II AKA 92/19

Sygn. akt II AKa 92/19 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 lutego 2021 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSA – Dorota Tyrała (spr.) Sędziowie: SA – Marzanna A. Piekarska – Drążek SA – Przemysław Filipkowski Protokolant: Adriana Hyjek przy udziale Prokuratora Michała Kucharczyka po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2021 r. sprawy: 1) M. J. (1) syna J. i C. z d. K. urodz. (...) w W. oskarżonego z art. 258§3 k.k. , art. 294§1 k.k. w zw. z art. 91§1 k.k. , art. 286§1 k.k. w zw. z art. 91§1 k.k. i in. 2) T. P. (1) syna J. i A. z d. K. urodz. (...) w Ł. oskarżonego z art. 258§1 k.k. , art. 294§1 k.k. w zw. z art. 91§1 k.k. , art. 286§1 k.k. w zw. z art. 91§1 k.k. i in. 3) M. S. (1) syna J. i D. z d. B. urodz. (...) w W. oskarżonego z art. 258§1 k.k. , art. 294§1 k.k. w zw. z art. 91§1 k.k. , art. 286§1 k.k. w zw. z art. 91§1 k.k. i in. 4) B. R. córki S. i S. z d. W. urodz. (...) w W. oskarżonej z art. 258§1 k.k. , art. 294§1 k.k. w zw. z art. 91§1 k.k. , art. 286§1 k.k. w zw. z art. 91§1 k.k. i in. 5) D. C. (1) syna J. i A. z d. K. , urodz. (...) w M. oskarżonego z art. 258§1 k.k. , art. 286§1 k.k. w zw. z art. 91§1 k.k. i in. 6) A. G. córki T. i A. z d. Ł. urodz. (...) w P. oskarżonej z art. 286§1 k.k. w zw. z art. 91§1 k.k. w zw. z art. 4§1 k.k. 7) K. P. syna B. i K. z d. M. urodz. (...) w W. oskarżonego z art. 286§1 k.k. na skutek apelacji wniesionych przez obrońców oskarżonych i prokuratora (ad. 1 i 2) oraz oskarżyciela posiłkowego Bank (...) S.A. (ad. 1) od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 27 kwietnia 2018 r. sygn. akt XII K 143/16 I. Zmienia zaskarżony wyrok w stosunku do oskarżonego M. J. (1) w ten sposób, że: 1) uchyla rozstrzygnięcia z punktów 56. i 57. wyroku oraz co do kary łącznej z punktu 58 wyroku; 2) przyjmując za podstawę prawną skazania i wymiaru kary przepisy obowiązujące w brzmieniu do dnia 30 czerwca 2015 r. w zw. z art. 4§1 k.k. w odniesieniu do: a) czynu przypisanego w punkcie 1. wyroku ustala, że oskarżony kierował zorganizowaną grupą przestępczą w okresie od 1 grudnia 2010 r., zaś orzeczoną za ten czyn na podstawie art. 258§3 k.k. karę pozbawienia wolności obniża do 1 (jednego) roku i 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności; b) czynu przypisanego w punkcie 2. wyroku eliminuje ustalenie, iż oskarżony działał w ramach zorganizowanej grupy przestępczej; c) czynu przypisanego w punkcie 4. wyroku na podstawie art. 14§1 k.k. w zw. z art. 286§1 k.k. w zw. z art. 11§3 k.k. oraz art. 33§2 k.k. wymierza oskarżonemu karę 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywnę w wymiarze 100 (sto) stawek dziennych po 30 (trzydzieści) złotych każda; d) czynu przypisanego w punkcie 5. wyroku ustala, że został on popełniony w dniach 16 – 20 czerwca 2011 r., wartość kredytu jaki w wyniku przestępstwa usiłowano wyłudzić wynosiła 50.000 zł, a nadto jako podstawę prawną skazania wskazuje art. 13§1 k.k. w zw. z art. 286§1 k.k. w zb. z art. 297§1 k.k. w zb. z art. 270§1 k.k. w zw. z art. 11§2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. z art. 65§1 k.k. e) czynu przypisanego w punkcie 9. wyroku ustala, iż został on popełniony we wrześniu 2011 r., zaś wartość pożyczki jaką w wyniku przestępstwa usiłowano wyłudzić wynosiła nie mniej niż 51.900 zł; f) czynu przypisanego w punkcie 16. wyroku na podstawie art. 294§1 k.k. w zw. z art. 11§3 k.k. oraz art. 33§2 k.k. wymierza oskarżonemu karę 1 (jednego ) roku 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności i grzywny w wymiarze 100 (sto) stawek dziennych po 30 (trzydzieści) złotych każda; g) czynu przypisanego w punkcie 19. wyroku ustala, że kwota niekorzystnego rozporządzenia mieniem była nie niższa niż 230. 753 zł; h) czynu przypisanego w punkcie 20. wyroku na podstawie art. 14§1k .k. w zw. z art. 294§1 k.k. w zw. z art. 11§3 k.k. oraz art. 33§2 k.k. wymierza oskarżonemu karę 1 (jednego ) roku 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności i grzywny w wymiarze 100 (sto) stawek dziennych po 30 (trzydzieści) złotych każda; i) czynu przypisanego w punkcie 39. wyroku na podstawie art. 294§1 k.k. w zw. z art. 11§3 k.k. oraz art. 33§2 k.k. wymierza oskarżonemu karę 1 (jednego ) roku 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności i grzywny w wymiarze 100 (sto) stawek dziennych po 30 (trzydzieści) złotych każda; j) czynu przypisanego w punkcie 42. wyroku ustala, że kwota niekorzystnego rozporządzenia mieniem wynosiła 4890 zł; k) czynu przypisanego w punkcie 44. wyroku w opisie czynu wskazuje, że podrobione zaświadczenie o zatrudnieniu W. A. (1) potwierdzało osiąganie przez niego dochodu w wysokości 20.057,31 zł; l) jako podstawę prawną orzeczonego w punkcie 32. wyroku obowiązku naprawienia szkody wskazuje art. 46§1 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015 r. w zw. z art. 4§1 k.k. ; j) odnośnie zasądzonego w punkcie 36. wyroku obowiązku naprawienia szkody wskazuje, iż na podstawie art. 46§1 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015 r. w zw. z art. 4§1 k.k. M. J. (1) zobowiązany jest do naprawienia szkody na rzecz Banku (...) S.A. ; 3) uchyla zaskarżony wyrok odnośnie oskarżonego M. J. (1) co do rozstrzygnięcia z punktu 6. wyroku (co do czynu zarzuconego oskarżonemu w punkcie VI aktu oskarżenia) i sprawę w tej części przekazuje do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Warszawie; 4) utrzymuje zaskarżony wyrok w pozostałej części wobec oskarżonego M. J. (1) ; 5) przyjmując, iż czyny przypisane oskarżonemu w punktach 5., 18., 22., 35., 42. oraz 44. wyroku zostały popełnione w ramach ciągu przestępstw na podstawie art. 286§1 k.k. w zw. z art. 91§1 k.k. w zw. z art. 11§3 k.k. i art. 14§1 k.k. w zw. z art. 286§1 k.k. w zw. z z art. 11§3 k.k. w zw. z art. 91§1 k.k. oraz art. 33§2 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015 r. w zw. z art. 4§1 k.k. wymierza oskarżonemu za te czyny jedną karę 2 (dwa) lata pozbawienia wolności oraz grzywny w wymiarze 100 (stu) stawek dziennych po 30 (trzydzieści) złotych każda; 6) przyjmując, iż czyny przypisane oskarżonemu w punktach od 7. do 14, 30., 33., 34. oraz 45 wyroku zostały popełnione w ramach ciągu przestępstw na podstawie art. 286§1 k.k. w zw. z art. 91§1 k.k. i art. 14§1 k.k. w zw. z art. 286§1 k.k. w zw. z art. 91§1 k.k. oraz art. 33§2 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015 r. w zw. z art. 4§1 k.k. wymierza oskarżonemu za te czyny jedną karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności oraz grzywny w wymiarze 200 (stu) stawek dziennych po 30 (trzydzieści) złotych każda; 7) przyjmując, iż czyny przypisane oskarżonemu w punktach 2., 3., 17., od 23 do 25, 27, 28., 31., 38., 40., 41. oraz 43. wyroku zostały popełnione w ramach ciągu przestępstw na podstawie art. 286§1 k.k. w zw. z art. 11§3 k.k. w zw. z art. 91§1 k.k. i art. 14§1 k.k. w zw. z art. 286§1 k.k. w zw. z art. 11§3 k.k. w zw. z art. 91§1 k.k. oraz art. 33§2 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015 r. w zw. z art. 4§1 k.k. wymierza oskarżonemu za te czyny jedną karę 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywny w wymiarze 200 (dwustu) stawek dziennych po 30 (trzydzieści) złotych każda; 8) przyjmując, iż czyny przypisane oskarżonemu w punktach 15., 19., 29. wyroku zostały popełnione w ramach ciągu przestępstw na podstawie art. 294§1 k.k. w zw. z art. 91§1 k.k. i art. 14§1 k.k. w zw. z art. 294§1 k.k. w zw. z art. 91§1 k.k. oraz art. 33§2 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015 r. w zw. z art. 4§1 k.k. wymierza oskarżonemu za te czyny jedną karę 4 (czterech) lat pozbawienia wolności oraz grzywny w wymiarze 300 (trzystu) stawek dziennych po 30 (trzydzieści) złotych każda; 9) na podstawie art. 91§2 k.k. w zw. z art. 86§1 i 2 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015 r. w zw. z art. 4§1 k.k. łącząc kary jednostkowe orzeczone za czyny przypisane w punktach 1, 4., 16., 20., 21., 39. wyroku oraz kary orzeczone w punktach 5), 6), 7), 8) niniejszego wyroku za ciągi przestępstw wymierza wobec oskarżonego M. J. (1) karę łączną 6 (sześciu) lat pozbawienia wolności oraz karę łączną grzywny w wymiarze 500 (pięćset) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 30 (trzydziestu) złotych; 10) na podstawie art. 63§1 k.k. na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności zalicza oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 26 stycznia 2015 r. do dnia 13 lutego 2018 r.; II. Zmienia wyrok w zaskarżonej części w stosunku do oskarżonego T. P. (1) w ten sposób, że: 1) uchyla rozstrzygnięcia z punktów 60. i 61. wyroku oraz co do kary łącznej z punktu 62. wyroku; 2) przyjmując za podstawę prawną skazania i wymiaru kary przepisy obowiązujące w brzmieniu do dnia 30 czerwca 2015 r. w zw. z art. 4§1 k.k. w odniesieniu do: a) czynu przypisanego w punkcie 29. wyroku na podstawie art. 14§1 k.k. w zw. z art. 294§1 k.k. oraz art. 33§2 k.k. wymierza oskarżonemu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności i grzywnę w wymiarze 150 (sto pięćdziesiąt) stawek dziennych po 20 (dwadzieścia) złotych każda; b) czynu przypisanego w punkcie 39. wyroku na podstawie art. 14§1 k.k. w zw. z art. 294§1 k.k. w zw. z art. 11§3 k.k. oraz art. 33§2 k.k. wymierza oskarżonemu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności i grzywnę w wymiarze 150 (sto pięćdziesiąt) stawek dziennych po 20 (dwadzieścia) złotych każda; c) czynu przypisanego w punkcie 47. wyroku jako podstawę prawną skazania przyjmuje art. 284§2 k.k. w zw. z art. 65 §1 k.k. i na tej podstawie wymierza oskarżonemu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności; d) czynu przypisanego w punkcie 51. wyroku z jego opisu eliminuje ustalenie, iż oskarżony działał w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, zaś z podstawy prawnej skazania art. 65§1 k.k. i na podstawie art. 286§1 k.k. oraz art. 33§2 k.k. wymierza oskarżonemu karę 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywnę w wymiarze 100 (sto) stawek dziennych po 20 (dwadzieścia) złotych każda; e) nałożonego na oskarżonego w punkcie 32. wyroku na podstawie art. 46§1 k.k. obowiązku częściowego naprawienia szkody przyjmuje przepisy obowiązujące w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015 r. w zw. z art. 4§1 k.k. ; 3) utrzymuje w mocy wyrok w pozostałej zaskarżonej części; 4) przyjmując, iż czyny przypisane oskarżonemu w punktach 8., 30., 33., 34., 47., 54. wyroku zostały popełnione w ramach ciągu przestępstw na podstawie art. 91§1 k.k. w zw. z art. 286§ 1 k.k. oraz art. 33§2 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015 r. w zw. z art. 4§1 k.k. wymierza oskarżonemu za te czyny jedną karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywnę w wymiarze 100 (sto) stawek dziennych po 20 (dwadzieścia) złotych każda; 5) przyjmując, iż czyny przypisane oskarżonemu w punktach 17., 31., 38., 40., 41., 49., 50., 52., 53. oraz 55. wyroku zostały popełnione w ramach ciągu przestępstw na podstawie art. 91§1 k.k. w zw. z art. 286§ 1 k.k. w zw. z art. 11§3 k.k. oraz art. 33§2 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015 r. w zw. z art. 4§1 k.k. wymierza oskarżonemu za te czyny jedną karę 2 (dwa) lata 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywnę w wymiarze 100 (sto) stawek dziennych po 20 (dwadzieścia) złotych każda; 6) na podstawie art. 91§2 k.k. w zw. z art. 86§1 i 2 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015 r. w zw. z art. 4§1 k.k. łącząc kary jednostkowe orzeczone za czyny przypisane w punktach 29., 39., 48., 51. wyroku oraz kary orzeczone w punktach 4) i 5) niniejszego wyroku za ciągi przestępstw wymierza wobec oskarżonego T. P. (1) karę łączną 4 (czterech) lat pozbawienia wolności oraz karę łączną grzywny w wymiarze 300 (trzysta) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 20 (dwadzieścia) złotych; III. Zmienia wyrok w zaskarżonej części w stosunku do oskarżonego M. S. (1) w ten sposób, że: 1) uchyla rozstrzygnięcia z punktów 66. i 67. wyroku oraz co do kary łącznej z punktu 68. wyroku; 2) przyjmując za podstawę prawną skazania i wymiaru kary przepisy obowiązujące w brzmieniu do dnia 30 czerwca 2015 r. w zw. z art. 4§1 k.k. w odniesieniu do: a) czynu przypisanego w punkcie 19. wyroku ustala, iż kwota niekorzystnego rozporządzenia mieniem była nie niższa niż 230.753 zł, a na podstawie art. 294§1 k.k. i art. 33§2 k.k. za czyn ten wymierza oskarżonemu karę 1 (jednego) roku 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywnę w wymiarze 100 (sto) stawek dziennych po 20 (dwadzieścia) złotych każda; b) czynu przypisanego w punkcie 20. wyroku na podstawie art. 14§1 k.k. w zw. z art. 294§1 k.k. w zw. z art. 11§3 k.k. i art. 33§2 k.k. wymierza oskarżonemu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności i grzywnę w wymiarze 100 (sto) stawek dziennych po 20 (dwadzieścia) złotych każda; c) czynu przypisanego w punkcie 27. wyroku na podstawie art. 286§1 k.k. w zw. z art. 11§3 k.k. i art. 33§2 k.k. wymierza oskarżonemu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności oraz grzywnę w wymiarze 50 (pięćdziesiąt) stawek dziennych po 20 (dwadzieścia) złotych każda; d) czynu przypisanego w punkcie 39. wyroku na podstawie art. 14§1 k.k. w zw. z art. 294§1 k.k. w zw. z art. 11§3 k.k. i art. 33§2 k.k. wymierza oskarżonemu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności oraz grzywnę w wymiarze 200 (dwieście) stawek dziennych po 20 (dwadzieścia) złotych każda; e) czynu przypisanego w punkcie 65. wyroku na podstawie art. 294§1 k.k. w zw. z art. 11§3 k.k. i art. 33§2 k.k. wymierza oskarżonemu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności oraz grzywnę w wymiarze 100 (sto) stawek dziennych po 20 (dwadzieścia) złotych każda; 3) utrzymuje w mocy wyrok w pozostałej zaskarżonej części; 4) przyjmując, iż czyny przypisane oskarżonemu w punktach 18., 22. oraz 23. wyroku zostały popełnione w ramach ciągu przestępstw na podstawie art. 91§1 k.k. w zw. z art. 286§ 1 k.k. w zw. z art. 11§3 k.k. oraz art. 33§2 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015 r. w zw. z art. 4§1 k.k. wymierza oskarżonemu za te czyny jedną karę 2 (dwa) lata pozbawienia wolności oraz grzywnę w wymiarze 100 (sto) stawek dziennych po 20 (dwadzieścia) złotych każda; 5) przyjmując, iż czyny przypisane oskarżonemu w punktach 24. i 28. wyroku zostały popełnione w ramach ciągu przestępstw na podstawie art. 91§1 k.k. w zw. z art. 286§ 1 k.k. w zw. z art. 11§3 k.k. i art. 14§1 k.k. w zw. z art. 286§1 k.k. w zw. z art. 11§3 k.k. oraz art. 33§2 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015 r. w zw. z art. 4§1 k.k. wymierza oskarżonemu za te czyny jedną karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności oraz grzywnę w wymiarze 100 (sto) stawek dziennych po 20 (dwadzieścia) złotych każda; 6) na podstawie art. 91§2 k.k. w zw. z art. 86§1 i 2 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015 r. w zw. z art. 4§1 k.k. łącząc kary jednostkowe orzeczone za czyny przypisane w punktach 19., 20., 21., 27., 39., 63., 64., 65. wyroku oraz kary orzeczone w punktach 4) i 5) niniejszego wyroku za ciągi przestępstw wymierza wobec oskarżonego M. S. (1) karę łączną 4 (czterech) lat pozbawienia wolności oraz karę łączną grzywny w wymiarze 200 (dwieście) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 20 (dwadzieścia) złotych; IV. zmienia zaskarżony wyrok w stosunku do oskarżonej B. R. w ten sposób, że: a) w opisie czynu przypisanego w punkcie 44. wyroku wskazuje, iż podrobione zaświadczenie o zatrudnieniu W. A. (1) potwierdzało osiąganie przez niego dochodu w wysokości 20057,31 zł; b) utrzymuje w mocy wyrok w pozostałej części; V. zmienia wyrok w zaskarżonej części w stosunku do oskarżonego D. C. (1) w ten sposób, że: 1) uchyla rozstrzygnięcie z punktu 81. wyroku oraz co do kary łącznej z punktu 82. wyroku; 2) przyjmując za podstawę prawną skazania i wymiaru kary przepisy w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015 r. w zw. z art. 4§1 k.k. w odniesieniu do: a) czynu przypisanego w punkcie 73. wyroku ustala, iż okres przynależności oskarżonego do zorganizowanej grupy przestępczej był od 10 maja 2011 r. do dnia 8 czerwca 2011 r. oraz od dnia 3 sierpnia 2011 r. do dnia 1 czerwca 2012 r.; b) czynu przypisanego w punkcie 75. wyroku eliminuje ustalenie, iż oskarżony działał w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, a nadto z podstawy prawnej skazania eliminuje art. 65§1 k.k. ; c) czynu przypisanego w punkcie 76. wyroku eliminuje ustalenie, iż oskarżony działał w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, a nadto z podstawy prawnej skazania eliminuje art. 65§1 k.k. ; d) czynu przypisanego w punkcie 78. wyroku na podstawie art. 14§1 k.k. w zw. z art. 286§1 k.k. i art. 33§2 k.k. wymierza oskarżonemu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywnę w wymiarze 50 (pięćdziesiąt) stawek dziennych po 20 (dwadzieścia) złotych każda; 3) utrzymuje w mocy wyrok w pozostałej zaskarżonej części; 4) przyjmując, iż czyny przypisane oskarżonemu w punktach 40., 41. oraz 42. wyroku zostały popełnione w ramach ciągu przestępstw na podstawie art. 91§1 k.k. w zw. z art. 286§ 1 k.k. w zw. z art. 11§3 k.k. oraz art. 33§2 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015 r. w zw. z art. 4§1 k.k. wymierza oskarżonemu za te czyny jedną karę 1 (jednego) roku 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywnę w wymiarze 100 (sto) stawek dziennych po 20 (dwadzieścia) złotych każda; 5) przyjmując, iż czyny przypisane oskarżonemu w punktach 75., 76., 77 oraz 80. wyroku zostały popełnione w ramach ciągu przestępstw na podstawie art. 286§ 1 k.k. w zw. z art. 11§3 k.k. w zw. art. 91§1 k.k. i art. 14§1 k.k. w zw. z art. 286§1 k.k. w zw. z art. 11§3 k.k. w zw. z art. 91§1 k.k. oraz art. 33§2 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015 r. w zw. z art. 4§1 k.k. wymierza oskarżonemu za te czyny jedną karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywnę w wymiarze 50 (pięćdziesiąt) stawek dziennych po 20 (dwadzieścia) złotych każda; 6) na podstawie art. 91§2 k.k. w zw. z art. 86§1 i 2 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015 r. w zw. z art. 4§1 k.k. łącząc kary jednostkowe orzeczone za czyny przypisane w punktach 73., 78., 79. wyroku oraz kary orzeczone w punktach 4) i 5) niniejszego wyroku za ciągi przestępstw wymierza wobec oskarżonego D. C. (1) karę łączną 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności oraz karę łączną grzywny w wymiarze 100 (sto) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 20 (dwadzieścia) złotych; 7) na podstawie art. 63§1 k.k. zalicza oskarżonemu na poczet orzeczonej łącznej kary pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 01.10.2015 r. do dnia 02.10.2015 r.; VI. zmienia zaskarżony wyrok w stosunku do oskarżonej A. G. w ten sposób, że: 1) uchyla rozstrzygnięcia z punktów 84. i 85. wyroku; 2) przyjmując za podstawę prawną skazania i wymiaru kary przepisy obowiązujące w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015 r. w zw. z art. 4§1 k.k. w odniesieniu do czynu przypisanego w punkcie 80. wyroku na podstawie art. 286§1 k.k. w zw. z art. 11§3 k.k. i art. 33§2 k.k. wymierza oskarżonej karę 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności i grzywnę w wymiarze 100 (sto) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 20 (dwadzieścia) złotych; 3) utrzymuje wyrok w pozostałej części; 4) przyjmując, iż czyny przypisane oskarżonej w punktach 40. oraz 55. wyroku zostały popełnione w ramach ciągu przestępstw na podstawie art. 91§1 k.k. w zw. z art. 286§ 1 k.k. w zw. z art. 11§3 k.k. oraz art. 33§2 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015 r. w zw. z art. 4§1 k.k. wymierza oskarżonej za te czyny jedną karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności oraz grzywnę w wymiarze 100 (sto) stawek dziennych po 20 (dwadzieścia) złotych każda; 5) na podstawie art. 91§2 k.k. w zw. z art. 86§1 i 2 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015 r. w zw. z art. 4§1 k.k. łącząc karę jednostkową orzeczoną za czyn przypisany w punkcie 80. wyroku oraz karę orzeczoną w punkcie 4) niniejszego wyroku za ciąg przestępstw wymierza wobec oskarżonej A. G. karę łączną 1 (jednego) roku 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności oraz karę łączną grzywny w wymiarze 200 (dwieście) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 20 (dwadzieścia) złotych; 6) na podstawie art. 69§1 i 2 k.k. , art. 70§1 pkt 1 k.k. oraz art. 73§1 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015 r. w zw. z art. 4§1 k.k. wykonanie orzeczonej wobec oskarżonej A. G. kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesza na okres próby lat 3 (trzech), oddając ją w tym czasie pod dozór kuratora sądowego; VII. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok wobec oskarżonego K. P. ; VIII. zasądza od oskarżonego K. P. na rzecz Skarbu Państwa koszty postępowania odwoławczego w tym opłatę sądową w kwocie 300 zł; IX. zasądza od oskarżonych M. J. (1) , T. P. (1) , M. S. (1) , B. R. , A. G. oraz D. C. (1) na rzecz Skarbu Państwa koszty postępowania za I i II instancję w częściach na nich przypadających – w tym tytułem opłaty od: M. J. (1) kwotę 3600 zł, T. P. (1) kwotę 1600 zł, od M. S. (1) kwotę 1200 zł, B. R. kwotę 700 zł, D. C. (1) kwotę 700 zł, A. G. kwotę 1100 złotych. UZASADNIENIE UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II AKa 92/19 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: IX 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 27 kwietnia 2018 r., sygn. akt XII K 143/16 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☒ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońcy oskarżonych ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k. , chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ Zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy Sąd Apelacyjny nie przeprowadzał postępowania dowodowego 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków 1. Apelacja obrońcy oskarżonego M. J. (1) Lp. Zarzut I. Błąd w ustaleniach faktycznych polegający na: a) przyjęciu, że oskarżony M. J. (1) kierował grupą przestępczą do której mieli należeć M. S. (1) , T. P. , N. J. , D. C. , B. R. , W. A. (2) , M. S. (2) , J. M. , M. J. (1) (…) – gdy tymczasem brak było zaistnienia struktury grupy przestępczej, która miałaby zajmować się opisanymi oszustwami; b) przyjęciu, że dochodziło do wyłudzania leasingów, m.in. na samochody oraz wyłudzania towarów, także przy użyciu nieprawdziwych dokumentów(…); c) przyjęciu, że żadna ze wskazanych na str. 2- 3 uzasadnienia wyroku firm faktycznie nie prowadziła działalności gospodarczej i nie zatrudniała wskazanych osób, nie realizowała zamierzeń gospodarczych (…); d) przyjęciu, że spółka (...) świadczyła drobne usługi, głównie transportowe, kurierskie, czy nawet remontowe nie prowadziła działalności jaka wynikała z dokumentów tej spółki; e) przyjęciu, że M. J. (1) z N. J. (2) , działając wspólnie i w porozumieniu pobrali kredyty, których nie zamierzali spłacać, a inicjatorem pobrania tych kredytów był M. J. (1) oraz iżby on miał przygotowywać dokumenty potwierdzające zatrudnienie N. J. w prowadzonej przez niego spółce (...) oraz zawodzić ją do banków, w których N. J. złożyła wnioski kredytowe (…); f) przyjęciu, że umowy kredytów i pożyczek z pkt II, III, V aktu oskarżenia były zawarte bez zamiaru ich spłacenia (…); g) przyjęciu, że osoby udające się do instytucji finansowych celem uzyskania kredytu lub pożyczki (np. P. S. ) miały korzystać z przygotowanych uprzednio przez M. J. (1) zaświadczeń o zatrudnieniu oraz informacji o osiąganych (…); h) przyjęcie, że sytuacja, w której M. J. (1) zwrócił się o pożyczkę w wysokości 1 578 000 złotych na zakup domu oraz 300.000 złotych na jego remont, to sytuacja, w której nie towarzyszył mu zamiar wywiązania się z umowy pożyczki (…); i) przyjęciu, że M. J. (1) przekazał G. F. przygotowane wcześniej przez M. S. (1) fałszywe zaświadczenie o zatrudnieniu (…) oraz jakoby w dalszej kolejności, zgodnie ze wskazówkami M. J. (1) , G. F. udać się miał do właściwego oddziału ZUS, gdzie otrzymał zaświadczenie potwierdzające, iż został zgłoszony do ubezpieczenia społecznego (…); j) przyjęciu, iżby po otrzymaniu pieniędzy G. F. (…) z rzekomego wyłudzenia przekazał uzyskane środki M. J. (1) , który zapłacił mu 1000 zł jako „odpłata” dla osoby tego „figuranta”; k) przyjęciu, że M. J. (1) dokonał w celu oszustwa namówienia K. M. (1) do tego, aby w celu przestępczym założyć własną działalność gospodarczą zorientowaną na oszustwo i następnie doprowadził do zawarcia umowy o kredyt w wysokości 24.884,91 zł oraz 44.088,40 zł (…); l) przyjęciu, że zaświadczenia, o których mowa przy zarzutach dotyczących B. R. (k. 17-18 uzasadnienia) otrzymała od M. J. (1) (…); m) przyjęciu, że doszło do podrobienia przez M. J. (1) dokumentu, z którego wynikało, iż A. W. w spółce (...) pełnił funkcję kierownika ds. sprzedaży i jest zatrudniony od dnia 3 stycznia 2011 roku i zarabia 9500 zł brutto miesięcznie – w celu popełnienia przestępstwa (…); n) przyjęciu, że M. J. (1) i T. P. (1) przygotowali poświadczające nieprawdę zaświadczenie o zatrudnieniu W. P. na stanowisku menagera w spółce (...) S.A. i osiąganych przez niego zarobkach w wysokości 6685,77 zł miesięcznie celem użycia w ramach popełnianego przestępstwa (…); o) przyjęciu, że M. J. (1) usiłował wyłudzić przyznanie kredytu hipotecznego w wysokości 950 tys. zł na zakup nieruchomości położonej w miejscowości K. (z przyjęciem, że M. J. (1) i M. S. (1) działali bez wiedzy i zgody właścicielki mieszkania D. S. ) oraz dokonując oszustwa (…); p) przyjęcie jakoby oskarżony M. J. (1) zaproponował M. S. swego rodzaju zarobek w zamian za pobieranie kredytów (…); q) przyjęcie jakoby M. J. (1) przekazał podrobione przez siebie zaświadczenie o zatrudnieniu i aby zakupić na raty (bez zamiaru spłat) dwa telewizory mrki Samsung, które po wyjściu zostały przekazane M. J. (1) , który następnie je sprzedał (…); r) przyjęcie, że M. J. (1) ponownie skontaktował się z M. S. (2) i namówił go do złożenia wniosku o kredyt w wysokości 28 tys. zł w ramach popełnienia przestępstwa (…); s) przyjęcie, że M. J. (1) z B. R. podrobili również zaświadczenie potwierdzające zatrudnienie w firmie (...) Spółka z o.o. W. A. (1) a to celem dołączenia do złożonego przez W. A. (1) w Banku (...) wniosku o kredyt (…); t) przyjęcie, że M. J. (1) przekazał D. P. (1) uprzednio przygotowane przez M. S. (1) zaświadczenie o zatrudnieniu w spółce (...) Sp. z o.o. na stanowisku celem złożenia w (...) S.A. wniosku o udzielenie kredytu (…); u) przyjęcie, że M. J. (1) współdziałał z D. P. (1) gdy ten przy składaniu wniosku załączył zaświadczenie o zatrudnieniu na stanowisku kierowcy w spółce (...) Sp. z o.o. i osiąganiu z tego dochodów w kwocie 5640 zł brutto miesięcznie poprzez wypełnienie uprzednio przez M. J. (1) zaświadczenia (…); v) przyjęcie, że działanie M. J. (1) zgodnie z wcześniejszymi ustaleniami wstawić miał określone w akcie oskarżenia pojazdy do wypożyczalni D. należącej do R. N. (1) w celach niezgodnych z prawem (…); w) przyjęcie, że wraz z D. C. (1) oskarżony M. J. (1) z banku (...) usiłował wyłudzić kredyt (o którym mowa m.in. na k. 6228-6256, t. 32, k.6651-665)(…); x) przyjęcie jakoby oskarżony M. J. (1) usiłował dokonać wyłudzenia kredytu w wysokości 81 tys. zł, który miała wziąć „na siebie” M. M. (1) (…); y) przyjęciu, że w celu wyłudzenia wraz z N. J. (2) rzekomo oskarżony M. J. usiłował doprowadzić do zawarcia umowy leasingu 10 samochodów marki K. (…); z) przyjęcie, że M. J. (1) wspólnie z T. P. (1) usiłował dokonać oszustwa poprzez ubieganie się o zakup w drodze umowy leasingu 25 sztuk automatów do kawy (...) i wrzutników o łącznej wartości 228.700 zł(…); aa) przyjęcie, że nabycie auta marki A. A. C. o wartości 107.700 zł, o którym mowa w akcie oskarżenia i wstawienie go do wypożyczalni D. w W. – gdy tymczasem nie było to działanie przestępcze lecz działanie obliczone na realny zysk gospodarczy; bb) przyjęcie, że M. J. brał udział w wyłudzeniu leasingu samochodu B. (...) , na który Bank udzielił pożyczki w kwocie 142.968 zł, która powinna zostać spłacona do dnia 20 września 2016 r. – gdy tymczasem skoro zabezpieczeniem umowy była m.in. umowa przewłaszczenia do nie ma mowy o zamiarze wyłudzenia pojazdu; cc) przyjęciu, że N. J. (2) działając wspólnie i w porozumieniu z M. J. (1) w celu popełnienia czynu zabronionego zawarła z Bankiem (...) umowę leasingu operacyjnego na zakup samochodu marki S. (...) o wartości 65.853,66 zł, którego dostawcą miała być spółka jawna (...) §K S. – C. (…); dd) przyjęcie, że M. J. (1) z T. P. (1) dokonał w zamiarze popełnienia przestępstwa zakupu w drodze sprzedaży leasingowej dwóch samochodów marki K. ( V. i C. ) o łącznej wartości 98.900 z i doprowadził do zawarcia umowy leasingowej z firmą (...) Sp. z o.o. ( (...) i (...) ), przedkładając wypełniony uprzednio rzekomo przez M. J. (1) wniosek oraz dołączając deklaracje o osiągniętych w 2010 r. dochodach, z której wynikało, iż osiągnął on dochody na poziomie 910.622,48 zł (…); ee) przyjęcie, że M. J. wspólnie z W. A. (3) zawarli umowę leasingu, dotyczącą samochodu osobowego marki N. (...) w zamiarze oszustwa (…); ff) przyjęcie, że M. J. korzystając z oferty spółki (...) , w której znajdował się pojazd marki C. (...) o wartości 85500 zł usiłował dokonać oszustwa (…); gg) przyjęcie, że M. J. brał udział w usiłowaniu oszustwa na szkodę firmy (...) odnośnie (...) o numerze rejestracyjnym (...) (…); hh) przyjęcie, że M. J. brał udział w oszustwie dotyczącym umów na trzy pojazdy marki S. na łączną kwotę 166.050 zł (…); ii) przyjęcie, że M. J. brał udział w oszustwie dot. umów leasingu między Bankiem (...) a M. K. (1) , działającym w imieniu zarejestrowanej na jego nazwisko Sp. z o.o. (...) z siedzibą w Ł. (…); jj) przyjęcie, że M. J. brał udział w oszustwie dot. leasingu samochodu marki A. (...) , zaś 21 lutego 2012 r. – 3 pojazdów marki S. (...) i pojazd marki T. (...) o numerze rejestracyjnym (...) (…); kk) przyjęcie, że M. J. brał udział w oszustwie wraz z M. S. (1) odnośnie próby uzyskania w imieniu (...) Sp. z o.o. w dniu 27 maja 2010 r. od (...) S.A. umowę nr (...) kredytu na zakup samochodu marki B. (...) , którego wartość wynosiła 195.338,16 zł (…); ll) przyjęcie, że M. J. brał udział w oszustwie wraz z M. S. (1) odnośnie uzyskania w dniu 2 listopada 2010 r., działający w imieniu (...) Sp. z o.o. od firmy (...) ze S. , prowadzonej przez L. B. sprzętu komputerowego w postaci 180 komputerów, 150 zestawów, 4 urządzeń wielofunkcyjnych, 4 projektorów multimedialnych i 4 laptopów (…); mm) przyjęcie, że M. J. brał udział w oszustwie dot. sprzętu zamówionego od spółki (...) (w postaci wyposażenia warsztatu samochodowego) – który to zarzut oszustwa jest chybiony (…); ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Ad. a) . Na podstawie całokształtu zgromadzonych w sprawie dowodów Sąd meriti dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych w zakresie istnienia zorganizowanej grupy przestępczej, której działaniami kierował oskarżony M. J. (3) . „W pojęciu "zorganizowania" tkwią warunki podstawowej wewnętrznej struktury organizacyjnej - choćby z niskim stopniem zorganizowania - to także trwałość, istniejące więzy organizacyjne w ramach wspólnego porozumienia, planowanie przestępstw, akceptacja celów, trwałość zaspokojenia potrzeb grupy, skoordynowany sposób działania. Kierowanie grupą jako funkcja władcza polega zaś na określaniu kierunków działania, wydawaniu poleceń, koordynowaniu działalności uczestników grupy” (wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 11 grudnia 2019 r., sygn. akt II AKa 271/19). „W przypadku grupy przestępczej nie jest wymagany szczególny poziom jej organizacji, wystarczająca jest organizacja na poziomie zaledwie podstawowym, ale z podziałem ról, a zorganizowaną grupę mogą tworzyć osoby, których celem jest popełnianie przestępstw, o luźnym związku, m.in. bez stałych ról, ale w każdym razie o większym określeniu ról, niż przy współsprawstwie” (wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 23 grudnia 2013 r., II AKa 417/13, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 listopada 2013 r., II KK 170/13, wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 21 listopada 2019 r., sygn. akt II AKa 196/19). „Do przypisania przestępstwa z art. 258 § 1 k.k. nie jest nawet konieczna wiedza o szczegółach organizacji grupy, znajomość wszystkich osób ją tworzących, mechanizmów funkcjonowania. Wystarczy tylko gotowość sprawcy do spełnienia zadań służących tej grupie” (wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 19 lipca 2017 r., I AKa 30/17, LEX nr 2369637). „ W przypadku grup przestępczych, których przedmiotem działania jest szeroko rozumiana przestępczość gospodarcza zależności pomiędzy członkami grupy są zwykle odmienne niż w przypadku grup przestępczych dokonujących przestępstw czysto kryminalnych. Częstokroć bowiem powiązania pomiędzy członkami grupy nie opierają się na zasadzie hierarchicznego podporządkowania, subordynacji i systemie kar wewnątrz grupy, ale bazują na wspólnych zależnościach ekonomicznych, zharmonizowaniu działań na poziomie logistycznym i dokumentacyjnym oraz uzależnieniu od osób, które jako kierujące grupą inicjują pewne wspólne działania i koordynują poszczególne czynności oraz ich efekty.” (wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 21 lutego 2018 r., II AKa 491/17). Wnikliwa analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego wskazuje, że oskarżeni w niniejszej sprawie, w tym oskarżony M. J. (1) - taką zorganizowaną grupę przestępczą o jakiej mowa w art. 258 § 1 k.k. tworzyli, zaś jej celem było dokonywanie przestępstw przeciwko mieniu i dokumentom, polegających na wyłudzaniu towarów i pieniędzy na szkodę różnych podmiotów gospodarczych – w tym przede wszystkim działalność grupy polegała głównie na „wyłudzaniu” kredytów, przedmiotów leasingu i towarów od różnych podmiotów gospodarczych. Na podstawie zgromadzonych w sprawie dowodów Sąd I instancji prawidłowo ustalił, iż podmioty gospodarcze prowadzone przez oskarżonych – m.in. przez oskarżonego M. J. (1) - tj. (...) , (...) , (...) AL. (...) , (...) Sp. z o.o. , (...) Sp. z o.o. oraz (...) Sp. z o.o. w okresie objętym przypisanym czynem z art. 258§1 k.k. (po zmianach dokonanych przez Sąd Apelacyjny – o czym dalej) nie prowadziły faktycznej działalności gospodarczej, albo nawet gdy prowadziły działalność gospodarczą – to zgłoszone do ubezpieczenia społecznego osoby faktycznie nie świadczyły pracy w wymienionych podmiotach; w większości przypadków wymienione firmy nie opłacały żadnych składek z tytułu zatrudnienia zgłoszonych pracowników. Również w świetle przeprowadzonych w sprawie dowodów prawidłowe jest ustalenie Sądu meriti , że oskarżony M. J. (1) należał do grupy, a zatem wiedział o jej istnieniu i spełniał w jej strukturze kierowniczą rolę. Apelacja obrońcy oskarżonego i przedstawione w niej zrzuty obrazy prawa procesowego w zakresie dowolnej oceny dowodów, które stanowił podstawę powyższych ustaleń skutecznie nie zakwestionowała – w efekcie brak jest podstaw do podzielenia zarzutu o błędzie w ustaleniach faktycznych, który miałby być wynikiem powyższych uchybień. Niezbędnym stało się natomiast skorygowanie okresu w jakim czyn zarzucony oskarżonemu K. J. został popełniony. Ad. b) Wbrew twierdzeniom skarżącego obrońcy – prawidłowo Sąd meriti ustalił, że przypisane oskarżonemu czyny polegające na wyłudzeniu leasingów miały miejsce – skoro przy ubieganiu się o ich udzielenie sprawcy (w tym współdziałający z nimi oskarżony J. ) posługiwali się podrobionymi, przerobionymi, nieprawdziwymi lub nierzetelnymi dokumentami i oświadczeniami mającymi znaczenie dla ich uzyskania. Okoliczności eksponowane przez skarżącego w zarzucie a dotyczące nieustalenia w niniejszej sprawie, czy umowy leasingu wypowiedziano, w którym momencie miał ziścić się zamiar niekontynuowania umów leasingu, czy wreszcie co stało się z przedmiotem leasingu lub towarem – nie mają w istocie znaczenia dla ustaleń w zakresie zamiaru oszustwa. Ad. c) i d) Nie znajduje akceptacji tego rodzaju retoryka, jak zawarta w zarzutach skarżącego obrońcy. Twierdzenia, iż „firmy te miały nie tylko potencjał gospodarczy, ale jak najbardziej realną zdolność do funkcjonowania w obrocie gospodarczym” czy że działalność Spółki (...) „była na szeroką skalę i świadczy o znormalizowanych założeniach działalności” - nie wnoszą w istocie żadnych treści, które przekładałyby się na wadliwość poczynionych przez Sąd I instancji ustaleń w zakresie czynów przypisanych w wyroku. Ad. e) Polemiczne jest zarzucanie przez obrońcę oskarżonego, iż dotknięte błędem są ustalenia Sądu meriti w zakresie „braku zamiaru spłacenia” umów kredytów i pożyczek objętych zarzutami z pkt II, III i V aktu oskarżenia. Zamiar sprawcy ustala się na podstawie całokształtu okoliczności podmiotowo – przedmiotowych a nie tylko na podstawie wyłącznie wyjaśnień samego oskarżonego. Jest to twierdzenie gołosłowne, jeśli zważy się dodatkowo, iż kredytodawcy zostali wprowadzeni w błąd co do sytuacji ekonomicznej podmiotów, które występowały o ich udzielenie; Ad. f) prawidłowo Sąd meriti – bo w oparciu o całokształt materiału dowodowego – ustalił, że umowy kredytów i pożyczek z pkt II, III i V aktu oskarżenia (przypisane w pkt 2, 3 i 5 wyroku) były zawarte bez zamiaru spłacenia (vide uzasadnienie str. 4- 7, 126-124, 130-132) W świetle poczynionych ustaleń Sądu I instancji czyn z pkt 2 oskarżony popełnił przy współudziale N. J. (2) . Biorąc pod uwagę, że miał on miejsce w dniu 21 października 2010 r. – zaś według ustaleń Sądu I instancji czasokresy udziału w zorganizowanej grupie przestępczej pozostałych oskarżonych wskazują, iż oprócz oskarżonego M. J. (1) (ustalenie Sądu I instancji: „w okresie od 21.10.2010 r.” ), w zorganizowanej grupie przestępczej przypisano udział M. S. (1) (od 01.12.2010r.), T. P. (1) (od 05.08.2011 r.), B. R. (od 23.08.2011 r.), D. C. (1) (od 01.05.2011 r.) – nieprawidłowe jest przyjęcie, że czyn ten był popełniony „w ramach zorganizowanej grupy przestępczej”, bowiem w świetle art. 258§1 k.k. zorganizowaną grupę przestępczą tworzą co najmniej trzy osoby. Powyższe przekłada się na konieczność modyfikacji w zakresie czasokresu czynu przypisanego oskarżonemu M. J. (1) w pkt 1 wyroku – bowiem zgodnie z ustaleniami Sądu od daty 01.12.2010 r. wspólnie z oskarżonym M. J. (1) działała już nie tylko N. J. (2) , ale także M. S. (1) . W odniesieniu do czynu z pkt V (przypisanego w pkt 5 wyroku) kontrola odwoławcza doprowadziła do zmiany w zakresie daty popełnienia czynu oraz wartości kredytu jaki próbowano wyłudzić – bowiem wprost z ustaleń Sądu I instancji wynika, że działania podjęte w dniach 16-20 czerwca dotyczyły kredytu na kwotę 50.000 zł – a nie jak błędnie wskazano w czynie przypisanym kwoty 58.085,50 zł. Ad. g) Obrońca kwestionując korzystanie z przygotowanych uprzednio przez M. J. (1) zaświadczeń o zatrudnieniu oraz informacji o osiąganych dochodach – pomija, że sam oskarżony wyjaśnił, iż co do zaświadczenia z dnia 14.06.2011r. z firmy (...) .- R. dla P. S. „ja je wypisywałem i podpisałem jako S. R. ” (vide k. 6760, t. 34) Obrońca oskarżonego M. J. (1) kwestionując przy tym sprawstwo oskarżonego co do czynu przypisanego mu w punkcie 4 wyroku – w istocie nie przedstawił w tym zakresie żadnego zarzutu; dla porządku jedynie wskazać należy, że tak ustalenia Sądu, jak i dokonana przez Sąd meriti ocena dowodów będących podstawą powyższych ustaleń jest prawidłowa; przede wszystkim dla ustaleń w sprawie niniejszej mają znaczenie zeznania świadka R. B. , który nie jest zainteresowany tokiem postępowania, jak i załączona do akt sprawy dokumentacja bankowa wskazująca, że w dniu 28 marca 2011 r. został złożony wniosek w (...) S.A. o sfinansowanie zakupu w systemie leasingowym samochodu marki N. (...) za kwotę 75.000 zł, pod którym oskarżony podpisał się nazwiskiem N. J. (2) ; z kolei zeznania N. J. (2) przeczą temu, by składała ona podpisy pod złożoną w banku dokumentacją. Ad. h) Wbrew twierdzeniom skarżącego obrońcy Sąd okręgowy poczynił prawidłowe ustalenia co do czynu XLII przypisanego oskarżonemu w pkt 20 wyroku.(vide uzasadnienie str. 8-10, 56-60, 71-76). Dla prawidłowości ustaleń stanu faktycznego nie ma znaczenia akcentowana przez skarżącego argumentacja z wyjaśnień oskarżonego, iż chciał on w ten sposób zainicjować inwestycję, czy że kredyt o który ubiegał się byłby zabezpieczony hipotecznie. Oskarżony sam przyznał, że podrobił dokumenty potrzebne w banku do uzyskania kredytu – wprowadzając w błąd bank co do swojej rzeczywistej sytuacji finansowej, co ważyło na decyzji o przyznaniu kredytu. Przywołany przy tym przez obrońcę judykat, mający dowieść, że interes (...) Bank SA nie został naruszony, bo bank skutecznie zabezpieczył się przed negatywnymi skutkami przedmiotowej umowy – jest błędne przez skarżącego odczytywany. Po to, by interesy podmiotu doprowadzonego do rozporządzenia mieniem były chronione – przede wszystkim musi on przy podejmowaniu decyzji dysponować rzetelnymi dokumentami i wiedzą o faktycznej sytuacji finansowej podmiotu ubiegającego się o kredyt. Ad. i) i j.) Stawiając zarzuty – obrońca nie podważył skutecznie oceny zeznań świadka G. F. poczynionej przez Sąd Okręgowy (vide uzasadnienie str. 72-75, 88-91). Ustalenia poczynione przez Sąd Okręgowy co do czynów XLIV i XLV przypisanych w punktach 22 i 23 wyroku są prawidłowe (vide uzasadnienie str. 11-12) Ad. k) Skarżący obrońca nie wykazał, aby ocena wyjaśnień oskarżonego M. J. (1) , wyjaśnień złożonych przez K. M. (1) , czy też innych dowodów składających się na czyny co do których sformułowany został zarzut odwoławczy była nieprawidłowa – w związku z tym twierdzeń obrońcy nie można ocenić inaczej niż polemiki z prawidłowymi ustaleniami Sądu I instancji. Ad. l) Przyjęcie, że zaświadczenia o których mowa w zarzutach dotyczących oskarżonej B. R. otrzymała od M. J. (1) – wprost wynikają z treści jej wyjaśnień. Ad. m) Ustalenia co do świadka okoliczności zdarzeń związanych z A. W. (2) poczynione przez Sąd I instancji są prawidłowe – choć wymienionego nie mógł Sąd I instancji przesłuchać bowiem w dalszym ciągu jest on poszukiwany przez organa ścigania i przebywa on poza granicami kraju. Odnośnie czynu LXII przypisanego w punkcie 44 wyroku ustalenia Sądu okręgowego (vide strona 24 uzasadnienia) poczynione na podstawie całokształtu dowodów zgromadzonych w sprawie są prawidłowe – z tym tylko zastrzeżeniem, że z zaświadczenia potwierdzającego zatrudnienie A. W. (2) wynika, że osiąga on dochód w wysokości 20057,31 zł (vide k. 6659). Wbrew twierdzeniom skarżącego obrońcy sam oskarżony wyjaśnił, że uzupełniał to zaświadczenie, choć go nie podpisywał (vide k. 6756-6761, t.34), Ad. n) Skarżący obrońca nie wykazał, aby ocena wyjaśnień oskarżonego M. J. (1) , wyjaśnień złożonych przez T. P. (1) , czy też innych dowodów składających się na czyny co do których sformułowany został zarzut odwoławczy (w tym zeznań świadka W. P. ) była nieprawidłowa – w związku z tym twierdzeń obrońcy nie można ocenić inaczej niż polemiki z prawidłowymi ustaleniami Sądu I instancji (vide uzasadnienie str. 95-95). Ad. o) zarzut polemiczny i bezpośrednio łączący się z tym, które obrońca sformułował w pkt h) Ad. p) Udział M. S. (4) w czynach przestępczych mających związek z działalnością przestępczą M. J. (1) – wynika wprost z jego depozycji. Prawidłowości ocen zeznań świadka M. S. (4) skarżący obrońca nie podważył skutecznie – stąd nieuprawnione jest stawianie zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych. Ad. q) ustalenia Sądu I instancji co do czynu LX przypisanego w pkt 42 są generalnie prawidłowe (vide uzasadnienie k. 22-23). Kontrola odwoławcza przeprowadzona przez Sąd Apelacyjny doprowadziła jedynie do ustalenia, że kwota niekorzystnego rozporządzenia mieniem wynosiła 4890 zł, a składał się na nią przyznany kredyt w kwocie 4390 zł oraz limit na karcie kredytowej w wysokości 500 zł. Obrońca twierdząc, że w sprawie doszło do błędnych ustaleń – nie wykazał, by dowody stanowiące podstawę ustaleń Sądu I instancji zostały ocenione z obrazą art. 7 k.p.k. Ad. r) Za brakiem podstaw do uznania skuteczności zarzutu świadczą zeznania świadka M. S. (4) – a ocen co do tego dowodu poczynionych przez Sąd I instancji skarżący obrońca nie podważył skutecznie – stąd nieuprawnione jest stawianie zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych. Ad. s) zarzut bezpośrednio powiązany z zarzutem z pkt m) Ad t) i u) Za brakiem podstaw do uznania skuteczności zarzutu świadczą zeznania świadka D. P. (1) (vide uzasadnienie str. 97-98) – a ocen co do tego dowodu obrońca nie podważył skutecznie. Nieuprawnione jest zatem stawianie zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych. Ad. v) obrońca czyniąc zarzut pomija, że oskarżony nie ma przypisanych czynów w związku z nielegalnym wstawianiem samochodów do wypożyczalni R. N. (1) – ale czyny mu przypisane dotyczą oszustw kredytowych oraz oszustw przy zawieraniu umów leasingowych na zakup samochodów. Ad. w) odnośnie czynu LVIII przypisanego w pkt 40 wyroku (odnośnie tegoż właśnie zdarzenia dokumenty znajdują się na k. 6651-6653, jak to enigmatycznie wskazał w zarzucie obrońca oskarżonego) Sąd okręgowy nie popełnił błędu w ustaleniach faktycznych. Uzasadnienie wyroku przekonuje, że są one prawidłowe bowiem znajdują oparcie w przeprowadzonych dowodach (vide uzasadnienie str. 35-36). Obrońca przedstawiając własny i subiektywny punkt widzenia co do wniosków wyciągnięte przez Sąd okręgowy ze zgromadzonych dowodów nie przedstawił żadnych merytorycznych treści mogących wpłynąć na inną ich ocenę niż została poczyniona przez Sąd meriti. Ad. x) odnośnie czynu LIX przypisanego oskarżonemu w pkt 41 wyroku ustalenia Sądu meriti są prawidłowe (vide uzasadnienie k. 36-37) Obrońca oskarżonego przemilcza, że współoskarżony D. C. (1) potwierdził udział oskarżonego M. J. (1) w zaciąganiu wymienionego kredytu przez M. M. (1) – bowiem to właśnie na „prośbę” M. J. (1) oskarżony D. C. (1) poręczył kredyt (vide wyjaśnienia k. 9039, 8066-8109). W tej sytuacji trudno przyjąć, by ustalenia Sądu I instancji poczynione zostały błędnie i jak twierdzi obrońca bez oparcia w dowodach ocenionych swobodnie. Ad. y) Zarzut całkowicie nieuprawniony. Dotyczy on czynu VI – od popełnienia którego oskarżony M. J. (1) został uniewinniony (vide pkt 6 wyroku), co powoduje, że po stronie obrońcy nie ma gravamen do jego zaskarżenia. Odnośnie tego czynu – ustalenia Sądu I instancji vide uzasadnienie: k. 38-39, k. 141. Ad. z) odnośnie czynu L przypisanego oskarżonemu w pkt 29 wyroku kontrola odwoławcza nie wykazała, by ustalenia faktyczne były obarczone błędem. (vide uzasadnienie str. 39). Twierdzenie obrońcy, że ustalenia sądu meriti nie znajdują oparcia w dowodach – są nieuprawnione. Ad. aa) Wbrew twierdzeniom obrońcy ustalenia co do czynu LI przypisanego w punkcie 30 wyroku nie budzą zastrzeżeń. (vide uzasadnienie str. 40-41) Obrońca nie podważył prawidłowości oceny dowodów będących podstawą powyższych ustaleń – w związku z czym zarzut obrońcy nie może być skuteczny. Podkreślenia wymaga, że zgodnie z umową przewłaszczenia samochodu zawartą w związku z leasingiem – samochód nie mógł być bez zgody leasingodawcy przekazywany do użytkowania nikomu innemu. Tym samym wstawianie samochodu do wypożyczalni w celu „uzyskania realnego zysku gospodarczego” nie było dopuszczalne – bo takiej zgody leasingodawca nie udzielił. Ad bb) Wbrew twierdzeniom obrońcy ustalenia co do czynu LIII przypisanego w punkcie 33 wyroku nie budzą zastrzeżeń. (vide uzasadnienie str. 41-42) Obrońca nie podważył prawidłowości oceny dowodów będących podstawą powyższych ustaleń – w związku z czym zarzut obrońcy nie może być skuteczny. Argumentacja skarżącego, że skoro istniała umowa przewłaszczenia samochodu związana zawartą umową leasingu – „to nie może być mowy o zamiarze wyłudzenia” świadczy o nie zrozumieniu płaszczyzny prawnej przedmiotowego zagadnienia. Ad. cc) Wbrew twierdzeniom obrońcy ustalenia co do czynu X przypisanego w punkcie 11 wyroku nie budzą zastrzeżeń. (vide uzasadnienie str. 42) Obrońca nie podważył prawidłowości oceny dowodów będących podstawą powyższych ustaleń – w związku z czym zarzut obrońcy nie może być skuteczny. Ad. dd) Wbrew twierdzeniom obrońcy ustalenia co do czynu LIV przypisanego w punkcie 34 wyroku nie budzą zastrzeżeń. (vide uzasadnienie str. 43) Obrońca nie podważył prawidłowości oceny dowodów będących podstawą powyższych ustaleń – w związku z czym zarzut obrońcy nie może być skuteczny. Ad. ee) Wbrew twierdzeniom obrońcy ustalenia co do czynu XI przypisanego w punkcie 21 wyroku nie budzą zastrzeżeń. (vide uzasadnienie str. 43-44) Obrońca nie podważył prawidłowości oceny dowodów będących podstawą powyższych ustaleń – w związku z czym zarzut obrońcy nie może być skuteczny. Ad. ff) Wbrew twierdzeniom obrońcy ustalenia co do czynu XIII przypisanego w punkcie 14 wyroku nie budzą zastrzeżeń. (vide uzasadnienie str. 44) Obrońca nie podważył prawidłowości oceny dowodów będących podstawą powyższych ustaleń – w związku z czym zarzut obrońcy nie może być skuteczny. Ad. gg) oraz hh) Wbrew twierdzeniom obrońcy ustalenia co do czynów VII, VIII i XII przypisanych w punktach 7, 8, 9 i 13 wyroku nie budzą zastrzeżeń. (vide uzasadnienie str. 42, 45-48) Obrońca nie podważył prawidłowości oceny dowodów będących podstawą powyższych ustaleń – w związku z czym zarzut obrońcy nie może być skuteczny. Kontrola odwoławcza wykazała, że nieprawidłowe jest ustalenie co do daty czynu przypisanego - zdarzenie to miało miejsce we wrześniu 2011r , zaś wartość pożyczki jaką w wyniku przestępstwa usiłowano wyłudzić wynosiła nie mniej niż 51.900 zł. – co wynika z cen oferowanych wówczas samochodów marki S. (...) w salonie (...) ( wartość pojazdu 54508,94 zł netto pomniejszona o 5% wpłaty własnej, tj. 2715,45 zł). Ad. ii) Wbrew twierdzeniom obrońcy ustalenia co do czynu IX przypisanego w punkcie 10 wyroku nie budzą zastrzeżeń. (vide uzasadnienie str.48) Obrońca nie podważył prawidłowości oceny dowodów będących podstawą powyższych ustaleń – w związku z czym zarzut obrońcy nie może być skuteczny. Ad. jj) Wbrew twierdzeniom obrońcy ustalenia co do czynu XIV przypisanego w punkcie 15 wyroku nie budzą zastrzeżeń. (vide uzasadnienie str. 49) Obrońca nie podważył prawidłowości oceny dowodów będących podstawą powyższych ustaleń – w związku z czym zarzut obrońcy nie może być skuteczny. Ad. kk ) Wbrew twierdzeniom obrońcy ustalenia co do czynu XLIII przypisanego w punkcie 21 wyroku nie budzą zastrzeżeń. (vide uzasadnienie str. 50) Obrońca nie podważył prawidłowości oceny dowodów będących podstawą powyższych ustaleń – w związku z czym zarzut obrońcy nie może być skuteczny. Ad. ll) Wbrew twierdzeniom obrońcy ustalenia co do czynu XLI przypisanego w punkcie 19 wyroku nie budzą zastrzeżeń. (vide uzasadnienie str. 51) Obrońca nie podważył prawidłowości oceny dowodów będących podstawą powyższych ustaleń – w związku z czym zarzut obrońcy nie może być skuteczny. Kontrola odwoławcza wykazała, że nieprawidłowe jest ustalenie w wyroku co do kwoty niekorzystnego rozporządzenia mieniem – bowiem w świetle dowodów zgromadzonych w sprawie i poczynionych na ich podstawie ustaleń po wpłaceniu zaliczek pozostała do zapłaty należność wynikająca z wystawionych faktur wynosiła 230.000 zł. Z tych względów konieczna była zmiana opisu czynu przypisanego w wyroku. Ad. mm) Wbrew twierdzeniom obrońcy ustalenia co do czynu XV przypisanego w punkcie 16 wyroku nie budzą zastrzeżeń. (vide uzasadnienie str. 52) Obrońca nie podważył prawidłowości oceny dowodów będących podstawą powyższych ustaleń – w związku z czym zarzut obrońcy nie może być skuteczny. Kończąc tą część rozważań godzi się przypomnieć skarżącemu obrońcy, że orzecznictwo sądowe podkreślało i podkreśla, iż apelacja sporządzona przez podmioty profesjonalne wymienione w art. 427 § 2 k.p.k. winna być skonstruowana w sposób przejrzysty, w szczególności aby jasno i precyzyjnie wskazywała oznaczenie granic skargi apelacyjnej oraz podobnie – zawierała czytelnie i przejrzyście sformułowane zarzuty odwoławcze, nadto by środek odwoławczy zawierał uzasadnienie, to jest argumenty, uzasadniające zarzuty postawione orzeczeniu. Jest to potrzebne, by Sąd Odwoławczy mógł rozpoznać skargę bez dociekania, jaka była rzeczywista wola skarżącego. Skarga apelacyjna poprzez oznaczenie granic wyznacza przecież zasadniczy zakres rozpoznania w postępowaniu odwoławczym ( art. 433 § 1 k.p.k. ). Granice środka odwoławczego określane są bowiem przez następujące elementy, tj.: kierunek środka odwoławczego – przez co rozumie się konieczność wskazania w skardze odwoławczej czy wniesiona ona jest na korzyść czy niekorzyść, a także zakres zaskarżenia – tj. wskazanie czy środek odwoławczy obejmuje całość czy część orzeczenia, nadto zarzuty odwoławcze – przez co z kolei rozumie się twierdzenia wskazujące na określone uchybienia prawne, którymi w ocenie skarżącego dotknięte jest rozstrzygnięcie . To po stronie obrońcy leży obowiązek wykazania, dlaczego nie zgadza się z zaskarżonym orzeczeniem, jak też przedstawienia rzeczowej w tym przedmiocie argumentacji. Kwestionowanie ustaleń Sądu I instancji nie może ograniczać jedynie do bardzo ogólnych stwierdzeń. „Istotą kontroli odwoławczej jest skonfrontowanie krytycznej ze swej istoty argumentacji strony skarżącej orzeczenie, z wywodami przedstawionymi przez sąd meriti w części motywacyjnej wyroku, zawierającej podstawy rozstrzygnięcia. Ta metoda w szczególności sprawdza się wówczas, gdy podstawy apelacji odnoszą się do kwestii ze swej natury ocennych, do których z pewnością należy kwestia analizy materiału dowodowego i wniosków co do wiarygodności bądź znaczenia dla orzekania tak poszczególnych jego elementów, jak i ich całokształtu, postrzeganego jako spójna i logicznie powiązana całość.” (tak przykładowo: Wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 5 lipca 2017 r., II AKa 121/17). Warto w tym miejscu odnotować, że konstrukcja zarzutów sformułowanych przez obrońcę jest wadliwa – skarżący nie pokusił się nawet o sprecyzowanie co do którego z czynów jest skierowany konkretny zarzut z pkt a) do mm). Są one przy tym o takim stopniu ogólności, że nawet prawidłowe odczytanie, którego czynu kolejny zarzut dotyczy nastręcza poważne trudności (jaskrawym przykładem jest zarzut z pkt w), gdzie obrońca jako element identyfikujący zdarzenie wskazał umowę kredytową zawartą z Bankiem (...) „o której mowa na k. 6228-6256, t.32”). Stawianie zarzutu odwoławczego opartego o podstawę odwoławczą z art. 438 pkt 2 bądź 3 k.p.k . wymaga wskazania uchybienia oraz na czym ono polegało oraz wykazania wpływu na treść wyroku . Tymczasem w niniejszej sprawie tego obrońca nie uczynił, stawiając zarówno zarzuty, jak i uzasadniając apelację w sposób wysoce abstrakcyjny i ogólnikowy, nieodnoszący się do realiów sprawy. Powoduje to przeniesienie na Sąd odwoławczy ciężaru poszukiwania uzasadnienia zarzutów odwoławczych, co wykracza poza ramy kontroli instancyjnej. Stanowczo zatem należy stwierdzić, że sposób sporządzenia apelacji jest wysoce nieprofesjonalny i powyższe nie mogło pozostać bez krytycznych uwag ze strony Sądu Apelacyjnego. Lp. Zarzut II . Zarzut dowolnej (zamiast swobodnej) oceny dowodów polegający na: a) uznaniu za niewiarygodne wyjaśnień oskarżonego M. J. (1) , który zgodnie z prawdą podał, iż nie działał on z zamiarem oszukania kogokolwiek – gdy tymczasem za wiarygodne należy ocenić jego wskazanie, że prowadził legalną działalność wraz z M. S. (1) i współdziałali z różnymi firmami na terenie całej Polski – w legalnych celach; b) uznaniu za niewiarygodne wyjaśnień oskarżonego M. J. (1) , który zgodnie z prawdą podał, iż nie przerabiał ani nie podrabiał żadnych dokumentów związanych z samochodami i umowami kredytu – gdy tymczasem należało te wyjaśnienia uznać za miarodajne; c) uznaniu za niewiarygodne wyjaśnień oskarżonego M. J. (1) , który zgodnie z prawdą podał, w których odniósł się on do czynu związanego z podpisaniem umów najmu pojazdów marki S. (...) – gdzie podał, że jeden z nich był użytkowany przez niego i N. J. (2) w związku z działalnością jej firmy (a nawet spłacali część rat, ale ponieważ Call Center N. było nierentowne, zaprzestali spłat. Samochód zwrócili. Drugi samochód był użytkowany przez T. P. (1) , który mówił mu, że ten samochód komuś sprzedał, a ten ktoś miał kolizję. Nie pamiętał, ile mieli płacić za samochód, ani czy był w wypożyczalni (...) razem z T. P. (1) . Podał, że chce spłacić ten samochód, który wziął z N. , ale obecnie nie ma z nią kontaktu i nie wie, jak wgląda kwestia spłat – które to wyjaśnienia należy ocenić jako warte uwzględnienia. d) uznaniu za niewiarygodne wyjaśnień oskarżonego M. J. (1) , który zgodnie z prawdą odniósł się również do umów leasingowych zawieranych przez R. W. (a także podał, iż wspólnie załatwiali te umowy, ale samochody miały pójść na działalność gospodarczą W. . Jego rola polegała na znajdowaniu wypożyczalni, do której miał trafić samochód. Po spłaceniu leasingu pojazdy miały zostać u W. . Nadwyżkę pozostałą po spłacie raty leasingowej mieli dzielić się miedzy siebie – gdy tymczasem te wyjaśnienia sprawiają, iż jasnym jest, ze mamy do czynienia z działalnością gospodarczą, a nie szeregiem przestępstw; e) uznaniu za niewiarygodne wyjaśnień oskarżonego M. J. (1) , który zgodnie z prawdą podał odnośnie zarzutu związanego z usiłowaniem wyłudzenia kredytu w wysokości 1 878 000 zł z G. (...) Banku , że budynek miał być przeznaczony na prowadzenie przedszkola (gdzie podał on, iż to S. miał wziąć kredyt, a on miał go spłacać z zysków z działalności) – które to zeznania nie pozostają w sprzeczności z logiką prowadzenia działalności gospodarczej; f) uznaniu za niewiarygodne wyjaśnień oskarżonego M. J. (1) , który zgodnie z prawdą podał odnośnie zarzutu dotyczącego oszustwa na szkodę firmy (...) ze S. , iż wszelkie formalności załatwiał informatyk M. M. (2) i wyjaśnił, iż z tego interesu nie miał żadnych korzyści majątkowych (wobec zadłużeń u lichwiarzy) – przy czym jako logiczne uznać należy, iż możliwe było prowadzenie przez niego działalności gospodarczej tego rodzaju; g) uznaniu za niewiarygodne wyjaśnień oskarżonego M. J. (1) , który zgodnie z prawdą podał, że T. P. (1) przekazał mu samochód marki P. żeby go zwrócić (przy czym ww. oskarżony dodatkowo wskazał, że brał udział w kilku inwestycjach, które miały sens gospodarczy, jednak dokumentacja była prowadzona nierzetelnie i nieterminowo. Przez co przysporzył sobie i innym ludziom wielu problem. Podkreślał, iż nie kierował grupą przestępczą z osobami z aktu oskarżenia. Zaprzeczył, by czerpał korzyści majątkowe z rzeczy wymienionych w akcie oskarżenia – które to wyjaśnienia są spójne, logiczne i oscylujące wokół prawideł prowadzenia postępowania; h) uznaniu za niewiarygodne wyjaśnień oskarżonego M. J. (1) , który zgodnie z prawdą podał, że był wiceprezesem spółki o nazwie (...) , która przynosiła dochód z legalnych interesów i faktycznie wykonywała działalność związaną z usługami kurierskimi. Podał, że wszystkie szkody, które powstały na skutek źle prowadzonej działalności chce naprawić zadośćuczynieniem – które to wyjaśnienia ocenić należy jako szczere; i) uznaniu za niewiarygodne wyjaśnień oskarżonego M. J. (1) , który zgodnie z prawdą podał. W przypadku zarzutów związanych ze sprzętem warsztatowym zadeklarował złożenie dokumentacji stwierdzając, iż nie działał w „złej wierze” – co nie powinno przez Sąd zostać pominięte; j) uznaniu za niewiarygodne wyjaśnień oskarżonego M. J. (1) , który zgodnie z prawdą podał odnośnie samochodu marki B. (...) , że to samochód ten został wstawiony do wypożyczalni i był obsługiwany do momentu póki nie zabrała go policja. Do momentu kiedy go nie zatrzymała był to samochód obsługiwany i przynosił stały legalny dochód – co stanowiło nie przestępstwo, a prowadzenie działalności gospodarczej; k) uznaniu za niewiarygodne wyjaśnień oskarżonego M. J. (1) , który zgodnie z prawdą podał, że jeśli chodzi o zarzuty dotyczące S. , to ta S. była używana tylko i wyłącznie przez N. J. (2) i jej pracowników a S. były T. P. (1) – pomimo spójności tych wyjaśnień z zasadami logiki i doświadczenia życiowego; l) uznaniu za niewiarygodne wyjaśnień oskarżonego M. J. (1) , który zgodnie z prawdą podał odnosząc się do spółki (...) , iż w momencie kiedy ją zakupił spółka ta prowadziła działalność, zwłaszcza, iż miała koncesję na sprzedaż paliwa – które to wyjaśnienia powinny być jednak uznane za miarodajne albowiem w świetle pozostałych okoliczności sprawy ich całokształt wywołuje efekt taki, iż trudno mówić o niewiarygodności M. J. ; m) uznaniu za niewiarygodne wyjaśnień oskarżonego M. J. (1) , który zgodnie z prawdą podał co do samochodów K. , iż były one wypożyczone S. H. prowadzącemu wypożyczalnię na P. o nazwie (...) i że były problemy z płatnościami, bo właściciel miał problemy z prawem, ale firma leasingowa odzyskała dwa samochody – pomimo, że wyjaśnienia te są wiarygodne w świetle innych dowodów i postawy oskarżonego, któremu raczej można zarzucić nieudolne prowadzenie działalności gospodarczej; n) uznaniu za wiarygodne tych dowodów, które były niekorzystne dla oskarżonego M. J. (1) i przyjęcie za wiarygodne tych dowodów, które M. J. obciążały. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Ponawiając krytyczne uwagi co do konstrukcji apelacji zamieszczone przy omawianiu wcześniejszego zarzutu apelacji - przypomnieć należy, że to po stronie skarżącego leży obowiązek wykazania jakich konkretnych uchybień dopuścił się sąd meriti w sferze ocen zgromadzonego materiału dowodowego. Okazał się on niezasadny, gdyż wyrażona w art. 7 k.p.k. zasada swobodnej oceny dowodów, oznaczająca dokonywanie oceny uwzględniającej kryteria obiektywne (logikę, wiedzę, doświadczenie życiowe) - nie została naruszona. Kontrola odwoławcza dokonana przez Sąd Apelacyjny wykazała, że ocena dokonana przez Sąd I instancji nie wykazuje błędów natury faktycznej czy logicznej i jest zgodna nie wskazaniami wiedzy oraz doświadczenia życiowego, nie przekraczając granic wyznaczonych art. 7 k.p.k. Tym samym i ustalenia faktyczne przyjęte za podstawę rozstrzygnięcia zawarte w wyroku nie naruszają zasady swobodnej oceny dowodów, bo dowody stanowiące podstawę o ich poczynienia zostały poddane wszechstronnej analizie. Podkreślenia wymaga, że sformułowany przez obrońcę zarzut dowolnej a nie swobodnej oceny dowodów - jest dominujący w apelacji i odnosi się przede wszystkim do odmowy wiarygodności wyjaśnień oskarżonego. Tymczasem Sąd meriti nie tylko przywołał treść wyjaśnień oskarżonego, ale poddał je konfrontacji z innymi dowodami przeprowadzonymi w sprawie, a następnie konstatując, iż są one niewiarygodne podał przyczyny powyższej oceny - czego wyrazem jest treść uzasadnienia wyroku Sądu I instancji (vide str. 56- 61, k. 70-76v). Odnosząc się do wskazanych w zarzucie obrońcy oskarżonego okoliczności stwierdzić ponadto należy, że: ⚫ wbrew treści wyjaśnień oskarżonego twierdzenia odnośnie braku istnienia po jego stronie zamiaru oszukania kogokolwiek – słusznie zostały ocenione przez Sąd meriti jako niezasługujące na wiarę i stanowiące realizację przyjętej przez niego linii obrony. Obrońca eksponuje w swoim wywodzie, że oskarżony w sposób spójny, logiczny i konsekwentny twierdził w toku całego postępowania, iż jego intencją było uzyskiwanie zysków w ramach legalnie prowadzonej działalności – a nie chęć oszukania kogokolwiek. Tymczasem dla oceny zamiaru nie jest wystarczające ograniczenie się do przyjęcia samych twierdzeń oskarżonego. Przy rekonstrukcji strony podmiotowej czynu zabronionego zachodzi konieczność kompleksowej analizy całokształtu zarówno przedmiotowych, jak i podmiotowych okoliczności badanego stanu faktycznego poprzez pryzmat wszystkich przeprowadzonych w sprawie dowodów. W realiach niniejszej sprawy obrońca nie wykazał, by ustalenia w zakresie zamiaru oskarżonego zapadły z obrazą art. 7 k.p.k. Odwoływanie się przez obrońcę do legalnie prowadzonej działalności przez oskarżonego – jest o tyle nieskuteczne dla realizacji przyjętej przez niego tezy (tj. że świadczyć powyższe ma o pobudkach i intencjach oskarżonego) - skoro ta działalność miała w istocie charakter jedynie pozorny (vide ustalenia Sądu I instancji strony 1- 3 uzasadnienia). Firmy powiązane z oskarżonym K. J. faktycznie nie prowadziły działalności gospodarczej i nie zatrudniały wskazanych osób, mimo dokonania zgłoszenia do ubezpieczenia. Pieczątkami tych firm dysponował M. J. (1) i wykorzystywał je do wystawiania zaświadczeń o zatrudnieniu i zarobkach. Obrońca w swoim wywodzie pomija, że sam oskarżony przyznał także, iż sam podrabiał dokumenty potrzebne do uzyskania kredytu z G. (...) Bank , że wypełniał i podpisywał zaświadczenia o zatrudnieniu osób, których danymi dysponował, a które faktycznie nie były zatrudnione (vide k. 6756-6762, t. 34). ⚫ wbrew argumentacji obrońcy o fakcie podrobienia dokumentów związanych z „samochodami i umowami kredytu” świadczą tak zgromadzone w sprawie dokumenty, jak i okoliczności wynikające z wyjaśnień oskarżonych – w tym częściowo wyjaśnienia samego oskarżonego M. J. (1) , jak i wyniki oględzin jego komputera ⚫ wbrew twierdzeniom obrońcy oskarżony z popełniania przestępstw osiągał korzyści majątkowe uczynił sobie z ich popełniania stałe źródło dochodu – co prawidłowo w oparciu o przeprowadzone dowody ustalił Sąd okręgowy, a czego skutecznie nie zakwestionował skarżący obrońca. Lp. Zarzut III. Obraza przepisów prawa materialnego, tj.: a) art. 258§1 k.k. poprzez uznanie, że w sprawie istotnie doszło do popełnienia tego przestępstwa i uznanie, że wzajemna relacja współoskarżonych stanowiła zorganizowaną grupę przestępczą – gdy tymczasem grupa taka jest ugrupowaniem co najmniej trzech osób, mającym na celu popełnienie przestępstwa lub przestępstw, która charakteryzuje się elementami zorganizowania, w tym określonym podziałem ról i ustalonym kierownictwem – w sprawie niniejszej zaś brak było udowodnienia tego rodzaju powiązania. Przenosząc powyższe na grunt przedmiotowej sprawy wskazać należy, iż działania objęte zarzutami aktu oskarżenia w stosunku do M. J. (1) , M. S. (1) , T. P. (1) , D. C. (1) i B. R. nie były dokonywane w ramach takiej właśnie struktury, a już na pewno nie była to struktura na czele której stał M. J. (4) . W ramach grupy nie istniał stosowny podział ról; b) art. 286§1 k.k. poprzez uznanie, iż doszło do jego popełnienia pomimo tego, że nie dowiedziono każdej z jego przesłanek dotyczącej jego popełnienia: wprowadzenia innej osoby w błąd, wyzyskania błędu, wyzyskania innej osoby do należytego pojmowania przedsiębranego działania celem uzyskania korzyści majątkowej – tymczasem nie dowiedziono iżby oskarżeni w sposób oszukańczy, przy pomocy preparowanych dokumentów, wprowadzali banki, czy leasingodawców w błąd co do faktycznej sytuacji majątkowej wnioskujących o kredyt; w istocie bowiem zgodnie z deklaracjami T. P. czy M. J. była wola rozliczenia się z kredytów czy rat leasingowych. Wprowadzenie w błąd dotyczyło także tego kto faktycznie; zwłaszcza zwrócić uwagę, że przy leasingach, wynajmowaniu aut oskarżeni uiszczali opłaty wstępne, co świadczyło o braku zamiaru oszustwa. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzut obrazy prawa materialnego może być podniesiony wówczas, gdy co do danego uchybienia skarżący nie kwestionuje ustaleń faktycznych – a taka sytuacja w niniejszej sprawie nie zachodzi. „Obraza prawa materialnego polega na jego wadliwym zastosowaniu lub niezastosowaniu, w orzeczeniu, które oparte jest na trafnych i niekwestionowanych ustaleniach faktycznych. Nie można więc mówić o naruszeniu przepisów prawa materialnego w sytuacji, gdy wadliwość orzeczenia w tym zakresie jest wynikiem błędnych ustaleń faktycznych przyjętych za jego podstawę.” (vide przykładowo: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 października 2020 r., I KK 29/19). We wniesionej apelacji skarżący obrońca kwestionował prawidłowość ocen i ustaleń faktycznych przypisanych oskarżonemu czynów z art. 258§1 k.k. i art. 286§1 k.k. – co powoduje, że apelacja jest wewnętrznie sprzeczna. Lp. Zarzut IV. Rażąca surowość kary polegająca na wymierzeniu M. J. kary nieadekwatnej do czynów przypisanych M. J. – i to zarówno co do kar jednostkowych, jak i kary łącznej – albowiem kary te jawią się jako rażąco dysproporcjonalne względem realnej szkody wyrządzonej przestępstwem. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzut polemiczny. Sąd okręgowy ustalając wymiar kar jednostkowych i kary łącznej w sposób właściwy zastosował dyrektywy sądowego wymiaru kary określone w art. 53 k.k. Z uwagi jednak na dokonanie zmian wyroku w zakresie odnoszącym się do oskarżonego M. J. (1) dalsze kwestie zostaną omówione w punkcie uzasadnienia tego dotyczącym Wniosek 1. o uniewinnienie w całości oskarżonego M. J. (1) od wszystkich zarzucanych mu czynów; 2. uchylenie rozstrzygnięcia co do kary łącznej 3. nieobciążanie oskarżonego M. J. (1) obowiązkiem naprawienia szkody na rzecz pokrzywdzonych i nieobciążanie go kosztami postępowania ewentualnie 4. o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. W świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego (niezasadność zarzutów obrońcy w tym zakresie) - brak podstaw do zmiany wyroku i uniewinnienia oskarżonego oraz nieobciążania oskarżonego M. J. (1) obowiązkiem naprawienia szkody na rzecz pokrzywdzonych, a także zwolnienia go od kosztów postępowania. Brak podstaw do uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania – wobec braku zaistnienia przyczyn z 437 § 2 k.p.k. 2. Apelacja obrońcy oskarżonego T. P. (1) Lp. Zarzut I. Na podstawie art. 438 pkt 2 k.p.k. obraza przepisów postępowania mająca wpływ na treść orzeczenia, tj.: 1) art. 7 k.p.k. poprzez dowolną ocenę wyjaśnień oskarżonych, w tym w szczególności T. P. (1) i zeznań świadków: J. Ż. , J. S. (1) , G. K. , P. J. , D. W. (1) , S. H. , A. R. , R. N. (2) , R. N. (1) , M. M. (3) , D. P. (2) , M. F. , E. R. , M. S. (4) oraz M. T. co doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych w zakresie sprawstwa oskarżonego co do czynów objętych wyrokiem, a zaskarżonych niniejszą apelacją, podczas gdy T. P. (1) nie działał w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu wyłudzanie towarów oraz pieniędzy na szkodę różnych podmiotów, a prowadził działalność gospodarczą na różnych polach, w ramach której zaciągane przez niego zobowiązania finansowe miały prowadzić do jej rozwoju; 2) art. 424§2 k.p.k. poprzez pominięcie przez Sąd – w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia – motywów zapadłych jednostkowych rozstrzygnięć w zakresie kary wymierzonej oskarżonemu T. P. (1) tak za poszczególne czyny, jak i kary łącznej, a także przez brak omówienia rozstrzygnięcia co do orzeczenia częściowego solidarnego obowiązku naprawienia szkody przez ww. oskarżonego. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Ad. 1) Przedmiotowy zarzut nie jest uzasadniony, bowiem sprowadza się do samego zakwestionowania stanowiska sądu czy do polemiki z ustaleniami sądu. Sama możliwość przeciwstawienia ustaleniom sądu odmiennego poglądu nie wystarcza do wniosku o popełnieniu przez sąd istotnego błędu ustaleń. Zarzut taki powinien wskazywać nieprawidłowości w rozumowaniu sądu w zakresie istotnych ustaleń, czego skarżący skutecznie nie czyni (tak też: wyr. SN z 01.03.2007 r., WA 8/07, OSNwSK 2007/1/559). Analiza sposobu procedowania Sądu meriti , a także lektura pisemnych motywów zaskarżonego orzeczenia nie wykazała, aby przeprowadzone postępowanie było dotknięte wadami, a w szczególności nastąpiło z naruszeniem przepisów art. 7 k.p.k. Dysponując kompletnym materiałem dowodowym Sąd I instancji dokonał jego analizy oraz oceny, którym nie sposób zarzucić dowolności, niekonsekwencji, czy też braku logiki a zarazem sprzeczności z dyspozycją art. 7 k.p.k. Sposób rozumowania Sądu a quo w pełni bowiem odpowiada zasadom logicznego myślenia, odpowiadając zarazem wskazaniom wiedzy i doświadczenia życiowego – i w efekcie Sąd orzekający w sprawie na podstawie prawidłowo zgromadzonego i ocenionego materiału dowodowego dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych odnośnie tak udziału oskarżonego T. P. (1) w zorganizowanej grupie przestępczej, a także dopuścił się czynów przypisanych w wyroku. Sposób redakcji zarzutu – zwalnia od jego dalszej analizy na tym etapie i szczegółowego odniesienia się do tak ogólnie zarysowanego przez skarżącego uchybienia. W treści zarzutu nie przekazuje obrońca żadnych argumentów, które mogły przekonać do zasadności jego tezy, że Sąd a quo błędnie ocenił depozycje oskarżonego, czy wymienionych świadków. Niemniej w dalszej części uzasadnienia – Sąd Apelacyjny zajmie stanowisko odnośnie poszczególnych dowodów składających się na ustalenia stanu faktycznego i przyczyn z jakich doszło do niewielkich w istocie zmian dotyczących wyroku zapadłego wobec T. P. (1) . Ad 2) wbrew twierdzeniom obrońcy oskarżonego sporządzone w sprawie uzasadnienie – mimo, że w zakresie odnoszącym się do zapadłych kar jednostkowych, jak i kary łącznej orzeczonej wobec oskarżonego T. P. (1) jest skondensowane – spełnia warunki wymagane przez aktualne brzmienie art. 424 k.p.k. , bowiem w sposób zwięzły, przejrzysty i bez wewnętrznych sprzeczności przedstawia motywy rozstrzygnięcia Sądu I instancji. Lp. Zarzut II. Na podstawie art. 438 pkt 3 k.p.k. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, a mający wpływ na treść wyroku, przez: 1) pominięcie okoliczności – w zakresie zarzucanych i przypisanych zaskarżonym orzeczeniem czynów T. P. przez Sąd Okręgowy – i uznanie, że w tej sprawie nie mamy do czynienia z organizowaniem się grupy przed popełnieniem planowanych przestępstw, co przy braku takiego ustalenia prowadzi do wniosku, że oskarżeni, w tym T. P. (1) , nie wypełnili znamion czynów z art. 258§1 k.k. i art. 65§1 k.k. 2) pominięcie okoliczności– w zakresie zarzucanych i przypisanych zaskarżonym orzeczeniem czynów T. P. przez Sąd Okręgowy – wynikających z wyjaśnień wszystkich oskarżonych, w tym T. P. (1) co do tego, że ww. prowadził działalność gospodarczą w ramach której zatrudniał pracowników i zaciągał zobowiązania, leasingował samochody, które następnie wynajmował za ustaloną w skali miesiąca opłatę, zawierał umowy o współpracy, które to zdarzenia przeczą istnieniu zorganizowanej grupy przestępczej o zorganizowanych strukturach i odpowiednim podziale ról, co prowadzi do wniosku, że T. P. (1) nie wypełnił znamion z art. 258§1 k.k. i art. 65§1 k.k. (punkt XVII wyroku); 3) dowolne ustalenie, że oskarżony T. P. (1) dokonał wszystkich czynów zarzucanych i przypisanych mu wyrokiem w warunkach, o których mowa w art. 65§1 k.k. , podczas gdy prawidłowa analiza wyjaśnień oskarżonych i zeznań świadków, w szczególności J. Ż. , J. S. (1) , G. K. , P. J. , D. W. (1) , S. H. , A. R. , R. N. (2) , R. N. (1) , M. M. (3) , D. P. (2) , M. F. , E. R. , M. S. (4) oraz M. T. , prowadzi do , iż ww. oskarżony nie wypełnił znamion czynu z art. 65§1 k.k. ; 4) dowolne ustalenie – w stosunku do zarzutu z pkt XXII wyroku – że T. P. (1) trzykrotnie dokonał wpłat na poczet spłaty długu kwoty w łącznej kwocie 990,44 zł celem pozorowania spłaty zobowiązania, podczas gdy był to urzeczywistniony zamiar spłaty zaciągniętego osobistego zobowiązania tego oskarżonego w (...) Bank (...) S.A. , który to zamiar istniał już w dniu zaciągnięcia kredytu, co skutkowało nieprawidłowym ustaleniem, że oskarżony ten wypełnił znamiona czynu z art. 286§1 k.k. w zw. z art. 65§1 k.k. ; 5) dowolne ustalenie – w stosunku do zarzutu z pkt XXII wyroku – i uznanie, że T. P. (1) popełnił go w ramach zorganizowanej grupy, podczas gdy z okoliczności ujawnionych w toku postępowania wynika, że był to kredyt ww. oskarżonego, który spłacał samodzielnie; 6) dowolne ustalenie, że działania oskarżonych przyczyniły się do upadku firm, takich jak FOTA, podczas gdy z zeznań P. W. wynika, że upadek spowodowany był zmianami gospodarczymi i cenami na rynku sprzętu komputerowego, rosnącą konkurencyjnością innych firm z branży komputerowej; 7) pominięcie okoliczności wynikających z wyjaśnień oskarżonego T. P. (1) i zeznań J. Ż. – w zakresie czynu z pkt XVII wyroku – że ww. oskarżony działający w rzekomej zorganizowanej grupie przestępczej nie brał w tym zdarzeniu udziału, a kredyt pobrała w całości J. Ż. co skutkowało nieprawidłowym ustaleniem, że T. P. (1) wypełnił znamiona czynu z art. 65§1 k.k. , a dodatkowo nie zostało wykazane, że ww. oskarżony obejmował swą świadomością i zamiarem bezpośrednim kierunkowym wprowadzenie w błąd innej osoby/podmiotu oraz to, iż doprowadził ją w ten sposób do niekorzystnego rozporządzenia mieniem; 8) pominięcie okoliczności wynikających z wyjaśnień T. P. (1) i zeznań G. K. – w zakresie czynu z pkt XIX wyroku – że ww. oskarżony popełnił ten czyn w ramach zorganizowanej grup, podczas gdy z okoliczności ujawnionych w toku postępowania wynika, iż żaden inny współoskarżony działający w rzekomej zorganizowanej grupie przestępczej nie brał w tym zdarzeniu udziału, a kredyt pobrał w całości G. K. co skutkowało nieprawidłowym ustaleniem, że T. P. (1) wypełnił znamiona czynu z art. 65§1 k.k. a dodatkowo nie zostało wykazane, że ww. oskarżony obejmował swą świadomością i zamiarem bezpośrednim kierunkowym wprowadzenie w błąd innej osoby/podmiotu oraz to, iż doprowadził ją w ten sposób do niekorzystnego rozporządzenia mieniem; 9) pominięcie okoliczności wynikających z wyjaśnień T. P. (1) i zeznań D. W. (2) – w zakresie czynu z pkt XXIV wyroku – że ww. oskarżony popełnił ten czyn w ramach zorganizowanej grup, podczas gdy z okoliczności ujawnionych w toku postępowania wynika, iż żaden inny współoskarżony działający w rzekomej zorganizowanej grupie przestępczej nie brał w tym zdarzeniu udziału, a kredyt usiłował zaciągnąć w całości D. W. (2) , co skutkowało nieprawidłowym ustaleniem, że T. P. (1) wypełnił znamiona czynu z art. 65§1 k.k. a dodatkowo nie zostało wykazane, że ww. oskarżony obejmował swą świadomością i zamiarem bezpośrednim kierunkowym wprowadzenie w błąd innej osoby/podmiotu oraz to, iż doprowadził ją w ten sposób do niekorzystnego rozporządzenia mieniem; 10) dowolne ustalenie czasokresu działania T. P. (1) w zorganizowanej grupie przestępczej – w stosunku do zarzutu z pkt XVII wyroku – rozpoczynającego się od daty 5 sierpnia 2011 r., podczas gdy w tym dniu T. P. zaciągnął kredyt na rzecz prowadzonej działalności gospodarczej i samodzielnie go spłacał, a żaden inny współoskarżony zaliczony do zorganizowanej grupy przestępczej nie brał w tym zdarzeniu udziału; 11) dowolne ustalenie w świetle wyjaśnień T. P. (1) , M. J. (1) oraz zeznań M. B. – w ramach czynu z pkt L wyroku – skutkujące uznaniem, że oskarżony T. P. (1) wyczerpał znamiona czynu zabronionego z art. 13§1 k.k. w zw. z art. 286§1 k.k. w zw. z art. 294§1 k.k. w zw. z art. 65§1 k.k. , podczas gdy działanie polegające na skierowaniu prośby o przesłanie propozycji na leasing określonego towaru, a potem odstąpienie od tego pomysłu i nie przekazanie firmie leasingowej żadnych dokumentów mających na celu usiłowanie zawarcia kontraktu stanowi niekaralne przygotowanie; 12) dowolne ustalenie – w ramach czynów: LI, LIII, LIV, XX, VIII, XII wyroku – i uznanie, że przekazanie przez T. P. (1) samochodów, których posiadanie i możliwość ich użytkowania nabył ww. w oparciu o umowy leasingu w dalszy najem – mimo odmiennych postanowień umowy cywilnej – ma potwierdzić istnienie zamiaru po stronie tego oskarżonego już w momencie zawierania tych kontraktów, co do braku spłaty tych zobowiązań, podczas gdy jak wynika z zeznań chociażby R. N. (2) taka praktyka jest znana leasingodawcom i milcząco akceptowana, a zatem nie zostało wykazane, że ww. oskarżony obejmował swoją świadomością i zamiarem bezpośrednim kierunkowym wprowadzenie w błąd innej osoby/podmiotu oraz to, iż doprowadził ją w ten sposób do niekorzystnego rozporządzenia mieniem, co skutkuje błędnym przypisaniem oskarżonemu wypełnienia znamion czynu zabronionego z art. 286§1 k.k. w zw. z art. 65§1 k.k. 13) pominięcie okoliczności wynikających z wyjaśnień T. P. (1) – w zakresie czynu z pkt LIII wyroku – i uznanie, że ww. oskarżony swoim zachowaniem wypełnił znamiona czynu zabronionego z art. 286§1 k.k. w zw. z art. 65§1 k.k. , podczas gdy spłacał zobowiązanie z umowy leasingu za pośrednictwem innych osób, a zatem nie miał zamiaru dokonania tego czynu już w dniu zawarcia ww. zobowiązania, co skutkuje niewykazaniem, że ww. oskarżony obejmował swoją świadomością i zamiarem bezpośrednim kierunkowym wprowadzenie w błąd innej osoby/podmiotu oraz to, iż doprowadził ją w ten sposób do niekorzystnego rozporządzenia mieniem; 14) pominięcie okoliczności wynikających z wyjaśnień T. P. (1) – w zakresie czynów z pkt LIX, XXIII, XXII, LVII, LVI, XXVII, LII, XXV, i LXV wyroku – i błędne ustalenie, że ww. oskarżony przygotowywał zaświadczenia o zatrudnieniu, podczas gdy ww. tylko podpisywał dokumenty in blanco nie mając wiedzy i świadomości w jakim zakresie zostaną one wykorzystane, a także brak dokonania ustaleń w zakresie tego czy rzeczywiście w stosunku do każdego z ww. czynów zaświadczenia pochodzące od T. P. miały znaczenie dla zawarcia umów, co powoduje, iż ww. nie popełnił swoim działaniem znamion zarzucanych i przypisanych mu powyżej czynów; 15) pominięcie okoliczności wynikających z wyjaśnień T. P. (1) , M. J. (1) i zeznań T. S. – w zakresie czynu z pkt XXVI wyroku – co do tego, że ww. oskarżony nie obejmował swoją świadomością i zamiarem bezpośrednim kierunkowym wprowadzenia w błąd innej osoby oraz tego, iż doprowadził ją w ten sposób do niekorzystnego rozporządzenia mieniem, co skutkuje, że swoim zachowaniem nie wypełnił znamion czynu zabronionego z art. 286§1 k.k. w zw. z art. 65§1 k.k. ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzuty sformułowane w apelacji skarżącego obrońcy są w znaczącej większości niezasadne. Ad. 1) – odnośnie okoliczności, które słusznie doprowadziły Sąd meriti do ustalenia, że oskarżony T. P. (1) oraz pozostali ustaleni sprawcy czynów przypisanych w wyroku dopuścił się w ramach zorganizowanej grupy przestępczej - Sąd Apelacyjny zajął stanowisko w części dot. odpowiedzi na zarzuty sformułowane w sprawie przez obrońcę oskarżonego M. J. (1) . Zwalnia powyższe z obowiązku ponownego jego przytaczania, bo argumentacja obrońcy oskarżonego T. P. (1) niczego nowego w tej kwestii nie wnosi. Naiwnością byłoby podzielenie narracji obrońcy, że oskarżony T. P. (1) „pomagając koledze M. J. (1) nie miał zamiaru popełnienia przestępstwa”, a dokumenty w zasadzie podpisywał „in blanco” – tej tezie przeczą jednoznaczne wnioski jakie wypływają ze wszystkich dowodów zgromadzonych w sprawie. Powtórzyć należy za Sądem I instancji, że rola oskarżonego w grupie przestępczej nie była marginalna, był on określany „księgowym”. Potwierdza powyższe dodatkowo chociażby fakt odnalezienia na posesji wynajmowanej przez w/wym. teczki z pełnomocnictwami dla oskarżonego oraz dokumentami dotyczącymi innych osób związanych z działalnością przestępczą grupy. Ad.2) – akcentowany silnie przez skarżącego obrońcę fakt, iż oskarżony T. P. (1) prowadził legalną działalność gospodarczą – nie wyklucza popełnienia w ramach zorganizowanej grupy przestępczej przestępstw przypisanych mu w wyroku. Sąd okręgowy poddał analizie wyjaśnienia oskarżonego T. P. (1) w zestawieniu z pozostałym materiałem zgromadzonym w sprawie – tak osobowym, jak i zabezpieczonymi w sprawie dokumentami (vide str. 60-61 oraz k. 76) i słusznie ocenił, że jego wyjaśnienia nie mają waloru wiarygodności. Ad. 3) wbrew twierdzeniom skarżącego obrońcy, że Sąd meriti nie popełnił błędu w ustaleniach faktycznych, że czyny których dopuścił się oskarżony i zostały mu przypisane w wyroku zostały popełnione w warunkach art. 65§1 k.k. Znamię stałego źródła dochodu wynikające z normy art. 65§1 k.k. zrealizowane wszak jest zarówno w sytuacji, gdy działalność przestępcza jest jedynym źródłem dochodu sprawcy, jak i wówczas gdy stanowi dodatkowe, ale regularne źródło dochodu, co oznacza pewną trwałość oraz ciągłość osiąganego dochodu. Ustalone w niniejszej sprawie fakty wykazały, że oskarżony dopuszczał się przestępstw mu przypisanych wielokrotnie i regularnością. Negując wypełnienie znamion art. 65§1 k.k. – obrońca nie podważył skutecznie ani nieprawidłowości ustaleń Sądu meriti co do popełnienia przypisanych mu czynów w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, ani uczynienia sobie z popełnienia przestępstwa stałego źródła dochodu; Ad. 4) i 5) odnośnie czynu XXII przypisanego w punkcie 51 wyroku - kontrola odwoławcza wykazała, że poczynione ustalenia sądu I instancji wskazują udział w zaciągnięciu kredytu w dniu 26 listopada 2011 r. w (...) Bank (...) osobiście i na własny użytek (vide str. 29 uzasadnienia). W tej sytuacji niezbędnym było wyeliminowanie ustalenia, że oskarżony działał w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, co błędnie zostało przypisane w wyroku. Niemniej brak jest podstaw do uznania, że rację ma kontestujący przypisanie oskarżonemu sprawstwa czynu z art. 286§1 k.k. – bowiem w pełni uprawnione w sprawie jest ustalenie, iż trzykrotna wpłata przez oskarżonego rat w kwotach po 600 zł, 200 zł oraz 190,44 złotych (vide k. 9300a) pozorowała jedynie chęć wywiązania się przez oskarżonego z warunków umowy. Czyn ten (mimo, że popełniony przez oskarżonego indywidualnie) wpisywał się w mechanizm innych oszustw kredytowych popełnionych przez oskarżonego w okresie jego przynależności do grupy przestępczej. Ad. 6) odnośnie czynu XXV przypisanego w punkcie 54 wyroku – okoliczność czy działalność oskarżonego przyczyniła się do upadku firmy (...) jest irrelewantna dla znamion czynu przypisanego w wyroku, a zatem nie może być mowy, by wyrok sądu I instancji był obarczony błędem w ustaleniach faktycznych. Jedynie na marginesie stwierdzić należy, iż uwzględniając łączną wartość niekorzystnego rozporządzenia mieniem ustalonego co do czynów z art. 286§1 k.k. popełnionych na szkodę Firmy (...) przez zorganizowaną grupę przestępczą, w której strukturach działał oskarżony – trudno nie dostrzec, że wystawione przez firmę (...) faktury za pobrany sprzęt i nigdy nie opłacone nie stanowiły realnego obciążenia dla jej działalności (vide uzasadnienie str. 52-55). Ad. 7) odnośnie czynu XVIII przypisanego w punkcie 49 wyroku – ustalenia Sądu są prawidłowe, bo poczynione w oparciu o wszystkie zgromadzone w sprawie dowody (vide uzasadnienie str. 12-13). Oskarżony T. P. (1) potwierdził fakt wystawienia J. Ż. zaświadczenia o zatrudnieniu (vide k. 5356, t.60). Zgodnie z prawidłowymi ustaleniami Sądu I instancji co do struktury grupy – to oskarżony T. P. (1) działający w jej strukturach seryjnie wręcz przygotowywał zaświadczenia o zatrudnieniu i zarobkach dla osób, które w rzeczywistości nie były zatrudnione w firmie (...) . Obrońca oskarżonego akcentując, że oskarżony działał sam – pomija w swej narracji okoliczności wynikające z zeznań świadka J. S. (k. 5988b-5988d., t. 69) – a z nich wszak jednoznacznie wynika w jaki sposób doszło do nawiązania przez J. Ż. kontaktu do osób zajmujących się działalnością przestępczą, a w efekcie właśnie do oskarżonego T. P. (1) . Wręcz naiwne jest argumentowanie przez skarżącego obrońcę, że oskarżony nie wiedział w jakim celu wystawiane jest przez niego przedmiotowe zaświadczenie, przez co nie wykazane zostało w oparciu o zgromadzone dowody, że jego wykorzystanie wypełni znamiona oszustwa wobec podmiotu, w którym zostanie ono złożone. Ocena zeznań świadka J. Ż. nie nasuwa zastrzeżeń co do jej prawidłowości (vide k. 93 uzasadnienia). Ad. 8) odnośnie czynu XIX przypisanego w punkcie 50 wyroku - ustalenia Sądu są prawidłowe, bo poczynione w oparciu o wszystkie zgromadzone w sprawie dowody (vide uzasadnienie str. 12-13). Ocena zeznań świadka G. K. nie nasuwa zastrzeżeń co do jej prawidłowości (vide k. 92- 93 uzasadnienia). W zasadzie analogiczna sytuacja jak w przypadku zarzutu omówionego powyżej. Argumenty obrońcy nie mogą być cenione inaczej niż próba przedstawienia alternatywnej wersji, która w założeniu będzie korzystniejsza dla oskarżonego. Ad. 9) odnośnie czynu XXIV przypisanego w punkcie 53 wyroku - ustalenia Sądu są prawidłowe, bo poczynione w oparciu o wszystkie zgromadzone w sprawie dowody (vide uzasadnienie str. 34-35). Ocena zeznań świadka D. K. nie nasuwa zastrzeżeń co do jej prawidłowości (vide k. 91- 93 uzasadnienia). Z uwagi na analogiczną sytuację, jak w przypadkach zarzutów omówionych powyżej argumenty obrońcy nie mogą być cenione inaczej niż próba przedstawienia alternatywnej wersji, która w założeniu będzie korzystniejsza dla oskarżonego. Ad. 10) odnośnie czynu XVII przypisanego w punkcie 48 wyroku - ustalenia Sądu są prawidłowe, bo poczynione w oparciu o wszystkie zgromadzone w sprawie dowody (vide uzasadnienie str. 1-4, 86-120). Sąd okręgowy w sposób staranny oceniając tak wyjaśnienia wszystkich oskarżonych, jak i inne dowody osobowe – w szczególności zeznania świadka M. S. (4) prawidłowo skonstatował, że wbrew wyjaśnieniom oskarżonych zdawali sobie sprawę z łączących ich powiązań. Mózgiem wszystkich operacji niewątpliwie był M. J. (1) – niemniej pozycja oskarżonego T. P. (1) w strukturze grupy przestępczej bynajmniej nie była podrzędna. Argumenty obrońcy nie mogą być cenione inaczej niż próba przedstawienia alternatywnej wersji, która w założeniu będzie korzystniejsza dla oskarżonego. Czasokres przypisanego oskarżonemu czynu z art. 258§1 k.k. nie wyznacza bynajmniej zaciągnięty w dniu 5 sierpnia 2011 r. kredyt przez oskarżonego T. P. (1) na rzecz prowadzonej działalności gospodarczej – ale m.in. czyn przypisany w pkt 49 wyroku, który wskazuje na rozpoczęcie wystawiania przez oskarżonego fikcyjnych zaświadczeń o zatrudnieniu. Ad. 11) odnośnie czynu L przypisanego w punkcie 29 wyroku - ustalenia Sądu są prawidłowe, bo poczynione w oparciu o wszystkie zgromadzone w sprawie dowody (vide uzasadnienie str. 39-40). Wbrew argumentacji obrońcy oskarżonego nie można inaczej ocenić działania oskarżonego jak usiłowania popełnienia czynu z art. 286§1 k.k. w zw. z art. 294§1 k.k. w zw. z art. 65§1 k.k. , bowiem złożenie dokumentów wymaganych przez bank do zawarcia umowy o leasing 25 sztuk automatów do kawy (...) z deklaracjami podatkowymi, które nie odzwierciedlały rzeczywiście uzyskiwanych przez niego dochodów – nie służyło niczemu innemu jak uzyskaniu owego leasingu. Oskarżony nie dlatego nie uzyskał od banku kwot o które występował – że jego działanie zakończyło się na etapie przygotowania, jak twierdzi obrońca, ale dlatego, że pracownicy banku zaczęli weryfikować złożone dokumenty i zwrócili się o jej uzupełnienie. Ad. 12) obrońca kwestionując sprawstwo oskarżonego w zakresie czynu z punktu XX pomija całkowicie, że zawierając w dniu 30 września 2011 r. (punkt 8 wyroku) umowę leasingu samochodu marki S. nr rej. (...) F oskarżony od samego początku nie realizował warunków tejże umowy – nie uiszczał opłat; w dniu 18.01.2012 r. samochód wynajęty przez oskarżonego przekroczył terytorium RP (vide §3 pkt 2 umowy z k. 802-805); ustalenia Sądu meriti w tym zakresie (vide k. 45-47) są prawidłowe, bo znajdują oparcie we wskazanych dowodach. Wyciągnięte na tej podstawie wnioski Sądu co do zamiaru oskarżonego są prawidłowe – jeśli zważy się nie tylko treść jego wyjaśnień, w których starał się stworzyć taką wersję, która będzie skutkować umniejszeniem jego odpowiedzialności karnej. Zdarzenia kwestionowane przez obrońcę wpisują się w całość działalności przestępczej oskarżonego – a ta w świetle przeprowadzonych dowodów sytuuje go nie jak bezwolnego wykonawcę poleceń innych osób, niemającego wiedzy i świadomości co do procederu w jakim uczestniczy – ale jako „księgowego”, o czym zeznali świadkowie mający z wymienionym kontakty (przede wszystkim vide zeznania świadka M. S. (2) ). Wynika z tychże dowodów w sposób stanowczy, że oskarżony T. P. (1) m.in. dysponował pełnomocnictwem do reprezentowania firmy (...) , dokumentami do kredytu G. K. , dokumentami dot. Sp. z o.o. (...) , dokumentami dot. zatrudnienia D. P. (1) w spółce z o.o. (...) i zatrudnienia D. C. (1) w spółce (...) , drukami rozliczeniowymi spółki (...) , deklaracjami ZUS tej firmy, dokumentami dot. zawartych umów o świadczenie usług telekomunikacyjnych (zabezpieczona na posesji wynajmowanej przez P. teczka - k. 987-989 oraz załączniki nr 5 i 6); protokół oględzin rzeczy (teczki zatrzymanej 21.06.2012 r. – k. 1139 -1161); Podkreślenia wymaga, że wprowadzenie w błąd polegało także tego kto faktycznie będzie dysponował autem wynajętym przez oskarżonego. Odnośnie czynu przypisanego w punkcie 34 wyroku (czyn LIV) – istotnie – treść notatki – „opis działalności klienta” wskazuje, iż o tym, że samochody będące przedmiotem leasingu „będą prawdopodobnie podnajmowane zaprzyjaźnionej firmie”, zaś „w ramach umowy podnajmu Pan T. ma zagwarantowane wynagrodzenie, które w całości pokrywa koszty rat leasingu” (vide k. 7676 akt sprawy, t. 39) oskarżony poinformował w rozmowie pracownika firmy (...) . Niemniej nie to jest istotą czynu przypisanego. Oskarżony ubiegając się o leasing przedstawił dokumenty, które zawierały nieprawdziwe dane, a także poinformował o swojej sytuacji materialnej niezgodnie z rzeczywistością, tj. m.in. wskazał odnośnie własności trzech nieruchomości, co nie było prawdą. Umowa leasingu nie zawiera przy tym ograniczeń w zakresie „używania” prze leasingobiorcę ani „używania i pobierania pożytków” – vide k. 7680-7686 – ogólne warunki leasingu). Podobnie rzecz ma się z pozostałymi czynami przypisanymi oskarżonemu T. P. (1) w punktach 30 wyroku (co do czynu LI – vide uzasadnienie str. 40 -41), w pkt 33 wyroku (co do czynu LIII – vide uzasadnienie str. 41-42), Ad. 13) odnośnie czynu LIII przypisanego w pkt 33 wyroku - ustalenia Sądu są prawidłowe, bo poczynione w oparciu o wszystkie zgromadzone w sprawie dowody (vide uzasadnienie str. 41- 42). Argumenty przedstawione przez skarżącego obrońcę są o tyle chybione, że pomimo postanowień umownych oskarżony T. P. (3) przekazał przedmiot leasingu innemu podmiotowi. Ad. 14) ocena wyjaśnień oskarżonego T. P. (1) dokonana na gruncie art. 7 k.p.k. przez Sąd I instancji nie budzi zastrzeżeń w zakresie czynów przypisanych mu w pkt 41 wyroku (czyn z .LIX), w pkt 52 wyroku (czyn XXIII), w pkt 51 wyroku (czyn XXII), w pkt 39 wyroku (czyn LVII i XXI), w pkt 38 wyroku (czyn LVI), w pkt 17 wyroku (czyn XXVII), w pkt 31 wyroku (czyn LII), w pkt 54 wyroku ( czyn XXV), w pkt 55 wyroku (czyn LXV). Nie podważa w żaden sposób oceny Sądu meriti i poczynionych w sprawie ustaleń (vide ustalenia uzasadnienie str. 36-37, 29, 19-22, 30-31, 31-32, 14-15, 52-55) twierdzenie obrońcy oskarżonego, że podpisywał on wyłącznie dokumenty in blanco , a przez to nie miał świadomości czy rzeczywiście i w jakim zakresie zostaną one wykorzystane. Co do wymienionych czynów Sąd meriti dokonał ustaleń faktycznych w oparciu całokształt zgromadzonych w sprawie dowodów, zaś argumenty skarżącego obrońcy powyższej oceny w sposób skuteczny nie podważyły. Ad. 15) co do czynu przypisanego w pkt 47 wyroku (czyn XXVI) zgromadzony w sprawie materiał dowodowy – w szczególności wyjaśnienia oskarżonego T. P. (1) oraz zeznania świadków T. S. , W. G. oraz S. W. w zestawieniu z treścią umowy o wynajem samochodu – vide k. 4859, t.63) powodują, że co prawda ustalenia Sądu I instancji prawidłowo ustalają okoliczności związane z najmem przez T. P. (1) samochodu marki P. (...) o nr rej (...) (vide uzasadnienie str. 55 – 56) – to pomijają kwestię kluczową – żaden z dowodów nie wskazuje, że w chwili zawierania umowy oskarżony działał z zamiarem kierunkowym wymaganym art. 286§1 k.k. , natomiast jego działaniem w pełni wyczerpane zostały znamiona czynu z art. 284§2 k.k. „Istotą przywłaszczenia (zachowania czasownikowego opisanego w art. 284 § 2 k.k. ) jest przecież definitywne oddzielenie uprawnionego od stanowiącej jego własność rzeczy i potraktowania rzeczy jako własnej przez sprawcę, przy czym nie zawsze musi się to łączyć z definitywnym włączeniem mienia do majątku sprawcy, a tym samym zwiększeniem majątku sprawcy o wartość przedmiotowej rzeczy, gdyż w pewnych sytuacjach przy przywłaszczeniu nie dochodzi do powiększenia stanu majątkowego sprawcy (np. w wypadku zniszczenia rzeczy, darowania jej innej osobie lub w inny sposób wyzbycia się jej).” – tak przykładowo: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 lutego 2020 r., IV KK 119/19. Konkludując: Błąd ustaleń faktycznych ( art. 438 pkt 3 k.p.k. ) zachodzi, gdy treść dokonanych ocen i wniosków wyprowadzonych przez Sąd nie odpowiada zasadom rozumowania, a błąd mógł mieć wpływ na treść orzeczenia. Zarzut taki nie jest uzasadniony, gdy sprowadza się do zakwestionowania stanowiska sądu czy do polemiki z ustaleniami sądu. Sama możliwość przeciwstawienia ustaleniom odmiennego poglądu nie wystarcza do wniosku o popełnieniu przez sąd istotnego błędu ustaleń. (vide wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 6 czerwca 2019 r., II AKa 76/19). Skarżący obrońca generalnie nie wykazał nieprawidłowości w rozumowaniu Sądu w zakresie istotnych ustaleń. Tylko w niewielkim zakresie wniesiona apelacja obrońcy okazała się zasadna – i w efekcie przeprowadzonej kontroli odwoławczej doszło do zmian w skarżonym wyroku. Lp. Zarzut III. Na podstawie art. 438 pkt 4 k.p.k. rażąca surowość orzeczonej kary i środka kompensacyjnego w postaci solidarnego częściowego obowiązku naprawienia szkody w wyniku nienależnego uwzględnienia wszystkich okoliczności łagodzących i obciążających w niniejszej sprawie oskarżonego T. P. (1) . ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Obrońca T. P. (1) zarzucając rażącą niewspółmierność (surowość) wymierzonej oskarżonemu kary pozbawienia wolności i środka kompensacyjnego w postaci solidarnego częściowego obowiązku naprawienia szkody podniósł jedynie, że Sąd ten w nienależyty sposób nie uwzględnił wszystkich okoliczności łagodzących i obciążających w niniejszej sprawie oskarżonego – nie wykazując w istocie co legło u podstaw takiego twierdzenia. Rażąca niewspółmierność kary zachodzi wówczas, kiedy zachodzi znacząca dysproporcja między karą wymierzoną, a karą sprawiedliwą, zasłużoną. Jeśli kara zostaje wymierzona w wyniku pra

[... tekst skrócony ...]