II AKA 439/21

Sąd Apelacyjny w Warszawie rozpoznał sprawę dotyczącą apelacji wniesionych przez obrońców czterech oskarżonych: H. F., D. B., S. D. i S. D., skazanych przez Sąd Okręgowy w Warszawie za pomoc w wyłudzeniu kredytu bankowego. Oskarżeni zarzucali m.in. naruszenie przepisów postępowania (art. 7 i 410 k.p.k.) poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego oraz błędy w ustaleniach faktycznych, które miały wpływ na treść orzeczenia. Argumentowali, że nie mieli świadomości popełnienia czynu zabronionego lub że ich działania nie miały znaczenia dla uzyskania kredytu. Sąd Apelacyjny szczegółowo przeanalizował podniesione zarzuty, uznając je za niezasadne. Sąd podkreślił, że zasada swobodnej oceny dowodów (art. 7 k.p.k.) pozwala sądowi na odmówienie wiarygodności niektórym dowodom, a ocena dokonana przez Sąd Okręgowy była logiczna i zgodna z zasadami wiedzy oraz doświadczenia życiowego. W odniesieniu do oskarżonych S. D. i S. D., sąd wskazał na dowody świadczące o ich świadomości co do nieprawdziwych zapisów w umowach i celu finansowania zakupu nieruchomości z kredytu. W przypadku H. F., sąd podkreślił jego rolę jako dyrektora oddziału banku i wymaganą od niego staranność w weryfikacji klientów i dokumentacji. Odnosząc się do D. B., sąd wskazał na jego wiedzę jako pracownika banku oraz na dowody poświadczające nieprawdę w dokumentach, w tym potwierdzenie przez niego podpisu M. H. na aneksie do umowy kredytu, mimo że podpis ten nie należał do rzeczywistego klienta. Sąd Apelacyjny uznał, że wszystkie zarzuty apelacyjne były niezasadne, a tym samym wnioski o zmianę lub uchylenie wyroku również nie zasługiwały na uwzględnienie. W konsekwencji, zaskarżony wyrok Sądu Okręgowego został utrzymany w mocy wobec wszystkich oskarżonych. Oskarżeni zostali obciążeni kosztami postępowania odwoławczego, a adwokatom z urzędu zasądzono wynagrodzenie.

Zagadnienia prawne (4)

Skład orzekający