II AKA 96/14

Wnioskodawca W. P. wniósł o zasądzenie od Skarbu Państwa 750 000 zł odszkodowania i 600 000 zł zadośćuczynienia za niesłuszne tymczasowe aresztowanie. Sąd Okręgowy w Warszawie wyrokiem z dnia 18 grudnia 2013 r. zasądził 75 000 zł odszkodowania i 75 000 zł zadośćuczynienia, oddalając wniosek w pozostałej części. Pełnomocnik wnioskodawcy złożył apelację, zarzucając m.in. obrazę przepisów postępowania, błędy w ustaleniach faktycznych oraz rażące zaniżenie kwot odszkodowania i zadośćuczynienia. W apelacji podniesiono m.in. zarzuty dotyczące błędnego ustalenia dochodów wnioskodawcy, braku związku przyczynowego między aresztowaniem a szkodą majątkową, utratą perspektyw życiowych, niemożnością nabycia udziałów w spółce, a także nieuwzględnieniem zmiany siły nabywczej pieniądza i kosztów obrony. Sąd Apelacyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 9 maja 2014 r. utrzymał w mocy wyrok Sądu Okręgowego w zaskarżonej części, oddalając apelację jako bezzasadną. Sąd Apelacyjny uznał, że Sąd Okręgowy prawidłowo ocenił zebrany materiał dowodowy, dokonał wszechstronnych rozważań i prawidłowo ustalił wysokość odszkodowania i zadośćuczynienia. Zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, w tym art. 424 § 1 pkt 1 kpk i art. 558 kpk w zw. z art. 322 kpc, uznano za niezasadne. Sąd Apelacyjny szczegółowo odniósł się do zarzutów dotyczących błędów w ustaleniach faktycznych, w tym wysokości dochodów wnioskodawcy, związku przyczynowego między aresztowaniem a szkodą, utraty korzyści związanych z nabyciem udziałów w spółce, a także kwestii zmiany siły nabywczej pieniądza. Uznano, że Sąd Okręgowy prawidłowo ustalił dochody wnioskodawcy na podstawie zeznań podatkowych i zasadnie przyjął możliwość oszczędności. Stwierdzono brak bezpośredniego i adekwatnego związku przyczynowego między aresztowaniem a utratą zarobków po opuszczeniu aresztu, gdyż wnioskodawca nie wykazał, że nie mógł kontynuować działalności gospodarczej. Zarzut dotyczący utraconych korzyści z nabycia udziałów w spółce uznano za nieudowodniony. Sąd Apelacyjny podkreślił, że kwota 5000 zł miesięcznych oszczędności zawiera w sobie element waloryzacyjny. W kwestii zadośćuczynienia, Sąd Apelacyjny uznał, że Sąd Okręgowy prawidłowo ocenił krzywdę, uwzględniając cierpienia fizyczne i psychiczne, warunki pobytu w areszcie, przydzielenie statusu więźnia niebezpiecznego, brak widzeń z rodziną oraz naruszenie godności. Stwierdzono brak związku przyczynowego między schorzeniami wnioskodawcy a pobytem w areszcie, gdyż ujawniły się one wcześniej. Uznano, że sam fakt zainteresowania mediów sprawą nie stanowi automatycznie o utracie dobrego imienia. Kwota zadośćuczynienia nie została uznana za rażąco niską, a jej wysokość mieści się w rozsądnych granicach. Koszty postępowania obciążono Skarb Państwa.

Zagadnienia prawne (4)

Skład orzekający