II AKa 288/14

Sygn. akt II AKa 288/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 grudnia 2014 r. Sąd Apelacyjny w Łodzi, II Wydział Karny, w składzie: Przewodniczący: SSA Wiesław Masłowski Sędziowie: SA Piotr Feliniak (spr.) SA Jarosław Papis Protokolant: st.sekr.sądowy Łukasz Szymczyk przy udziale J. S. , Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Łodzi po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2014 r. sprawy T. K. (1) oskarżonego z art. 13 §1 kk w zw. z art. 280 §2 kk na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę od wyroku Sądu Okręgowego w Łodzi z dnia 5 sierpnia 2014 r., sygn. akt XVIII K 95/14 1) utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację za oczywiście bezzasadną. 2) zwalnia oskarżonego od kosztów sądowych za drugą instancję. II AKa 288/14 UZASADNIENIE Wyrokiem Sądu Okręgowego w Łodzi z dnia 5 sierpnia 2014 roku, w sprawie sygn. akt XVIII K 95/14 oskarżonego T. K. uznano za winnego tego, że w dniu 25 kwietnia 2014 r. w Ł. , posługując się niebezpiecznym przedmiotem w postaci noża i grożąc M. P. jego użyciem poprzez przyłożenie go do boku pokrzywdzonego, a także stosując przemoc na osobie pokrzywdzonego, polegającą na kopnięciu go w kolano, usiłował dokonać na jego szkodę zaboru w celu przywłaszczenia telefonu komórkowego marki S. (...) o wartości 1800 złotych, przy czym zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na postawę pokrzywdzonego i jego ucieczkę z miejsca zdarzenia, i przyjmując, że oskarżony swoim zachowaniem wyczerpał dyspozycję art. 13 §1 kk w zw. z art. 280 §2 kk , na podstawie art. 280 §2 kk w zw. z art. 14 §1 kk wymierzono oskarżonemu karę 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Na podstawie art. 63 §1 kk na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zaliczono oskarżonemu okres jego tymczasowego aresztowania od dnia 26 kwietnia 2014 roku do dnia 5 sierpnia 2014 roku. Rozstrzygnięto o dowodach rzeczowych i kosztach nieopłaconej obrony z urzędu. Zwolniono oskarżonego od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych (wyrok k. 179). Apelację od powyższego złożył obrońca oskarżonego. Na zasadzie art. 425 §1 i 2 kpk i 444 kpk zaskarżył powyższy wyrok w całości na korzyść oskarżonego. Na zasadzie art. 438 pkt. 2 i 3 kpk wyrokowi temu zarzucił : ̶ obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść wyroku, a mianowicie art. 4 kpk , art. 7 kpk oraz art. 410 i 424 §1 kpk poprzez dokonanie ustaleń w tej części, która dotyczyła posłużenia się przez oskarżonego nożem, na podstawie dowolnej, wybiórczej oceny materiału dowodowego, analizowanego bez wzajemnego powiązania zależności, z pominięciem zasad logicznego rozumowania i wbrew zasadom wiedzy i doświadczenia życiowego, a nadto ̶ oparcie ustaleń faktycznych w tym zakresie wyłącznie na zeznaniach pokrzywdzonego M. P. oraz bezzasadną odmowę wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego oraz w części zeznaniom M. S. – bez należytego uzasadnienia takiego stanowiska, a w konsekwencji ̶ błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, który mógł mieć wpływ na jego treść, polegający na uznaniu sprawstwa oskarżonego T. K. w zarzucanym mu aktem oskarżenia czynie, podczas gdy prawidłowo oceniony materiał dowodowy prowadzi do wniosku, że oskarżony swoim działaniem dopuścił się przestępstwa usiłowania rozboju opisanego znamionami przepisu §1 art. 280 kk . Na zasadzie art. 427 §1 kpk wniósł, aby sąd odwoławczy, działając na podstawie art. 437 §1 i 2 kpk , zmienił zaskarżony wyrok, orzekł odmiennie co do istoty sprawy i eliminując z opisu czynu posłużenie się przez oskarżonego niebezpiecznym przedmiotem w postaci noża, uznał oskarżonego winnym usiłowania rozboju zakwalifikowanego z art. 280 §1 kk i wymierzył mu za ten czyn karę 2 lat pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 5 lat próby, ewentualnie uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę sądowi I instancji do ponownego rozpoznania (apelacja k. 234-236). Wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 18 grudnia 2014 roku utrzymano w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację za oczywiście bezzasadną (k. 288). Wniosek o sporządzenie uzasadnienia złożył obrońca oskarżonego (k. 325). Sąd Apelacyjny zważył, co następuje. Apelacja okazała się oczywiście bezzasadna. Wprawdzie z jej treści wynika, że oskarżony nie kwestionuje co do zasady swojego sprawstwa, a apelacja dotyczy ustalenia sądu I instancji, związanego z przyjęciem posłużenia się niebezpiecznym przedmiotem w postaci noża, to nie sposób nie dostrzec jej wad konstrukcyjnych. Przypomnieć autorowi apelacji należy, że zarzut naruszenia art. 410 kpk może być zasadny jedynie w przypadku, gdy sąd opierał się na materiale dowodowym, który w sprawie nie został ujawniony, bądź orzekał w oparciu jedynie o część ujawnionego materiału dowodowego (patrz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 czerwca 2013 roku, sygn. akt IV KK 82/13, LEX 1350322). Obraza przepisu art. 424 kpk nigdy nie jest naruszeniem prawa procesowego mającym wpływ na treść orzeczenia, bowiem do sporządzenia uzasadnienia dochodzi po wydaniu wyroku (patrz wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 12 kwietnia 2013 r., sygn. akt II AKa 95/13, LEX 1312112). Obraza art. 4 kpk nie może być podstawą zarzutu apelacyjnego, bowiem formułuje ogólną zasadę procesową, której naruszenie może nastąpić przez obrazę konkretnych przepisów postępowania gwarantujących realizację zasady obiektywizmu (patrz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 kwietnia 2010 roku, sygn. akt III KK 92/10, OSNwSK z 2010 roku, z. 1 poz. 775). Problematyką wskazania jako podstaw apelacyjnych w ramach przesłanki określonej w art. 438 pkt 3 kpk , art. 4 kpk , art. 410 kpk oraz art. 424 kpk zajął się także w sposób analogiczny jak w wyżej cytowanych orzeczeniach Sąd Apelacyjny w Krakowie, wydając w dniu 14 maja 2008 roku wyrok w sprawie II AKa 50/08, opublikowany w KZS z 2008 roku, z. 9, poz. 35. Z uwagi na fakt, iż sformułowany zarzut, jako wiodący wskazywał przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, podnieść należy, iż przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną reguły z art. 7 kpk , jeżeli jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy, stanowi wyraz rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść jak i na niekorzyść oskarżonego oraz jest zgodne ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, a nadto zostało wyczerpująco i logicznie uargumentowane w uzasadnieniu wyroku (patrz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 grudnia 2012 roku, sygn. akt III KK 298/12, LEX 1232292). W ocenie Sądu Apelacyjnego, analiza treści zapadłego rozstrzygnięcia w kontekście jego pisemnych motywów, dowodów zgromadzonych w sprawie i ujawnionych w toku postępowania rozpoznawczego wskazuje, iż zaskarżony wyrok, wbrew treści zarzutów zawartych w wywiedzionej skardze apelacyjnej, wszystkie powyższe kryteria spełnia, a więc pozostaje pod ochroną reguły wyrażonej w treści tego przepisu. Każdy fakt i okoliczności, mające znaczenie w przedmiotowej sprawie, zostały bowiem przez sąd orzekający uwzględnione, ocenione i znalazły odpowiednie odzwierciedlenie w pisemnych motywach zaskarżonego orzeczenia. Ustalenia sądu co do przebiegu zdarzenia znajdują oparcie w przywołanych dowodach, zaś ocena źródeł dowodowych jest kompleksowa i wszechstronna i nie nosi cech dowolności, o których pisze w swojej apelacji obrońca oskarżonego. Odnosząc się do podnoszonej w apelacji okoliczności związanej z ustaleniem posługiwania się przez oskarżonego nożem, to Sąd Apelacyjny w całości podzielił zapatrywania Sądu Okręgowego w zakresie ocen wyrażonych na k. 6-10. Mają one charakter kompleksowy i wyczerpujący i ponowne przytaczanie użytej argumentacji byłoby zbędnym przywoływaniem tych samych okoliczności oraz ocen. Ponadto nie sposób nie zauważyć, iż skarżący w istocie nie podważył argumentacji sądu I instancji, lecz przeciwstawił jej własną, dokonaną w uzasadnieniu apelacji, ocenę. Tak sformułowany środek odwoławczy ma więc charakter, nie podlegającej uwzględnieniu w postępowaniu odwoławczym, polemiki z prawidłowymi ustaleniami oraz ocenami Sądu Okręgowego. Z tych względów orzeczono jak w sentencji wyroku.