II AKa 437/16

Sygn. akt: II AKa 437/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 stycznia 2017 roku Sąd Apelacyjny w Katowicach II Wydział Karny w składzie : Przewodniczący : SSA Witold Mazur SSA Aleksander Sikora SSO del. Marcin Ciepiela (spr.) Protokolant : Magdalena Bauer przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Opolu Stanisława Bara po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2017 roku sprawy 1. K. P. (1) s. M. i M. ur. (...) w C. oskarżonego z art. 280 § 2 k.k. , art. 157 § 1 k.k. i inne; 2. P. S. S. ) s. L. i J. ur. (...) w L. oskarżonego art. 280 § 2 k.k. , art. 157 § 1 k.k. i inne; 3. M. T. s. M. i M. ur. (...) w K. oskarżonego art. 280 § 2 k.k. , art. 157 § 1 k.k. i inne; 4. K. W. s. D. i E. ur. (...) w C. oskarżonego z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. ; 5. A. W. s. M. i W. ur. (...) w K. oskarżonego z 00 art. 239 § 1 k.k. ; na skutek apelacji prokuratora odnośnie oskarżonych K. P. (1) , M. T. i A. W. , obrońców wszystkich oskarżonych oraz pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego odnośnie oskarżonych K. P. (1) , P. S. i K. W. od wyroku Sądu Okręgowego w Częstochowie z dnia 12 lipca 2016 roku, sygn. akt II K 179/13 1. uchyla zaskarżony wyrok w punktach 6 i 17 oraz w tym zakresie sprawę oskarżonych K. P. (1) i M. T. przekazuje Sądowi Okręgowemu w Częstochowie do ponownego rozpoznania; 2. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że: - w punkcie 1 – eliminuje zwrot „które to działania miały na celu doprowadzenie A. B. do stanu bezbronności” oraz w miejsce sformułowania „doprowadził do stanu bezbronności powodując” wprowadza słowo „spowodował”, a także przyjmuje, że przypisanym mu czynem oskarżony K. P. (1) wyczerpał znamiona przestępstwa z art. 280 § 2 k.k. i art. 157 § 1 k.k. i art. 276 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. , - w punkcie 2 – przyjmuje, że przypisanym mu czynem oskarżony K. P. (1) wyczerpał znamiona przestępstwa z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. , - w punkcie 3 – przyjmuje, że przypisanym mu czynem oskarżony K. P. (1) wyczerpał znamiona przestępstwa z art. 286 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. , - w punktach 8 i 15 – eliminuje zwrot „które to działania miały na celu doprowadzenie A. B. do stanu bezbronności” oraz w miejsce sformułowania „doprowadził do stanu bezbronności powodując” wprowadza słowo „spowodował”, - w punkcie 11 – jako podstawę wymiaru kary przyjmuje art. 286 § 2 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. ; - uchyla rozstrzygnięcia zawarte w punktach 4, 12 i 20 oraz w ich miejsce na mocy art. 46 § 1 k.k. orzeka od oskarżonych K. P. (1) i P. S. solidarnie na rzecz pokrzywdzonego A. S. (1) kwotę 43.000 (czterdziestu trzech tysięcy) złotych tytułem obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej czynami przypisanymi im odpowiednio w punktach 3 i 11, - w punkcie 19 – w miejsce słowa „podmiotów” wprowadza słowo „przedmiotów”, a także przyjmuje, że przypisanym mu czynem oskarżony K. W. wyczerpał znamiona przestępstwa z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. , - w punkcie 22 – jako podstawę prawną warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności orzeczonej oskarżonemu A. W. przyjmuje art. 69 § 1 i 2 k.k. w zw. z art. 70 § 1 pkt 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. ; 3. w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; 4. zasądza od Skarbu Państwa (Sąd Okręgowy w Częstochowie) na rzecz adwokata adw. J. Z. – Kancelaria Adwokacka w O. kwotę 738 (siedemset trzydzieści osiem) złotych, w tym 23% VAT, tytułem nieopłaconych kosztów obrony z urzędu udzielonej oskarżonemu K. P. (1) w postępowaniu odwoławczym; 5. zasądza od Skarbu Państwa (Sąd Okręgowy w Częstochowie) na rzecz adwokata adw. K. P. (2) – Kancelaria Adwokacka w C. kwotę 738 (siedemset trzydzieści osiem) złotych, w tym 23% VAT, tytułem nieopłaconych kosztów obrony z urzędu udzielonej oskarżonemu K. W. w postępowaniu odwoławczym oraz kwotę 117,01 (sto siedemnaście 01/100) złotych tytułem zwrotu kosztów przejazdu; 6. zwalnia oskarżonych K. P. (1) , P. S. i K. W. od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, obciążając nimi Skarb Państwa; 7. zasądza od oskarżonego M. T. wydatki postępowania odwoławczego w kwocie 4 (czterech) złotych oraz opłatę za postępowanie odwoławcze w kwocie 400 (czterystu) złotych; 8. zasądza od oskarżonego A. W. wydatki postępowania odwoławczego w kwocie 4 (czterech) złotych oraz opłatę za postępowanie odwoławcze w kwocie 180 (sto osiemdziesiąt) złotych. SSO del. Marcin Ciepiela SSA Witold Mazur SSA Aleksander Sikora Sygn. akt: II AKa 437/16 UZASADNIENIE (na podstawie art. 458 k.p.k. w zw. z art. 423 § 1a k.p.k. ograniczone do części sporządzonej z urzędu w zakresie dotyczącym uchylenia wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz sporządzonej na wniosek w zakresie dotyczącym oskarżonych P. S. , A. W. i K. W. ) K. P. (1) został oskarżony o to, że: I. w dniu 22 sierpnia 2012 r. w D. (województwo (...) ), działając wspólnie i w porozumieniu z P. S. i M. T. , w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w ramach podziału ról dokonał rozboju na osobie A. B. , wykonującej czynności kasjera w kantorze wymiany walut przy ul. (...) , należącym do R. B. , w ten sposób, że po wejściu do pomieszczenia kantoru M. T. zrzucił pok­rzywdzoną z krzesła, a następnie bijąc ją po głowie, krępując i kneblując taśmą doprowadził do stanu bezbronności, powodując obrażenia ciała w postaci stłuczenia głowy i twarzy, krwiaków okularowych gałek ocznych, licznych otarć naskórka i podbiegnięć krwawych całej twarzy i szyi oraz złamania lewej kości jarzmowej z przemieszczeniem odłamów, które to obrażenia spowodowały naruszenie czynności narządu ciała na okres przekraczający 7 dni, podczas gdy P. S. ubezpieczał drzwi wejściowe do kantoru posługując się przy tym bronią palną w postaci pistoletu (...) nr (...) który następnie z pomieszczenia kasjera zabrał w celu przywłaszczenia pieniądze w kwocie 44.240 zł oraz 300 euro na szkodę R. B. oraz portfel z zawartością pieniędzy w kwocie 32,11 zł, dokumentów wystawionych na dane A. B. w tym dowodu osobistego nr (...) , prawa jazdy nr (...) , dowodu rejestracyjnego nr (...) , dwóch kart bankomatowych B. (...) , karty czytelnika biblioteki oraz karty wstępu M. , a K. P. (1) obserwował kantor i dał sygnał do rozpoczęcia działań przez P. S. i M. T. oraz przechowywał dokumenty, telefony i ubrania, które mieli oni założyć po dokonaniu rozboju, przy czym zarzuconego mu czynu dopuścił się w ciągu 5 lat od odbycia w okresie od 26 marca 2009 r. do 10 stycznia 2011 r. części kary łącznej 2 lat pozbawienia wolności, orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Częstochowie z dnia 17 lutego 2006 r. sygn. akt IV K 47/06 m.in. za czyn z art. 279 § 1 k.k. , tj. o czyn z art. 280 § 2 k.k. , art. 157 § 1 k.k. , art. 276 k.k. przy zast. art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. , II. w dniu 22 sierpnia 2012 r. w H. , gm. H. (województwo (...) ), na terenie posesji przy ul. (...) , działając wspólnie i w porozumieniu z P. S. i M. T. , w ramach podziału ról, przy użyciu metalowej rurki, siekiery i śrubokręta usunął z motocykla marki S. nr rej. (...) znaki identyfikacyjne w postaci oznaczeń znajdujących się na tabliczce znamionowej pojazdu oraz numeru identyfikacyjnego pojazdu mechanicznego (VIN) o treści (...)- (...) znajdującego się na ramie motocykla, tj. o czyn z art. 306 k.k. , III. w okresie od 17 do 22 czerwca 2012 r. w H. , gm. H. (województwo (...) ), na terenie posesji przy ul. (...) , działając wspólnie i w porozumieniu z K. W. i W. P. wyważając drzwi wejściowe włamał się do wnętrza domu letniskowego, skąd zabrał w celu przywłaszczenia szafę pancerną wartości 2.000 zł z zawartością: broni palnej w postaci sztucera kulowo-śrutowego marki B. model (...) o numerze seryjnym (...) , kal. 20/76, 30-06 produkcji niemieckiej wartości 20.000 zł oraz amunicji w postaci: myśliwskich naboi śrutowych marki (...) produkcji polskiej w ilości 120 szt. wartości 200 zł i myśliwskich naboi kulowych marki (...) produkcji niemieckiej w ilości 80 szt. wartości 1.000 zł, a także z pomieszczeń domu letniskowego trzy lornetki myśliwskie: marki D. wartości 6.000 zł, marki S. wartości 4.000 zł oraz nieustalonej marki wartości 200 zł, 7 noży myśliwskich łącznej wartości 7.000 zł, trzy latarki: marki W. wartości 1.000 zł, typu LED nieustalonej marki wartości 400 zł oraz marki R. wartości 100 zł, pistolet pneumatyczny nieustalonej marki wartości 250 zł oraz skórzaną ładownicę na naboje o łącznej wartości 42.150 zł, działając na szkodę A. S. (1) , przy czym zarzucanego mu czynu dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa opisanego w pkt I , tj. o czyn z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. , IV. w dniach 24 i 25 czerwca 2012 r. w H. , gm. H. (województwo (...) ), działając wspólnie i w porozumieniu z P. S. , w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w ramach podziału ról, zażądał od A. S. (1) kwoty 10.000 euro w zamian za rzekomą pomoc w odzyskaniu przedmiotów, w szczególności broni i amunicji, utraconych w wyniku włamania do domu przy ul. (...) w H. , które miało miejsce w okresie od 17 do 22 czerwca 2012 r., a następnie otrzymał od niego kwotę 43.000 zł, z której to kwoty przekazał P. S. 12.500 zł, a K. W. i W. P. po 2.500 zł, po czym w dniach 26 i 29 czerwca 2012 r. dokonał zwrotu większości skradzionych przedmiotów w tym sztucera kulowo-śrutowego marki B. model (...) o numerze seryjnym (...) , kal. 20/76, 30-06 produkcji niemieckiej wartości 20.000 zł oraz amunicji w postaci: myśliwskich naboi śrutowych marki F. produkcji polskiej w ilości 120 szt. wartości 200 zł i myśliwskich naboi kulowych marki R. produkcji niemieckiej w ilości 80 szt. wartości 1.000 zł, przy czym zarzucanego mu czynu dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa opisanego w pkt I , tj. o czyn z art. 286 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. , V. w okresie co najmniej od 22 do 29 czerwca 2012 r. w H. , P. (gm. H. , pow. (...) , województwo (...) ) oraz M. (pow. (...) , województwo (...) ), posiadał bez zezwolenia broń palną w postaci sztucera kulowo-śrutowego marki B. model (...) o numerze seryjnym (...) , kal. 20/76, 30-06 produkcji niemieckiej oraz amunicję w postaci: myśliwskich naboi śrutowych marki F. produkcji polskiej w ilości około 120 szt. wartości 200 zł i myśliwskich naboi kulowych marki R. produkcji niemieckiej w ilości 80 szt., tj. o czyn z art. 263 § 2 k.k. , VI. w dacie bliżej nieustalonej, nie dawniej jednak niż w dniu 27 grudnia 2011 r. w miejscowości H. (gm. H. , pow. (...) , woj. (...) ), pozyskując formularz książki operatora maszyn roboczych, której wzór określony został w rozporządzeniu z dnia 20 września 2001 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy podczas eksploatacji maszyn i innych urządzeń technicznych do robót ziemnych, budowlanych i drogowych (Dz.U. Nr 118, poz. 1263), w postaci elektronicznego zapisu na płycie CD-R marki V. (pięć plików w formacie JPG), oraz pozyskując pieczęć o treści „mgr D. Ć. ”, czynił przygotowania do podrabiania, w celu użycia za autentyczny, dokumentu książki operatora maszyn roboczych, tj. o czyn z art. 270 § 3 k.k. , P. S. został oskarżony o to, że: VII. w dniu 22 sierpnia 2012 r. w D. (województwo (...) ), działając wspólnie i w porozumieniu z K. P. (1) i M. T. , w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w ramach podziału ról, dokonał rozboju na osobie A. B. , wykonującej czynności kasjera w kantorze wymiany walut przy ul. (...) , należącym do R. B. , w ten sposób, że po wejściu do pomieszczenia kantoru M. T. zrzucił pokrzywdzoną z krzesła, a następnie bijąc ją po głowie, krępując i kneblując taśmą doprowadził do stanu bezbronności, powodując obrażenia ciała w postaci stłuczenia głowy i twarzy, krwiaków okularowych gałek ocznych, licznych otarć naskórka i podbiegnięć krwawych całej twarzy i szyi oraz złamania lewej kości jarzmowej z przemieszczeniem odłamów, które to obrażenia spowodowały naruszenie czynności narządu ciała na okres przekraczający 7 dni, podczas gdy P. S. ubezpieczał drzwi wejściowe do kantoru posługując się przy tym bronią palną w postaci pistoletu (...) nr (...) , a następnie z pomieszczenia kasjera zabrał w celu przywłaszczenia pieniądze w kwocie 44.240 zł oraz 300 euro na szkodę R. B. oraz portfel z zawartością pieniędzy w kwocie 32,11 zł i dokumentów wystawionych na dane A. B. w tym dowodu osobistego nr (...) , prawa jazdy nr (...) , dowodu rejestracyjnego nr (...) , dwóch kart bankomatowych (...) , karty czytelnika biblioteki oraz karty wstępu M. , a K. P. (1) obserwował kantor i dał sygnał do rozpoczęcia działań przez P. S. i M. T. oraz przechowywał dokumenty, telefony i ubrania, które mieli oni założyć po dokonaniu rozboju, tj. o czyn z art. 280 § 2 k.k. , art. 157 § 1 k.k. , art. 276 k.k. przy zast. art. 11 § 2 k.k. , VIII. w dniu 22 sierpnia 2012 r. w H. , gm. H. (województwo (...) ), na terenie posesji przy ul. (...) , działając wspólnie i w porozumieniu z K. P. (1) i M. T. , w ramach podziału ról, przy użyciu metalowej rurki, siekiery i śrubokręta usunął z motocykla marki S. nr rej. (...) znaki identyfikacyjne w postaci oznaczeń znajdujących się na tabliczce znamionowej pojazdu oraz numeru identyfikacyjnego pojazdu mechanicznego (VIN) o treści (...) znajdującego się na ramie motocykla, tj. o czyn z art. 306 k.k. , IX. w dniu 15 lipca 2012 r. w K. (województwo (...) ) przywłaszczył powierzoną mu jako funkcjonariuszowi Policji Posterunku Policji w K. rzecz ruchomą w postaci radiostacji marki M. (...) numer seryjny (...) wartości 799 zł, działając na szkodę Komendy Powiatowej Policji w T. , tj. o czyn z art. 284 § 2 k.k. , X. w dniach 24 i 25 czerwca 2012 r. w H. , gm. H. (województwo (...) ), działając wspólnie i w porozumieniu z K. P. (1) , w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w ramach podziału ról, zażądał od A. S. (1) kwoty 10.000 euro w zamian za rzekomą pomoc w odzyskaniu przedmiotów w szczególności broni i amunicji utraconych w wyniku włamania do domu przy ul. (...) w H. , które miało miejsce w okresie od 17 do 22 czerwca 2012 r., a następnie otrzymał od niego kwotę 43.000 zł, z której to kwoty przypadło mu 12.500 zł, po czym w dniach 26 i 29 czerwca 2012 r. dokonał zwrotu większości skradzionych przedmiotów w tym sztucera kulowo-śrutowego marki B. model (...) o numerze seryjnym (...) , kal. 20/76, 30-06 produkcji niemieckiej wartości 20.000 zł oraz amunicji w postaci: myśliwskich naboi śrutowych marki F. produkcji polskiej w ilości 120 szt. wartości 200 zł i myśliwskich naboi kulowych marki R. produkcji niemieckiej w ilości 80 szt. wartości 1.000 zł, tj. o czyn z art. 286 § 2 k.k. , XI. w dniu 26 czerwca 2012 r. w K. , jako funkcjonariusz publiczny – funkcjonariusz Posterunku Policji w K. , wykonując czynności służbowe w związku z ujawnieniem w domu przy ul. (...) zwłok C. M. , działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, nie dopełnił ciążących na nim obowiązków w zakresie ochrony mienia przed bezprawnymi zamachami w ten sposób, że zabrał w celu przywłaszczenia, stanowiący własność C. M. , telefon komórkowy marki M. model (...) o nr (...) wartości 359 zł wraz z kartą SIM z przypisanym numerem (...) , działając na szkodę interesu prywatnego spadkobierców po C. M. – M. R. oraz R. M. , tj. o czyn z art. 231 § 2 k.k. , art. 278 § 1 k.k. przy zast. art. 11 § 2 k.k. , M. T. został oskarżony o to, że: XII. w dniu 22 sierpnia 2012 r. w D. (województwo (...) ), działając wspólnie i w porozumieniu z K. P. (1) i P. S. , w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w ramach podziału ról, dokonał rozboju na osobie A. B. , wykonującej czynności kasjera w kantorze wymiany walut przy ul. (...) , należącym do R. B. , w ten sposób, że po wejściu do pomieszczenia kantoru M. T. zrzucił pokrzywdzoną z krzesła, a następnie bijąc ją po głowie, krępując i kneblując taśmą doprowadził do stanu bezbronności, powodując obrażenia ciała w postaci stłuczenia głowy i twarzy, krwiaków okularowych gałek ocznych, licznych otarć naskórka i podbiegnięć krwawych całej twarzy i szyi oraz złamania lewej kości jarzmowej z przemieszczeniem odłamów, które to obrażenia spowodowały naruszenie czynności narządu ciała na okres przekraczający 7 dni, podczas gdy P. S. ubezpieczał drzwi wejściowe do kantoru posługując się przy tym bronią palną w postaci pistoletu (...) nr (...) (...) , który następnie z pomieszczenia kasjera zabrał w celu przywłaszczenia pieniądze w kwocie 44.240 zł oraz 300 euro na szkodę R. B. oraz portfel z zawartością pieniędzy w kwocie 32,11 zł, dokumentów wystawionych na dane A. B. w tym dowodu osobistego nr (...) , prawa jazdy nr (...) , dowodu rejestracyjnego nr (...) , dwóch kart bankomatowych Banku (...) SA , karty czytelnika biblioteki oraz karty wstępu (...) , a K. P. (1) obserwował kantor i dał sygnał do rozpoczęcia działań przez P. S. i M. T. oraz przechowywał dokumenty, telefony i ubrania, które mieli oni założyć po dokonaniu rozboju, tj. o czyn z art. 280 § 2 k.k. , art. 157 § 1 k.k. , art. 276 k.k. przy zast. art. 11 § 2 k.k. , XIII. w dniu 22 sierpnia 2012 r. w H. , gm. H. (województwo (...) ), na terenie posesji przy ul. (...) , działając wspólnie i w porozumieniu z K. P. (1) i P. S. w ramach podziału ról, przy użyciu metalowej rurki, siekiery i śrubokręta usunął z motocykla marki S. (...) nr rej. (...) znaki identyfikacyjne w postaci oznaczeń znajdujących się na tabliczce znamionowej pojazdu oraz numeru identyfikacyjnego pojazdu mechanicznego (VIN) o treści (...) znajdującego się na ramie motocykla, tj. o czyn z art. 306 k.k. , XIV. w okresie od stycznia do maja 2009 r., w A. (Gmina P. , woj. (...) ), C. i innych miejscach, działając wspólnie i w porozumieniu z E. Ö. i inną nieustaloną osobą, w ramach podziału ról, podrobił w celu użycia za autentyczny dokument prawa jazdy w ten sposób, że dostarczył swoje zdjęcie oraz dane osobowe E. Ö. , który następnie zlecił innej osobie podrobienie dokumentu prawa jazdy nr (...) , wystawionego rzekomo przez władze Republiki Bułgarii w dniu 11 maja 2009 r. na dane M. T. , którym następnie w dniu 16 sierpnia 2011 r. w C. (województwo (...) ) oraz w dniu 15 grudnia 2011 r. w P. (województwo (...) ) posłużył się legitymując się jako autentycznym w związku z popełnionymi wykroczeniami drogowymi, tj. o czyn z art. 270 § 1 k.k. , K. W. (1) został oskarżony o to, że: XV. (pkt XVI pierwotnego ao.) w okresie od 17 do 22 czerwca 2012 r. w H. , gm. H. (województwo (...) ), na terenie posesji przy ul. (...) , działając wspólnie i w porozumieniu z K. P. (1) i W. P. , w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wyważając drzwi wejściowe włamał się do wnętrza domu letniskowego skąd zabrał w celu przywłaszczenia szafę pancerną wartości 2.000 zł z zawartością: broni palnej w postaci sztucera kulowo-śrutowego marki B. model (...) o numerze seryjnym (...) , kal. (...) , 30-06 produkcji niemieckiej wartości 20.000 zł oraz amunicji w postaci myśliwskich naboi śrutowych marki (...) produkcji polskiej w ilości 120 szt. wartości 200 zł i myśliwskich naboi kulowych marki (...) produkcji niemieckiej w ilości 80 szt. wartości 1.000 zł, a także z pomieszczeń domu letniskowego trzy lornetki myśliwskie: marki D. wartości 6.000 zł, marki S. wartości 4.000 zł oraz nieustalonej marki wartości 200 zł, 7 noży myśliwskich łącznej wartości 7.000 zł, trzy latarki: marki W. (...) wartości 1.000 zł, typu LED nieustalonej marki wartości 400 zł oraz marki R. wartości 100 zł, pistolet pneumatyczny nieustalonej marki wartości 250 zł oraz skórzaną ładownicę na naboje o łącznej wartości 42.150 zł, działając na szkodę A. S. (1) , przy czym zarzucanego mu czynu dopuścił się przed upływem 5 lat od odbycia w okresie od 29 listopada 2004 r. do 31 maja 2005 r., od 13 grudnia 2006 r. do 22 lipca 2008 r. oraz od 16 sierpnia 2008 r. do 07 lipca 2009 r. kary 3 lat pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem łącznym Sądu Okręgowego w Częstochowie z dnia 08 lutego 2008 r. sygn. akt II K 163/07, którym objęto wyrok Sądu Rejonowego w Częstochowie z dnia 12 listopada 2002 r. sygn. akt IV K 1668/01, na mocy którego K. W. został skazany za ciąg przestępstw z art. 280 § 1 k.k. i art. 275 § 1 k.k. przy zast. art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. na karę 2 lat pozbawienia wolności, tj. o czyn z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. , A. W. został oskarżony o to, że: XVI. (pkt XVII pierwotnego ao.) w okresie od 22 do 25 sierpnia 2012 r. w B. i K. , wiedząc, iż K. P. (1) brał udział w rozboju, dokonanym w dniu 22 sierpnia 2012 r. w D. , i pomagając mu uniknąć odpowiedzialności karnej utrudnił postępowanie przygotowawcze nadzorowane w tej sprawie w Prokuraturze Rejonowej w Oleśnie (sygn. akt 1 Ds 956/12) w ten sposób, że pomógł w ukryciu w kompleksie leśnym niedaleko miejscowości B. samochodu marki R. (...) nr rej. (...) , który został użyty do popełnienia przestępstwa, oraz udzielił pomocy K. P. (1) w ukryciu się, przewożąc go do K. , tj. o czyn z art. 239 § 1 k.k. , Wyrokiem z dnia 12 lipca 2016 r. (sygn. akt II K 179/13) Sąd Okręgowy w Częstochowie: 1. uznał oskarżonego K. P. (1) za winnego popełnienia czynu zarzuconego mu w pkt I aktu oskarżenia, wyczerpującego znamiona przestępstwa z art. 280 § 2 k.k. i art. 157 § 1 k.k. i art. 276 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. , przy czym uzupełnił opis stanu faktycznego poprzez wskazanie, że P. S. groził pokrzywdzonej użyciem broni palnej, które to działania miały na celu doprowadzenie A. B. do stanu bezbronności, a nadto ustalił, iż K. P. (1) działał w warunkach recydywy z art. 64 § 1 k.k. , albowiem wyrokiem Sądu Rejonowego w Częstochowie z dnia 17.02.2006 roku w sprawie sygn. IV K 47/06 został skazany m.in. za przestępstwo z art. 279 § 1 k.k. na karę 1 roku pozbawienia wolności i orzeczono karę łączną 2 lat pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od 26.03.2009 roku do 10.01.2011 roku, kiedy to został warunkowo przedterminowo zwolniony z odbycia reszty kary – i za to przestępstwo na mocy art. 280 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. skazał oskarżonego na karę 3 lat pozbawienia wolności; 2. uznał oskarżonego K. P. (1) za winnego popełnienia czynu zarzuconego mu w pkt III aktu oskarżenia, wyczerpującego znamiona przestępstwa z art. 279 § 1 k.k. , przy czym ustalił wartość skradzionych podmiotów na kwotę około 42.150 zł, a nadto przyjął, iż K. P. (1) działał w warunkach recydywy w z art. 64 § 1 k.k. , albowiem wyrokiem Sądu Rejonowego w Częstochowie z dnia 17.02.2006 roku w sprawie sygn. IV K 47/06 został skazany m.in. za przestępstwo z art. 279 § 1 k.k. na karę 1 roku pozbawienia wolności i orzeczono karę łączną 2 lat pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od 26.03.2009 roku do 10.01.2011 roku, kiedy to został warunkowo przedterminowo zwolniony z odbycia reszty kary – i za to przestępstwo na mocy art. 279 § 1 k.k. skazał oskarżonego na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności; 3. uznał oskarżonego K. P. (1) za winnego popełnienia czynu zarzuconego mu w pkt IV aktu oskarżenia, wyczerpującego znamiona przestępstwa z art. 286 § 2 k.k. , przy czym stwierdził, że oskarżony przekazał P. S. kwotę 18.000 złotych, a nadto ustalił, iż K. P. (1) działał w warunkach recydywy w z art. 64 § 1 k.k. , albowiem wyrokiem Sądu Rejonowego w Częstochowie z dnia 17.02.2006 roku w sprawie sygn. IV K 47/06 został skazany m.in. za przestępstwo z art. 279 § 1 k.k. na karę 1 roku pozbawienia wolności i orzeczono karę łączną 2 lat pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od 26.03.2009 roku do 10.01.2011 roku, kiedy to został warunkowo przedterminowo zwolniony z odbycia reszty kary – i za to przestępstwo na mocy art. 286 § 2 w zw. z § 1 k.k. skazał oskarżonego na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności; 4. na mocy art. 46 § 1 k.k. zasądził od oskarżonego K. P. (1) na rzecz pokrzywdzonego A. S. (1) kwotę 20.000 tysięcy złotych tytułem częściowego naprawienia szkody wynikłej z popełnionych na jego szkodę przestępstw; 5. uznał oskarżonego K. P. (1) za winnego popełnienia czynu zarzuconego mu w pkt V aktu oskarżenia, wyczerpującego znamiona przestępstwa z art. 263 § 2 k.k. i za to przestępstwo na mocy art. 263 § 2 k.k. skazał oskarżonego na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności; 6. uniewinnił K. P. (1) od popełnienia przestępstw zarzuconych mu w pkt II i VI aktu oskarżenia, przy czym wydatkami postępowania w tej części obciążył Skarb Państwa; 7. na mocy art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 k.k. połączył wymierzone oskarżonemu K. P. (1) kary pozbawienia wolności i orzekł karę łączną pozbawienia wolności w wymiarze 3 lat; 8. uznał oskarżonego P. S. za winnego popełnienia czynu zarzuconego mu w pkt VII aktu oskarżenia, wyczerpującego znamiona przestępstwa z art. 280 § 2 k.k. i art. 157 § 1 k.k. i art. 276 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. , przy czym uzupełnił opis stanu faktycznego poprzez wskazanie, że P. S. groził pokrzywdzonej użyciem broni palnej, które to działania miały na celu doprowadzenie A. B. do stanu bezbronności – i za to przestępstwo na mocy art. 280 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. skazał oskarżonego na karę 3 lat pozbawienia wolności; 9. uznał oskarżonego P. S. za winnego popełnienia czynu zarzuconego mu w pkt VIII aktu oskarżenia, wyczerpującego znamiona przestępstwa z art. 306 k.k. i za to przestępstwo na mocy art. 306 k.k. skazał go na karę 3 miesięcy pozbawienia wolności; 10. uznał oskarżonego P. S. za winnego popełnienia czynu zarzuconego mu w pkt IX aktu oskarżenia wyczerpującego znamiona przestępstwa z art. 284 § 2 k.k. i za to przestępstwo na mocy art. 284 § 2 k.k. skazał go na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności; 11. uznał oskarżonego P. S. za winnego popełnienia czynu zarzuconego mu w pkt X aktu oskarżenia, wyczerpującego znamiona przestępstwa z art. 286 § 2 k.k. i za to przestępstwo na mocy art. 286 § 2 k.k. skazał go na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności; 12. na mocy art. 46 § 1 k.k. zasądził od oskarżonego P. S. na rzecz pokrzywdzonego A. S. (1) kwotę 18.000 złotych tytułem częściowego naprawienia szkody wynikłej z popełnionego na jego szkodę przestępstwa; 13. uznał oskarżonego P. S. za winnego popełnienia czynu zarzuconego mu w pkt XI aktu oskarżenia, wyczerpującego znamiona przestępstwa z art. 231 § 2 k.k. i za to przestępstwo na mocy art. 231 § 2 k.k. skazał go na karę 1 roku pozbawienia wolności; 14. na mocy art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 k.k. połączył wymierzone oskarżonemu P. S. kary pozbawienia wolności i orzekł karę łączną pozbawienia wolności w wymiarze 3 lat; 15. uznał oskarżonego M. T. za winnego popełnienia czynu zarzuconego mu w pkt XII aktu oskarżenia, wyczerpującego znamiona przestępstwa z art. 280 § 2 k.k. i art. 157 § 1 k.k. i art. 276 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. , przy czym uzupełnił opis stanu faktycznego poprzez wskazanie, że P. S. groził pokrzywdzonej użyciem broni palnej, które to działania miały na celu doprowadzenie A. B. do stanu bezbronności – i za to przestępstwo na mocy art. 280 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. skazał oskarżonego na karę 3 lat poz­bawienia wolności; 16. uznał oskarżonego M. T. za winnego popełnienia czynu zarzuconego mu w pkt XIV aktu oskarżenia, wyczerpującego znamiona przestępstwa z art. 270 § 1 k.k. i za to przestępstwo na mocy art. 270 § 1 k.k. skazał go na karę 1 roku pozbawienia wolności; 17. uniewinnił M. T. od popełnienia przestępstwa zarzuconego mu w pkt XIII aktu oskarżenia, przy czym wydatkami postępowania w tej części obciążył Skarb Państwa; 18. na mocy art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 k.k. połączył wymierzone oskarżonemu M. T. kary pozbawienia wolności i orzekł karę łączną pozbawienia wolności w wymiarze 3 lat; 19. uznał oskarżonego K. W. za winnego popełnienia czynu zarzuconego mu w pkt XVI aktu oskarżenia, wyczerpującego znamiona przestępstwa z art. 279 § 1 k.k. , przy czym ustalił wartość skradzionych podmiotów na kwotę około 42.150 zł, a nadto przyjął, iż K. W. działał w warunkach recydywy z art. 64 § 1 k.k. , albowiem wyrokiem Sądu Rejonowego w Częstochowie z dnia 12.11.2002 roku w sprawie sygn. IV K 1668/01 skazany został m.in. za ciąg przestępstw z art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 275 § 1 k.k. i art. 11 § 2 k.k. na karę 2 lat pozbawienia wolności i orzeczono karę łączną pozbawienia wolności w wymiarze 3 lat, przy czym następnie orzeczenie to zostało objęte wyrokiem łącznym Sądu Okręgowego w Częstochowie z dnia 8.02.2008 roku sygn. II K 163/07 i orzeczono karę łączną 3 lat pozbawienia wolności, którą odbywał w okresach od 29.11.2004 roku do 31.05.2005 roku, od 13.12.2006 roku do 22.07.2008 roku, od 16.08.2008 roku do 7.07.2009 roku – i za to przestępstwo na mocy art. 279 § 1 k.k. skazał oskarżonego na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności; 20. na mocy art. 46 § 1 k.k. zasądził od oskarżonego K. W. na rzecz pokrzywdzonego A. S. (1) kwotę 2.500 złotych tytułem częściowego naprawienia szkody wynikłej z popełnionego na jego szkodę przestępstwa; 21. uznał oskarżonego A. W. za winnego popełnienia czynu zarzuconego mu w pkt XVII aktu oskarżenia, wyczerpującego znamiona przestępstwa z art. 239 § 1 k.k. i za to przestępstwo na mocy art. 239 § 1 k.k. skazał go na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności; 22. na mocy art. 69 § 1 i 2 k.k. , art. 70 § 1 k.k. wykonanie wymierzonej oskarżonemu A. W. kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres 3 lat tytułem próby; 23. na mocy art. 63 § 1 k.k. zaliczył na poczet orzeczonych kar łącznych pozbawienia wolności okresy tymczasowego aresztowania: - K. P. (1) od dnia 25.08.2012 roku godz.15.50 do dnia 19.07.2013 roku, - P. S. od dnia 29.08.2012 roku do dnia 5.07.2013 roku, - M. T. od dnia 22.08.2012 roku godz. 9.45 do dnia 13.03.2013 roku, 24. na podstawie art. 44 § 2 k.k. orzekł przepadek dowodów rzeczowych numer 992/13, 993/13, 995/13, 1000/13, 1001/13; 25. na mocy art. 624 § 1 k.p.k. zasądził na rzecz Skarbu Państwa od oskarżonych K. P. (1) , P. S. i M. T. kwoty po 3.000 złotych oraz od oskarżonych K. W. i A. W. kwoty po 100 złotych tytułem zwrotu części wydatków postępowania, przy czym zwolnił oskarżonych od pozostałej należności z tytułu wydatków postępowania oraz od opłat sądowych; 26. zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. J. Z. kwotę 4.059,00 tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu wraz z sumą należnego podatku VAT; 27. zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. K. P. (2) kwotę 3.394,80 złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu wraz z sumą należnego podatku VAT. Od powołanego wyroku apelację wnieśli prokurator, obrońcy wszystkich oskarżonych oraz pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego. Obrońca oskarżonego P. S. zaskarżył wyrok w części, tj. w pkt 8 (co do winy i kary), pkt 11 (co do kary), pkt 12 (co do wysokości środka karnego) i pkt 13 (co do kary) oraz wyrokowi zarzucił: 1) obrazę art. 7 k.p.k. , art. 410 k.p.k. i art. 424 § 1 k.p.k. poprzez pominięcie przy ocenie dowodów istotnych dla ustalenia, czy P. S. podczas rozboju posługiwał się służbową bronią palną zeznań świadków A. B. i A. K. złożonych na rozprawie oraz sprzeczną z zasadami wiedzy psychologicznej ocenę zeznań świadka A. B. złożonych w postępowaniu przygotowawczym bezpośrednio po zdarzeniu, polegającą na uznaniu, iż pierwsze przesłuchanie tego świadka, które miało miejsce bezpośrednio po zdarzeniu „niewątpliwie najpełniej oddawały realizm sytuacji”, pomimo że naukowo potwierdzone prawidłowości dotyczące procesu pamiętania i odtwarzania zapamiętanych faktów świadczą o tym, że świadek najpełniej odtwarza przebieg zdarzenia w okresie od 2, 3 do 8 dni od chwili uzyskania treści informacyjnych; osoby, które doznały urazów, składając zeznania bezpośrednio po zdarzeniu znajdują się w fazie pobudzania i mają tendencję do wyolbrzymiania relacjonowanych faktów, ponadto z treści zeznań A. B. złożonych na rozprawie wynika, iż mógł wystąpić u niej pamięciowy efekt dezinformacji; nadto niezgodną z zasadami prawidłowego rozumowania i doświadczenia życiowego ocenę wyjaśnień M. T. w części dotyczącej posługiwania się bronią palną przez P. S. w czasie dokonywania przestępstwa rozboju, albowiem wyjaśnienia M. T. są wewnętrznie sprzeczne i z tego powodu nie przysługuje im walor wiarygodności, co w konsekwencji doprowadziło sąd do dokonania błędnych ustaleń faktycznych, że P. S. podczas rozboju posługiwał się bronią palną, 2) obrazę art. 366 § 1 k.p.k. w zw. z art. 167 k.p.k. poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, w szczególności, czy pierwsze wyjaśnienia P. S. zostały złożone w warunkach wyłączających swobodę wypowiedzi i nieprzeprowadzenie z urzędu dowodu z opinii biegłych psychiatrów na tę okoliczność, albowiem oskarżony podawał, że wyjaśnienia składał w szpitalu, bezpośrednio po wybudzeniu ze śpiączki, nie pamięta ich treści, nie pamięta obecności prokuratora, nie pamięta, czy składał wyjaśnienia i czy je podpisywał, co mogło mieć wpływ na treść zaskarżonego wyroku, biorąc pod uwagę, że P. S. zaprzeczał uzgodnieniom dotyczącym zabrania przez niego na miejsce przestępstwa rozboju służbowej broni palnej, 3) błąd w ustaleniach faktycznych poczynionych w części motywacyjnej wyroku poprzez przyjęcie, że P. S. otrzymał od K. P. (1) kwotę 18.000 zł, pozostającą w sprzeczności z opisem czynu przypisanego oskarżonemu w pkt 11 wyroku, z którego wynika, iż P. S. otrzymał kwotę 12.500 zł i w konsekwencji nieuzasadnione obciążenie P. S. obowiązkiem częściowego naprawienia pokrzywdzonemu A. S. szkody poprzez zasądzenie kwoty 18.000 zł, 4) obrazę art. 60 § 4 k.k. przez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że przesłanką formalną, warunkującą zastosowanie instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary jest złożenie przez sprawcę we własnej sprawie wyjaśnień, w których ujawni szczerze okoliczności popełnienia zarzucanych mu przestępstw, nie umniejszając swej winy w ich popełnieniu; 5) rażącą niewspółmierność kar jednostkowych orzeczonych P. S. za czyny przypisane w pkt 8 (kara trzech lat pozbawienia wolności), w pkt 11 wyroku (kara jednego roku i sześciu miesięcy pozbawienia wolności) i w pkt 13 (kara jednego roku pozbawienia wolności) z uwagi na: a) nienależyte uwzględnienie postawy P. S. , polegającej na ujawnieniu przez niego przed prokuratorem istotnych okoliczności, nieznanych dotychczas Prokuraturze Okręgowej w Opolu, dotyczących przestępstw zagrożonych karą powyżej 5 lat pozbawienia wolności, b) uwzględnienie przy wymiarze kar jednostkowych rodzaju każdego z przestępstw, pomimo że typ czynu zabronionego (okoliczności należące do jego znamion) nie mogą wpływać na zaostrzenie lub złagodzenie kary, c) nieuwzględnienie szeregu okoliczności łagodzących w postaci: - właściwości i warunków osobistych sprawcy, - zachowania sprawcy po popełnieniu przestępstwa i jego sposobu życia, - wcześniejszej niekaralności, - przyznania się do winy, wyrażenia skruchy i przeprosin pokrzywdzonej, będące wynikiem naruszenia art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k. , albowiem dopiero prawidłowa ocena materiału dowodowego, mająca znaczenie dla ustalenia właściwego wymiaru kary oraz uwzględnienie wszystkich istotnych okoliczności dotyczących okoliczności łagodzących leżących u podstaw wyrokowania pozwoliłaby sądowi na zastosowanie trafnej reakcji prawnokarnej, w szczególności poprzez uwzględnienie wniosku prokuratora o nadzwyczajne złagodzenie oskarżonemu kary za czyn przypisany w pkt 8 wyroku. Podnosząc powyższe zarzuty, obrońca oskarżonego P. S. wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wyeliminowanie z opisu czynu z pkt 8 wyroku, że P. S. groził pokrzywdzonej użyciem broni palnej i zakwalifikowanie tego czynu zabronionego z art. 280 § 1 k.k. oraz stosując nadzwyczajne złagodzenie kary, wymierzenie kary za to przestępstwo poniżej dolnej granicy ustawowego zagrożenia, wymierzenie łagodniejszych kar jednostkowych za czyny opisane w pkt 8, 11 i 13 oraz nowej kary łącznej w wymiarze nieprzekraczającym dwóch lat pozbawienia wolności, zasądzenie od oskarżonego P. S. na rzecz pokrzywdzonego A. S. kwoty 12.500 zł tytułem częściowego naprawienia szkody wynikłej z popełnionego na jego szkodę przestępstwa w miejsce obowiązku naprawienia szkody w wysokości 18.000 zł, ewentualnie o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego – A. S. (1) zaskarżył wyrok na niekorzyść oskarżonych: K. P. (1) w zakresie orzeczenia o karze w pkt 4 wyroku, P. S. w zakresie orzeczenia o karze w pkt 12 wyroku oraz K. W. w zakresie orzeczenia o karze w pkt 20 wyroku, zarzucając wyrokowi naruszenie art. 46 § 1 k.k. poprzez jego błędną wykładnię i orzeczenie względem oskarżonych K. P. (1) , P. S. oraz K. W. częściowego obowiązku naprawienia szkody ustalonego dla każdego z oskarżonych stosownie do korzyści uzyskanej przez nich z popełnienia przestępstwa zamiast obowiązku solidarnego. Mając na uwadze powyższe, pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w zaskarżonej części poprzez zasądzenie od oskarżonych K. P. (1) , P. S. oraz K. W. solidarnie kwoty 43.000 zł tytułem naprawienia szkody wynikłej z popełnionego przestępstwa na szkodę A. S. (1) . Obrońca oskarżonego A. W. – adw. L. K. zaskarżył wyrok w części dotyczącej tego oskarżonego oraz powołując się na art. 427 § 2 k.p.k. i art. 438 pkt 1, 2 i 3 k.p.k. wyrokowi zarzucił: 1) obrazę prawa materialnego – art. 239 § 1 k.k. przez błędne przyjęcie sprawstwa oskarżonego tego czynu przy jednoczesnym niewykazaniu, iż w dacie czynu miał on świadomość udzielania pomocy osobie, która popełniła przestępstwo, 2) obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść wyroku: - art. 7 k.p.k. przez dowolną ocenę materiału dowodowego, - art. 5 k.p.k. przez naruszenie zasady niewinności, - art. 170 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k. przez oddalenie wniosku dowodowego z zeznań świadka D. Z. na okoliczność pomówień K. P. (1) , 3) błąd ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, który miał wpływ na treść wyroku przez odmówienie wiarygodności oskarżonemu przy jednoczesnym bezzasadnym przyjęciu wiarygodności pomawiających wyjaśnień K. P. (1) . Podnosząc powyższe zarzuty, obrońca ten wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego A. W. od zarzucanego mu czynu, ewentualnie o uchylenie wymienionego wyroku i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Drugi obrońca oskarżonego A. W. – adw. R. N. zaskarżył wyrok na korzyść tego oskarżonego w zakresie rozstrzygnięcia o karze w pkt 21 i 22 oraz powołując się na art. 427 § 2 k.p.k. i art. 438 pkt 4 k.p.k. wyrokowi zarzucił rażącą niewspółmierność orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności (nawet w sytuacji, gdy jej wykonanie zawieszono na okres próby), co było konsekwencją niezastosowania przez Sąd I instancji przepisu art. 58 § 3 k.k. , stwarzającego w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy możliwość orzeczenia w stosunku do oskarżonego A. W. kary grzywny, co powinno nastąpić, przede wszystkim ze względu na stosunkowo niewielką wagę przypisanego oskarżonemu przestępstwa oraz zasadę prymatu orzekania przez Sąd kar o charakterze wolnościowym. Podnosząc powyższy zarzut, obrońca ten wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wymierzenie oskarżonemu A. W. kary grzywny w wymiarze ustalonym przez Sąd z uwzględnieniem zasad przewidzianych przede wszystkim w art. 53 k.k. Obrońca z urzędu oskarżonego K. W. zaskarżył wyrok w całości na korzyść tego oskarżonego oraz powołując się na art. 427 § 1 i 2 k.p.k. i art. 438 pkt 2, 3 i 4 k.p.k. wyrokowi zarzucił: a) naruszenie przepisów procedury karnej, mające wpływ na treść wyroku – art. 7 k.p.k. i 424 § 2 k.p.k. polegające na przekroczeniu zasady swobodnej oceny dowodów oraz niedostateczne uwzględnienie okoliczności mających wpływ treść wyroku, w szczególności rozbieżnych zeznań świadka W. P. oraz oskarżonego K. P. (1) w zakresie, w jakim wskazują oni na udział oskarżonego we włamaniu do domku letniskowego, a także rozbieżności dotyczących okoliczności przekazania przez K. P. (1) pieniędzy w kwocie 2500 zł z tytułu rzekomego udziału oskarżonego w przedmiotowym włamaniu, b) w konsekwencji powyższego – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia mający wpływ na treść wyroku, polegający na przyjęciu przez Sąd I instancji, że oskarżony popełnił przestępstwo zarzucane mu aktem oskarżenia, podczas gdy okoliczności sprawy prowadzą do odmiennych ustaleń, c) z ostrożności procesowej, na wypadek nieuznania zasadności wyżej wymienionych zarzutów – rażącą niewspółmierność kary orzeczonej wobec K. W. w stosunku do stopnia winy oraz społecznej szkodliwości czynu, a także jej rażącą niewspółmierność na tle kar orzeczonych wobec pozostałych oskarżonych: K. P. (1) , P. S. oraz M. T. , którzy zostali skazani za kilka przestępstw o znacznie wyższym stopniu społecznej szkodliwości, albowiem dokonanym przeciwko zdrowiu i życiu człowieka, w dodatku w typach kwalifikowanych, za które oskarżeni otrzymali wyroki łączne po 3 lata pozbawienia wolności, podczas gdy oskarżony K. W. za pojedyncze przestępstwo przeciwko mieniu otrzymał karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Podnosząc powyższe zarzuty, obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w części dotyczącej oskarżonego K. W. i uniewinnienie go od zarzucanego czynu, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a z ostrożności procesowej – nawiązując do zarzutu c) apelacji – o zmianę zaskarżonego wyroku i wymierzenie oskarżonemu kary łagodniejszej w wysokości 1 roku pozbawienia wolności. Prokurator zaskarżył wyrok w części dotyczącej rozstrzygnięć zapadłych w kwestii czynów wymienionych w pkt II i VI ( K. P. (1) ), w pkt XIII ( M. T. ) oraz w pkt XVI ( A. W. ) części opisowej wyroku, na niekorzyść oskarżonych K. P. (1) i M. T. oraz na korzyść (jak ostatecznie sprecyzował) A. W. oraz powołując się na art. 427 § 1 i 2 k.p.k. i art. 438 pkt 1 i 3 k.p.k. wyrokowi zarzucił: 1) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia mający wpływ na jego treść w ten sposób, że doprowadził do uniewinnienia K. P. (1) i M. T. od zarzutu popełnienia czynu z art. 306 k.k. (pkt 6 i 17 części dyspozytywnej wyroku), wyrażający się w uznaniu, że zgodne relacje K. P. (1) i M. T. pozwalają twierdzić, że usunięcia oznaczeń identyfikujących motocykl marki S. (...) nr rej. (...) dokonał wyłącznie P. S. , podczas gdy dokonana w sposób prawidłowy analiza treści wyjaśnień oskarżonych jednoznacznie wskazuje, że zatarcie numeru VIN oraz oderwanie tabliczki znamionowej z pojazdu było elementem wspólnie przyjętego przez K. P. (1) , M. T. i P. S. planu, który zakładał porzucenie motocykla po dokonanym przestępstwie rozboju, a brak oznaczeń co najmniej utrudni ustalenie jego właściciela, a tym samym powiązanie z nim M. T. , co czyni bez znaczenia dla rozstrzygnięcia, który ze współsprawców dokonał tego czynu, jak również, czy czynił to sam, czy współdziałając z innym, przesądzając zarazem, że odpowiedzialności karnej za czyn z art. 306 k.k. podlegać winni, obok P. S. , także K. P. (1) i M. T. , 2) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia mający wpływ na jego treść w ten sposób, że doprowadził do uniewinnienia K. P. (1) od zarzutu popełnienia czynu z art. 270 § 3 k.k. (pkt 6 części dyspozytywnej wyroku), wyrażający się w uznaniu, że P. S. z zamiarem wyłącznie poprawienia swojej sytuacji procesowej, mając na uwadze przedmioty zabezpieczone w toku przeprowadzonego u niego przeszukania, mogące świadczyć o czynieniu przygotowań do podrabiania dokumentów, pomówił K. P. (1) o związek z tymi dowodami, gdy tymczasem prawidłowo ocenione wyjaśnienia P. S. z dnia 12 kwietnia 2013 r., na tle okoliczności towarzyszących procesowemu zabezpieczeniu środków, które mogły zostać wykorzystane do podrabiania dokumentów, prowadzą do wniosku, że zgromadzony materiał dowodowy w sposób wystarczający wskazuje na sprawstwo oskarżonego K. P. (1) w zakresie zarzuconego mu czynu, 3) obrazę przepisu prawa materialnego, a to art. 69 § 1 k.k. , polegającą na jego zastosowaniu i orzeczeniu o warunkowym zawieszeniu wykonania kary pozbawienia wolności wymierzonej A. W. , uprzednio skazywanemu na karę pozbawienia wolności, podczas gdy przepis ten wyklucza możliwość zastosowania instytucji probacji wobec oskarżonego, który w czasie popełnienia przestępstwa był skazany na tego rodzaju karę (pkt 22 części dyspozytywnej wyroku). Podnosząc powyższe zarzuty, prokurator wniósł o: - uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie rozstrzygnięcia o uniewinnieniu K. P. (1) od zarzutów popełniania występków z art. 306 k.k. oraz z art. 270 § 3 k.k. (pkt 6 części dyspozytywnej wyroku) i przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, - uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie rozstrzygnięcia o uniewinnieniu M. T. od zarzutu popełniania występku z art. 306 k.k. (pkt 17 części dyspozytywnej wyroku) i przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, - zmianę zaskarżonego wyroku poprzez przyjęcie jako podstawy prawnej orzeczenia o warunkowym zawieszeniu wykonania kary pozbawienia wolności wymierzonej A. W. – art. 69 § 1 i 2 k.k. oraz art. 70 § 1 pkt 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 lipca 2015 r., tj. przy zast. art, 4 § 1 k.k. (pkt 22 części dyspozytywnej wyroku). Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Z wniesionych środków odwoławczych na uwzględnienie zasługiwały apelacje prokuratora i – w części – pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego. Bezzasadne okazały się apelacje obrońców oskarżonych P. S. , A. W. i K. W. . Analizując granice zaskarżenia pod kątem ustalenia pola rozważań Sądu Odwoławczego zauważyć należy, że czyny przypisane oskarżonemu P. S. w punktach 9 (tj. z art. 306 k.k. ) i 10 (tj. z art. 284 § 2 k.k. ) zaskarżonego wyroku w ogóle nie zostały zaskarżone, a żadna ze stron nie podniosła zarzutów dotyczących postępowania dowodowego, oceny zgromadzonych dowodów, poczynionych ustaleń faktycznych, ani przyjętej kwalifikacji prawnej co do czynów przypisanych P. S. w punktach 11 (tj. z art. 286 § 2 k.k. ) i 13 (tj. z art. 231 § 2 k.k. ) wyroku Sądu I instancji. W odniesieniu do pozostałych czynów (z wyjątkiem przypisanego w punkcie 19 zaskarżonego wyroku oskarżonemu K. W. ) skarżący kwestionowali, również w oparciu o naruszenie przepisów postępowania, tylko wybrane elementy stanu faktycznego. I tak, w zakresie czynu przypisanego oskarżonemu P. S. w punkcie 8 (tj. z art. 280 § 2 k.k. i art. 157 § 1 k.k. i art. 276 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. ), jego obrońca podniósł zarzuty dotyczące wyłącznie tego, że wbrew ustaleniom Sądu Okręgowego, nie było uzgodnień dotyczących zabrania służbowej broni palnej na miejsce rozboju, a oskarżony P. S. nie posługiwał się nią w czasie czynu. Z kolei, w odniesieniu do czynu przypisanego oskarżonemu A. W. w punkcie 21 zaskarżonego wyroku, jego obrońca zarzucił, że wbrew ustaleniom Sądu Okręgowego tenże oskarżony nie miał świadomości udzielania pomocy osobie, która popełniła przestępstwo, a zatem podważył wyczerpanie znamion strony podmiotowej czynu z art. 239 k.k. Mając powyższe na uwadze, we wszystkich badanych przypadkach nie stwierdzając uchybień uwzględnianych z urzędu niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów ( art. 439 k.p.k. i art. 440 k.p.k. ), Sąd Apelacyjny przedmiotem rozważań poczynił przede wszystkim kwestie sporne, wyartykułowane w apelacjach, a w dalszej kolejności dotyczące niezastosowania nadzwyczajnego złagodzenia orzeczonych kar oraz ich wymiaru pod kątem ewentualnej rażącej niewspółmierności. Jedynie w odniesieniu do czynu z art. 279 § 1 k.k. przypisanego oskarżonemu K. W. , a także przestępstw z art. 306 k.k. oraz z art. 270 § 3 k.k. , od których uniewinnieni zostali oskarżeni K. P. (1) oraz M. T. (odpowiednio w punktach 6 i 17 zaskarżonego wyroku), z uwagi na zakres apelacji ich dotyczących, konieczna była kompleksowa ocena zachowań oskarżonych. Zważywszy, że zbrodnia z art. 280 § 2 k.k. i art. 157 § 1 k.k. i art. 276 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. przypisana oskarżonemu P. S. była najpoważniejszym z przestępstw będących przedmiotem osądu, a zarazem zaskarżonych w niniejszej sprawie, Sąd Apelacyjny przeanalizuje środek odwoławczy obrońcy tegoż oskarżonego w pierwszej kolejności. Odnosząc się na wstępie do pierwszego zarzutu obrońcy oskarżonego P. S. , przypomnieć należy, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego, przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną przepisu art. 7 k.p.k. jeśli tylko: - jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy, - stanowi wyraz rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających na korzyść oraz na niekorzyść oskarżonego, - jest zgodne ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, a nadto zostało wyczerpująco i logicznie uargumentowane w uzasadnieniu wyroku (postanowienie SN z dnia 28 kwietnia 2015 r., II KK 89/15, OSNPG 2015/7-8/7; KZS 2015/7-8/26; postanowienie SN z dnia 1 września 2010 r., IV KK 78/10, OSNwSK 2010/1/1653). Kontrola odwoławcza zaskarżonego wyroku doprowadziła do wniosku, że Sąd Okręgowy w analizowanym zakresie uczynił zadość przytoczonym wyżej wymogom. Przeprowadzona przez Sąd I instancji ocena dowodów przemawiających za przypisaniem oskarżonemu P. S. czynu z pkt 8 wyroku została dokonana bez uchybienia regułom logicznego rozumowania, wskazaniom wiedzy, czy też zasadom doświadczenia życiowego, w sposób wszechstronny i bezstronny, i jako takowa – wbrew twierdzeniom apelacji – nie wykracza poza swobodną oraz pozostaje pod ochroną art. 7 k.p.k. Sąd I instancji zgromadził istotne dla rozstrzygnięcia dowody, w szczególności nie naruszając treści art. 167 k.p.k. i art. 410 k.p.k. , a zgromadzony materiał dowodowy poddał dostatecznej analizie i ocenie, czemu dał wyraz w zwięzłym, czyli odpowiadającym wymogom z art. 424 § 1 k.p.k. pisemnym uzasadnieniu. Poczynione w sprawie ustalenia faktyczne są prawidłowe i mają oparcie w zebranych i powołanych przez Sąd dowodach, w efekcie czego zasługiwały na aprobatę Sądu Apelacyjnego. Przechodząc do szczegółowej analizy zarzutów obrońcy oskarżonego P. S. stawianych rozstrzygnięciu zawartemu w pkt 8 wyroku, należy zauważyć, że koncentrowały się one na kwestii posługiwania się przez wymienionego oskarżonego bronią palną w czasie napadu na kantor. W tym kontekście przypomnieć należy, że w piśmiennictwie (M. Dąbrowska-Kardas, P. Kardas, Komentarz do art. 280 kodeksu karnego (Dz.U.97.88.553), teza 91 [w:] A. Zoll (red.) A. Barczak-Oplustil, G. Bogdan, Z. Ćwiąkalski, M. Dąbrowska-Kardas, P. Kardas, J. Majewski, J. Raglewski, M. Rodzynkiewicz, M. Szewczyk, W. Wróbel, A. Zoll, Kodeks karny. Część szczególna. Tom III. Komentarz do art. 278-363 k.k., Zakamycze 2006) i judykaturze (zob. wyrok SA w Katowicach z dnia 25 września 2003 r., II AKa 277/03, KZS 2004, z. 2, poz. 43; wyrok SA w Katowicach z dnia 19 września 2003 r., II AKa 331/03, KZS 2004, z. 2, poz. 42) trafnie wskazuje się, iż nie stanowi posługiwania się niebezpiecznym przedmiotem jedynie jego posiadanie przez sprawcę, jeżeli nie towarzyszy temu co najmniej jego okazanie, manipulowanie nim, itp., zmierzające do oddziaływania na pokrzywdzonego w celu wzbudzenia u niego określonego stanu związanego ze świadomością, iż sprawca takim przedmiotem dysponuje i może go użyć w tych konkretnych okolicznościach. Podkreśla się przy tym, że każda forma demonstrowania broni palnej będzie formą posługiwania się tym przedmiotem w rozumieniu art. 280 § 2 k.k. (wyrok SA w Katowicach z dnia 12 lutego 2009 r., II AKa 2/09 i wyrok SA w Katowicach z dnia 14 czerwca 2011 r., II AKa 199/11). Mając na uwadze tę interpretację, podkreślić należy, że niezależnie od tego, czy oskarżony P. S. posługiwał się bronią palną, jedynie ubezpieczając drzwi wejściowe do kantoru (jak zarzucono w pkt VII aktu oskarżenia), czy też groził pokrzywdzonej A. B. użyciem broni palnej (jak przypisano w pkt 8 zaskarżonego wyroku), i tak jego zachowanie wyczerpywało znamiona „posługiwania się bronią palną” z art. 280 § 2 k.k. i należało je zakwalifikować z tegoż przepisu. Niezależnie od tej uwagi, Sąd Odwoławczy podzielił ustalenia Sądu Okręgowego wyrażone w opisie czynu przypisanego zaskarżonym wyrokiem, a sprecyzowane na str. 2 uzasadnienia, gdzie jednoznacznie wskazano: „W czasie, gdy T. jedną ręką przytrzymał pokrzywdzoną, a drugą ręką zakrywał jej usta, drugi ze wspólników przystawił kobiecie do głowy pistolet”. Choć ocena dowodów dokonana w tym zakresie przez Sąd I instancji, ze szkodą dla przejrzystości wywodu, miała charakter analityczny miast syntetyczny, dostrzegalne było, że Sąd ten ustalając, iż sprawcy posługiwali się bronią, oparł się nie tylko na depozycjach procesowych obecnych wewnątrz kantoru pokrzywdzonej A. B. i oskarżonych M. T. i P. S. , ale także na zeznaniach A. K. i B. J. , korelujących z zeznaniami R. S. , a nadto uwzględnił kontekst sytuacyjny zdarzenia. Zdaniem Sądu odwoławczego, szczegółowa analiza pisemnych motywów zaskarżonego wyroku wskazuje, że mimo dokonania najpierw (str. 29 uzasadnienia) oceny zeznań pokrzywdzonej, podstawowym dowodem, na którym oparł się w badanym zakresie Sąd I instancji, były wyjaśnienia oskarżonego M. T. . Świadczyło o tym dokonanie szerokiej analizy owych wyjaśnień z podkreśleniem, że oskarżony M. T. cały proces konsekwentnie wskazywał, iż oskarżony P. S. groził pokrzywdzonej swoim pistoletem poprzez przyłożenie go do jej głowy. Sąd Apelacyjny w pełni podzielił tę ocenę, przy czym podkreślenia wymaga, że relacja oskarżonego M. T. co do badanego aspektu wydarzeń w kantorze była praktycznie niezmienna, niezależnie od tego, czy wyjaśniał przed Prokuratorem (k. 159v-160), w toku posiedzenia w przedmiocie zastosowania tymczasowego aresztowania (k. 200), kolejno przed Prokuratorem (k. 653), w toku konfrontacji z oskarżonym P. S. (k. 1482), czy ostatecznie na rozprawie, gdzie podtrzymał odczytane mu wyjaśnienia (k. 3108-3112). Zarzuty skarżącego, jakoby to Sąd I instancji nieprawidłowo ocenił wyjaśnienia oskarżonego M. T. , należy uznać wyłącznie za polemikę z trafnymi wywodami zawartymi w uzasadnieniu (str. 29-30) zaskarżonego wyroku. Spośród nich warto przywołać argument wskazujący na to, oskarżony M. T. niewątpliwie zdawał sobie sprawę z konsekwencji ujawnienia wątku użycia broni palnej podczas napadu, co przecież obciążało go także (a nie tylko oskarżonego P. S. ), wobec czego nielogicznym byłoby przypisywanie M. T. przekłamań, stawiających go w niekorzystnym świetle i grożących poważniejszą odpowiedzialnością karną. Podzielić należy także tok rozumowania Sądu Okręgowego, stanowiący przejaw przeprowadzenia oceny dowodów przez pryzmat art. 7 k.p.k. , że „Obezwładnienie pokrzywdzonej było dla napastników sprawą priorytetową. (…). Najszybszym i najbardziej skutecznym sposobem było przystawienie jej pistoletu do głowy.” Sąd Apelacyjny nie podzielił zarzutu obrońcy oskarżonego P. S. że tylko z powodu odmówienia wiary fragmentowi wyjaśnień oskarżonego M. T. , w których ten wskazał, iż to P. S. w kantorze zadawał ciosy pokrzywdzonej (str. 7 uzasadnienia apelacji), należało za niewiarygodne uznać również wyjaśnienia oskarżonego T. odnośnie grożenia bronią palną. Ustalenie przez Sąd Okręgowy, że oskarżony P. S. takich ciosów nie zadawał, wynikało wszak z zestawienia tego fragmentu wyjaśnień oskarżonego M. T. z zeznaniami pokrzywdzonej A. B. (str. 31 uzasadnienia) i świadczyło o obiektywizmie oceny dokonanej przez ten Sąd. Zauważyć należy, że za trafnością tej oceny przemawiały dodatkowo zeznania świadka A. K. złożone na rozprawie, w których podała, że wydawało jej się, iż pokrzywdzona B. siłowała się z napastnikiem drugim (k. 3242), czyli innym niż ten trzymający broń. W ocenie Sądu Apelacyjnego, uzasadnienie zaskarżonego wyroku wskazuje, że Sąd I instancji oparł się na zeznaniach pokrzywdzonej A. B. pomocniczo, uwzględniając je w kontekście wyjaśnień oskarżonego M. T. oraz innych przeprowadzonych dowodów, stosownie do norm zawartych w art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k. Świadczył o tym zwłaszcza fakt, że Sąd Okręgowy ewidentnie (choć nie wypowiedział się na ten temat wprost) nie dał w pełni wiary pierwszym zeznaniom pokrzywdzonej, skoro nie ustalił – wbrew ich treści – że to oskarżony M. T. przystawił A. B. pistolet do głowy, ani że oskarżony P. S. krzyczał, aby T. strzelał. Zarówno więc z tego powodu, jak i z przyczyn teoretycznych (szeroko opisanych w apelacji obrońcy oskarżonego P. S. ), związanych ze złożeniem pierwszych zeznań przez świadka A. B. ledwie około godzinę po zajściu, czyli niewątpliwie w tzw. fazie pobudzenia, za nieprzekonujące należało uznać twierdzenia Sądu Okręgowego, że jako złożone krótko po napadzie zeznania te „niewątpliwie najpełniej oddawały realizm sytuacji, ponieważ pokrzywdzona miała w świeżej pamięci wszystkie zarejestrowane wzrokiem i słuchem szczegóły” (str. 29 uzasadnienia). Zacytowane stwierdzenie było o tyle niefortunne, że w dalszych wywodach zawartych w tym samym akapicie pisemnych motywów zaskarżonego wyroku, Sąd I instancji wskazał, że w istocie chodziło mu o to, że sam fakt przystawienia broni do głowy pokrzywdzonej „nie mógł być wytworem jej wyobraźni”, a jedynie powstała wątpliwość, „który z napastników użył broni”. Wątpliwość tę jednak, bynajmniej niemającą charakteru nieusuwalnej, Sąd Okręgowy trafnie rozstrzygnął, w oparciu o wyjaśnienia oskarżonego M. T. i pomocniczo zeznania świadków A. K. i B. J. (str. 32 uzasadnienia). Wbrew stanowisku obrońcy oskarżonego P. S. , Sąd I instancji zasadnie przyjął, że A. K. widziała broń w ręku napastnika stojącego w drzwiach kantoru (str. 32 uzasadnienia). Przypomnieć bowiem należy, że wymieniona zeznała w śledztwie (k. 18v), że wybiegła ze swojego sklepu i stojąc przy oknie lombardu próbowała zorientować się w sytuacji, po czym zobaczyła stojącego przy drzwiach mężczyznę w kasku na głowie, trzymającego w ręku broń. Zważywszy, że w sprawie nie było sporne, że to oskarżony P. S. stał przy drzwiach kantoru, zeznania te potwierdzały, że to on, a nie oskarżony M. T. posługiwał się w kantorze bronią. Mimo że w drugich zeznaniach ze śledztwa A. K. stonowała tę wersję, podając, że widziała, iż mężczyzna miał ręce ugięte w łokciach, a prawą trzymał przy ciele, co kojarzy jej się z trzymaniem broni, choć jej nie widziała (k. 1134), to na rozprawie – nie pamiętając już szczegółów, w tym tego, czy widziała u napastnika broń – podtrzymała wcześniejsze zeznania (k. 3241). W obliczu tych zeznań nieuprawniony był wniosek zaprezentowany przez obrońcę oskarżonego Piotra Smola w uzasadnieniu apelacji (str. 8), jakoby to „ A. K. była jedynie pewna, że widziała u jednego z napastników broń, gdy wybiegł na ulicę”. Trafnie również w analizowanym zakresie Sąd I instancji powołał się na zeznania świadka B. J. , choć dowodziły one posługiwania się bronią przez napastników, bez ich indywidualizacji. Przypomnieć bowiem należy konsekwentne zeznania wymienionej, że A. B. powiedziała jej natychmiast po napadzie, iż widziała u sprawców broń i myślała, że ją zabiją (k. 14-15, 3243). Sąd Apelacyjny zauważa, że wiarygodność zeznań A. B. w kwestii posługiwania się przez sprawców napadu bronią wzmacniały również zeznania policjanta R. S. , który po tym, gdy dobiegł przed kantor, usłyszał od nieznanej mu kobiety, aby uważał, gdyż napastnicy mają broń. Zważywszy, że wówczas oskarżeni M. T. i P. S. byli jeszcze widoczni, nie ulegało wątpliwości, że informacja ta pochodziła od kogoś, kto broń u nich widział lub słyszał o jej posiadaniu od A. B. lub A. K. . Z użyciem broni w trakcie rozboju ściśle związana była kwestia uprzedniego uzgodnienia przez sprawców, że zabiorą ją na miejsce zdarzenia, czego pośrednio dotyczył stawiany przez obrońcę oskarżonego P. S. (1) zarzut naruszenia art. 167 k.p.k. Sąd odwoławczy podzielił ustalenie Sądu Okręgowego, że „jeszcze na etapie planowania przestępstwa, wspólnicy dostrzegli potrzebę zabrania broni palnej, a zatem użycie pistoletu było częścią ich scenariusza przebiegu napadu” (str. 30 uzasadnienia). Zważywszy, że w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku nie przedstawiono klarownie dowodów przemawiających za tym ustaleniem, Sąd Apelacyjny wskazuje, że były nimi konsekwentne w tej mierze wyjaśnienia oskarżonego M. T. . Wymieniony już w pierwszych wyjaśnieniach podał, że K. P. (1) namawiając go do napadu, mówił, że ma znajomego policjanta z bronią (k. 158) oraz że przed wyjazdem ustalili ostatecznie podział ról przy napadzie (k. 158v): policjant miał wziąć broń, ale nie miał strzelać i nie miało być kul w magazynku (k. 159), a okoliczności te podnosił również w kolejnych przesłuchaniach (k. 652, 1190), w tym w toku konfrontacji ze współsprawcami: K. P. (1) (k. 1442) i P. S. (k. 1482). Wiarygodność tych depozycji procesowych wzmacniał fakt, że oskarżony M. T. przedstawiał opisane okoliczności od pierwszego przesłuchania, a zatem w czasie, gdy nie mógł dostosować swych wyjaśnień do jakiejkolwiek innej wersji wydarzeń. Nielogiczne też byłoby, gdyby podawał kłamliwie taką okolicznością, która wszak obciążała również jego. Zaznaczyć należy, że wyjaśnienia oskarżonego M. T. jednoznacznie wykluczały wersję forsowaną z czasem przez oskarżonego P. S. o rzekomo przypadkowym zabraniu przez niego broni do D. . Oskarżony M. T. podał bowiem, że oskarżony P. S. „uparł się, że weźmie swoją broń służbową” (k. 1482) i widział jak chował on tę broń do kurtki (k. 652, 3108-3109). Z kolei, w pełni z ustaleniami dotyczącymi użycia broni w kantorze korespondowały wyjaśnienia oskarżonego M. T. , iż oskarżony P. S. wyjął broń zaraz po wejściu do kantoru (k. 3111). W obliczu takiej oceny wyjaśnień oskarżonego M. T. , nie mogły zasługiwać na wiarę zarówno wyjaśnienia oskarżonego K. P. (1) , przeczącego poczynieniu przez współsprawców uzgodnień co do zabrania broni (k. 1442, 1941), jak i te wyjaśnienia oskarżonego P. S. , w których podał, że w ogóle nie miał brać broni, a została ona w kurtce po tym jak pokazywał ją oskarżonemu M. T. (k. 961, 1381, 1942). Już w obliczu powyższych prawidłowych ustaleń Sądu I instancji, zarzut obrońcy oskarżonego P. S. , nawiązujący ostatecznie do tego, że tenże oskarżony zaprzeczał uzgodnieniom dotyczącym zabrania przez niego na miejsce przestępstwa rozboju służbowej broni palnej, nie mógł zasługiwać na uwzględnienie. Za niezasadnością zarzutu obrońcy obrazy art. 366 § 1 k.p.k. w zw. z art. 167 k.p.k. przemawiały jednak również inne względy. Na wstępie należy zauważyć, że skoro obrońca kwestionował nieprzeprowadzenie z urzędu dowodu z opinii biegłych, to winien podnosić naruszenie art. 193 § 1 k.p.k. , a nie art. 167 k.p.k. Niezależnie jednak od formalnej trafności zarzutu, w ocenie Sądu Apelacyjnego trudno znaleźć racjonalne argumenty przemawiające za potrzebą dopuszczania, i to działając z urzędu (wobec inercji obrońcy oskarżonego), dowodu z opinii biegłych psychiatrów na okoliczność, czy pierwsze wyjaśnienia P. S. zostały złożone w warunkach wyłączających jego swobodę wypowiedzi. Obrońca nie rozwinął tego zarzutu w uzasadnieniu apelacji, co utrudnia ustosunkowanie się do niego, ale przypomnieć należy, że pierwsze wyjaśnienia oskarżony P. S. składał w szpitalu: najpierw w dniu 27.08.2012 r. (k. 239-244), w obecności ordynatora S. M. (k. 239), a następnie w dniu 29.08.2012 r. w toku posiedzenia w przedmiocie zastosowania tymczasowego aresztowania (k. 248-249). Zdaniem Sądu odwoławczego, ani treść ówczesnych wyjaśnień, ani okoliczności ich złożenia, nie wskazywały, żeby oskarżony P. S. miał zakłóconą swobodę wypowiedzi. W szczególności, w wyjaśnieniach tych bynajmniej oskarżony nie dokonał samooskarżenia o użycie broni (k. 242v), a wręcz stanowczo zaprzeczył, aby pobił pokrzywdzoną i groził jej użyciem broni (k. 240), a potem podtrzymał swe depozycje procesowe. Należało zatem przyjąć, że oskarżony już wtedy w sposób świadomy realizował przyjętą linię obrony. Dodatkowo, o ówczesnej sprawności intelektualnej oskarżonego P. S. pośrednio świadczyły zeznania dyżurującego przy nim w szpitalu kilka dni wcześniej policjanta P. K. , który opisując sytuację z dnia 23 sierpnia 2012 r. podał, że gdy oskarżony budził się, był przytomny i normalnie komunikował się z pielęgniarką (k. 147-148). Na koniec analizy zarzutów obrońcy oskarżonego P. S. stawianych rozstrzygnięciu zawartemu w punkcie 8 wyroku, podnieść należy, że w toku kompleksowej oceny ujawniono wadliwość w opisie przypisanego oskarżonemu czynu. Otóż, Sąd Okręgowy modyfikując czyn zarzucany aktem oskarżenia, przyjął m.in., że „ P. S. groził pokrzywdzonej użyciem broni palnej, które to działania miały na celu doprowadzenie A. B. do stanu bezbronności”, a także, że „ M. T. zrzucił pokrzywdzoną z krzesła, a następnie bijąc ją po głowie, krępując i kneblując taśmą doprowadził do stanu bezbronności, powodując obrażenia ciała”. W tym ujęciu groźba natychmiastowego użycia przemocy wobec pokrzywdzonej lub sama przemoc miały doprowadzić ją do stanu bezbronności. Tymczasem, trafnie wskazuje się orzecznictwie, że istota doprowadzenia do stanu bezbronności tkwi w podjęciu przez sprawcę takich działań wobec ofiary, które nie będąc ani użyciem przemocy, ani groźbą jej natychmiastowego użycia skutecznie pozbawiają ją możliwości podjęcia obrony przeciwko zawładnięciu rzeczą (postanowienie SN z dnia 13 listopada 2003 r., II KK 66/03, LEX nr 83775). Skoro zatem w czasie czynu oskarżony M. T. użył przemocy wobec pokrzywdzonej, a oskarżony P. S. groził natychmiastowym jej użyciem, a nie podjęli innych działań skutecznie pozbawiających pokrzywdzoną możliwości podjęcia obrony przeciwko zawładnięciu rzeczą, to należało wyeliminować w punkcie 8 zwrot „które to działania miały na celu doprowadzenie A. B. do stanu bezbronności” oraz w miejsce sformułowania „doprowadził do stanu bezbronności powodując” wprowadzić słowo „spowodował”. Zważywszy, że wadliwość ta była analogiczna w przypadku czynów przypisanych oskarżonemu K. P. (1) w punkcie 1 oraz oskarżonemu M. T. w punkcie 15 zaskarżonego wyroku dokonano odpowiedniej zmiany również w tym zakresie. Niemożliwym przy tym było uznanie, że to krępowanie i kneblowanie taśmą doprowadziły pokrzywdzoną do stanu bezbronności, gdyż opisane czynności miały miejsce po zaborze, a zastosowanie jednego z wymienionych w art. 280 § 1 k.k. sposobów oddziaływania na osobę stanowić może podstawę odpowiedzialności za rozbój jedynie wówczas, gdy miało miejsce przed lub najpóźniej w trakcie dokonywania zaboru rzeczy. Przechodząc do analizy pozostałych zarzutów stawianych przez obrońcę oskarżonego P. S. , na plan pierwszy wysuwał się dotyczący obrazy art. 60 § 4 k.k. przez jego błędną wykładnię, który należało odczytywać w zestawieniu z wnioskiem o zastosowanie za czyn przypisany w punkcie 8 wyroku nadzwyczajnego złagodzenia kary. Przede wszystkim należy stwierdzić, że tak sformułowany zarzut był błędny rodzajowo. Jak bowiem trafnie zauważa się w orzecznictwie (wyrok SA w Warszawie z dnia 23 września 2016 r., II AKa 242/16, LEX nr 2171222), w przepisie art. 60 § 4 k.k. nie ma obowiązku zastosowania instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary, gdy zajdą wskazane okoliczności, a ustawodawca przewidział dla Sądu jedynie taką możliwość na wniosek prokuratora. Skoro więc art. 60 § 4 k.k. nie zawiera w sobie normy o charakterze bezwzględnym, która nakazuje Sądowi orzekającemu zastosowanie nadzwyczajnego złagodzenia kary, gdy zostaną spełnione wszystkie warunki określone w tym przepisie, to tym samym omawiany przepis nie może być przedmiotem zarzutu obrazy prawa materialnego. Zatem, w realiach faktycznych i prawnych niniejszej sprawy wymiar orzeczonej wobec oskarżonego P. S. w punkcie 8 wyroku kary pozbawienia wolności mógł być kwestionowany jedynie poprzez zarzut rażącej niewspółmierności kary, o którym mowa w art. 438 pkt 4 k.p.k. i w ramach którego skarżący mógł podważać niezastosowanie instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary określonego w art. 60 § 4 k.k. o charakterze fakultatywnym. Tak rozumiany zarzut był oczywiście bezzasadny, gdyż w sprawie nie zostały spełnione wszystkie warunki formalne uprawniające fakultatywnie Sąd do zastosowania instytucji z art. 60 § 4 k.k. Prokurator na żadnym etapie postępowania nie złożył bowiem wniosku o zastosowanie wobec oskarżonego P. S. na podstawie art. 60 § 4 k.k. nadzwyczajnego złagodzenia kary za jakikolwiek z zarzucanych mu czynów, a jedynie w głosach końcowych przed zamknięciem przewodu sądowego w I instancji wniósł o zastosowanie na podstawie art. 60 § 2 k.k. nadzwyczajnego złagodzenia kary za czyn zarzucany oskarżonemu P. S. w punkcie VII aktu oskarżenia (k. 3394). Zdaniem Sądu Apelacyjnego, jednoznaczna treść art. 60 § 4 k.k. przesądza, że złożenie takiego wniosku stanowi sine qua non zastosowania nadzwyczajnego złagodzenia kary na podstawie tego przepisu. Nie powinno przy tym budzić wątpliwości, że składając taki wniosek prokurator winien wskazać jako podstawę prawną konkretnie art. 60 § 4 k.k. Inaczej bowiem kształtują się granice kar orzekanych z zastosowaniem nadzwyczajnego złagodzenia kary na podstawie art. 60 § 4 k.k. (i art. 60 § 3 k.k. ), a inaczej na mocy art. 60 § 1 i 2 k.k. , o czym jasno przekonuje art. 60 § 5 k.k. Za dokonaną interpretacją przemawia również istota instytucji z art. 60 § 4 k.k. , która ma umożliwić organowi ścigania, przed którym sprawca ujawnia przestępstwo, porównanie wagi tegoż czynu z przestępstwem, którego popełnienie zarzucono mu wcześniej. Podsumowując analizowane zagadnienie, należy stwierdzić, że skoro nie został spełniony jeden z koniecznych warunków formalnych określonych w art. 60 § 4 k.k. , niemożliwym było zastosowanie wobec oskarżonego P. S. nadzwyczajnego złagodzenia kary na podstawie tego przepisu, niezależnie od spełnienia przez niego pozostałych wymogów w nim przewidzianych. Tym samym, w realiach sprawy nie miało znaczenia, że zachował aktualność pogląd przywołany w apelacji obrońcy oskarżonego P. S. (choć z podaniem błędnej daty orzeczenia), iż zawarte w art. 60 § 4 k.k. sformułowanie „niezależnie od wyjaśnień złożonych w swojej sprawie” oznacza, że warunkiem koniecznym, umożliwiającym zastosowanie nadzwyczajnego złagodzenia kary, na podstawie przesłanek wskazanych w tym przepisie, jest jedynie złożenie wyjaśnień w swojej sprawie, nie zaś określona treść tych wyjaśnień (uchwała SN z 11 stycznia 2006 r., I KZP 53/05, OSNKW 2006, nr 2, poz. 13; wyrok z dnia 28 lipca 2005 r., II AKa 217/05, LEX nr 164577). Treść zarzutu rażącej niewspółmierności kary podniesionego przez obrońcę oskarżonego P. S. świadczyła o tym, że oprócz szeregu przywołanych przez niego w apelacji okoliczności łagodzących leżących po stronie tegoż oskarżonego, za zastosowaniem nadzwyczajnego złagodzenia na ogólnych warunkach z art. 60 § 2 k.k. miało przemawiać ujawnienie przez tegoż oskarżonego istotnych okoliczności, nieznanych dotychczas prokuratorowi przestępstw zagrożonych karą powyżej 5 lat pozbawienia wolności. Odnosząc się do tej kwestii należy na wstępie przywołać trafnie podnoszony w literaturze przedmiotu pogląd, iż sąd nie jest zobowiązany do przedstawiania argumentów przemawiających za brakiem podstaw do stosowania nadzwyczajnego złagodzenia (W. Wróbel, Komentarz do art. 53 Kodeksu karnego, teza 13 [w:] W. Wróbel (red.), A. Zoll (red.), A. Barczak-Oplustil, M. Bielski, G. Bogdan, Z. Ćwiąkalski, M. Dąbrowska-Kardas, W. Górowski, M. Iwański, M. Jakubowski, J. Jodłowski, P. Kardas, J. Majewski, M. Małecki, A. Plich, M. Pyrcak-Górowska, J. Raglewski, M. Szewczyk, S. Tarapata, Kodeks karny. Część ogólna. Tom I. Cześć II. Komentarz do art. 53-116, WK 2016). Mimo braku takiego obowiązku, Sąd Okręgowy w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku (str. 46-47), przedstawił powody przemawiające przeciwko zastosowaniu wobec oskarżonego P. S. nadzwyczajnego złagodzenia kary, zaliczając do nich wprost względy prewencji generalnej, a także – poprzez odwołanie się do wagi „napadu rabunkowego” – wysoki stopień społecznej szkodliwości przypisanej oskarżonemu zbrodni. Sąd Apelacyjny podzielił to stanowisko, dodając, że ilość przywołanych przez obrońcę okoliczności łagodzących nie przeważyła nad przytoczonymi wyżej dyrektywami wymiaru kary, do których należy także zaliczyć wysoki stopień zawinienia po stronie sprawcy, będącego w czasie popełnienia przypisanych mu czynów funkcjonariuszem Policji. Co do tej ostatniej kwestii, trudno przyjąć, jak chciał obrońca, aby okolicznością łagodzącą był przebieg służby zawodowej oskarżonego P. S. skoro przypisane mu przestępstwa z art. 284 § 2 k.k. oraz z art. 231 § 2 k.k. miały ścisły z nią związek, a zbrodnia z art. 280 § 2 k.k. i art. 157 § 1 k.k. i art. 276 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. została popełniona z użyciem broni palnej powierzonej mu jako policjantowi. Natomiast posiadanie przez oskarżonego P. S. ustabilizowanych relacji rodzinnych i środowiskowych, odnoszenie się przezeń krytycznie do popełnionych przestępstw, wyrażenie żalu i skruchy oraz werbalne przeproszenie pokrzywdzonej przemawiały za orzeczeniem kary w dolnych granicach ustawowego zagrożenia i tak Sąd I instancji uczynił. Jak wynika z pisemnych motywów zaskarżonego wyroku, Sąd Okręgowy uwzględnił również eksponowany przez obrońcę fakt ujawnienia przez oskarżonego istotnych okoliczności dwóch przestępstw (przy czym w odniesieniu do tego z art. 270 § 3 k.k. nie zapadło dotąd prawomocne rozstrzygnięcie), z których w występku z art. 286 § 2 k.k. oskarżony P. S. brał udział i poniósł karę, a złożone przez niego wyjaśnienia skutkowały obciążeniem sprawców obowiązkiem naprawienia szkody. Co prawda, odnosząc się do owego ujawnienia innych przestępstw, Sąd I instancji wskazał jedynie, że zdecydowało to o zastosowaniu pełnej absorpcji przy wymiarze kary łącznej, ale najwyraźniej uwzględnił to również podczas wymierzania kar jednostkowych, które wszak oscylowały w granicach dolnego zagrożenia. Co do uszczegółowionego w uzasadnieniu apelacji zarzutu obrońcy oskarżonego P. S. , iż rodzaj popełnionego przestępstwa nie może mieć wpływu na wymiar kary (str. 3), przypomnieć należy, że istotnie okoliczności należące do znamion danego przestępstwa nie mogą być w zasadzie traktowane jako okoliczności wpływające na zaostrzenie lub złagodzenie kary (wyrok SN z 18 grudnia 1974 r., V KR 341/74, OSNKW 1975/2/25). Jednak, zarazem powszechnie przyjmuje się, że w wypadku kumulatywnej kwalifikacji czynu z reguły wpłynie ona na wyższy stopień społecznej szkodliwości, przekładając się na wyższy stopień winy i możliwość wymierzenia surowszej sankcji karnej (por. wyroki SN: z dnia 7 marca 1972 r., Rw 175/72, OSNKW 1972/5/89; z dnia 6 kwietnia 1977 r., V KR 45/77, OSNKW 1977/7-8/84; z dnia 3 kwietnia 1997 r., III KKN 196/96, OSNKW 1997/7-8/59; z dnia 3 listopada 2004 r., V KK 1/03, Prok. i Pr.-wkł. 2005, nr 11, poz. 1; wyrok SA w Katowicach z dnia 30 sierpnia 2001 r., II AKa 224/01, Prok. i Pr.-wkł. 2002, nr 7-8, poz. 16; wyrok SA w Gdańsku z dnia 11 grudnia 2012 r., II AKa 332/12, LEX nr 1267211). Pogląd ten zaktualizował się wobec oskarżonego P. S. , skoro zbrodnia przypisana mu w punkcie 8 wyroku miała kumulatywną kwalifikację. Wreszcie, chociaż nie jest zasadne powoływanie się na sam rodzaj dobra prawnego jako okoliczność obciążającą, gdyż kwestia ta jest już oddana przez granice ustawowego zagrożenia przewidziane dla danego typu czynu zabronionego atakującego to dobro (W. Wróbel, Komentarz do art. 53 Kodeksu karnego…, teza 103), to niewątpliwie rodzaj i charakter naruszonego dobra wpływa na stopień społecznej szkodliwości czynu ( art. 115 § 2 k.k. ). Ten zaś był najwyższy w odniesieniu do przypisanej oskarżonemu P. S. zbrodni z art. 280 § 2 k.k. i art. 157 § 1 k.k. i art. 276 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. Podsumowując, nie mogła być uznana za rażąco niewspółmiernie surową kara 3 lat pozbawiona wolności orzeczona za tę zbrodnię, skoro była ona równa dolnej granicy kary przewidzianej przez ustawodawcę. Całkowicie niezrozumiały był postawiony przez obrońcę oskarżonego P. S. zarzut rażąco niewspółmiernej kary w wymiarze 1 roku za czyn art. 231 § 2 k.k. , przypisany w punkcie 13 wyroku, skoro była to najniższa kara przewidziana przez ustawodawcę, a obrońca w tym zakresie nie wnosił o jej nadzwyczajne złagodzenie. Brak było również przesłanek do ingerencji w wymiar kary jednego roku i sześciu miesięcy pozbawienia wolności wymierzonej przez Sąd Okręgowy za czyn z art. 286 § 2 k.k. , przypisany oskarżonemu P. S. w punkcie 11 wyroku. W szczególności, choć karę wymierzoną za to przestępstwo, do ujawnienia którego – jak zauważył obrońca – doszło na skutek samodenuncjacji, można uznać za surową, to nie jest ona rażąco surowa, skoro jest tylko o rok wyższa od dolnej granicy ustawowego zagrożenia, a zarazem o sześć i pół roku niższa od górnej granicy przewidzianej przez normodawcę. Zauważyć też należy, że kara ta została orzeczona w wymiarze identycznym jak kara orzeczona wobec oskarżonego K. P. (1) , który jej nie zaskarżył. Wreszcie, podkreślić trzeba względną swobodę Sądu I instancji w kształtowaniu wymiaru kary. Wszak, przepis art. 438 pkt 4 k.p.k. wyklucza możliwość weryfikacji sankcji karnej przez Sąd odwoławczy, nawet jeżeli nie podziela on oceny sądu pierwszej instancji, o ile sankcja ta nie wykazuje cechy rażącej niewspółmierności (por. wyrok SA w Katowicach z dnia 28 lutego 2013 r., II AKa 550/12, LEX nr 1294787; W. Wróbel, Komentarz do art. 53 Kodeksu karnego…, teza 14). W kontekście wywodów dotyczących kary orzeczonej oskarżonemu P. S. w punkcie 11 wyroku, wskazać nadto należy, że w oparciu o art. 455 k.p.k. zaszła konieczność poprawienia błędnej podstawy wymiaru kary przez przyjęcie art. 286 § 2 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. Odwołanie się przez Sąd I instancji wyłącznie do art. 286 § 2 k.k. było niewystarczające, gdyż przepis ten samodzielnie nie określa żadnych granic kary. Jak można sądzić, Sąd Okręgowy wiedział o tym, skoro wymierzając karę oskarżonemu K. P. (1) za takie przestępstwo w punkcie 3 zaskarżonego wyroku powołał prawidłową podstawę prawną. Sąd Apelacyjny uznał za konieczne odniesienie się dopiero na końcu analizy apelacji obrońcy oskarżonego P. S. do podniesionego przez niego zarzutu sprowadzającego się do żądania zasądzenia tytułem obowiązku częściowego naprawienia wyrządzonej pokrzywdzonemu A. S. kwoty 12.500 zł zamiast orzeczonej przez Sąd I instancji kwoty 18.000 zł, gdyż pozostawał on w związku z zarzutem pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego, który wszak wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez zasądzenie od oskarżonych P. S. , K. P. (1) oraz K. W. solidarnie kwoty 43.000 zł tytułem odszkodowania za szkodę wynikłą z przestępstwa popełnionego na szkodę A. S. (1) . Analizując możliwość nałożenia na sprawców szkody obowiązku jej naprawienia solidarnie, Sąd wziął pod uwagę, że od czasu popełnienia przestępstwa przypisanego oskarżonemu P. S. do czasu orzekania doszło do zmiany art. 46 § 1 k.k. Możliwość zasądzenia kwoty solidarnie od sprawców w aktualnym stanie prawnym nie powinna budzić wątpliwości. Przypomnieć bowiem należy, że w myśl art. 46 § 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 lipca 2015 r. w razie skazania sąd na wniosek pokrzywdzonego orzeka, stosując przepisy prawa cywilnego , obowiązek naprawienia, w całości albo w części, wyrządzonej przestępstwem szkody lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę. Zgodnie zaś z art. 441 § 1 k.c. , jeżeli kilka osób ponosi odpowiedzialność za szkodę wyrządzoną czynem niedozwolonym, ich odpowiedzialność jest solidarna. Orzeczenie środka karnego z art. 46 § 1 k.k. w postaci solidarnego zobowiązania współsprawców przestępstwa do naprawienia wyrządzonej szkody w całości albo w części – wedle dominującego stanowiska judykatury oraz piśmiennictwa – było dopuszczalne również w stanie prawnym do dnia 30 czerwca 2015 r. (uchwała SN z dnia 13 grudnia 2000 r., I KZP 40/00, OSNKW 2001/1-2/2). Podnoszono, że środek kamy z art. 46 k.k. polega na obowiązku naprawienia wyrządzonej szkody i nie jest zależny od odniesienia przez sprawcę jakiejkolwiek korzyści na skutek popełnionego przestępstwa. (postanowienie SN z dnia 27 maja 2015 r., III KK 95/15, LEX nr 1771716). Wskazywano, że wysokość zysków odniesionych z przestępstwa przez poszczególnych oskarżonych oraz stopień ich wkładu w całość akcji przestępczej ma drugoplanowe znaczenie przy nakładaniu na działających w ramach uzgodnionego podziału ról współsprawców obowiązku z art. 46 § 1 k.k. (wyrok SA w Gdańsku z dnia 27 sierpnia 2014 r., II AKa 166/13, LEX nr 2015620; wyrok SA w Katowicach z dnia 13 czerwca 2011 r., II AKa 146/11, LEX 1001360). Podzielić należy stanowisko (postanowienie SN z dnia 26 lipca 2016 r., II KK 196/16, OSNKW 2016/11/72, Biul.SN 2016/11/17), że nie można wykluczyć sytuacji, iż w realiach procesowych konkretnej sprawy bardziej celowe byłoby orzeczenie takiego zobowiązania w częściach równych lub w częściach odpowiadających udziałowi w spowodowaniu szkody ( pro rata parte ). Jednak już wówczas przyjmowano, że wybór sposobu obowiązku naprawienia szkody w konkretnym wypadku, z uwzględnieniem także zasady odpowiedzialności indywidualnej każdego ze współsprawców, należy zawsze do sądu orzekającego (uchwała SN z dnia 13 grudnia 2000 r., I KZP 40/00, OSNKW 2001/1-2/2; wyroki Sądów Apelacyjnych: w Białymstoku, z dnia 7 kwietnia 2014 r., II AKa 46/14, LEX nr 1451584; z dnia 29 listopada 2012 r., II AKa 131/12, LEX nr 1239835; we Wrocławiu, z dnia 9 kwietnia 2014 r., II AKa 73/14, LEX nr 1459126; z dnia 30 grudnia 2014 r., II AKa 403/14, LEX nr 1649432; w Poznaniu, z dnia 28 października 2014 r., II AKA 185/14, LEX nr 1602958; w Łodzi, z dnia 15 stycznia 2013 r., II AKa 272/12, LEX nr 1271892; w Lublinie, z dnia 19 marca 2013 r., II AKa 27/13, KZS 2014, z. 7- 8, poz. 105; w Katowicach, z dnia 11 grudnia 2013 r., II AKa 390/13, LEX nr 1415924; z dnia 2 września 2004 r., II AKa 258/04, LEX nr 154970; w Krakowie, z dnia 16 października 2003 r., II AKa 225/03, KZS 2004, z. 4, poz. 38; Kodeks karny. Część ogólna. Tom II, wyd. 3, pod red. M. Królikowskiego i R. Zawłockiego, s. 156-157). Zatem, w realiach niniejszej sprawy, należało przyjąć, że zarówno według ustawy obowiązującej w czasie czynu, jak i w czasie orzekania, możliwe było orzeczenie środka karnego z art. 46 § 1 k.k. w postaci solidarnego zobowiązania współsprawców przestępstwa do naprawienia wyrządzonej szkody w całości. Zważywszy zaś, że oskarżyciel posiłkowy nie domagał się zasądzenia odsetek (byłoby to niemożliwe wedle przepisów obowiązujących do dnia 30 czerwca 2015 r.), sytuacja prawna oskarżonego P. S. (a także oskarżonego K. P. (1) ) wedle obydwóch reżimów prawnych nie różniła się. Stąd, zastosowano art. 46 § 1 k.k. w brzmieniu z czasu wyrokowania. Zdaniem Sądu Apelacyjnego, w realiach sprawy zaistniały względy przemawiające za zasadnością nałożenia na współsprawców właśnie solidarnego naprawienia szkody w całości. Przemawiało za tym przede wszystkim dobro pokrzywdzonego. Obciążenie oskarżonych obowiązkiem naprawienia szkody jedynie w części, w oparciu o bliżej niesprecyzowane kryteria, godziłoby w zasadę pełnej odpowiedzialności współsprawcy za następstwa czynu, zarówno z punktu odpowiedzialności karnej, jak i cywilnej. Inne rozwiązanie (w częściach równych lub pro rata parte ), w daleko wyższym stopniu narażałoby podmiot pokrzywdzony przestępstwem na nieuzyskanie naprawienia szkody w pełnej wysokości. W tej sytuacji zasadnym jawiło się przerzucenie na oskarżonych współsprawców ciężaru wytaczania ewentualnych roszczeń regresowych, po naprawieniu szkody przez któregokolwiek z nich, stosownie do art. 441 § 2 k.c. Sąd odwoławczy nie znalazł natomiast podstaw, aby postąpić zgodnie z wnioskiem pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego i zasądzić kwotę 43.000 zł tytułem naprawienia szkody wynikłej z popełnionego przestępstwa na szkodę A. S. (1) solidarnie nie tylko od oskarżonych K. P. (1) i P. S. , ale również od oskarżonego K. W. . Zauważyć bowiem należy, że o ile oskarżeni K. P. (1) i P. S. (odpowiednio w punktach 3 i 11 zaskarżonego wyroku) zostali skazani za popełnione wspólnie i w porozumieniu przestępstwo z art. 286 § 2 k.k. , w wyniku którego pokrzywdzony poniósł szkodę w wysokości 43.000 zł, której nie naprawiono, to oskarżony K. W. został skazany za popełnione wspólnie i w porozumieniu m.in. z oskarżonym K. P. (1) (odpowiednio w punktach 19 i 2 zaskarżonego wyroku) przestępstwo z art. 279 § 1 k.k. , w wyniku którego pokrzywdzony poniósł szkodę ustaloną przez Sąd I instancji w wysokości „około 42.150 zł”, czyli niższej, która – co istotne – uległa restytucji. Oczywiście, nie ulega wątpliwości, że restytucja ta nastąpiła w wyniku bezprawnych działań oskarżonych P. S. i K. P. (1) , ale jednak była faktem. W istocie zatem, szkoda, której naprawienia pokrzywdzony A. S. zasadnie żądał, wynikała wyłącznie z przestępstwa z art. 286 § 2 k.k. , popełnionego wszak przez działających wspólnie i w porozumieniu dwóch oskarżonych, tj. P. S. i K. P. (1) . Okoliczność, że część uzyskanej bezprawnie kwoty K. P. (1) rozdysponował na inne osoby (w tym oskarżonego K. W. ), w aspekcie osób, na które należało nałożyć obowiązek naprawienia szkody, musiała pozostać prawnie irrelewantna. Z koncepcją tą koresponduje wyrażony w piśmiennictwie pogląd, iż pojęcie szkody wyrządzonej przestępstwem, o której mowa w art. 46 k.k. , ograniczone jest wyłącznie do następstw naruszenia dobra prawnego objętego znamionami danego typu czynu zabronionego (W. Wróbel, Komentarz do art. 46 Kodeksu karnego, teza 22, [w:] W. Wróbel (red.), A. Zoll (red.), Kodeks karny. Część ogólna. Tom I. Cześć II. Komentarz do art. 53-116, WK 2016). Zatem, w analizowanej sytuacji, brak było podstaw prawnych do orzeczenia obowiązku naprawienia szkody wobec oskarżonego K. W. . Mając na uwadze powyższe, Sąd Apelacyjny uchylił zawarte w punktach 4, 12 i 20 rozstrzygnięcia o zasądzeniu częściowego naprawienia szkody od oskarżonych odpowiednio K. P. (1) , P. S. i K. W. oraz w ich miejsce na mocy art. 46 § 1 k.k. orzekł na rzecz pokrzywdzonego A. S. (1) wyłącznie od oskarżonych K. P. (1) i P. S. , ale solidarnie, kwotę 43.000 zł tytułem obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej czynami przypisanymi im odpowiednio w punktach 3 i 11 zaskarżonego wyroku. Wobec takiego rozstrzygnięcia bezzasadny musiał okazać się zarzut obrońcy oskarżonego P. S. błędu w ustaleniach faktycznych poczynionych w części motywacyjnej wyroku poprzez przyjęcie, że P. S. otrzymał od K. P. (1) kwotę 18.000 zł, co pozostawało w sprzeczności z opisem czynu przypisanego oskarżonemu w pkt 11 wyroku, z którego wynikało, iż P. S. otrzymał kwotę 12.500 zł. Mimo, że taka sprzeczność istotnie wystąpiła, to popełnienie przestępstwa z art. 286 § 2 k.k. wspólnie i w porozumieniu przez oskarżonych P. S. i K. P. (1) czyniło niecelowym nakładanie na nich obowiązków tylko częściowego naprawienia pokrzywdzonemu szkody, ale przemawiało za orzeczeniem zobowiązania solidarnego. Na marginesie Sąd odwoławczy zauważa, że miał na uwadze, iż wobec trzeciego współsprawcy czynu z art. 279 § 1 k.k. , czyli W. P. , wyrokiem Sądu Rejonowego w Lublińcu z dnia 8 września 2014 r. (sygn. akt II K 698/13) orzeczono obowiązek naprawienia szkody w kwocie 2250 zł. Z przyczyn wyłuszczonych wyżej, sprowadzających się do odmienności czynów, w niniejszym postępowaniu nie było możliwości uwzględnienia owego zobowiązania w ramach obowiązku nałożonego na oskarżonych P. S. i K. P. (1) . Poszkodowany A. S. winien mieć natomiast świadomość, że egzekwowanie obydwóch wspomnianych tytułów egzekucyjnych równocześnie i w pełnej wysokości może go narazić na skuteczne powództwo przeciwegzekucyjne. Przechodząc do analizy apelacji obrońcy oskarżonego A. W. – adw. L. K. , należy podkreślić, że była ona bezzasadna, a podniesione zarzuty oczywiście chybione. Sąd odwoławczy zauważa, że zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku i mających wpływ na treść orzeczenia nie może sprowadzać się tylko do odmiennej oceny materiału dowodowego, lecz powinien polegać na wykazaniu, jakich konkretnych uchybień, w świetle wiedzy i doświadczenia życiowego, dopuścił się Sąd w dokonanej przez siebie ocenie materiału dowodowego (wyrok SN z dnia 22 stycznia 1975 r., I KR 197/74, OSNKW 1975/5/58). Sama możliwość przeciwstawienia ustaleniom sądu odmiennego poglądu, nie uzasadnia wniosku o popełnieniu przez sąd błędu w ustaleniach faktycznych (wyrok SA w Krakowie z dnia 19 maja 2009 r., II AKA 73/09, KZS 2009/9/52, Prok. i Pr. – wkł. 2010/3/42). Zarzut ten jest zatem słuszny tylko wówczas, gdy zasadność ocen i wniosków, wyprowadzonych przez sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego, nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania; nie może on natomiast sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami sądu (wyrok SN z dnia 24 marca 1975 r., II KR 355/74, OSNPG 9/1995, poz. 84). Tymczasem zarzuty podniesione przez obrońcę oskarżonego A. W. – adw. L. K. stanowiły właśnie takową polemikę. W ocenie Sądu Odwoławczego, Sąd meriti , zgodnie z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego, bez błędów faktycznych i logicznych, ocenił (str. 39-40 uzasadnienia) wszystkie dowody przemawiające za przypisaniem oskarżonemu A. W. czynu z punktu 21 zaskarżonego wyroku. Taka ocena dowodów pozostaje pod ochroną art. 7 k.p.k. , jest oceną wszechstronną i bezstronną, a także nie wykracza poza swobodną, wbrew twierdzeniom apelacji. Dokonane w jej efekcie ustalenia faktyczne Sąd Apelacyjny podzielił. Odnosząc się szczegółowo do zarzutów obrońcy oskarżonego A. W. – adw. L. K. , podkreślić należy, że bynajmniej nie zaistniała opisana w uzasadnieniu apelacji sytuacja, aby oskarżony K. P. (1) „co rusz zmieniał swoje wyjaśnienia w tej kwestii pomawiając bezzasadnie A. W. ”, ani aby poza jego wyjaśnieniami nie było „żadnych dowodów wskazujących na trafność stawianego zarzutu oskarżonemu A. W. ”. Zauważyć bowiem należy, że oskarżony K. P. (1) na rozprawie podtrzymał (k. 3028) swe wyjaśnienia złożone w śledztwie w dniu 1 lutego 2013 r. (k. 1353-1356), w których szczegółowo opisał przestępcze zachowanie oskarżonego A. W. . Co jeszcze istotniejsze, oskarżony A. W. w śledztwie (k. 1464-1468) nie tylko przyznał się do winy, ale przedstawił okoliczności przypisanego mu przestępstwa. W szczególności oskarżony A. W. wyjaśnił, iż K. P. (1) najpierw przekazał mu przez telefon, że zrobił „coś strasznego”, a potem powiedział osobiście, że „obrobił kantor” w D. i że doszło do użycia broni przez policjantów (k. 1466). Jednoznacznie dowodziło to, wbrew twierdzeniom apelacji, że w czasie czynu oskarżony A. W. miał świadomość udzielania pomocy osobie, która popełniła czyn zabroniony, i to stanowiący konkretne przestępstwo rozboju. Sąd Apelacyjny podzielił analizę Sądu Okręgowego, który przedstawiając teoretyczny wywód na str. 40-41 uzasadnienia, prawidłowo zakwalifikował zachowanie przypisane oskarżonemu A. W. jako wyczerpujące znamiona z art. 239 k.k. Postawiony przez obrońcę oskarżonego A. W. – adw. L. K. zarzut naruszenia art. 170 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k. przez oddalenie wniosku dowodowego z zeznań świadka D. Z. na okoliczność pomówień K. P. (1) był całkowicie chybiony. Nie tylko bowiem, że obrońca nie wykazał, jaki wpływ ta rzekoma obraza przepisu postępowania miałaby na treść wyroku (takowym nie mogło tylko samo dążenie do wyjaśnienia wątpliwości co do wyjaśnień oskarżonego K. P. (1) ), ale i Sąd Okręgowy na rozprawie w dniu 17 maja 2016 r. trafnie przytoczony wniosek dowodowy obrońcy oddalił, uznając, że w sposób oczywisty zmierzał on do przedłużenia postępowania. Sąd Apelacyjny podzielił argumentację Sądu meriti , bowiem istotnie D. Z. , czyli policjant, który wykonując czynności w śledztwie sporządził notatkę z k. 1340, wedle wniosku dowodowego miałby zeznawać odnośnie okoliczności dotyczących sposobu prowadzenia postępowania przygotowawczego, a jego zeznania nie przyczyniłyby się do poczynienia ustaleń stanu faktycznego w zakresie zdarzeń objętych aktem oskarżenia. Ponadto, dodać wypada, że wniosek obrońcy nie dotyczył oskarżonego A. W. , ani zarzucanego mu czynu, a wnioskodawca nie wykazał, jakie znaczenie przeprowadzony dowód miałby dla rozstrzygnięcia sprawy. Dostrzeżonym przez Sąd odwoławczy naruszeniem art. 94 § 1 pkt 4 in fine k.p.k. , które jednak niewątpliwie nie miało wpływu na treść wydanego w sprawie wyroku, było natomiast to, że analizowane postanowienie Sądu Okręgowego nie zawierało podstawy prawnej, którą winien stanowić art. 170 § 1 pkt 5 k.p.k. Wreszcie, odnośnie podniesionego przez obrońcę oskarżonego A. W. – adw. L. K. rzekomego naruszenia art. 5 § 2 k.p.k. , należy podkreślić, że regulacja zawarta w tym przepisie jest skierowana do organów stosujących prawo. Zatem do naruszenia reguły in dubio pro reo dochodzi wówczas, gdy sąd dostrzeże istnienie niedających się usunąć wątpliwości, a mimo to nie rozstrzygnie ich na korzyść oskarżonego. Nie tylko, że sytuacja taka w niniejszej sprawie nie zaistniała, ale i skarżący nie wskazał, gdzie miałoby do niej dojść. W uzasadnieniu swej apelacji obrońca oskarżonego A. W. zaprezentował wyłącznie polemikę z ustaleniami, ocenami i wnioskami wyprowadzonymi przez Sąd I instancji z przeprowadzonych przez niego dowodów. Apelujący nie wykazał natomiast, aby podnoszone przez siebie wątpliwości miały charakter nieusuwalny, a dopiero takowe uprawniałyby zastosowanie normy z art. 5 § 2 k.p.k. W szczególności, za wręcz niezrozumiały należało uznać zarzut skarżącego, jakoby to Sąd I instancji wykluczył przyjęcie “jakiegokolwiek innego układu faktycznego”, bez wskazania, na czym miałby on polegać. Chociaż apelacja obrońcy oskarżonego A. W. – adw. L. K. nie dotyczyła wymiaru kary, mając na uwadze, że apelację co do winy uważa się za zwróconą przeciwko całości wyroku ( art. 447 § 1 k.p.k. ), w tym przeciwko całości rozstrzygnięcia o karze i środkach karnych ( art. 447 § 2 k.p.k. ), Sąd Odwoławczy rozważył również tę kwestię. Było to tym bardziej uzasadnione, że drugi obrońca oskarżonego A. W. – adw. R. N. zaskarżył wyrok na korzyść tego oskarżonego w zakresie punktów 21 i 22 tylko co do kary. W tym aspekcie przypomnieć należy, że zarzut rażącej niewspółmierności kary, jako zarzut w kategorii ocen, można podnieść jedynie wówczas, gdy kara nie uwzględnia w sposób właściwy zarówno okoliczności popełnienia przestępstwa, jak i osobowości sprawcy, stając się w społecznym odczuciu karą niesprawiedliwą (wyrok SA w Poznaniu z dnia 4 lipca 2013 r., II AKa 125/13, LEX nr 1345555; wyrok SA w Lublinie z dnia 4 czerwca 2014 r., II AKa 72/14, LEX nr 1493773), nie chodzi przy tym o każdą ewentualną różnicę w ocenach co do wymiaru kary, ale o różnicę ocen tak zasadniczej natury, iż karę dotychczas wymierzoną nazwać można byłoby – również w potocznym znaczeniu tego słowa – „rażąco” niewspółmierną, to jest niewspółmierną w stopniu niedającym się wręcz zaakceptować (wyrok SA w Warszawie z dnia 18 września 2013 r., II AKa 258/13, LEX nr 1392054). W obliczu tak rozumianej „rażącej niewspółmierności” kary, zarzut obrońcy oskarżonego A. W. – adw. R. N. był oczywiście bezzasadny, a tym samym apelacje obydwóch obrońców tego oskarżonego nie zasługiwały na uwzględnienie również w zakresie kary. W szczególności, wbrew twierdzeniem obrońcy oskarżonego A. W. – adw. R. N. , waga przypisanego temu oskarżonemu przestępstwa nie była „stosunkowo niewielka”, skoro utrudniał on postępowanie, pomagając w ukrywaniu się przez kilka dni sprawcy rozboju popełnionego z użyciem broni, który w owym czasie był poszukiwany przez Policję. Cele kary za takie przestępstwo wobec sprawcy, który uprzednio był wielokrotnie karany, może spełnić tylko kara pozbawienia wolności. Przypomnieć zaś należy, że oskarżony A. W. według stanu na czas orzekania był skazany na karę pozbawienia wolności: wyrokiem Sądu Rejonowego w Częstochowie z dnia 27 września 2004 r. (sygn. akt IV K 1002/03) za dwa czyny z art. 282 k.k. na karę łączną 4 lat pozbawienia wolności, wyrokiem Sądu Okręgowego w Częstochowie z dnia 9 lutego 2004 r. (sygn. akt II K 164/99) m.in. za czyn z art. 291 § 1 k.k. na karę łączną 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz wyrokiem Sądu Rejonowego w Częstochowie z dnia 28 grudnia 2011 r. (sygn. akt II K 86/09) za czyn z art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii na karę 2 lat pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawieszono na okres 5 lat (k. 3299-3300, 3592-3593). W tych okolicznościach nie mogło budzić najmniejszych wątpliwości, że nie istniały warunki do orzeczenia wobec oskarżonego A. W. kary z zastosowaniem art. 58 § 3 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015 r. Już w tym miejscu, czyli przed odniesieniem się do zasadniczych zarzutów apelacji prokuratora, należy stwierdzić, że miał ona rację zauważając, iż Sąd Okręgowy wymierzył wobec oskarżonego A. W. karę pozbawienia wolności z warunkiowym zawieszeniu jej wykonania z obrazą art. 69 § 1 k.k. , który w brzmieniu od dnia 1 lipca 2015 r. wyklucza zastosowanie instytucji probacji wobec oskarżonego, który w czasie popełnienia przestępstwa był skazany na tego rodzaju karę. Biorąc pod uwagę, że taka możliwość istniała w czasie popełnienia przez oskarżonego A. W. przypisanego mu czynu, co w świetle art. 4 § 1 k.k. było dla niego względniejsze, koniecznym stała się zmiana punktu 22 zaskarżonego wyroku w kierunku postulowanym przez prokuratora, tj. w ten sposób, że jako podstawę prawną warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności orzeczonej temu oskarżonemu przyjęto art. 69 § 1 i 2 k.k. w zw. z art. 70 § 1 pkt 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. Przechodząc do analizy apelacji obrońcy oskarżonego K. W. , Sąd Apelacyjny podkreśla, że również ona była bezzasadna. Na wstępie zauważyć należy, że w petitum skargi odwoławczej jako normę naruszoną przytoczono art. 424 § 2 k.p.k. , co jednak nie znajdowało jakiegokolwiek odzwierciedlenia w treści stawianych zarzutów, ani w uzasadnieniu apelacji. Dlatego też, w ocenie Sądu odwoławczego, biorąc dodatkowo pod uwagę powiązanie przez skarżącego wspomnianego przepisu z zarzutem naruszenia art. 7 k.p.k. , w istocie zarzucono uchybienie normie wyrażonej w art. 424 § 1 k.p.k. W kontekście tak odczytanego zarzutu przypomnieć należy, że w myśl art. 455a k.p.k. nie można uchylić wyroku z tego powodu, że jego uzasadnienie nie spełnia wymogów określonych w art. 424 k.p.k. Sąd Odwoławczy zauważa, że wskazanie przez Sąd I instancji w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku, poświęconych analizie czynu przypisanego oskarżonemu K. W. na jakich dowodach Sąd w tym zakresie się oparł i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych ( art. 424 § 1 pkt 1 in fine k.p.k. ) było nadmiernie lakoniczne, co w szczególności dotyczyło stwierdzenia, że wyjaśnienia oskarżonego K. P. (1) oraz W. P. były rzeczowe i spójne (str. 43 uzasadnienia). Trafnie bowiem obrońca oskarżonego K. W. wychwycił, rozwijając to w uzasadnieniu apelacji, że wystąpiły pewne rozbieżności między depozycjami procesowymi świadka W. P. oraz oskarżonego K. P. (1) w zakresie, w jakim wskazali oni na okoliczności poprzedzające włamanie do domku letniskowego A. S. (1) , a konkretnie co do sposobu przybycia na miejsce zdarzenia W. P. oraz poprzedzenia włamania urządzeniem tego samego wieczora grilla. Rozbieżności owych w żaden sposób nie omówiono w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku, wobec czego – zważywszy na postawiony zarzut apelacyjny – ciężar ten spadł na Sąd odwoławczy. Dokonując analizy w tym zakresie, należało podzielić ocenę Sądu Okręgowego, że oskarżony K. P. (1) oraz W. P. złożyli szczere wyjaśnienia i nie mieli żadnych powodów, aby fałszywie pomawiać kolegę (str. 43 uzasadnienia). Przemawiały za tym nawet wyjaśnienia oskarżonego K. W. , który przyznał, że nie wie, jaki W. P. miałby interes w jego pomawianiu (k. 2177). Zważywszy, że ponad przytoczone stwierdzenia, w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zabrakło oceny dowodów obciążających oskarżonego K. W. , konieczne było jej uzupełnienie. Czyniąc to, podkreślenia wymaga, gdyż zabrakło tego w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku, że wyjaśnienia oskarżonego K. P. (1) dotyczące włamania do domku letniskowego pokrzywdzonego A. S. (1) , zasługiwały w całości na wiarę. Przemawiała za tym w szczególności ich konsekwencja począwszy od pierwszego przesłuchania w toku śledztwa (k. 1699-1702), przez konfrontację z K. W. , gdy w całości podtrzymał wyjaśnienia (k. 2183-2184), po rozprawę, gdy również podtrzymał wszystkie odczytane mu, a złożone wcześniej, depozyc

[... tekst skrócony ...]