II AKA 9/14

Sygn. akt II AKa 9/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 12 lutego 2014 r. Sąd Apelacyjny w Gdańsku II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSA Dorota Paszkiewicz Sędziowie: SSA Włodzimierz Brazewicz (spr.) SSA Grażyna Świderska - Wandor Protokolant: st. sekretarz sądowy Aleksandra Konkol przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Gdańsku Mirosława Kido po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2014 r. sprawy W. C. oskarżonego z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zb. z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. na skutek apelacji wniesionej przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej w E. od wyroku Sądu Okręgowego w Elblągu z dnia 29 października 2013 r., sygn. akt II K 79/13 1. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że w punkcie III. jako podstawę wymiaru kary grzywny przyjmuje art. 33 § 2 k.k. ; 2. w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; 3. kosztami postępowania odwoławczego obciąża Skarb Państwa. UZASADNIENIE Wyrokiem Sądu Okręgowego w Elblągu z dnia 29 października 2013 roku W. C. został uznany za winnego tego, że w dniu 7 lutego 2013 roku w E. usiłował doprowadzić do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie 321.072, 28 zł (...) sp. z o.o. w E. poprzez wprowadzenie w błąd polegający na przesłaniu drogą mailową skanu przerobionej i podrobionej w wyniku złożonych zabiegów fałszerskich umowy o dzieło pomiędzy (...) sp. z. o.o. a W. C. , datowanej na 28 października 2010 roku i żądaniu przez W. C. jako rzekomego wierzyciela wynagrodzenia prowizyjnego z tytułu tej umowy w kwocie 321.072, 28 złotego od rzekomego dłużnika (...) sp.z o.o. , przy czym działa na szkodę (...) sp. z o.o. w E. , co zakwalifikowane zostało jako przestępstwo z art. 13 § 1 k.k. w związku z art. 286 § 1 k.k. w związku z art. 294 § 1 k.k. w zbiegu z art. 270 § 1 k.k. w związku z art. 11 § 2 k.k. i za to wymierzono karę roku pozbawienia wolności. W oparciu o art. 69 § 1 i 2 k.k. oraz art. 79 § 1 k.k. wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo tytułem próby zawieszono na okres 3 lat. W oparciu o art. 71 § 1 kk orzeczono kare grzywny w wysokości 100 stawek dziennych , przyjmując jedną stawkę jako równoważną grzywnie w wysokości 10 złotych. Poza tym orzeczenie zawierało rozstrzygnięcie co do kosztów , oskarżonego obciążono wydatkami poniesionymi przez Skarb państwa, zwalniając jednocześnie jego od obowiązku ponoszenia opłaty. Apelację od tego wyroku złożył oskarżyciel w zakresie dotyczącym błędnej podstawy prawnej wymierzenia oskarżonemu kary grzywny w punkcie III wyroku. Autor apelacji zarzucił orzeczeniu obrazę prawa materialnego w postaci art. 71 § 1 k.k. , który to przepis powołano jako podstawę wymierzonej kary grzywny, bowiem w sytuacji kiedy oskarżony działał z kierunkowym zamiarem bezpośrednim w celu osiągnięcia korzyści majątkowej kara ta powinna być wymierzona w oparciu o art. 33 § 2 k.k. W konsekwencji tego zarzutu oskarżyciel wnosił o zmianę orzeczenia w pkt. III i powołanie jako podstawy kary grzywny art. 33 § 2 k.k. Sąd Apelacyjny zważył co następuje: Apelacja jest zasadna i zasługiwała na uwzględnienie . Oskarżyciel nie kwestionował w środku zaskarżenia ani ustaleń Sądu I instancji co do winy oskarżonego jak i wymierzonej kary pozbawienia wolności oraz kary grzywny. Zmiana podstawy prawnej wymierzenia kary w niniejszej sprawie nie jest tylko technicznym zabiegiem, bowiem od tego na jakiej podstawie zostaje wymierzona kara grzywny uzależnione są jej granice. Kara grzywny wymierzona na postawie art. 33 § 2 k.k. może być orzekana w granicach od 10 do 540 stawek. Kara grzywny wymierzona w oparciu o art. 71 § 1 k.k. nie może być wyższa od 270 stawek. Zgodnie ze stanowiskiem Sądu Najwyższego, wyrażonym w sprawie I Kzp 12/00 orzeczenie grzywny na podstawie art. 71 § 1 k.k. jest niedopuszczalne wówczas, gdy zaistniały podstawy do jej wymierzenia określone w art. 33 § 2 k.k. albo w sankcji przepisu typizującego przestępstwo przewidziana jest kumulatywna kara grzywny. W. C. dopuścił się przestępstwa w celu osiągnięcia korzyści materialnej, orzeczono co do niego karę pozbawienia wolności, zachodzą więc wszystkie podstawy do wymierzenia kary grzywny w oparciu o art. 33 § 2 k.k. i okoliczności tej nie zmienia fakt, iż wykonanie kary pozbawienia wolności zostało warunkowo zawieszone. Przepis art. 71 § 1 k.k. , mający zastosowanie w wypadku orzekania kar z warunkowym zawieszeniem ich wykonania pozwala na orzekanie kar grzywny ( gdy tej kary nie można orzec na innej podstawie ) w celu wzmożenia represyjnego działania kary na sprawcy i spowodowania jej większej dolegliwości, co jest tym bardziej uzasadnione, kiedy sprawca przestępstwa nie musi odbywać kary pozbawienia wolności. Często spotkać można się z przekonaniem (także po stronie oskarżonych) że kara pozbawienia wolności z warunkowym zawieszenie wykonania nie jest karą wiążącą się z dolegliwościami dla skazanego. Tak dzieje się w większości wypadków, kiedy sprawca przestrzega porządku prawnego, realizuje nałożone na niego powinności , co w konsekwencji skutkuje tym, iż orzeczona kara pozbawienia wolności nie zostaje wykonana. Aby takiego przekonania skazany nie żywił wprowadzono w art. 71 § 1 k.k. możliwość wymierzania kary o charakterze finasowym. Celem kary grzywny , orzekanej w oparciu o art. 33 § 2 k.k. jest nałożenie dodatkowych obciążeń ekonomicznych w wypadkach gdy chęć zysku była celem naruszenia prawa przez sprawcę. Kolejnym powodem dla którego nie jest bez różnicy, na jakiej podstawie kara grzywny zostanie orzeczona, jest przepis art. 71 § 2 kk . Wprowadza on bowiem dla skazanego inne niż w wypadku wymierzenia na podstawie art. 33 § 2 k.k. konsekwencje wykonania kary grzywny w sytuacji, gdy zostanie zarządzone wykonanie zawieszonej kary pozbawienia wolności. Przy wymierzeniu kary grzywny w oparciu o art. 71 § 1 k.k. grzywna nie podlega wykonaniu , a jeżeli została już uregulowana to kara pozbawienia wolności ulega skróceniu o ilość uregulowanych stawek dziennych. W wypadku wymierzenia kary grzywny w oparciu o art. 33 § 2 k.k. wykonanie tej kary finansowej nie pozostaje w żadnej zależności od ewentualnego zarządzenia wykonania zawieszonej kary pozbawienia wolności. Dlatego też Sąd Apelacyjny w Gdańsku, kierując się wyżej wskazanymi argumentami uznał apelację prokuratora za zasadną i zmienił zaskarżony wyrok w zakresie podstawy prawej , w oparciu o którą wymierzono W. C. karę grzywny. W pozostałym zakresie, jako, iż nie miały do orzeczenia Sądu I instancji zastosowania żadne z przesłanek art. 439 § 1 k.p.k. zaskarżony wyrok utrzymano w mocy. Jednocześnie kosztami postępowania odwoławczego obciążono Skarb Państwa.