ma osiągnąć w stosunku do sprawcy, a także potrzeb w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa i sprzeczną ze społecznym poczuciem sprawiedliwości, przy jednoczesnym przypisaniu nadmiernej wagi okolicznościom łagodzącym; X. rażącą niewspółmierność wymierzonych B. P. (2) kar jednostkowych za czyny opisane w punktach XXII i XXIII części wstępnej wyroku oraz kary łącznej, na skutek niedostatecznego uwzględnienia wagi i charakteru popełnionych przez oskarżonego czynów, w tym stopnia ich społecznej szkodliwości, wysokiego stopnia winy, motywacji i sposobu zachowania się, właściwości i warunków osobistych oskarżonego, sposobu życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowania po jego popełnieniu, co przy prawidłowej ocenie sprawia, że jednostkowe kary pozbawienia wolności i karę łączną uznać należy za rażąco łagodne, nie spełniające przypisanych im zadań w zakresie celów zapobiegawczych i wychowawczych, które kara ma osiągnąć w stosunku do sprawcy, a także potrzeb w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa i sprzeczną ze społecznym poczuciem sprawiedliwości, przy jednoczesnym przypisaniu nadmiernej wagi okolicznościom łagodzącym; XI. rażącą niewspółmierność wymierzonych M. O. kar jednostkowych za czyny opisane w punktach XXIV i XXV części wstępnej wyroku oraz kary łącznej, na skutek niedostatecznego uwzględnienia wagi i charakteru popełnionych przez oskarżonego czynów, w tym stopnia ich społecznej szkodliwości, wysokiego stopnia winy, motywacji i sposobu zachowania się, właściwości i warunków osobistych oskarżonego, sposobu życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowania po jego popełnieniu, co przy prawidłowej ocenie sprawia, że jednostkowe kary pozbawienia wolności i karę łączną uznać należy za rażąco łagodne, nie spełniające przypisanych im zadań w zakresie celów zapobiegawczych i wychowawczych, które kara ma osiągnąć w stosunku do sprawcy, a także potrzeb w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa i sprzeczną ze społecznym poczuciem sprawiedliwości, przy jednoczesnym przypisaniu nadmiernej wagi okolicznościom łagodzącym; XII. rażącą niewspółmierność wymierzonych R. Z. (1) kar jednostkowych za czyny opisane w punktach XXVI, XXVII i XXVIII części wstępnej wyroku oraz kary łącznej, na skutek niedostatecznego uwzględnienia wagi i charakteru popełnionych przez oskarżonego czynów, w tym stopnia ich społecznej szkodliwości, wysokiego stopnia winy, motywacji i sposobu zachowania się, właściwości i warunków osobistych oskarżonego, sposobu życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowania po jego popełnieniu, co przy prawidłowej ocenie sprawia, że jednostkowe kary pozbawienia wolności i karę łączną uznać należy za rażąco łagodne, nie spełniające przypisanych im zadań w zakresie celów zapobiegawczych i wychowawczych, które kara ma osiągnąć w stosunku do sprawcy, a także potrzeb w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa i sprzeczną ze społecznym poczuciem sprawiedliwości, przy jednoczesnym przypisaniu nadmiernej wagi okolicznościom łagodzącym; XIII. rażącą niewspółmierność wymierzonych A. R. kar jednostkowych za czyny opisane w punktach XXIX i XXX części wstępnej wyroku oraz kary łącznej, na skutek niedostatecznego uwzględnienia wagi i charakteru popełnionych przez oskarżonego czynów, w tym stopnia ich społecznej szkodliwości, wysokiego stopnia winy, motywacji i sposobu zachowania się, właściwości i warunków osobistych oskarżonego, sposobu życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowania po jego popełnieniu, co przy prawidłowej ocenie sprawia, że jednostkowe kary pozbawienia wolności i karę łączną uznać należy za rażąco łagodne, nie spełniające przypisanych im zadań w zakresie celów zapobiegawczych i wychowawczych, które kara ma osiągnąć w stosunku do sprawcy, a także potrzeb w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa i sprzeczną ze społecznym poczuciem sprawiedliwości, przy jednoczesnym przypisaniu nadmiernej wagi okolicznościom łagodzącym; W konkluzji skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w zakresie orzeczenia o karze i wymierzenie: 1. B. W. za czyn z punktu I części wstępnej wyroku kary 8 lat pozbawienia wolności, a za czyn z punktu II kary 8 lat pozbawienia wolności i grzywny w wysokości 250 stawek dziennych po 1000 zł każda oraz kary łącznej 10 lat pozbawienia wolności; 2. J. K. za czyn z punktu III części wstępnej wyroku kary 8 lat pozbawienia wolności, za czyn z punktu IV 8 lat pozbawienia wolności i grzywny w wysokości 250 stawek dziennych po 1000 zł każda, a za czyn z punktu V kary 4 lat pozbawienia wolności i grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych po 500 zł każda oraz kary łącznej 10 lat pozbawienia wolności i kary łącznej grzywny w wymiarze 250 stawek po 1000 zł każda; 3. J. L. za czyn z punktu VI części wstępnej wyroku kary 8 lat pozbawienia wolności, a za czyn z punktu VII kary 8 lat pozbawienia wolności i grzywny w wysokości 250 stawek dziennych po 1000 zł każda oraz kary łącznej 10 lat pozbawienia wolności; 4. P. G. za czyn z punktu VIII części wstępnej wyroku kary 5 lat pozbawienia wolności, a za czyn z punktu II kary 6 lat pozbawienia wolności i grzywny w wysokości 250 stawek dziennych po 200 zł każda oraz kary łącznej 8 lat pozbawienia wolności; 5. P. M. za czyn z punktu X części wstępnej wyroku kary 5 lat pozbawienia wolności, a za czyn z punktu XI kary 6 lat pozbawienia wolności i grzywny w wysokości 250 stawek dziennych po 200 zł każda oraz kary łącznej 8 lat pozbawienia wolności; 6. Ł. B. (1) za czyn z punktu XII części wstępnej wyroku kary 4 lat pozbawienia wolności, a za czyn z punktu XIII kary 4 lat pozbawienia wolności i grzywny w wysokości 250 stawek dziennych po 100 zł każda oraz kary łącznej 6 lat pozbawienia wolności; 7. P. K. za czyn z punktu XIV części wstępnej wyroku kary 4 lat pozbawienia wolności, za czyn z punktu XV kary 4 lat pozbawienia wolności i grzywny w wysokości 150 stawek dziennych po 100 zł każda, a za czyn z punktu XVI części wstępnej kary 1 roku pozbawienia wolności oraz kary łącznej 5 lat pozbawienia wolności; 8. Ł. C. za czyn z punktu XVII części wstępnej wyroku kary 2 lat pozbawienia wolności, a za czyn z punktu XVIII kary 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności i grzywny w wysokości 100 stawek dziennych po 100 zł każda oraz kary łącznej 4 lat pozbawienia wolności; 9. P. P. za czyn z punktu XIX części wstępnej wyroku kary 3 lat pozbawienia wolności, a za czyn z punktu XX kary 3 lat pozbawienia wolności i grzywny w wysokości 150 stawek dziennych po 100 zł każda oraz kary łącznej 5 lat pozbawienia wolności; 10. B. P. (2) za czyn z punktu XXII części wstępnej wyroku kary 3 lat pozbawienia wolności, a za czyn z punktu XXIII kary 3 lat pozbawienia wolności i grzywny w wysokości 200 stawek dziennych po 100 zł każda oraz kary łącznej 5 lat pozbawienia wolności; 11. M. O. za czyn z punktu XXIV części wstępnej wyroku kary 2 lat pozbawienia wolności, a za czyn z punktu XXV kary 2 lat pozbawienia wolności i grzywny w wysokości 200 stawek dziennych po 100 zł każda oraz kary łącznej 4 lat pozbawienia wolności; 12. R. Z. (1) za czyn z punktu XXVI części wstępnej wyroku kary 2 lat pozbawienia wolności, za czyn z punktu XXVII kary 2 lat pozbawienia wolności i grzywny w wysokości 100 stawek dziennych po 100 zł każda, a za czyn z punktu XXVIII części wstępnej wyroku kary 2 lat pozbawienia wolności oraz kary łącznej 6 lat pozbawienia wolności; 13. A. R. za czyn z punktu XXIX części wstępnej wyroku kary 2 lat pozbawienia wolności, a za czyn z punktu XXX kary 2 lat pozbawienia wolności i grzywny w wysokości 150 stawek dziennych po 250 zł każda oraz kary łącznej 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Wymieniony wyrok zaskarżył obrońca z wyboru oskarżonego J. L. adw. R. K. w zakresie punktów VI, VII, XXXIII, XXXVI i LIV zarzucając: 1. rażącą obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść wyroku, tj. art. 4, art. 5§2, art. 7 KPK w zw. z art. 410 KPK przez nieuwzględnienie całości okoliczności sprawy i dowolną ocenę dowodów, polegającą na uznaniu za wiarygodne całości zeznań R. H. (1) , gdy z treści tych zeznań trudno uznać, że J. L. odgrywał w grupie przestępczej szczególną rolę, a zwłaszcza, że zajmował się czymś innym niż udzielaniem ochrony R. H. (1) i osobom działającym a jego polecenie, 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 165§1 pkt 2 KK przez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że wprowadzenie do obrotu substancji psychoaktywnych może stanowić przestępstwo narażenia na niebezpieczeństwo utraty życia lub ciężkiego uszczerbku na zdrowiu w sytuacji, gdy osoby nabywające takie produkty były informowane, że jest to środek szkodliwy, a był on sprzedawany z zastrzeżeniem, że nie nadaje się do spożycia, poza tym brak jest jakichkolwiek dowodów, że substancje wprowadzone do obrotu przez R. H. (1) spowodowały jakiekolwiek negatywne skutki dla życia lub zdrowia osób je zażywających lub, że konsekwencje te odbiegały w jakikolwiek sposób od normalnych skutków zażycia substancji psychotropowych, 3. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na wadliwym przyjęciu, że działalność R. H. (1) i osób z nim współpracujących stanowiła działalność przestępczą, co doprowadziło do skazania J. L. za przestępstwo kierowania zorganizowaną grupą przestępczą. W konkluzji skarżący wniósł o zmianę wyroku w zaskarżonej części i uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzuconych mu czynów, ewentualnie o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu we Wrocławiu do ponownego rozpoznania. Wymieniony wyrok zaskarżyła obrończyni z wyboru oskarżonego J. K. adw. H. K. w części, która go dotyczy, zarzucając: I. obrazę prawa materialnego w postaci: 1. art. 165§1 pkt 2 KK przez jego błędną wykładnię polegającą na: a) przyjęciu, że substancją szkodliwą w rozumieniu tego przepisu jest środek zastępczy w rozumieniu ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (upn) sprzedawany jako materiał do pochłaniania wilgoci, gdy substancja jest tylko wówczas szkodliwa w rozumieniu tego przepisu, gdy jej użycie zgodnie z przeznaczeniem deklarowanym przez producenta jest niebezpieczne dla życia lub zdrowia; w przeciwnym razie zachowanie polegające na wprowadzeniu do obrotu środka zastępczego w rozumieniu upn wprost jako dopalacza lub innej substancji, ale tego rodzaju, że jej użycie zgodnie z deklarowanym przeznaczeniem nie wywołuje ryzyka dla zdrowia, nie wyczerpuje znamion przestępstwa z art. 165§1 pkt 2 KK , a może co najwyżej rodzić odpowiedzialność administracyjną z art. 52a upn, b) niedostrzeżeniu, że odpowiedzialności podlega ten tylko, kto substancję szkodliwą dla zdrowia wyrabia lub po raz pierwszy wprowadza do obrotu, a nie ten, kto na dalszych etapach substancją tą obraca, c) niedostrzeżeniu, że wywołane zachowaniem sprawcy niebezpieczeństwo dla zdrowia wielu osób musi być konkretne, a nie abstrakcyjne oraz istotne i grozić innym naruszeniem czynności organizmu niż stanowiące zwyczajne następstwo działania środków odurzających, 2. art. 299§1 KK przez błędną jego wykładnię przejawiającą się w niedostrzeżeniu, że przedmiotem czynności wykonawczych mogą być jedynie środki płatnicze czy mienie ruchome pochodzące z korzyści związanych z popełnieniem czynu zabronionego (tzw. koncepcja czteroelementowa), a także w niedostrzeżeniu, że owe wartości majątkowe muszą pochodzić z konkretnych korzyści z konkretnego czynu zabronionego, co musi zostać udowodnione i znaleźć się w opisie czynu, 3. art. 299§5 KK przez jego zastosowanie do zachowania opisanego w punkcie V części wstępnej wyroku, pomimo że zachowania tego oskarżony dopuścił się w porozumieniu z jedną osobą, a nie z „innymi osobami”, jak wymaga naruszony przepis, II. obrazę przepisów postępowania, tj.: 1. art. 7 i art. 4 KPK w zw. z art. 410 KPK przez dowolną, nieobiektywną i fragmentaryczną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, zwłaszcza zeznań R. H. (1) i A. Z. (1) oraz wyjaśnień J. K. , przejawiającą się w: a) dowolnym przyjęciu, że oskarżeni tworzyli zorganizowaną grupę przestępczą i aktywnie w niej brali udział, b) bezkrytycznym daniu wiary R. H. (1) w zakresie, w jakim opisywał kierowniczą rolę J. K. , niemal równą pozycji R. H. (1) , gdy w rzeczywistości była ona podrzędna, przez co J. K. nie był kierownikiem grupy, c) wyciągnięciu daleko idących wniosków z zeznań A. Z. (1) i przydaniu nadmiernej wagi faktowi, że jej zeznania są zbieżne z zeznaniami R. H. (1) , gdy będąc jego konkubiną większość informacji czerpała od niego, a zatem zbieżność zeznań tych osób nie wzmacnia przekonania o ich wiarygodności, a raczej dowodzi pochodzenia informacji posiadanych przez A. Z. (1) ze słyszenia; poza tym nie miała ona szczegółowej wiedzy o roli J. K. , d) bezzasadnej odmowie dania wiary wyjaśnieniom J. K. w całości, gdy zasługują one na wiarę co najmniej w zakresie, w jakim twierdził, że pozostawał w uzasadnionym i podtrzymywanym przez R. H. (1) przekonaniu, że podejmowane przez niego działania są legalne, e) nieprzydaniu należytej wagi faktowi, że policja wiele razy podejmowała wobec oskarżonego interwencje, a nawet zatrzymywała go, które nie kończyły się przedstawieniem zarzutów, co stanowiło dla oskarżonego czytelny sygnał, że nie dopuszcza się działań sprzecznych z porządkiem prawnym, co miało istotny wpływ na treść orzeczenia, gdyż doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych i niezasadnego przypisania oskarżonemu odpowiedzialności, a także niedostrzeżenia, że pozostawał on w usprawiedliwionym błędzie, co do bezprawności czynu z art. 165 KK . W konkluzji skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od wszystkich zarzucanych mu czynów. Wyrok zaskarżył w całości obrońca B. W. adw. M. Z. (1) , zarzucając obrazę przepisów postępowania, tj. 1. art. 7 KPK , art. 2§2 KPK , art. 4 KPK , art. 366§1 KPK , przez sprzeczną z zasadami logiki, prawidłowego rozumowania i doświadczenia życiowego, a także jednostronną, powierzchowną i wybiórczą ocenę dowodów w sprawie, skutkującą zaniechaniem wszechstronnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy w zgodzie ze standardem rzetelnego procesu karnego i zasadą prawdy materialnej, a zwłaszcza ustalenia, że B. W. od co najmniej lipca 2014 r. do co najmniej 26 czerwca 2017 r. we W. kierował zorganizowaną grupą przestępczą, gdy właściwa ocena dowodów nie pozwala na taki wniosek, 2. art. 4 KPK i art. 7 KPK przez naruszenie zasady obiektywizmu, wyrażające się w dopasowaniu rezultatów przeprowadzonego postępowania dowodowego i ustalonych faktów do z góry przyjętego przekonania o winie oskarżonego, a zwłaszcza uwypuklania i nadawania nadmiernego znaczenia okolicznościom, które same w sobie nie mogą świadczyć o tym, że oskarżony dopuścił się zarzucanego mu czynu, przy jednoczesnym zaniechaniu wyjaśnienia okoliczności potwierdzających wersję przedstawioną przez oskarżonego, 3. art. 5§1 KPK przez niezasadne uznanie oskarżonego za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, gdy w świetle zebranych dowodów jego wina nie została udowodniona, zwłaszcza nie zostało wykazane, że wyrabiał i wprowadzał do obrotu szkodliwe dla zdrowia substancje, sprawował nadzór nad lokalami, koordynował dystrybucję, werbował nowych pracowników i prowadził rozliczenia finansowe grupy przestępczej, a nadto przez nieuprawnione przerzucenie na oskarżonego ciężaru dowodzenia, 4. art. 5§2 KPK przez zaniechanie powzięcia wątpliwości, a w konsekwencji rozstrzygnięcie niedających się usunąć wątpliwości i nieusuniętych wątpliwości na niekorzyść oskarżonego, pomimo procesowych możliwości ich usunięcia. W konkluzji skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego, ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Wymieniony wyrok zaskarżył obrońca A. R. adw. A. M. (1) w zakresie dotyczącym punktów XXIX, XXX, XLVI, XLVII i XLVIII części dyspozytywnej zarzucając: 1. rażące naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 5§2 KPK i art. 7 KPK polegające na: a) przyjęciu za niewiarygodne wyjaśnień tego oskarżonego, w których wskazał, że nie wiedział, jaką faktycznie działalność prowadził J. K. i na czym polegały rozliczenia finansowe pomiędzy nimi, pomimo braku jednoznacznych dowodów wskazujących na wiedzę oskarżonego, co do rodzaju tej działalności oraz braku dowodów wykluczających charakter tych rozliczeń oraz zbieżność jego wyjaśnień z wyjaśnieniami J. K. , b) przyjęciu za niewiarygodne wyjaśnień J. K. , pomimo że wskazał w nich charakter i rodzaj relacji łączących go z A. R. oraz podał okoliczności nabycia przez A. R. złotego łańcucha, a były one zbieżne z wyjaśnieniami A. R. , c) przyjęciu za wiarygodne zeznań R. H. (1) i A. Z. (1) , w których wskazali, że J. K. pieniądze pochodzące z handlu dopalaczami oraz złoty łańcuch nabyty za te pieniądze przekazał na przechowanie A. R. , gdyż zeznania te korespondują ze sobą i znalazły potwierdzenie w materiałach kontroli operacyjnej (...) , które miały potwierdzać fakt ukrywania przez A. R. środków pieniężnych pochodzących z czynów zabronionych należących do J. K. , pomimo że A. R. nie zna tych świadków, a oni znają go tylko z widzenia, wiedzę, co do rzekomego ukrywania łańcucha i pieniędzy mieli uzyskać wyłącznie od J. K. , a składając zeznania mieli osobisty interes w obciążaniu A. R. i J. K. , zwłaszcza, że podczas przeszukana mieszkania zajmowanego przez A. R. zabezpieczono oprócz złotego łańcucha 3560 zł, co oznacza, że materiały kontroli operacyjnej (...) nie wskazują jednoznacznie na takie ukrywanie, wbrew tezie sądu pierwszej instancji, d) przyjęciu za wiarygodną opinii z zakresu jubilerstwa, pomimo że ma teoretyczny charakter i nie podaje wartości rynkowej złotego łańcucha, e) przyjęciu za wiarygodną opinii biegłego z zakresu fizykochemii, z której wynika, że 9,69 gramów suszu roślinnego zabezpieczonego w mieszkaniu A. R. można otrzymać aż 270 dawek aktywnych – (...) (...) , pomimo że wnioski końcowe zawarte w tej opinii mają teoretyczny i hipotetyczny charakter, bowiem w rzeczywistości susz ten pozwala na sporządzenie co najwyżej kilkunastu porcji, 2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia, który mógł mieć wpływ na jego treść, polegający na przyjęciu, że oskarżony jest osobą karaną, pomimo że zgodnie z art. 107§4 KK i art. 107§4a KK kary orzeczone w wyrokach podanych na s. 56 i 57 uzasadnienia uległy zatarciu z mocy prawa, a dane o karalności znajdujące się w aktach sprawy na k. 5245 nie uwzględniają tego zatarcia. W konkluzji skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w punkcie XXX i uniewinnienie oskarżonego oraz o zmianę wyroku w punkcie XXIX przez przyjęcie, że czyn przypisany oskarżonemu stanowi występek z art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii i warunkowe umorzenie postępowania na okres 2 lat próby. Wyrok zaskarżył obrońca M. O. adw. K. Ł. w zakresie dotyczącym punktów XXIV i XXV zarzucając: I. odnośnie do czynu z punku XXIV wyroku: 1. obrazę przepisów prawa materialnego, tj. art. 258§1 KK przez jego zastosowanie, gdy pomiędzy oskarżonymi nie istniały powiązana wystarczające do przyjęcia, że działają w zorganizowanej grupie przestępczej, gdy oskarżony M. O. nie miał świadomości, że działa w takiej grupie, co jest koniecznym warunkiem przypisania mu odpowiedzialności z art. 258 KK , 2. obrazę przepisów postępowania, tj. art. 410 KPK , art. 7 KPK i art. 4 KPK polegającą na sprzecznej z zasadami logiki i doświadczenia życiowego ocenie zebranego materiału dowodowego, 3. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mający wpływ na jego treść, polegający na bezpodstawnym przyjęciu, że oskarżony dopuścił się zarzuconego mu przestępstwa, II. odnośnie do czynu z punktu XXV wyroku: 1. obrazę przepisów prawa materialnego, tj.: a) art. 165§1 pkt 2 KPK przez błędną wykładnię znamienia „szkodliwości dla zdrowia substancji” wprowadzanej do obrotu, polegającej na przyjęciu, że jej szkodliwość wynikać ma z samej właściwości substancji (szkodliwej ze swej istoty) oraz, że stanowi ją substancja, która w zależności od sposobu jej użycia może stać się niebezpieczna dla przyjmującego ją konsumenta, gdy prawidłowa wykładnia tego znamienia prowadzi do wniosku, że „szkodliwe dla zdrowia substancje”, o których mowa w art. 165§1 pkt 2 KK to takie, które nie odpowiadają warunkom jakości stawianym danym produktom oraz, że „szkodliwość” substancji nie wiąże się nigdy z ich immanentnym charakterem – nie jest cechą stałą i powtarzalną, lecz cechą związaną z pewną wadliwością danego produktu, b) art. 1 KK , art. 42 Konstytucji RP i art. 7 EKPC przez uznanie, że zarzucony oskarżonemu czyn stanowi przestępstwo określone w art. 165§1 pk 2 KK , gdy faktycznie czyn przypisany oskarżonemu mógłby być uznany jedynie za wprowadzenie środka zastępczego do obrotu, co nie stanowiło i nie stanowi przestępstwa, a jedynie delikt administracyjny z art. 52 ust. 1 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii , 2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia i mający wpływ na jego treść, polegający na uznaniu, że M. O. dopuścił się zarzuconego mu czynu, gdy pomiędzy wprowadzaniem substancji do obrotu, a sprowadzaniem niebezpieczeństwa dla życia i zdrowia osób nie zachodził bezpośredni związek przyczynowy, gdyż niebezpieczeństwo to wynikało wyłącznie z zachowania osób zażywających substancje (zgoda dysponenta dobra podlegającego ochronie prawnej) zawierające związki opisane w zarzucie, zwłaszcza przy uwzględnieniu, że nie były one sprzedawane w takim celu, a osoby pokrzywdzone zostały poczęstowane tymi substancjami przez swoich znajomych, na co oskarżony nie miał wpływu, 3. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia i mający wpływ na jego treść, polegający na przyjęciu, że M. O. dopuścił się przypisanego mu czynu, gdy brak do tego podstaw, 4. obrazę przepisów postępowania, tj. art. 201 KPK w zw. z art. 167 KPK i art. 366§1 KPK w zw. z art. 36 pkt 2 ustawy z 27.09.2013 r. o zmianie ustawy Kodeks karny i Kodeks postępowania karnego w zw. z art. 410 KPK , przez dokonanie ustaleń faktycznych odnoszących się do sprowadzenia przez oskarżonego niebezpieczeństwa określonego w art. 165§1 pkt 2 KK w oparciu o sprzeczne i niejasne opinie biegłego, w której pomimo wskazania jedynie na „potencjalne niebezpieczeństwo” oraz brak badań klinicznych potwierdzających oceny zawarte w opinii, podał jednocześnie, że zażycie substancji stwarzało zagrożenie dla życia i zdrowia ludzi. W konkluzji skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego. Wyrok zaskarżył obrońca z urzędu P. G. adw. M. A. w zakresie dotyczącym punktów VIII, IX oraz LIV zarzucając obrazę przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię i zastosowanie art. 258§1 KK , gdy reguły derogacyjne lex specialis derogat legi generali oraz lex posteriori derogat legi priori nakazują zastosowanie ustawy z 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii , zgodnie z którą środki, we wprowadzaniu których brał udział oskarżony nie były zakazane, a konieczność zastosowania nowej ustawy powinna skutkować uniewinnieniem oskarżonego. W konkluzji skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego. Wymieniony wyrok zaskarżył obrońca z wyboru P. P. adw. Z. P. w całości co do tego oskarżonego zarzucając: I. w zakresie punktu XX części rozstrzygającej: 1. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na jego treść, polegający na przyjęciu, że P. P. brał udział brał udział w wytwarzaniu środków zawierających substancję w postaci (...) , co stoi w sprzeczności z zebranym materiałem dowodowym, 2. obrazę przepisów prawa materialnego, tj. art. 165§1 pkt 2 KK przez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że wytwarzanie i wprowadzanie do obrotu substancji w postaci (...) oraz (...) , określanych potocznie jako dopalacze, wyczerpuje znamiona tego przestępstwa, II. w zakresie punktu XIX części rozstrzygającej, obrazę prawa materialnego, tj. art. 258§1 KK przez jego niewłaściwe zastosowanie, będące konsekwencją błędnej wykładni art. 165§1 pkt 2 KK , III. w zakresie punktu XXI części rozstrzygającej, rażącą niewspółmierność orzeczonej kary pozbawienia wolności, IV. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mający wpływ na jego treść, polegający na błędnym przyjęciu, że P. P. popełniając przestępstwa z punktów XIX i XX części rozstrzygającej nie działał w warunkach usprawiedliwionej nieświadomości ich bezprawności, o której mowa w art. 30 KK , V. rażącą niewspółmierność kary łącznej pozbawienia wolności orzeczonej za czyny z punktów XIX, XX i XXI części rozstrzygającej. W konkluzji skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego, ewentualnie o zmianę wyroku i wymierzenie mu łagodniejszej kary albo uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Wyrok zaskarżył obrońca R. Z. (1) adw. A. W. (2) w zakresie czynów zarzuconych temu oskarżonemu, zarzucając: I. odnośnie do czynu z art. XXVI części rozstrzygającej: 1. obrazę przepisów postępowania, która miała istotny wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 7 KPK przez dowolną ocenę zeznań A. Z. (1) i R. H. (1) , polegającą na bezpodstawnym uznaniu ich za konsekwentne, spójne, wiarygodne i potwierdzające sprawstwo oskarżonego, gdy ww. świadkowie nie potrafili wskazać konkretnych okoliczności związanych z udziałem oskarżonego w grupie przestępczej R. H. (1) , który zmieniał wyjaśnienia składane w postępowaniu przygotowawczym, a A. Z. (1) nie miała żadnej wiedzy na temat rzekomego udziału R. Z. (1) w grupie przestępczej, a nadto na bezpodstawnym uznaniu za dowody protokołów z zatrzymania oskarżonego, z przeszukania i oględzin lokalu przy ul. (...) we W. , które miały miejsce w dniu 6.09.2016 r., a więc w innym okresie, niż objęty wyrokiem, 2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na jego treść, polegający na błędnym uznaniu R. Z. (1) za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, gdy brak jest dowodów potwierdzających jego udział w zorganizowanej grupie przestępczej, a okoliczność jego zatrzymania w dniu 6 września 2016 r. nie stanowi dowodu na to, że wypełnił znamiona przestępstwa z art. 258§1 KK w okresie od 4 października 2016 r. II. odnośnie do czynu z punktu XXVII części rozstrzygającej: 1. obrazę przepisów postępowania, która miała istotny wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 7 KPK przez dowolną ocenę zeznań A. Z. (1) i R. H. (1) , polegającą na ich bezpodstawnym uznaniu za konsekwentne, spójne, wiarygodne i potwierdzające sprawstwo oskarżonego, gdy świadkowie ci nie potrafili wskazać konkretnych okoliczności związanych z rzekomym udziałem R. Z. (1) w grupie przestępczej R. H. (1) oraz wprowadzaniem przez oskarżonego do obrotu tzw. dopalaczy, a nadto R. H. (1) zmieniał treść wyjaśnień składanych w postępowaniu przygotowawczym a A. Z. (1) nie miała żadnej wiedzy o udziale oskarżonego w grupie przestępczej i wprowadzaniem przez niego do obrotu dopalaczy oraz wiedzy na temat rzekomego udziału R. Z. (1) w grupie przestępczej, a nadto na bezpodstawnym uznaniu za dowód protokołów z zatrzymania oskarżonego, z przeszukania i oględzin lokalu przy ul. (...) we W. , które miały miejsce w dniu 6.09.2016 r., a więc w innym okresie, niż objęty wyrokiem, 2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na jego treść, polegający na błędnym uznaniu R. Z. (1) za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, gdy brak jest dowodów potwierdzających jego udział w zorganizowanej grupie przestępczej, a okoliczność jego zatrzymania w dniu 6 września 2016 r. nie stanowi dowodu na to, że wypełnił znamiona przestępstwa z art. 258§1 KK w okresie od 4 października 2016 r. III. odnośnie do czynu z punktu XXVIII części rozstrzygającej błąd w ustaleniach faktycznych, który miał istotny wpływ na treść orzeczenia polegający na błędnym przyjęciu, że oskarżony posiadał środki odurzające w znacznej ilości oraz czynił przygotowania do wprowadzenia ich do obrotu, gdy ilość posiadanych środków nie była znaczna oraz brak dowodów na to, że oskarżony faktycznie czynił przygotowania do ich wprowadzenia do obrotu, co powinno spowodować zakwalifikowanie czynu oskarżonego z art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. W konkluzji skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od czynów z punktu XXVI i XXVII oraz uznanie, że czyn z punktu XXVIII stanowi czyn z art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii i wymierzenie mu kary wolnościowej na podstawie art. 37a KK , ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Wyrok zaskarżyła obrończyni z urzędu P. K. adw. I. N. w zakresie dotyczącym punktów XVI, XL, LIII i LIV zarzucając: 1. obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 410 KPK , art. 7 KPK i art. 24§1 KPK , przez nieuwzględnienie całokształtu okoliczności ujawnionych na rozprawie, że w mieszkaniu, w którym czasowo przebywał P. K. mieszkało z nim kilka innych osób, a także brak odniesienia się i oceny ujawnionych na rozprawie zeznań K. D. (1) i K. D. (2) , co doprowadziło do błędnego ustalenia, że oskarżony popełnił czyn z art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, 2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mający wpływ na jego treść, przez nieuwzględnienie wszystkich faktów wynikających z przeprowadzonych dowodów, przez pominięcie, że w lokalu przy ul. (...) we W. mieszkały z oskarżonym inne osoby i żadna z nich nie podała, że znalezione tam środki odurzające należały do P. K. , w razie uznania ustaleń faktycznych za prawidłowe: 3. obrazę przepisów prawa materialnego, tj. art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii przez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że zachowanie P. K. wyczerpuje znamiona ww. czynu, gdy w sprawie ustalono jedynie, że w lokalu, w którym on mieszkał ujawniono substancję psychotropową i środki odurzające, co nie wyczerpuje znamienia „posiadania”, a także umyślności oskarżonego w popełnieniu tego czynu, gdy w ww. lokalu mieszkały także inne osoby i żadna z nich nie podała, że znalezione tam środki odurzające należały do P. K. , 4. obrazę przepisu §18 ust. 2 rozporządzenia MS z 3.10.2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu, przez brak uwzględnienia wynagrodzenia dla obrońcy z urzędu za udział w posiedzeniach sądu dotyczących przedłużania tymczasowego aresztowania oraz w postępowaniach zażaleniowych dotyczących stosowania tego środka, co spowodowało zasądzenie zaniżonego wynagrodzenia za obronę z urzędu. W konkluzji skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od czynu z art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii zarzuconego mu i wymierzenie mu kary wolnościowej na podstawie art. 37a KK , ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Wyrok zaskarżył obrońca z urzędu Ł. B. (1) adw. R. B. w zakresie dotyczącym punktów XII, XIII, XXXIX, XLIX i LIV zarzucając: 1. obrazę przepisów postępowania, tj. art. 7 KPK przez dowolną ocenę dowodów, przez bezpodstawne przyjęcie za wiarygodne zeznań R. H. (1) , które nie korespondowały z pozostałymi dowodami i były sprzeczne z wyjaśnieniami oskarżonych, 2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na jego treść, polegający na przyjęciu, że Ł. B. (1) po wyjściu 11 sierpnia 2016 r. z zakładu karnego sprzedawał dopalacze w lokalu przy ul. (...) i z przerwami do jego zatrzymania w czerwcu 2017 r. współpracował z grupą przestępczą założoną i kierowaną przez R. H. (1) , co doprowadziło do niewłaściwego przyjęcia, że oskarżony wyczerpał swoim zachowaniem znamiona przestępstwa z art. 165§1 pkt 2 KK w zw. z art. 12 KK w zw. z art. 65§1 KK oraz z art. 258§1 KK . W konkluzji skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu, ewentualnie o uchylenie wyroku w tym zakresie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Wyrok zaskarżyła obrończyni z urzędu Ł. C. adw. A. W. (1) w zakresie dotyczącym punktów XVII, XVIII, XLI i LIII, zarzucając: 1. obrazę przepisów postępowania, tj. art. 424§1 KPK w zw. z art. 4 i 7 KPK przez dowolną ocenę dowodów, bez ich należytego uzasadnienia co do winy oskarżonego, opartej jedynie na wzmiankach w zeznaniach R. H. (1) i A. Z. (1) , a zwłaszcza na bezpodstawnym uznaniu oskarżonego za winnego czynu z art. 258§1 KK i art. 165§1 pkt 2 KK , 2. rażącą surowość orzeczonej kary łącznej w wymiarze 1 roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności w stosunku do stopnia winy i roli oskarżonego oraz w relacji do celów, jakie kara powinna spełniać w zakresie prewencji szczególnej i społecznego oddziaływania, 3. obrazę §18 ust. 2 i 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 3.10.2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu przez jego niezastosowanie, gdy przedłużenie tymczasowego aresztowania oraz zażalenia na zastosowanie i przedłużenie tego środka były orzekane w odrębnych posiedzeniach, co powinno skutkować doliczeniem do wynagrodzenia ustalonego przez sąd 600 zł powiększonej o podatek VAT. W konkluzji skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od czynu przypisanego mu w punkcie XVII i uchylenie orzeczenia z punktu XLI, a z opisu czynu przypisanego w punkcie XVIII części wstępnej wyroku wyeliminowanie słów „działając w zorganizowanej grupie przestępczej” oraz „czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu” i wymierzenie oskarżonemu za czyn z art. 165§1 pkt 2 KK w zw. z art. 12 KK kary w dolnych granicach ustawowego zagrożenia, ewentualnie o uchylenie wyroku w zaskarżonym zakresie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Wyrok zaskarżył w całości obrońca z urzędu P. M. adw. Ł. B. (2) , zarzucając: I. obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, tj.: 1. art. 4 KPK , art. 7 KPK , art. 410 KPK i art. 424 KPK przez: a) pominięcie informacji zawartych w opinii biegłych M. Z. (2) i P. S. (1) , z których wynikało, że: ⚫ niebezpieczeństwo narażenia na utratę życia lub zdrowia nie było skonkretyzowane, gdyż biegli wskazali, że nie da się podać ilości (dawki) substancji określonych w zarzucie, z których zażyciem, wiązałoby się wymienione niebezpieczeństwo oraz wskazać, że zażycie tych substancji spowodowałoby u konsumentów powikłania będące bezpośrednim zagrożeniem życia, a nie tylko efektem odurzenia, ⚫ niebezpieczeństwo to nie było poważne, gdyż biegli wskazali na działania, które występują w większości dostępnych produktów leczniczych i alkoholowych i tym samym nie mogły przesądzać o spowodowaniu realnego i konkretnego niebezpieczeństwa w rozumieniu art. 165§1 pkt 2 KK , b) niezgodnej z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego oraz zasadami prawidłowego rozumowania ocenie dowodów, akcentującej wbrew zasadzie obiektywizmu okoliczności niekorzystne dla oskarżonego, przy jednoczesnym pominięciu i zbagatelizowaniu okoliczności dla niego korzystnych, bez należytego uzasadnienia takiego stanu rzeczy, co skutkowało niezasadnym odmówieniem wiarygodności dowodom korzystnym dla oskarżonego i uznaniu za wiarygodne zeznań R. H. (1) i A. Z. (1) , 2. art. 5 KPK przez rozstrzygnięcie wątpliwości na niekorzyść oskarżonego, 3. art. 626 KPK przez brak orzeczenia o kosztach pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu w postępowaniu przed sądem, II. obrazę prawa materialnego, tj.: 1. art. 12 KK przez jego błędną wykładnię i uznanie, że P. M. podejmował wiele zachowań w krótkich odstępach czasu, gdy warunkiem uznania wielości zachowań za jeden czyn zabroniony jest tożsamość pokrzywdzonego, która w sprawie nie występuje, 2. art. 165§1 pkt 2 KK przez błędną wykładnię i przypisanie oskarżonemu tego czynu, pomimo że: a) nie wypełnił znamion ww. przestępstwa, b) ww. przepis może być stosowany do dopalaczy, gdy dana substancja znajduje się w obrocie jako bezpieczny produkt, c) czyn stanowi przestępstwo skutkowe, a oskarżonemu nie można przypisać żadnego skutku, 3. art. 258 KK przez niewłaściwą wykładnię i przyjęcie, że oskarżony działał w zorganizowanej grupie przestępczej, gdy jego zachowanie nie wypełniło znamion ww. przestępstwa, III. rażącą niewspółmierność wymierzonej kary przez nieuwzględnienie okoliczności łagodzących, w szczególności wszystkich dyrektyw z art. 53 KK , tj. podjęcia przez oskarżonego pracy i aktywnego udziału w życiu rodzinnym. W konkluzji skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu czynów, ewentualnie o uchylenie wyroku w tym zakresie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu zważył, co następuje . W pierwszej kolejności należy rozpoznać zarzuty dotyczące oceny zeznań R. H. (1) , gdyż stanowią one podstawę dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych. Ustalając fakty relewantne dla rozstrzygnięcia o winie oskarżonych, sąd pierwszej instancji oparł się wszak przede wszystkim na zeznaniach R. H. (1) (s. 66 uzasadnienia wyroku), które ocenił jako wiarygodne. Według tego sądu R. H. (1) obszernie, szczegółowo i w uporządkowany sposób opisał okoliczności założenia w 2014 r. grupy przestępczej, okoliczności współpracy z oskarżonymi J. K. , B. W. , i J. L. oraz P. G. , P. M. , Ł. B. (1) , A. K. (1) , Ł. C. , P. P. , B. P. (3) , M. O. , R. Z. (1) , a także z A. R. . Ponadto, R. H. (1) wskazał okresy współdziałania z tymi oskarżonymi, scharakteryzował na czym polegały zadania poszczególnych osób w przestępczym procederze. Za wiarygodnością zeznań R. H. (1) przemawiało również to, że znalazły one potwierdzenie w zeznaniach innych osób, a zwłaszcza A. Z. (1) , D. Z. , A. Z. (2) , B. N. (1) , a także T. S. , W. F. oraz w części K. H. . Z zeznaniami R. H. (1) korespondowały też po części wyjaśnienia oskarżonych J. K. , P. M. , B. P. (2) i M. O. (s. 66 uzasadnienia wyroku). Prawidłowość oceny zeznań R. H. (1) została zakwestionowana w apelacjach wywiedzionych przez J. L. (zarzut 1), J. K. (zarzut II.1.b i c), A. R. (zarzut 1.c), R. Z. (2) (zarzut I.1 i II.1), Ł. B. (1) (zarzut 1), Ł. C. (zarzut 1). W wymienionych apelacjach podnosi się, że R. H. (1) złożył wyjaśnienia, a później zeznania w celu uniknięcia odpowiedzialności karnej za założenie grupy przestępczej i wprowadzanie tzw. dopalaczy do obrotu, dlatego jego oświadczenia powinny być ocenione z dużą ostrożnością. Twierdzi się wręcz, że wymienionym zeznaniom nie można nadać waloru wiarygodności, gdyż R. H. (1) dążył do nadzwyczajnego złagodzenia kary. Wskazuje się także, że zeznania tego świadka nie korespondują z pozostałym materiałem dowodowym, w tym z wyjaśnieniami oskarżonych. R. H. (1) miał też realną możliwość uzgodnienia zeznań z A. Z. (1) . Zarzuty dotyczące wadliwej oceny zeznań R. H. (1) sformułowane zostały również w pozostałych apelacjach i dotyczą konkretnych zdarzeń związanych z czynami zarzuconymi i przypisanymi poszczególnym oskarżonym. Zarzuty te zostaną omówione w dalszej części niniejszego sprawozdania. Zważyć więc należy, że w rozpoznawanej sprawie R. H. (1) podjął współpracę z organami ścigania i pomówił pozostałych oskarżonych o popełnienie różnych poważnych przestępstw. W takim wypadku, zeznania R. H. (1) muszą spełniać następujące warunki, aby mogły być uznane za wiarygodne. Po pierwsze , dla przyjęcia pomówienia za podstawę ustaleń faktycznych musi być ono logiczne, jasne, konsekwentne oraz wsparte innymi dowodami, które bezpośrednio lub choćby pośrednio potwierdziły wyjaśnienia i zeznania pomawiającego. Po drugie , pomówienie powinno być oceniane z ostrożnością, z zachowaniem dużej dozy krytycyzmu i zasad logicznego rozumowania, a przy tym w konfrontacji z pozostałymi dowodami i okolicznościami sprawy. Po trzecie , do oceny dowodu z pomówienia stosuje się dyrektywy wynikające z zasady swobodnej oceny, co oznacza, że o ile przy wartościowaniu takiego dowodu sąd orzekający nie popełni błędu logicznego, ani nie czyni ustaleń sprzecznych z doświadczeniem życiowym i wskazaniami wiedzy, ocena takiego dowodu pozostaje pod ochroną art. 7 KPK . Według sądu odwoławczego, sąd pierwszej instancji sprostał określonym wyżej warunkom uznania pomówienia za wiarygodne, pozwalającym na dokonanie na jego podstawie istotnych ustaleń faktycznych. Zeznania R. H. (1) są konsekwentne, logiczne oraz wewnętrznie niesprzeczne. Zostały poparte innymi dowodami osobowymi oraz wynikami przeszukania lokali, w których sprzedawane były tzw. dopalacze, tj. przy ul. (...) , ul. (...) i ul. (...) , wynikami przeszukania mieszkań oskarżonych, oględzinami zatrzymanych rzeczy, a także opiniami fizykochemicznymi dotyczącymi zabezpieczonych „dopalaczy”. Wymienione dowody wspierają zeznania R. H. (1) w stopniu pozwalającym uznać je za wiarygodne. R. H. (1) nie umniejszał stopnia swej winy, złożył obszerne i szczegółowe wyjaśnienia, a następnie zeznania. Informacje przekazywane organom ścigania, a następnie sądowi dotyczyły zdarzeń, w których osobiście brał udział. Oświadczenia obciążające siebie i dalszych oskarżonych składał w sposób jednolity, zborny, pozbawiony istotnych sprzeczności, które mogłyby podważyć ich wiarygodność. Stwierdzić zatem należy, że brak jest podstaw do zakwestionowania zeznań R. H. (1) z tego powodu, że stanowią one pomówienie. Tym samym, sąd pierwszej instancji zasadnie oparł ustalenia faktyczne na dowodzie z zeznań tego świadka. Wskazane na wstępie zarzuty apelacyjne należy zatem uznać za niezasadne. W drugiej kolejności należy rozpoznać zarzuty odnoszące się do prawidłowej wykładni przepisu art. 165§1 pkt 2 KK oraz oceny dowodów odnoszących się do wytwarzania i wprowadzania do obrotu środków, o których mowa w wymienionym przepisie, a zatem rozpoznania przez sąd pierwszej instancji w zachowaniu oskarżonych znamion ww. typu czynu zabronionego. Takie zarzuty zostały sformułowane w apelacjach następujących osób: 1. J. L. (zarzut 2), 2. J. K. (zarzut I.1.a-c oraz II.1.c-e), 3. M. O. (zarzuty II.1.a i b oraz 2, 3 i 4), 4. P. P. (zarzut I.2 i IV), 5. P. M. (zarzuty I.1. i II.2), 6. P. G. . W apelacji J. L. wskazuje się, że osoby nabywające „dopalacze” były informowane, że jest to środek szkodliwy dla zdrowia. Środki te były sprzedawane z zastrzeżeniem, że nie nadają się do spożycia. Brak jest też dowodów, aby sprzedawane środki spowodowały negatywne skutki dla życia lub zdrowia osób, które je nabyły i zażyły, aby konsekwencje zażycia tych środków odbiegały od normalnych skutków zażycia substancji psychotropowych. Natomiast w apelacji J. K. podnosi się, że odpowiedzialność z art. 165§1 pkt 2 KK ponosi ten tylko, kto substancję szkodliwą dla zdrowia wprowadza po raz pierwszy, a nie ten kto nią obraca na dalszych etapach. Wskazuje się również, że stan niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia wielu osób musi być konkretny, a nie abstrakcyjny, a nadto grozić innym naruszeniem czynności narządów ciała niż stanowiącym zwyczajne następstwo działania środków odurzających. Według wymienionej apelacji, w realiach sprawy „dopalacze” były wprowadzane do obrotu, jako pochłaniacze wilgoci. Ich użycie zgodnie z przeznaczeniem deklarowanym na etykiecie nie stwarzało niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia. Jeżeli więc oświadczenie o higroskopijnym charakterze środków było pozorne, a w rzeczywistości produkt był sprzedawany jako „dopalacz”, nie stanowi to przestępstwa z art. 165§1 pkt 2 KK , ale czyn z art. 52a ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. W apelacji podnosi się również, że następstwa zażycia „dopalacza” muszą odbiegać od typowych skutków zażycia środka odurzającego, czy zastępczego. Skutek w postaci odurzenia i wszystkich elementów z nim związanych należy do działania środka zastępczego i nie jest skutkiem, o którym mowa w art. 165§1 pkt 2 KK . Potencjalne następstwa dla zdrowia człowieka muszą mieć istotny charakter, gdyż ryzyko niegroźnych zakłóceń czynności organizmu człowieka nie stanowi skutku wymaganego z ww. przepisie. Stwierdza się również, że sąd pierwszej instancji znamię skutku potraktował abstrakcyjnie i w sposób zgeneralizowany przyjmując, że skoro substancje, którymi obracać miał oskarżony J. K. ogólnie miały charakter niebezpieczny i mogły wywołać szereg działań niepożądanych oraz były sprzedawane w porcjach, bez stosownej informacji, to oskarżony sprowadził niebezpieczeństwo dla życia i zdrowia wielu ludzi. W apelacji P. M. także wskazuje się, że niebezpieczeństwo zażywania środków sprzedawanych przez oskarżonych, określone przez biegłych M. Z. i P. S. nie było konkretne, ale abstrakcyjne. Opisane w uzasadnieniu wyroku potencjalne następstwa zażycia środków wytworzonych przez R. H. (1) mają zatem czysto abstrakcyjny charakter. Biegli nie byli też w stanie wskazać ilości substancji, które spowodowałyby realne niebezpieczeństwo utraty zdrowia przez klientów kupujących tzw. dopalacze. Stwierdza się również, że w sprawie wykazano, że wpływ tych substancji na organizm człowieka jest podobny do wpływu alkoholu. Nie ma więc podstaw do uznania tych substancji za niebezpieczne dla zdrowia. Jeśli środki użyte do produkcji „dopalaczy” nie były uznane za szkodliwe czy zabronione, to nie ma żadnych podstaw, aby w taki sposób klasyfikować „dopalacze”. W związku z tym ww. środki nie mogły spowodować konkretnego narażenia na niebezpieczeństwo utraty zdrowia. W apelacji P. P. wskazuje się, że przed 21 sierpnia 2018 r. handel dopalaczami nie stanowił przestępstwa. Dopiero rozporządzenie Ministra Zdrowia z 17.08.2018 r. w sprawie wykazu substancji psychotropowych, środków odurzających i nowych substancji psychoaktywnych otworzyło drogę do penalizacji obrotu „dopalaczami”. Ponadto, w doktrynie prawa karnego materialnego kwestią w zasadzie bezsporną jest to, że wytwarzanie i wprowadzanie do obrotu tzw. dopalaczy nie wyczerpuje znamion typu czyny z art. 165§1 KK . Pogląd taki prezentuje również Sąd Najwyższy i Sąd Apelacyjny w Lublinie. W wymienionej apelacji podkreśla się, że do sierpnia 2018 r. w społeczeństwie panowało przekonanie o legalności handlu „dopalaczami”. W tym przeświadczeniu pozostawały organy ścigania, administracja publiczna, Ministerstwo Sprawiedliwości, lekarze, Państwowa Inspekcja Sanitarna (Sanepid). R. H. (1) przez cały czas utrzymywał, że handel „dopalaczami” jest legalny. Mówił swoim pracownikom, że mogą mieć problemy z policją, ale że są to legalne produkty. Uważał, że zachowanie jego i oskarżonych nie jest karalne. Pomimo, że policja przeszukiwała sklepy i zatrzymywała „dopalacze”, R. H. (1) nie miał przedstawianych zarzutów popełnienia przestępstw. W apelacji stwierdza się zatem, że nie można zgodzić się z ustaleniem sądu pierwszej instancji, że oskarżeni byli świadomi bezprawności przedsiębranych działań i zdecydowali się na ich wykonanie i tym samym na naruszenie norm prawnych (s. 97 uzasadnienia wyroku). Było na odwrót. Oskarżeni, w tym P. P. w usprawiedliwiony sposób pozostawali w nieświadomości bezprawności produkcji i obrotu „dopalaczami”. Działali zatem w warunkach określonych w art. 30 KK . Według apelacji P. G. , dla oceny zachowania tego oskarżonego, zamiast przepisu art. 165§1 KK należało zastosować przepisy ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii zgodnie z zasadą lex specialis i lex posteriori . Wskazuje się również, że w chwili czynu „dopalacze” nie posiadały w swym składzie substancji zakazanych ustawą o przeciwdziałaniu narkomanii. Środki wprowadzane do obrotu przez oskarżonego nie były zakazane przez ustawę o przeciwdziałaniu narkomanii. Także w apelacji M. O. podnosi się, że sąd pierwszej instancji dokonał wadliwej wykładni terminu „substancje szkodliwe dla zdrowia”. Chodzi bowiem o takie substancje, które nabrały cech szkodliwości na skutek wadliwego wytworzenia lub składowania. Poza tym, powszechne niebezpieczeństwo dla zdrowia ludzi wynikało wyłącznie z zachowania osób zażywających „dopalacze”. Zachowanie oskarżonego stanowi zatem delikt administracyjny z art. 52 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, a nie przestępstwo z art. 165§1 pkt 2 KK . Wymienione zarzuty i argumenty są niezasadne. Zważyć należy, że ustawą z dnia 8.10.2010 r. o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz.U. 2010.1396), która weszła w życie z dniem 27.11.2010 r. do ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii (dalej UPN) został dodany art. 44b, w którym został wprowadzony zakaz wytwarzania i wprowadzania do obrotu na terenie kraju środków zastępczych. Zakaz ten ma charakter bezwzględny. Sankcją za jego naruszenie jest kara pieniężna, którą wymierza właściwy państwowy inspektor sanitarny, w formie decyzji administracyjnej, na podstawie art. 52a UPN. Ustanowienie zakazu wytwarzania i wprowadzania do obrotu środków zastępczych stanowiło reakcję na dynamicznie rozwijającą się sprzedaż nowych substancji posiadających działanie psychoaktywne, nazywanych potocznie „dopalaczami”. Celem wprowadzenia wymienionego zakazu było zatem przeciwdziałanie rozwojowi tego zjawiska. Ustawodawca nie zdecydował się jednak na penalizację różnorakich zachowań polegających na przekazywaniu innym osobom środków zastępczych (m.in. wytwarzania, wprowadzania do obrotu, uczestniczenia w obrocie, czy udzielania ich innej osobie). W zamiarze ustawodawcy, jedynym narzędziem realizacji ustanowionego w art. 44b UPN zakazu wytwarzania i wprowadzania do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej środków zastępczych, miało być zastosowanie sankcji administracyjnej w postaci kary pieniężnej przewidzianej w art. 52a ww. ustawy. Taki zabieg miał zapewnić szybką i skuteczną reakcję na pojawiające się na masową skalę przypadki zagrożenia życia i zdrowia ludzi po użyciu tzw. „dopalaczy”, co wynika z istoty kary administracyjnej, która ma charakter obiektywny i prewencyjny, bez konieczności ustalania winy sprawcy (por. wyr. WSA w Warszawie z dnia 21.02.2019 r., (...) SA (...) (...) ). Z art. 52a ust. 1 UPN wynika wszak, że odpowiedzialności administracyjnej podlega każda osoba, która wprowadza do obrotu środek zastępczy (tzw. dopalacze). W utrwalonym orzecznictwie sądów administracyjnych zgodnie przyjmuje się, że przez „wprowadzenie do obrotu”, o jakim mowa w art. 52a ust. 1 UPN, należy rozumieć udostępnienie w jakiejkolwiek formie i jakimkolwiek celu osobie trzeciej odpłatnie lub nieodpłatnie, środka zastępczego (zob. wyr. NSA z dnia 15.02.2019 r., II OSK 768/17; wyr. NSA z dnia 9.09.2015 r., II OSK 77/14; wyr. NSA z dnia 8.07.2015 r., II OSK (...) ; wyr. WSA w Warszawie z dnia 21.02.2019 r., (...) SA (...) (...) ; wyr. WSA w Krakowie z dnia 28.03.2019 r., (...) SA /Kr 989/18). W ustawie o przeciwdziałaniu narkomanii ustanowiony został zatem reżim odpowiedzialności karnej dotyczący wytwarzania i wprowadzania do obrotu środków odurzających i substancji psychotropowych (rozdział 7 ustawy) oraz odpowiedzialności administracyjnej za wytwarzanie i wprowadzanie do obrotu środków zastępczych, czyli „dopalaczy” (rozdział 6a UPN). Zawarte w apelacjach stwierdzenia o legalności handlu „dopalaczami” pomijają zatem fakt, że od października 2010 r. wytwarzanie i wprowadzanie tych środków do obrotu było zabronione, a wymieniony zakaz miał bezwzględny charakter. Bez znaczenia jest przy tym okoliczność, że wymienione zachowania nie były penalizowane na gruncie ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii czy kodeksu karnego , a stanowiły jedynie delikt administracyjny. Istotne znaczenie ma zaś okoliczność, że w porządku prawnym zaczęła obowiązywać norma zabraniająca wytwarzania i wprowadzania do obrotu środków zastępczych, czyli tzw. dopalaczy. Dodać należy, że przed zmianą wprowadzoną ustawą z dnia 20.07.2018 r. o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. 2018.1490), przez środek zastępczy należało rozumieć produkt zawierający, co najmniej jedną nową substancję psychoaktywną lub inną substancję o podobnym działaniu na ośrodkowy układ nerwowy, który może być użyty zamiast środka odurzającego lub substancji psychotropowej lub w takich samych celach jak środek odurzający lub substancja psychotropowa, których wytwarzanie i wprowadzanie do obrotu nie jest regulowane na podstawie przepisów odrębnych (art. 4 pkt 27 UPN). Dodać należy, że wymieniona definicja środka zastępczego nie uzależnia zakwalifikowania danego produktu do gamy środków zastępczych od wyraźnego określenia jego nazwy w treści aktu wykonawczego do (...) . O zakwalifikowaniu produktów, jako środków zastępczych decyduje sposób działania tych środków, który verba legis ma być podobny do działania na ośrodkowy układ nerwowy środków odurzających i substancji psychotropowych. Regulacja ustawowa, mająca na celu ochronę najistotniejszych dóbr, jakimi są zdrowie i życie ludzkie, wymaga dokonania wykładni terminu „środek zastępczy”, w której nie będzie możliwie obchodzenie przepisów o zakazie wytwarzania, przywozu i wprowadzania do obrotu tych środków, jako substancji o nowym nieznanym dotąd prawodawcy składzie, działających na układ nerwowy człowieka. Nie można zatem uznać za trafne zarzutów, że oskarżeni nie mieli świadomości bezprawności swojego zachowania, sformułowanych zwłaszcza w apelacji J. K. i P. P. . Okoliczność, że R. H. (1) utwierdzał ich w przekonaniu o legalności sprzedaży „dopalaczy” nie stanowi okoliczności wyłączającej bezprawność zachowania (winę) oskarżonych. Świadomość bezprawności czynu nie oznacza bowiem świadomości jego karalności, lecz jedynie to, że czyn jest sprzeczny z jakąś obowiązującą normą (zob. post. SN z 26.06.2003 r., V KK 26/02; wyr. SA w Warszawie z 1.04.2014 r., II AKa 432/13). Może to być norma prawa administracyjnego albo cywilnego wprowadzająca zakaz albo nakaz określonego zachowania (zob. W.Wróbel, A.Zoll (red.), Kodeks karny. Część ogólna. Tom I , Warszawa 2016, s. 626). O legalności handlu „dopalaczami” nie świadczy okoliczność, że po przeprowadzeniu przez policję przeszukania lokali przy ul. (...) oraz zabezpieczeniu znalezionych tam „dopalaczy” oskarżonym nie były przedstawiane zarzuty popełnienia przestępstwa. Wymienione okoliczności wskazują, co najwyżej, że organy ścigania miały problem z wartościowaniem takich zachowań. Natomiast oskarżeni byli świadomi istnienia prawnego zakazu wytwarzania i handlu „dopalaczami”. Wiedzieli, że inspekcja sanitarna zamykała lokale, w których były sprzedawane „dopalacze” i konfiskowała te środki, a na osoby sprzedające „dopalacze” były nakładane kary pieniężne. W mediach publicznych i prywatnych było szeroko relacjonowane zjawisko handlu „dopalaczami” i negatywne skutki, jakie ono wywoływało, łącznie z opisywaniem zgonów ludzi po zażyciu tych środków. O świadomości zakazu handlu „dopalaczami” i wynikającej stąd bezprawności zachowania zresztą najlepiej świadczy sposób zachowania oskarżonych, którzy sprzedawali „dopalacze”, jako pochłaniacze wilgoci. Gdyby oskarżeni mieli świadomość legalności ich zachowania, sprzedawaliby „dopalacze” jako takie, a nie pod pozorem innych towarów. Nie ukrywaliby swojej działalności, ponosząc w związku z jej prowadzeniem obciążenia fiskalne, w tym podatkowe. Zamiast tego, oskarżeni pozorowali sprzedaż pochłaniaczy wilgoci lub innych towarów, co nie miało nic wspólnego z rzeczywistą działalnością, którą prowadzili. Stanowczo należy też stwierdzić, że brak karalności wytwarzania i wprowadzania do obrotu środków zastępczych w ustawie o przeciwdziałaniu narkomanii nie świadczy o tym, że takie zachowanie nie stanowi czynu zabronionego na gruncie prawa karnego. Apelujący tracą z pola widzenia, że ustanowienie penalizacji wytwarzania i handlu środkami zastępczymi wiązałoby się z koniecznością karalności takich zachowań niezależnie od tego, czy ich skutkiem jest sprowadzenie niebezpieczeństwa powszechnego dla życia lub zdrowia ludzi. Karze kryminalnej podlegałyby zatem zachowania polegające na wytwarzaniu i wprowadzaniu do obrotu środków zastępczych jako takich. Z taką sytuacją mamy do czynienia w związku z penalizacją różnych zachowań dotyczących nowych substancji psychotropowych w ustawie z dnia 20.07.2018 r. o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, Dz. U. 2018.1490. Chybione są zarzuty, że sprzedaż „dopalaczy” nie wyczerpuje znamion typu czynu z art. 165§1 pkt 2 KK , a powoływanie się przy tym na stanowisko SN stanowi nieporozumienie. Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 31.05.2017 r., I KZP 5/17 wyraził wszak jednoznaczny pogląd, że „wyczerpuje dyspozycję art. 165§1 pkt 2 KK sprzedaż tzw. dopalaczy […] jeżeli […] działają na użytkownika w sposób niebezpieczny dla jego życia i zdrowia. Bez znaczenia dla bytu przestępstwa jest to, że część nabywców wiedziała o faktycznym przeznaczeniu towaru, jeżeli dostęp do niego miał powszechny charakter, a więc również dla osób (...) ”. W wymienionym orzeczeniu SN wyraził też pogląd, że jeżeli wprowadzany do obrotu towar jest faktycznie innym produktem, niż wynika to z jego opisu na opakowaniu albo z nazwy, a jest to towar szkodliwy dla zdrowia w stopniu stanowiącym niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia wielu osób, to jego wyprodukowanie lub wprowadzenie do obrotu wyczerpuje treść art. 165§1 pkt 2 KK . Wymienione poglądy uzyskały akceptację w innych orzeczeniach Sądu Najwyższego i sądów apelacyjnych (zob. wyr. SN z 28.11.2018 r., V KS 21/18; wyr. SN z 23.05.2019 r., III KK 94/18; post. SA w Gdańsku z 10.10.2018 r., II AKz 474/18; wyr. SA w Katowicach z 21.11.2018 r., II AKa 395/18). Wynika stąd, że przestępstwo z art. 165§1 pkt 2 KK stanowi wytwarzanie i wprowadzanie do obrotu nie „jakichkolwiek” dopalaczy, czy środków zastępczych, ale tylko takich, które spełniają dwa warunki. Mianowicie, 1) stanowią substancje szkodliwe dla zdrowia o takim ładunku szkodliwości, że 2) stwarza to niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowa wielu osób. Takie niebezpieczeństwo charakteryzuje się rozległością zagrożenia w stosunku do większej liczby ludzi (zob. wyr. SN z 20.05.1998 r., II KKN 37/98). Autorzy apelacji tracą z pola widzenia, że w art. 165§1 pkt 2 KK nie chodzi o penalizację wytwarzania i wprowadzania do obrotu „dopalaczy”, czy środków zastępczych jako takich, ale substancji, które są szkodliwe dla zdrowia w stopniu stwarzającym niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia wielu osób. W takim stanie rzeczy pozbawione racji są zarzuty, że wobec oskarżonych należało zastosować przepisy (...) , a zwłaszcza zarzut, że wymieniona ustawa jest szczególnym aktem prawnym wobec przepisu art. 165§1 pkt 2 KK , zgodnie z zasadą lex specialis derogat legi generali . W apelacji J. L. podnosi się, że osoby nabywające „dopalacze” były informowane, że są to środki szkodliwe dla z

[... tekst skrócony ...]