II AKA 146/13

Sygn. akt II AKa 146/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 sierpnia 2013 r. Sąd Apelacyjny w Białymstoku w II Wydziale Karnym w składzie Przewodniczący SSA Jacek Dunikowski Sędziowie SSA Halina Czaban (spr.) SSA Andrzej Ulitko Protokolant Barbara Mosiej przy udziale Danuty Dąbrowskiej - Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Białymstoku, upoważnionej przez Prokuratora Apelacyjnego w Białymstoku do udziału w sprawie po rozpoznaniu w dniu 29 sierpnia 2013 r. sprawy A. G. s. K. o odszkodowanie z powodu apelacji wniesionej przez pełnomocnika wnioskodawcy od wyroku Sądu Okręgowego w Olsztynie z dnia 28 maja 2013 r. sygn. akt II Ko 126/13 I. Utrzymuje wyrok w mocy, uznając apelację za oczywiście bezzasadną. II. Zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. K. M. kwotę 147,60 zł, w tym 27,60 zł podatku VAT, tytułem wynagrodzenia w postępowaniu odwoławczym. III. Kosztami postępowania odwoławczego obciąża Skarb Państwa. UZASADNIENIE Sąd Okręgowy w Olsztynie wyrokiem z dnia 28 maja 2013r. sygn.akt II Ko 126/13 na podstawie art. 555 kpk wniosek wnioskodawcy A. G. o odszkodowanie i zadośćuczynienie za niewątpliwie niesłuszne zatrzymanie i tymczasowe aresztowanie w sprawie 2 Ds. 2938/04 Prokuratury Rejonowej O. P. w O. oddalił. Zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. R. P. kwotę 120 zł netto oraz 27,60 zł VAT tytułem opłaty za zastępstwo procesowe wnioskodawcy z urzędu zaś kosztami procesu obciążył Skarb Państwa. Apelację wniósł pełnomocnik wnioskodawcy. Na mocy art. 438 pkt 2 kpk zarzucił wyrokowi obrazę przepisów postępowania mogącą mieć wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 555 kpk poprzez jego błędne zastosowanie w sytuacji, w której podniesienie przez prokuraturę zarzutu przedawnienia stanowi rażące nadużycie prawa. Wniósł o uchylenie orzeczenia i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Apelacja nie zasługiwała na uwzględnienie w stopniu pozwalającym uznać ją za oczywiście bezzasadną. Analizowana sprawa została poprawnie rozpoznania przez Sąd I instancji, a wydane rozstrzygnięcie zostało starannie i prawidłowo uzasadnione. W efekcie, Sąd Apelacyjny w pełni podzielił szczegółowe i wyczerpujące wywody zawarte w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, a w szczególności dokonaną przez Sąd meriti analizę okoliczności, które wpłynęły na decyzję, że zgłoszony przez prokuratora zarzut przedawnienia nie jest sprzeczny z zasadami współżycia społecznego, a niedochowanie przez wnioskodawcę terminu do zgłoszenia żądania zadośćuczynienia w niniejszej sprawie nie zostało przez niego w żaden sposób usprawiedliwione. Inaczej niż wywodzi to skarżący, Sąd I instancji wydając zaskarżone orzeczenie nie dopuścił się wskazanego naruszenia prawa w postaci art. 555 kpk . Sygnalizowana przez skarżącego niewątpliwa niesłuszność tymczasowego aresztowania, poczucie niesprawiedliwości, krzywdy czy naruszonej godności osobistej wnioskodawcy nie stanowią wystarczających przesłanek do uznania, że podniesiony przez prokuratora zarzut przedawnienia roszczenia o odszkodowanie za niewątpliwe niesłuszne tymczasowe aresztowanie stanowi rażące nadużycie prawa. Konstytucyjny charakter prawa do żądania zadośćuczynienia za niewątpliwe niesłuszne pozbawienie wolności nie zwalnia uprawnionych z obowiązku respektowania przepisów regulujących sposób realizacji tego prawa, począwszy od terminowego zgłoszenia żądania, które ulega przedawnieniu po upływie określonego terminu. A. G. miał w całym okresie, o którym mowa w art. 555 kpk , obiektywną możliwość wystąpienia ze stosownym wnioskiem. Brak wiedzy o przysługujących mu prawach nie sprzeciwia się tak postawionej tezie. Odbywając, w znacznej części tego okresu, kary pozbawienia wolności orzeczone w innych sprawach, wnioskodawca miał sposobność zarówno dokonać przemyśleń nad swoją sytuacją, jak i zasięgnąć niezbędnych wiadomości np. u swojego wychowawcy w zakładzie karnym. Takiego działania nie uniemożliwiał stan jego zdrowia, szczególnie psychicznego, co ustalił Sąd Okręgowy i nie jest przez skarżącego kwestionowane. Przekroczenie natomiast rocznego terminu do dochodzenia roszczenia było znaczne i niespowodowane żadnymi wyjątkowymi przeszkodami. Z tych względów Sąd Apelacyjny na podstawie art. 437§1 kpk orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonego wyroku. Stosownie do przepisu art. 554§2 kpk – postępowanie jest wolne od kosztów, kosztami postępowania odwoławczego obciążono Skarb Państwa. O kosztach zastępstwa procesowego orzeczono na mocy § 14 ust. 6 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U z 2002 roku Nr 163, poz. 1348 z późn. zm.). H.