II AKA 55/16

Sygn. akt II AKa 55/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 5 maja 2016 r. Sąd Apelacyjny w Szczecinie, II Wydział Karny w składzie: Przewodnicząca: SSA Bogumiła Metecka-Draus (spr.) Sędziowie: SA Grzegorz Chojnowski SA Janusz Jaromin Protokolant: st. sekr. sądowy Karolina Pajewska przy udziale prokuratora Prokuratury Regionalnej Michała Lasoty po rozpoznaniu w dniu 5 maja 2016 r. sprawy R. Ś. oskarżonego z art. 310 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. z powodu apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 27 października 2015 r., sygn. akt III K 258/13 I. zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; II. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz r. pr. B. M. kwotę 738 (siedemset trzydzieści osiem) złotych z VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym; III. zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych związanych z postępowaniem odwoławczym. Janusz Jaromin Bogumiła Metecka-Draus Grzegorz Chojnowski Sygn. akt II AKa 55/16 UZASADNIENIE Sąd Okręgowy w Szczecinie, wyrokiem z dnia 27 października 2015 r., wydanym w sprawie o sygn. akt III K 258/13 uznał oskarżonego R. Ś. (poprzednio L. ) winnego tego, że: - w dniu 15 stycznia 2012 r. w S. , będąc uprzednio skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Szczecinie z dnia 12 lipca 2006r ( sygn. akt IV K 193/ 06) za przestępstwo z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. , za które wymierzono mu karę 2 lat pozbawienia wolności, który to wyrok został następnie objęty wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Szczecinie z dnia 8 lipca 2008 r. ( sygn. IV K 663/08), którym oskarżonemu wymierzono karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbywał w okresie od 27 maja 2006r do dnia 16 kwietnia 2007r oraz od dnia 17 listopada 2008r do dnia 26 maja 2009 r., w ciągu pięciu lat po odbyciu wymienionej kary, działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, dokonał podrobienia polskiego pieniądza w postaci banknotu o nominale 100 zł serii (...) , data emisji 1994 r. poprzez stworzenie skanu wyżej opisanego banknotu, utworzenie na jednostce centralnej komputera marki H. (...) pliku graficznego zawierającego wizerunek banknotu i jego wydrukowanie, a następnie w dniu 16 stycznia 2012 r. na terenie marketu (...) znajdującego się przy ul. (...) w S. wyżej opisany podrobiony banknot o nominale 100 zł puścił w obieg płacąc nim za zakupione towary tj. popełnienia czynu opisanego w art. 310 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i przy przyjęciu, że czyn ten stanowił wypadek mniejszej wagi za ten czyn na podstawie art. 310 § 1 i 3 k.k. przy zastosowaniu art. 60 § 6 pkt 2 k.k. wymierzył mu karę 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, - w dniu 15 stycznia 2012 r .w S. , będąc uprzednio skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Szczecinie z dnia 12 lipca 2006 r. ( sygn. akt IV K 193/ 06) za przestępstwo z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. , za które wymierzono karę 2 lat pozbawienia wolności, który to wyrok został następnie objęty wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Szczecinie z dnia 8 lipca 2008 r. ( sygn. IV K 663/08), którym oskarżonemu wymierzono karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbywał w okresie od 27 maja 2006 r. do dnia 16 kwietnia 2007r oraz od dnia 17 listopada 2008r do dnia 26 maja 2009 r., w ciągu pięciu lat po odbyciu wymienionej kary, działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, czynił przygotowania do podrobienia polskich pieniędzy w postaci banknotów o nominałach 100 zł serii (...) , rok emisji 1994 i 50 złotych serii (...) , rok emisji 1994, w ten sposób, iż w celu podrobienia wyżej opisanych banknotów stworzył na jednostce centralnej komputera marki H. (...) pliki graficzne stanowiące zeskanowane wizerunki wyżej opisanych banknotów o nominałach 50 zł i 100 zł, tj. popełnienia czynu opisanego w art. 310 § 4 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i za ten czyn na podstawie art. 310 § 4 k.k. wymierzył mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności. Na podstawie art. 85 k.k. w zw. z art. 86 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. połączył orzeczone wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności i wymierzył mu karę łączną 3 (trzech) lat pozbawienia wolności. Na podstawie art. 316 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego przepadek: podrobionego banknotu o nominale 100 złotych seria (...) , data emisji 1994 r., laptopa H. (...) ( (...) ) wraz z kablem zasilającym i zasilaczem oraz urządzenia wielofunkcyjnego H. (...) ( (...) ). Na podstawie art. 63 § 1 k.k. zaliczył na poczet orzeczonej wobec oskarżonego kary łącznej pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 16 stycznia 2012r do dnia 7 marca 2012r., przyjmując, że jeden dzień pozbawienia wolności jest równy jednemu dniowi kary pozbawienia wolności. Natomiast na podstawie art. 627 k.p.k. i art. 2 ustęp 1 pkt 5 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty procesu. Apelację od tego wyroku wniosła obrońca oskarżonego zarzucając obrazę przepisów postępowania w zakresie, który miał wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie: - art. 4 k.p.k. , polegającą na naruszeniu zasady obiektywizmu, w tym nakazu badania i uwzględnienia okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego, - art. 5 § 2 k.p.k. poprzez rozstrzygnięcie występujących w sprawie wątpliwości na niekorzyść oskarżonego i przyjęcie najmniej korzystnej dla niego wersji wydarzeń, - art. 7 k.p.k. , poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, brak właściwego rozważenia całokształtu zebranych w sprawie dowodów, dokonanie oceny dowodów w sposób sprzeczny z zasadami prawidłowego rozumowania, wiedzy i doświadczenia życiowego polegającego na przyjęciu, iż oskarżony dopuścił się zarzucanych mu czynów pomimo, iż podstawy do przyjęcia winy oskarżonego nie są dostateczne w szczególności w stosunku do zeznań A. Ś. i S. B. , przy czym zeznania A. Ś. Sąd uznał za niewiarygodne z tej przyczyny, że jest małżonką oskarżonego, gdy tymczasem w toku składania zeznań w sposób logiczny podała ona przyczyny dla jakich pamięta dzień 15 stycznia 2012 r., - poprzez brak dążenia Sądu pierwszej instancji, aby zostały wyjaśnione wszystkie istotne okoliczności sprawy, które wskazują na istnienie lub nie w zachowaniu oskarżonego znamion zarzucanych mu czynów, a w szczególności nieuwzględnienie wniosków dowodowych składanych przez obrońcę oskarżonego w toku przewodu sądowego. Tak argumentując, apelująca wniosła o zmianę orzeczenia poprzez uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanych mu czynów, ewentualnie, z daleko posuniętej ostrożności procesowej, o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. Nadto wniosła o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego za postępowanie przed Sądem odwoławczym. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Apelacja obrońcy okazała się bezzasadna. Odnosząc się do sformułowanych w skardze odwoławczej zarzutów procesowych, stwierdzić należy, iż Sąd Okręgowy procedował prawidłowo, nie naruszając podstawowych zasad procesu karnego oraz poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne i to w oparciu o całokształt materiału dowodowego. Stanowisko swoje w sposób wyczerpujący oraz zgodny z regułami art. 7 k.p.k. uzasadnił w obszernych pisemnych motywach, sformułowanych zgodnie z wymogami art. 424 § 1 k.p.k. Nie ma racji skarżąca, gdy zarzuca Sądowi orzekającemu naruszenie zasady obiektywizmu ( art. 4 k.p.k. ) i niewłaściwą, bo niespełniającą zasad art. 7 k.p.k. , ocenę dowodów ( art. 7 k.p.k. ) poprzez uznanie za niewiarygodnych zeznań A. Ś. oraz S. B. , a przyznanie waloru wiarygodności dowodom niekorzystnym dla oskarżonego. Lektura uzasadnienia wyroku wskazuje bowiem, iż Sąd pierwszej instancji miał w polu widzenia wszystkie dowody zebrane w toku postępowania – zarówno te niekorzystne, jak i te przemawiające na korzyść oskarżonego. Wbrew temu, co zarzuca skarżąca, w sprawie nie zaistniały tego typu wątpliwości, których nie dałoby się usunąć, oceniając zgromadzone dowody zgodnie z zasadami prawidłowego rozumowania oraz kierując się doświadczeniem życiowym. Sam fakt występowania w sprawie sprzecznych dowodów nie implikuje jeszcze podstaw do zastosowania zasady wyrażonej w art. 5 § 2 k.p.k. . Dowody te wszak podlegają swobodnej ocenie Sądu meriti przez pryzmat okoliczności wymienionych w art. 7 k.p.k. Dopiero, gdyby ocena ta nie doprowadziła do jednoznacznych ustaleń, wchodziłoby w grę zastosowanie art. 5 § 2 k.p.k. W rozpoznanej sprawie Sąd Okręgowy dokonał jednak logicznej i przekonywującej oceny zgromadzonych dowodów. Po przeprowadzeniu wnikliwej analizy wyjaśnień oskarżonego, słusznie Sąd ten odmówił im wiary trafnie wskazując na ich niekonsekwencje i brak logiki. Skoro w świetle opinii biegłego z zakresu badań komputerowych, bezspornym było, iż wszystkie pliki uwidaczniające zeskanowane wizerunki banknotów o nominale 50 złotych i 100 złotych zostały wytworzone na komputerze A. N. (1) w dniu 15 stycznia 2012 r., to trafnie Sąd orzekający odrzucił jako wykrętne wyjaśnienia oskarżonego, że falsyfikat banknotu 100 złotowego otrzymał on od A. N. (1) . A. N. (1) bowiem od 13 stycznia 2012 r. przebywał w Wielkiej Brytanii, a więc nie mógł przed tą datą, jak twierdzi oskarżony, przekazać mu podrobionego banknotu, który wytworzony został w dniu – gdy ten przebywał już w Wielkiej Brytanii. Zasadnie też Sąd Okręgowy zakwestionował zeznania A. Ś. i S. B. . Nie sposób uznać, że po upływie trzech lat, zeznające szczegółowo pamiętały, że oskarżony 15 stycznia 2012 roku przez cały dzień rąbał drzewo i w związku z tym nie mógł tego dnia udać się do mieszkania A. N. (1) . Słusznie Sąd pierwszej instancji skonstatował, iż zarówno żona oskarżonego jak i jej koleżanka, miały interes w tym, by uchronić go przed odpowiedzialnością karną zwłaszcza, że z zeznań T. P. wynikało, iż rąbanie drzewa przez oskarżonego miało miejsce w dniu kolędy, tj. 16 stycznia 2012 roku. W świetle powyższych wywodów przyjąć należy, że Sąd rozstrzygający trafnie uznał winę oskarżonego w zakresie przypisanych mu czynów. Oskarżony podczas pobytu A. N. (1) w Wielkiej Brytanii, przebywał w jego mieszkaniu, korzystał z jego laptopa i posłużył się 100 złotowym banknotem, wytworzonym na tym laptopie, w sklepie (...) . Całkowicie więc zasadnie, Sąd ten uznał, że nikt poza oskarżonym nie mógł wytworzyć, falsyfikatu banknotu 100 złotowego, którym właśnie oskarżony posłużył się w sklepie (...) . Także ocena prawna zachowania oskarżonego jest prawidłowa. Słusznie Sąd Okręgowy ocenił, że podrobienie banknotu było łatwe do zauważenia i przez to falsyfikat ten został zakwestionowany przez sprzedawczynię, a przez oskarżonego niewykorzystany i z tego powodu trafnie przyjęto wypadek mniejszej wagi. Odnosząc się do rozstrzygnięcia w zakresie kary – zarówno kar jednostkowych, jak i kary łącznej pozbawienia wolności, to stwierdzić należy, iż Sąd orzekający miał na uwadze wszystkie okoliczności wymienione w art. 53 k.k. , w szczególności wielokrotną karalność oskarżonego, a przy kształtowaniu kary łącznej związek przedmiotowo – czasowy, przypisanych mu czynów. W ocenie Sądu odwoławczego wszystkie prawidłowo wymienione przez Sąd pierwszej instancji okoliczności, mające wpływ na wymiar kary, zostały przez ten Sąd dostrzeżone i należycie uwzględnione. Oskarżony niewątpliwie jest sprawcą niepoprawnym, o czym dobitnie świadczą kolejne dwa wyroki zapadłe już po popełnieniu przestępstw rozpoznawanych w niniejszej sprawie (k. (...) ), a zatem wymaga zintensyfikowanych oddziaływań resocjalizacyjnych w warunkach izolacji. Reasumując, Sąd Apelacyjny stwierdził, iż w sytuacji, gdy Sąd orzekający, po należytym przeprowadzeniu postępowania obdarzył wiarą określone dowody, bez wątpienia wskazujące na sprawstwo oskarżonego w zakresie mu zarzucanym, a następnie w oparciu o nie i zgodnie z ich treścią ustalił stan faktyczny, to w żaden sposób nie można zgodzić się ze skarżącą, że dokonana przez ten Sąd ocena dowodów jest błędna. Zatem wyrok Sądu pierwszej instancji jako słuszny i sprawiedliwy, należało utrzymać w mocy. Oskarżony nie posiada żadnego majątku, a ma zobowiązania alimentacyjne stąd, należało zwolnić go od ponoszenia kosztów sądowych związanych z postępowaniem odwoławczym ( art. 624 § 1 k.p.k. ). Obrońca oskarżonego złożyła wniosek o przyznanie od Skarbu Państwa kosztów obrony z urzędu, stwierdzając, że nie zostały one uiszczone, dlatego orzeczenie kosztów na jej rzecz, uzasadnione jest treścią § 2 ust. 1-3, §14 ust. 2 pkt 5, § 19 i § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu . Janusz Jaromin Bogumiła Metecka-Draus Grzegorz Chojnowski