II AKA 80/23

Sygnatura akt II AKa 80/23 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 30 maja 2023 r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący SSA Cezariusz Baćkowski (spr.) Sędziowie: SA Robert Zdych SA Artur Tomaszewski Protokolant: Katarzyna Szypuła przy udziale Roberta Garbowicza prokuratora Prokuratury (...) w O. po rozpoznaniu 18 maja 2023r. sprawy: 1. P. B. (1) oskarżonego o czyn z art. 258 § 3 k.k. , art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 64 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 64 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. 2. M. K. (1) oskarżonego o czyn z art. 258 § 1 k.k , art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. i art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. 3. W. W. (1) oskarżonego o czyn z art. 258 § 1 kk , czyn z art. 56 ust. 3 w zw. z art. 59 ust. 1 w zw. z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. przy zast. art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. 4. M. K. (2) oskarżonego o czyn z art. 258 § 1 k.k. z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. 5. B. G. (1) oskarżonego o czyn z czyn z art. 258 § 1 k.k. o przestępstwo z art. 55 ust. 3 w zw. z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. przy zast. art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. 6. J. K. (1) oskarżonego o czyn z art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii 7. P. W. (1) oskarżonego o czyn z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 § 1 k.k. 8. K. Ł. (1) oskarżonego o czyn z art. czyn z art. 56 ust. 3 w zw. z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. przy zast. art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 1 2 § 1 k.k. na skutek apelacji wniesionych przez oskarżonych P. B. (1) , B. G. (1) , M. K. (1) , M. K. (2) , K. Ł. (1) , P. W. (1) i W. W. (1) oraz prokuratora co do oskarżonych P. W. (1) i J. K. (1) od wyroku Sądu Okręgowego w Opolu z 3 października 2022 r. sygn. akt III K 34/21 I. na podstawie art. 105 § 1 k.p.k. prostuje oczywiste omyłki pisarskie zawarte w punktach 20 i 35 części rozstrzygającej zaskarżonego wyroku i skreśla słowo: „ łącznej”, II. uchyla zaskarżony wyrok wobec oskarżonego J. K. (1) (punkt 29 części rozstrzygającej) i w tej części przekazuje sprawę Sądowi Okręgowemu w Opolu do ponownego rozpoznania, III. zmienia zaskarżony wyrok wobec oskarżonego K. Ł. (1) w punkcie 32 i słowa: „od czerwca 2018 r. do czerwca 2019 r.” zastępuje słowami: „od listopada 2018 r. do kwietnia 2019 r.” IV. zmienia zaskarżony wyrok wobec oskarżonego W. W. (1) w punkcie 17 i obniża do 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy orzeczoną karę pozbawienia wolności i na podstawie art. 63 § 1 k.k. zalicza oskarżonemu na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności od 23 czerwca 2019 r. , godzina 19.50 do 3 stycznia 2020 r. godzina 15.30, V. w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy wobec oskarżonych K. Ł. (1) i W. W. (1) i utrzymuje tenże wyrok w mocy wobec oskarżonych: P. B. (1) , B. G. (1) , M. K. (1) , M. K. (2) i P. W. (1) , VI. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. S. P. (1) 1200 złotych (w tym VAT) tytułem nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu udzielonej oskarżonemu M. K. (2) w postępowaniu odwoławczym, oraz 246,1 złotych zwrotu kosztów dojazdu na rozprawę odwoławczą, VII. zasądza na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe postępowania odwoławczego od oskarżonych: - K. Ł. (1) 1402 złote, - W. W. (1) 2002 złote, w tym 2000 złotych opłaty za obie instancje, - P. B. (1) 3404 złote, - B. G. (1) 2002 złote, - M. K. (1) 3304 złote, - M. K. (2) 3148,1 złotych - P. W. (1) 2002 złote. UZASADNIENIE P. B. (1) został oskarżony o to, że: I. w okresie od miesiąca maja 2017 r. do miesiąca września 2019 r. w O. , M. i w in. miejscach kierował zorganizowaną grupą w skład której wchodzili: M. K. (2) , M. K. (1) , B. G. (1) , W. W. (1) i inne nieustalone osoby, mającą na celu dokonywanie przestępstw wbrew przepisom ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii , polegających na nabywaniu w tym wewnątrzwspólnotowym znacznych ilości substancji psychotropowych w postaci amfetaminy, (...) oraz środków odurzających w postaci suszu ziela konopi innych niż włókniste oraz wprowadzaniu do obrotu substancji psychotropowych w postaci amfetaminy i (...) , w ten sposób, iż organizował pozyskanie wskazanych substancji psychotropowej w znacznych ilościach, w tym poza granicami Rzeczpospolitej Polskiej, organizował ich przewóz na terytorium kraju i dalszą dystrybucję oraz nadzorował rozliczenia finansowe związane z tym procederem, tj. o czyn z art. 258 § 3 k.k. II. w okresie od miesiąca lutego 2019 r. do czerwca 2019 r. działając w ramach zorganizowanej grupy, wbrew przepisom ustawy, w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w ramach przyjętego podziału ról, dokonał trzykrotnie wewnątrzwspólnotowego nabycia znacznych ilości substancji psychotropowych w postaci amfetaminy, w ten sposób, że: - w okresie od 7 marca 2019 r. do 8 marca 2019 r. na terytorium Królestwa Niderlandów przekazał w zamian za pieniądze w kwocie 8000 zł ok. 1.5 kg amfetaminy J. K. (1) , który wskazaną substancję psychotropową przemieścił na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej i w O. , w bliżej nieokreślnym czasie, w okresie do 10 marca 2019 r. przekazał M. K. (1) , celem jej dalszego wprowadzenia do obrotu, - w bliżej nieustalonej dacie w okresie od kwietnia 2019 r. do maja 2019 r. na terytorium Królestwa Niderlandów przekazał ok. 1.3 kg amfetaminy B. G. (1) , otrzymując w zamian pieniądze w kwocie 8000 zł, który wskazaną substancję psychotropową przemieścił na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej i w O. przekazał ją M. K. (1) celem jej dalszego wprowadzenia do obrotu, - w okresie od 18 czerwca 2019 r. do 19 czerwca 2019 r. na terytorium Królestwa Niderlandów przekazał B. G. (2) 470 tabletek „ekstazy” zawierających substancję psychotropową w postaci (...) , który wskazane tabletki przemieścił na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej i w O. przekazał je M. K. (1) celem ich dalszego wprowadzenia do obrotu, przy czym opisanego czynu dopuścił się przed upływem 5 lat od odbycia, co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności począwszy od 11.04.2014 r. orzeczonej wyrokiem sądu Leeds Crown Court T20140086 – Wielka Brytania sygn. 14/2992/24176J z dnia 11.04.2014 r. za podobne przestępstwo umyślne, a z popełnionego przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu, tj. o czyn z art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 64 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. III. w okresie od miesiąca maja 2017 r. do miesiąca kwietnia 2019 r. w O. i M. działając w ramach zorganizowanej grupy, wbrew przepisom ustawy, to jest art. 33-35, art. 37, art. 40 i art. 40a, w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w ramach przyjętego podziału ról, wprowadził do obrotu znaczną ilość substancji psychotropowej w postaci amfetaminy, w ten sposób, iż w wykonaniu czterech kolejnych transakcji mających miejsce w O. i w jednym przypadku w M. , których przedmiotem każdorazowo było ok 1.5 kg amfetaminy przekazał M. K. (1) łącznie ok 6 kg tej substancji psychotropowej o wartości ok 32 000 zł celem jej dalszej odsprzedaży, przy czym opisanego czynu dopuścił się przed upływem 5 lat od odbycia, co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności począwszy od 11.04.2014 r. orzeczonej wyrokiem sądu Leeds Crown Court T20140086 – Wielka Brytania sygn. 14/2992/24176J z dnia 11.04.2014 r. za podobne przestępstwo umyślne, a z popełnionego przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu, tj. o czyn z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 64 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. M. K. (1) zarzucono, iż: IV. w okresie od miesiąca maja 2017 r. do 23 czerwca 2019 r. działając na terenie O. , M. i w in. miejscach, wspólnie z P. B. (1) kierującym działaniami grupy, M. K. (2) , W. W. (1) , B. G. (1) oraz innymi nieustalonymi osobami uczestniczył w działaniach zorganizowanej grupy mającej na celu dokonywanie przestępstw polegających na nabywaniu w tym wewnątrzwspólnotowym znacznych ilości substancji psychotropowych w postaci amfetaminy, a następnie wprowadzaniu ich do obrotu oraz udzielaniu innym osobom w celu osiągnięcia korzyści majątkowych, w ten sposób, iż odbierał kolejne partie znacznych ilości amfetaminy dostarczane przez P. B. (1) , a następnie wprowadzał tę substancję psychotropową do obrotu po uprzednim jej wymieszaniu z innymi składnikami w celu zwiększenia objętości, przeprowadzał rozliczenia finansowe z odbiorcami tej substancji psychotropowej, tj. o czyn z art. 258 § 1 k.k. V. w okresie od maja 2017 r. do dnia 24 czerwca 2019 r. w O. działając w ramach zorganizowanej grupy, wbrew przepisom art. 33-35, art. 37, art. 40 i art. 40a ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii , w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w ramach przyjętego podziału ról, wprowadził do obrotu znaczną ilość substancji psychotropowej , to jest nie mniej niż 20,5 kg amfetaminy oraz znaczną ilość środka odurzającego, to jest ok. 300 g. suszu ziela konopi innych niż włókniste w ten sposób, iż : - w kolejnych siedmiu transakcjach w okresie od maja 2017 r. do czerwca 2019 r. przekazał W. W. (1) celem dalszej odsprzedaży, łącznie ok 18 kg amfetaminy, otrzymując w zamian pieniądze w łącznej kwocie ok 72000 zł, - w bliżej nieustalonych datach w okresie od maja 2017 r. do sierpnia 2017 r. w O. przekazał ustalonej osobie, co do której wyłączono materiały do odrębnego postępowania celem dalszej odsprzedaży, łącznie ok 500 g amfetaminy, otrzymując w zamian pieniądze w łącznej kwocie 5000 zł, - w bliżej nieustalonych datach w okresie od maja 2017 r. do sierpnia 2017 r. w O. nabył w ramach trzech transakcji łącznie ok 300 g środka odurzającego w postaci suszu ziela konopi innych niż włókniste, za kwotę łączną 7200 zł, który wprowadził do obrotu sprzedając nieustalonym osobom, - w dwóch transakcjach mających miejsce w październiku 2018 r. oraz w okresie od kwietnia do maja 2019 r. przekazał B. G. (1) , celem dalszej odsprzedaży, za każdym razem po ok 1000 g wskazanej substancji psychotropowej otrzymując w zamian pieniądze w łącznej kwocie 8000 zł, - w dniu 24.06.2019 r. w O. przechowywał 2502,62 g amfetaminy celem jej dalszego wprowadzenia do obrotu poprzez sprzedaż nieustalonym odbiorcom, przy czym z popełnienia w opisany sposób przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu, tj. o czyn z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. VI. w bliżej nieustalonej dacie w okresie od lutego 2019 r. do czerwca 2019 r. działając w ramach zorganizowanej grupy, wbrew przepisom ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii , w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w ramach przyjętego podziału ról, dwukrotnie dokonał wewnątrzwspólnotowego nabycia znacznych ilości substancji psychotropowych w postaci amfetaminy w ten sposób że: - w bliżej nieustalonej dacie w okresie od 8 marca 2019 r. do 10 marca 2019 r. za pośrednictwem J. K. (1) z terytorium Królestwa Niderlandów odebrał od P. B. (1) znaczną ilość, to jest ok. 1.5 kg substancji psychotropowej w postaci amfetaminy o wartości rynkowej 45000 złotych, którą to substancję po przemieszczeniu jej przez J. K. (1) na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, otrzymał w O. celem dalszej odsprzedaży, - w bliżej nieustalonej dacie w okresie od kwietnia 2019 r. do maja 2019 r. za pośrednictwem B. G. (1) z terytorium Królestwa Niderlandów odebrał od P. B. (1) znaczną ilość, to jest ok. 1.3 kg substancji psychotropowej w postaci amfetaminy o wartości rynkowej 39000 złotych, którą to substancję po przemieszczeniu jej przez B. G. (1) na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, otrzymał w O. celem dalszej odsprzedaży, - w bliżej nieustalonej dacie w okresie od 18 czerwca 2019 r. do 23 czerwca 2019 r. za pośrednictwem B. G. (1) z terytorium Królestwa Niderlandów odebrał od P. B. (1) znaczną ilość, to jest 470 tabletek ekstazy zawierających substancję psychotropową w postaci (...) , którą to substancję po przemieszczeniu przez B. G. (1) na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, otrzymał w O. celem dalszej odsprzedaży, przy czym z popełnienia w opisany sposób przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu, tj. o przestępstwo z art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. W. W. (1) został oskarżony o to, że: VII. w okresie od miesiąca maja 2017 r. do 23 czerwca 2019 r. działając na terenie T. , O. i w in. miejscach, wspólnie z P. B. (1) kierującym działaniami grupy, M. K. (1) , , M. K. (2) , B. G. (1) oraz innymi nieustalonymi osobami uczestniczył w działaniach zorganizowanej grupy mającej na celu dokonywanie przestępstw wbrew przepisom ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii , polegających na: wprowadzaniu do obrotu znacznych ilości substancji psychotropowych w postaci amfetaminy, udzielaniu innym osobom tego środka w celu osiągnięcia korzyści majątkowych w ten sposób, iż odbierał kolejne partie znacznych ilości amfetaminy dostarczane przez M. K. (1) , a następnie wprowadzał ten środek psychotropowy do obrotu, w części za pośrednictwem innych nieustalonych osób, a także w ramach prowadzonych transakcji sprzedaży udzielał ten środek innym osobom, tj. o czyn z art. 258 § 1 k.k. VIII. w okresie od miesiąca maja 2017 r. do dnia 23 czerwca 2019 r. w O. i T. działając w ramach zorganizowanej grupy, wbrew przepisom art. 33-35, art. 37, art. 40 i art. 40a ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii , w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w ramach przyjętego podziału ról, wprowadził do obrotu oraz udzielił w celu osiągnięcia korzyści majątkowej znaczną ilość substancji psychotropowej, to jest nie mniej niż 18 kg amfetaminy, o wartości ok. 180000 zł, w ten sposób, iż w ramach transakcji sprzedaży przekazywał wskazaną substancję psychotropową, w szczególności; - R. S. w łącznej ilości ok 3000 g, w okresie od czerwca 2018 r. do czerwca 2019r., - P. W. (1) w łącznej ilości ok. 1000 g w okresie od miesiąca lutego 2019 r. do 5 maja 2019 r. - K. Ł. (1) w łącznej ilości ok. 1000 g w okresie od czerwca 2018 r. do czerwca 2019 r. - D. W. w łącznej ilości ok. 180 g, w okresie od kwietnia 2019 r. do dnia 23 czerwca 2019 r. oraz innym nieustalonym osobom celem prowadzenia jej dalszej odsprzedaży, a przy tym sam udzielał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej amfetaminy oraz marihuany poprzez sprzedaż: - M. K. (3) amfetaminy w ilości łącznej nie mniejszej 85 g, w okresie od 18 kwietnia 2019 r. do 22 czerwca 2019 r. - D. D. amfetaminy w ilości łącznej nie mniejszej niż 58,5 g, w okresie od 19 kwietnia 2019 r. do 22 czerwca 2019 r. - B. G. (3) amfetaminy w ilości łącznej nie mniejszej niż 50 g, w okresie od 18 kwietnia 2019 r. do 23 czerwca 2019 r. - R. R. (1) amfetaminy w ilości łącznej nie mniejszej niż 20 g oraz suszu ziela konopi innych niż włókniste w ilości łącznej nie mniejszej niż 20 g, w okresie od 18 kwietnia 2019 r. do 8 czerwca 2019 r. - S. P. (2) amfetaminy w ilości nie mniejszej niż 13 g, w okresie od 18 kwietnia 2019 r. do 8 czerwca 2019 r., - M. L. amfetaminy w ilości łącznej nie mniejszej niż 10 g, w okresie od 25 kwietnia 2019 r. do 26 maja 2019 r., - B. M. amfetaminy w ilości łącznej nie mniejszej 6 g, w okresie od 18 kwietnia 2019 r. do 8 czerwca 2019 r. - Ł. C. (1) amfetaminy w ilości łącznej nie mniejszej niż 20 g, w okresie od 19 kwietnia 2019 r. do 23 czerwca 2019 r., - S. Z. amfetaminy w ilości łącznej nie mniejszej niż 10 g, w okresie od 28 kwietnia 2019 r. do 6 czerwca 2019 r., - B. S. marihuany w ilości łącznej nie mniejszej niż 35 g w okresie od 26 kwietnia 2019 r. do 23 czerwca 2019 r., oraz w dniu 23.06.2019 r. uczestniczył w obrocie znaczną ilością substancji psychotropowej w postaci 1911,63 g amfetaminy, którą przewoził samochodem osobowym marki P. nr rej (...) celem jej dalszej odsprzedaży w tym P. W. (1) w ilości 1000 g, czyniąc sobie z popełnienia w opisany sposób przestępstwa stałe źródło dochodu, a nadto w okresie od czerwca 2017 r. do czerwca 2019 r. wbrew przepisom ustawy posiadał środek odurzający w postaci suszu ziela konopi innych niż włókniste w ilości łącznej ok. 1020 g, nabywany w przebiegu kilkudziesięciu transakcji, których przedmiotem było każdorazowo od 5 do 10 g wskazanego środka, tj. o czyn z art. 56 ust. 3 w zw. z art. 59 ust. 1 w zw. z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. przy zast. art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. M. K. (2) zarzucono, iż: IX. w okresie od miesiąca maja 2017 r. do 5 września 2019 r. działając na terenie M. i w in. miejscach, wspólnie z P. B. (1) , M. K. (1) , B. G. (1) , W. W. (1) oraz innymi nieustalonymi osobami uczestniczył w działaniach zorganizowanej grupy mającej na celu dokonywanie przestępstw polegających na nabywaniu, w tym wewnątrzwspólnotowym, znacznych ilości substancji psychotropowych w postaci amfetaminy, a następnie wprowadzaniu ich do obrotu oraz udzielaniu innym osobom w celu osiągnięcia korzyści majątkowych, w szczególności w ten sposób, iż współdziałał w wewnątrzwspólnotowym nabywaniu i przewozie z terytorium Królestwa Niderlandów znacznych ilości substancji psychotropowych w postaci amfetaminy i środków odurzających w postaci suszu ziela konopi innych niż włókniste, uczestniczył w obrocie substancjami psychotropowymi poprzez przekazywanie znacznych ilości amfetaminy M. K. (1) , celem prowadzenia jej dalszej odsprzedaży, tj. o czyn z art. 258 § 1 k.k. X. w okresie od maja 2017 r. do kwietnia 2019 r. w O. , działając w ramach zorganizowanej grupy, wbrew przepisom art. 33-35, art. 37, art. 40 i art. 40a ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii , w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w ramach przyjętego podziału ról, uczestniczył w obrocie znaczną ilością substancji psychotropowej w postaci amfetaminy w ten sposób, iż w wykonaniu czterech kolejnych transakcji mających miejsce w O. i w jednym przypadku w M. , których przedmiotem każdorazowo było ok 1.5 kg amfetaminy, przekazał M. K. (1) łącznie ok. 6 kg tej substancji psychotropowej o wartości ok 32000 zł celem jej dalszej odsprzedaży, przy czym z popełnionego przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu, tj. o czyn z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. B. G. (1) zarzucono, iż: XI. w okresie od miesiąca października 2018 r. do czerwca 2019 r. działając na terenie O. i w in. miejscach, wspólnie z P. B. (1) , M. K. (1) , M. K. (2) , W. W. (1) oraz innymi nieustalonymi osobami uczestniczył w działaniach zorganizowanej grupy mającej na celu dokonywanie przestępstw polegających na nabywaniu w tym wewnątrzwspólnotowym znacznych ilości substancji psychotropowych w postaci amfetaminy, a następnie wprowadzaniu ich do obrotu oraz udzielaniu innym osobom w celu osiągnięcia korzyści majątkowych, w szczególności w ten sposób, iż współdziałał w wewnątrzwspólnotowym nabywaniu i przewozie z terytorium Królestwa Niderlandów znacznych ilości substancji psychotropowych w postaci amfetaminy i (...) , uczestniczył w obrocie substancjami psychotropowymi w postaci amfetaminy, którą nabywał od M. K. (1) , celem prowadzenia jej dalszej odsprzedaży, tj. o czyn z art. 258 § 1 k.k. XII. w okresie od miesiąca października 2018 r. do 9 października 2019 r. działając w ramach zorganizowanej grupy, wbrew przepisom ustawy, w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w ramach przyjętego podziału ról: - dokonał dwukrotnie wewnątrzwspólnotowego nabycia znacznych ilości substancji psychotropowych, w ten sposób, że: - w bliżej nieustalonej dacie w okresie od kwietnia 2019 r. do maja 2019 r. na terytorium Królestwa Niderlandów dokonał wewnątrzwspólnotowego nabycia znacznej ilości, to jest ok. 1.3 kg substancji psychotropowej w postaci amfetaminy o wartości rynkowe 39000 złotych, którą to substancję po odebraniu od P. B. (1) przemieścił na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, gdzie w O. przekazał ją M. K. (1) , - w bliżej nieustalonej dacie w czerwcu 2019 r. na terytorium Królestwa Niderlandów dokonał wewnątrzwspólnotowego nabycia znacznej ilości, to jest ok. 470 sztuk tabletek ekstazy zawierających substancję psychotropową w postaci (...) , które po odebraniu od P. B. (1) przemieścił na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, gdzie w O. przekazał je M. K. (1) , a nadto: - w okresie od miesiąca października 2018 r. do 9 października 2019 r. w O. wbrew przepisom art. 33-35, art. 37, art. 40 i art. 40a ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii uczestniczył w obrocie znaczną ilością substancji psychotropowej w postaci amfetaminy, w ten sposób, iż nabył od M. K. (1) w dwóch odrębnych transakcjach po ok. 1 kg wskazanej substancji za łączną kwotę 8.000 zł, a następnie przekazał ją nieustalonym odbiorcom, celem dalszej odsprzedaży, przy czym z popełnienia w opisany sposób przestępstwa uczynił sobie stale źródło dochodu; tj. o przestępstwo z art. 55 ust. 3 w zw. z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. przy zast. art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. J. K. (2) został oskarżony o to, że: XIII. w okresie od 7 marca 2019 r. do 10 marca 2019 r. działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wbrew przepisom ustawy, wspólnie i w porozumieniu z M. K. (1) i P. B. (1) w ramach podziału rół, dokonał na terytorium Królestwa Niderlandów wewnątrzwspólnotowego nabycia znacznej ilości, to jest ok. 1.5 kg substancji psychotropowej w postaci amfetaminy o wartości rynkowe 45.000 złotych, którą to substancję po odebraniu od P. B. (1) przemieścił na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, gdzie w O. przekazał ją M. K. (1) , tj. o przestępstwo z art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii . P. W. (1) zarzucono, iż: XIV. w okresie od bliżej nieustalonej daty nie później niż od miesiąca lutego 2019 r. do dnia 23 czerwca 2019 r. w T. działając wbrew przepisom art. 33-35, art. 37, art. 40 i art. 40a ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w celu osiągnięcia korzyści majątkowej uczestniczył w obrocie znaczną ilością substancji psychotropowej w postaci amfetaminy w ilości łącznej ok 1000g i wartości nie mniejszej niż 20000 zł, w ten sposób, iż nabył od W. W. (1) wskazaną ilość amfetaminy celem jej dalszej odsprzedaży nieustalonym osobom oraz w dniu 23 czerwca 2019 r. usiłował za pośrednictwem W. W. (1) nabyć kolejne 1000 g amfetaminy celem jej wprowadzenia do obrotu poprzez odsprzedaż nieustalonym osobom, jednakże zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na zatrzymanie W. W. przez funkcjonariuszy Policji, tj. o czyn z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 § 1 k.k. K. Ł. (1) zarzucono, iż: XV. w okresie od czerwca 2017 r. do czerwca 2019 r. w T. działając wbrew przepisom art. 33-35, art. 37, art. 40 i art. 40a ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii , w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wprowadził do obrotu i udzielił w celu osiągnięcia korzyści majątkowej: - w okresie od czerwca 2017 r. do czerwca 2019 r. znaczną ilość środka odurzającego w postaci suszu ziela konopi innych niż włókniste w ilości łącznej ok. 1000 g, w ten sposób iż w kolejnych kilkudziesięciu transakcjach po 10 g lub 5 g sprzedał wskazany środek W. W. (1) za łączną kwotę ok 30000 zł, - w okresie od czerwca 2018 r. do czerwca 2019 r. znaczną ilość substancji psychotropowej w postaci amfetaminy , którą w dwóch transakcjach po 500 g nabył od W. W. (1) za łączną kwotę 6000 zł, którą następnie odsprzedawał dalszym nieustalonym osobom, przy czym z popełnienia w opisany sposób przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu, tj. o czyn z art. 56 ust. 3 w zw. z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. przy zast. art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 1 2 § 1 k.k. D. W. zarzucono, iż: XVI. w okresie od bliżej nieustalonej daty nie później niż od kwietnia 2019 r. do dnia 23 czerwca 2019 r. w W. wbrew przepisom ustawy działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru posiadał łącznie nie mniej niż 140 g substancji psychotropowej w postaci amfetaminy, którą nabywał w kolejnych transakcjach od W. W. (1) , za łączną kwotę nie mniejszą niż 2550 zł, w tym w jednym przypadku w wykonaniu transakcji której przedmiotem była znaczna ilość, to jest ok 50 g amfetaminy, tj. o czyn z art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 § 1 k.k. XVII. w okresie od bliżej nieustalonej daty nie później niż od kwietnia 2019 r. do dnia 23 czerwca 2019 r. w W. i T. działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru udzielił innym osobom nie mniej niż 45 gram substancji psychotropowej w postaci amfetaminy, w tym w dniu 2 czerwca 2019 r. nie mniej niż 5 gram M. L. w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, tj. o czyn z art. 59 ust. 1 w zw. z art. 58 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii przy zast. art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. XVIII. w okresie od bliżej nieustalonej daty nie później niż od 8 listopada 2019 r. do dnia 14 listopada 2019 r. w W. wbrew przepisom ustawy posiadał substancje psychotropowe w postaci: amfetaminy w postaci soli wymieszanej z kofeiną w ilości 1,42 g, jednej tabletki ekstazy zawierającej (...) , (...) w ilości 0,54 g i (...) w ilości 0,26 g, tj. o czyn z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii . XIX. w okresie od 8 listopada 2019 r. do dnia 9 listopada 2019 r. w N. działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej udzielił M. L. substancji psychotropowej, to jest amfetaminy w postaci soli wymieszanej z kofeiną w ilości 1,07 g , co stanowi wypadek mniejszej wagi, tj. o czyn z art. 59 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii . R. R. (2) został oskarżony o to, że: XXI. w okresie od 25 kwietnia 2019 r. do 23 czerwca 2019 r. w T. , wbrew przepisom ustawy, działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, posiadał łącznie; nie mniej niż 20 g substancji psychotropowej w postaci amfetaminy oraz nie mniej niż 20 g środka odurzającego w postaci suszu ziela konopi innych niż włókniste, które nabywał w kolejnych transakcjach od W. W. (1) , tj. o czyn z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 § 1 k.k. XXII. w okresie od 25 kwietnia 2019 r. do 23 czerwca 2019 r. w T. , wbrew przepisom ustawy, w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej udzielił W. W. (1) środka odurzającego w postaci suszu ziela konopi innych niż włókniste w ilości nie mniejszej niż 4 g, za kwotę nie mniejszą niż 160 zł, co stanowi wypadek mniejszej wagi, tj. o czyn z art. 59 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 § 1 k.k. XXIII. w dniu 12 sierpnia 2020 r. w T. , wbrew przepisom ustawy posiadał 2,505 g środka odurzającego w postaci suszu ziela konopi innych niż włókniste, co stanowi wypadek mniejszej wagi tj. o czyn z art. 62 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii Ł. C. (2) został oskarżony o to, że: XXIV. w okresie od 19 kwietnia 2019 r. do 23 czerwca 2019 r. w S. wbrew przepisom ustawy, działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, posiadał łącznie nie mniej niż 20 g substancji psychotropowej w postaci amfetaminy, którą nabywał w kolejnych transakcjach w ilościach od 1 g do 5 g od W. W. (1) , tj. o czyn z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 § 1 k.k. Sąd Okręgowy w Opolu wyrokiem z 3 października 2022 r., sygn. akt III K 34/21: 1. oskarżonego P. B. (1) uznał za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt II. części wstępnej wyroku, z tymże wyeliminował zapis, że działał w ramach zorganizowanej grupy, oraz że we wskazanych zachowaniach działał wspólnie i w porozumieniu z M. K. (1) , oraz dodatkowo co do opisanego drugiego i trzeciego zachowania z B. G. (1) , tj. popełnienia przestępstwa z art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 64 §1 k.k. w zw. z art. 12 §1 k.k. w zw. z art. 65 §1 k.k. i za to na podstawie art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 57b k.k. oraz art. 65 §1 k.k. wymierzył mu karę 4 (czterech) lat pozbawienia wolności oraz 400 (czterysta) stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej dziennej stawki na 30 (trzydzieści) złotych ; 2. na podstawie art. 45 §1 k.k. orzekł wobec oskarżonego P. B. (1) przepadek równowartości osiągniętej ze ww. przestępstwa korzyści majątkowej w wysokości 17.200 zł (siedemnaście tysięcy dwieście złotych); 3. na podstawie art. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii orzekł wobec P. B. (1) nawiązkę w kwocie 4.000 zł (cztery tysiące) złotych na rzecz Stowarzyszenia (...) w Z. ; 4. oskarżonego P. B. (1) w miejsce czynu opisanego w pkt. III. części wstępnej wyroku, uznał za winnego tego, że w okresie od miesiąca maja 2017 r. do miesiąca kwietnia 2019 r. w O. i M. działając wspólnie i w porozumieniu z M. K. (2) , wbrew przepisom ustawy, to jest art. 33-35, art. 37, art. 40 i art. 40a, w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wprowadził do obrotu znaczną ilość substancji psychotropowej w postaci amfetaminy, w ten sposób, iż w wykonaniu czterech kolejnych transakcji mających miejsce w O. i w jednym przypadku w M. , których przedmiotem każdorazowo było ok. 1.5 kg amfetaminy przekazał za pośrednictwem M. K. (2) , M. K. (1) łącznie ok. 7,5 kg tej substancji psychotropowej o wartości ok. 40.000 zł celem jej dalszej odsprzedaży, przy czym opisanego czynu dopuścił się przed upływem 5 lat od odbycia, co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności począwszy od 11.04.2014 r. orzeczonej wyrokiem sądu Leeds Crown Court T20140086 – Wielka Brytania sygn. 14/2992/24176J z dnia 11.04.2014 r. za podobne przestępstwo umyślne, a z popełnionego przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu, tj. popełnienia czynu z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 64 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 57b k.k. oraz art. 65 §1 k.k. wymierzył mu karę 4 (czterech) lat pozbawienia wolności oraz 500 (pięćset) stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej dziennej stawki na 30 (trzydzieści) złotych ; 5. na podstawie art. 45 §1 k.k. orzekł wobec oskarżonego P. B. (1) przepadek równowartości osiągniętej ze ww. przestępstwa korzyści majątkowej w wysokości 40.000 zł (czterdzieści tysięcy złotych); 6. na podstawie art. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii orzekł wobec P. B. (1) nawiązkę w kwocie 4.000 zł (cztery tysiące) złotych na rzecz Stowarzyszenia (...) w Z. ; 7. na podstawie art. 85 §1 k.k. oraz 86 § 1 i 2 k.k. połączył orzeczone oskarżonemu P. B. (1) jednostkowe kary pozbawienia wolności oraz grzywny w pkt 1. i 4. sentencji wyroku i wymierzył oskarżonemu karę łączną 5 (pięciu) lat pozbawienia wolności oraz 600 (sześćset) stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej dziennej stawki na 30 (trzydzieści) złotych ; 8. na podstawie art. 63 §1 k.k. na poczet orzeczonej łącznej kary pozbawienia wolności zaliczył oskarżonemu P. B. (1) okres rzeczywistego pozbawienia wolności od 6 września 2019 r. godz. 01.05 do 23 marca 2020 r. godz. 14:40; 9. oskarżonego P. B. (1) uniewinnił od zarzutu popełnienia czynu opisanego w pkt I. części wstępnej wyroku; 10. oskarżonego M. K. (1) w miejsce czynu opisanego w pkt V. części wstępnej wyroku, uznał za winnego tego, że okresie od maja 2017 r. do dnia 24 czerwca 2019 r. w O. , wbrew przepisom art. 33-35, art. 37, art. 40 i art. 40a ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii , w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wprowadził do obrotu znaczną ilość substancji psychotropowej, to jest nie mniej niż 15 kg amfetaminy oraz znaczną ilość środka odurzającego, to jest ok. 300 g. suszu ziela konopi innych niż włókniste w ten sposób, iż :  w kolejnych pięciu transakcjach w okresie od października 2017 r. do czerwca 2019 r. przekazał W. W. (1) celem dalszej odsprzedaży, łącznie ok. 10 kg amfetaminy, otrzymując w zamian pieniądze w łącznej kwocie ok 30.000 zł,  w bliżej nieustalonych datach w okresie od maja 2017 r. do sierpnia 2017 r. w O. przekazał ustalonej osobie, co do której wyłączono materiały do odrębnego postępowania celem dalszej odsprzedaży, łącznie ok 500 g amfetaminy, otrzymując w zamian pieniądze w łącznej kwocie 5000 zł,  w bliżej nieustalonych datach w okresie od maja 2017 r. do sierpnia 2017 r. w O. nabył w ramach trzech transakcji łącznie ok 300 g środka odurzającego w postaci suszu ziela konopi innych niż włókniste, za kwotę łączną 7200 zł, który wprowadził do obrotu sprzedając nieustalonym osobom,  w dwóch transakcjach mających miejsce w październiku 2018 r. oraz w okresie od kwietnia do maja 2019 r. przekazał B. G. (1) , celem dalszej odsprzedaży, za każdym razem po ok 1000 g wskazanej substancji psychotropowej otrzymując w zamian pieniądze w łącznej kwocie 8000 zł,  w dniu 24.06.2019 r. w O. przechowywał 2502,62 g amfetaminy celem jej dalszego wprowadzenia do obrotu poprzez sprzedaż nieustalonym odbiorcom, przy czym z popełnienia w opisany sposób przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu, osiągając łączną korzyść majątkową w wysokości 70.000 zł, tj. popełnienia przestępstwa z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 57b k.k. oraz art. 65 §1 k.k. przy zast. art. 60 §3, §6 pkt 2) k.k. i nadzwyczajnego złagodzenia kary wymierzył mu karę 1 (jednego) roku i 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności oraz 400 (czterysta) stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej dziennej stawki na 30 (trzydzieści) złotych ; 11. na podstawie art. 45 §1 k.k. orzekł wobec oskarżonego M. K. (1) przepadek równowartości osiągniętej ze ww. przestępstwa korzyści majątkowej w wysokości 70.000 zł (siedemdziesiąt tysięcy złotych); 12. na podstawie art. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii orzekł wobec M. K. (1) nawiązkę w kwocie 3.000 zł (trzy tysiące) złotych na rzecz Stowarzyszenia (...) w Z. ; 13. oskarżonego M. K. (1) uznał za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt VI. części wstępnej wyroku, z tymże wyeliminował zapis że działał w ramach zorganizowanej grupy, oraz że we wskazanych zachowaniach działał wspólnie i w porozumieniu z P. B. (1) , oraz dodatkowo co opisanego drugiego i trzeciego zachowania z B. G. (1) , tj. przestępstwa z art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 §1 k.k. w zw. z art. 12 §1 k.k. i za to na podstawie art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii wymierzył w zw. z art. 57b k.k. oraz art. 65 §1 k.k. przy zast. art. 60 §3, §6 pkt 2) k.k. i nadzwyczajnego złagodzenia kary wymierzył mu karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz 400 (czterysta) stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej dziennej stawki na 30 (trzydzieści) złotych 14. na podstawie art. 85 §1 k.k. oraz 86 § 1 i 2 k.k. połączył orzeczone oskarżonemu M. K. (1) jednostkowe kary pozbawienia wolności oraz grzywny w pkt 10. i 13. sentencji wyroku i wymierzył oskarżonemu karę łączną 1 (jednego) roku i 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności oraz 500 (pięćset) stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej dziennej stawki na 30 (trzydzieści) złotych; 15. na podstawie art. 63 §1 k.k. na poczet orzeczonej łącznej kary pozbawienia wolności zaliczył oskarżonemu M. K. (1) okres rzeczywistego pozbawienia wolności od 24 czerwca 2019 r. godz. 18.15 do 15 stycznia 2020 r. godz. 14:35; 16. oskarżonego M. K. (1) uniewinnił od zarzutu popełnienia czynu opisanego w pkt IV. części wstępnej wyroku; 17. oskarżonego W. W. (1) uznał za winnego popełnienia czynu zabronionego opisanego w pkt VIII. części wstępnej wyroku, z tym że wyeliminował zapisy, iż działał w ramach zorganizowanej grupy oraz że działał w ramach przyjętego podziału ról oraz ustalając że wprowadził do obrotu oraz udzielił w celu osiągnięcia korzyści majątkowej znaczną ilość substancji psychotropowej, to jest nie mniej niż 10 kg amfetaminy, o wartości nie mniejszej niż 30.000 zł oraz precyzując przekazał M. L. nie mniej niż 9 gram amfetaminy, B. S. w ilości nie mniejszej niż 20 gram, tj. przestępstwa z art. 56 ust. 3 w zw. z art. 59 ust. 1 w zw. z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 §1 k.k. przy zast. art. 11 §2 k.k. w zw. z art. 12 §1 k.k. i za to na podstawie art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii przy zast. art. 11 §3 k.k. w zw. z art. 57b k.k. oraz art. 65 §1 k.k. wymierzył mu karę 3 (trzech) lat i 1 (jednego) miesiąca pozbawienia wolności oraz 400 (czterysta) stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej dziennej stawki na 20 (dwadzieścia) złotych ; 18. na podstawie art. 45 §1 k.k. orzekł wobec oskarżonego W. W. (1) przepadek równowartości osiągniętej ze ww. przestępstwa korzyści majątkowej w wysokości 30.000 zł (trzydzieści tysięcy złotych); 19. na podstawie art. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii orzekł wobec W. W. (1) nawiązkę w kwocie 3.000 zł (trzy tysiące) złotych na rzecz Stowarzyszenia (...) w Z. ; 20. na podstawie art. 63 §1 k.k. na poczet orzeczonej łącznej kary pozbawienia wolności zaliczył oskarżonemu W. W. (1) okres rzeczywistego pozbawienia wolności od 23 czerwca 2019 r. godz. 19.50 do 3 stycznia 2020 r. godz. 15:30; 21. oskarżonego W. W. (1) uniewinnił od zarzutu popełnienia czynu opisanego w pkt VII. części wstępnej wyroku; 22. oskarżonego M. K. (2) w miejsce czynu opisanego w pkt. X. części wstępnej wyroku, uznał za winnego tego, że w okresie od miesiąca maja 2017 r. do miesiąca kwietnia 2019 r. w O. i M. działając wspólnie i w porozumieniu z P. B. (1) , wbrew przepisom ustawy, to jest art. 33-35, art. 37, art. 40 i art. 40a, w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wprowadził do obrotu znaczną ilość substancji psychotropowej w postaci amfetaminy, w ten sposób, iż w wykonaniu czterech kolejnych transakcji mających miejsce w O. i w jednym przypadku w M. , których przedmiotem każdorazowo było ok. 1.5 kg amfetaminy przekazał M. K. (1) łącznie ok. 7,5 kg tej substancji psychotropowej o wartości ok. 40.000 zł celem jej dalszej odsprzedaży, tj. przestępstwa z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 §1 k.k. w zw. z art. 12 §1 k.k. i za to na podstawie art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 57b k.k. oraz art. 65 §1 k.k. wymierzył mu karę 2 (dwóch) lat i 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz 400 (czterysta) stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej dziennej stawki na 20 (dwadzieścia) złotych ; 23. na podstawie art. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii orzekł wobec M. K. (2) nawiązkę w kwocie 3.000 zł (trzy tysiące) złotych na rzecz Stowarzyszenia (...) w Z. ; 24. oskarżonego M. K. (2) uniewinnił od zarzutu popełnienia czynu opisanego w pkt IX. części wstępnej wyroku; 25. oskarżonego B. G. (1) uznał za winnego popełnienia czynu zabronionego opisanego w pkt XII. części wstępnej wyroku, z tymże wyeliminował zapis, że działał w ramach zorganizowanej grupy, tj. przestępstwa z art. 55 ust. 3 w zw. z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 §1 k.k. przy zast. art. 11 §2 k.k. w zw. z art. 12 §1 k.k. i za to na podstawie art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii przy zast. art. 11 §3 k.k. w zw. z art. 57b k.k. oraz art. 65 §1 k.k. wymierzył mu karę 3 (trzech) lat i 1 (jednego) miesiąca pozbawienia wolności oraz 400 (czterysta) stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej dziennej stawki na 20 (dwadzieścia) złotych ; 26. na podstawie art. 45 §1 k.k. orzekł wobec oskarżonego B. G. (1) przepadek równowartości osiągniętej ze ww. przestępstwa korzyści majątkowej w wysokości 10.000 zł (dziesięć tysięcy złotych); 27. na podstawie art. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii orzekł wobec B. G. (1) nawiązkę w kwocie 2.000 (dwa tysiące) złotych na rzecz Stowarzyszenia (...) w Z. ; 28. oskarżonego B. G. (1) uniewinnił od zarzutu popełnienia czynu opisanego w pkt XI. części wstępnej wyroku; 29. oskarżonego J. K. (1) uniewinnił od zarzutu popełnienia czynu opisanego w pkt XIII. części wstępnej wyroku; 30. oskarżonego P. W. (1) uznał za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt XIV. części wstępnej wyroku, przyjmując w miejsce 20.000 zł jako wartości amfetaminy kwotę 6.500 zł, tj. przestępstwa z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 13 §1 k.k. w zw. z art. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005r. w zw. z art. 12 §1 k.k. i za to na podstawie art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 57b k.k. wymierzył mu karę 2 (dwóch) lat i 7 (siedmiu) miesięcy pozbawienia wolności oraz 400 (czterysta) stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej dziennej stawki na 20 (dwadzieścia) złotych ; 31. na podstawie art. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii orzekł wobec P. W. (1) nawiązkę w kwocie 2.000 (dwa tysiące) złotych na rzecz Stowarzyszenia (...) w Z. ; 32. oskarżonego K. Ł. (1) uznał za winnego popełnienia czynu zabronionego opisanego w pkt XV. części wstępnej wyroku, precyzując odnośnie amfetaminy, że nabył w dwóch transakcjach 500 gram oraz 410 gram, tj. przestępstwa z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 §1 k.k. przy zast. art. 11 §2 k.k. i w zw. z art. 12 §1 k.k. i za to na podstawie art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii przy zast. art. 11 §3 k.k. w zw. z art. 57b k.k. oraz art. 65 §1 k.k. wymierzył mu karę 2 (dwóch) lat i 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności oraz 500 (pięćset) stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej dziennej stawki na 10 (dziesięć) złotych ; 33. na podstawie art. 45 §1 k.k. orzekł wobec oskarżonego K. Ł. (1) przepadek równowartości osiągniętej ze ww. przestępstwa korzyści majątkowej w wysokości 30.000 zł (trzydziestu tysięcy złotych); 34. na podstawie art. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii orzekł wobec K. Ł. (1) nawiązkę w kwocie 3.000 (trzy tysiące) złotych na rzecz Stowarzyszenia (...) w Z. ; 35. na podstawie art. 63 §1 k.k. na poczet orzeczonej łącznej kary pozbawienia wolności zaliczył oskarżonemu K. Ł. (1) okres rzeczywistego pozbawienia wolności od 18 maja 2020 r. godz. 19.00 do 29 października 2020 r. godz. 13:15; 36. oskarżonego D. W. uznał za winnego popełnienia czynu zabronionego opisanego w pkt XVI. części wstępnej wyroku, z tymże ustalając że posiadał nie mniej niż 150 gram wskazanej substancji psychotropowej za kwotę nie mniejszą niż 2.500 zł, tj. przestępstwa z art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 §1 k.k. i za to na podstawie art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 57b k.k. wymierzył mu karę 1 (jednego) roku i 1 (jednego) miesiąca pozbawienia wolności ; 37. oskarżonego D. W. uznał za winnego popełnienia czynu zabronionego opisanego w pkt XVII. części wstępnej wyroku, tj. przestępstwa z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 58 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii przy zast. art. 11 §2 k.k. w zw. z art. 12 §1 k.k. i za to na podstawie art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii przy zast. art. 11 §3 k.k. w zw. z art. 57b k.k. wymierzył mu karę 1 (jednego) roku i 1 (jednego) miesiąca pozbawienia wolności ; 38. na podstawie art. 45 §1 k.k. orzekł wobec oskarżonego D. W. przepadek równowartości osiągniętej ze ww. przestępstwa korzyści majątkowej w wysokości 100 zł (sto złotych); 39. na podstawie art. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii orzekł wobec D. W. nawiązkę w kwocie 500 (pięćset) złotych na rzecz Stowarzyszenia (...) w Z. ; 40. oskarżonego D. W. uznał za winnego popełnienia czynu zabronionego opisanego w pkt XVIII. części wstępnej wyroku, tj. przestępstwa z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii i za to na podstawie art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii wymierzył mu 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności ; 41. oskarżonego D. W. uznał za winnego popełnienia czynu zabronionego opisanego w pkt XIX. części wstępnej wyroku, tj. przestępstwa z art. 59 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii i za to na podstawie art. 59 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii wymierzył mu karę 1 (jednego) miesiąca pozbawienia wolności ; 42. na podstawie art. 45 §1 k.k. orzekł wobec oskarżonego D. W. przepadek równowartości osiągniętej ze ww. przestępstwa korzyści majątkowej w wysokości 50 zł (pięćdziesiąt złotych); 43. na podstawie art. 85 §1 k.k. oraz 86 § 1 i 2 k.k. połączył orzeczone oskarżonemu D. W. jednostkowe kary pozbawienia wolności w pkt 36., 37., 40., 41. sentencji wyroku i wymierzył oskarżonemu karę łączną 1 (jednego) roku i 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności ; 44. na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności zaliczył oskarżonemu D. W. okres jego zatrzymania 14 listopada 2019 r; 45. oskarżonego R. R. (1) uznał za winnego popełnienia czynu zabronionego opisanego w pkt XXI. części wstępnej wyroku, tj. przestępstwa z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 §1 k.k. i za to na podstawie art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii przy zast. art. 37a k.k. w zw. z art. 4 §1 k.k. wymierzył mu karę 150 (sto pięćdziesiąt) stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej dziennej stawki na 10 (dziesięć) złotych ; 46. na podstawie art. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii orzekł wobec R. R. (1) nawiązkę w kwocie 500 (pięćset) złotych na rzecz Stowarzyszenia (...) w Z. ; 47. oskarżonego R. R. (1) uznał za winnego popełnienia czynu zabronionego opisanego w pkt XXIII. części wstępnej wyroku, tj. przestępstwa z art. 62 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii i za to na podstawie art. 62 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii wymierzył mu karę 50 (pięćdziesiąt) stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej dziennej stawki na 10 (dziesięć) złotych; 48. na podstawie art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 i 2 k.k. połączył orzeczone oskarżonemu R. R. (1) kary grzywny i wymierzył oskarżonemu karę łączną grzywny 190 (sto dziewięćdziesiąt) stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej dziennej stawki na 10 (dziesięć) złotych ; 49. na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej kary łącznej grzywny zaliczył oskarżonemu R. R. (1) okres jego zatrzymania 12 sierpnia 2020 r; 50. oskarżonego R. R. (1) uniewinnił od zarzutu popełnienia czynu opisanego w pkt XXII. części wstępnej wyroku; 51. oskarżonego Ł. C. (1) uznał za winnego popełnienia czynu zabronionego opisanego w pkt XXIV. części wstępnej wyroku, tj. przestępstwa z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 §1 k.k. i za to na podstawie art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 37a k.k. przy zast. art. 4 §1 k.k. wymierzył mu karę grzywny 180 (sto osiemdziesiąt) stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej dziennej stawki na 10 (dziesięć) złotych ; 52. na podstawie art. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii orzekł wobec Ł. C. (1) nawiązkę w kwocie 1.000 (jeden tysiąc) złotych na rzecz Stowarzyszenia (...) w Z. ; 53. zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. S. B. kwotę 2066,40 zł w tym 386,40 zł VAT tytułem udzielonej obrony z urzędu oskarżonemu M. K. (2) ; 54. na podstawie art. 627 k.p.k. zasądził od oskarżonych P. B. (1) , M. K. (1) , W. W. (1) , M. K. (2) , B. G. (1) , P. W. (1) , K. Ł. (1) , D. W. , R. R. (1) i Ł. C. (1) w części ich skazującej na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w całości, w tym należne opłaty, na podstawie art. 632 pkt 2) k.p.k. w części uniewinniającej obciążając kosztami nimi Skarb Państwa. Apelacje od tego orzeczenia wnieśli prokurator oraz oskarżeni: P. B. (1) , B. G. (1) , M. K. (1) , M. K. (2) , K. Ł. (1) , P. W. (1) , W. W. (1) za pośrednictwem obrońców. Prokurator zaskarżył wyrok na niekorzyść oskarżonych: J. K. (1) – co do winy w zakresie czynu z art. 55 ust. 3 ustawy z 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii ( punkt XIII części wstępnej) oraz P. W. (1) w zakresie nie orzeczenia przepadku w związku ze skazaniem za przestępstwo z art. 56 ust. 3 ustawy z 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii ( punkt 30 części rozstrzygającej) i zarzucił: 1) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia wobec J. K. (1) , który miał wpływ na jego treść, wyrażający się w przyjęciu przez sąd I instancji poglądu, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do przypisania temu oskarżonemu sprawstwa zarzucanego mu przestępstwa z art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii ( pkt XIII części wstępnej), podczas gdy dowody ujawnione na rozprawie, a w szczególności treść wyjaśnień M. K. (1) , w konfrontacji z wyjaśnieniami samego J. K. (1) i ustalone na tej podstawie okoliczności, oceniona we wzajemnym ze sobą powiązaniu, z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, prowadzą do wniosku, iż wyżej wymieniony dopuścił się zarzucanego mu czynu. 2) obrazę przepisu prawa materialnego (w innym wypadku niż wskazanym w art. 438 pkt 1 k.p.k. ), a to przepisu z art. 45 § 1 k.k. polegającą na nie orzeczeniu przez Sąd I instancji, w zakresie czynu przypisanego oskarżonemu P. W. (1) w punkcie 30 części rozstrzygającej, obligatoryjnego przepadku równowartości korzyści majątkowej osiągniętej z popełnionego przestępstwa, w wysokości 6.500 złotych. Podnosząc powyższe zarzuty, wniósł o: - odnośnie zarzutu z pkt I – o uchylenie zaskarżonego wyroku, w części uniewinniającej J. K. (1) od zarzuconego mu czynu i przekazanie sprawy tego oskarżonego Sądowi Okręgowemu w Opolu do ponownego rozpoznania i jednocześnie o zmianę skarżonego wyroku w pkt 1 i 13 części rozstrzygającej (dot. czynów opisanych w pkt II i VI części wstępnej) poprzez wyeliminowanie z opisów czynów, przypisanych odpowiednio P. B. (1) i M. K. (1) , zapisów wskazujących na udział J. K. (3) i zastąpienie ich zapisami wskazującymi na osobę, co do której prowadzone jest odrębne postepowanie; - odnośnie zarzutu z pkt II – o zmianę zaskarżonego wyroku odnośnie P. W. (1) poprzez orzeczenie wobec tego oskarżonego, za czyn przypisany mu w pkt 30 części rozstrzygającej, przepadku równowartości osiągniętej korzyści majątkowej, w wysokości 6.500 zł. Obrońca oskarżonego P. B. (1) – adw. W. G. zaskarżył wyrok co do winy w części skazującej i zarzucił: 1) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który mógł mieć wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia polegający na błędnym przyjęciu, iż oskarżony P. B. (1) dopuścił się zarzucanych mu czynów opisanych w pkt II i III części wstępnej wyroku w sytuacji, gdy w sytuacji gdy zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy nie dał postaw do poczynienia wskazujących na sprawstwo i winę oskarżonego ustaleń w sposób stanowczy i nie budzący wątpliwości. 2) obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na jego treść ( art. 438 pkt 2 k.p.k. ), a mianowicie art. 7 k.p.k. polegającą na przekroczeniu granicy swobodnej oceny dowodów, art. 4 k.p.k. poprzez badanie i uwzględnienie jedynie okoliczności przemawiających na niekorzyść oskarżonego przy jednoczesnym zaniechaniu badania i nieuwzględnieniu okoliczności przemawiających na jego korzyść, art. 5 § 2 k.p.k. poprzez zaniechaniu rozstrzygnięcia nie dających się usunąć w postępowaniu dowodowym wątpliwości na korzyść oskarżonego – poprzez uznanie za wiarygodnych wyjaśnień M. K. (1) oraz zeznań P. S. (1) i A. K. , w zakresie w jakim wskazują oni na sprawstwo oskarżonego P. B. (1) popełnienia przypisanych mu czynów, zlekceważenie rozbieżności w zeznaniach w/w oskarżonych, w sytuacji gdy wyjaśnienia M. K. (2) i P. B. (1) przeczyły tym wyjaśnieniom, a jednocześnie oskarżeni ci tj. M. K. (1) , P. S. (1) i A. K. mieli interes w obciążaniu oskarżonego P. B. (1) polegający na polepszeniu swojej sytuacji procesowej. 3) rażącą niewspółmierność kar cząstkowych i kary łącznej wymierzonych oskarżonemu przez nadmierne uwzględnienie okoliczności go obciążających przy jednoczesnym zignorowaniu okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego. Podnosząc powyższe zarzuty, apelujący wniósł o: - zmianę zaskarżonego orzeczenia i uniewinnienie oskarżonego P. B. (1) od przypisanych mu w pkt 1 i 4 części dyspozytywnej wyroku czynów; ewentualnie: - wymierzenie oskarżonemu za przypisane mu czyny kar w dolnej granicy ustawowego zagrożenia oraz kary łącznej z zastosowaniem pełnej absorpcji; lub: - uchylenie zaskarżonego orzeczenia do ponownego rozpoznania. W tym samym zakresie zaskarżył wyrok drugi z obrońców oskarżonego P. B. (1) – adw. L. K. , który zarzucił: dokonanie błędnych ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę wyroku poprzez bezpodstawne przyjęcie, że oskarżony P. B. (1) brał udział w przestępczym procederze polegającym na wewnątrzwspólnotowym nabyciu znacznych ilości substancji psychotropowych w postaci amfetaminy, a także na wprowadzeniu do obrotu znacznych ilości substancji psychotropowej w postaci amfetaminy i oparcie skazania wymienionego oskarżonego w oparciu o dowody w postaci wyjaśnień współoskarżonego M. K. (1) wyjaśnień J. K. (1) oraz zeznań świadka A. K. , podczas gdy dowody w postaci wyjaśnień M. K. (1) stanowią jedynie pomówienie oskarżonego P. B. (1) i nie znajdują odzwierciedlenia w pozostałym materiale dowodowym sprawy, a dowody w postaci wyjaśnień oskarżonego J. K. (1) oraz zeznań świadka A. K. , nie wskazują jednoznacznie i bez żadnych wątpliwości na sprawstwo oskarżonego P. B. (1) w przestępczym procederze obrotu substancjami psychotropowymi, a istniejące w tej mierze wątpliwości, Sąd winien rozstrzygnąć na korzyść oskarżonego zgodnie z reguła określoną w art. 5 § 2 k.p.k. Podnosząc powyższy zarzut, apelujący wniósł o : zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie P. B. (1) od popełnienia zarzucanych mu aktem oskarżenia czynów zabronionych z art. . 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 64 w zw. z art. 12 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. oraz z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 64 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. Obrońca oskarżonego B. G. (1) zaskarżył wyrok w części skazującej w zakresie winy i zarzucił: 1) obrazę przepisów prawa procesowego, która miała istotny wpływ na treść orzeczenia: - a to art. 5 § 2 k.p.k. i 7 k.p.k. w zw. z art. 2 § 2 k.p.k. w zw. z art. 92 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez naruszenie zakazu czynienia niekorzystnych domniemań w sytuacji, gdy stan dowodów nie pozwala na ustalenie faktów oraz dowolną ocenę materiału dowodowego, przejawiający się w błędnym ustaleniu, iż: - oskarżony B. G. (1) wbrew przepisom ustawy, w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w ramach przyjętego podziału ról dokonał dwukrotnie wewnątrzwspólnotowego nabycia znacznych ilości substancji psychotropowych, w ten sposób, że : ● w bliżej nieustalonej dacie w okresie od kwietnia 2019 r. do maja 2019 r. na terytorium Królestwa Niderlandów dokonał wewnątrzwspólnotowego nabycia znacznej ilości, to jest ok. 1,3 kg substancji psychotropowej w postaci amfetaminy o wartości rynkowej 39.000 złotych, która to substancję po odebraniu od P. B. (1) przemieścił na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, gdzie w O. przekazał ją M. K. (1) ; ● w bliżej nieustalonej dacie w czerwcu 2019 r. na terytorium Królestwa Niderlandów dokonał wewnątrzwspólnotowego nabycia znacznej ilości, to jest ok. 470 sztuk tabletek ekstazy zawierających substancję psychotropową w postaci (...) , które po odebraniu od P. B. (1) przemieścił na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, gdzie w O. przekazał je M. K. (1) ; a nadto: w okresie od miesiąca października 2018 r. do 9 października 2019 r. w O. wbrew przepisom ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii uczestniczył w obrocie znaczną ilością substancji psychotropowej w postaci amfetaminy, w ten sposób, iż nabył od M. K. (1) w dwóch odrębnych transakcjach po ok. 1 kg wskazanej substancji za łączną kwotę 8.000 zł, a następnie przekazał ją nieustalonym odbiorcom, celem dalszej odsprzedaży; podczas gdy: jak wynika z wyjaśnień B. G. (1) , które w pełni korespondują ze zgromadzonymi w sprawie dowodami o charakterze obiektywnym w postaci logowań telefonu komórkowego oskarżonego, a także połączeń telefonicznych i wysyłanych wiadomości tekstowych, wyjaśnień P. B. (1) , a nadto konfrontacji pomiędzy B. G. a M. K. z dnia 10 października 2021 r., B. G. (4) na polecenie M. K. (1) jeden raz – w czerwcu 2019 r. spotkał się z P. B. (1) na terytorium Królestwa Niderlandów, skąd odebrał przesyłkę przeznaczoną dla M. K. i ani wcześniej, ani później nie miała miejsce sytuacji, by cokolwiek odbierał od P. B. ; a nadto oskarżony nigdy nie nabywał od M. K. amfetaminy we wskazanej ilości (2 kg), czego dowodzi nie tylko treść wyjaśnień B. G. , ale także pozostałe w sprawie dowody, w tym protokoły przeszukania oraz protokoły oględzin telefonów oskarżonego, które nie potwierdziły przeprowadzenia jakiejkolwiek transakcji z udziałem oskarżonego, której przedmiotem miałaby być rzekomo nabyta w ilości 2 kg amfetamina (co najmniej 20.000 porcji dilerskich), jak również nielogiczne jawią się wyjaśnienia M. K. , który jak ustalił na podstawie jego wyjaśnień Sąd, miał sprzedać B. G. amfetaminę po 4.000 zł za 1 kg, samemu płacąc 8.000 zł za 1,5 kg – „ M. K. (1) w każdym z przypadków zamawiał 1,5 amfetaminy w postaci pasty płacąc za nią 8.000 zł, płacąc łącznie za 5 transakcji 40.000 zł”; - a to art. 410 k.p.k. w zw. z art. 424 § 1 k.p.k. , poprzez wadliwe sporządzenie pisemnego uzasadnienia zaskarżonego wyroku, polegające na oderwaniu ustaleń faktycznych dokonanych przez Sąd od źródeł dowodowych, w sposób uniemożliwiający prześledzenie i skontrolowanie wydanego w sprawie orzeczenia Sądu, a w szczególności poprzez zaniechanie wskazania, na jakich dowodach osobowych, i w jakim zakresie, oparł się Sąd, czyniąc ustalenia wskazujące, iż oskarżony B. G. (4) dopuścił się popełnienia zarzuconych mu przestępstw, w sytuacji gdy Sąd zbiorczo przywołał wszystkie ujawnione w sprawie dowody w tym również wszystkie wyjaśnienia M. K. , które pozostawały w rażącej sprzeczności wewnętrznej i zmieniały się w zależności od stadium postępowania. II. spowodowany licznymi i poważnymi uchybieniami natury procesowej – błąd w ustaleniach faktycznych mający istotny wpływ na treść orzeczenia, polegający na bezprawnym i nieuzasadnionym przyjęciu, że: a) M. K. (1) zwrócił się do B. G. (1) by ten przywiózł z Królestwa Niderlandów dla niego do P. B. (1) substancję psychotropową w postaci amfetaminy i w tym celu w nieustalonej bliżej dacie w okresie od kwietnia do maja 2019 r., B. G. (1) udał się na zlecenie M. K. (1) do Królestwa Niderlandów, a M. K. (1) przekazał mu 10.000 zł, z czego 8.000 zł było na zapłacenie P. B. (1) , a 2.000 zł dla B. G. (1) jako wynagrodzenie za powyższe, a następnie P. B. (1) spotkał się z B. G. (1) w H. , gdzie przekazał mu dla M. K. (1) butelkę zawierająca płynna amfetaminę w ilości ok. 1,3 kg za co otrzymał 8.000 zł oraz dodatkowo w czerwcu 2019 r. w okresie od 18 do 19, B. G. (1) ponownie udał się do Królestwa Niderlandów, celem przywiezienia od P. B. (1) zamówionych przez M. K. (1) 500 sztuk tabletek „ekstazy” zawierających substancję psychotropową w postaci (...) , które B. G. (1) po powrocie do Polski przekazał M. K. (1) , celem ich dalszego wprowadzenie do obrotu; w sytuacji gdy: zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w tym wyjaśnienia B. G. (1) , wykaz logowań telefonu komórkowego oskarżonego, protokół oględzin telefonu, a także połączeń telefonicznych i wysyłanych wiadomości tekstowych oraz wyjaśnienia P. B. (1) , a nadto konfrontacja pomiędzy B. G. a M. K. z dnia 10 października 2021 r. nie pozwala na przyjęcie by oskarżony dwukrotnie wyjeżdżał do Królestwa Niderlandów na spotkanie z P. B. (1) , albowiem tylko jeden raz w czerwcu 2019 r. taki wyjazd miał miejsce, a ponadto by oskarżony miał świadomość co znajduje się w przesyłce, która P. B. (1) przekazał dla M. K. ; b) oskarżony B. G. (1) nabył od M. K. (1) amfetaminę w ilości 2 kg za łączną kwotę 8.000 zł, a nabytą od M. K. (1) w okresie od miesiąca października 2018 r. do 9 października 2019 r. amfetaminę oferował dalej, przekazując ją nieustalonym odbiorcom, celem dalszej odsprzedaży i w tym celu B. G. (5) dodatkowo mieszał pozyskaną amfetaminę z wypełniaczem w postaci kofeiny celem zwiększenia objętości pozyskanej substancji psychotropowej przed wprowadzeniem jej do obrotu; w sytuacji gdy: brak jest jakichkolwiek dowodów by opisana transakcja kiedykolwiek doszła do skutku, o czym świadczy brak ujawnienia, pomimo drobiazgowo prowadzonego śledztwa, choćby jednego kontrahenta, który miałby nabyć od oskarżonego amfetaminę, której ilość, jak błędnie ustalił Sąd, oskarżony miał jeszcze znacznie zwiększyć, a nadto kwota za jaką rzekomo M. K. miał sprzedać B. G. amfetaminę była niższa od ceny zakupu płaconej przez M. K. , co dodatkowo czyni opisane wyjaśnienia M. K. niewiarygodnymi; - oskarżony B. G. (1) pomimo spełnionych przesłanek, nadzwyczajnego złagodzenia kary, nie zasługuje na dobrodziejstwo zastosowania instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary z art. 60 § 2 k.k. , w sytuacji, gdy najniższa kara przewidziana za zarzucone oskarżonemu przestępstwa i orzeczona wobec oskarżonego jest niewspółmiernie surowa, a oskarżony z uwagi na swoją postawę, jaką od początku procesu prezentował (przyznanie się do winy, złożenie wyjaśnień, wyrażenie skruchy, uprzednia niekaralność, ujawnienie osoby, z którą oskarżony spotkał się na terenie H. , od której odbierał przesyłkę dla M. K. ), zasługiwał na szczególne potraktowanie i wymierzenie mu kary nadzwyczajnie złagodzonej z zastosowaniem przepisu art. 60 § 2 k.k. III. rażącą niewspółmierność orzeczonej kary wynikającej z nieuwzględnienia wszystkich okoliczności łagodzących, które wystąpiły w odniesieniu do oskarżonego przejawiającą się w orzeczeniu wobec oskarżonego B. G. (1) kary pozbawienia wolności w wymiarze 3 lat i 1 miesiąca oraz kary grzywny w wymiarze 400 stawek dziennych, określając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 20 zł w związku z błędnym zastosowaniem w sprawie dyrektyw wymiaru kary przewidzianych w art. 53 k.k. oraz 58 k.k. i art. 33 § 3 k.k. , podczas gdy ustalone przez Sąd okoliczności przemawiające na korzyść oskarżonego, a w szczególności właściwości i warunki osobiste oraz sposób życia oskarżonego przed popełnieniem przestępstwa i po jego popełnieniu, fakt: a) przyznania się do winy i złożenia obszernych wyjaśnień; b) prawidłowej postawy społecznej oskarżonego; c) oskarżony prowadził i prowadzi normalne, zgodne z przepisami prawa życie, wykonuje stałą pracę, jest osoba niekaraną, udziela się charytatywnie i społecznie – nie uzasadniają orzeczenia wobec niego bezwzględnej kary pozbawienia wolności we wskazanym wymiarze, w sytuacji gdy Sad miał możliwość wymierzenia kary z zastosowaniem art. 60 § 2 k.k. Podnosząc powyższe zarzuty, apelujący wniósł o: - zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od czynu opisanego w pkt 25 części dyspozytywnej wyroku; ewentualnie: - uznanie oskarżonego za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt 25 części dyspozytywnej wyroku z tą zmianą, iż oskarżony w bliżej nieustalonej dacie w czerwcu 2019 roku na terytorium Królestwa Niderlandów dokonała wewnątrzwspólnotowego nabycia znacznej ilości substancji psychotropowej w postaci amfetaminy, które po odebraniu od P. B. (1) przemieścił na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, gdzie w O. przekazał ją M. K. (1) i wymierzenie kary, przy zastosowaniu art. 60 § 2 k.k. , poniżej ustawowego progu zagrożenia; alternatywnie: - uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Obrońca oskarżonego M. K. (1) zaskarżył wyrok co do kary w części skazującej i zarzucił: rażącą niewspółmierność kary wyrażająca się w nieprawidłowym zastosowaniu zasad i dyrektyw sądowego wymiaru kary i niewymierzenie wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności w mniejszym wymiarze, a w konsekwencji wymierzenie oskarżonemu kary łącznej jednego roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności oraz 500 stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki dziennej na 30 złotych bez uwzględnienia okoliczności, iż oskarżony od początku toczącego się postępowania przyznawał się do winy, zdecydował się na pełną współpracę z organami ścigania dzięki czemu było możliwe ujawnienie szczegółów innych przestępstw oraz postawienia zarzutów aktem oskarżenia kilkorgu współoskarżonym i nie tylko; zarzucany mu czyn miał miejsce parę lat temu, a sam oskarżony zweryfikował swoją postawę i od dłuższego czasu przestrzega porządku prawnego, wobec czego w sprawie biorąc pod uwagę względy prewencji ogólnej i szczególnej istniała możliwość orzeczenia w stosunku do oskarżonego jednostkowych kar pozbawienia wolności w niższym wymiarze, a także niższej kary łącznej, w związku z czym nie sposób przyjąć, iż kara łączna łagodniejszego wymiaru nie osiągnęłaby celu o charakterze prewencyjnym. Podnosząc powyższy zarzut, apelujący wniósł o : zmianę zaskrzonego wyroku w części w punkcie 10, 13 i 14 części dyspozytywnej wyroku i rozłączenie kary łącznej oraz odmienne orzeczenie co do istoty sprawy poprzez wymierzenie wobec oskarżonego kar jednostkowych w niższym wymiarze i o wymierzenie kary łącznej jednego roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności oraz łączną karę 300 stawek dziennych grzywny, przyjmując wysokość jednej stawki dziennej za równą kwocie 100 zł. Obrończyni oskarżonego M. K. (2) zaskarżyła wyrok w części skazującej co do winy i zarzuciła: 1) obrazę przepisów postepowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 6 k.p.k. w zw. z art. 117 § 2 k.p.k. w zw. z art. 374 § 1 k.p.k. poprzez nieuwzględnienie wniosku obrońcy M. K. (2) z dnia 29 marca 2022 r. o wyłączenie sprawy oskarżonego do odrębnego postępowania i przeprowadzenie rozprawy pomimo tego, że oskarżony za pośrednictwem swojego obrońcy złożył należyte wyjaśnienie jego nieobecności i jednocześni usprawiedliwienie, wskazując, iż chce skorzystać z przysługującego mu prawa do aktywnego udziału w rozprawie, co naruszyło prawo oskarżonego do obrony. 2) obrazę przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 6 k.p.k. w zw. z art. 117 § 2 k.p.k. w zw. z art. 167 k.p.k. poprzez zaniechanie przez Sąd I instancji wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, w szczególności prowadzenie rozprawy pod nieobecność oskarżonego i odstąpienie od odebrania od oskarżonego wyjaśnień w przedmiotowej sprawie, co stanowiło naruszenie jego prawa do obrony i naruszenie zasady rzetelnego procesu. 3) art. 2 § 2 k.p.k. w zw. z art. 6 k.p.k. w zw. z art. 391 § 1 k.p.k. poprzez zaniechanie bezpośredniego przesłuchania świadka P. S. (1) i w konsekwencji oparcie ustaleń faktycznych w zakresie czynu przypisanego oskarżonemu M. K. (2) jedynie zeznaniach złożonych w postępowaniu przygotowawczym, których protokoły zostały odczytane w toku rozprawy głównej. 4) obrazę przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. , poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, polegającej na dowolnym, sprzecznym z zasadami logicznego rozumowania i wskazaniami wiedzy oraz doświadczenia życiowego przyjęciu, że wyjaśnienia współoskarżonego M. K. (1) są konsekwentne i jednoznaczne przez co można im nadać walor wiarygodności, podczas gdy wyjaśnienia M. K. (1) są wewnętrznie sprzeczne i tym samym nie można uznać ich za wiarygodne, a stanowisko procesowe oskarżonego M. K. (1) miało na celu wyłącznie polepszenie jego sytuacji procesowej i ograniczenie grożącej mu odpowiedzialności karnej. 5) obrazę przepisów postepowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. , poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, polegającej na dowolnym, sprzecznym z zasadami logicznego rozumowania i wskazaniami wiedzy oraz doświadczenia życiowego przyjęciu, że z zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż oskarżony wypełnił znamiona przestępstwa wprowadzenia do obrotu znacznej ilości substancji psychotropowych w postaci amfetaminy, bazując wyłącznie na wyjaśnieniach współoskarżonego M. K. (1) , zeznaniach P. S. (1) oraz A. K. ; 6) błąd w ustaleniach faktycznych, który miał istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, polegający na nieprawidłowym przyjęciu, iż oskarżony M. K. (2) uczestniczył w przekazywaniu M. K. (1) substancji psychotropowej w postaci amfetaminy, podczas gdy w aktach sprawy brak jest dowodów świadczących o tym, że niezabezpieczona substancja, która miała być przedmiotem czynności wykonawczej, stanowiła taką właśnie substancję. 7) błąd w ustaleniach faktycznych, który miał wpływ na treść zaskarżonego wyroku, polegający na nieprawidłowym przyjęciu, iż oskarżony od miesiąca maja 2017 r. do miesiąca kwietnia 2019 r. w O. i M. działając wspólnie i w porozumieniu z P. B. (1) w czterech kolejnych transakcjach, których przedmiotem było każdorazowo ok. 1,5 kg amfetaminy, łącznie ok 7,5 kg amfetaminy o wartości ok. 40.000 zł wprowadził do obrotu znaczną ilość substancji psychotropowej celem jej dalszej odsprzedaży, podczas gdy w żaden sposób nie wynika to ze zgromadzonego w niniejszym postępowaniu materiału dowodowego, zwłaszcza wyjaśnień współoskarżonego P. B. (1) złożonych w postępowaniu przygotowawczym, jak i sądowym. 8) błąd w ustaleniach faktycznych, który miał wpływ na treść zaskarżonego wyroku, polegający na nieprawidłowym przyjęciu, iż koszty obrony z urzędu udzielonej M. K. (2) wynoszą 2.066,40 zł, w tym 386,40 zł podatku VAT, podczas gdy biorąc pod uwagę treść rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2019 r., poz. 18), kwota powinna wynosić 2.287,80 zł. 9) rażącą niewspółmierność (surowość) kary wymierzonej oskarżonemu, w wyniku przecenienia okoliczności obciążających oskarżonego oraz niedocenienia okoliczności łagodzących, w postaci 2 lat i 10 miesięcy pozbawienia wolności oraz 400 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej dziennej stawki na 20 złotych, podczas gdy przy zachowaniu dyrektyw sędziowskiego wymiaru kary z art. 53 § 1 k.k. , sąd winien był wymierzyć kare niższą w dolnych granicach ustawowego zagrożenia. Podnosząc powyższe zarzuty, apelująca wniosła o: 1) zmianę zaskarżonego wyroku poprzez: a) uniewinnienie oskarżonego od przypisanego mu w punkcie 22 części dyspozytywnej wyroku czyn z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2015 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. ; b) zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz adw. S. P. (1) kwoty 2.287,80 zł raz znaleźnym podatkiem VAT tytułem udzielonej obrony z urzędu oskarżonemu M. K. (2) ; ewentualnie: 2) uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Obrońca oskarżonego K. Ł. (1) zaskarżył wyrok w całości i zarzucił: 1) obrazę przepisów prawa procesowego, która miała istotny wpływ na treść orzeczenia: - a to art. 5 § 2 k.p.k. i 7 k.p.k. w zw. z art. 2 § 2 k.p.k. w zw. z art. 92 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez naruszenie zakazu czynienia niekorzystnych domniemań w sytuacji, gdy stan dowodów nie pozwala na ustalenie faktów oraz dowolną ocenę materiału dowodowego, przejawiający się w błędnym ustaleniu, iż: ● oskarżony K. Ł. (1) w okresie od czerwca 2017 r. do czerwca 2019 r. w T. działając wbrew przepisom ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii , w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wprowadził do obrotu i udzielił w celu osiągniecia korzyści majątkowej znaczną ilość środka odurzającego w postaci suszu ziela konopi innych niż włókniste w ilości łącznej ok. 1000 g, w ten sposób, iż w kolejnych kilkudziesięciu transakcjach po 10g lub 5g sprzedał wskazany środek W. W. (1) za łączną kwotę ok. 30.000 zł; ● oskarżony K. Ł. (1) w okresie od czerwca 2018 r. do czerwca 2019 r. w T. działając wbrew przepisom ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii , w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wprowadził do obrotu i udzielił w celu osiągnięcia korzyści majątkowej znaczną ilość substancji psychotropowej w postaci amfetaminy, którą w dwóch transakcjach jedną po 500 g i drugą po 410 gram nabył od W. W. (1) za łączną kwotę 6000 zł, która następnie odsprzedawał dalszym nieustalonym osobom; podczas gdy: Sąd odmiennie ustalił czasookres działalności, bowiem jak wynika z ustaleń Sądu opisanych na k. 11 uzasadnienia „w okresie od czerwca 2018 r. do kwietnia 2019 r. W. W. sprzedał w wykonaniu dwóch transakcji łącznie ok. 1.000 g wskazanej substancji psychotropowej K. Ł. (1) . K. Ł. (1) przeznaczył nabyta amfetaminę do dalszego wprowadzania do obrotu poprzez sprzedaż nieustalonym osobom”, a nadto zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w postaci wyjaśnień K. Ł. oraz W. W. złożonych na rozprawie w dniu 13 września 2021 r.. przeczą tezie, by doszło pomiędzy oskarżonymi do jakichkolwiek transakcji narkotykowych, a przy tym prowadzone drobiazgowo postępowanie nie dowiodło, by K. Ł. wszedł w posiadanie ziela konopi innych niż włókniste, które miał rzekomo udzielić W. , jak również by komukolwiek udzielił amfetaminę, którą miał rzekomo nabyć w ilości ok. 1 kg od W. W. ; - a to art. 410 k.p.k. w zw. z art. 424 § 1 k.p.k. poprzez wadliwe sporządzenie pisemnego uzasadnienia zaskarżonego wyroku, polegające na: a) oderwaniu ustaleń faktycznych dokonanych przez Sąd od źródeł dowodowych, w sposób uniemożliwiający prześledzenie i skontrolowanie wydanego w sprawie orzeczenia Sądu, a w szczególności poprzez zaniechanie wskazania, na jakich dowodach osobowych, i w jakim zakresie, oparł się Sąd czyniąc ustalenia wskazujące, iż oskarżony K. Ł. (1) dopuścił się popełnienia zarzuconych mu przestępstw, w sytuacji gdy Sąd zbiorczo przywołał wszystkie ujawnione w sprawie dowody w tym również wszystkie wyjaśnieni W. W. , które pozostawały w rażącej sprzeczności wewnętrznej i zmieniały się w zależności od stadium postępowania; b) zaniechaniu wskazania podstaw i uzasadnienia wymierzenia oskarżonemu kary 2 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności. II. spowodowany licznymi i poważnymi uchybieniami natury procesowej – błąd w ustaleniach faktycznych mający istotny wpływ na treść orzeczenia, polegający na bezprawnym i nieuzasadnionym przyjęciu, że : a) oskarżony K. Ł. (1) w okresie od czerwca 2017 r. do czerwca 2019 r. w T. działając wbrew przepisom ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii , w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wprowadził do obrotu i udzielił w celu osiągniecia korzyści majątkowej znaczną ilość środka odurzającego w postaci suszu ziela konopi innych niż włókniste w ilości łącznej ok. 1000 g, w ten sposób, iż w kolejnych kilkudziesięciu transakcjach po 10g lub 5g sprzedał wskazany środek W. W. (1) za łączną kwotę ok. 30.000 zł; w sytuacji gdy: zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w tym wyjaśnienia oskarżonego K. Ł. , oraz wyjaśnieni W. W. złożone na rozprawie, a także protokół oględzin telefonu K. Ł. nie pozwalają na przyjęcie, by K. Ł. kiedykolwiek był w posiadaniu ziela konopi innych niż włókniste, a tym bardziej, by w/w środki odurzające zbywał W. W. , a nadto nie ustalono skąd K. Ł. miał nabyć owe środki; b) oskarżony K. Ł. (1) w okresie od czerwca 2018 r. do czerwca 2019 r. w T. działając wbrew przepisom ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii , w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wprowadził do obrotu i udzielił w celu osiągnięcia korzyści majątkowej znaczną ilość substancji psychotropowej w postaci amfetaminy, którą w dwóch transakcjach jedną po 500 g i drugą po 410 gram nabył od W. W. (1) za łączną kwotę 6000 zł, która następnie odsprzedawał dalszym nieustalonym osobom; w sytuacji gdy: brak jest jakichkolwiek dowodów by opisane transakcje kiedykolwiek doszły do skutku, o czym świadczy brak ujawnienia, pomimo drobiazgowo prowadzonego śledztwa, choćby jednego kontrahenta, który miałby nabyć od oskarżonego K. Ł. amfetaminę, a przy tym W. W. zaprzeczył, by kiedykolwiek sprzedał opisaną substancję psychotropową K. Ł. . III. rażącą niewspółmierność orzeczonej kary wynikającej z nieuwzględnienia wszystkich okoliczności łagodzących, które wystąpiły w odniesieniu do oskarżonego przejawiającą się w orzeczeniu wobec oskarżonego K. Ł. (1) kary pozbawienia wolności w wymiarze 2 lat i 8 miesięcy oraz kary grzywny w wymiarze 500 stawek dziennych, określając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 złotych w związku z błędnym zastosowaniem w sprawie dyrektyw wymiaru kary przewidzianych w art. 53 k.k. oraz 58 k.k. i art. 33 § 3 k.k. , podczas gdy ustalone przez Sąd okoliczności przemawiające na korzyść oskarżonego, a w szczególności właściwości i warunki osobiste oraz sposób życia oskarżonego przed popełnieniem przestępstwa i po jego popełnieniu, fakt: a) prawidłowej postawy społecznej oskarżonego; b) oskarżony prowadził i prowadzi normalne, zgodne z przepisami prawa życie, wykonuje stałą pracę, nie uzasadniają orzeczenia wobec niego bezwzględnej kary pozbawienia wolności we wskazanym wymiarze, w sytuacji gdy Sąd miał możliwość wymierzenia kary z zastosowaniem art. 37b k.k. Podnosząc powyższe zarzuty, apelujący wniósł o: - zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od czynu opisanego w pkt 32 części dyspozytywnej wyroku; ewentualnie: - uznanie oskarżonego za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt 32 części dyspozytywnej wyroku i wymierzenie kary, przy zastosowaniu art. 37b k.k. ; alternatywnie: - uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Obrońca oskarżonego P. W. (1) zaskarżył wyrok w całości i zarzucił: 1) błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na treść orzeczenia wyrażający się uznaniu, że P. W. (1) dopuścił się zarzucanego mu przestępstwa, podczas gdy właściwa ocena materiału dowodowego, a zwłaszcza zmiennych w czasie oraz w zakresie przytaczanych faktów wyjaśnień W. W. (1) , okoliczności o charakterze negatywnym, a mianowicie nieujawnienia u oskarżonego P. W. (1) w trakcie przeszukań żadnych środków odurzających lub psychotropowych, przedmiotów służących do ich dystrybucji lub zażywania oraz kontaktów o charakterze o charakterze przestępczym wskazują, że przedstawiona przez oskarżonego wersja jest zgodna z prawdą, nie nabywał on od W. W. znacznych ilości amfetaminy, a w dniu krytycznym zamierzał nabyć wyłącznie nieznaczną ilość na własne potrzeby. 2) obrazę przepisów postępowania mająca istotny wpływ na treść orzeczenia, a to art. 424 k.p.k. poprzez sporządzenie uzasadnienia w sposób skrótowy, bez rozważenia materiału dowodowego w pełnym zakresie, w tym w zakresie sprzecznych wyjaśnień W. W. (1) , a także niesporządzenie uzasadnienia w zakresie orzeczenia o karze, zwłaszcza w zakresie kary zasadniczej oraz orzeczonych środków karnych, czego skutkiem jest brak ustalenia co było przyczyną skazania P. W. (1) oraz jakimi kryteriami sądowego wymiaru kary kierował się Sąd wydając wyrok w sprawie. 3) rażącą niewspółmierność orzeczonej wobec P. W. (1) kary pozbawienia wolności w wymiarze 2 lat i 7 miesięcy w sytuacji, gdy obiektywnie wynikając z dowodów w sprawie okoliczności osobiste dotyczące P. W. (1) , jego właściwości i warunki osobiste, a zwłaszcza uprzednia niekaralność, pozytywne opinie środowiskowe incydentalność przypisanego mu czynu, a także stosunki rodzinne oraz fakt, że jest on jedynym żywicielem rodziny w osobach żony i dwojga małych córek wskazują, iż orzeczona wobec niego kara pozbawienia wolności powinna być karą z nadzwyczajnym złagodzeniem i z warunkowym zawieszeniem jej wykonania lub karą co najwyżej 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności; ewentualnie karą mieszaną na podstawie art. 37b k.k. , co umożliwi mu także odbywanie jej w sposób umożliwiając utrzymywanie rodziny. Podnosząc powyższe zarzuty, apelujący wniósł o: - uniewinnienie P. W. (1) od popełnienia zarzucanego mu czynu; ewentualnie: - o zmianę zaskarżonego wyroku i wymierzenie P. W. (1) łagodniejszej kary pozbawienia wolności z warunkowym jej zawieszeniem lub w wymiarze co najwyżej roku i 6 miesiecy pozbawienia wolności lub wymierzenie kary mieszanej na podstawie art. 37b k.k. ; ewentualnie: - o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Opolu. Obrońca oskarżonego W. W. (1) zaskarżył wyrok w części skazującej, co do winy i zarzucił: 1) obrazę przepisu prawa materialnego, art. 60 § 3 k.k. , poprzez jego niezastosowanie wrażające się w zaniechaniu nadzwyczajnego złagodzenia kary wobec oskarżonego W. W. (1) , pomimo jego współpracy z organami ścigania i ujawnienia wobec organu powołanego do ścigania przestępstw informacji dotyczących osób uczestniczących w popełnieniu przestępstw z art. 56 ust. 3 w zw. z art. 59 ust. 1 w zw. z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii oraz istotnych okoliczności ich popełnienia poprzez ujawnienie przez tego oskarżonego dostawcy, osób, którym przekazywał substancje psychotropowe w celu dalszej odsprzedaży oraz osób, którym sam udzielał amfetaminy poprzez jej sprzedaż, a w konsekwencji rażącą niewspółmierność kary polegającą na wymierzeniu oskarżonemu kary pozbawienia wolności nadmiernie surowej. 2) mająca wpływ na treść orzeczenia – obrazę prawa procesowego, tj. art. 424 § 2 k.p.k. wyrażającą się w zaniechaniu wskazania w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, z jakich przyczyn Sąd nie zastosował wobec oskarżonego instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary, a poprzestanie jedynie na stwierdzeniu, iż odnośnie W. W. (1) Sąd jako okoliczność łagodzącą wziął pod uwagę jego postawę procesową co wszakże nie miało żadnego przełożenia na wymiar orzeczonej wobec tego oskarżonego kary, zwłaszcza w porównaniu z karą orzeczoną wobec oskarżonego M. K. (1) , prze co wyrok sądu pierwszej instancji uchyla się od kontroli odwoławczej w tym zakresie. Podnosząc powyższe zarzuty, apelujący wniósł o: - zmianę zaskrzonego wyroku w zaskarżonej części, zastosowanie wobec oskarżonego W. W. (1) instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary, o której mowa w art. 60 § 3 k.k. w zw. z art. 60 § 6 pkt 2 k.k. i wymierzenie mu za czyn, o którym mowa w punkcie VIII części wstępnej wyroku – kary 1 roku i 2 miesiecy pozbawienia wolności oraz 400 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej dziennej stawki na 20 złotych; - uchylenie zaskarżonego wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. Sąd Apelacyjny zważył co następuje: Apelacja prokuratora była zasadna w części - co do zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych w odniesieniu do oskarżonego J. K. (1) . Również w części, a to w zakresie wadliwego ustalenia czasu popełnienia przestępstwa, na uwzględnienie zasługiwała apelacja obrońcy oskarżonego K. Ł. (1) . Podzielić należało także zarzut rażącej niewspółmierności kary zawarty w apelacji obrońcy oskarżonego W. W. (1) . 1 .Obrończyni oskarżonego M. K. (2) zarzut obrazy art. 6 k.p.k. w zw. z art. 117 § 2 k.p.k. w zw. z art. 374 § 1 k.p.k. łączy z nieuwzględnieniem jej wniosku o wyłączenie sprawy tego oskarżonego i jej odrębne rozpoznanie i prowadzeniem rozprawy pod nieobecność M. K. (2) mimo jej usprawiedliwienia. Podobnej kwestii dotyczy zarzut obrazy art. 6 k.p.k. w zw. z art. 117 § 2 k.p.k. w zw. z art. 167 k.p.k. poprzez prowadzenie rozprawy pod nieobecność oskarżonego i odstąpienie od odebrania od niego wyjaśnień. Zarzuty nie są zasadne. Sąd Okręgowy przekonująco wytłumaczył (k. 2855-2856) powody dla których uznał, że mimo nieobecności M. K. (2) na terminach rozprawy po 13 września 2021 r. może być ona dalej prowadzona wobec niego, a obecność obrońcy gwarantowała realną i skuteczną ochronę praw i interesów oskarżonego. Sytuacja M. K. (2) była o tyle specyficzna, że w trakcie niniejszego postępowania zastał zatrzymany, a następnie wydany S. niemieckiej w celu przeprowadzenia wobec niego postępowania karnego (postanowienie Sądu Okręgowego w Tarnobrzegu z 19 października 2021 r., II Kop 38/21), gdzie został skazany i odbywa karę pozbawienia wolności. Udział w rozprawie jest, co do zasady, prawem osoby oskarżonej ( art. 374 § 1 k.p.k. ). Wyjątek od tej reguły określony w art. 374 § 1a k.p.k. nie zachodzi, także Sąd I instancji (Przewodniczący) nie uznał obecności oskarżonego M. K. (2) za konieczną ( art. 374 § 1 zd. II k.p.k. ). Rację ma obrończyni M. K. (2) wskazując, że osoba oskarżona by zdecydować, czy z prawa do uczestnictwa na rozprawie chce skorzystać musi być zawiadomiona o jej czasie i miejscu ( art. 117 § 1 i 2 k.p.k. , por. np. wyrok Sądu Najwyższego z 9 maja 2022 r., I KK 136/22, Lex nr 3409752). Stosownie do art. 117 § 2 k.p.k. czynności nie przeprowadza się, jeżeli osoba uprawniona nie stawiła się, a brak dowodu, że została o niej powiadomiona, oraz jeżeli zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że niestawiennictwo wynikło z powodu przeszkód żywiołowych lub innych wyjątkowych przyczyn, a także wtedy, gdy osoba ta usprawiedliwiła należycie niestawiennictwo i wnosi o nieprzeprowadzanie czynności bez jej obecności, chyba że ustawa stanowi inaczej. Obrończyni pomija jednak treść art. 117 § 3a k.p.k. stanowiącego wyjątek od wymienionej zasady, na który powołuje się Sąd I instancji. Zgodnie nim „niestawiennictwo strony nie blokuje możliwości prowadzenia czynności procesowych, o ile została ona należycie poinformowana o ich terminie, a w samych czynnościach uczestniczyć jej obrońca” (postanowienie Sądu Najwyższego z 1 lipca 2020 r., IV KK 218/20, LEX nr 3154308, podobnie postanowienie Sądu Najwyższego z 7 marca 2023 r., III KK 36/23, LEX nr 3567211). Sąd Okręgowy zasadnie w tym kontekście wskazuje na okoliczności przeczące deklarowanej intencji oskarżonego, by brać udział w rozprawie. Tak więc M. K. (2) wbrew obowiązkowi ( art. 75 § 1 k.p.k. ) nie zawiadomił tego Sądu o miejscu pozbawienia wolności, stąd Sąd I instancji mógł uznać za doręczone ( art. 133 § 2 k.p.k. ) zawiadomienie o terminie rozprawy wysłane pod ostatnio wskazany adres, oskarżony nie żądał spowodowania doprowadzenia na rozprawę ( art. 353 § 3 k.p.k. ), nie wnosił o odbywanie kary pozbawienia wolności orzeczonej przez Sąd niemiecki w kraju, choć tu jest jego centrum życiowe, a co także umożliwiłoby mu udział w rozprawie. Zamiast tego obrończyni oskarżonego domagała się zawieszenia postępowania w oczekiwaniu aż ukończy on odbywanie w Niemczech kary 3 lat pozbawienia wolności. Takie postępowanie oskarżonego jest zbieżne z wcześniejszą deklaracją na rozprawie 13 września 2021 r. (k. 2582), kiedy M. K. (2) nie przyznając się do popełnienia zarzucanych przestępstw odmówił składania wyjaśnień i odpowiadania na pytania Sądu i stron, a następnie opuścił salę rozpraw przed zakończeniem czynności procesowych w tym dniu oświadczając, że dalej nie będzie brał udziału w rozprawie. Nie jest więc zasadne twierdzenie apelacji, że Sąd Okręgowy odstąpił od odebrania wyjaśnień od oskarżonego. Sąd I instancji mógł więc uznać, że rzeczywistą intencją oskarżonego jest nie realizacja prawa do obrony przez osobisty udział w rozprawie, lecz utrudnianie postępowania karnego. W opisanych okolicznościach zważywszy na treść art. 117 § 3a k.p.k. , art. 75 § 2 k.p.k. , art. 133 § 2 k.p.k. , art. 402 § 1 k.p.k. Sąd Okręgowy nie popełnił błędu uznając, że proces wobec M. K. (2) może dalej się toczyć bez uszczerbku dla jego interesów i obrony, a wobec tego wyłączenie sprawy tego oskarżonego i zawieszenie postępowania w tej części było zbędne. 2. Obrońca oskarżonego K. W. podnosi zarzut obrazy art. 424 § 2 k.p.k. poprzez zaniechanie wskazania przyczyn niezastosowania instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary. Obrońca oskarżonego P. W. (1) wskazuje na obrazę art. 424 k.p.k. poprzez skrótowe sporządzenie pisemnych motywów bez wystarczającego odniesienia się do wyjaśnień W. W. (1) oraz wymiaru kary. Natomiast obrońcy oskarżonych B. G. (1) i K. Ł. (1) wskazują na naruszenie art. 410 k.p.k. w zw. z art. 424 § 1 k.p.k. poprzez zbiorcze powołanie dowodów na podstawie których czynione były ustalenia bez odniesienia ich do podstaw faktycznych przypisania przestępstw tym oskarżonym. Są one niezasadne. Jak to już wcześniej wskazywał (np. w sprawie II AKa 190/22) Sąd Apelacyjny nadal uznaje, że wywołana apelacją kontrola odwoławcza zasadniczo, służy weryfikacji trafności orzeczenia, a nie jego uzasadnienia. O tej zaś świadczą nie formalnie nienaganne pisemne motywy, sporządzone już po wydaniu wyroku ( art. 423 § 1 k.p.k. ) i odrębne od niego ( art. 413 k.p.k. ), ale konfrontacja orzeczenia z zebranym w sprawie materiałem dowodowym i dotrzymanie istotnych wymogów proceduralnych. Skoro dla skuteczności zarzutu obrazy przepisu postępowania konieczne jest wykazanie jego możliwego wpływu na treść orzeczenia ( art. 438 pkt 2 k.p.k. ) to naruszenie art. 424 k.p.k. samo w sobie nie może prowadzić do spodziewanego przez skarżącego rezultatu, ponieważ to, co było później (uzasadnienie) nie może wpływać na to, co było wcześniej (wyrok). Wady uzasadnienia mogą świadczyć o wadliwości procesu wyrokowania, skłaniają do tym wnikliwszej kontroli odwoławczej, ale o tej wadliwości same w sobie nie przekonują i nie warunkują tej kontroli (por. art. 455a k.p.k. ). Pisemne motywy wyroku pełnią ważną funkcję gwarancyjną, umacniają zaufanie społeczne do wymiaru sprawiedliwości, a stronom dają możliwość oceny, czy podzielają zawartą tam argumentację, a jeśli nie, podjęcia z nią polemiki, wskazywania dlaczego jest wadliwa, a przez to wadliwy jest wyrok. Uzasadnienie jest więc także jednym z elementów konstytucyjnych i konwencyjnych gwarancji dla stron realnego i skutecznego środka odwoławczego. Art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. wymaga by uzasadnienie zawierało zwięzłe wskazanie, jakie fakty sąd uznał za udowodnione lub nieudowodnione, na jakich w tej mierze oparł się dowodach i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych. Sąd Okręgowy syntetycznie przedstawił powody rozstrzygnięcia, jak tego wymaga ustawa, poświęcając ocenie wyjaśnień W. W. (1) strony 22-24 i czyniąc zadość wymogowi wytłumaczenia powodów uznania ich w istotnym zakresie za wiarygodne i przyczyn uznania dowodów przeciwnych (w tym wyjaśnień P. W. (2) ) za nieprawdziwe. Zbiorcze powołanie dowodów po przedstawieniu podstawy faktycznej, zamiast wymienienia ich po każdym ustalonym fakcie (grupie faktów) o ile utrudnia weryfikację wnioskowania sądu, poruszanie się po materiale dowodowym sprawy to jednak realizuje warunek zwięzłego wskazania na jakich dowodach oparł się sąd ustalając podstawę faktyczną. W realiach sprawy Sąd Okręgowy nie powołuje dowodów zbiorczo, lecz w relacji do ustaleń faktycznych dotyczących poszczególnych czynów zarzucanych oskarżonym. W odniesieniu do oskarżonych B. G. (1) i K. Ł. (1) czyni to odpowiednio na stronach: 3-6, 8-11, 12-15. Skoro art. 424 § 2 k.p.k. nakłada na sąd obowiązek przytoczenia okoliczności, które miał na względzie, wymierzając karę, zwłaszcza przy zastosowaniu jej nadzwyczajnego złagodzenia, to chodzi o wskazanie wszystkich okoliczności, które sąd uznał za mające wpływ na wymiar kary orzeczonej w wyroku. Jeśli Sąd orzekający merytorycznie nie zastosował instytucji z art. 60 k.k. wobec oskarżonego K. W. , ani nie rozważał jej zastosowania to, abstrahując od wskazanych wyżej okoliczności, trudno wymagać by w pisemnych motywach tę kwestię omawiał. Zarzut obrazy art. 60 § 3 k.k. zostanie omówiony niżej, tak jak zarzuty pozostałych obrońców dotyczące oceny wyjaśnień W. W. (1) , ustaleń faktycznych, wymiaru kary. 3 . Obrońca oskarżonego P. B. (1) adw. W. G. zarzucając dowolną ocenę dowodów ( art. 7 k.p.k. ) łączy je z twierdzeniami o obrazie art. 5 § 2 k.p.k. , i art. 4 k.p.k. Podobnie obrońcy B. G. (1) i K. Ł. (1) wskazujący także na obrazę art. 2 § 2 k.p.k. Z kolei obrończyni oskarżonego M. K. (5) podnosząc naruszenie zasady bezpośredniości przy wprowadzeniu dowodu do procesu wskazuje na naruszenie art. 2 § 2 k.p.k. Nakaz rozstrzygania niedających się usunąć wątpliwości na korzyść oskarżonego wyrażony w art. 5 § 2 k.p.k. skierowany jest do organu postępowania a nie strony. Chodzi więc o obiektywne, a nie subiektywne wątpliwości, które powziął (lub powinien powziąć) Sąd, lecz ich nie rozstrzygnął we wskazanym kierunku. Sąd I instancji wątpliwości takich nie nabrał, ani nie powinien ich nabrać, o czym będzie jeszcze mowa niżej. „Określony przez ustawodawcę stan, jako "nie dające się usunąć wątpliwości" powstaje dopiero w następstwie oceny dowodów. Wtedy dopiero można bowiem stwierdzić, czy wątpliwości, jeśli takowe w ogóle występowały, były poważne i istotne, a nie jedynie spekulacyjne oraz czy i jakie miały one znaczenie dla rozstrzygnięcia kwestii odpowiedzialności prawnej oskarżonego. Zarazem w sytuacji, gdy dokonanie określonych ustaleń faktycznych zależne jest od dania wiary tej lub innej grupie dowodów lub też dania wiary wyjaśnieniom oskarżonego, nie można mówić o naruszeniu zasady in dubio pro reo. Ewentualne zastrzeżenia powinny być w takiej sytuacji podnoszone i rozstrzygane na płaszczyźnie zachowania lub przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów. To zaś, że w toku postępowania zarysowały się różne wersje przebiegu zdarzenia nie oznacza zaistnienia przesłanek, o jakich mowa w art. 5 § 2 k.p.k. Rozstrzygnięciu powstających wątpliwości służy bowiem wszechstronna inicjatywa dowodowa oraz ocena przeprowadzonych dowodów zgodna z art. 7 k.p.k. ” (wyrok Sądu Najwyższego z 27 lutego 2018 r., III KK 286/17, LEX nr 2559388). Do naruszenia wskazanej zasady dochodzi, gdy Sąd po prawidłowym przeprowadzeniu postępowania dowodowego i wszechstronnej ocenie rezultatów, spośród rysujących się na tle dowodów uznanych za wiarygodne różnych wersji zdarzenia wybiera jedną z nich sprzecznie z nakazem z art. 5 § 2 k.p.k. Gdy apelujący (jak w niniejszej sprawie) kwestionuje ocenę poszczególnych dowodów, wyprowadzone z nich wnioski, a więc sytuacje poprzedzające tę o jakiej mowa w art. 5 § 2 k.p.k. , to nie może być mowy o naruszeniu wskazanego przepisu (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z 3 stycznia 2019 r., III KK 215/18, L. ). Art. 4 k.p.k. określa zasadę obiektywizmu, a art 2 § 2 k.p.k. zasadę prawdy. To dyrektywy kierunkowe, których realizacji, konkretyzacji służą przepisy szczegółowe i to one mogą stanowić podstawę skutecznego zarzutu odwoławczego (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z 26 stycznia 2011 r., III KK 335/10, LEX nr 736755). Inna od oczekiwanej przez stronę ocena dowodów, wyprowadzenie z nich odmiennych wniosków nie oznacza samo w sobie naruszenia zasady obiektywizmu, czy zasady prawdy. Wskazanie na naruszenie tych zasad należało potraktować jako podkreślenie istotności podniesionych uchybień w zakresie oceny dowodów i czynionych na ich podstawie ustaleń. Podstawę faktyczną wyroku wydanego po przeprowadzeniu rozprawy określa art. 410 k.p.k. , który stanowi lex specialis wobec art. 92 k.p.k. , który określa podstawę faktyczną każdego orzeczenia. Skoro Sąd Okręgowy wydał wyrok skazujący oskarżonych na rozprawie to nie mógł naruszyć art. 92 k.p.k. jak to twierdzi obrońca B. G. (1) . Obraza art. 410 k.p.k. może polegać na oparciu wyroku na okolicznościach nie ujawnionych na rozprawie, lub pominięciu istotnych okoliczności, które na rozprawie zostały ujawnione. Te okoliczności zostaną omówione niżej. 4 . Wadliwości postępowania dowodowego dotyczy zarzut obrazy art. 2 § 2 k.p.k. w zw. z art. 6 k.p.k. w zw. z art. 391 § 1 k.p.k. poprzez zaniechanie przesłuchania na rozprawie świadka P. S. (1) i poprzestanie na odczytaniu jego zeznań złożonych w postępowaniu przygotowawczym podniesiony w apelacji obrończyni M. K. (2) . Sąd Okręgowy nie popełnił błędu orzekając (k. 2949) o odczytaniu zeznań P. S. (1) (k. 439-441) ponieważ świadek przebywa za granicą. Przepis art. 391 § 1 k.p.k. daje sądowi podstawę do odczytania zeznań m.in. świadka przebywającego za granicą, któremu nie można doręczyć wezwania (np. postanowienie Sądu Najwyższego z 15 listopada 2017 r., III KK 222/17, LEX nr 2408300). Sąd I instancji podjął starania o przesłuchanie świadka, jednak okazały się one nieskuteczne. Uzyskano aktualną informację (pismo Komendy Powiatowej Policji w M. z 20 kwietnia 2022 r. – k. 2928), że świadek ten przebywa w bliżej nieznanym miejscu w Wielkiej Brytanii i nie wiadomo, kiedy przyjedzie do Polski. Podobne okoliczności wskazywało wcześniejsze pismo Policji (k. 2665). Trafny jest więc wniosek Sądu I instancji, że przesłuchania P. S. (1) na rozprawie nie da się przeprowadzić z powodu długotrwałego pobytu świadka za granicą w nieznanym miejscu i jedyną możliwością wprowadzenia tego dowodu do procesu jest odczytanie jego wcześniejszych zeznań. Taki sposób włączenia zeznań do podstawy dowodowej co prawda narusza zasadę bezpośredniości, ogranicza prawo do obrony, ale jest konieczny i dopuszczalny na podstawie art. 391 § 1 k.p.k. co do możliwości zadawania świadkowi pytań przez oskarżonego, to trzeba wskazać, o czym była mowa w punkcie 1 ., że M. K. (2) nie chciał brać udziału w postępowaniu. Lektura zeznań P. S. (1) przekonuje, że nie są ani jedynym, ani podstawowym dowodem przy ocenie podstaw odpowiedzialności M. K. (2) i nie miały zasadniczego znaczenia dla przypisania temu oskarżonemu przestępstwa udziału w obrocie znaczną ilością substancji narkotycznej. Tak też je traktuje Sąd Okręgowy (uzasadnienie str. 20-21) trafnie zauważając, że pośrednio potwi

[... tekst skrócony ...]