II AKA 82/13

Sąd Apelacyjny w Warszawie rozpoznał zażalenie prokuratora Instytutu Pamięci Narodowej na postanowienie tego samego sądu z dnia 27 maja 2013 r. w przedmiocie zawieszenia postępowania karnego przeciwko oskarżonemu C. K. o przestępstwo z art. 258 § 2 k.k. w zw. z art. 2 ust. 1 ustawy o IPN. Sąd, przed wydaniem formalnego postanowienia o przekazaniu zażalenia, poświęcił uwagę kwestii możliwości jego zaskarżenia i właściwości sądu do jego rozpoznania. Analiza przepisów art. 426 k.p.k. wykazała, że co do zasady orzeczenia wydane na skutek odwołania nie podlegają zaskarżeniu, a także środki odwoławcze nie służą od innych orzeczeń wydanych w toku postępowania odwoławczego, z pewnymi wyjątkami (np. postanowienia o obserwacji, zastosowaniu środka zapobiegawczego, nałożeniu kary porządkowej). Sąd podkreślił, że w rozpoznawanej sprawie, wydając postanowienie o zawieszeniu postępowania na rozprawie apelacyjnej, działał jako sąd pierwszej instancji, a przepis art. 22 § 2 k.p.k. stanowi lex specialis w stosunku do art. 426 § 1 k.p.k., gwarantując prawo do zażalenia w przedmiocie zawieszenia postępowania. Następnie, odnosząc się do samego zażalenia, sąd powołał się na art. 463 § 1 k.p.k., który obliguje sąd do skierowania sprawy na posiedzenie tego samego składu, który wydał zaskarżone postanowienie, jeśli zażalenie nie jest uwzględniane. W przypadku braku podstaw do uwzględnienia zażalenia, sąd wydaje formalne postanowienie o przekazaniu go do rozpoznania składowi równorzędnemu. Z tych względów Sąd Apelacyjny postanowił nie przychylić się do zażalenia i przekazać je wraz z aktami sprawy sądowi powołanemu do jego rozpoznania, czyli składowi równorzędnemu.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający