II AKA 54/20

Sygn. akt II AKa 54/20 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 2 lutego 2021 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: Sędzia SA – Jerzy Leder Sędziowie: SA – Rafał Kaniok SA – Dorota Radlińska (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Katarzyna Rucińska przy udziale Prokuratora Szymona Liszewskiego oraz oskarżycielki posiłkowej H. J. (1) po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2021 r. sprawy: 1. M. K. ur. (...) w B. , c. M. i W. , oskarżonej z art.286§1 kk w zw. z art.294§1 kk (x2) 2. D. K. ur. (...) w W. , c. H. i M. , oskarżonej z art.286§1 kk w zw. z art.294§1 kk (x2) 3. P. K. ur. (...) w G. , s. M. i T. oskarżonego z art.286§1 kk w zw. z art. 294§1 kk na skutek apelacji, wniesionych przez pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej H. J. (1) i obrońców oskarżonych od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 28 maja 2019r. sygn. akt XVIII K 77/18 I. zmienia zaskarżony wyrok wobec oskarżonej D. K. w ten sposób, że: 1. uchyla karę łączną pozbawienia wolności orzeczoną w punkcie VII, wobec tej oskarżonej; 2. orzeczone wobec oskarżonej kary pozbawienia wolności w punktach II i V obniża do roku i 6 /sześciu/ miesięcy za każdy z przypisanych jej czynów; 3. na podstawie art. 85 k.k. i art. 86§1 k.k. w brzemieniu obowiązującym przed dniem 1 lipca 2015r. w zw. z art. 4 §1 k.k. orzeczone powyżej wobec oskarżonej kary pozbawienia wolności łączy i wymierza karę łączną 2 /dwóch/ lat pozbawienia wolności; 4. na podstawie art. 69§1 i 2 k.k. i art. 70§1 pkt 1 k.k. w brzemieniu obowiązującym przed dniem 1 lipca 2015r. w zw. z art. 4 §1 k.k. wykonanie kary łącznej pozbawienia wolności orzeczonej wobec oskarżonej powyżej warunkowo zawiesza na okres próby 4 /czterech/ lat; II. w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; III. zasądza od oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze w częściach na nich przypadających, w tym opłaty - od każdego z oskarżonych w kwocie po 300 /trzysta / złotych. UZASADNIENIE UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II AKa 54/20 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 4 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 28 maja 2019 roku, sygn. akt XVIII K 77/18. 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☒ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☒ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k. , chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 1. 1. 1. 1 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2. 1. 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut Apelacja obrońcy D. K. i M. K. - podnoszący obrazę art. 7 k.p.k. w zw. z art.410 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k. w zw. z art. 6 ust.1 EKPCz oraz art. 5§2 k.p.k. i art. 424§1 k.p.k. - naruszenia przepisów prawa materialnego tj. art. 286§1 k.k. w zw. z art. 294§1 k.k. , art. 18§1 k.k. w zw. z art. 9§1 i 2 k.k. w zw. z art. 1§1 i 3 k.k. , art. 46§1 k.k. - błąd w ustaleniach faktycznych będący następstwem naruszenia przepisów procesowych ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny - rażąca niewspółmierność kar jednostkowych oraz kar łącznych ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzuty wskazane przez obrońcę oskarżonych a odnoszące się do uchybienia przepisom procesowym nie były zasadne. Skarżący szczegółowo wskazał te elementy ustaleń faktycznych, które kwestionował /str. od 2 do 8 apelacji/, a które jego zdaniem poczynione zostały przez Sąd I instancji z naruszeniem instytucji wskazanych w art. 7 k.p.k. w zw. z art.410 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k. w zw. z art. 6 ust.1 EKPCz. W tych okolicznościach rozpoznając apelację w tym zakresie Sąd Apelacyjny zobowiązany był do ustalenia, czy faktycznie doszło do uchybienia wskazanym przez obrońcę przepisom. Analiza zarówno materiału dowodowego, jak też argumentacji Sądu I instancji, która wskazana została w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku prowadzi do wniosku, iż nie doszło do uchybień wskazanym normom prawnym przez obrońcę. Sąd I instancji ustalił winę oskarżonych głównie w oparciu o zeznania pokrzywdzonych, które co do zasady uznał za wiarygodne. Argumentacja Sądu I instancji nie budzi żadnych zastrzeżeń i daje pełne podstawy do uznania, że oceniając materiał dowodowy Sąd I instancji w pełni respektował normę z art. 7 k.p.k. Nie sposób także uznać, aby Sąd I instancji uchybił normie z art. 410 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k. czy też z art. 6 ust.1 EKPCz. Sam skarżący nie wskazał konkretnie na czym polegać miało uchybienie Sądu I instancji w tym zakresie. Przypomnieć jedynie należy, iż normy zawarte zarówno w art. 4 k.p.k. , jak tez w art. 6 ust.1 EKPCz ze swej natury stanowią gwarancje procesowe a zatem posiadają charakter norm tzw. ogólnych. Skarżący nie wykazał aby Sąd I instancji dopuścił się uchybień normom szczególnym, które z kolei ze swej istoty zabezpieczają przestrzeganie naczelnym zasad procesu /norm ogólnych/. Odmienna ocena materiału dowodowego przez skarżącego od tej, której dokonał Sąd I instancji w żadnym razie nie może przesądzić o stwierdzeniu uchybienia art. 7 czy też 410 k.p.k. Co więcej analiza zarzutów apelacji, jak też argumentacji zawartej w uzasadnieniu Sądu I instancji prowadzi do wniosku, że Sąd nie uchybił ani normie z art. 7 k.p.k. /co wskazano powyżej/, ani też normie z art. 410 k.p.k. O ile obrońca oskarżonych ocenia materiał dowodowy przez pryzmat osoby, którą reprezentuje, o tyle sąd zobligowany jest do dokonania oceny tego samego materiału dowodowego w sposób obiektywny. W przedmiotowej sprawie Sąd I instancji sprostał powyższemu. Dokonał całościowej oceny materiału dowodowego nie pomijając żadnego dowodu, który mógłby mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy /nie uchybił art. 410 k.p.k. /, nadto dokonał tego zgodnie z zasadami logicznego rozumowania, wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego /zgodnie z normą art.. 7 k.p.k. /. Zarzut obrazy art. 5§2 k.p.k. uznać należało za bezzasadny i to w stopniu oczywistym. W przedmiotowej sprawie nie wystąpiły bowiem wątpliwości, które potraktować należało na korzyść oskarżonych. Prezentowana przez skarżącego wątpliwość co do wiarygodności zeznań pokrzywdzonych nie stanowi przesłanki, o której mowa w art. 5§2 k.p.k. Za chybiony uznać należało także zarzut apelacyjny obrazy art. 424§1 k.p.k. w szczególności w obliczu treści art. 455a k.p.k. Zarzut obrazy prawa materialnego poprzez zastosowanie wobec oskarżonej kwalifikacji przypisanych czynów z art. 286§1 k.k. w zw. z art. 294§1 k.k. uznać należało także za oczywiście bezzasadny. Podnosząc ten zarzut w istocie skarżący nie wykazał aby faktycznie doszło do naruszenia prawa materialnego. Wskazać bowiem należy, iż obrońca ponownie kwestionował ustalenia faktyczne, których dokonał Sąd I instancji. Utrwalone stanowisko zarówno w orzecznictwie, jak też w doktrynie wyraźnie wskazuje, iż nie jest uprawniony zarzut obrazy prawa materialnego w sytuacji, kiedy skarżący kwestionuje treści ustaleń faktycznych, których dokonał Sąd I instancji /tak, jak w przedmiotowej sprawie/. Reasumując stwierdzić należy, iż obrońca nie wykazał aby w przedmiotowej sprawie doszło do obrazy prawa materialnego, skoro kwestionował dokonane przez Sąd I instancji ustalenia faktyczne. Zarzut obrazy art. 46§1 k.k. podobnie, jak zarzuty wskazane powyżej nie był zasadny. W tym zakresie Sąd II instancji w całości podzielił stanowisko Sądu Okręgowego zawarte w uzasadnieniu /str. 51 i nast./. Wskazać jedynie należy, iż fakt nie wyrządzenia pokrzywdzonej H. C. szkody polegającej na pozbawieniu oskarżycielki posiłkowej możliwości dochodzenia roszczeń względem spółki (...) w żadnym razie nie stanowi uchybienia art. 46§1 k.k. Sąd Apelacyjny podzielił stanowisko obrońcy w zakresie rażącej niewspółmierności orzeczonej wobec oskarżonej D. K. - kar zarówno jednostkowych, jak też kary łącznej. Zbędnym byłoby przytaczanie argumentacji obrońcy, która co do zasady uznana została przez Sąd II instancji za zasadną i doprowadziła w tym zakresie do zmiany orzeczenia Sądu I instancji. Nie zasługiwało na aprobatę stanowisko obrońcy odnoszące się do kar orzeczonych wobec M. K. . Kwestionując ich wymiar obrońca nie wskazał takich okoliczności, których Sąd I instancji nie wziąłby pod uwagę. Sąd Okręgowy uwzględnił wobec tej oskarżonej okoliczności zarówno łagodzące, jak też obciążające. Reguły, które zastosował Sąd I instancji wymierzając kary zarówno jednostkowe, jak też łączną wobec tej oskarżonej w pełni wypełniają dyrektywy z art. 53§1 i 2 k.k. Wnioski Zmiana poprzez uznanie oskarżonych za niewinne popełnienia przypisanych im czynów, bądź uchylenie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zmiana orzeczonych kar wobec M. K. . ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Wobec uznania zarzutów apelacyjnych za niezasadne - także wnioski wynikające z podnoszonych zarzutów uznać należało za niezasadne. Lp. Zarzut Apelacja obrońcy P. K. - podnoszący obrazę art. 7 k.p.k. i 410 k.p.k. - błąd w ustaleniach faktycznych; - naruszenie art. 192§2 k.p.k. - rażącej niewspółmierności kary ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Apelacja pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej H. J. (1) - podnoszący obrazę art. 7 i 410 k.p.k. - błędu w ustaleniach faktycznych - obrazy prawa materialnego, będącej następstwem uchybień procesowych oraz błędu w ustaleniach faktycznych; - naruszenia art. 46§1 k.k. - rażącej niewspółmierności orzeczonych wobec oskarżonych kar. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Odnośnie zarzutów apelacyjnych obrońcy P. K. . Podobnie jak w przypadku oskarżonej D. K. , także obrońca P. K. kwestionował ocenę materiału dowodowego, której dokonał Sąd I instancji, tj. podnosił, iż Sąd Okręgowy dopuścił się uchybienia normie art. 7 k.p.k. stosując się do dyrektywy, nakazującej – zwięzłe odniesienie się do zarzutów apelacyjnym – wskazać należy, iż wszelkie rozważania, które wskazane zostały odnośnie zarzutów apelacyjnych obrońcy oskarżonej D. K. zachowują swoją aktualność także w odniesieniu do zarzutów obrońcy P. K. . Także w tym przypadku Sąd I instancji dokonał wszechstronnej, co istotne obiektywnej analizy zgromadzonego materiału dowodowego. Procedowanie w oparciu o zasadę obiektywizmu, bezstronności a co za tym idzie dokonanie oceny materiału dowodowego w oparciu o zasady logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego – pozostaje pod ochroną normy z art. 7 k.p.k. Odmienna ocena tego samego materiału dowodowego, którą przedstawił obrońca i argumentacja zawarta w uzasadnieniu nie są przekonujące. Jest to subiektywne stanowisko obrońcy, które wynika z faktu reprezentowania osoby oskarżonego. Podnosząc zarzut obrazy normy z art. 410 k.p.k. skarżący wskazał okoliczności, które zdaniem jego pominięte zostały przez Sąd I instancji. Analiza zarówno materiału dowodowego, jak też treści uzasadnienia Sądu I instancji w żadnym razie nie prowadzi do wniosku, że Sąd Okręgowy dopuścił się wskazywanego przez obrońcę uchybienia. Wręcz przeciwnie Sąd I instancji przeanalizował całość zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, tyle tylko, że z faktów podnoszonych przez obrońcę Sąd I instancji nie wyciągnął wniosków tożsamych z tymi, które prezentuje skarżący. Okoliczność ta nie może zostać uznana za uchybienie art. 410 k.p.k. Nie podzielając stanowiska skarżącego w zakresie uchybień przepisom procesowym, w sposób oczywisty za bezzasadny uznać należało także zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, skoro miał on być następstwem uchybienia, o którym mowa w art. 438 pkt 2 k.p.k. Skarżący nie wykazał także, aby w przedmiotowej sprawie Sąd I instancji dopuścił się uchybienia art. 192§2 k.p.k. Wskazane przez obrońcę fragmenty zeznań pokrzywdzonej na stronie 11 apelacji w żadnym razie nie przekonują o słuszności jego zarzutu. Całościowa analiza zeznań świadka nie wskazuje, aby wobec H. J. (1) zachodziły przesłanki z art. 192§2 k.p.k. Sąd Apelacyjny nie podzielił stanowiska obrońcy w zakresie zarzutu wskazanego w art. 438 pkt 4 k.p.k. Sąd Okręgowy uzasadnił swoje stanowisko w tym zakresie /str. 49-50/ a Sąd II instancji w całości podzielił to stanowisko w części odnoszącej się do oskarżonego K. . Odnośnie zarzutów apelacyjnych pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej H. J. (1) . Pełnomocnik wskazanej powyżej oskarżycielki posiłkowej nie wykazał aby doszło do wskazywanych przez niego uchybień. Formułując zarzut wskazany w punkcie 1 apelacji skarżący starał się wykazać, że odpowiedzialność P. K. obejmować powinna szerszy zakres przy doprowadzeniu H. J. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem niżeli ten, który przyjął Sąd I instancji. Sąd Apelacyjny nie podzielił stanowiska skarżącego, uznając, że ustalenia Sądu I instancji poprzedzone zostały profesjonalną oceną zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, która to ocena pozostaje pod ochroną art. 7 k.p.k. Dla przykładu /str. 3 apelacji/ z faktu, że oskarżony K. w styczniu 2015r. miał zapewniać H. J. (1) , iż środki pieniężne przekazane przez nią dotychczas zostały przeznaczone na działalność związaną z handlem winami – wnioskować należało, iż w tym wcześniejszym okresie brał udział w popełnieniu przestępstwa na szkodę tej pokrzywdzonej. Logika tego podawanego przez skarżącego faktu w żadnym razie nie mogła doprowadzić do przyjęcia postawionej tezy przez skarżącego, tj. o sprawstwie oskarżonego. Wręcz przeciwnie ustalenie takiego, jeżeliby do niego doszło nie byłoby prawidłowe, gdyż oparte byłoby na niedopuszczalnym domniemaniu. Pozostałe podnoszone w tym punkcie apelacji treści, podobnie jak przytoczona powyżej zmierzają do rozszerzenia odpowiedzialności oskarżonego K. w oparciu jedynie o domniemania. Taki sposób oceny materiału dowodowego i wnioskowania a następnie ustalenia winy jest niedopuszczalny w procedurze karnej. Z tych względów zarzut pełnomocnika oskarżycielki uznać należało za niezasadny. Zarzut obrazy prawa materialnego /punkt 2 apelacji/ co do zasady zawierający tożsamy błąd, jak miało to miejsce w przypadku obrońcy D. K. . W tym zakresie aktualne pozostają rozważania odnoszące się do tej kwestii, a podane przy analizie apelacji obrońcy D. K. . Także ten skarżący kwestionując ustalenia faktyczne i domagając się ich zmiany w sposób nieuprawniony w tych okolicznościach podnosił obrazę prawa materialnego w zakresie przypisanego oskarżonemu K. czynu. Reasumują stwierdzić należy, iż także ten zarzut nie był zasadny. Kwestionowane przez skarżącego orzeczenie w zakresie zastosowania art. 46§1 k.k. wobec wszystkich oskarżonych, zdaniem Sądu Apelacyjnego było poprawne. Tym samym Sąd II instancji nie podzielił stanowiska skarżącego także w tym zakresie. W tym zakresie Sąd Apelacyjny w całości podzielił stanowisko Sądu I instancji /str. 51 uzasadnienia/. Wbrew twierdzeniom pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej – Sąd I instancji nie dopuścił się uchybienia w postaci orzeczenia wobec oskarżonych rażąco niewspółmiernych kar w zakresie ich łagodności. Odnośnie kar wymierzonych wobec oskarżonej M. K. i P. K. – Sąd Apelacyjny w całości podzielił pogląd Sądu I instancji, uznając, że przy ich wymierzeniu Sąd ten zastosował się do normy z art. 53§1 i 2 k.k. Uwzględniając natomiast apelację w zakresie kary orzeczonej wobec D. K. – na jej korzyść, tym samym Sąd II instancji nie podzielił stanowiska co do tej oskarżonej w tożsamym zakresie a wyrażonym w apelacji pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej. Wnioski Obrońcy P. K. - Zmianę poprzez uznanie oskarżonego za niewinnego; - uchylenie sprawy do ponownego rozpoznania; - obniżenie orzeczonej wobec oskarżonego kary. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej H. J. (2) - zmianę orzeczenia w sposób szczegółowo wskazany w apelacji ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Wobec uznania zarzutów apelacyjnych wskazanych powyżej skarżących za niezasadne- także wnioski tych skarżących uznać należało za niezasadne. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy - wobec oskarżonej D. K. – w zakresie winy - wobec P. K. i M. K. – w całości Zwięźle o powodach utrzymania w mocy - wobec nie uwzględnienia zarzutów apelacyjnych 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany Wobec oskarżonej D. K. : 5. Uchylono karę łączną pozbawienia wolności orzeczoną w punkcie VII; 6. orzeczone wobec oskarżonej kary pozbawienia wolności w punktach II i V obniżono do roku i 6 /sześciu/ miesięcy za każdy z przypisanych jej czynów; 7. na podstawie art. 85 k.k. i art. 86§1 k.k. w brzemieniu obowiązującym przed dniem 1 lipca 2015r. w zw. z art. 4 §1 k.k. orzeczone wobec oskarżonej kary pozbawienia wolności połączono i wymierzono karę łączną 2 /dwóch/ lat pozbawienia wolności; 8. na podstawie art. 69§1 i 2 k.k. i art. 70§1 pkt 1 k.k. w brzemieniu obowiązującym przed dniem 1 lipca 2015r. w zw. z art. 4 §1 k.k. wykonanie kary łącznej pozbawienia wolności orzeczonej wobec oskarżonej warunkowo zawieszono na okres próby 4 /czterech/ lat; Zwięźle o powodach zmiany Zmiana orzeczenia we wskazanym powyżej zakresie podyktowana była uwzględnieniem zarzutów apelacyjnych. 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. Nie dotyczy ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia Nie dotyczy 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia Nie dotyczy 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia Nie dotyczy 4.1. ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia Nie dotyczy 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania Nie dotyczy 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności III Zasądzono od oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze w częściach na nich przypadających, w tym opłaty - od każdego z oskarżonych w kwocie po 300 /trzysta / złotych. 7. PODPIS Jerzy Leder Rafał Kaniok Dorota Radlińska 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Obrońca osk. M. K. Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 28.05.2019r. sygn. akt XVIII K 77/18 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☒ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k. , chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 2 Podmiot wnoszący apelację Obrońca osk. D. K. Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 28.05.2019r. sygn. akt XVIII K 77/18 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☒ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k. , chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 3 Podmiot wnoszący apelację Obrońca osk. P. K. Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 28.05.2019r. sygn. akt XVIII K 77/18 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k. , chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 4 Podmiot wnoszący apelację Pełnomocnik oskarżycielki posiłkowej H. J. Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 28.05.2019r. sygn. akt XVIII K 77/18 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☒ co do winy ☒ co do kary ☒ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k. , chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana