II AKA 81/15

Sygn. akt II AKa 81/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 3 czerwca 2015 r. Sąd Apelacyjny w Szczecinie, II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSA Stanisław Kucharczyk Sędziowie: SA Andrzej Mania SA Andrzej Wiśniewski (spr.) Protokolant: sekr. sądowy Karolina Pajewska przy udziale prokuratora Prokuratury Apelacyjnej Christophera Świerka po rozpoznaniu w dniu 3 czerwca 2015 r. sprawy P. Z. z powodu apelacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku łącznego Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 12 lutego 2015 r., sygn. akt III K 252/14 I. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że obniża orzeczoną karę łączną pozbawienia wolności do 7 (siedmiu) lat, II. w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy, III. zasądza od skazanego na rzecz Skarbu Państwa wydatki za postępowanie odwoławcze. Andrzej Wiśniewski Stanisław Kucharczyk Andrzej Mania UZASADNIENIE Sąd Okręgowy w Szczecinie rozpoznawał sprawę P. Z. o objęcie wyrokiem łącznym skazań prawomocnymi wyrokami: 1. Sądu Rejonowego w Iławie z dnia 07 maja 2010r., w sprawie II K 204/09 za przestępstwo z art. 56 ust 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 64 § 1 kk , popełnione w dniu 14 listopada 2008r., na karę 5 (pięciu) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 200 (dwustu) stawek dziennych po 40 złotych każda, 2. Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 26 marca 2013r. w sprawie III K 261/11, za przestępstwo z art. 258 §1 k.k. w zw. z art. 64 §1 k.k. , popełnione w okresie od czerwca 2008r. do 13 listopada 2008r. na karę 2 lat pozbawienia wolności, za przestępstwo z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 §1 k.k. i w zw. z art. 4 §1 k.k. popełnione w okresie od 11 czerwca 2008r. do 13 listopada 2008r., na karę 3 lat pozbawienia wolności i karę grzywny w wysokości 300 stawek dziennych po 20 złotych każda, którym orzeczono karę łączną w wymiarze 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Wyrokiem łącznym z dnia 12 lutego 2015r. Sąd połączył kary pozbawienia wolności oraz kary grzywny orzeczone wyrokami opisanymi w punktach 1 i 2 części wstępnej wyroku i wymierzył P. Z. karę łączną 7 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę łączną grzywny w rozmiarze 300 stawek dziennych po 40 złotych każda. W pozostałym zakresie Sąd orzekł o zaliczeniu okresu faktycznego pozbawienia wolności na poczet nowoorzeczonej kary łącznej. Sąd zwolnił skazanego od kosztów sądowych. Wyrok zaskarżył obrońca skazanego. Obrońca skazanego zaskarżył wyrok w części dotyczącej kary pozbawienia wolności oraz kary łącznej grzywny, zarzucając mu: 1. naruszenie przepisów postępowanie, które mogło mieć wpływ na treść orzeczenia, tj. -. - art. 424 §2 k.p.k. w zw. z art. 443 k.p.k. poprzez wadliwe określenie w uzasadnieniu wyroku górnej granicy możliwej do orzeczenia kary łącznej pozbawienia wolności nieuwzględniającej zakazu reformationis in peius określonego w art. 443 k.p.k. , 2. błąd w ustaleniach faktycznych, który mógł mieć wpływ na treść wyroku polegający na przyjęciu, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw do wymierzenia skazanemu kary łącznej pozbawienia wolności przy zastosowaniu zasady pełnej absorpcji; 3. rażącą niewspółmierność orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności oraz kary łącznej grzywny. Wobec powyższych zarzutów, obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wymierzenie skazanemu kary łącznej 5 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz kary łącznej grzywny w rozmiarze 300 stawek dziennych po 10 złotych każda na zasadzie pełnej absorpcji, ewentualnie o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wymierzenie skazanemu kary łącznej 7 lat i 4 miesięcy pozbawienia wolności. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Apelacja obrońcy skazanego zasługiwała na częściowe uwzględnienie tylko w zakresie wysokości wymierzonej kary łącznej pozbawienia wolności. Naprowadzone przez skarżącego okoliczności nie przekonały bowiem Sądu odwoławczego o potrzebie ingerencji w wysokość kary łącznej grzywny, tym bardziej, że liczba stawek dziennych została ukształtowana w najniższym wymiarze, a wysokość stawki dziennej, uwzględniając zajęcia zarobkowe skazanego, pozwoli na ich uiszczenie. Nie jest też trafny pierwszy zarzut apelacji – obrazy przepisów postępowania, jako że Sąd I instancji nie uchybił zakazowi reformationis in peius. Granice orzekania kary łącznej, w tym przypadku – pozbawienia wolności, wyznaczają bowiem przepisy prawa materialnego, a dopiero po wymierzeniu kary łącznej zawartej w tych granicach, Sąd dokonuje ewentualnej korekty jej wymiaru w oparciu o zasadę reformationis in peius. Granice kary łącznej pozbawienia wolności wynosiły zatem od 5 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności (kara najsurowsza) do 10 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności (suma kar). Wymierzona kara 7 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności mieściła się w tych granicach, a nadto nie przekraczała dotychczas orzeczonej kary 8 lat pozbawienia wolności. Nie doszło zatem ani do obrazy prawa materialnego, ani prawa procesowego. Sąd odwoławczy uznał jednak, że ze względu na ścisły związek rodzajowy dwóch przestępstw uczestnictwa w obrocie narkotykami (za które skazano P. Z. wyrokami Sądu Okręgowego w Szczecinie i Sądu Rejonowego w Iławie) oraz związek czasowy przestępstwa udziału w zorganizowanej grupie przestępczej i obrotu narkotykami, za które skazano P. Z. wyrokiem Sądu Okręgowego w Szczecinie, wymierzona kara łączna pozbawienia wolności powinna w nieco większym stopniu uwzględniać zasadę absorpcji niż uczynił to Sąd I instancji, stąd obniżono jej wymiar do 7 lat. Nie przekonały natomiast Sądu odwoławczego o potrzebie zastosowania pełnej absorpcji. Związek rodzajowy, czasowy i podmiotowy pomiędzy przestępstwami, za które został skazany P. Z. istnieje, nie jest jednak on tak silny, by powodował konieczność zastosowania pełnej absorpcji. W rezultacie częściowego uwzględnienia apelacji obrońcy skazanego, na podstawie art. 437 §2 k.p.k. należało zmienić zaskarżony wyrok poprzez obniżenie wysokości kary łącznej pozbawienia wolności do 7 lat i utrzymanie wyroku w mocy w pozostałym zakresie. O kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze Sąd rozstrzygnął na podstawie art. 636 §1 k.p.k. , uznając, że brak jest podstaw do zwolnienie skazanego od ponoszenia wydatków za postępowanie odwoławcze. (A. Wiśniewski) (S. Kucharczyk) (A. Mania)