II AKa 42/14

Sprawa dotyczyła wniosku o odszkodowanie i zadośćuczynienie za niesłuszne tymczasowe aresztowanie. Wnioskodawczyni B. S. domagała się od Skarbu Państwa 60.000 zł. Sąd Okręgowy w Bielsku-Białej wyrokiem z dnia 15 listopada 2013 r. zasądził 4.240 zł odszkodowania i 5.000 zł zadośćuczynienia. Pełnomocnik wnioskodawczyni złożył apelację, kwestionując wysokość zadośćuczynienia i zarzucając rażące naruszenie prawa materialnego (art. 552 § 1 i 4 kpk w zw. z art. 445 § 1 kc) oraz przepisów postępowania (art. 7, 366, 410 kpk). Argumentował, że przyznana kwota była rażąco niska, nie uwzględniała wyjątkowo wysokich cierpień wnioskodawczyni, w tym utraty przytomności i konieczności hospitalizacji, a także długotrwałych skutków aresztowania. Sąd Apelacyjny uznał apelację jedynie częściowo zasadną. Odrzucił zarzuty naruszenia przepisów postępowania, stwierdzając, że materiał dowodowy został wszechstronnie wyjaśniony, a ocena dowodów była prawidłowa. Sąd Apelacyjny zgodził się jednak z zarzutem naruszenia prawa materialnego w zakresie wysokości zadośćuczynienia. Stwierdził, że kwota 5.000 zł była nieprawidłowo niska, choć żądanie 30.000 zł było wygórowane. Podkreślono, że nie można stosować automatycznych przeliczeń stawek za dzień aresztowania, a wysokość świadczenia powinna uwzględniać ogólny poziom dobrobytu społecznego. Biorąc pod uwagę czas trwania aresztowania, średnie wynagrodzenie oraz intensywność cierpień wnioskodawczyni, w tym utratę przytomności, Sąd Apelacyjny podwyższył zadośćuczynienie do kwoty 10.000 zł. W pozostałej części wyrok został utrzymany w mocy, a kosztami postępowania obciążono Skarb Państwa.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający