II AKA 74/21

Odpowiedź sądu

Tak, sąd odwoławczy podwyższył karę pozbawienia wolności dla oskarżonych Z. Z. i T. K. do 4 lat i 6 miesięcy, uznając karę orzeczoną przez sąd pierwszej instancji za niewspółmiernie łagodną.

Uzasadnienie

Sąd odwoławczy uznał, że kara 2 lat pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem była rażąco łagodna, nie uwzględniając w należyty sposób stopnia winy, społecznej szkodliwości czynu, wysokości wyrządzonej szkody (9,5 mln zł) oraz celu kary w zakresie prewencji indywidualnej i generalnej. Podkreślono determinację działania oskarżonych i brak wycofania się z konkursu mimo świadomości trudnej sytuacji finansowej spółki.

Odpowiedź sądu

Tak, sąd odwoławczy orzekł solidarny obowiązek naprawienia szkody w wysokości 9,5 mln zł od wszystkich oskarżonych (Z. Z., T. K. jako sprawców i R. R. (2) jako pomocnika), uwzględniając apelację pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego.

Uzasadnienie

Sąd odwoławczy powołał się na przepisy Kodeksu cywilnego (art. 415, 422, 441 § 1 k.c.) dotyczące odpowiedzialności solidarnej za szkodę wyrządzoną czynem niedozwolonym. Stwierdzono, że zarówno sprawcy, jak i pomocnik ponoszą solidarną odpowiedzialność za szkodę, a wniosek pokrzywdzonego o zasądzenie od wszystkich oskarżonych był zasadny.

Odpowiedź sądu

Tak, sąd odwoławczy uchylił warunkowe zawieszenie wykonania kary pozbawienia wolności wobec R. R. (2), uznając, że jego dotychczasowa karalność i charakter popełnionego czynu nie pozwalają na pozytywną prognozę kryminologiczną.

Uzasadnienie

Sąd odwoławczy wskazał na dwukrotną karalność R. R. (2) (w tym za udział w grupie przestępczej, pranie brudnych pieniędzy i przestępstwa skarbowe), fakt orzeczenia zakazu prowadzenia działalności gospodarczej oraz niespłacenie grzywny zamienionej na karę pozbawienia wolności. Podkreślono, że jego pomoc w popełnieniu czynu o wysokiej szkodliwości społecznej, świadomość konsekwencji i brak refleksji wykluczają możliwość pozytywnej prognozy co do zapobieżenia powrotowi do przestępstwa.

Odpowiedź sądu

Nie, sąd odwoławczy uznał zarzuty obrony R. R. (2) za niezasadne, podtrzymując ustalenia sądu pierwszej instancji co do jego sprawstwa i winy.

Uzasadnienie

Sąd odwoławczy stwierdził, że obrona kwestionowała ustalenia faktyczne sądu, a nie tylko wykładnię prawa materialnego. Podkreślono, że przestępstwo z art. 297 § 1 k.k. jest przestępstwem powszechnym, a ustalenia dotyczące zamiaru są elementem faktycznym. Sąd odwoławczy uznał, że R. R. (2) przekroczył umocowanie, nie miał zamiaru udzielenia pożyczki i wiedział, że dokument zostanie użyty do wyłudzenia dofinansowania.