II AKa 46/05

Sygn. akt : II AKa 46/05 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 1 czerwca 2005 r. Sąd Apelacyjny w Katowicach w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący SSA Wojciech Kopczyński (spr.) SSA Jolanta Śpiechowicz SSA Helena Kubaty SSA Marek Charuza SSO del. Waldemar Szmidt Protokolant Sylwia Radzikowska przy udziale Prokuratora Prok. Apel. Małgorzaty Siemińskiej po rozpoznaniu w dniu 31 maja 2005 r. sprawy 1. S. P. ur. (...) w miejscowości K. syna H. i J. , 2. J. K. (1) ( K. ) ur. (...) w S. syna W. i L. , 3. T. B. (1) ( B. ) ur. (...) w K. syna S. i K. , 4. G. P. ur. (...) w Z. syna J. i N. , 5. K. P. ( P. ) ur. (...) w P. córki J. i A. , 6. G. O. ( O. ) ur. (...) w D. syna J. i M. , 7. A. O. ( O. ) ur. (...) w B. syna G. i D. oskarżonych z art. 13§1 kk w zw. z art. 148§1 kk i inne na skutek apelacji prokuratora i obrońców oskarżonych oraz pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej I. M. (1) od wyroku Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 20 kwietnia 2004 r. sygn. akt. XVI K 102/01 1. zmienia pkt 51 zaskarżonego wyroku w ten sposób, że na mocy art. 414§1 kpk w zw. z art. 17§1 pkt 4 kpk umarza postępowanie karne w zakresie czynu oskarżonego G. O. opisanego w pkt IX aktu oskarżenia przyjmując, że zaniechał on zawiadomienia o jego dokonaniu z obawy przed odpowiedzialnością karną, grożącą jemu samemu i w tym zakresie kosztami postępowania obciąża Skarb Państwa, 2. zmienia pkt 57 zaskarżonego wyroku w ten sposób, że uniewinnia oskarżonego A. O. od czynu z art. 240§1 kk zarzucanego mu w pkt VII aktu oskarżenia i w tym zakresie kosztami postępowania obciąża Skarb Państwa, 3. zmienia pkt 58 zaskarżonego wyroku w ten sposób, że uznając oskarżonego A. O. za winnego popełnienia występku z art. 239§1 kk opisanego w pkt VIII aktu oskarżenia, na mocy art. 239§3 kk odstępuje od wymierzenia mu kary przyjmując, że ułatwiał oskarżonemu S. P. ucieczkę z miejsca przestępstwa z obawy przed odpowiedzialnością karną, grożącą jego ojcu, a więc osobie mu najbliższej, 4. zmienia pkt 60 zaskarżonego wyroku w ten sposób, że na mocy art. 85 kk i 86§1 kk wymierza oskarżonemu A. O. nową karę łączną w wymiarze 3 (trzech) lat pozbawienia wolności, 5. zmienia pkt 61 zaskarżonego wyroku w ten sposób, że na mocy art. 63§1 kk na poczet orzeczonej wobec oskarżonego A. O. nowej kary łącznej pozbawienia wolności, zalicza mu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie w dniach 23 października 1998r., 7 stycznia 1999r. i 3 czerwca 1999r., 6. zmienia pkt 38 zaskarżonego wyroku w ten sposób, że na mocy art. 63§1 kk zalicza oskarżonemu J. K. (1) na poczet orzeczonej wobec niego kary łącznej pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności w niniejszej sprawie od dnia 2 czerwca 1999r. do dnia 20 września 1999r. i od dnia 27 lipca 2000r. do dnia 22 lutego 2005r., 7. na mocy art. 63§1 kk zalicza oskarżonemu S. P. na poczet orzeczonej wobec niego kary łącznej dożywotniego pozbawienia wolności okres tymczasowego aresztowania w sprawie od dnia 24 sierpnia 2004r. do dnia 1 czerwca 2005r., 8. w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy, 9. zasądza od oskarżonych K. P. i S. P. solidarnie na rzecz oskarżycielki posiłkowej I. M. (1) kwotę 3600 (trzy tysiące sześćset) złotych tytułem zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym, 10. zasądza od Skarbu Państwa (Sąd Okręgowy w Katowicach) na rzecz adwokatów A. A. , A. K. (1) (obrońców oskarżonego S. P. ), J. C. ‑ N. (obrońcy oskarżonego G. O. ) i T. B. (2) (obrońcy oskarżonego A. O. ) – Kancelarie Adwokackie w K. kwotę po 600 (sześćset) złotych oraz na rzecz adw. A. R. (obrońcy oskarżonych J. K. (1) i G. P. ) – Kancelaria Adwokacka w K. kwotę 1200 (tysiąc dwieście) złotych tytułem kosztów obrony z urzędu oskarżonych w postępowaniu odwoławczym, 11. zwalnia oskarżonych i oskarżycielkę posiłkową od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, którymi obciąża Skarb Państwa. Sygn. akt II AKa 46/05 UZASADNIENIE S. P. oskarżony został o to, że: I. w nocy z 25/26 października 1988r. w S. , po uprzednim wyłamaniu pręta zabezpieczającego okno piwniczne oraz wybiciu dziur w szybie tego okna, dostał się do wnętrza budynku przy ulicy (...) , skąd usiłował zabrać w celu przywłaszczenia mienie należące do K. i I. W. , jednakże zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na spłoszenie go przez I. W. , przy czym czynu tego dopuścił się będąc uprzednio skazanym: - wyrokiem Sądu Rejonowego w Końskich z dnia 25 października 1984r. o sygn. akt II K 362/84, za czyn z art. 203 § 2 d.k.k. na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności, którą to karę odbywał w okresie od dnia 16 listopada 1984r. do dnia 16 lipca 1985r., - wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Krakowie z dnia 25 marca 1988r. o sygn. akt II K 413/87/S, obejmującym wyroki: 1. Sądu Rejonowego w Końskich z dnia 24 stycznia 1985r. o sygn. akt II K 3/85 za czyny z art. 256 § 2 d.k.k. , art. 208 d.k.k. , art. 203 § 1 d.k.k. , i art. 11 § 1 d.k.k. w zw. z art. 208 d.k.k. , 2. Sądu Rejonowego w Przysusze z dnia 5 czerwca 1985r. sygn. akt II K 213/85 za czyny z art. 11 § 1 d.k.k. w zw. z art. 208 d.k.k. , art. 214 § 1 d.k.k. i art. 11 § 1 d.k.k w zw. z art. 214 § 1 d.k.k. , 3. Sądu Rejonowego w Krakowie z dnia 11 czerwca 1985r. sygn. akt II K 536/85/S za czyny z art. 208 d.k.k. i art. 11 § 1 d.k.k. w zw. z art. 214 § 1 d.k.k. na karę łączną 7 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, którą to karę S. P. odbywał w okresach od 24 października 1984r. do 16 listopada 1984r., od 16 lipca 1985r. do 5 września 1988r. i do 7 lutego 1989r. do 26 listopada 1991r., to jest o przestępstwo z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. II. w nocy z 25/26 października 1988r. w S. , uderzając obuchem siekiery w głowę B. W. (1) , usiłował dokonać jego zabójstwa, jednakże zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na zachowanie się K. W. , przy czym w wyniku tego pokrzywdzony doznał obrażeń ciała w postaci otwartego złamania kości skroniowej prawej z wgłębieniem odłamków, skutkującego stłuczeniem mózgu, to jest o przestępstwo z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 148 § 1 k.k. i art. 156 § 1 pkt 2 k.k. przy zastosowaniu art. 11 § 2 k.k. , III. w nocy z 25/26 października 1988r. w S. , uderzając obuchem siekiery w głowę K. W. , usiłował dokonać jej zabójstwa, jednakże zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na złamanie się trzonka siekiery, przy czym w wyniku tego czynu pokrzywdzona doznała obrażeń ciała w postaci stłuczenia głowy, wstrząśnienia mózgu, dwóch ran tłuczonych okolicy potyliczno - ciemieniowej lewej długości 10 cm i 7 cm, zasinienia skóry okolicy jarzmowej lewej, zasinienia grzbietowej powierzchni ręki lewej i nadgarstka przechodzącego na wysokości paliczków podstawowych palców I - V oraz zasinienia bocznej powierzchni kłębika palca małego, które to obrażenia spowodowały naruszenie czynności narządów ciała i rozstrój zdrowie pokrzywdzonej na okres przekraczający siedem dni, to jest o przestępstwo z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 148 § 1 k.k. i art. 157 § 1 k.k. przy zastosowaniu art. 11 § 2 k.k. , IV. w nocy z 35/26 października 1988r. w S. , działając z zamiarem zabójstwa I. W. , uderzał go ostrym końcem ułamanego drewnianego trzonka siekiery w okolice głowy i szyi, jednakże zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na obronę pokrzywdzonego, przy czym w wyniku tego czynu pokrzywdzony doznał obrażeń ciała w postaci rany tłuczonej okolicy ciemieniowo - skroniowej lewej, linijnej rany tłuczonej okolicy nasady nosa zachodzącej na górną powiekę oka po stronie prawej długości 3 cm, zasinień i obrzęku lewej małżowiny usznej, grzbietowej powierzchni dłoni lewej, tylnej powierzchni przedramienia lewego i tylno - bocznej powierzchni ramienia lewego, zasinień z otarciami naskórka po stronie grzbietowej prawej dłoni zachodzących na wysokości paliczków podstawowych palca III i IV ręki prawej, otarć naskórka okolicy czołowej prawej, prawego łuku brwiowego, okolicy zewnętrznego kąta oka prawego oraz bocznej powierzchni przedramienia prawego, tylnej powierzchni prawego stawu łokciowego, a także stłuczenia z obrzękiem palca środkowego ręki lewej z przykurczem w stawie międzypaliczkowym dalszym, które to obrażenia spowodowały naruszenie czynności narządów ciała i rozstrój zdrowia pokrzywdzonego na okres przekraczający siedem dni, to jest o przestępstwo z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 148 § 1 k.k. i art. 157 § 1 k.k. przy zastosowaniu art. 11 § 2 k.k. , V. w dniu 23 września 1997r. w N. , działając z bezpośrednim zamiarem pozbawienia życia R. F. , zadał mu kilka ciosów siekierą w okolice karku i głowy, które to ciosy skutkowały śmiercią wyżej wymienionego, to jest o przestępstwo z art. 148 § 1 k.k. , VI. w dniu 24 września 1997r. w S. , poprzez podpalenie stodoły i znajdującego się w niej ciała nieżyjącego R. F. spowodował znieważenie jego zwłok oraz zniszczenie mienia o wartości 500 złotych na szkodę A. S. (1) , przy czym przestępstwa zniszczenia mienia dopuściła się będąc uprzednio skazanym wyrokiem Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 22 czerwca 1995r. sygn. akt V K 361/94, za czyny z art. 208 d.k.k. i art. 210 § 2 d.k.k. przy zastosowaniu art. 10 § 2 d.k.k. w zw. z art. 60 § 1 i § 3 d.k.k. oraz art. 234 § 1 d.k.k. i art. 156 § 2 d.k.k. przy zastosowaniu art. 10 § 2 d.k.k. na karę łączną 8 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbywał w okresie od 8 marca 1994r. do 25 września 1997roku, kiedy to nie powrócił z przepustki, to jest o przestępstwo z art. 262 § 1 k.k. i art. 288 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. przy zastosowaniu art. 11 § 2 k.k. , VII. w nocy z 26/27 października 1997r. w R. , po uprzednim pokonaniu zabezpieczeń dokonał włamania do restauracji (...) , skąd zabrał w celu przywłaszczenia dwa złote i dwa srebrne pierścionki o łącznej wartości 185 złotych na szkodę R. T. , oraz pieniądze w kwocie 2.500 złotych, słuchawki stereofoniczne marki (...) i papierosy marki (...) , to jest przedmioty o łącznej wartości 2.700 złotych, oraz zniszczył kasę fiskalną wartości 3.600 złotych na szkodę Z. T. , przy czym czynu tego dopuścił się będąc uprzednio skazanym wyrokiem Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 22 czerwca 1995r. sygn. akt V K 361/94 za czyny z art. 208 d.k.k. i art. 210 § 2 d.k.k. przy zastosowaniu art. 10 § 2 d.k.k. w zw. z art. 60 § 1 i § 3 d.k.k. oraz art. 234 § 1 d.k.k. i art. 156 § 2 d.k.k. przy zastosowaniu art. 10 § 2 d.k.k. na karę łączną 8 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbywał w okresie od dnia 8 marca 1994r. do dnia 25 września 1997roku, kiedy to nie powrócił z przepustki, to jest o przestępstwo z art. 279 § 1 k.k. i art. 288 § 1 k.k. przy zastosowaniu art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k. , VIII. w dniu 14 listopada 1997r. w J. , grożąc M. M. (2) użyciem broni palnej zabrał jej w celu przywłaszczenia torebkę z zawartością pieniędzy w kwocie 30 złotych, portfela, różańca i soli, wszystko łącznej wartości około 65 złotych, przy czym czynu tego dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa określonych w art. 64 § 2 k.k. , a szczegółowo opisanych w VII zarzucie aktu oskarżenia, to jest o przestępstwo z art. 280 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k. , IX. w dniu 14 listopada 1997r. w J. , przez otwarte okienko dostał się do piwnicy domu przy ulicy (...) , następnie uderzając betonowym blokiem w drzwi usiłował włamać się do pomieszczeń mieszkalnych w celu dokonania zaboru mienia M. i R. M. , jednakże zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na spłoszenie go przez pokrzywdzonych, przy czym czynu tego dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa określonych w art. 64 § 2 k.k. , szczegółowo opisanych w VII zarzucie aktu oskarżenia, to jest o przestępstwo z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k. X. w dniu 16 listopada 1997r. w J. , działając z zamiarem zabójstwa R. M. zarzucił mu na szyję metalową linkę, po czym zaciągnął ją dusząc w ten sposób pokrzywdzonego, jednakże zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na spłoszenie go przez M. M. (2) , przy czym w wyniku tego czynu pokrzywdzony utracił przytomność oraz doznał obrażeń ciała w postaci podbiegnięć krwawych wokół szyi, które to obrażenia spowodowały naruszenie czynności narządu ciała i rozstrój zdrowia pokrzywdzonego na okres nie przekraczający siedmiu dni, to jest o przestępstwo z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 148 § 1 k.k. i art. 157 § 2 k.k. przy zastosowaniu art. 11 § 2 k.k. , XI. w nocy z 5/6 lutego 1998r. w M. , działając z zamiarem zabójstwa B. P. , oddał sześć strzałów w jego głowę i jeden strzał w klatkę piersiową z broni palnej – pistoletu (...) , kal. (...) mm, które to rany postrzałowe skutkowały śmiercią B. P. na miejscu, to jest o przestępstwo z art. 148 § 2 pkt 4 k.k. , XII. w nocy z 18/19 marca 1998r. w Ż. R. , działając wspólnie i w porozumieniu z A. O. oraz G. O. , po uprzednim pokonaniu zabezpieczeń dokonał włamania do kawiarni (...) skąd zabrał w celu przywłaszczenia papierosy różnych gatunków, słodycze, kuchenki mikrofalowe marki (...) i (...) , tuner i pieniądze w kwocie 300 złotych, a także portfel wraz z dowodem osobistym na nazwisko J. K. (2) , to jest przedmioty o łącznej wartości 2.995,74 złotych, na szkodę T. P. i J. K. (2) , przy czym czynu tego dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa określonych w art. 64 § 2 k.k. , a szczegółowo opisanych w VII zarzucie aktu oskarżenia, to jest o przestępstwo z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k. , XIII. w nocy z 24/25 marca 1998r. w G. , działając wspólnie i w porozumieniu z A. O. i G. O. , po uprzednim pokonaniu zabezpieczeń dokonał włamania do baru gastronomicznego (...) , skąd zabrał w celu przywłaszczenia artykuły przemysłowe, spożywcze, alkohol i papierosy, to jest przedmioty o łącznej wartości 2.500 złotych, na szkodę H. Z. , przy czym zarzucanego mu czynu dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa określonych w art. 64 § 2 k.k. . a szczegółowo opisanych w VII zarzucie aktu oskarżenia, to jest o przestępstwo z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k. , XIV. w nocy z 2/3 kwietnia 1998r. w W. , działając wspólnie i w porozumieniu z A. O. i G. O. po uprzednim pokonaniu zabezpieczeń dokonał włamania do baru piwnego (...) , skąd zabrał w celu przewłaszczenia alkohol, papierosy, słodycze, sprzęt RTV i sprzęt elektromechaniczny, to jest przedmioty o łącznej wartości 5.782 złotych na szkodę P. R. , oraz pieniądze w kwocie 800 złotych na szkodę Sp. Z o.o. (...) z W. , przy czym czynu tego dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa określonych w art. 64 § 2 k.k. , a szczegółowo opisanych w VII zarzucie aktu oskarżenia, to jest o przestępstwo z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k. , XV. w dniu 8 kwietnia 1998r. w J. , działając z zamiarem bezpośrednim pozbawienia życia V. H. – J. , poprzez podłożenie materiału wybuchowego przy garażu pokrzywdzonego, usiłował dokonać jego zabójstwa, jednakże zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na sposób przemieszczenia ładunku wybuchowego przez pokrzywdzonego, przy czym w wyniku eksplozji tego ładunku doznał on obrażeń ciała w postaci: otwartego złamania ¼ dalszej lewej kości udowej z przemieszczeniem odłamów, otwartego złamania rzepki lewej z ubytkiem kostnym, zmiażdżenia kłykcia przyśrodkowego lewej kości udowej z ubytkiem kości i chrząstki, otwartego uszkodzenia więzadła krzyżowego przedniego kolana lewego, wieloodłamowego otwartego złamania nasady bliższej piszczeli lewej z ubytkiem kości oraz skóry, a także rozległym uszkodzeniem mięśni uda lewego w części przedniej i przyśrodkowej, licznych ran o charakterze tłuczonym, szarpanym i miażdżonym powłok ciała z obecnością wbitych w skórę, tkanki miękkie i mięśnie wielomiejscowo ciał obcych metalicznych, szczególnie w obrębie kończyny dolnej lewej, ramienia lewego i prawego podudzia, rany tłuczonej powłok klatki piersiowej oraz mnogich wielomiejscowych otarć skóry twarzy i rąk, które to obrażenia skutkowały ciężką długotrwałą chorobą, to jest o przestępstwo z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 148 § 2 pkt 4 k.k. i art. 156 § 1 pkt 2 k.k. przy zastosowaniu art. 11 § 2 k.k. , XVI. w nocy z 4/5 maja 1998r. w B. , działając wspólnie i w porozumieniu z A. O. i G. O. , po uprzednim pokonaniu zabezpieczeń dokonał włamania do klubu (...) , skąd zabrał w celu przywłaszczenia pieniądze, artykuły spożywcze, przemysłowe, kalkulator, ogrzewacz płynowy, kuchenkę mikrofalową (...) , telefon (...) , to jest przedmioty o łącznej wartości 2.003, 15 złotych na szkodę G. L. , przy czym czynu tego dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwach, określonych w art. 64 § 2 k.k. , a szczegółowo opisanych w VII zarzucie aktu oskarżenia, to jest o przestępstwo z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k. , XVII. w nocy z 4/5 czerwca 1998r. w W. , działając z zamiarem bezpośrednim pozbawienia życia A. K. (2) , poprzez podłożenie materiału wybuchowego na balkonie jego mieszkania przy ulicy (...) , usiłował dokonać jego zabójstwa, czym sprowadził bezpośrednie niebezpieczeństwo eksplozji materiału wybuchowego, która zagrażałoby życiu i zdrowiu wielu osób, jak również mieniu w wielkich rozmiarach, jednakże zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na spłoszenie go przez T. K. , to jest o przestępstwo z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 148 § 2 pkt 4 k.k. i art. 164 § 1 k.k. przy zastosowaniu art. 11 § 2 k.k. , XVIII. w nocy z 14/15 czerwca 1998r. w J. , działając wspólnie i w porozumieniu z A. O. i G. O. , po uprzednim pokonaniu zabezpieczeń, dokonał włamania do baru U (...) , skąd zabrał w celu przywłaszczenia telewizor, magnetowid, odtwarzacz płyt CD, płyty CD, kasety video, alkohol, słodycze, pieczątkę i inne przedmioty o łącznej wartości co najmniej 2.500 złotych, na szkodę H. S. , oraz nieustaloną ilość monet z maszyny grającej na szkodę firmy (...) Sp. Z o.o. z W. , przy czym czynu tego dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa określonych w art. 64 § 2 k.k. , a szczegółowo opisanych w VII zarzucie aktu oskarżenia, to jest o przestępstwo z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k. , XIX. w dniu 19 lipca 1998r. w Ł. , posługując się nożem spowodował u P. O. obrażenia ciała w postaci ran ciętych skóry okolicy czołowej lewej, brody i ucha, które to obrażenia spowodowały naruszenie czynności narządów jego ciała na okres do 7 dni, przy czym czynu tego dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa określonych w art. 64 § 1 k.k. , a szczegółowo opisanych w VII zarzucie aktu oskarżenia, to jest o przestępstwo z art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. , XX. w dniu 19 lipca 1998r. w Ł. , posługując się nożem spowodował u K. G. obrażenia ciała w postaci rany ciętej policzka, które spowodowało naruszenie czynności narządów jego ciała na okres do 7 dni, przy czym czynu tego dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa określonych w art. 64 § 1 k.k. , a szczegółowo opisanych w VII zarzucie aktu oskarżenia, to jest o przestępstwo z art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. , XXI. w okresie od 4 września 1998r. do czasu ujęcia go przez Policję w dniu 3 czerwca 1999r. w R. , korzystając z zezwolenia na czasowe opuszczenie, w okresie od 20 do 25 września 1997r. Zakładu Karnego w R. , nie powrócił bez usprawiedliwionej przyczyny do tego Zakładu, to jest o przestępstwo z art. 242 § 2 k.k. , XXII. w okresie od września 1998r. do 3 czerwca 1999r. na terenie województwa (...) , bez wymaganego zezwolenia posiadał broń palną typu rewolwer (...) , kal. (...) mm wraz z amunicją do tej broni, to jest o przestępstwo z art. 263 § 2 k.k. , XXIII. w dniu 23 października 1998r. w J. , działając wspólnie i w porozumieniu z G. O. , poprze użycie i grożenie bronią palną – rewolwerem (...) , kal. (...) mm, zmuszał J. J. , A. K. (3) , T. J. i M. G. do wydania kluczyków od samochodu osobowego marki „ P. ’ (...) , to jest o przestępstwo z art. 191 § 1 k.k. , XXIV. w dniu 23 października 1998r. w J. , oddał strzał z broni palnej – rewolweru (...) , kal. (...) mm, w lewe podudzie J. P. , czym spowodował u niego obrażenia w postaci rany drążącej, penetrującej podudzia lewego, które naruszyły czynności narządu jego ciała na okres powyżej 7 dni, przy czym czynu tego dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa określonych w art. 64 § 1 k.k. , a szczegółowo opisanych w VII zarzucie aktu oskarżenia, to jest o przestępstwo z art. 157 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. , XXV. w dniu 23 października 1998r. w J. , z zamiarem zabójstwa oddał strzał z broni palnej – rewolweru (...) , kal. (...) mm, w głowę J. J. , czym spowodował u niego obrażenia w postaci rany postrzałowej głowy z otworem wlotowym w okolicy skroniowej lewej, której kanał przebiegał w głąb nieco ku tyłowi i do dołu przez tylny dół czaszki, uszkadzał tyło mózgowie i kończył się otworem wylotowym w okolicy potylicznej prawej, co spowodowało połamanie kości podstawy czaszki w obrębie przedniego dołu czaszkowego, krwotoki: podpajęczynówkowy i dokomorowy mózgu, stłuczenia tkanki mózgowej i obrzęk mózgu, w następstwie czego J. J. poniósł śmierć na miejscu, to jest o przestępstwo z art. 148 § 2 pkt 4 k.k. , XXVI. w nocy z 26/27 października 1998r. w województwie (...) , działając wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi osobami, po uprzednim pokonaniu zabezpieczeń dokonał włamania do nieustalonego baru, skąd zabrał w celu przywłaszczenia papierosy, paralizator ręczny (...) i inne artykuły o nieustalonej wartości na szkodę nieustalonego pokrzywdzonego, przy czym czynu tego dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa określonych w art. 64 § 2 k.k. , a szczegółowo opisanych w VII zarzucie aktu oskarżenia, to jest o przestępstwo z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k. , XXVII. w nocy z 27/28 października 1998r. w P. , działając wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi osobami, po uprzednim wycięciu kraty zabezpieczającej okno i wybiciu szyby, włamał się do sklepu spożywczego przy ulicy (...) , skąd zabrał w celu przywłaszczenia alkohol, papierosy, słodycze i artykuły przemysłowe o łącznej wartości 5.042,24 złotych na szkodę Gminnej Spółdzielni (...) w P. , przy czym czynu tego dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa określonych w art. 64 § 2 k.k. , a szczegółowo opisanych w VII zarzucie aktu oskarżenia, to jest o przestępstwo z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k. , XXVIII. w nocy z 4/5 stycznia 1999r. we W. , w trakcie kontroli dokonanej przez funkcjonariuszy Komendy Powiatowej Policji w K. , użył jako autentycznego przerobionego dokumentu prawo jazdy o nr (...) , wydanego na nazwisko D. N. , to jest o przestępstwo z art. 270 § 1 k.k. , XXXIX. w okresie od lutego 1999r. do 3 czerwca 1999r. na terenie województwa (...) , posiadał bez wymaganego zezwolenia broń palną w postaci pistoletu maszynowego typu (...) , kal. (...) mm, (...) wraz z amunicją do tej broni, to jest o przestępstwo z art. 263 § 2 k.k. , XXX. w dniu 5 lutego 1999r. w K. , działając wspólnie i w porozumieniu z J. K. (1) , poprzez wybicie otworu w dachu budynku, usiłował dokonać kradzieży z włamaniem do baru (...) ” w K. , a także zniszczył mienie w postaci: powłoki dachu budynku, alarmu przeciwwłamaniowego, szyby wystawowej oraz towaru w postaci papierosów, słodyczy i napojów o łącznej wartości 900 złotych, na szkodę W. M. , lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na przybycie na miejsce zdarzenia S. H. , przy czym czynu tego dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa określonych w art. 64 § 2 k.k. , a szczegółowo opisanych w VII zarzucie aktu oskarżenia, to jest o przestępstwo z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 279 § 1 k.k. i art. 288 § 1 k.k. przy zastosowaniu art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k. , XXXI. w dniu 5 lutego 1999r. w K. , wiedząc, że J. K. (1) posiada przy sobie broń palną, nakłaniał go do zabójstwa S. H. , w wyniku czego oddał on strzał do pokrzywdzonego, to jest o przestępstwo z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 148 § 2 pkt 4 k.k. , XXXII. w nocy z 4/5 marca 1999r. w K. , działając wspólnie i w porozumieniu z J. K. (1) , poprzez wyrwanie kraty zabezpieczającej okno i wyjęcie okna, włamał się do budynku firmy (...) przy ulicy (...) , skąd zabrał w celu przywłaszczenia dwa komputery o wartości 3.687,35 złotych i metalową kasetę z pieniędzmi w kwocie 15.000 złotych na szkodę w/wym. pokrzywdzonego, przy czym czynu tego dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa określonych w art. 64 § 2 k.k. , a szczegółowo opisanych w VII zarzucie aktu oskarżenia, to jest o przestępstwo z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k. , XXXIII. w nocy z 7/8 marca 1999r. w M. , działając wspólnie i w porozumieniu z inną nieustaloną osobą, poprzez przecięcie kraty zabezpieczającej i wybicie szyby w oknie, dokonał włamania do boksu nr 2 pasażu handlowego, a następnie kradzieży papierosów różnych gatunków o łącznej wartości 13.012,97 złotych na szkodę K. D. , przy czym czynu tego dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa określonych w art. 64 § 2 k.k. , a szczegółowo opisanych w VII zarzucie aktu oskarżenia, to jest o przestępstwo z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k. , XXXIV. w nocy z 17/18 marca 1999r. w G. , działając wspólnie i w porozumieniu z J. K. (1) i inną ustaloną osobą, posługując się bronią palna i grożąc W. G. i A. S. (2) jej użyciem, zabrał w celu przywłaszczenia telefon komórkowy o wartości 470 złotych i pieniądze w kwocie 500 złotych, wszystko o łącznej wartości 970 złotych, na szkodę Zakładu (...) , jednocześnie niszcząc mienie tego zakładu, w postaci kasy fiskalnej, umeblowania, wykładziny podłogowej, drzwi, szyby w oknie i systemu alarmowego, o łącznej wartości 16.686,97 złotych, przy czym czynu tego dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa określonych w art. 64 § 2 k.k. , a szczegółowo opisanych w VII zarzucie aktu oskarżenia, to jest o przestępstwo z art. 280 § 2 k.k. i art. 288 § 1 k.k. przy zastosowaniu art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k. , XXXV. w dniu 31 marca 1999r. w U. , działając wspólnie i w porozumieniu z J. K. (1) i inną ustaloną osobą, posługując się bronią palną i grożąc K. M. jej użyciem, zabrał w celu przywłaszczenia komputer marki (...) , dwie drukarki laserowe i telefon – fax marki (...) o łącznej wartości 6.700 złotych oraz pieniądze w kwocie 1.500 złotych, na szkodę firmy (...) w U. , przy czym czynu tego dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa określonych w art. 64 § 2 k.k. , a szczegółowo opisanych w VII zarzucie aktu oskarżenia, to jest o przestępstwo z art. 280 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k. , XXXVI. w nieustalonym miejscu i czasie, w celu użycia za autentyczny, poprzez wpisanie danych osobowych, podpisów i wklejenia własnej fotografii, podrobił dokument „dowód osobisty” seria (...) i nr (...) , wydany rzekomo przez Urząd Miejski w K. osobie o nazwisku L. K. , a następnie dokumentu tego jako autentycznego używał, to jest o przestępstwo z art. 270 § 1 k.k. , XXXVII. w dniu 2 czerwca 1999r. w J. , z zamiarem zabójstwa oddał strzał z broni palnej – pistoletu maszynowego typu (...) , kal. (...) mm, (...) , w głowę P. P. , w następstwie czego wyżej wymieniony w dniu 4 czerwca 1999r. zmarł, to jest o przestępstwo z art. 148 § 2 pkt 4 k.k. , J. K. (1) oskarżono o to, że: I. w dniu 5 lutego 1999r. w K. , poprzez oddanie strzału z broni palnej w okolice klatki piersiowej S. H. , usiłował dokonać jego zabójstwa, lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na fakt, iż pocisk przeszedł przez prawe ramię pokrzywdzonego i utkwił w klatce piersiowej, to jest o przestępstwo z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 148 § 2 pkt 4 k.k. , II. w dniu 5 lutego 1999r. w K. , działając wspólnie i w porozumieniu ze S. P. , poprzez wybicie otworu w dachu budynku, usiłował dokonać kradzieży z włamaniem do baru (...) w K. , a także zniszczył mienie w postaci: powłok dachu budynku, alarmu przeciwwłamaniowego, szyby wystawowej oraz towaru w postaci papierosów, słodyczy i napojów o łącznej wartości 900 złotych, na szkodę W. M. , lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na przybycie na miejsce na miejsce zdarzenia S. H. , przy czym czynu tego dopuścił się będąc uprzednio skazany wyrokiem Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 20 listopada 1998r. sygn. akt XVI K 218/98, który został zmieniony wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 30 marca 1999r. sygn. II AKa 20/99 za czyn z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 291 § 1 k.k. na karę 2 lat pozbawienia wolności, którą odbywał w okresach od 26 września 1997r. do 20 listopada 1998r. i od 20 września 1999r. do 27 lipca 2000r. to jest o przestępstwo z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 279 § 1 k.k. i art. 288 § 1 k.k. przy zastosowaniu art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. , III. w nocy z 4/5 marca 1999r. w K. , działając wspólnie i w porozumieniu z S. P. , poprzez wyrwanie kraty zabezpieczającej okno i wyjęcie okna, włamał się do budynku firmy (...) przy ulicy (...) , skąd zabrał w celu przywłaszczenia dwa komputery o wartości 3.687,35 złotych i metalową kasetę z pieniędzmi w kwocie 15.000 złotych na szkodę w/wym. pokrzywdzonego, przy czym czynu tego dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa określonych w art. 64 § 1 k.k. , a szczegółowo opisanych w II zarzucie aktu oskarżenia, to jest o przestępstwo z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. , IV. w nocy z 17/18 marca 1999r. w G. , działając wspólnie i w porozumieniu ze S. P. i inną ustaloną osobą, posługując się bronią palna i grożąc W. G. i A. S. (2) jej użyciem, zabrał w celu przywłaszczenia telefon komórkowy o wartości 470 złotych i pieniądze w kwocie 500 złotych, wszystko o łącznej wartości 970 złotych, na szkodę Zakładu (...) , jednocześnie niszcząc mienie tego zakładu, w postaci kasy fiskalnej, umeblowania, wykładziny podłogowej, drzwi, szyby w oknie i systemu alarmowego, o łącznej wartości 16.686,97 złotych, przy czym czynu tego dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa określonych w art. 64 § 1 k.k. , a szczegółowo opisanych w II zarzucie aktu oskarżenia, to jest o przestępstwo z art. 280 § 2 k.k. i art. 288 § 1 k.k. przy zastosowaniu art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. , V. w dniu 31 marca 1999r. w U. , działając wspólnie i w porozumieniu ze S. P. i inną ustaloną osobą, posługując się bronią palną i grożąc K. M. jej użyciem, zabrał w celu przywłaszczenia komputer marki (...) , dwie drukarki laserowe i telefon – fax marki (...) o łącznej wartości 6.700 złotych oraz pieniądze w kwocie 1.500 złotych, na szkodę firmy (...) w U. , przy czym czynu tego dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa określonych w art. 64 § 1 k.k. , a szczegółowo opisanych w II zarzucie aktu oskarżenia, to jest o przestępstwo z art. 280 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. , VI. w dniu 2 czerwca 1999r. w D. , zabrał z parkingu samochód osobowy marki V. (...) o nr rej. (...) , który użytkował podejrzany o dokonanie zabójstwa S. P. , z zamiarem przekazania go w/wym. w celu umożliwienia mu ucieczki i uniknięcia mu odpowiedzialności karnej, czym utrudniał postępowanie karne przeciwko S. P. , to jest o przestępstwo z art. 239 § 1 k.k. , T. B. (1) oskarżono o to, że: I. w maju 1998r. w R. , K. i G. , działając wspólnie i w porozumieniu z R. S. , chcąc aby S. P. dokonał zabójstwa A. K. (2) , nakłaniał go do tego i pomagał mu w dokonaniu tego czynu poprzez udzielenie mu informacji dotyczących jego danych osobowych, adresu i miejsca zatrudnienia, a także przekazanie mu narzędzi w postaci 800 gram trotylu i 3 zapalników elektrycznych, dostarczonych mu w tym celu przez R. S. , jak również obiecał wynagrodzenie w zamian za dokonanie tego przestępstwa, to jest o przestępstwo z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 148 § 2 pkt 4 k.k. i art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 148 § 2 pkt 4 k.k. przy zastosowaniu art. 11 § 2 k.k. , R. S. oskarżonego o to, że: I. w maju 1998r. w G. , działając wspólnie i w porozumieniu z T. B. (1) i G. P. , chcąc aby S. P. dokonał zabójstwa A. K. (2) , za pośrednictwem T. B. (1) nakłaniał go do tego i pomagał mu w dokonaniu tego czynu poprzez przekazanie mu informacji dotyczących jego danych osobowych, adresu i miejsca zatrudnienia, a także przekazanie mu narzędzi w postaci 800 gram trotylu i 3 zapalników elektrycznych, dostarczonych mu w tym celu przez G. P. , jak również obiecał wynagrodzenie w zamian za dokonanie tego przestępstwa, to jest o przestępstwo z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 148 § 2 pkt 4 k.k. i art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 148 § 2 pkt 4 k.k. przy zastosowaniu art. 11 § 2 k.k. , G. P. oskarżono o to, że: I. w maju 1998r. w G. , działając wspólnie i w porozumieniu z R. S. , chcąc aby S. P. dokonał zabójstwa A. K. (2) , za pośrednictwem R. S. nakłaniał go do tego przekazując zlecenie innej osoby popełnienia tego przestępstwa i pomagał mu w dokonaniu tego czynu poprzez udzielenie mu informacji dotyczących jego danych osobowych, adresu i miejsca zatrudnienia, a także dostarczenie mu narzędzi w postaci 800 gram trotylu i 3 zapalników elektrycznych, jak również obiecał wynagrodzenie w zamian za dokonanie tego przestępstwa, to jest o przestępstwo z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 148 § 2 pkt 4 k.k. i art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 148 § 2 pkt 4 k.k. przy zastosowaniu art. 11 § 2 k.k. , K. P. oskarżono o to, że: I. w okresie od grudnia 1997r. do stycznia 1998r. w K. , chcąc aby S. P. dokonał zabójstwa jej męża B. P. , za pośrednictwem C. Z. nakłaniała go do tego i pomagała mu w dokonaniu tego czynu poprzez przekazanie za pośrednictwem tej samej osoby zdjęcia B. P. z adresem jego zamieszkania, to jest o przestępstwo z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 148 § 1 k.k. i art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 148 § 1 k.k. przy zastosowaniu art. 11 § 2 k.k. , G. O. oskarżono o to, że: I. w nocy z 18/19 marca 1998r. w Ż. R. , działając wspólnie i w porozumieniu ze S. P. i A. O. , po uprzednim pokonaniu zabezpieczeń dokonał włamania do kawiarni (...) , skąd zabrał w celu przywłaszczenia papierosy różnych gatunków, słodycze, kuchenki mikrofalowe marki (...) i (...) , tuner i pieniądze w kwocie 300 złotych, a także portfel wraz z dowodem osobistym na nazwisko J. K. (2) , to jest przedmioty o łącznej wartości 2.995,74 złotych, na szkodę T. P. i J. K. (2) , to jest o przestępstwo z art. 279 § 1 k.k. , II. w nocy z 24/25 marca 1998r. w G. , działając wspólnie i w porozumieniu ze S. P. i A. O. , po uprzednim pokonaniu zabezpieczeń dokonał włamania do baru gastronomicznego (...) , skąd zabrał w celu przywłaszczenia artykuły przemysłowe, spożywcze, alkohol i papierosy, to jest przedmioty o łącznej wartości 2.500 złotych na szkodę H. Z. , to jest o przestępstwo z art. 279 § 1 k.k. , III. w nocy z 2/3 kwietnia 1998r. w W. , działając wspólnie i w porozumieniu ze S. P. i A. O. , po uprzednim pokonaniu zabezpieczeń dokonał włamania do baru piwnego (...) , skąd zabrał w celu przewłaszczenia alkohol, papierosy, słodycze, sprzęt RTV i sprzęt elektromechaniczny, to jest przedmioty o łącznej wartości 5.782 złotych na szkodę P. R. , oraz pieniądze w kwocie 800 złotych na szkodę Sp. Z o.o. (...) z W. , to jest o przestępstwo z art. 279 § 1 k.k. , IV. w nocy z 4/5 maja 1998r. w B. , działając wspólnie i w porozumieniu ze S. P. i A. O. , po uprzednim pokonaniu zabezpieczeń dokonał włamania do klubu (...) , skąd zabrał w celu przywłaszczenia pieniądze, artykuły spożywcze, przemysłowe, kalkulator, ogrzewacz płynowy, kuchenkę mikrofalową (...) , telefon (...) , to jest przedmioty o łącznej wartości 2.003, 15 złotych na szkodę G. L. , to jest o przestępstwo z art. 279 § 1 k.k. , V. w nocy z 14/15 czerwca 1998r. w J. , działając wspólnie i w porozumieniu ze S. P. i A. O. , po uprzednim pokonaniu zabezpieczeń, dokonał włamania do baru (...) , skąd zabrał w celu przywłaszczenia telewizor, magnetowid, odtwarzacz płyt CD, płyty CD, kasety video, alkohol, słodycze, pieczątkę i inne przedmioty o łącznej wartości co najmniej 2.500 złotych, na szkodę H. S. , oraz nieustaloną ilość monet z maszyny grającej na szkodę firmy (...) Sp. Z o.o. z W. , to jest o przestępstwo z art. 279 § 1 k.k. , VI. w miesiącu wrześniu oraz październiku 1998r. w J. , działając wspólnie i w porozumieniu z A. O. , grożąc pozbawieniem życia i pobiciem, zmuszał Z. K. do zmiany zeznań w toczącej się przed Sądem Rejonowym w Pszczynie sprawie karnej przeciwko niemu, przy czym w dniu 1 października 1998r. w J. brał udział w pobiciu w/w pokrzywdzonego, czym spowodował u niego obrażenia ciała w postaci podbiegnięć krwawych czoła, lewej okolicy skroniowej i nosa oraz prawego kciuka i pleców po stronie lewej, które to obrażenia naruszyły prawidłowe funkcjonowanie narządów ciała u wyżej wymienionego na okres poniżej 7 dni, to jest o przestępstwo z art. 245 k.k. i art. 158 § 1 k.k. przy zastosowaniu art. 11 § 2 k.k. VII. w dniu 23 października 1998r. w J. , kierował samochodem osobowym marki F. (...) o nr rej. (...) , czym nie zastosował się do orzeczonego przez Sąd Rejonowy w Żarach wyrokiem z dnia 18 grudnia 1995r. o sygn. II K 999/95 zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres lat 10, to jest o przestępstwo z art. 244 k.k. , VIII. w dniu 23 października 1998r. w J. , działając wspólnie i w porozumieniu ze S. P. , poprzez użycie i grożenie bronią palną oraz szarpanie za ubranie zmuszał J. J. , A. K. (3) , T. J. i M. G. do wydania kluczyków od samochodu osobowego marki P. , to jest o przestępstwo z art. 191 § 1 k.k. , IX. w dniu 23 października 1998r. w J. , mając wiarygodną wiadomość o popełnieniu zabójstwa J. J. , nie dokonał niezwłocznego zawiadomienia organu powołanego do ścigania przestępstw, to jest o przestępstwo z art. 240 § 1 k.k. , X. w nocy z 23 na 24 października 1998r. w J. , utrudniał postępowanie karne w sprawie zabójstwa J. J. ukrywając sprawcę S. P. w celu uniknięcia przez wyżej wymienionego odpowiedzialności karnej, to jest o przestępstwo z art. 239 § 1 k.k. , XI. w okresie od 4 do 7 stycznia 1999r. w J. i W. , utrudniał postępowanie karne przeciwko S. P. , podejrzanemu o przestępstwo z art. 148 § 2 pkt 4 k.k. , pomagając wyżej wymienionemu w ukrywaniu się, poprzez udostępnienie mu samochodu osobowego marki F. (...) o nr rej. (...) , w celu uniknięcia przez S. P. odpowiedzialności karnej, to jest o przestępstwo z art. 239 § 1 k.k. , A. O. oskarżono o to, że: I. w nocy z 18/19 marca 1998r. w Ż. R. , działając wspólnie i w porozumieniu ze S. P. i G. O. , po uprzednim pokonaniu zabezpieczeń dokonał włamania do kawiarni (...) , skąd zabrał w celu przywłaszczenia papierosy różnych gatunków, słodycze, kuchenki mikrofalowe marki (...) i (...) , tuner i pieniądze w kwocie 300 złotych, a także portfel wraz z dowodem osobistym na nazwisko J. K. (2) , to jest przedmioty o łącznej wartości 2.995,74 złotych, na szkodę T. P. i J. K. (2) , to jest o przestępstwo z art. 279 § 1 k.k. , II. w nocy z 24/25 marca 1998r. w G. , działając wspólnie i w porozumieniu ze S. P. i G. O. , po uprzednim pokonaniu zabezpieczeń dokonał włamania do baru gastronomicznego (...) , skąd zabrał w celu przywłaszczenia artykuły przemysłowe, spożywcze, alkohol i papierosy, to jest przedmioty o łącznej wartości 2.500 złotych na szkodę H. Z. , to jest o przestępstwo z art. 279 § 1 k.k. , III. w nocy z 2/3 kwietnia 1998r. w W. , działając wspólnie i w porozumieniu ze S. P. i G. O. , po uprzednim pokonaniu zabezpieczeń dokonał włamania do baru piwnego (...) , skąd zabrał w celu przewłaszczenia alkohol, papierosy, słodycze, sprzęt RTV i sprzęt elektromechaniczny, to jest przedmioty o łącznej wartości 5.782 złotych na szkodę P. R. , oraz pieniądze w kwocie 800 złotych na szkodę Sp. Z o.o. (...) z W. , to jest o przestępstwo z art. 279 § 1 k.k. , IV. w nocy z 4/5 maja 1998r. w B. , działając wspólnie i w porozumieniu ze S. P. i G. O. , po uprzednim pokonaniu zabezpieczeń dokonał włamania do klubu (...) , skąd zabrał w celu przywłaszczenia pieniądze, artykuły spożywcze, przemysłowe, kalkulator, ogrzewacz płynowy, kuchenkę mikrofalową (...) , telefon (...) , to jest przedmioty o łącznej wartości 2.003, 15 złotych na szkodę G. L. , to jest o przestępstwo z art. 279 § 1 k.k. , V. w nocy z 14/15 czerwca 1998r. w J. , działając wspólnie i w porozumieniu ze S. P. i G. O. , po uprzednim pokonaniu zabezpieczeń, dokonał włamania do baru U (...) , skąd zabrał w celu przywłaszczenia telewizor, magnetowid, odtwarzacz płyt CD, płyty CD, kasety video, alkohol, słodycze, pieczątkę i inne przedmioty o łącznej wartości co najmniej 2.500 złotych, na szkodę H. S. , oraz nieustaloną ilość monet z maszyny grającej na szkodę firmy (...) Sp. Z o.o. z W. , to jest o przestępstwo z art. 279 § 1 k.k. , VI. w miesiącu wrześniu oraz październiku 1998r. w J. , działając wspólnie i w porozumieniu z G. O. , grożąc pozbawieniem życia i pobiciem, zmuszał Z. K. do zmiany zeznań w toczącej się przed Sądem Rejonowym w Pszczynie sprawie karnej przeciwko niemu, przy czym w dniu 1 października 1998r. w J. , brał udział w pobiciu wyżej wymienionego pokrzywdzonego, czym spowodował u niego obrażenia ciała w postaci podbiegnięć krwawych czoła, lewej okolicy skroniowej i nosa oraz prawego kciuka i pleców po stronie lewej, które to obrażenia naruszyły prawidłowe funkcjonowanie narządów ciała u w/w na okres poniżej 7 dni, to jest o przestępstwo z art. 245 k.k. i art. 158 § 1 k.k. przy zastosowaniu art. 11 § 2 k.k. , VII. w dniu 23 października 1998r. w J. , mając wiarygodną wiadomość o popełnieniu zabójstwa J. J. nie dokonał niezwłocznego zawiadomienia organu powołanego do ścigania przestępstwa, to jest o przestępstwa z art. 240 § 1 k.k. , VIII. w nocy z 23 na 24 października 1998r. w J. i G. , utrudniał postępowanie karne w sprawie zabójstwa J. J. poprzez ukrycie sprawcy zabójstwa S. P. w domu siostry wyżej wymienionego A. W. , to jest o przestępstwo z art. 239 § 1 k.k. , IX. w dniu 31 marca 1999r. w P. koło K. (Republika Czech), dzielnica D. w restauracji (...) , działając wspólnie i w porozumieniu z inną osobą zabrał w celu przywłaszczenia rower górski marki (...) o wartości 7.000 koron czeskich, to jest 784 złotych, na szkodę A. I. oraz rower górski marki (...) o wartości 7.000 koron czeskich, to jest 784 złotych na szkodę T. C. , to jest o przestępstwo z art. 278 § 1 k.k. Natomiast wyrokiem z dnia 20 kwietnia 2004r. w sprawie o sygn. XVI K 102/01 Sąd Okręgowy w Katowicach na mocy art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. i art. 414 § 1 k.p.k. umorzył postępowanie karne o czyn zarzucany oskarżonemu S. P. w punkcie I aktu oskarżenia wobec przedawnienia i w tej części kosztami postępowania obciążył Skarb Państwa. / punkt 1 zaskarżonego wyroku / . Tym samym wyrokiem sąd pierwszej instancji na mocy art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. i art. 414 § 1 k.p.k. wobec przedawnienia umorzył postępowanie o czyn zarzucany oskarżonemu S. P. w punkcie II aktu oskarżenia przyjmując, iż wyczerpał on znamiona art. 11 § 1 d.k.k. w zw. z art. 155 § 1 pkt 2 d.k.k. i w tej części kosztami postępowania obciążył Skarb Państwa. / punkt 2 zaskarżonego wyroku / . Ponadto sąd pierwszej instancji na mocy art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. i art. 414 § 1 k.p.k. wobec przedawnienia umorzył postępowanie karne o czyny zarzucane oskarżonemu S. P. w punktach III i IV aktu oskarżenia przyjmując, iż w obu wypadkach wyczerpał znamiona art. 156 § 1 d.k.k. i w tej części kosztami postępowania obciążył Skarb Państwa. / punkt 3 zaskarżonego wyroku / . Sąd Okręgowy uznał oskarżonego S. P. za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie V aktu oskarżenia i za to na mocy art. 148 § 1 k.k. wymierzył mu karę 25 lat pozbawienia wolności. / punkt 4 zaskarżonego wyroku / . Sąd I instancji uznał oskarżonego S. P. za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie VI aktu oskarżenia, z tym, że przyjął, iż działał w warunkach powrotu do przestępstwa określonych w art. 64 § 1 k.k. , albowiem był poprzednio skazany wyrokiem Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 22 czerwca 1995r. sygn. V K 361/94 za czyn z art. 208 d.k.k. i art. 210 § 2 d.k.k. przy zastosowaniu art. 10 § 2 d.k.k. w zw. z art. 60 § 1 i § 3 d.k.k. oraz art. 234 § 1 d.k.k. i art. 156 § 2 d.k.k. przy zastosowaniu art. 10 § 2 d.k.k. na karę łączną 8 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbywał w okresie od dnia 8 marca 1994r. do dnia 29 września 1997r. i że zachowaniem swoim wyczerpał znamiona art. 262 § 1 k.k. i art. 288 § 1 k.k. w związku z art. 64 § 1 k.k. przy zastosowaniu art. 11 § 2 k.k. i za to na mocy art. 288 § 1 k.k. przy zastosowaniu art. 11 § 3 k.k. wymierzył mu karę 2 lat pozbawienia wolności. / punkt 5 zaskarżonego wyroku / . Sąd I instancji uznał oskarżonego S. P. za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie VII aktu oskarżenia z tym, że przyjął, iż działał w warunkach recydywy wielokrotnej, gdyż był uprzednio skazany: - wyrokiem Sądu Rejonowego w Krakowie z dnia 11 czerwca 1985r. sygn. II K 536/85/S z art. 208 d.k.k. i art. 11 § 1 d.k.k. w zw. z art. 214 d.k.k. na łączną karę 7 lat pozbawienia wolności, którą odbywał w okresie od dnia 24 października 1984r. do dnia 16 listopada 1984r. i od dnia 16 lipca 1985r. do dnia 5 września 1988r. oraz od dnia 7 lutego 1989r. do dnia 26 listopada 1991r., - wyrokiem Sądu Rejonowego w Skarżysku Kamiennej z dnia 22 maja 1989r. sygn. II K 2071/89 za czyn z art. 208 d.k.k. w związku z art. 60 § 1 d.k.k. popełniony 24 stycznia 1989r. na karę 3 lat pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od dnia 26 listopada 1991r. do dnia 26 stycznia 1994r., - wyrokiem Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 22 czerwca 1995r. sygn. V K 361/94 za czyny z art. 208 d.k.k. i art. 210 § 2 d.k.k. przy zastosowaniu art. 10 § 2 d.k.k. w związku z art. 60 § 1 i § 3 d.k.k. popełnione 7 lutego 1994r. oraz z art. 234 § 1 d.k.k. i art. 156 § 2 d.k.k. przy zastosowaniu art. 10 § 2 d.k.k. popełnione 8 marca 1994r. na łączną karę 8 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbywał w okresie od dnia 8 marca 1994r. do dnia 25 września 1997r., czym wyczerpał znamiona art. 279 § 1 k.k. i art. 288 § 1 k.k. przy zastosowaniu art. 11 § 2 k.k. i art. 64 § 2 k.k. i za to na mocy art. 279 § 1 k.k. przy zastosowaniu art. 11 § 3 k.k. wymierzył mu karę 3 lat pozbawienia wolności. / punkt 6 zaskarżonego wyroku / . Sąd I instancji uznał oskarżonego S. P. za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie VIII aktu oskarżenia, z tym, że przyjął, iż czynu tego dopuścił się w warunkach recydywy wielokrotnej opisanej w punkcie 6 wyroku , czym wyczerpał znamiona art. 280 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k. i za to na mocy art. 280 § 2 k.k. skazał go na karę 5 lat pozbawienia wolności. / punkt 7 zaskarżonego wyroku / . Jednocześnie sąd pierwszej instancji uznał oskarżonego S. P. za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie IX aktu oskarżenia z tym, że czynu tego dopuścił się w warunkach recydywy wielokrotnej opisanej w punkcie 6 wyroku, czym wyczerpał znamiona z art.13 § 1 k.k. w zw. z art. 279 § 1 k.k. i art. 64 § 2 k.k. i za to na mocy art. 14 § 1 k.k. w zw. z art. 279 § 1 k.k. wymierzył mu karę 2 lat pozbawienia wolności. / punkt 8 zaskarżonego wyroku / . Ponadto Sąd Okręgowy w Katowicach uznał oskarżonego S. P. za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie X aktu oskarżenia z tym, że przyjął, iż działał z zamiarem bezpośrednim pozbawienia życia R. M. i spowodował u niego obrażenia ciała w postaci podbiegnięć krwawych wokół szyi, które to obrażenia naruszyły czynności narządów ciała i rozstrój zdrowia pokrzywdzonego na okres nie przekraczający 7 dni, a nadto, że czynu tego dopuścił się w warunkach art. 64 § 2 k.k. , gdyż był uprzednio skazany wyrokiem Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 22 czerwca 1995r. sygn. V K 361/94 za czyny między innymi z art. 234 § 1 d.k.k. i art. 156 § 2 d.k.k. na karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbywał w ramach kary łącznej 8 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej tym samym wyrokiem w okresie od dnia 8 marca 1994r. do 25 września 1997r., czym wyczerpał znamiona z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 148 § 1 k.k. i art. 157 § 2 k.k. przy zastosowaniu art. 11 § 2 k.k. i art. 64 § 1 k.k. i za to na mocy art. 14 § 1 k.k. w związku z art. 148 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierzył mu karę 10 lat pozbawienia wolności. / punkt 9 zaskarżonego wyroku / . Sąd merytoryczny uznał też oskarżonego S. P. za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie XI aktu oskarżenia z tym, że przyjął, iż działał on z zamiarem bezpośrednim, a nadto w warunkach recydywy opisanej w punkcie 9 wyroku , czym wyczerpał znamiona z art. 148 § 2 pkt 4 k.k. w związku z art. 64 § 1 k.k. i za to na mocy art. 148 § 2 pkt 4 k.k. przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k. wymierzył mu karę dożywotniego pozbawienia wolności. / punkt 10 zaskarżonego wyroku / . Sąd uznał też oskarżonego S. P. za winnego popełnienia czynów zarzucanych mu w punktach XII, XIII, XIV, XVI i XVIII aktu oskarżenia i przyjmując, że działał w podobny sposób i w krótkich odstępach czasu, to jest w ciągu przestępstw, czym wyczerpał znamiona art. 91 k.k. w związku z art. 279 § 1 k.k. i art. 64 § 2 k.k. bowiem był uprzednio skazany wyrokami opisanymi w pkt 6 wyroku i za to z mocy art. 279 § 1 k.k. wymierzył mu karę 5 lat pozbawienia wolności. / punkt 11 zaskarżonego wyroku / . Uznał oskarżonego S. P. za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie XV aktu oskarżenia z tym, że przyjął, iż czynu tego dopuścił się w warunkach recydywy prostej z art. 60 § 1 d.k.k. opisanej w pkt 9 wyroku i że spowodował u pokrzywdzonego V. H. – J. obrażenia ciała w postaci otwartego złamania ¼ dalszej lewej kości udowej z przemieszczeniem odłamów, otwartego złamania rzepki lewej z ubytkiem kostnym, zmiażdżenia kłykcia przyśrodkowego lewej kości udowej z ubytkiem kości i chrząstki, otwartego uszkodzenia więzadła krzyżowego przedniego kolana lewego, wieloodłamowego otwartego złamania bliższej piszczeli lewej z ubytkiem kości oraz skóry, a także rozległym uszkodzeniem mięśni uda lewego w części przedniej i przyśrodkowej, licznych ran o charakterze tłuczonym, szarpanym i miażdżonym powłok ciała z obecnością wbitych w skórę, tkanki miękkie i mięsnie wielomiejscowo ciał obcych metalicznych, szczególnie w obrębie kończyny dolnej lewej, ramienia lewego i prawego podudzia, rany tłuczonej powłok klatki piersiowej oraz mnogich wielomiejscowych otarć skóry twarzy i rąk, które to obrażenia skutkowały ciężkim kalectwem, czym wyczerpał znamiona z art. 11 § 1 d.k.k. w zw. z art. 148 § 1 d.k.k. i art. 155 § 1 pkt 2 d.k.k. przy zastosowaniu art. 10 § 2 d.k.k. i art. 60 § 1 d.k.k. i za to z mocy art. 12 § 1 d.k.k. w zw. z art. 148 § 1 d.k.k. i art. 10 § 3 d.k.k. i art. 4 § 1 k.k. wymierzył mu karę 15 lat pozbawienia wolności, a z mocy art. 40 § 1 d.k.k. orzekł karę dodatkową pozbawienia praw publicznych na okres lat pięciu. / punkt 12 zaskarżonego wyroku / . Uznał oskarżonego S. P. za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie XVII aktu oskarżenia z tym, że przyjął, iż działał w warunkach art. 60 § 1 d.k.k. opisanych w punkcie 9 wyroku i swoim zachowaniem wyczerpał znamiona art. 11 § 1 d.k.k. w zw. z art. 148 § 1 d.k.k. i art. 13 § 1 d.k.k. przy zastosowaniu art. 10 § 2 d.k.k. i art. 60 § 1 d.k.k. i za to na mocy art. 12 § 1 d.k.k. w zw. z art. 148 § 1 d.k.k. przy zastosowaniu art. 10 § 3 d.k.k. wymierzył mu karę 15 lat pozbawienia wolności, a z mocy art. 40 § 1 d.k.k. wymierzył mu karę dodatkową pozbawienia praw publicznych na okres 5 lat. / punkt 13 zaskarżonego wyroku / . Sąd pierwszej instancji uznał oskarżonego S. P. za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie XIX aktu oskarżenia, z tym, że przyjął, iż dopuścił się go w warunkach art. 64 § 1 k.k. opisanych w punkcie 9 wyroku, czym wyczerpał znamiona art. 157 § 2 k.k. i art. 64 § 1 k.k. i za to na mocy art. 157 § 2 k.k. wymierzył mu karę 2 lat pozbawienia wolności. / punkt 14 zaskarżonego wyroku / . Uznał oskarżonego S. P. za winnego popełnienia czynu zarzucanego w punkcie XX aktu oskarżenia, z tym, że tego czynu dopuścił się w warunkach art. 64 § 1 k.k. opisanych w punkcie 9 wyroku, czym wyczerpał znamiona art. 157 § 2 k.k. i art. 64 § 1 k.k. i za to na mocy art. 157 § 2 k.k. wymierzył mu karę 2 lat pozbawienia wolności. / punkt 15 zaskarżonego wyroku / . Uznał oskarżonego S. P. za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie XXI aktu oskarżenia, przyjmując, iż nie powrócił do Zakładu Karnego 28 września 1997r. i za to na mocy art. 242 § 2 k.k. wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności. /punkt 16 zaskarżonego wyroku / . Sąd pierwszej instancji uznał oskarżonego S. P. za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie XXII i XXIX aktu oskarżenia przyjmując, iż jest to jedno przestępstwo wyczerpujące znamiona art. 263 § 2 k.k. , a polegające na posiadaniu bez wymaganego zezwolenia na terenie województwa (...) w okresie od września 1998r. do dnia 3 czerwca 1999r. broni palnej typu rewolwer B. (...) kal. (...) mm wraz z amunicją do tej broni, a w okresie od lutego 1999r. do dnia 3 czerwca 1999r. pistoletu maszynowego typu (...) kal. (...) mm (...) wraz z amunicją i za to na mocy art. 263 § 2 k.k. wymierzył mu karę 5 lat pozbawienia wolności. / punkt 17 zaskarżonego wyroku / . Sąd uznał oskarżonego S. P. za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie XXIII aktu oskarżenia i za to z mocy art. 191 1 k.k. wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności. / punkt 18 zaskarżonego wyroku / . Uznał oskarżonego S. P. za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie XXIV aktu oskarżenia i przyjmując, że czynu tego dopuścił się w warunkach recydywy prostej opisanej w punkcie w punkcie 9 wyroku, na mocy art. 157 § 1 k.k. wymierzył mu karę 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności. / punkt 19 zaskarżonego wyroku/ . Sąd merytoryczny uznał oskarżonego S. P. za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie XXV aktu oskarżenia i przyjmując, iż działał z zamiarem bezpośrednim i czynu tego dopuścił się w warunkach art. 64 § 1 k.k. opisanych w punkcie 9 wyroku, czym wyczerpał znamiona art. 148 § 2 pkt 4 k.k. i art. 64 § 1 k.k. i za to z mocy art. 148 § 2 pkt 4 k.k. wymierzył mu karę dożywotniego pozbawienia wolności. / punkt 20 zaskarżonego wyroku / . Sąd uznał też oskarżonego S. P. za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu punkcie XXVI i XXVII aktu oskarżenia i przyjął, iż czynów tych dopuścił się w warunkach recydywy wielokrotnej z art. 64 § 2 k.k. opisanej w punkcie 6 wyroku oraz, że działał w podobny sposób i w krótkich odstępach czasu, to jest w ciągu przestępstw, czym wyczerpał znamiona art. 91 § 1 k.k. w zw. z art. 279 § 1 k.k. i art. 64 § 2 k.k. i za to z mocy art. 279 § 1 k.k. wymierzył mu jedną karę 2 lat pozbawienia wolności. / punkt 21 zaskarżonego wyroku / . Uznał oskarżonego S. P. za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie XXVIII aktu oskarżenia i za to na mocy art. 270 § 1 k.k. wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności. / punkt 22 zaskarżonego wyroku / . Uznał oskarżonego S. P. za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie XXX aktu oskarżenia, czym wyczerpał znamiona art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 279 § 1 k.k. i art. 288 § 1 k.k. przy zastosowaniu art. 11 § 2 k.k. w związku z art. 64 § 2 k.k. , gdyż był uprzednio skazany wyrokami opisanymi w punkcie 6 wyroku i za to na mocy art. 14 § 1 k.k. w zw. z art. 279 § 1 k.k. przy zastosowaniu art. 11 § 3 k.k. wymierzył mu karę 2 lat pozbawienia wolności. / punkt 23 zaskarżonego wyroku / . Sąd Okręgowy uznał oskarżonego S. P. za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie XXXI aktu oskarżenia i za to na mocy art. 19 § 1 k.k. w związku z art. 148 § 2 pkt 4 k.k. wymierzył mu karę 15 lat pozbawienia wolności. / punkt 24 zaskarżonego wyroku / . Sąd pierwszej instancji uznał oskarżonego S. P. za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu punkcie XXXII i XXXIII aktu oskarżenia z tym, że przyjął, iż czynów tych dopuścił się w warunkach art. 64 § 2 k.k. opisanych w punkcie 6 wyroku oraz, że działał w podobny sposób i w krótkich odstępach czasu, to jest w ciągu przestępstw, czym wyczerpał znamiona art. 91 § k.k. w związku z art. 279 § 1 k.k. i art. 64 § 2 k.k. i za to na mocy art. 279 § 1 k.k. wymierzył mu karę 2 lat pozbawienia wolności. / punkt 25 zaskarżonego wyroku / . Sąd uznał oskarżonego S. P. za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie XXXIV aktu oskarżenia przyjmując, że czynu tego dopuścił się w warunkach art. 64 § 2 k.k. opisanego w punkcie 6 wyroku i swoim zachowaniem wyczerpał znamiona art. 280 § 2 k.k. i art. 288 § 1 k.k. przy zastosowaniu art. 11 § 2 k.k. i art. 64 § 2 k.k. i za to na mocy art. 280 § 2 k.k. przy zastosowaniu art. 11 § 3 k.k. wymierzył mu karę 6 lat pozbawienia wolności. / punkt 26 zaskarżonego wyroku / . Uznał oskarżonego S. P. za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie XXXV aktu oskarżenia z tym, że przyjął, iż czynu tego dopuścił się w warunkach art. 64 § 2 k.k. opisanych w punkcie 6 wyroku i za to na mocy art. 280 § 2 k.k. wymierzył mu karę 6 lat pozbawienia wolności. / punkt 27 zaskarżonego wyroku / . Uznał oskarżonego S. P. za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie XXXVI aktu oskarżenia z tym, że przyjął, iż dowód osobisty podrobił w listopadzie 1998r. a następnie dokumentu tego używał jako autentycznego do chwili zatrzymania, to jest do dnia 3 czerwca 1999r., czym wyczerpał znamiona art. 270 § 1 k.k. i za to na mocy art. 270 § 1 k.k. wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności. / punkt 28 zaskarżonego wyroku / . Uznał oskarżonego S. P. za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie XXXVII aktu oskarżenia z tym, że przyjął, iż działał z zamiarem bezpośrednim zabójstwa P. P. i za to na mocy art. 148 § 2 pkt 4 k.k. skazał go na karę dożywotniego pozbawienia wolności. / punkt 29 zaskarżonego wyroku / . Na mocy art. 85 k.k. i art. 88 k.k. i art. 90 § 2 k.k. sąd pierwszej instancji wymierzył oskarżonemu S. P. karę łączną dożywotniego pozbawienia wolności i pozbawienia praw publicznych na okres lat 10, ograniczając jednocześnie, po myśli art. 77 § 2 k.k. możliwość korzystania z warunkowego zwolnienia – nie wcześniej niż za lat 35. / punkt 30 zaskarżonego wyroku / . Tym samym wyrokiem Sąd Okręgowy w Katowicach uznał oskarżonego J. K. (1) za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie I aktu oskarżenia z tym, że przyjął, iż działał z zamiarem bezpośrednim i spowodował u pokrzywdzonego obrażenia w postaci rany przeszywającej prawe ramię z otworem wlotowych na powierzchni bocznej ramienia i otworem wylotowym na jego powierzchni przyśrodkowej z ominięciem kości ramiennej i ugodzeniem w boczną powierzchnię klatki piersiowej, przy czym pocisk utkwił w powłokach miękkich na wysokości X żebra po stronie prawej, które to obrażenia naruszyły czynności ciała i rozstrój zdrowia na czas przekraczający 7 dni, czym wyczerpał znamiona art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 148 § 2 pkt 4 k.k. i art. 157 § 1 k.k. przy zastosowaniu art. 11 § 2 k.k. i za to na mocy art. 14 § 1 k.k. w zw. z art. 148 § 2 pkt 4 k.k. przy zastosowaniu art. 11 § 3 k.k. wymierzył mu karę 15 lat pozbawienia wolności. / punkt 31 zaskarżonego wyroku/ . Ponadto sąd pierwszej instancji uznał oskarżonego J. K. (1) za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie II aktu oskarżenia przyjmując, iż czynu tego dopuścił się będąc uprzednio skazany wyrokiem Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 20 listopada 1998r. sygn. XVI K 218/98, który został zmieniony wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 30 marca 1999r. sygn. II AKa 20/99, za czyn z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 291 § 1 k.k. na karę 2 lat pozbawienia wolności, którą odbywał w okresach od 26 września 1997r. do dnia 20 listopada 1998r. i od dnia 20 września 1999r. do dnia 27 lipca 2000r., czym wyczerpał znamiona art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 279 § 1 k.k. i art. 288 § 1 k.k. przy zastosowaniu art. 11 § 2 k.k. i art. 64 § 1 k.k. i za to na mocy art. 14 § 1 k.k. w zw. z art. 279 § 1 k.k. przy zastosowaniu art. 11 § 3 k.k. wymierzył mu karę 2 lat pozbawienia wolności. / punkt 32 zaskarżonego wyroku / . Sąd uznał też oskarżonego J. K. (1) za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie III aktu oskarżenia i przyjął, że czynu tego dopuścił się w warunkach art. 64 § 1 k.k. opisanych w punkcie 32 wyroku i za to na mocy art. 279 § 1 k.k. wymierzył mu karę 2 lat pozbawienia wolności. / punkt 33 zaskarżonego wyroku / . Uznał oskarżonego J. K. (1) za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie IV aktu oskarżenia przyjmując, że działał w warunkach art. 64 § 1 k.k. opisanych w punkcie 32 wyroku, czym wyczerpał znamiona art. 280 § 2 k.k. w zw. z art. 288 § 1 k.k. przy zastosowaniu art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i za to na mocy art. 280 § 2 k.k. przy zastosowaniu art. 11 § 3 k.k. wymierzył mu karę 6 lat pozbawienia wolności. / punkt 34 zaskarżonego wyroku / . Uznał oskarżonego J. K. (1) za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie V aktu oskarżenia przyjmując, że działał w warunkach art. 64 § 1 k.k. opisanych w punkcie 32 wyroku i za to z mocy art. 280 § 2 k.k. skazał go na karę 6 lat pozbawienia wolności, / punkt 35 zaskarżonego wyroku / . Sąd I instancji uznał oskarżonego J. K. (1) za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie VI aktu oskarżenia i za to na mocy art. 239 § 1 k.k. wymierzył mu karę 2 lat pozbawienia wolności. / punkt 36 zaskarżonego wyroku / . Na mocy art. 85 k.k. sąd wymierzył oskarżonemu J. K. (1) karę łączną 15 lat pozbawienia wolności. / punkt 37 zaskarżonego wyroku / . Na mocy art. 63 § 1 k.k. zaliczył oskarżonemu J. K. (1) na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 2 czerwca 1999r. do dnia 20 września 1999r. i od dnia 27 lipca 2000r. do dnia 20 kwietnia 2004r. / punkt 38 zaskarżonego wyroku / . Tym samym wyrokiem Sąd Okręgowy w Katowicach uznał oskarżonego T. B. (1) za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie I aktu oskarżenia, czym wyczerpał znamiona art. 18 § 1 d.k.k. w związku z art. 148 § 1 d.k.k. i art. 18 § 2 d.k.k. w zw. z art. 148 § 1 k.k. przy zastosowaniu art. 10 § 2 d.k.k. i za to na mocy art. 19 § 1 d.k.k. w zw. z art. 148 § 1 d.k.k. przy zastosowaniu art. 10 § 3 d.k.k. i art. 4 § 1 k.k. wymierzył mu karę 10 lat pozbawienia wolności, a na mocy art. 40 § 1 d.k.k. orzekł karę dodatkową pozbawienia praw publicznych na okres lat pięciu. / punkt 39 zaskarżonego wyroku / . Na mocy art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zaliczył oskarżonemu T. B. (1) okres jego rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 22 marca 2000r. do dnia 20 kwietnia 2004r. / punkt 40 zaskarżonego wyroku / . Sąd I instancji uznał też oskarżonego R. S. za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie I aktu oskarżenia, czym wyczerpał znamiona nart. 18 § 1 d.k.k. w zw. z art. 148 § 1 d.k.k. i art. 18 § 2 d.k.k. w zw. z art. 148 § 1 d.k.k. przy zastosowaniu art. 10 § 2 d.k.k. i za to na mocy art. 19 § 1 d.k.k. z art. 148 § 1d.k.k. i art. 4 § 1 k.k. wymierzył mu karę 10 lat pozbawienia wolności, a na mocy art. 40 § 1 d.k.k. orzekł wobec niego karę dodatkową pozbawienia praw publicznych na okres lat pięciu. / punkt 41 zaskarżonego wyroku / . Na mocy art. 63 § 1 k.k. zaliczył oskarżonemu R. S. na poczet orzeczonej wobec niego kary pozbawienia wolności okres tymczasowego aresztowania od dnia 3 kwietnia 2000r. do dnia 20 kwietnia 2004r. / punkt 42 zaskarżonego wyroku / . Ponadto Sąd Okręgowy uznał oskarżonego G. P. za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie I aktu oskarżenia, czym wyczerpał znamiona art. 18 § 1 d.k.k. w związku z art. 148 § 1 d.k.k. i art. 18 § 2 d.k.k. w zw. z art. 148 § 1 d.k.k. przy zastosowaniu art. 10 § 2 d.k.k. i za to na mocy art. 19 § 1 d.k.k. w związku z art. 148 § 1 d.k.k. przy zastosowaniu art. 10 § 3 d.k.k. i art. 4 § 1 k.k. skazał go na karę 12 lat pozbawienia wolności, a na mocy art. 40 § 1 d.k.k. orzekł karę dodatkową pozbawienia praw publicznych na okres lat pięciu. / punkt 43 zaskarżonego wyroku / . Jednocześnie sąd pierwszej instancji uznał oskarżoną K. P. za winną popełnienia czynu zarzucanego jej w punkcie I aktu oskarżenia, czym wyczerpała znamiona art. 18 § 1 d.k.k. w związku z art. 148 § 1 d.k.k. i art. 18 § 2 d.k.k. w związku z art. 148 § 1 d.k.k. przy zastosowaniu art. 10 § 2 d.k.k. i za to na mocy art. 19 § 1 d.k.k. w związku z art. 148 § 1 d.k.k. przy zastosowaniu art. 10 § 3 d.k.k. i art. 4 § 1 k.k. skazał ją na karę 15 lat pozbawienia wolności, a na mocy art. 40 § 1 d.k.k. orzekł karę dodatkową pozbawienia praw publicznych na okres lat pięciu. / punkt 44 zaskarżonego wyroku / . Na mocy art. 63 § 1 k.k. zaliczył oskarżonej K. P. na poczet orzeczonej wobec niej kary pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 20 września 2000r. do dnia 20 kwietnia 2004r. / punkt 45 zaskarżonego wyroku / . Na mocy art. 46 § 2 k.k. sąd orzekł od oskarżonego S. P. i K. P. – solidarnie nawiązkę w kwocie 8.000 złotych na rzecz pokrzywdzonych I. M. (1) , K. S. i E. P. . / punkt 46 zaskarżonego wyroku / . Tym samym wyrokiem sąd pierwszej instancji uznał oskarżonego G. O. za winnego popełnienia czynów zarzucanych mu w punkcie I, II, III, IV i V aktu oskarżenia przyjmując, iż czynów tych dokonał w podobny sposób i w krótkich odstępach czasu, czym wyczerpał znamiona ciągu przestępstw z art. 91 § 1 k.k. w związku z art. 279 § 1 k.k. i za to z mocy art. 279 § 1 k.k. skazał go na jedną karę 4 lat pozbawienia wolności, a nadto na mocy art. 33 § 2 i § 3 k.k. wymierzył mu grzywnę w wymiarze 50 stawek dziennych po 100 złotych każda. / punkt 47 zaskarżonego wyroku / . Sąd I instancji uznał też oskarżonego G. O. za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie VI aktu oskarżenia, czym wyczerpał znamiona art. 245 k.k. i art. 158 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i za to na mocy art. 245 § 1 k.k. przy zastosowaniu art. 11 § 3 k.k. wymierzył mu karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności. / punkt 48 zaskarżonego wyroku / . Uznał oskarżonego G. O. za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie VII aktu oskarżenia i za to na mocy art. 244 k.k. wymierzył mu karę 8 miesięcy pozbawienia wolności. / punkt 49 zaskarżonego wyroku / . Uznał oskarżonego G. O. za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie VIII aktu oskarżenia i za to na mocy art. 191 § 1 k.k. wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności. / punkt 50 zaskarżonego wyroku / . Uznał oskarżonego G. O. za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie IX aktu oskarżenia i za to na mocy art. 240 § 1 k.k. wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności. / punkt 51 zaskarżonego wyroku / . Ponadto sąd uznał oskarżonego G. O. za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie X i XI akty oskarżenia i przyjął, iż jest to jedno przestępstwo z art. 239 § 1 k.k. polegające na tym, że w nocy z 23 na 24 października 1998r. w J. oraz w okresie od 4 do 7 stycznia 1999r. w J. i W. , ukrywał S. P. – sprawcę zabójstwa J. J. w celu uniknięcia przez w/w odpowiedzialności karnej i za to na mocy art. 239 § 1 k.k. wymierzył mu karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności. / punkt 52 zaskarżonego wyroku / . Na mocy art. 85 k.k. wymierzył oskarżonemu G. O. karę łączną 4 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności. / punkt 53 zaskarżonego wyroku / . Na mocy art. 63 § 1 k.k. zaliczył oskarżonemu G. O. na poczet orzeczonej wobec niego kary pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 23 października 1998r. do dnia 11 grudnia 1998r. oraz od dnia 6 stycznia 1999r. do dnia 8 lipca 1999r. / punkt 54 zaskarżonego wyroku / . Tym samym wyrokiem sąd pierwszej instancji uznał oskarżonego A. O. za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie I, II, III, IV i V aktu oskarżenia przyjmując, iż czynów tych dokonał w podobny sposób i w krótkich odstępach czasu, czym wyczerpał znamiona ciągu przestępstw z art. 91 § 1 k.k. w związku z art. 279 § 1 k.k. i za to na mocy art. 279 § 1 k.k. wymierzył mu jedną karę 3 lat pozbawienia wolności, a na mocy art. 33 § 2 i § 3 k.k. wymierzył mu grzywnę w wysokości 30 stawek po 100 złotych każda. / punkt 55 zaskarżonego wyroku / . Sąd I instancji uznał oskarżonego A. O. za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie VI aktu oskarżenia, czym wyczerpał znamiona art. 245 k.k. i art. 158 § 1 k.k. przy zastosowaniu art. 11 § 2 k.k. i za to na mocy art. 245 k.k. wymierzył mu karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności. / punkt 56 zaskarżonego wyroku / . Uznał oskarżonego A. O. za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie VII aktu oskarżenia i za to na mocy art. 240 § 1 k.k. wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności. / punkt 57 zaskarżonego wyroku / . Uznał oskarżonego A. O. za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie VIII aktu oskarżenia i za to na mocy art. 239 § 1 k.k. wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności. / punkt 58 zaskarżonego wyroku / . Uznał oskarżonego A. O. za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie IX aktu oskarżenia i za to na mocy art. 278 § 1 k.k. wymierzył mu karę 8 miesięcy pozbawienia wolności. / punkt 59 zaskarżonego wyroku / . Na mocy art. 85 k.k. wymierzył oskarżonemu A. O. karę łączną 4 lat pozbawienia wolności. / punkt 60 zaskarżonego wyroku / . Na mocy art. 63 § 1 k.k. zaliczył oskarżonemu A. O. na poczet orzeczonej wobec niego kary łącznej pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności w niniejszej sprawie, a to dzień 23 października 1998r., 7 styczeń 1999r. i 3 czerwiec 1999r. / punkt 61 zaskarżonego wyroku / . Ponadto sąd pierwszej instancji zwolnił oskarżonych S. P. , J. K. (1) , T. B. (1) i G. P. od ponoszenia kosztów sądowych, a pozostałych oskarżonych obciążył kosztami postępowania. Zasądził od oskarżonych K. P. i S. P. solidarnie na rzecz oskarżycieli posiłkowych: I. M. (1) , E. P. i K. S. kwotę 21.240 złotych tytułem kosztów zastępstwa procesowego przed sądem pierwszej instancji. Zasądził też koszty obrony z urzędu za postępowanie przed sądem pierwszej instancji. Powyższy wyrok zaskarżył: prokurator, obrońca oskarżonego S. P. , obrońca oskarżonego J. K. (1) , obrońca oskarżonego T. B. (1) , obrońca oskarżonego R. S. , obrońca oskarżonego G. P. , obrońcy oskarżonej K. P. , obrońca oskarżonego G. O. , obrońca oskarżonego A. O. i pełnomocnik oskarżycielki posiłkowej I. M. (2) . W sumie wniesiono w powyższej sprawie 11 apelacji. Na etapie postępowania odwoławczego postanowieniem z dnia 30 maja 2005r. (karta 10578 akt) wyłączono do odrębnego rozpoznania sprawę oskarżonego R. S. . Wyrok sądu pierwszej instancji w części dotyczącej tego oskarżonego zaskarżył jego obrońca i prokurator na korzyść oskarżonego. W tej wyłączonej sprawie oskarżonego R. S. o sygn. II AKa 217/05 wyrok sądu odwoławczego zapadł w dniu 28 lipca 2005 roku. Natomiast w niniejszej sprawie o sygn. II AKa 46/05, będącej przedmiotem rozpoznania na rozprawie odwoławczej w dniu 31 maja 2005r. prokurator zaskarżył powyższy wyrok na niekorzyść oskarżonych J. K. (1) , T. B. (1) i G. P. w części dotyczącej orzeczenia o karze. Zarzucił wyrokowi rażącą niewspółmierność kary wymierzonej oskarżonemu J. K. (1) za przestępstwo z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 148 § 2 pkt 4 k.k. i art. 157 § 1 k.k. przy zastosowaniu art. 11 § 2 k.k. opisane w punkcie I aktu oskarżenia polegającej na skazaniu oskarżonego na karę 15 lat pozbawienia wolności, a co za tym idzie wymierzenie mu kary łącznej 15 lat pozbawienia wolności. Zarzucił też rażącą niewspółmierność kary wymierzonej oskarżonemu T. B. (1) za przestępstwo z art. 18 § 1 d.k.k. w zw. z art. 148 § 1 d.k.k. i art. 18 § 2 d.k.k. w zw. z art. 148 § 1 d.k.k. przy zastosowaniu art. 10 § 2 d.k.k. , opisane w punkcie I aktu oskarżenia, polegającej na skazaniu oskarżonego na karę 10 lat pozbawienia wolności oraz karę dodatkową pozbawienia praw publicznych na okres 5 lat. Zarzucił też rażącą niewspółmierność kary wymierzonej oskarżonemu G. P. za przestępstwo z art. 18 § 1 d.k.k. w zw. z art. 148 § 1 d.k.k. i art. 18 § 2 d.k.k. w zw. z art. 148 § 1 d.k.k. przy zastosowaniu art. 10 § 2 d.k.k. , opisane w punkcie I aktu oskarżenia, polegającej na skazaniu oskarżonego na karę 12 lat pozbawienia wolności oraz karę dodatkową pozbawienia praw publicznych na okres 5 lat. Podnosząc powyższe zarzuty wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w zakresie punktu 31 orzeczenia w części dotyczącej wymiaru kary wobec J. K. (1) , poprzez wymierzenie mu za czyn opisany w punkcie I aktu oskarżenia kary 25 lat pozbawienia wolności oraz zmianę zaskarżonego wyroku w zakresie punktu 37 poprzez orzeczenie wobec J. K. (1) kary łącznej 25 lat pozbawienia wolności. Ponadto wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w zakresie punktu 39 orzeczenia w części dotyczącej wymiaru kary wobec T. B. (1) , poprzez wymierzenie mu za czyn opisany w punkcie I aktu oskarżenia kary 25 lat pozbawienia wolności oraz kary dodatkowej 5 lat pozbawienia praw publicznych. Wniósł też o zmianę zaskarżonego wyroku w zakresie punktu 43 orzeczenia w części dotyczącej wymiaru kary wobec G. P. , poprzez wymierzenie mu za czyn opisany w punkcie I aktu oskarżenia kary 25 lat pozbawienia wolności oraz kary dodatkowej 5 lat pozbawienia praw publicznych. Obrońca oskarżonego S. P. zaskarżył powyższy wyrok w punktach: 4, 5, 7, 9, 10, 13, 21 i 24 w całości, a w pozostałym zakresie co do orzeczenia o karze. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił błędy w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mające wpływ na treść orzeczenia, a polegające na przyjęciu w odniesieniu do czynów przypisanych oskarżonemu w wyroku: - w punkcie 4, iż oskarżony dopuścił się zbrodni zabójstwa R. F. działając z zamiarem bezpośrednim jej popełnienia, w miejscu i czasie i w sposób opisany przez sąd, mimo szeregu wątpliwości w tym zakresie wynikających ze zmiennych wyjaśnień oskarżonego oraz treści opinii biegłego sądowego i protokołu oględzin zwłok wydanych po zbadaniu denata i innych przeprowadzonych dowodów; - w punkcie 5, iż oskarżony dokonał zniszczenia mienia oraz znieważenia zwłok R. F. poprzez polanie ich benzyną i podłożenie materiału wybuchowego, co spowodowało ich podpalenie; - w punkcie 7, iż oskarżony stosował wobec pokrzywdzonej M. M. (2) przemoc w powiązaniu z użyciem broni w celu zaboru jej torebki, którego ostatecznie dokonał; - w punkcie 9, iż oskarżony w dniu zdarzenia przyszedł na posesję pokrzywdzonych R. i M. M. (2) z zamiarem dokonania zabójstwa; - w punkcie 13, iż fakt skonstruowania bomby, jej lokalizacji oraz przyjęcie zlecenia zabójstwa i własna chęć oskarżonego dokonania zabójstwa przemawiają za przypisaniem oskarżonemu zamiaru zabójstwa, który nie został zrealizowany jedynie z przyczyn od oskarżonego niezależnych; - w punkcie 21, iż oskarżony był jednym ze sprawców włamania dokonanego w nieustalonych okolicznościach opisanych w punkcie XXVI aktu oskarżenia; - w punkcie 24, iż oskarżony opisanym w uzasadnieniu wyroku zachowaniem, przy użyciu zacytowanych w uzasadnieniu wyroku słów, podżegał oskarżonego J. K. (1) do zbrodni zabójstwa. Skarżący postawił też zarzut obrazy przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, w zakresie przypisanych oskarżonemu S. P. w punktach 4, 9, 13 i 24 zbrodni zabójstwa oraz przestępstw przypisanych mu w punktach 5, 7 i 21, a to: - art. 7 k.p.k. popełnioną wskutek dokonania przez sąd dowolnej oceny dowodów w postaci wyjaśnień samego oskarżonego, wyjaśnień współoskarżonych, zeznań świadków, w tym pokrzywdzonych, opinii biegłych, protokołów oględzin, ujawnionych dowodów rzeczowych, - art. 5 § 2 k.p.k. poprzez rozstrzygnięcie na niekorzyść oskarżonego wątpliwości jawiących się ze wskazanych nieco wyżej dowodów dotyczących tych przestępstw, - art. 4 k.p.k. i art. 424 § 1 k.p.k. wobec nadania prymatu okolicznościom przemawiającym na niekorzyść oskarżonego co do popełnienia przez niego tych przestępstw oraz braku przekonywującego wskazania w uzasadnieniu wyroku dlaczego sąd nie rozstrzygnął na korzyść oskarżonego istniejących wątpliwości. Obrońca oskarżonego S. P. sformułował też w środku odwoławczym zarzut obrazy przepisów prawa materialnego, a to: - art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 148 § 1 k.k. poprzez niezasadne przyjęcie, iż oskarżony działał z zamiarem bezpośrednim zabójstwa R. M. , - art. 11 d.k.k. w zw. z art. 148 § 1 d.k.k. poprzez niezasadne przyjęcie, iż oskarżony działał z zamiarem bezpośrednim pozbawienia życia A. K. (2) , - art. 91 § 1 k.k. w zw. z art. 279 § 1 k.k. na skutek przyjęcia, ż oskarżony działał w ciągu przestępstw zarzucanych mu w punktach XXVI i XXVII aktu oskarżenia, - art. 4 k.k. oraz art. 7 ust. 1 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, wskutek zastosowania do zbrodni zabójstwa zarzucanej w punkcie XI aktu oskarżenia, popełnionej pod rządami dawnego kodeksu karnego ( d.k.k. ) przepisu art. 148 § 2 pkt 4 k.k. przewidującego surowsze zagrożenie karą, aniżeli przepisy ustawy dawnej, - zastosowanie mniej korzystnej dla oskarżonego regulacji z art. 77 § 2 k.k. i wyznaczenie na podstawie tego przepisu surowszych ograniczeń co do warunkowego przedterminowego zwolnienia, aniżeli wynikające z przepisu art. 78 § 3 k.k. , zamiast zastosowania przepisu art. 92a d.k.k. jako względniejszego w tym zakresie dla oskarżonego, czy naruszono także zasadę humanitaryzmu ( art. 3 k.k. ). Na koniec skarżący postawił zarzut rażącej surowości kar dożywotniego pozbawienia wolności, wymierzonych zarówno jako kary jednostkowe oraz jako kara łączna, bez zastosowania dobrodziejstwa art. 60 § 3 k.k. , co jest wynikiem niedostatecznego wzięcia pod uwagę okoliczności łagodzących, związanych z zakresem przyznania się oskarżonego w toku procesu do popełnienia zarzucanych mu czynów oraz waloru wyjaśnień oskarżonego, jako głównego dowodu w sprawie ustalonych innych sprawców przestępstw. Stawiając powyższe zarzuty obrońca S. P. wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez: - uniewinnienie oskarżonego od popełnienia przestępstw zarzucanych mu w akcie oskarżenia, a przypisanych w punktach: 4, 5, 7, 13, 21 i 24 wyroku, - zmianę kwalifikacji prawnej czynu przypisanego w punkcie 9 wyroku na przestępstwo z art. 157 § 2 k.k. i wymierzenie za tak przypisany czyn kary znacznie łagodniejszej, - zmianę kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu w punkcie 10 zaskarżonego wyroku na kwalifikację z art. 148 § 1 d.k.k. jako względniejszą dla sprawcy i orzeczenie kary pozbawienia wolności w wymiarze łagodniejszym, - zmianę zaskarżonego wyroku w pozostałym zakresie poprzez wymierzenie jednostkowych kar pozbawienia wolności, w tym zwłaszcza za przestępstwa z punktu 12, 20 i 29 oraz kary łącznej za wszystkie przestępstwa w wymiarze łagodniejszym, bez wyznaczania surowszych aniżeli ustawowe ograniczeń co do skorzystania z możliwości warunkowego przedterminowego zwolnienia, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji. Obrońca oskarżonego T. B. (1) zaskarżył powyższy wyrok jedynie w części dotyczącej orzeczenia o karze. Zarzucając mu rażącą niewspółmierność orzeczonej wobec oskarżonego kary wniósł o zmianę skarżonego wyroku poprzez orzeczenie wobec T. B. (1) łagodniejszej kary. Obrońca J. K. (1) zaskarżył wyrok w zakresie uznania tego oskarżonego za winnego zarzucanych mu czynów w punktach: 1, 2, 3, 4, 5 i 6 i zarzucił mu: - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, będący wynikiem naruszenia dyrektyw obowiązujących przy ocenie dowodów, a to art. 7 k.p.k. nakazującego swobodną ocenę wszystkich dowodów w oparciu o doświadczenie życiowe, zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy, uwzględniając przy tym okoliczności przemawiające zarówno na korzyść jak i na niekorzyść oskarżonego ( art. 4 k.p.k. ), polegający na nieuzasadnionym przyjęciu, iż oskarżony J. K. (1) dopuścił się czynów opisanych w sentencji wyroku w punktach: 1, 2, 3, 5 i 6, podczas gdy prawidłowa ocena zebranego materiału dowodowego, nie daje podstaw dla uznania, iż oskarżony dopuścił się zarzucanych mu czynów. Postawił też zarzut obrazy przepisów postępowania mającej wpływ na treść orzeczenia poprzez dokonanie jednostronnej oceny materiału dowodowego uwzględniającej wyłącznie okoliczności obciążające oskarżonego z pominięciem części materiału dowodowego dla niego korzystnej. Zarzucił też obrazę przepisów postępowania mających wpływ na treść orzeczenia, a to art. 5 § 2 k.p.k. przez wykładnię nie dających się usunąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonego. Stawiając powyższe zarzuty wniósł o zmianę wyroku w zaskarżonej części poprzez uniewinnienie oskarżonego od stawianych mu zarzutów, ewentualnie o uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji w zaskarżonej części i przekazanie w tym zakresie sprawy do ponownego rozpoznania. Obrońca G. P. zaskarżył niniejszy wyrok w zakresie przypisanego temu oskarżonemu przestępstwa z art. 18 § 1 d.k.k. w zw. z art. 148 § 1 d.k.k. i art. 18 § 2 d.k.k. w zw. z art. 148 § 1 d.k.k. w zw. z art. 10 § 2 d.k.k. i zarzucił mu błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, będący wynikiem naruszenia dyrektyw obowiązujących przy ocenie dowodów, a to art. 7 k.p.k. nakazującego swobodną ocenę wszystkich dowodów w oparciu o doświadczenie życiowe, zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy, uwzględniając przy tym okoliczności przemawiające zarówno na korzyść jak i na niekorzyść oskarżonego ( art. 4 k.p.k. ), polegający na nieuzasadnionym przyjęciu, iż oskarżony G. P. dopuścił się czynu opisanego w sentencji wyroku w punkcie 1, podczas gdy prawidłowa ocena zebranego materiału dowodowego, nie daje podstaw dla uznania, iż oskarżony dopuścił się zarzucanego mu czynu. Postawił też zarzut obrazy przepisów postępowania mającej wpływ na treść orzeczenia poprzez dokonanie jednostronnej oceny materiału dowodowego uwzględniającej wyłącznie okoliczności obciążające oskarżonego z pominięciem części materiału dowodowego dla niego korzystnej. Zarzucił też obrazę przepisów postępowania mających wpływ na treść orzeczenia, a to art. 5 § 2 k.p.k. przez wykładnię nie dających się usunąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonego. Stawiając powyższe zarzuty wniósł o zmianę wyroku w zaskarżonej części poprzez uniewinnienie oskarżonego od stawianego mu zarzutu, ewentualnie o uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji w zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania. Obrońca oskarżonej K. P. zaskarżył powyższy wyrok w całości i zarzucił mu błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za jego podstawę mający wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, a polegający na przyjęciu, iż oskarżona K. P. w okresie od grudnia 1997r. do stycznia 1998r. w K. , chcąc aby S. P. dokonał zabójstwa jej męża B. P. , za pośrednictwem C. Z. nakłaniała go do tego i pomagała mu w dokonaniu tego czynu poprzez przekazanie za pośrednictwem tej samej osoby zdjęcia B. P. z adresem jego zamieszkania, podczas gdy właściwa analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego nie pozwala na nie budzące wątpliwości przyjęcie, że oskarżona dopuściła się zarzucanego jej czynu. Zarzucił też obrazę przepisów postępowania mająca wpływ na treść orzeczenia, a w szczególności: - art. 4 k.p.k. poprzez niezastosowanie zasady obiektywizmu i uwzględnieniu jedynie okoliczności i dowodów przemawiających na niekorzyść oskarżonej, dokonanie analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego wyłącznie w oparciu o wyjaśnienia oskarżonego S. P. złożone w postępowaniu przygotowawczym i świadka C. Z. , odrzucając jednocześnie okoliczności przemawiające na korzyść oskarżonej K. P. , - art. 5 § 2 k.p.k. przez przyjęcie, że zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwala jednoznacznie stwierdzić winę oskarżonej, - art. 424 § 1 k.p.k. poprzez brak dostatecznego wyjaśnienia na jakiej podstawie przyjął, iż treść wyjaśnień złożonych przez oskarżonego S. P. w zakresie dotyczącym zarzutu postawionego oskarżonej K. P. , w postępowaniu przed sądem nie zasługuje na uwzględnienie oraz brak wyczerpującego wyjaśnienia na jakiej podstawie odmówił wiarygodności wyżej wymienionym wyjaśnieniom oskarżonej. Wskazując na powyższe podstawy obrońca oskarżonej K. P. wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonej od zarzucanego jej czynu, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Natomiast drugi z obrońców oskarżonej K. P. także zaskarżył powyższy wyrok w całości i zarzucił mu: 1. błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, że oskarżona K. P. , chcąc aby S. P. dokonał zabójstwa jej męża B. P. , za pośrednictwem C. Z. , nakłaniała go do tego i pomagała mu w dokonaniu tego czynu poprzez przekazanie za pośrednictwem tej samej osoby zdjęcia B. P. z adresem jego zamieszkania, 2. obrazę art. 410 k.p.k. polegającą na wydaniu wyroku w oparciu o część ujawnionego materiału dowodowego, albowiem sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie dokonał wszechstronnej analizy i oceny wszystkich dowodów, a w szczególności nie dokonał oceny wyjaśnień C. Z. oraz zeznań świadków: W. P. , I. M. , I. D. , Z. W. , T. G. , E. P. , D. M. , I. G. , C. J. , C. M. , K. S. , A. T. , J. O. , K. P. , J. Z. , W. Z. , M. S. , W. S. , H. M. , S. M. , G. T. , M. M. , 3. obrazę art. 424 § 2 k.p.k. , albowiem sąd nie wskazał w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku dlaczego nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonego S. P. złożonym na rozprawie, w części dotyczącej treści zlecenia przekazanego od K. P. przez C. Z. , 4. obrazę art. 366 § 1 k.p.k. polegającą na nie wyjaśnieniu wszystkich istotnych okoliczności sprawy, a w szczególności poprzez zaniechanie wyjaśnienia sprzeczności pomiędzy wyjaśnieniami oskarżonego S. P. złożonymi w toku śledztwa w dniu 29 września 1999r. (k. 405-408) i w dniu 22 listopada 2000r. (k. 4561-4563) oraz poprzez zaniechanie przez sąd dokładnego wyjaśnienia przebiegu zabójstwa B. P. , w tym procesów decyzyjnych podejmowanych przez oskarżonego S. P. w trakcie tego zdarzenia, 5. obrazę art. 7 k.p.k. przez niewłaściwą ocenę wyjaśnień współpodejrzanego S. P. , prowadzącą do uznania za wiarygodne jego wyjaśnień złożonych w śledztwie w części, w której wskazał, że zabił B. P. na zlecenie jego żony, przekazane przez C. Z. , mimo że nie znajdują potwierdzenia w pozostałym zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, w szczególności w wyjaśnieniach oskarżonej K. P. , C. Z. oraz w ustalonym przez sąd przebiegu zabójstwa B. P. , 6. obrazę art. 391 k.p.k. poprzez odczytanie zeznań H. M. i W. S. , albowiem sąd postanowił odczytać zeznania z powodu przebywania świadków za granicą i z innych przyczyn, nie wskazując na czym „inne przyczyny” polegają. Stawiając powyższe zarzuty obrońca oskarżonej wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji. Natomiast pełnomocnik jednego z oskarżycieli posiłkowych, a mianowicie I. M. (1) zaskarżył powyższy wyrok w części dotyczącej oskarżonej K. P. w całości i zarzucił mu: - rażące naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 413 § 1 pkt 4 k.p.k. na skutek pominięcia w opisie czynu przypisanego oskarżonej K. P. po słowach „chcąc” zwrotu „w celu osiągnięcia korzyści majątkowej’, co miało wpływ na końcową treść orzeczenia poprzez orzeczenie wobec wyżej wymienionej kary pozbawienia wolności jedynie w wymiarze 15 lat w miejsce 25 lat, - rażącą niewspółmierność wymierzonej oskarżonej kary pozbawienia wolności poprzez określenie jej wymiaru na 15 lat, podczas gdy z okoliczności podmiotowo – przedmiotowych sprawy wynika, że dla spełnienia celów prewencji ogólnej i szczególnej należało wymierzyć K. P. karę 25 lat pozbawienia wolności. Stawiając powyższe zarzuty wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w drodze uzupełnienia opisu czynu zawartego w punkcie 44 wyroku o stwierdzenie po słowie „chcąc” „w celu osiągnięcia korzyści majątkowej” oraz podwyższenie wymierzonej K. P. kary pozbawienia wolności z 15 na 25 lat. Z kolei obrońca oskarżonego G. O. zaskarżył powyższy wyrok w zakresie orzeczeń zawartych w punktach: 47, 48, 50, 51 i 52 wyroku zarzucając mu: - odnośnie punktu 47 błędne ustalenie stanu faktycznego poprzez przyjęcie, iż oskarżony brał udział w przedmiotowych włamaniach podczas, gdy materiał dowodowy w sposób jednoznaczny tego nie potwierdza, - odnośnie punktu 48 błędne przyjęcie, iż oskarżony popełnił czyn opisany w art. 235 k.k. podczas gdy materiał dowodowy wskazuje, iż oskarżony swoim zachowaniem wypełnił znamiona przestępstwa pobicia opisanego w art. 158 § 1 k.k. , - odnośnie punktu 50 błędne przyjęcie, iż oskarżony używał i groził bronią palną, podczas gdy materiał dowodowy wskazuje, iż nie wiedział on om tym, iż oskarżony S. P. miał przy sobie broń palną, - odnośnie punktu 51 i 52 błędne ustalenie stanu faktycznego poprzez przyjęcie, iż oskarżony wiedział o popełnieniu przestępstwa zabójstwa przez oskarżonego S. P. . Podnosząc powyższe zarzuty wniósł o zmianę wyroku w zaskarżonej części poprzez uniewinnienie oskarżonego G. O. , ewentualnie o uchylenie tejże części wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji. Natomiast obrońca A. O. zaskarżył niniejszy wyrok w części dotyczącej tego oskarżonego i zarzucił mu: - w zakresie punktu 57 zaskarżonego wyroku (co do zarzutu VII dotyczącego nie powiadomienia organów ścigania o zabójstwie pokrzywdzonego J. ) obrazę prawa procesowego, a to art. 4 k.p.k. , art. 7 k.p.k. oraz art. 410 k.p.k. poprzez ich niezastosowanie i pominięcie przy wyrokowaniu dowodów świadczących o tym, iż organy powołane do ścigania przestępstw wiedziały o popełnionej zbrodni zabójstwa pokrzywdzonego J. , co wynika w sposób oczywisty z zeznań naocznych świadków przestępstwa, jak i funkcjonariuszy Straży Miejskiej, którzy zostali wezwani na interwencję jeszcze przed popełnieniem przestępstwa zabójstwa, co doprowadziło - do naruszenia prawa materialnego, a to art. 240 § 2 k.k. poprzez jego niezastosowanie, mimo, że ze zgromadzonego materiału dowodowego w sposób oczywisty wynika, iż organy powołane do ścigania przestępstw wiedziały o popełnionej zbrodni zabójstwa pokrzywdzonego J. , zaś oskarżony A. O. miał dostateczną podstawę do przypuszczania, iż organy te wiedzą o tej zbrodni, - w zakresie punktu 58 zaskarżonego wyroku (co do zarzutu VIII dotyczącego utrudniania postępowania karnego poprzez ukrywanie sprawców zabójstwa pokrzywdzonego J. ) obrazę prawa procesowego, a to art. 4 k.p.k. , art. 7 k.p.k. oraz art. 410 k.p.k. poprzez pominięcie przy wyrokowaniu wyjaśnień oskarżonego S. P. (k. 6249 akt sprawy) oraz wyjaśnień oskarżonego A. O. (k. 942 akt sprawy), którzy jednoznacznie wskazali, iż oskarżony A. O. mógł obawiać się o swoje życie, jeśli sprzeciwiłby się poleceniom oskarżonego S. P. albo zawiadomił organa ścigania po popełnieniu przez oskarżonego S. P. zbrodni zabójstwa pokrzywdzonego J. , co doprowadziło - do naruszenia prawa materialnego, a to art. 26 § 1 k.k. poprzez jego niezastosowanie, mimo, że jak wynika z wyjaśnień oskarżonego S. P. (k. 6249 akt sprawy) oraz wyjaśnień oskarżonego A. O. (k. 942 akt sprawy), oskarżony A. O. odwiózł samochodem oskarżonego P. do G. jedynie z uwagi na fakt, iż obawiał się o swoje zdrowie ni życie, która to okoliczność wypełnia hipotezę normy art. 26 § 1 k.k. , wskazując, iż oskarżony A. O. chroniąc swoje zdrowie lub nawet życie poświęcił dobro przedstawiające wartość oczywiście niższą – dobro wymiaru sprawiedliwości, - ponadto w zakresie punktu 58 zaskarżonego wyroku zarzucił dokonanie błędnej oceny stanu faktycznego poprzez przyjęcie, iż oskarżony A. O. odwiózł oskarżonego S. P. do G. mając na celu utrudnianie postępowania karnego poprzez ukrywanie oskarżonego P. , podczas gdy w rzeczywistości oskarżony A. O. w żadnej mierze nie utrudniał postępowania karnego, a co więcej złożył wyczerpujące i szczegółowe wyjaśnienia w zakresie zbrodni zabójstwa pokrzywdzonego J. i tym samym nie można przyjąć, iż oskarżony A. O. działał w zamiarze bezpośrednim kierunkowym, co doprowadziło - do naruszenia prawa materialnego, a to art. 239 § 1 k.k. poprzez zastosowanie tegoż przepisu mimo, iż nie wykazano, że oskarżony A. O. działał w zamiarze bezpośrednim kierunkowym w celu utrudniania lub udaremniania postępowania karnego, podczas gdy w rzeczywistości oskarżony A. O. nie ukrywał oskarżonego S. P. , zaś wszystkie informacje na temat przestępstwa zabójstwa i miejsca pobytu oskarżonego P. oskarżony A. O. przekazał niezwłocznie organom ścigania składając wyczerpujące wyjaśnienia (k. 917 akt sprawy), - w zakresie punktu 56 zaskarżonego wyroku (co do zarzutu VI dotyczącego bezprawnego wpływania na zeznania świadka Z. K. ) zarzucił obrazę prawa procesowego, a to art. 7 k.p.k. oraz art. 410 k.p.k. poprzez zastosowanie całkowicie dowolnej oceny dowodów przez uznanie za niewiarygodne wyjaśnień oskarżonego A. O. (k. 918 akt sprawy) i G. O. , którzy zgodnie wskazali, iż incydent z dnia 1 października 1998 roku nie miał na celu wpływanie na zeznania świadka Z. K. i była to jedynie retorsja na naganne zachowanie pokrzywdzonego K. , który obraźliwymi słowami wyzywał uprzednio oskarżonego A. O. , który to fakt pośrednio potwierdził sam pokrzywdzony Z. K. , co doprowadziło do - błędnej oceny stanu faktycznego poprzez przyjęcie, iż oskarżony A. O. we wrześniu i października 1998r. oraz podczas zdarzenia z dnia 1 października 1998 roku używał przemocy oraz groźby bezprawnej wobec pokrzywdzonego Z. K. w celu wywierania wpływu na zeznania tegoż pokrzywdzonego składanych przez niego w sprawie toczącej się przed Sądem Rejonowym w Pszczynie ( sygn. II K 384/98) i w konsekwencji - obrazy prawa materialnego, a to art. 245 k.k. poprzez zastosowanie tegoż przepisu mimo, iż nie wykazano, iż oskarżony A. O. przed dniem 1 października 1998 roku stosował jakąkolwiek przemoc albo groźby bezprawne wobec pokrzywdzonego K. oraz nie wykazano, iż zdarzenie z dnia 1 października 1998r. miało na celu wywieranie wpływu na zeznania pokrzywdzonego K. składanych przez niego w sprawie toczącej się przed Sądem Rejonowym w Pszczynie (sygn. II K 384/98), tym samym nie wykazano, iż oskarżony A. O. dopuścił się zarzucanych mu czynów w zamiarze bezpośrednim kierunkowym, - w zakresie punktu 55 zaskarżonego wyroku (co do zarzutów I, II, III, IV, V dotyczących dokonania włamań w okresie kwiecień – czerwiec 1998 roku) zarzucił obrazę prawa procesowego, a to art. 4 k.p.k. , art. 7 k.p.k. oraz art. 410 k.p.k. i zastosowanie całkowicie dowolnej oceny dowodów poprzez: - pominięcie przy wyrokowaniu dowodu z obdukcji lekarskiej oskarżonego A. O. (k. 6447 akt sprawy), podczas gdy dowód ten świadczy o tym, iż oskarżony A. O. odniósł obrażenia ciała podczas zatrzymania i dokonywanych czynności procesowych przez organa ścigania, - uznanie, iż przyznanie się oskarżonego A. O. do zarzucanym mu czynów podczas przesłuchania w dniu 24 października 1998r. (karta 917 akt sprawy), było dobrowolne i nastąpiło w trakcie przesłuchania, w którym zapewniono oskarżonemu A. O. swobodę wypowiedzi, podczas gdy jak wynika z wyjaśnień oskarżonego A. O. złożonych na rozprawie (karta 6476 akt sprawy), wcześniejsze wyjaśnienia zostały złożone pod przymusem, zaś protokół z pierwszego przesłuchania, na którym przyznał się do zarzucanego mu czynu (k. 917 akt sprawy), nie odzwierciedla rzeczywistego przebiegu czynności, - uznanie za niewiarygodne wyjaśnień oskarżonego S. P. (k. 6125 akt sprawy), który wskazał, iż jego uprzednie wyjaśnienia dotyczące popełnienia przestępstw wraz z A. O. , nie polegają na prawdzie i wynikają z manipulacji dokonanych przez organa ścigania, które wskazały, iż oskarżony A. O. przyznał się już do dokonania szeregu włamań wraz z S. P. , co doprowadziło do: - błędnej oceny stanu faktycznego poprzez przyjęcie, iż oskarżony A. O. wspólnie i w porozumieniu z oskarżonym S. P. oraz G. O. popełnił zarzucane mu czyny I, II, i III, IV i V, podczas gdy materiał dowodowy nie pozwala na przyjęcie, iż oskarżony A. O. popełnił zarzucane mu czyny. Skarżący z ostrożności procesowej, gdyby sąd odwoławczy nie uznał powyższej argumentacji za zasadną, dodatkowo obok zarzutów wskazanych powyżej, zarzucił wyrokowi w zakresie punktu 55 zaskarżonego wyroku obrazę prawa materialnego, a to art. 53 § 1 i 2 k.k. i art. 54 § 1 k.k. , poprzez orzeczenie kary rażąco surowej, której dolegliwość przekracza w sposób znaczny stopień zawinienia oskarżonego oraz nie obejmuje zasady indywidualizacji winy, w szczególności: poprzez pominięcie właściwości i warunków osobistych oskarżonego A. O. , a to jego młodego wieku oraz pominięcie okoliczności, iż nie przyczynił się on w decydującym stopniu do popełnienia zarzucanych mu przestępstw, nie uzyskał z tychże przestępstw znaczących korzyści oraz iż zarzucanych mu przestępstw dopuścił się wraz z ojcem G. O. i wysoce zdemoralizowaną osobą oskarżonym S. P. , którzy to mieli decydujący wpływ na to, że oskarżony A. O. pomagał im w popełnieniu przestępstw jedynie dowożąc oskarżonych na miejsce przestępstwa, samemu nie biorąc bezpośredniego udziału w popełnianych przestępstwach i pełniąc tym samym jedynie funkcje pomocnicze. W zakresie punktu 59 wyroku (co do zarzutu IX dotyczącego dokonania kradzieży rowerów na terenie Republiki Czeskiej) zarzucił obrazę prawa materialnego, a to art. 53 § 1 i 2 k.k. i art. 54 § 1 k.k. , poprzez orzeczenie kary rażąco surowej, której dolegliwość przekracza w sposób znaczny stopień zawinienia oskarżonego oraz poprzez pominięcie właściwości i warunków osobistych oskarżonego A. O. , a to jego młodego wieku oraz pominięcia okoliczności, iż swoim czynem oskarżony nie wyrządził pokrzywdzonym żadnej szkody – odzyskali oni swoje rowery (oskarżony wskazał im miejsce ich ukrycia) oraz pominięcie, iż oskarżony nie uzyskał z popełnionego przestępstwa jakichkolwiek korzyści materialnych i w sposób decydujący przyczynił się do odzyskania przez pokrzywdzonych mienia i wyjaśnienia okoliczności przestępstwa. W zakresie punktu 60 zaskarżonego wyroku (co do wymierzenia oskarżonemu A. O. kary łącznej) zarzucił obrazę prawa procesowego, a to art. 424 § 1 i 2 k.p.k. , poprzez zawarcie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, w zakresie motywów jakimi kierował się sąd I instancji wymierzając karę łączną, sprzecznych z wyrokiem okoliczności dotyczących wysokości wymierzonej kary, poprzez wskazanie w uzasadnieniu, iż zastosowano zasadę całkowitej absorpcji przy wymierzaniu kary łącznej, podczas gdy jak wynika z treści wyroku taka zasada nie została zastosowana – wymierzono oskarżonemu A. O. karę łączną 4 lat pozbawienia wolności, która to kara jest oczywiście wyższa od najwyższej kary jednostkowej, a to kary 3 lat pozbawienia wolności wymierzonej w punkcie 55 zaskarżonego wyroku. Stawiając powyższe zarzuty obrońca A. O. wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu w punktach I, II, III, IV, V, VI, VII i VIII aktu oskarżenia czynów oraz o wymierzenie mu za czyn zarzucany mu w punkcie IX aktu oskarżenia łagodniejszej kary z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. Po rozpoznaniu powyższej sprawy Sąd Apelacyjny stwierdził, co następuje: Na wstępie należy stwierdzić, że zarówno apelacje obrońców oskarżonych: S. P. , J. K. (1) , T. B. (1) , G. P. , K. P. , jak i apelacje wniesione na niekorzyść oskarżonych przez prokuratora i pełnomocnika jednego z oskarżycieli posiłkowych, nie są trafne i na uwzględnienie nie zasługują. Jedynie w wypadku dwóch apelacji, wniesionych przez obrońców oskarżonych G. O. i A. O. , sąd odwoławczy uznała, że są częściowo zasadne, ale tylko w zakresie przypisanych oskarżonym czynów z art. 240 § 1 k.k. oraz występku z art. 239 § 1 k.k. za który został skazany A. O. . Następnie, jeszcze przed szczegółowym odniesieniem się do poszczególnych zarzutów zawartych we wspomnianych apelacjach, trzeba poczynić kilka generalnych uwag, które zostaną rozwinięte w kolejnych fragmentach pisemnych motywów wyroku. W szczególności konieczne do zaakcentowania jest to, że sąd pierwszej instancji starannie przeprowadził postępowanie dowodowe, a następnie dokonał wszechstronnej i wnikliwej analizy i oceny zgromadzonego w ten sposób materiału dowodowego. Starannie i z dużą precyzją wskazał na jakich oparł się dowodach czyniąc ustalenia faktyczne w przedmiotowej sprawie. Ponadto wspomniana ocena dokonana została z uwzględnieniem reguł określonych w art. 5 i 7 k.p.k. Jest wszechstronna, rzeczowa i logiczna, zgodna z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego. Nie zawiera błędów faktycznych i logicznych. Sąd merytoryczny dokonując ustaleń w zakresie faktów nie naruszył więc ram swobodnej oceny dowodów. Zasadnie oparł się przede wszystkim na wyjaśnieniach oskarżonego S. P. złożonych w postępowaniu przygotowawczym. W konsekwencji ustalony przez sąd pierwszej instancji stan faktyczny, wbrew twierdzeniom obrońców oskarżonych znajduje pełne oparcie w prawidłowo dokona

[... tekst skrócony ...]