II AKA 394/15

Sygn. akt II AKa 394/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 12 stycznia 2017 r. Sąd Apelacyjny w Gdańsku II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSA Krzysztof Noskowicz (spr.) Sędziowie: SSA Andrzej Czarnota SSA Włodzimierz Brazewicz Protokolant: sekr. sądowy Arkadiusz Wypych przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej w G. M. S. (1) po rozpoznaniu w dniach 12 maja 2016 r., 20 czerwca 2016 r., 29 sierpnia 2016 r., 26 września 2016 r., 3 listopada 2016 r., 13 grudnia 2016 r. i 30 grudnia 2016 r. sprawy: C. S. , oskarżonego z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. ; art. 271 § 1 i 3 k.k. ; art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 233 § 1 k.k. E. S. , oskarżonej z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. ; art. 271 § 1 i 3 k.k. ; art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 233 § 1 k.k. D. S. , oskarżonego z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. ; art. 271 § 1 i 3 k.k. R. L. , oskarżonej z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. ; art. 192 § 1 k.k. ; art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 233 § 1 k.k. ; art. 284 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. A. K. (1) oskarżonej z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. ; art. 192 § 1 k.k. ; art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 233 § 1 k.k. ; art. 270 § 1 k.k. ; art. 284 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. B. W. , oskarżonej z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. ; art. 192 § 1 k.k. ; art. 270 § 1 k.k. ; art. 284 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. H. K. , oskarżonej z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. ; art. 284 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. J. W. , oskarżonej z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. ; art. 284 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. H. W. , oskarżonej z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. ; art. 192 § 1 k.k. ; art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 233 § 1 k.k. ; art. 284 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. na skutek apelacji wniesionej przez obrońców oskarżonych od wyroku Sądu Okręgowego w Toruniu z dnia 27 listopada 2014 r., sygn. akt II K 100/08 I. zmienia zaskarżony wyrok: A) odnośnie do oskarżonego C. S. w ten sposób, że: a) co do czynu przypisanego mu w punkcie 1 ustala, że oskarżony działał w okresie od 7 lutego do 15 czerwca 2007 r., słowa „po zawarciu w dniu 2 stycznia 2007 r. umowy” zastępuje słowami „w wykonaniu zawartej w dniu 2 stycznia 2007 r. umowy”, zapis „poświadczając nieprawdę w „formularzach świadomej zgody na udział w badaniu” zastępuje zapisem „co nie zostało zgodnie z rzeczywistym stanem rzeczy stwierdzone w „formularzach świadomej zgody na udział w badaniu”, b) uchyla orzeczenie zawarte w punkcie 5, B) odnośnie do oskarżonej E. S. w ten sposób, że: a) co do czynu przypisanego jej w punkcie 6 ustala, że oskarżona działała w okresie od 7 lutego do 15 czerwca 2007 r., słowa „po zawarciu w dniu 2 stycznia 2007 r. umowy” zastępuje słowami „w wykonaniu zawartej w dniu 2 stycznia 2007 r. umowy”, zapis „poświadczając nieprawdę w „formularzach świadomej zgody na udział w badaniu” zastępuje zapisem „co nie zostało zgodnie z rzeczywistym stanem rzeczy stwierdzone w „formularzach świadomej zgody na udział w badaniu”, b) uchyla orzeczenie zawarte w punkcie 10, C) odnośnie do oskarżonego D. S. w ten sposób, że: a) co do czynu przypisanego mu w punkcie 11 ustala, że oskarżony działał w okresie od 7 lutego do 15 czerwca 2007 r., słowa „po zawarciu w dniu 2 stycznia 2007 r. umowy” zastępuje słowami „w wykonaniu zawartej w dniu 2 stycznia 2007 r. umowy”, zapis poświadczając nieprawdę w „formularzach świadomej zgody na udział w badaniu” zastępuje zapisem „co nie zostało zgodnie z rzeczywistym stanem rzeczy stwierdzone w „formularzach świadomej zgody na udział w badaniu”, b) w punkcie 12 okres próby obniża do 3 (trzech) lat, c) uchyla orzeczenie zawarte w punkcie 13, D) odnośnie do oskarżonej R. L. w ten sposób, że: a) co do czynu przypisanego jej w punkcie 15 ustala, że oskarżona działała w okresie od 7 lutego do 15 czerwca 2007 r., słowa „po zawarciu w dniu 2 stycznia 2007 r. umowy” zastępuje słowami „w wykonaniu zawartej w dniu 2 stycznia 2007 r. umowy”, zapis poświadczając nieprawdę w „formularzach świadomej zgody na udział w badaniu” zastępuje zapisem „co nie zostało zgodnie z rzeczywistym stanem rzeczy stwierdzone w „formularzach świadomej zgody na udział w badaniu”, b) w punkcie 18 okres próby obniża do 3 (trzech) lat, c) uchyla orzeczenie zawarte w punkcie 19, E) odnośnie do oskarżonej A. K. (1) w ten sposób, że: a) co do czynu przypisanego jej w punkcie 21 ustala, że oskarżona działała w okresie od 7 lutego do 15 czerwca 2007 r., słowa „po zawarciu w dniu 2 stycznia 2007 r. umowy” zastępuje słowami „w wykonaniu zawartej w dniu 2 stycznia 2007 r. umowy”, zapis poświadczając nieprawdę w „formularzach świadomej zgody na udział w badaniu” zastępuje zapisem „co nie zostało zgodnie z rzeczywistym stanem rzeczy stwierdzone w „formularzach świadomej zgody na udział w badaniu”, b) w punkcie 24 okres próby obniża do 2 (dwóch) lat, c) uchyla orzeczenie zawarte w punkcie 25, F) odnośnie do oskarżonej B. W. w ten sposób, że: a) co do czynu przypisanego jej w punkcie 27 ustala, że oskarżona działała w okresie od 7 lutego do 15 czerwca 2007 r., słowa „po zawarciu w dniu 2 stycznia 2007 r. umowy” zastępuje słowami „w wykonaniu zawartej w dniu 2 stycznia 2007 r. umowy”, zapis poświadczając nieprawdę w „formularzach świadomej zgody na udział w badaniu” zastępuje zapisem „co nie zostało zgodnie z rzeczywistym stanem rzeczy stwierdzone w „formularzach świadomej zgody na udział w badaniu”, b) w punkcie 28 okres próby obniża do 3 (trzech) lat, c) uchyla orzeczenie zawarte w punkcie 29, G) odnośnie do oskarżonej H. K. w ten sposób, że: a) co do czynu przypisanego jej w punkcie 31 ustala, że oskarżona działała w okresie od 7 lutego do 15 czerwca 2007 r., słowa „po zawarciu w dniu 2 stycznia 2007 r. umowy” zastępuje słowami „w wykonaniu zawartej w dniu 2 stycznia 2007 r. umowy”, zapis poświadczając nieprawdę w „formularzach świadomej zgody na udział w badaniu” zastępuje zapisem „co nie zostało zgodnie z rzeczywistym stanem rzeczy stwierdzone w „formularzach świadomej zgody na udział w badaniu”, b) w punkcie 32 okres próby obniża do 2 (dwóch) lat, c) uchyla orzeczenie zawarte w punkcie 33, H) odnośnie do oskarżonej J. W. w ten sposób, że: a) co do czynu przypisanego jej w punkcie 35 ustala, że oskarżona działała w okresie od 7 lutego do 15 czerwca 2007 r., słowa „po zawarciu w dniu 2 stycznia 2007 r. umowy” zastępuje słowami „w wykonaniu zawartej w dniu 2 stycznia 2007 r. umowy”, zapis poświadczając nieprawdę w „formularzach świadomej zgody na udział w badaniu” zastępuje zapisem „co nie zostało zgodnie z rzeczywistym stanem rzeczy stwierdzone w „formularzach świadomej zgody na udział w badaniu”, b) w punkcie 36 okres próby obniża do 2 (dwóch) lat, c) uchyla orzeczenie zawarte w punkcie 37, I) odnośnie do oskarżonej H. W. w ten sposób, że: a) co do czynu przypisanego jej w punkcie 39 ustala, że oskarżona działała w okresie od 7 lutego do 15 czerwca 2007 r., słowa „po zawarciu w dniu 2 stycznia 2007 r. umowy” zastępuje słowami „w wykonaniu zawartej w dniu 2 stycznia 2007 r. umowy”, zapis poświadczając nieprawdę w „formularzach świadomej zgody na udział w badaniu” zastępuje zapisem „co nie zostało zgodnie z rzeczywistym stanem rzeczy stwierdzone w „formularzach świadomej zgody na udział w badaniu”, b) w punkcie 42 okres próby obniża do 2 (dwóch) lat, c) uchyla orzeczenie zawarte w punkcie 43, II. przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k. utrzymuje w mocy w pozostałej części zaskarżony wyrok, III. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. J. K. – Kancelaria Adwokacka w T. kwotę 1.771,20 (jeden tysiąc siedemset siedemdziesiąt jeden i 20/100) złotych brutto tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonej A. K. (1) z urzędu w postępowaniu odwoławczym, IV. zwalnia oskarżonych od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, a wydatkami tego postępowania obciąża Skarb Państwa. UZASADNIENIE C. S. został oskarżony o popełnienie w okresie lutego – maja 2007 r. przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. ( pkt 1) , o popełnienie we wskazanym okresie 82 przestępstw kwalifikowanych z art. 271 § 1 i 3 k.k. ( pkt. 2-83 ) oraz o popełnienie na przełomie sierpnia i września 2007 r. przestępstwa z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 233 § 1 k.k. ( pkt 83) . E. S. została oskarżona o popełnienie w okresie lutego – maja 2007 r. przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. ( pkt 85) , o popełnienie we wskazanym okresie 75 przestępstw kwalifikowanych z art. 271 § 1 i 3 k.k. ( pkt. 86-160 ) oraz o popełnienie na przełomie sierpnia i września 2007 r. 2 przestępstw z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 233 § 1 k.k. ( pkt. 161-162 ). D. S. został oskarżony o popełnienie w okresie lutego – maja 2007 r. przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. ( pkt 163) oraz o popełnienie we wskazanym okresie 55 przestępstw kwalifikowanych z art. 271 § 1 i 3 k.k. ( pkt. 164-218 ). R. L. została oskarżona o popełnienie w okresie lutego – maja 2007 r. przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. ( pkt 219) , o popełnienie we wskazanym okresie 106 przestępstw kwalifikowanych z art. 192 § 1 k.k. ( pkt. 220-325 ), o popełnienie we wrześniu 2007 r. 5 przestępstw z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 233 § 1 k.k. ( pkt. 326-330 ) oraz o popełnienie w okresie marzec-maj 2007 r. przestępstwa z art. 284 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. ( pkt 331) . A. K. (1) została oskarżona o popełnienie w okresie lutego – maja 2007 r. przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. ( pkt 332) , o popełnienie we wskazanym okresie 105 przestępstw kwalifikowanych z art. 192 § 1 k.k. ( pkt. 333-437 – przy czym dwa przestępstwa noszą ten sam numer 346), o popełnienie w marcu i wrześniu 2007 r. 2 przestępstw z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 233 § 1 k.k. ( pkt. 438-439 ), o popełnienie w tym samym okresie 44 przestępstw z art. 270 § 1 k.k. ( pkt. 440 -483 ) oraz o popełnienie w okresie marzec-maj 2007 r. przestępstwa z art. 284 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. ( pkt 484) . B. W. została oskarżona o popełnienie w okresie lutego – maja 2007 r. przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. ( pkt 485) , o popełnienie we wskazanym okresie 106 przestępstw kwalifikowanych z art. 192 § 1 k.k. ( pkt. 486-591 ), o popełnienie w tym samym okresie 10 przestępstw z art. 270 § 1 k.k. ( pkt. 592-601 ) oraz o popełnienie w okresie marzec-maj 2007 r. przestępstwa z art. 284 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. ( pkt 602) . H. K. została oskarżona o popełnienie w okresie lutego – maja 2007 r. przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. ( pkt 603) oraz o popełnienie w okresie marzec-maj 2007 r. przestępstwa z art. 284 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. ( pkt 604) . J. W. została oskarżona o popełnienie w okresie lutego – maja 2007 r. przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. ( pkt 605) oraz o popełnienie w okresie marzec-maj 2007 r. przestępstwa z art. 284 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. ( pkt 606) . H. W. została oskarżona o popełnienie w okresie lutego – maja 2007 r. przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. ( pkt 607) , o popełnienie we wskazanym okresie 4 przestępstw kwalifikowanych z art. 192 § 1 k.k. ( pkt. 608-611 ), o popełnienie we wrześniu 2007 r. 5 przestępstw kwalifikowanych z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 233 § 1 k.k. ( pkt. 612-616 ) oraz o popełnienie w okresie marzec-maj 2007 r. przestępstwa z art. 284 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. ( pkt 617) . Sąd Okręgowy w Toruniu wyrokiem z dnia 27 listopada 2014 r. w sprawie II K 100/08 orzekł następująco: 1. oskarżonego C. S. uznał za winnego popełnienia zachowań zarzucanych mu w pkt. od 1 do 83 aktu oskarżenia, z tym ustaleniem, iż stanowią one jeden czyn, który należało opisać i zakwalifikować w następujący sposób: w okresie od lutego do 15 czerwca 2007r. w G. , działając ze z góry powziętym zamiarem, w krótkich odstępach czasu, wspólnie i w porozumieniu z E. S. , D. S. , R. L. , B. W. , A. K. (1) , J. W. , H. K. i H. W. , w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, po zawarciu w dniu 2 stycznia 2007r. umowy o przeprowadzenie badania klinicznego „Wieloośrodkowe, randomizowane, kontrolowane, zaślepione dla obserwatora badanie kliniczne fazy III oceniające immunogenność, bezpieczeństwo stosowania oraz tolerancję dwóch dawek szczepionki przeciwko grypie (...) u osób dorosłych i w podeszłym wieku” pomiędzy (...) sp. z o.o. z siedzibą w K. i D. S. i (...) sp. z o.o. z siedzibą w G. , reprezentowaną przez C. S. , wprowadzając w błąd przedstawicieli spółki (...) z siedzibą w K. oraz firmy (...) z siedzibą w M. , na zlecenie której działała spółka (...) , co do rzetelności prowadzonego badania klinicznego zatajając, że przeprowadzał badanie kliniczne niezgodnie z warunkami określonymi w Ustawie z dnia 6 września 2001r. Prawo farmaceutyczne (Dz. U. z 2001, nr 126, poz. 1381 ze zm.), w Rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 11 marca 2005r. w sprawie szczegółowych wymagań Dobrej Praktyki Klinicznej (Dz. U. z dnia 6 kwietnia 2005r.), we wskazanej powyżej umowie oraz w załączniku nr 2 do umowy i w protokole badania klinicznego, w szczególności bez uzyskania świadomej zgody 116 wymienionych z imienia i nazwiska osób, poświadczając nieprawdę w „formularzach świadomej zgody na udział w badaniu” wymienionych osób, doprowadził (...) spółkę z o.o. z siedzibą w K. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie 267.399,34 zł, tj. po myśli art. 4 § 1 k.k. stosując przywołane poniżej przepisy w brzmieniu obowiązującym do dnia 8 czerwca 2010r. – występku z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. , art. 126a ustawy z dnia 6 września 2001r. Prawo farmaceutyczne (Dz. U. z 2001, nr 126, poz. 1381 ze zm. – dalej zwaną prawo farmaceutyczne ) w zw. z art. 11 § 2 k.k. i art. 12 k.k. i za to, w myśl art. 11 § 3 k.k. , na podstawie art. 294 § 1 k.k. wymierzył mu karę 1 roku i 10 miesięcy pozbawienia wolności, zaś na podstawie art. 33 § 1, 2 i 3 k.k. karę 250 stawek dziennych grzywny po 160 złotych każda stawka; 2. oskarżonego C. S. uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt. 84 aktu oskarżenia, z tym ustaleniem, iż należało go opisać w następujący sposób: na przełomie sierpnia i września 2007r. w G. wiedząc, że M. S. (2) będzie przesłuchiwana w charakterze świadka w sprawie o sygnaturze 2 Ds. 41/07 prowadzonej przez KMP w G. , nakłaniał ją do złożenia fałszywych zeznań, co do zachowania prawidłowości procedur badania klinicznego opisanego w punkcie 1 , tj. występku z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 233 § 1 k.k. i za to po zastosowaniu art. 19 § 1 k.k. na podstawie art. 233 § 1 k.k. wymierzył mu karę 4 miesięcy pozbawienia wolności; 3. na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 k.k. w miejsce kar jednostkowych pozbawienia wolności orzeczonych w pkt. 1 i 2 orzekł wobec oskarżonego C. S. karę łączną 2 lat pozbawienia wolności; 4. na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k. i art. 70 § 1 pkt 1 k.k. wykonanie orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności wobec oskarżonego C. S. warunkowo zawiesił na okres 5 lat próby; 5. na podstawie art. 41 § 1 k.k. i art. 43 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego C. S. w związku z przestępstwem przypisanym w pkt. 1 środek karny w postaci zakazu wykonywania zawodu lekarza na okres 5 lat; 6. oskarżoną E. S. uznał za winną popełnienia zachowań zarzucanych jej w pkt. od 85 do 160 aktu oskarżenia, z tym ustaleniem, iż stanowią one jeden czyn, który należało opisać i zakwalifikować w następujący sposób: w okresie od lutego do 15 czerwca 2007r. w G. , działając ze z góry powziętym zamiarem, w krótkich odstępach czasu, wspólnie i w porozumieniu z C. S. , D. S. , R. L. , B. W. , A. K. (1) , J. W. , H. K. i H. W. , w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, po zawarciu w dniu 2 stycznia 2007r. umowy o przeprowadzenie badania klinicznego „Wieloośrodkowe, randomizowane, kontrolowane, zaślepione dla obserwatora badanie kliniczne fazy III oceniające immunogenność, bezpieczeństwo stosowania oraz tolerancję dwóch dawek szczepionki przeciwko grypie (...) u osób dorosłych i w podeszłym wieku” pomiędzy (...) sp. z o.o. z siedzibą w K. i D. S. i (...) sp. z o.o. z siedzibą w G. , reprezentowaną przez C. S. , wprowadzając w błąd przedstawicieli spółki (...) z siedzibą w K. oraz firmy (...) z siedzibą w M. , na zlecenie której działała spółka (...) , co do rzetelności prowadzonego badania klinicznego zatajając, że przeprowadzała badanie kliniczne niezgodnie z warunkami określonymi w Ustawie z dnia 6 września 2001r. Prawo farmaceutyczne (Dz. U. z 2001, nr 126, poz. 1381 ze zm.), w Rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 11 marca 2005r. w sprawie szczegółowych wymagań Dobrej Praktyki Klinicznej (Dz. U. z dnia 6 kwietnia 2005r.), we wskazanej powyżej umowie oraz w załączniku nr 2 do umowy i w protokole badania klinicznego, w szczególności bez uzyskania świadomej zgody 116 wymienionych z imienia i nazwiska osób poświadczając nieprawdę w „formularzach świadomej zgody na udział w badaniu” wymienionych osób, doprowadziła (...) spółkę z o.o. z siedzibą w K. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie 267.399,34 zł, tj. po myśli art. 4 § 1 k.k. stosując przywołane poniżej przepisy w brzmieniu obowiązującym do dnia 8 czerwca 2010r. – występku z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. , art. 126a prawa farmaceutycznego w zw. z art. 11 § 2 k.k. i art. 12 k.k. i za to, w myśl art. 11 § 3 k.k. , na podstawie art. 294 § 1 k.k. wymierzył jej karę 1 roku i 10 miesięcy pozbawienia wolności, zaś na podstawie art. 33 § 1, 2 i 3 k.k. karę 250 stawek dziennych grzywny po 160 złotych każda stawka; 7. oskarżoną E. S. uznał za winną popełnienia przestępstw zarzucanych jej w pkt. 161 i 162 aktu oskarżenia, z tym ustaleniem, iż należało je opisać w następujący sposób: - na przełomie sierpnia i września 2007r. w G. wiedząc, że S. P. będzie przesłuchiwana w charakterze świadka w sprawie o sygnaturze 2 Ds. 41/07 prowadzonej przez KMP w G. , nakłaniała ją do złożenia fałszywych zeznań, co do okoliczności związanych z terminem oraz wysokością kwot pieniędzy otrzymanych z tytułu zwrotu kosztów podróży w związku z udziałem w badaniu klinicznym opisanym w punkcie 1; - na przełomie sierpnia i września 2007r. w G. , wiedząc, że D. D. będzie przesłuchiwana w charakterze świadka w sprawie o sygnaturze 2 Ds. 41/07, prowadzonej przez KMP w G. , nakłaniała ją do złożenia fałszywych zeznań, co do świadomego uczestniczenia w badaniu klinicznym opisanym w punkcie 1, i uznając, że każde z tych przestępstw stanowi występek z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 233 § 1 k.k. oraz ustalając, że stanowią one ciąg przestępstw, w myśl art. 91 § 1 k.k. , po zastosowaniu art. 19 § 1 k.k. na podstawie art. 233 § 1 k.k. wymierzył jej karę 6 miesięcy pozbawienia wolności; 8. na podstawie art. 91 § 2 k.k. i art. 86 § 1 k.k. w miejsce kar jednostkowych pozbawienia wolności orzeczonych w pkt. 6 i 7 orzekł wobec oskarżonej E. S. karę łączną 2 lat pozbawienia wolności; 9. na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k. i art. 70 § 1 pkt 1 k.k. wykonanie orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności wobec oskarżonej E. - S. warunkowo zawiesił na okres 5 lat próby; 10. na podstawie art. 41 § 1 k.k. i art. 43 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonej E. S. w związku z przestępstwem przypisanym w pkt. 6 środek karny w postaci zakazu wykonywania zawodu lekarza na okres 5 lat; 11. oskarżonego D. S. uznał za winnego popełnienia zachowań zarzucanych mu w pkt. od 163 do 218 aktu oskarżenia, z tym ustaleniem, iż stanowią one jeden czyn, który należało opisać i zakwalifikować w następujący sposób: w okresie od lutego do 15 czerwca 2007r. w G. , działając ze z góry powziętym zamiarem, w krótkich odstępach czasu, wspólnie i w porozumieniu z C. S. , E. S. , R. L. , B. W. , A. K. (1) , J. W. , H. K. i H. W. , w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, po zawarciu w dniu 2 stycznia 2007r. umowy o przeprowadzenie badania klinicznego „Wieloośrodkowe, randomizowane, kontrolowane, zaślepione dla obserwatora badanie kliniczne fazy III oceniające immunogenność, bezpieczeństwo stosowania oraz tolerancję dwóch dawek szczepionki przeciwko grypie (...) u osób dorosłych i w podeszłym wieku” pomiędzy (...) sp. z o.o. z siedzibą w K. i D. S. i (...) sp. z o.o. z siedzibą w G. , reprezentowaną przez C. S. , wprowadzając w błąd przedstawicieli spółki (...) z siedzibą w K. oraz firmy (...) z siedzibą w M. , na zlecenie której działała spółka (...) , co do rzetelności prowadzonego badania klinicznego zatajając, że przeprowadzał badanie kliniczne niezgodnie z warunkami określonymi w Ustawie z dnia 6 września 2001r. Prawo farmaceutyczne (Dz. U. z 2001, nr 126, poz. 1381 ze zm.), w Rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 11 marca 2005r. w sprawie szczegółowych wymagań Dobrej Praktyki Klinicznej (Dz. U. z dnia 6 kwietnia 2005r.), we wskazanej powyżej umowie oraz w załączniku nr 2 do umowy i w protokole badania klinicznego, w szczególności bez uzyskania świadomej zgody 116 wymienionych z imienia i nazwiska osób poświadczając nieprawdę w „formularzach świadomej zgody na udział w badaniu” wymienionych osób, doprowadził (...) spółkę z o.o. z siedzibą w K. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie 267.399,34 zł, tj. po myśli art. 4 § 1 k.k. stosując przywołane poniżej przepisy w brzmieniu obowiązującym do dnia 8 czerwca 2010r. – występku z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. , art. 126a prawa farmaceutycznego w zw. z art. 11 § 2 k.k. i art. 12 k.k. i za to, w myśl art. 11 § 3 k.k. , na podstawie art. 294 § 1 k.k. wymierzył mu karę 1 roku i 10 miesięcy pozbawienia wolności, zaś na podstawie art. 33 § 1, 2 i 3 k.k. wymierzył mu karę 250 stawek dziennych grzywny po 160 złotych każda stawka; 12. na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k. i art. 70 § 1 pkt 1 k.k. wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności wobec oskarżonego D. S. warunkowo zawiesił na okres 5 lat próby; 13. na podstawie art. 41 § 1 k.k. i art. 43 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego D. S. w związku z przestępstwem przypisanym w pkt. 11 środek karny w postaci zakazu wykonywania zawodu lekarza na okres 5 lat; 14. oskarżoną R. L. uniewinnił od popełnienia czynów zarzucanych w pkt. 329 i 331 aktu oskarżenia i w tym zakresie wydatkami postępowania obciążył Skarb Państwa; 15. oskarżoną R. L. uznał za winną popełnienia zachowań zarzucanych jej w pkt. od 219 do 325 aktu oskarżenia, z tym ustaleniem, iż stanowią one jeden czyn, który należało opisać i zakwalifikować w następujący sposób: w okresie od lutego do 15 czerwca 2007r. w G. , działając ze z góry powziętym zamiarem, w krótkich odstępach czasu, wspólnie i w porozumieniu z C. S. , E. S. , D. S. , B. W. , A. K. (1) , J. W. , H. K. i H. W. , w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, po zawarciu w dniu 2 stycznia 2007r. umowy o przeprowadzenie badania klinicznego „Wieloośrodkowe, randomizowane, kontrolowane, zaślepione dla obserwatora badanie kliniczne fazy III oceniające immunogenność, bezpieczeństwo stosowania oraz tolerancję dwóch dawek szczepionki przeciwko grypie (...) u osób dorosłych i w podeszłym wieku” pomiędzy (...) sp. z o.o. z siedzibą w K. i D. S. i (...) sp. z o.o. z siedzibą w G. , reprezentowaną przez C. S. , wprowadzając w błąd przedstawicieli spółki (...) z siedzibą w K. oraz firmy (...) z siedzibą w M. , na zlecenie której działała spółka (...) , co do rzetelności prowadzonego badania klinicznego zatajając, że przeprowadzała badanie kliniczne niezgodnie z warunkami określonymi w Ustawie z dnia 6 września 2001r. Prawo farmaceutyczne (Dz. U. z 2001, nr 126, poz. 1381 ze zm.), w Rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 11 marca 2005r. w sprawie szczegółowych wymagań Dobrej Praktyki Klinicznej (Dz. U. z dnia 6 kwietnia 2005r.), we wskazanej powyżej umowie oraz w załączniku nr 2 do umowy i w protokole badania klinicznego, w szczególności bez uzyskania świadomej zgody 116 wymienionych z imienia i nazwiska osób, poświadczając nieprawdę w „formularzach świadomej zgody na udział w badaniu” wymienionych osób, doprowadziła (...) spółkę z o.o. z siedzibą w K. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 57.420 zł, tj. po myśli art. 4 § 1 k.k. stosując przywołane poniżej przepisy w brzmieniu obowiązującym do dnia 8 czerwca 2010r. – występku z art. 286 § 1 k.k. , art. 126a prawa farmaceutycznego w zw. z art. 21 § 2 k.k. , w zw. z art. 11 § 2 k.k. i art. 12 k.k. i za to, w myśl art. 11 § 3 k.k. , na podstawie art. 286 § 1 k.k. wymierzył jej karę 1 roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności, zaś na podstawie art. 33 § 1, 2 i 3 k.k. karę 80 stawek dziennych grzywny po 50 złotych każda stawka; 16. oskarżoną R. L. uznał za winną popełnienia przestępstw zarzucanych jej w pkt. od 326 do 328 i w pkt 330 aktu oskarżenia, z tym ustaleniem, iż należało je opisać w następujący sposób: - we wrześniu 2007r. w G. , działając wspólnie i w porozumieniu z inną nieustaloną osobą, będąc podejrzaną w sprawie o sygnaturze 2 Ds. 41/07, prowadzonej przez KMP w G. wiedząc, że w sprawie tej P. B. będzie przesłuchiwany w charakterze świadka, nakłaniała go do złożenia fałszywych zeznań, co do świadomego uczestniczenia w badaniu klinicznym opisanym w punkcie 1; - w okresie od 5 września 2007r. do 26 września 2007r. w G. , będąc podejrzaną w sprawie o sygnaturze 2 Ds. 41/07, prowadzonej przez KMP w G. , wiedząc, że S. K. będzie przesłuchiwany w charakterze świadka, nakłaniała go do złożenia fałszywych zeznań, co do okoliczności jego uczestniczenia w badaniu klinicznym opisanym w punkcie 1 i przebiegu tego badania; - we wrześniu 2007r. w G. , będąc podejrzaną w sprawie o sygnaturze 2 Ds. 41/07, prowadzonej przez KMP w G. wiedząc, że A. L. będzie przesłuchiwany w charakterze świadka, nakłaniała go do złożenia fałszywych zeznań, co do okoliczności jego uczestniczenia w badaniu klinicznym opisanym w punkcie 1, przekazując egzemplarz „Informacji dla pacjenta” z zaznaczonymi akapitami dotyczącymi procedury badania klinicznego i naniesionymi adnotacjami odnośnie rzekomo wypłaconych kwot z tytułu zwrotu kosztów podróży; - w okresie od początku lutego 2008r. do 26 marca 2008r. w G. , będąc podejrzaną w sprawie o sygnaturze 2 Ds. 41/07 prowadzonej przez KMP w G. , wiedząc, że A. R. będzie przesłuchiwana w charakterze świadka, nakłaniała ją do złożenia fałszywych zeznań, co do zachowania prawidłowości procedur badania klinicznego opisanego w punkcie pierwszym wyroku oraz wiedząc, że rodzice A. R. , L. i J. R. oraz jej brat R. R. będą przesłuchiwani w charakterze świadków, nakłaniała A. R. do ich nakłonienia do złożenia fałszywych zeznań, co do miejsca podpisania w obecności A. K. (1) formularzy świadomej zgody na udział w badaniu klinicznym opisanego w punkcie 1, i uznając, że każde z tych przestępstw stanowi występek z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 233 § 1 k.k. oraz ustalając, że stanowią one ciąg przestępstw, w myśl art. 91 § 1 k.k. , po zastosowaniu art. 19 § 1 k.k. na podstawie art. 233 § 1 k.k. wymierzył jej karę 8 miesięcy pozbawienia wolności; 17. na podstawie art. 91 § 2 k.k. i art. 86 § 1 k.k. w miejsce kar jednostkowych pozbawienia wolności orzeczonych w pkt. 15 i 16 orzekł wobec oskarżonej R. L. karę łączną 1 roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności; 18. na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k. i art. 70 § 1 pkt 1 k.k. wykonanie orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności wobec oskarżonej R. L. warunkowo zawiesił na okres 5 lat próby; 19. na podstawie art. 41 § 1 k.k. i art. 43 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonej R. L. w związku z przestępstwem przypisanym w pkt. 15 środek karny w postaci zakazu wykonywania zawodu pielęgniarki na okres 5 lat; 20. oskarżoną A. K. (1) uniewinnił od popełnienia czynów zarzucanych w pkt. 439 i 484 aktu oskarżenia i w tym zakresie wydatkami postępowania obciążył Skarb Państwa; 21. oskarżoną A. K. (1) uznał za winną popełnienia zachowań zarzucanych jej w pkt. od 332 do 437 (przy czym dwa zachowania opisane pod numerem 346) i w pkt. 440-483 aktu oskarżenia, z tym ustaleniem, iż stanowią one jeden czyn, który należało opisać i zakwalifikować w następujący sposób: w okresie od lutego do 15 czerwca 2007r. w G. , działając ze z góry powziętym zamiarem, w krótkich odstępach czasu, wspólnie i w porozumieniu z C. S. , E. S. , D. S. , R. L. , B. W. , J. W. , H. K. i H. W. , w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, po zawarciu w dniu 2 stycznia 2007r. umowy o przeprowadzenie badania klinicznego „Wieloośrodkowe, randomizowane, kontrolowane, zaślepione dla obserwatora badanie kliniczne fazy III oceniające immunogenność, bezpieczeństwo stosowania oraz tolerancję dwóch dawek szczepionki przeciwko grypie (...) u osób dorosłych i w podeszłym wieku” pomiędzy (...) sp. z o.o. z siedzibą w K. i D. S. i (...) sp. z o.o. z siedzibą w G. , reprezentowaną przez C. S. , wprowadzając w błąd przedstawicieli spółki (...) z siedzibą w K. oraz firmy (...) z siedzibą w M. , na zlecenie której działała spółka (...) , co do rzetelności prowadzonego badania klinicznego zatajając, że przeprowadzała badanie kliniczne niezgodnie z warunkami określonymi w Ustawie z dnia 6 września 2001r. Prawo farmaceutyczne (Dz.U. z 2001, nr 126, poz. 1381 ze zm.), w Rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 11 marca 2005r. w sprawie szczegółowych wymagań Dobrej Praktyki Klinicznej (Dz. U. z dnia 6 kwietnia 2005r.), we wskazanej powyżej umowie oraz w załączniku nr 2 do umowy i w protokole badania klinicznego, w szczególności bez uzyskania świadomej zgody 116 wymienionych z imienia i nazwiska osób, poświadczając nieprawdę w „formularzach świadomej zgody na udział w badaniu” wymienionych osób, nadto działając w ramach ekscesu podrobiła podpisy 30 wymienionych z imienia i z nazwiska osób na „formularzu świadomej zgody na udział w badaniu” i na listach zwrotu kosztów podróży oraz podrobiła podpisy 14 wymienionych z imienia i z nazwiska osób na listach zwrotu kosztów podróży, doprowadziła (...) spółkę z o.o. z siedzibą w K. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 57.420 zł, tj. po myśli art. 4 § 1 k.k. stosując przywołane poniżej przepisy w brzmieniu obowiązującym do dnia 8 czerwca 2010r. – występku z art. 286 § 1 k.k. , art. 126a prawa farmaceutycznego w zw. z art. 21 § 2 k.k. , art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i art. 12 k.k. i za to, w myśl art. 11 § 3 k.k. , na podstawie art. 286 § 1 k.k. wymierzył jej karę 1 roku pozbawienia wolności, zaś na podstawie art. 33 § 1, 2 i 3 k.k. karę 20 stawek dziennych po 50 złotych każda stawka; 22. oskarżoną A. K. (1) uznał za winną popełnienia czynu zarzucanego jej w pkt. 438 aktu oskarżenia, z tym ustaleniem, iż należało je opisać w następujący sposób: na przełomie września i października 2007r. w G. wiedząc, że E. M. będzie przesłuchiwana w charakterze świadka w sprawie o sygnaturze 2 Ds. 41/07, prowadzonej przez KMP w G. , nakłaniała ją do złożenia fałszywych zeznań, co do zachowania prawidłowości procedur badania klinicznego opisanego w punkcie 1 , tj. występku z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 233 § 1 k.k. i za to po zastosowaniu art. 19 § 1 k.k. na podstawie art. 233 § 1 k.k. wymierzył jej karę 4 miesięcy pozbawienia wolności; 23. na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 k.k. w miejsce kar jednostkowych pozbawienia wolności orzeczonych w pkt. 21 i 22 orzekł wobec oskarżonej A. K. (1) karę łączną 1 roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności; 24. na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k. i art. 70 § 1 pkt 1 k.k. wykonanie orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności wobec oskarżonej A. K. (1) warunkowo zawiesił na okres 3 lat próby; 25. na podstawie art. 41 § 1 k.k. i art. 43 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonej A. K. (1) w związku z przestępstwem przypisanym w pkt. 21 środek karny w postaci zakazu wykonywania zawodu pielęgniarki na okres 2 lat; 26. oskarżoną B. W. uniewinnił od popełnienia czynu zarzucanego w pkt. 602 aktu oskarżenia i w tym zakresie wydatkami postępowania obciążył Skarb Państwa; 27. oskarżoną B. W. uznał za winną popełnienia zachowań zarzucanych jej w pkt. od 485 do 601 aktu oskarżenia, z tym ustaleniem, iż stanowią one jeden czyn, który należało opisać i zakwalifikować w następujący sposób: w okresie od lutego do 15 czerwca 2007r. w G. , działając ze z góry powziętym zamiarem, w krótkich odstępach czasu, wspólnie i w porozumieniu z C. S. , E. S. , D. S. , R. L. , A. K. (1) , J. W. , H. K. i H. W. , w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, po zawarciu w dniu 2 stycznia 2007r. umowy o przeprowadzenie badania klinicznego „Wieloośrodkowe, randomizowane, kontrolowane, zaślepione dla obserwatora badanie kliniczne fazy III oceniające immunogenność, bezpieczeństwo stosowania oraz tolerancję dwóch dawek szczepionki przeciwko grypie (...) u osób dorosłych i w podeszłym wieku” pomiędzy (...) sp. z o.o. z siedzibą w K. i D. S. i (...) sp. z o.o. z siedzibą w G. , reprezentowaną przez C. S. , wprowadzając w błąd przedstawicieli spółki (...) z siedzibą w K. oraz firmy (...) z siedzibą w M. , na zlecenie której działała spółka (...) , co do rzetelności prowadzonego badania klinicznego zatajając, że przeprowadzała badanie kliniczne niezgodnie z warunkami określonymi w Ustawie z dnia 6 września 2001r. Prawo farmaceutyczne (Dz. U. z 2001, nr 126, poz. 1381 ze zm.), w Rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 11 marca 2005r. w sprawie szczegółowych wymagań Dobrej Praktyki Klinicznej (Dz. U. z dnia 6 kwietnia 2005r.), we wskazanej powyżej umowie oraz w załączniku nr 2 do umowy i w protokole badania klinicznego, w szczególności bez uzyskania świadomej zgody 116 wymienionych z imienia i nazwiska osób, poświadczając nieprawdę w „formularzach świadomej zgody na udział w badaniu” wymienionych osób, nadto działając w ramach ekscesu podrobiła podpisy 5 wymienionych z imienia i z nazwiska osób na „formularzu świadomej zgody na udział w badaniu” i na listach zwrotu kosztów podróży oraz podrobiła podpisy 5 wymienionych z imienia i z nazwiska osób na listach zwrotu kosztów podróży, doprowadziła (...) spółkę z o.o. z siedzibą w K. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 57.420 zł, tj. po myśli art. 4 § 1 k.k. stosując przywołane poniżej przepisy w brzmieniu obowiązującym do dnia 8 czerwca 2010r. – występku z art. 286 § 1 k.k. , art. 126a prawa farmaceutycznego w zw. z art. 21 § 2 k.k. , art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i art. 12 k.k. i za to, w myśl art. 11 § 3 k.k. , na podstawie art. 286 § 1 k.k. wymierzył jej karę 1 roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności, zaś na podstawie art. 33 § 1, 2 i 3 k.k. karę 80 stawek dziennych grzywny po 50 złotych każda stawka; 28. na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k. i art. 70 § 1 pkt 1 k.k. wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności wobec oskarżonej B. W. warunkowo zawiesił na okres 5 lat próby; 29. na podstawie art. 41 § 1 k.k. i art. 43 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonej B. W. w związku z przestępstwem przypisanym w pkt. 27 środek karny w postaci zakazu wykonywania zawodu pielęgniarki na okres 5 lat; 30. oskarżoną H. K. uniewinnił od popełnienia czynu zarzucanego w pkt. 604 aktu oskarżenia i w tym zakresie wydatkami postępowania obciążył Skarb Państwa; 31. oskarżoną H. K. uznał za winną popełnienia czynu zarzucanego jej w pkt. 603 aktu oskarżenia, z tym ustaleniem, iż należało go opisać i zakwalifikować w następujący sposób: w okresie od lutego do 15 czerwca 2007r. w G. , działając ze z góry powziętym zamiarem, w krótkich odstępach czasu, wspólnie i w porozumieniu z C. S. , E. S. , D. S. , R. L. , B. W. , A. K. (1) , J. W. , i H. W. , w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, po zawarciu w dniu 2 stycznia 2007r. umowy o przeprowadzenie badania klinicznego „Wieloośrodkowe, randomizowane, kontrolowane, zaślepione dla obserwatora badanie kliniczne fazy III oceniające immunogenność, bezpieczeństwo stosowania oraz tolerancję dwóch dawek szczepionki przeciwko grypie (...) u osób dorosłych i w podeszłym wieku” pomiędzy (...) sp. z o. o. z siedzibą w K. i D. S. i (...) sp. z o.o. z siedzibą w G. , reprezentowaną przez C. S. , wprowadzając w błąd przedstawicieli spółki (...) z siedzibą w K. oraz firmy (...) z siedzibą w M. , na zlecenie której działała spółka (...) , co do rzetelności prowadzonego badania klinicznego zatajając, że przeprowadzała badanie kliniczne niezgodnie z warunkami określonymi w Ustawie z dnia 6 września 2001r. Prawo farmaceutyczne (Dz. U. z 2001, nr 126, poz. 1381 ze zm.), w Rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 11 marca 2005r. w sprawie szczegółowych wymagań Dobrej Praktyki Klinicznej (Dz. U. z dnia 6 kwietnia 2005r.), we wskazanej powyżej umowie oraz w załączniku nr 2 do umowy i w protokole badania klinicznego, w szczególności bez uzyskania świadomej zgody 116 wymienionych z imienia i nazwiska osób, poświadczając nieprawdę w „formularzach świadomej zgody na udział w badaniu” wymienionych osób, doprowadziła (...) spółkę z o.o. z siedzibą w K. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 21.420 zł, tj. po myśli art. 4 § 1 k.k. stosując przywołane poniżej przepisy w brzmieniu obowiązującym do dnia 8 czerwca 2010r. – występku z art. 286 § 1 k.k. , art. 126a prawa farmaceutycznego w zw. z art. 21 § 2 k.k. , w zw. z art. 11 § 2 k.k. i art. 12 k.k. i za to, w myśl art. 11 § 3 k.k. , na podstawie art. 286 § 1 k.k. wymierzył jej karę 1 roku pozbawienia wolności, zaś na podstawie art. 33 § 1, 2 i 3 k.k. karę 40 stawek dziennych grzywny po 50 złotych każda stawka; 32. na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k. i art. 70 § 1 pkt 1 k.k. wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności wobec oskarżonej H. K. warunkowo zawiesił na okres 3 lat próby; 33. na podstawie art. 41 § 1 k.k. i art 43 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonej H. K. w związku z przestępstwem przypisanym w pkt. 31 środek karny w postaci zakazu wykonywania zawodu pielęgniarki na okres 2 lat; 34. oskarżoną J. W. uniewinnił od popełnienia czynu zarzucanego w pkt. 606 aktu oskarżenia i w tym zakresie wydatkami postępowania obciążył Skarb Państwa; 35. oskarżoną J. W. uznał za winną popełnienia czynu zarzucanego jej w pkt 605 aktu oskarżenia, z tym ustaleniem, iż należało go opisać i zakwalifikować w następujący sposób: w okresie od lutego do 15 czerwca 2007r. w G. , działając ze z góry powziętym zamiarem, w krótkich odstępach czasu, wspólnie i w porozumieniu z C. S. , E. S. , D. S. , R. L. , B. W. , A. K. (1) , H. K. i H. W. , w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, po zawarciu w dniu 2 stycznia 2007r. umowy o przeprowadzenie badania klinicznego „Wieloośrodkowe, randomizowane, kontrolowane, zaślepione dla obserwatora badanie kliniczne fazy III oceniające immunogenność, bezpieczeństwo stosowania oraz tolerancję dwóch dawek szczepionki przeciwko grypie (...) u osób dorosłych i w podeszłym wieku” pomiędzy (...) sp. z o.o. z siedzibą w K. i D. S. i (...) sp. z o.o. z siedzibą w G. , reprezentowaną przez C. S. , wprowadzając w błąd przedstawicieli spółki (...) z siedzibą w K. oraz firmy (...) z siedzibą w M. , na zlecenie której działała spółka (...) , co do rzetelności prowadzonego badania klinicznego zatajając, że przeprowadzała badanie kliniczne niezgodnie z warunkami określonymi w Ustawie z dnia 6 września 2001r. Prawo farmaceutyczne (Dz. U. z 2001, nr 126, poz. 1381 ze zm.), w Rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 11 marca 2005r. w sprawie szczegółowych wymagań Dobrej Praktyki Klinicznej (Dz. U. z dnia 6 kwietnia 2005r.), we wskazanej powyżej umowie oraz w załączniku nr 2 do umowy i w protokole badania klinicznego, w szczególności bez uzyskania świadomej zgody 116 wymienionych z imienia i nazwiska osób, poświadczając nieprawdę w „formularzach świadomej zgody na udział w badaniu” wymienionych osób, doprowadziła (...) spółkę z o.o. z siedzibą w K. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 21.420 zł, tj. po myśli art. 4 § 1 k.k. stosując przywołane poniżej przepisy w brzmieniu obowiązującym do dnia 8 czerwca 2010r. – występku z art. 286 § 1 k.k. , art. 126a prawa farmaceutycznego w zw. z art. 21 § 2 k.k. , w zw. z art. 11 § 2 k.k. i art. 12 k.k. i za to, w myśl art. 11 § 3 k.k. , na podstawie art. 286 § 1 k.k. wymierzył jej karę 1 roku pozbawienia wolności, zaś na podstawie art. 33 § 1, 2 i 3 k.k. karę 40 stawek dziennych grzywny po 50 złotych każda stawka; 36. na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k. i art. 70 § 1 pkt 1 k.k. wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności wobec oskarżonej J. W. warunkowo zawiesił na okres 3 lat próby; 37. na podstawie art. 41 § 1 k.k. i art. 43 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonej J. W. w związku z przestępstwem przypisanym w pkt. 35 środek karny w postaci zakazu wykonywania zawodu pielęgniarki na okres 2 lat; 38. oskarżoną H. W. uniewinnił od popełnienia czynu zarzucanego w pkt. 617 aktu oskarżenia i w tym zakresie wydatkami postępowania obciążył Skarb Państwa; 39. oskarżoną H. W. uznał za winną popełnienia zachowań zarzucanych jej w pkt od 607 do 611 aktu oskarżenia, z tym ustaleniem, iż stanowią one jeden czyn, który należało opisać i zakwalifikować w następujący sposób: w okresie od lutego do 15 czerwca 2007r. w G. , działając ze z góry powziętym zamiarem, w krótkich odstępach czasu, wspólnie i w porozumieniu z C. S. , E. S. , D. S. , R. L. , B. W. , A. K. (1) , H. K. i J. W. , w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, po zawarciu w dniu 2 stycznia 2007r. umowy o przeprowadzenie badania klinicznego „Wieloośrodkowe, randomizowane, kontrolowane, zaślepione dla obserwatora badanie kliniczne fazy III oceniające immunogenność, bezpieczeństwo stosowania oraz tolerancję dwóch dawek szczepionki przeciwko grypie (...) u osób dorosłych i w podeszłym wieku” pomiędzy (...) sp. z o.o. z siedzibą w K. i D. S. i (...) sp. z o.o. z siedzibą w G. , reprezentowaną przez C. S. , wprowadzając w błąd przedstawicieli spółki (...) z siedzibą w K. oraz firmy (...) z siedzibą w M. , na zlecenie której działała spółka (...) , co do rzetelności prowadzonego badania klinicznego zatajając, że przeprowadzała badanie kliniczne niezgodnie z warunkami określonymi w Ustawie z dnia 6 września 2001r. Prawo farmaceutyczne (Dz. U. z 2001, nr 126, poz. 1381 ze zm.), w Rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 11 marca 2005r. w sprawie szczegółowych wymagań Dobrej Praktyki Klinicznej (Dz. U. z dnia 6 kwietnia 2005r.), we wskazanej powyżej umowie oraz załączniku nr 2 do umowy i w protokole badania klinicznego, w szczególności bez uzyskania świadomej zgody 116 wymienionych z imienia i nazwiska osób, poświadczając nieprawdę w „formularzach świadomej zgody na udział w badaniu” wymienionych osób, doprowadziła (...) spółkę z o.o. z siedzibą w K. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 21.420 zł, tj. po myśli art. 4 § 1 k.k. stosując przywołane poniżej przepisy w brzmieniu obowiązującym do dnia 8 czerwca 2010r.– występku z art. 286 § 1 k.k. , art. 126a prawa farmaceutycznego w zw. z art. 21 § 2 k.k. , w zw. z art. 11 § 2 k.k. i art. 12 k.k. i za to, w myśl art. 11 § 3 k.k. , na podstawie art. 286 § 1 k.k. wymierzył jej karę 1 roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności, zaś na podstawie art. 33 § 1, 2 i 3 k.k. karę 60 stawek dziennych grzywny po 50 złotych każda stawka; 40. oskarżoną H. W. uznał za winną popełnienia przestępstw zarzucanych jej w pkt. od 612 do 616 aktu oskarżenia, z tym ustaleniem, iż należało je opisać w następujący sposób: - we wrześniu 2007r. w G. wiedząc, że W. K. będzie przesłuchiwana w charakterze świadka w sprawie o sygnaturze 2 Ds. 41/07, prowadzonej przez KMP w G. , nakłaniała ją do złożenia fałszywych zeznań, co do zachowania prawidłowości procedur badania klinicznego opisanego w punkcie 1; - we wrześniu 2007r. w G. wiedząc, że A. C. będzie przesłuchiwany w charakterze świadka w sprawie o sygnaturze 2 Ds. 41/07, prowadzonej przez KMP w G. , nakłaniała go do złożenia fałszywych zeznań w zakresie miejsca drugiego szczepienia w ramach badania klinicznego opisanego w punkcie 1, terminu i wysokości kwot pieniędzy otrzymanych z tytułu zwrotu kosztów podróży; - w dniu 7 listopada 2007r. w G. wiedząc, że M. K. (1) będzie przesłuchiwany w charakterze świadka w sprawie o sygnaturze 2 Ds. 41/07, prowadzonej przez KMP w G. , nakłaniała go do złożenia fałszywych zeznań, co do zachowania prawidłowości procedur badania klinicznego opisanego w punkcie 1 w zakresie miejsca drugiego szczepienia jego oraz jego żony L. K. oraz świadomego uczestniczenia w badaniu klinicznym; - we wrześniu 2007r. w G. wiedząc, że G. G. będzie przesłuchiwany w charakterze świadka w sprawie o sygnaturze 2 Ds. 41/07, prowadzonej przez KMP w G. , nakłaniała go do złożenia fałszywych zeznań, co do zachowania prawidłowości procedur badania klinicznego opisanego w punkcie 1 w zakresie świadomego uczestniczenia w tym badaniu oraz terminów i kwot otrzymanych pieniędzy z tytułu zwrotu kosztów podróży za udział w tym badaniu; - we wrześniu 2007r. w G. , wiedząc, że M. S. (2) będzie przesłuchiwana w charakterze świadka w sprawie o sygnaturze 2 Ds. 41/07, prowadzonej przez KMP w G. , nakłaniała ją do złożenia fałszywych zeznań, co do zachowania prawidłowości procedur badania klinicznego opisanego w punkcie 1, w zakresie okoliczności związanych z terminem i wysokością kwot otrzymanych pieniędzy z tytułu zwrotu kosztów podróży; i uznając, że każde z tych przestępstw stanowi występek z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 233 § 1 k.k. oraz ustalając, że stanowią one ciąg przestępstw, w myśl art. 91 § 1 k.k. , po zastosowaniu art. 19 § 1 k.k. na podstawie art. 233 § 1 k.k. wymierzył jej karę 8 miesięcy pozbawienia wolności; 41. na podstawie art. 91 § 2 k.k. i art. 86 § 1 k.k. w miejsce kar jednostkowych pozbawienia wolności orzeczonych w pkt. 39 i 40 orzekł wobec oskarżonej H. W. karę łączną 1 roku i 5 miesięcy pobawienia wolności; 42. na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k. i art. 70 § 1 pkt 1 k.k. wykonanie orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności wobec oskarżonej H. W. warunkowo zawiesił na okres 3 lat próby; 43. na podstawie art. 41 § 1 k.k. i art. 43 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonej H. W. w związku z przestępstwem przypisanym w pkt. 39 środek karny w postaci zakazu wykonywania zawodu pielęgniarki na okres 3 lat; 44. na podstawie art. 46 § 1 k.k. zasądził solidarnie od oskarżonych C. S. i E. S. na rzecz (...) sp. z o.o. z siedzibą w K. kwotę 267.399,34 złotych tytułem naprawienia szkody w związku ze skazaniem ich odpowiednio w pkt. 1 i 6; 45. na podstawie art. 46 § 1 k.k. zasądził solidarnie od oskarżonych C. S. , E. S. , D. S. , R. L. , B. W. , A. K. (1) , H. K. , J. W. i H. W. na rzecz M. K. (2) , A. W. i W. W. kwoty po 200 zł w związku ze skazaniami ich odpowiednio w pkt 1, 6, 11, 15, 21, 27, 31, 35 i 39 tytułem częściowego zadośćuczynienia; - wyrok zawiera nadto rozstrzygnięcia w przedmiocie zasądzenia od Skarbu Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonej A. K. (1) z urzędu (pkt 46) oraz co do wymierzonych oskarżonym opłat i obciążeniu ich wydatkami w częściach ich dotyczących (pkt 47). Wyrok powyższy został zaskarżony przez obrońców oskarżonych C. S. , E. S. , D. S. , R. L. , B. W. , A. K. (1) , H. K. , J. W. i H. W. . Obrońca oskarżonych C. S. i E. - S. (adw. B. G. ) na podstawie art. 427 § 1 i § 2 k.p.k. zaskarżył wyrok w całości co do tych oskarżonych, zarzucając: I. w zakresie czynu z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. , art. 126a ustawy z dnia 6 września 2001 r. prawo farmaceutyczne w zw. z art. 11 § 2 k.k. i art. 12 k.k. 1. na podstawie art. 438 pkt 1 k.p.k. obrazę przepisów prawa materialnego, tj. art. 1 § 1 k.k. poprzez jego niezastosowanie, a co za tym idzie uznanie, że jeden z czynów zabronionych wielorodzajowego czynu ciągłego przypisany oskarżonym C. S. i E. S. ( art. 126a prawo farmaceutyczne ), tj. przeprowadzanie badania klinicznego niezgodnie z warunkami określonymi w ustawie prawo farmaceutyczne , w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 11 marca 2005 r. w sprawie szczegółowych wymagań Dobrej Praktyki Klinicznej , w umowie zawartej pomiędzy (...) Sp. z o. o. a (...) Sp. z o. o. , w załączniku nr 2 do ww. Umowy i w protokole badania klinicznego, w szczególności bez uzyskania świadomej zgody osób wymienionych na stronach 175-176 wyroku, 2. na podstawie art. 438 pkt 2 oraz pkt 3 k.p.k. naruszenie prawa procesowego mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 k.p.k. skutkujące błędem w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, a to: a) dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego sprzeczną z zasadami logicznego rozumowania poprzez uznanie, że oskarżeni C. S. i E. S. od lutego do 15 czerwca 2007 r. działali z góry powziętym zamiarem dokonania czynu zabronionego określonego w art. 286 §1k .k. w zw. z art. 294 k.k. , tj. wykazaniem się przed M. jak największą ilością uczestników badania i otrzymaniem z tego tytułu wynagrodzenia z jednoczesnym nieprzestrzeganiem procedur w sytuacji, gdy z zebranego materiału dowodowego, w szczególności z zeznań świadka J. S. (1) (przedstawiciela oskarżyciela posiłkowego), a także wyjaśnień oskarżonych wynika coś zupełnie przeciwnego, tj, że: aa) (...) Sp. z o. o. (dalej: ośrodek w G. ) było doskonale przygotowane do prowadzenia badania klinicznego, ab) badanie kliniczne z powodu przeciągających się procedur - niezależnych od ośrodka - było opóźnione i pozostał krótki czas do jego zakończenia z uwagi na kończący się sezon szczepień na grypę, ac) oskarżony C. S. nie dokonywał jakiegokolwiek podziału ról w jakimkolwiek procederze przestępczym, ani nawet w badaniu klinicznym, bo podziału ról w badaniu klinicznym w obecności przedstawicieli M. Sp. z o. o. (dalej: spółka (...) ) dokonał badacz S. , co znajduje potwierdzenie w sporządzonym na spotkaniu w dniu 7 lutego 2007 r. dokumencie Site Delegation Form (formularz delegacji obowiązków), który z niewiadomych dla oskarżonych przyczyn nie wszedł w zakres materiału dowodowego, ad) oskarżony C. S. , działając jako Prezes Zarządu (...) z G. i wypełniając obowiązki wynikające z Umowy o przeprowadzenie badania klinicznego oraz mając na uwadze krótki termin do przeprowadzenia badania klinicznego prosił pielęgniarki środowiskowe o pomoc w organizacji badania klinicznego, w tym m. in. w znajdowaniu chętnych do udziału w takim badaniu, co świadek S. uznał za działania nieobowiązkowe, ale pomocne w badaniu, ae) oskarżony C. S. , jako Prezes Zarządu (...) w G. wywiązał się z wszystkich nałożonych na niego Umową o przeprowadzenie badania klinicznego obowiązków, czemu Sąd w żadnym miejscu nie zaprzecza, af) oskarżony C. S. w dniach od 12 lutego 2007 r. do dnia 15 marca 2007 r., a więc przez większość czasu przeprowadzania badania klinicznego przebywał w szpitalu w Ś. w związku z przeprowadzoną operacją, a zatem nie mógł w tym czasie dokonywać jakichkolwiek czynności w badaniu. Oskarżony twierdził, że jego rzekome podpisy na formularzach świadomej zgody nie zostały nakreślone przez niego, na którą to okoliczność wnosił o powołanie biegłego. Podobnie oskarżona E. S. twierdziła, iż większość rzekomych jej podpisów na formularzach świadomej zgody nie pochodzi od niej i wnosiła na tą okoliczność o powołanie biegłego, ag) oskarżeni C. S. i E. S. w momencie, gdy dowiedzieli się o niewypłacaniu przez pielęgniarki kwot należnych uczestnikom badania, jako zwrot kosztów podróży nakazali ich natychmiastowe wypłaty, a nawet zwracali je z własnej kieszeni, ah) oskarżony C. S. w rozmowie przeprowadzonej 30 kwietnia 2007 r. ze świadkiem S. poinformował go pewnych nieprawidłowościach w badaniu, o których miał wiedzę w tamtym okresie, a także zaproponował jakie czynności by podjął, aby tym nieprawidłowościom zapobiec, b) dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego sprzeczną z zasadami logicznego rozumowania poprzez uznanie, że oskarżeni C. S. i E. S. działali „czynem ciągłym" w okresie od lutego do 15 czerwca 2007 r. w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w sytuacji, gdy z zebranego materiału dowodowego wynika, iż oskarżeni C. S. oraz E. S. nigdy nie mieli zamiaru popełnienia jakiegokolwiek czynu zabronionego w celu osiągnięcia korzyści majątkowych, - dowolną a nie swobodną ocenę materiału dowodowego sprzeczną z zasadami logicznego rozumowania poprzez uznanie, że wszyscy oskarżeni działali wspólnie i w porozumieniu w celu dokonania czynów zabronionych w sytuacji, gdy z wyjaśnień oskarżonych A. K. (1) , B. W. , H. K. , J. W. , H. W. , R. L. , C. S. , E. S. , w części w której Sąd uznał je za wiarygodne, a także z innych dowodów wynika, że: ba) żadne porozumienie nie miało miejsca; nic nie wskazuje na fakt istnienia jakiegokolwiek porozumienia, a wręcz przeciwnie wszystkie dowody, przede wszystkim wyjaśnienia oskarżonych pielęgniarek temu przeczą, bb) oskarżeni C. S. i E. S. nie wiedzieli o niewypłacaniu przez pielęgniarki pieniędzy pacjentom, a w momencie w którym powzięli o tym fakcie informację nakazali natychmiastową wypłatę tych pieniędzy, a nawet zwracali je z własnych pieniędzy, bc) argumentacja jak w pkt. 2.ac), bd) argumentacja jak w pkt. 2.ad), be) argumentacja jak w pkt. 2.af), 3. na podstawie art. 438 pkt 2 oraz pkt 3 k.p.k. naruszenie prawa procesowego mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 k.p.k. skutkujące błędem w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, tj: - dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego sprzeczną z zasadami logicznego rozumowania poprzez uznanie zeznań świadków (uczestników badania klinicznego) złożonych podczas postępowania sądowego za niewiarygodne i orzekanie jedynie w oparciu o ich zeznania z postępowania przygotowawczego, w sytuacji w której świadkowie ci wskazywali na nieprawidłowości popełnianie w trakcie przesłuchania przez funkcjonariuszy policji; dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego sprzeczną z zasadami logicznego rozumowania poprzez uznanie zeznań (świadków funkcjonariuszy policji): Z. J. , A. K. (3) , J. S. (2) , P. G. za wiarygodne, spójne i logiczne w sytuacji, gdy świadkowie ci mogli mieć interes w składaniu zeznań nieprawdziwych celem ewentualnego uniknięcia odpowiedzialności za swoje zaniedbania przy przeprowadzaniu czynności przesłuchań świadków, 4. na podstawie art. 438 pkt 3 k.p.k. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia polegający na uznaniu, iż oskarżeni C. S. i E. S. byli osobami mogącymi ponosić odpowiedzialność za nieprawidłowe przeprowadzenie badania klinicznego w sytuacji, gdy z przepisów prawa obowiązujących w momencie dokonywania badania, a także z umowy o przeprowadzenie badania klinicznego jedyną osobą odpowiedzialną za prawidłowe jego wykonanie był badacz S. , 5. na podstawie art. 438 pkt 2 i 3 k.p.k. naruszenie prawa procesowego mające wpływ na wynik sprawy, a to art. 167 k.p.k. w zw. z art. 170 § 1 pkt 1 k.p.k. , w zw. z art. 393 § 3 k.p.k. poprzez nieuzasadnione oddalenie wniosku dowodowego o dopuszczenie dowodu w postaci nagrania sporządzonego podczas przesłuchiwania jednego ze świadków przez funkcjonariuszy policji wraz z transkrypcją z niego przygotowaną, na okoliczność nieprawidłowości pojawiających się podczas przesłuchań świadków, w szczególności: wymuszania składania zeznań odpowiednich dla linii postępowania przyjętej przez policjantów, sugerowania odpowiedzi, nieuwzględniania uwag do protokołu, obecności podczas przesłuchań osób, o których brak jest wzmianki w protokole, brak protokołowania początkowej części przesłuchania, o ponowne przesłuchanie funkcjonariuszy policji: A. K. (3) , Z. J. , J. S. (2) , R. N. na okoliczność czy brali udział w przesłuchaniach świadków, a jednocześnie nie byli wskazywani w protokołach oraz czy brali udział w przesłuchaniu, o którym mowa w nagraniu i czy taki był przebieg przesłuchania, w przypadku zaprzeczenia przez policjantów, że brali udział w ww. przesłuchaniu o powołanie biegłego z zakresu fonoskopii celem identyfikacji mówców z nagrania i potwierdzenia czy głosy ujawnione na nagraniu należą do funkcjonariuszy policji: A. K. (3) , Z. J. , J. S. (2) , R. N. , na okoliczność kto faktycznie dokonywał przesłuchania oraz ile i jakie osoby były obecne podczas przesłuchania oraz sporządzenia stenogramu, w sytuacji gdy ww. wnioski dowodowe są niezbędne do wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy oraz wbrew twierdzeniu Sądu dowód w postaci nagrania sporządzonego podczas przesłuchania nie był sporządzony na potrzeby przedmiotowego postępowania. To naruszenie prawa procesowego skutkowało błędem w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mających wpływ na treść orzeczenia przejawiającym się w uznaniu, że zeznania części świadków złożone w toku postępowania sądowego, wskazujące na fakt nieprawidłowości, a wręcz wymuszeń jakich dopuszczali się funkcjonariusze policji podczas przesłuchań tychże świadków w postępowaniu przygotowawczym są niewiarygodne. 6. na podstawie art. 438 pkt 2 k.p.k. naruszenie prawa procesowego mające wpływ na wynik sprawy, a to art. 167 k.p.k. w zw. z art. 170 § 1 pkt 5 k.p.k. poprzez nieuzasadnione oddalenie wniosku dowodowego o powołanie biegłego z zakresu porównywania charakteru pisma i ustalenia czy na „formularzach świadomej zgody na udział w badaniu”, będących częścią materiału dowodowego w sprawie znajdują się podpisy nakreślone przez oskarżonych C. S. i E. S. w sytuacji, gdy oskarżeni ci twierdzili, że na formularzach się nie podpisywali i wniosek w żaden sposób nie zmierzał do przedłużenia postępowania; 7. na podstawie art. 438 pkt 2 k.p.k. w zw. z art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k. naruszenie prawa procesowego mające wpływ na wynik sprawy poprzez niewskazanie w treści wyroku podstawy prawnej współsprawstwa, II. w zakresie czynu z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 233 § 1 k.k. : - na podstawie art. 438 pkt 2 i pkt 3 k.p.k. naruszenie prawa procesowego mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 k.p.k. skutkujące błędem w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, a to dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego sprzeczną z zasadami logicznego rozumowania poprzez uznanie, że oskarżony C. S. na przełomie sierpnia i września 2007 r. w G. wiedząc, że M. S. (2) będzie przesłuchiwana w charakterze świadka w sprawie o sygnaturze 2 Ds. 41/07, prowadzonej przez KMP w G. , nakłaniał ją do złożenia fałszywych zeznań, co do zachowania prawidłowości procedur badania klinicznego, a oskarżona E. S. na przełomie sierpnia i września 2007 r. w G. wiedząc, że S. P. będzie przesłuchiwana w charakterze świadka w sprawie o sygnaturze 2 Ds. 41/07, prowadzonej przez KMP w G. , nakłaniała ją do złożenia fałszywych zeznań, co do okoliczności związanych z terminem oraz wysokością kwot pieniędzy otrzymanych z tytułu zwrotu kosztów podróży w związku z udziałem w badaniu klinicznym opisanym w punkcie 1 oraz na przełomie sierpnia i września 2007 r. w G. wiedząc, że D. D. będzie przesłuchiwana w charakterze świadka w sprawie o sygnaturze 2 Ds. 41/07 prowadzonej przez KMP w G. , nakłaniała ją do złożenia fałszywych zeznań, co do świadomego uczestniczenia w badaniu klinicznym opisanym w punkcie 1 w sytuacji, gdy z zebranego materiału dowodowego wynika, iż oskarżeni C. S. i E. S. nigdy nie mieli zamiaru i nie popełnili czynu zabronionego nakłaniania do składania fałszywych zeznań, co wynika z zebranego w sprawie materiału dowodowego. W konsekwencji obrońca wniósł o: 1. w zakresie czynu z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. , art. 126a ustawy z dnia 6 września 2001 r. prawo farmaceutyczne w zw. z art. 11 § 2 k.k. i art. 12 k.k. - wyeliminowanie z podstawy orzekania art. 126a prawa farmaceutycznego , art. 11 i 12 k.k. , tj. czynu ciągłego oraz art. 18 k.k. , tj. działania wspólnie i w porozumieniu, a po przeprowadzeniu dowodów, o których mowa w pkt. Id i Ie - o zmianę wyroku i uniewinnienie oskarżonych od popełnienia zarzucanych im czynów, 2. w zakresie czynu z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 233 § 1 k.k. - o zmianę wyroku i uniewinnienie oskarżonych od popełnienia zarzucanych im czynów, 3. natomiast z daleko idącej ostrożności, w sytuacji uznania, że nie ma podstaw do uniewinnienia oskarżonych obrońca wniósł o wymierzenie łagodnej kary, w szczególności uchylenie orzeczonego zakazu wykonywania zawodu. Obrońca oskarżonych C. S. i E. - S. (adw. B. R. ) zaskarżył wyrok w części dotyczącej obojga oskarżonych w całości, tj. w punktach 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7,8, 9, 10, 44, 45 i 47, podnosząc zarzuty: 1. odnośnie do czynów 1 i 6 - błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku polegającego na stwierdzeniu, iż oboje oskarżeni działali z góry powziętym zamiarem wspólnie i w porozumieniu z D. S. , R. L. , B. W. , A. K. (1) , J. W. , H. K. i H. W. poświadczając nieprawdę w "formularzach świadomej zgody na udział w badaniu" doprowadzili (...) spółkę z o.o. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie 267.399,34 zł, podczas gdy szczegółowa analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego nie pozwalała na takie ustalenie; 2. odnośnie do czynów 2 i 7 - naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 22 § 2 k.k. wobec jego niezastosowania w stosunku do oskarżonych przy możliwości odstąpienia od wymierzenia kary; 3. odnośnie do pkt. 5 i 10 - niesłusznego zastosowania środka karnego z art. 41 § 1 k.k. wobec przyjęcia, iż dalsze wykonywalnie zawodu lekarza zagraża istotnym dobrom chronionym prawem, podczas gdy w istocie dotychczasowe długoletnie praktyki lekarskie oskarżonych, ich nienaganna dotychczas i później postawa oraz odległość czasowa od daty popełnienia przypisanych czynów w pkt. 1 i 6 do daty wyrokowania prowadzą do odmiennych wniosków, w tym takich, że zakaz nie powinien być orzeczony; W konsekwencji obrońca ten wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w pkt. 1, 3, 4, 5, 6, 8, 9, 10, 44, 45 i 47 i uniewinnienie oskarżonych od popełnienia zarzucanych im czynów, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w pkt. 1, 3, 4, 5, 6, 8, 9, 10, 44, 45 i 47 i przekazanie w tym zakresie sprawy Sądowi Okręgowemu w Toruniu do ponownego rozpoznania, ewentualnie o zmianę zaskarżonego wyroku w pkt. 5 i 10 i uchylenie orzeczonego zakazu wykonywania zawodu lekarza, natomiast odnośnie do pkt. 2 i 7 o ich zmianę poprzez odstąpienie od wymierzenia kary oskarżonym. Obrońca oskarżonych C. S. i E. - S. (adw. A. J. ) zaskarżył wyrok co do uznania obojga oskarżonych za winnych wszystkich przypisanych im czynów, tj. wobec C. S. co do czynów przypisanych w pkt. 1 i 2, a wobec E. S. co do czynów przypisanych w pkt. 6 i 7. Na podstawie art. 427 § 1 i 2 k.p.k. wyrokowi temu zarzucił: I. co do czynów przypisanych obojgu oskarżonym odpowiednio w pkt. 1 i 6 , na podstawie art. 438 pkt. 1 2 i 3 k.p.k. : a) naruszenie prawa materialnego, tj: - art. 286 § 1 k.k. poprzez jego błędną wykładnię i błędne zastosowanie, polegające na pominięciu w opisie czynu przypisanego oskarżonym C. S. i E. S. , tj. niewskazanie w jego treści, którzy z imienia i nazwiska przedstawiciele spółki (...) z siedzibą w K. oraz którzy z imienia i nazwiska przedstawiciele firmy (...) z siedzibą w M. , na zlecenie której działała spółka (...) , mieli zostać wprowadzeni w błąd co do rzetelności przeprowadzonego badania klinicznego i czy były to osoby uprawnione do działania w imieniu i na rzecz spółki (...) z siedzibą w K. oraz w imieniu i na rzecz firmy (...) z siedzibą w M. , na zlecenie której działała spółka (...) , jak i zaniechanie w jego treści wskazania osób fizycznych, które miały dokonać rozporządzenia mieniem i czy były to osoby uprawnione do rozporządzenia mieniem spółki (...) z siedzibą w K. oraz firmy (...) z siedzibą w M. , na zlecenie której działała spółka (...) , a także czy te osoby faktycznie rozporządziły mieniem tych spółek, albowiem tylko konkretna osoba fizyczna może dokonać rozporządzenia mieniem przy tzw. wyłudzeniu, a nie może być to osoba prawna lub jednostka organizacyjna nie posiadająca osobowości prawnej, a także pominięcie w opisie, z jakim zamiarem mieli działać oskarżeni, które to zaniechanie po stronie Sądu Okręgowego, skutkuje brakiem ustawowych znamion przestępstwa oszustwa w przyjętym opisie czynu zabronionego, przy czym w przypadku zaniechania wniesienia apelacji przez prokuratora na niekorzyść ww. oskarżonych, z uwagi na zawarty w art. 434 § 1 k.p.k. bezpośredni zakaz rejormationis in peius, w konsekwencji nakazuje wydanie wyroku uniewinniającego, z jednoczesnym wyłączeniem możliwości wydania wyroku o charakterze kasatoryjnym; - art. 286 § 1 k.p.k. poprzez jego błędną wykładnię i błędne zastosowanie, polegające na błędnym uznaniu, że czyn przypisany oskarżonym C. S. i E. S. , wyczerpuje znamiona czynu zabronionego w sytuacji, gdy analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nakazuje uznanie, że niekorzystne rozporządzanie mieniem (...) sp. z o. o. powinno być rozpatrywane jedynie przez pryzmat zobowiązań cywilnoprawnych - niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania, z zastosowaniem Kodeksu cywilnego Dział II Skutki niewykonania zobowiązań Tytułu VII Wykonanie zobowiązań i skutki ich niewykonania Księgi Trzeciej Zobowiązania, co nakazuje bezwzględne uniewinnienie oskarżonych od zarzucanego im czynu. Na wypadek niepodzielenia stanowiska obrony co do wydania wyroku reformatoryjnego - uniewinniającego oskarżonych od zarzucanych im czynów opisanych w punktach 1 i 6, na podstawie podniesionych już zarzutów, obrońca dodatkowo zarzucił wyrokowi obrazę: - art. 1 § 1 k.k. poprzez jego niezastosowanie, a co za tym idzie uznanie, że jeden z czynów zabronionych wielorodzajowego czynu ciągłego przypisany oskarżonym C. S. i E. S. ( art. 126a prawo farmaceutycznego ), tj. przeprowadzanie badania klinicznego niezgodnie z warunkami określonymi w ustawie prawo farmaceutyczne , w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 11 marca 2005 r. w sprawie szczegółowych wymagań Dobrej Praktyki Klinicznej , w umowie zawartej pomiędzy (...) sp. z o.o. a (...) sp. z o.o. , w załączniku nr 2 do ww. Umowy i w protokole badania klinicznego, w szczególności bez uzyskania świadomej zgody osób wymienionych na stronach 175-176 wyroku, w chwili jego popełnienia stanowił czyn zabroniony w sytuacji, gdy art. 126a ustawy prawo farmaceutyczne , przewidujący sankcje za ww. zachowania został wprowadzony w życie w dniu 1 maja 2007 r., tj. ponad miesiąc od czynów oskarżonego stanowiących wg Sądu pierwszej instancji czyny zabronione na podstawie tegoż przepisu, a w rezultacie jego błędne zastosowanie, co w konsekwencji prowadzi do konieczności uznania, że czyn przypisany oskarżonym C. S. i E. S. , sprzed ww. daty, nie może być uznany jako naruszający przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. prawo farmaceutyczne , a tym samym opis czynu należy uznać jako ewidentnie błędny, przy czym w obecnym opisie czynu brak jest możliwości poprawienia błędnej kwalifikacji prawnej w trybie art. 455 k.p.k. i związany z tym zarzutem także zarzut: - błędnego, w jego dalszej części, opisu czynu przypisanego oskarżonym z uwagi na uznanie, iż oskarżeni poświadczyli nieprawdę w formularzu świadomej zgody („...poświadczając nieprawdę w „formularzach świadomej zgody na udział w badaniu" wymienionych osób, .... -117), zwłaszcza że nie jest sprecyzowane na czym miałoby polegać poświadczenie nieprawdy i jaki miałby być sposób działania oskarżonych, a brak jest również odzwierciedlenia tych znamion w kwalifikacji prawnej czynu, po modyfikacji czynów zarzucanych w akcie oskarżenia i kwalifikacji prawnej w części orzekającej wyroku jako występku z art. 286 § 1 k.k. , art. 126a Prawa farmaceutycznego w zw. z art. 21 § 2 k.k. , w zw. z art. 11 § 2 k.k. i art. 12 k.k. ; - art. 12 k.k. poprzez zaniechanie w opisie czynu przypisanego oskarżonemu wyszczególnienia wszystkich zachowań, podjętych w krótkich odstępach czasu z uwzględnieniem ich czasu, a w szczególności czasu pierwszego zachowania, odstępu czasu pomiędzy tymi zachowaniami, a także miejsca i przedmiotu poszczególnych zachowań, z uwzględnieniem braku wskazania każdego z formularzy co do pominięcia świadomej zgody 117 ustalonych z imienia nazwiska uczestników badania klinicznego, poświadczając nieprawdę w „formularzach świadomej zgody na udział w badaniu" wymienionych osób i innych okoliczności ich zaistnienia, co jest warunkiem niezbędnym do uznania dwu lub więcej zachowań za jeden czyn zabroniony wykonany z góry powziętym zamiarem i błędne ograniczenie się w opisie czynu do wskazania jedynie okresu od lutego 2008 r. do 15 czerwca 2007 r., w jakim oskarżeni mieliby doprowadzić do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 267.399,34 złotych zwłaszcza, że w okresie tym były osoby, w stosunku do których oskarżeni spełnili wszelkie kryteria badania, a zatem oskarżonych pozbawiono możliwości obrony swych praw samodzielnie jak i przez obrońców, jak też uniemożliwiono Sądowi odwoławczemu kontrolę instancyjną orzeczenia. b) wielokrotne rażące naruszenie prawa procesowego, mające niewątpliwie wpływ na treść wydanego wyroku, tj: - art. 143 § 1 pkt 2 k.p.k. i art. 148 § 1 pkt 2 i § 2 k.p.k. poprzez prowadzenie ustaleń na podstawie wadliwie zgromadzonego materiału dowodowego w sytuacji, gdy doszło do sporządzenia przez funkcjonariuszy Policji Z. J. , A. K. (3) oraz P. G. protokołów nieodzwierciedlających faktycznego przebiegu przesłuchań świadków - uczestników badania klinicznego, sporządzanych wbrew zasadom wpisania zeznań, oświadczeń i stwierdzeń określonych czynności z możliwą dokładnością, polegającą na posługiwaniu się przy przesłuchaniach świadków przez funkcjonariuszy Komendy Miejskiej Policji w G. protokołami poprzednio przesłuchanych świadków, na których dokonywano ewentualnych zmian oraz dopisywano określone zeznania, co doprowadziło do wypaczenia zeznań świadków - uczestników badania klinicznego, co świadczy o tym, że protokoły zeznań świadków nie odpowiadają rzeczywistości i nie mogą stanowić podstawy ustalenia stanu faktycznego w sprawie; - art 2 § 2 k.p.k. w zb. z art. 366 § 1 k.p.k. poprzez zaniechanie dążenia do wyjaśnienia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, w tym także pozwalających na usunięcie istniejących wątpliwości, polegających w szczególności na: - zaniechaniu ustalenia okoliczności dotyczących ogłoszeń o badaniu klinicznym szczepionki przeciwko ptasiej grypie, które znajdowały się w przychodni (...) . z o.o. podczas przeprowadzania badania klinicznego, w tym zwłaszcza: ilości ogłoszeń o przeprowadzanym badaniu klinicznym, miejscach umieszczenia ogłoszeń, treści ogłoszenia, wielkości oraz wyglądu ogłoszenia; - przesłuchaniu świadków - uczestników badania klinicznego na okoliczność sposobu ich przesłuchań w charakterze świadków na potrzeby postępowania przygotowawczego w sprawie, a w szczególności: dokładnego opisu przesłuchania, zastosowanych metod przesłuchania, tego czy świadkowi pozwolono na swobodną relację dotyczącą brania udziału w badaniu klinicznym, czy też zadawano jedynie pytania, jaki był sposób zadawania pytań, informowania świadków na temat prowadzonego postępowania, w tym o postawionych zarzutach, zastosowanych środkach zapobiegawczych względem podejrzanych, opisie i przybliżeniu przestępczego procederu, sposobu protokołowania, czy osoba przesłuchująca przeczytała lub przekazała do przeczytania protokół przesłuchania przed podpisaniem go przez świadka oraz czy świadek miał zastrzeżenia i uwagi co do czynności procesowej przesłuchania lub do samego protokołu zeznania, a jeżeli tak, to czy wpisano je do protokołu zeznania; - przeprowadzeniu dowodu z nagrania przesłuchania świadka przez funkcjonariusza policji z Komendy Miejskiej Policji z G. na okoliczność sposobu przeprowadzania przesłuchań świadków w postępowaniu przygotowawczym, o przeprowadzenie którego obrońca wnioskował, a w konsekwencji także: - art. 167 k.p.k. w zw. z art. 170 § 1 pkt 1 k.p.k. , w zw. z art. 393 § 3 k.p.k. poprzez nieuzasadnione oddalenie wniosku dowodowego o dopuszczenie dowodu w postaci nagrania sporządzonego podczas przesłuchiwania jednego ze świadków przez funkcjonariuszy policji wraz z transkrypcją z niego przygotowaną, na okoliczność nieprawidłowości pojawiających się podczas przesłuchań świadków, w szczególności: wymuszania składania zeznań odpowiednich dla linii postępowania przyjętej przez policjantów, sugerowania odpowiedzi, nieuwzględniania uwag do protokołu, obecności podczas przesłuchań osób, o których brak jest wzmianki w protokole, brak protokołowania początkowej części przesłuchania, o ponowne przesłuchanie funkcjonariuszy policji: A. K. (3) , Z. J. , J. S. (2) , R. N. na okoliczność czy brali udział w przesłuchaniach świadków, a jednocześnie nie byli wskazywani w protokołach oraz czy brali udział w przesłuchaniu, o którym mowa w nagraniu, i czy taki był przebieg przesłuchania; w przypadku zaprzeczenia przez policjantów, że brali udział w w/w przesłuchaniu o powołanie biegłego z zakresu fonoskopii celem identyfikacji mówców z nagrania i potwierdzenia czy głosy ujawnione na nagraniu należą do funkcjonariuszy policji: A. K. (3) , Z. J. , J. S. (2) , R. N. , na okoliczność, kto faktycznie dokonywał przesłuchania oraz ile i jakie osoby były obecne podczas przesłuchania oraz sporządzenia stenogramu w sytuacji, gdy ww. wnioski dowodowe są niezbędne do wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy oraz wbrew twierdzeniu Sądu dowód w postaci nagrania sporządzonego podczas przesłuchania nie był sporządzony na potrzeby tego postępowania; - art. 167 k.p.k. z art. 170 § 1 pkt 5 k.p.k. poprzez nieuzasadnione oddalenie wniosku dowodowego o powołanie biegłego z zakresu porównywania charakteru pisma i ustalenia czy na „formularzach świadomej zgody na udział w badaniu”, będących częścią materiału dowodowego w sprawie znajdują się podpisy nakreślone przez oskarżonych C. S. i E. P. - S. w sytuacji, gdy ww. oskarżeni twierdzili, iż na formularzach się nie podpisywali i wniosek w żaden sposób nie zmierzał do przedłużenia postępowania; - art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. w zw. z art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. poprzez: - zaniechanie oceny wiarygodności części dowodów przeprowadzonych w sprawie w postaci zeznań uczestników badania klinicznego w kontekście oceny rzetelności protokołów ich zeznań z postępowania przygotowawczego, które to poprzez ich odczytanie na rozprawie głównej stanowiły materiał dowodowy w sprawie, w zakresie: a) nieprzestrzegania przez osoby przeprowadzające badanie kliniczne szczepionki na ptasią grypę procedur zawartych w protokole badania, b) niewyrażenia przez szereg uczestników świadomej zgody na udział w badaniu klinicznym; - dowolną, a nie swobodną ocenę wiarygodności zeznań świadków kwestionujących w postępowaniu jurysdykcyjnym swe zeznania złożone na etapie postępowania przygotowawczego, sprzeczną z zasadami doświadczenia życiowego i logiki wyrażającą się w uznaniu, że zeznania złożone przed Sądem są niewiarygodne, a zmiana zeznań wynika z niepamięci, upływu czasu lub wywołana jest niekomfortową sytuacją z uwagi na fakt przynależności do przychodni, w której pracują osoby oskarżone, podczas gdy z całokształtu materiału dowodowego wynika, że postępowanie przygotowawcze prowadzone było w sposób nierzetelny i ta okoliczność stanowi podstawę kwestionowania zeznań poszczególnych świadków zmieniających wcześniejsze zeznania, - dowolną, a nie swobodną ocenę wiarygodności zeznań świadków, którzy zeznawali o nieprawidłowościach podczas ich przesłuchań w postępowaniu przygotowawczym, sprzeczną z zasadami doświadczenia życiowego i logiki wyrażającą się w uznaniu, że funkcjonariusze rzetelnie przeprowadzali czynności procesowe, nie mieli bowiem interesu, aby prowadzić czynności nierzetelnie tym bardziej, że byli osobami obcymi wobec stron, podczas gdy z zasad doświadczenia życiowego wynika, że policjanci mogli mieć interes w nierzetelnym prowadzeniu postępowania lub mogli je prowadzić nierzetelnie z uwagi na chęć szybkiego zakończenia postępowania; - dowolną, a nie swobodną ocenę wiarygodności zeznań świadków: Z. J. , A. K. (3) , J. S. (2) oraz P. G. , sprzeczną z zasadami doświadczenia życiowego i logiki wyrażającą się w uznaniu, że zeznania te były w pełni wiarygodne, logiczne oraz że jako osoby obce dla stron nie miały żadnego interesu by zeznawać nieprawdę, podczas gdy z zasad doświadczenia życiowego wynika, że świadkowie mieli interes w składaniu zeznań nieprawdziwych, przejawiający się m. in. w uniknięciu odpowiedzialności za swe zaniedbania przy przesłuchiwaniu świadków w sytuacji, gdy świadkowie ci mogli mieć interes w składaniu zeznań nieprawdziwych celem ewentualnego uniknięcia odpowiedzialności za swoje zaniedbania przy przeprowadzaniu czynności przesłuchań świadków, - dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego sprzeczną z zasadami logicznego rozumowania poprzez uznanie zeznań świadków (uczestników badania klinicznego) złożonych w postępowaniu sądowym za niewiarygodne i orzekanie jedynie w oparciu o ich zeznania z postępowania przygotowawczego w sytuacji, w której świadkowie ci wskazywali na nieprawidłowości popełniane w trakcie przesłuchania przez funkcjonariuszy policji, - zastąpienie jednoznacznych ustaleń co do przebiegu zdarzeń domniemaniami oraz ocenami w oderwaniu od materiału dowodowego, - pominięcie w analizie materiału dowodowego oraz całkowite zaniechanie uzasadnienia co do przesłanek, na jakich Sąd I instancji oparł się uznając, że oskarżeni C. S. i E. S. mieli z góry powzięty zamiar (bezpośredni - kierunkowy) ewentualnego doprowadzenia potencjalnych pokrzywdzonych do niekorzystnego rozporządzenia mieniem i mieli na celu uzyskać nienależną korzyść majątkową dla siebie lub osoby trzeciej, a jeśli mieli taki zamiar, to kiedy on powstał i czy powstał on przed czynem, czy też w chwili czynu (brak stwierdzenia i jego uzasadnienia odnośnie zamiaru oskarżonych, tj. czy oskarżeni obejmowali swoją świadomością, że ich zachowanie ułatwia ewentualnemu sprawcy czynu poprzez wprowadzenie w błąd potencjalnego pokrzywdzonego do doprowadzenia do niekorzystnego przez niego rozporządzenia mieniem i zarazem działali oni w celu uzyskania korzyści majątkowej dla siebie; - art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k. poprzez niewskazanie w treści wyroku podstawy prawnej współsprawstwa; - art. 4 k.p.k. i art. 410 k.p.k. oraz art. 424 k.p.k. poprzez oparcie orzeczenia nie na całokształcie okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej, lecz tylko na dowodach obciążających oskarżonych z pominięciem dowodów dla nich korzystnych, co skutkowało błędnym ustaleniem, że oskarżeni popełnili zarzucane im czyny; - art. 5 § 2 k.p.k. na skutek przedstawionych zarzutów i zawartych w nich wszelkich wątpliwości natury faktycznej i prawnej, poprzez rozstrzygnięcie niedających się usunąć wątpliwości na niekorzyść obojga oskarżonych, gdy przeciwnie z treści tego przepisu wynika jasno, że niedające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na korzyść oskarżonych - (wątpliwości zostały wyszczególnione i wykazane przy zarzutach naruszenia prawa procesowego oraz wątpliwości omówione przy zarzucie błędów w ustaleniach faktycznych, a powstałe na skutek wadliwych ustaleń sądu); c) błędy w ustaleniach faktycznych, mające niewątpliwie wpływ na treść wydanego wyroku, tj.: - błąd w ustaleniach faktycznych polegający na nieuzasadnionym przyjęciu, że oskarżeni C. S. i E. S. działali z góry powziętym zamiarem dokonania oszustwa na szkodę (...) sp. z o.o. i w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w szczególności poprzez wykazanie się przed M. jak największą ilością uczestników badania i otrzymaniem z tego tytułu wynagrodzenia z jednoczesnym nieprzestrzeganiem procedur, co jest sprzeczne z zebranym w postępowaniu materiałem dowodowym, albowiem: - na samym początku realizacja umowy przebiegała prawidłowo i do ewentualnych nieprawidłowości doszło dopiero w toku jej realizacji; - Spółka (...) była doskonale przygotowana do prowadzenia badania klinicznego, - badanie kliniczne z powodu przeciągających się procedur - niezależnych od ośrodka i bez winy osób w nim pracujących - było opóźnione i pozostał krótki czas do jego zakończenia z uwagi na kończący się sezon szczepień na grypę, - oskarżeni C. S. i E. S. w momencie, gdy dowiedzieli się o niewypłacaniu przez pielęgniarki kwot należnych uczestnikom badania, jako zwrot kosztów podróży nakazali ich natychmiastowe wypłaty, a nawet zwracali je z własnej kieszeni, - oskarżony C. S. w rozmowie przeprowadzonej 30 kwietnia 2007r. ze świadkiem S. poinformował go o pewnych nieprawidłowościach w badaniu, o których miał wiedzę w tamtym okresie, a także zaproponował jakie czynności by podjął, aby im zapobiec, - oskarżony C. S. nie dokonywał jakiegokolwiek podziału ról w jakimkolwiek procederze przestępczym, ani nawet w badaniu klinicznym, bo podziału ról w badaniu klinicznym w obecności przedstawicieli (...) Sp. z o. o. dokonał badacz S. - co znajduje uzasadnienie w sporządzonym na spotkaniu w dniu 7 lutego 2007 r. kluczowym dla ewentualnej odpowiedzialności karnej i cywilnej poszczególnych osób dokumencie, tzw. Site Delegation Form (formularz delegacji obowiązków), który z niewiadomych dla oskarżonych przyczyn nie wszedł w zakres materiału dowodowego; - oskarżony C. S. , działając jako Prezes Zarządu (...) z G. w celu wypełnieniu obowiązków wynikających z Umowy o przeprowadzenie badania klinicznego oraz mając na uwadze krótki termin do przeprowadzenia badania klinicznego poprosił pielęgniarki środowiskowe o pomoc w organizacji badania klinicznego, w tym m. in. znajdowaniu chętnych do udziału w takim badaniu, co świadek S. uznał za działania nieobowiązkowe, ale pomocne w badaniu i w żadnej mierze niesprzeczne z Umową, - oskarżony C. S. w dniach od 12 lutego 2007 r. do dnia 15 marca 2007 r., a więc przez większość czasu przeprowadzania badania klinicznego przebywał w szpitalu w Ś. w związku z przeprowadzoną operacją, a zatem nie mógł w tym czasie dokonywać jakichkolwiek czynności w badaniu. Oskarżony twierdził, iż jego rzekome podpisy na formularzach świadomej zgody nie zostały nakreślone przez niego, na którą to okoliczność wnosił o powołanie biegłego. Podobnie oskarżona E. S. twierdziła, iż większość rzekomych jej podpisów na formularzach świadomej zgody nie pochodzi od niej i wnosiła na tą okoliczność o powołanie biegłego, - oskarżony C. S. , jako Prezes Zarządu Spółki wywiązał się z wszystkich nałożonych na niego Umową o przeprowadzenie badania klinicznego obowiązków, czemu Sąd w żadnym miejscu nie zaprzecza; - błąd w ustaleniach faktycznych polegający na nieuzasadnionym przyjęciu, że oskarżeni C. S. i E. S. działali „czynem ciągłym” w okresie od lutego do 15 czerwca 2007 r. w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, gdy z zebranego materiału dowodowego wynika, że oskarżeni C. S. oraz E. S. nigdy nie mieli z góry powziętego zamiaru popełnienia w krótkich odstępach czasu jakiegokolwiek czynu zabronionego w celu osiągnięcia korzyści majątkowych; - błąd w ustaleniach faktycznych polegający na bezpodstawnym i błędnym przyjęciu, że wszyscy oskarżeni działali wspólnie i w porozumieniu w celu dokonania czynów zabronionych, gdy w zebranym materiale dowodowym brak jest uprawnionych podstaw do przyjęcia takiej konstatacji, bo z wyjaśnień oskarżonych A. K. (1) , B. W. , H. K. , J. W. , H. W. , R. L. , C. S. , E. S. w części w której Sąd uznał je za wiarygodne, a także z innych dowodów wynika, że: - żadne porozumienie nie miało miejsca; nic nie wskazuje na fakt istnienia jakiegokolwiek porozumienia, a wręcz przeciwnie wszystkie dowody, przede wszystkim wyjaśnienia oskarżonych pielęgniarek temu przeczą; - oskarżeni C. S. i E. S. nie wiedzieli o niewypłacaniu przez pielęgniarki pieniędzy pacjentom, a w momencie w którym powzięli o tym fakcie informację nakazali natychmiastową wypłatę tych pieniędzy, a nawet zwracali je z własnych pieniędzy; - błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na nieuzasadnionym przyjęciu, iż oskarżeni C. S. i E. S. były osobami mogącymi ponosić odpowiedzialność za nieprawidłowe przeprowadzenie badania klinicznego, w sytuacji gdy z przepisów prawa obowiązujących w momencie dokonywania przedmiotowego badania, a także z umowy o przeprowadzenie badania klinicznego jedyną osobą odpowiedzialną za prawidłowe jego wykonanie był badacz S. ; - błąd w ustaleniach stanu faktycznego, polegający na nieuzasadnionym przyjęciu, iż pielęgniarki werbowały chętnych do szczepienia nie informując o badaniu klinicznym szczepionki, a mówiły o możliwości darmowego szczepienia przeciwko grypie, czasami wskazując też, że szczepienie jest przeciwko ptasiej grypie, podczas gdy prawidłowo oceniony materiał dowodowy nie pozwalał na poczynienie takiego ustalenia, gdyż osoby uczestniczące w badaniu podpisywały zgodę na udział w badaniu, były informowane przez pracowników przychodni przeprowadzającej badanie kliniczne o uczestniczeniu w badaniu klinicznym lub teście szczepionki, a w przychodni znajdowały się obwieszczenia i plakaty o badaniu klinicznym szczepionki przeciwko ptasiej grypie, co prowadzi do wniosku, że takie ustalenie Sądu jest błędne i dowolne; - błąd w ustaleniach stanu faktycznego, polegający na nieuzasadnionym przyjęciu, iż od początku pacjenci nie byli informowani, że mają uczestniczyć w badaniu klinicznym oraz że nie uzyskano świadomej zgody 117 uczestników badania klinicznego, poświadczając nieprawdę w „formularzach świadomej zgody na udział w badaniu”, podczas gdy prawidłowo oceniony materiał dowodowy nie pozwalał na poczynienie takiego ustalenia, albowiem osoby uczestniczące w badaniu podpisywały zgodę na udział w badaniu, były informowane przez pracowników przychodni przeprowadzającej badanie kliniczne o uczestniczeniu w badaniu klinicznym lub teście szczepionki, a w przychodni znajdowały się obwieszczenia i plakaty o badaniu klinicznym szczepionki przeciwko ptasiej grypie, ponadto od uczestników badania klinicznego zeznania na tę okoliczność odebrano podczas postępowania przygotowawczego nierzetelnie i niezgodnie z procedurą karną, nie zdołano ich usunąć przed Sądem, co prowadzi do wniosku, że takie ustalenie Sądu jest błędne i dowolne; - błąd w ustaleniach stanu faktycznego, polegający na nieuzasadnionym przyjęciu iż oskarżeni ignorowali informacje przekazywane przez pacjentów co do dolegliwości po pierwszym szczepieniu, podczas gdy prawidłowo oceniony materiał dowodowy nie pozwalał na poczynienie takiego ustalenia, bo ustalenie to nie wynika z materiału dowodowego; ponadto wskazać należy, że nie kierowano do lekarza osób zgłaszających dolegliwości polegających na wystąpieniu gorączki z uwagi na to, że jest to normalne następstwo podania szczepionki, a w przypadkach zgłoszenia dolegliwości innego rodzaju osoby je zgłaszające kierowano do lekarza; - błąd w ustaleniach stanu faktycznego, polegający na nieuzasadnionym przyjęciu, iż pod koniec marca 2007 r. do schroniska przyszły trzy pielęgniarki i E. S. , które wcześniej ustaliły, że tego dnia będą szczepić przeciwko grypie osoby przebywające w schronisku i zaszczepiły w tym dniu 30 osób, które nie podpisały żadnych dokumentów i nie otrzymały pieniędzy, a poczynione ustalenie Sąd odniósł do zarzucanych oskarżonym czynów, podczas gdy w rzeczywistości faktycznie zaszczepiono tego dnia kilkadziesiąt osób ze schroniska dla bezdomnych, jednak była to darmowa szczepionka na grypę sezonową, a szczepienia dokonano spośród szczepionek, którymi dysponowała przychodnia, co do których zbliżał się końcowy termin ważności; - błędy w ustaleniach stanu faktycznego - inne, co do konkretnych okoliczności przyjętych przez Sąd, wymienione i opisane szczegółowo w uzasadnieniu apelacji, a nie znajdujące odzwierciedlenia w rzeczywistym stanie rzeczy zgodnie z zasadą prawdy materialnej; II. co do czynów przypisanych oskarżonym C. S. i E. S. odpowiednio w pkt. 2 i 7 obrońca na podstawie art. 438 pkt. 1, 2 oraz pkt 3 k.p.k. zarzucił: a) naruszenie prawa materialnego, tj.: - art. 233 § 1 k.k. poprzez jego błędną wykładnię i błędne zastosowanie, polegające na błędnym wskazaniu w opisie czynu z pkt 2. i 7., że C. S. i E. S. , działali w formie zjawiskowej poprzez podżeganie do składania fałszywych zeznań, w sytuacji, gdy zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy, nakazuje uznanie, że ww. oskarżeni mogli - rozważając hipotetycznie - ewentualnie działać w formie stadialnej usiłowania do podżegania do składania do fałszywych zeznań; - art. 13 § 1 k.k. poprzez jego błędne niezastosowanie, a tym samym błędne zakwalifikowanie czynu przypisanego oskarżonym C. i S. i E. S. , w punktach 2 i 7 , jako czyn stanowiący występek z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 231 § 1 k.k. w sytuacji, gdy zgodnie z utrwalonym w tej mierze orzecznictwem: „Podżeganie, mając charakter przestępstwa skutkowego, przybiera postać stadialnego dokonania jedynie wówczas, gdy w psychice nakłanianego powstanie zamiar (chęć, wola, decyzja) zrealizowania czynu zabronionego, postulowanego przez nakłaniającego. W przypadku gdy podjęte przez nakłaniającego działania z jego perspektywy są nieefektywne, gdyż w ich rezultacie nie dochodzi do wzbudzenia w nakłanianym zamiaru popełnienia przestępstwa, sprawca - podżegacz ponosi odpowiedzialność za usiłowanie, gdyż jego czyn nie wszedł w stadium dokonania" (wyrok SA Lublinie z dnia 21.01.2014 r., II AKa 200/13), a w przypadku, gdy podżegany odstąpił od złożenia fałszywych zeznań zastosowanie ma art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 22 § 2 k.k. w zw. z art. 233 § 1 k.k. (wyrok SA w Katowicach z dnia 11.02.2013 r., II AKa 268/12); - art. 14 § 1 k.k. w zw. z art. 22 § 2 k.k. poprzez jego błędne niezastosowanie i wymierzenie oskarżonym C. S. i E. S. kary za czyny przypisane im w punktach 2 i 7 w granicach przewidzianych za sprawstwo ( art. 19 § 1 k.k. ) w sytuacji, gdy podżegani czynu zabronionego nie usiłowali nawet dokonać, a zatem sąd powinien zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary, a nawet odstąpić od jej wymierzenia, zwłaszcza, że w sprawie zachodzi ewentualnie (czego obrona nie potwierdza) usiłowanie do podżegania do składania fałszywych zeznań, który to czyn zabroniony nie zaistniał; b) wielokrotne rażące naruszenie prawa procesowego, mające niewątpliwie wpływ na treść wydanego orzeczenia, tj.; - art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego sprzeczną z zasadami logicznego rozumowania poprzez uznanie, że oskarżony C. S. na przełomie sierpnia i września 2007 r. w G. wiedząc, że M. S. (2) będzie przesłuchiwana w charakterze świadka w sprawie o sygnaturze 2 Ds. 41/07, prowadzonej przez KMP w G. , nakłaniał ją do złożenia fałszywych zeznań, co do zachowania prawidłowości procedur badania klinicznego oraz poprzez uznanie, że oskarżona E. S. na przełomie sierpnia i września 2007 r. w G. wiedząc, że S. P. będzie przesłuchiwana w charakterze świadka w sprawie o sygnaturze 2 Ds. 41/07, prowadzonej przez KMP w G. , nakłaniała ją do złożenia fałszywych zeznań, co do okoliczności związanych z terminem oraz wysokością kwot pieniędzy otrzymanych z tytułu zwrotu kosztów podróży w związku z udziałem w badaniu klinicznym opisanym w punkcie 1 oraz na przełomie sierpnia i września 2007 r. w G. wiedząc, że D. D. będzie przesłuchiwana w charakterze świadka w sprawie o sygnaturze 2 Ds. 41/07, prowadzonej przez KMP w G. , nakłaniała ją do złożenia fałszywych zeznań, co do świadomego uczestniczenia w badaniu klinicznym opisanym w punkcie 1 - w sytuacji, gdy z zebranego materiału dowodowego wynika, iż oskarżeni C. S. oraz E. S. nigdy nie mieli zamiaru i nie popełnili czynu zabronionego nakłaniania do składania fałszywych zeznań, co wynika z zebranego w sprawie materiału dowodowego, a w konsekwencji: c) błąd w ustaleniach faktycznych, mający niewątpliwie wpływ na treść wydanego wyroku, tj.: - bezpodstawne przyjęcie przez Sąd Okręgowy, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy daje podstawy do przypisania oskarżonym C. S. i E. S. sprawstwa w zakresie wypełnienia znamion przestępstwa przypisanego oskarżonym odpowiednio w pkt. 2 i 7, podczas gdy w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy brak jest podstaw do przyjęcia za udowodnione sprawstwo przypisanych obojgu oskarżonym czynów. III. Nadto, jak to określił, z daleko posuniętej ostrożności procesowej, obrońca zaskarżył wyrok co do kary łącznej i co do kar jednostkowych wymierzonych obojgu oskarżonym, jako rażąco wygórowanych, a także orzeczone środki karne wobec obojga oskarżonych, tj. zakaz wykonywania zawodu lekarza przez lat pięć, solidarny obowiązek naprawienia szkody oraz częściowe zadośćuczynienie: 1. na podstawie art. 438 pkt 1 k.p.k. co do zasądzonego w pkt. 45 częściowego zadośćuczynienia, zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj. art. 46 § 1 k.k. poprzez zasądzenie solidarnie od wszystkich oskarżonych na rzecz M. K. (2) , A. W. i W. W. kwoty po 200 zł w związku ze skazaniem za występek z art. 286 § 1 k.k. , art. 126a Prawa farmaceutycznego w zw. z art. 21 § 2 k.k. , w zw. z art. 11 § 2 k.k. i art. 12 k.k. tytułem częściowego zadośćuczynienia, gdy zastosowanie tego artykułu jest niezasadne, ponieważ osoby te nie są pokrzywdzonymi w sprawie, czyli osobami uprawnionymi do orzeczenia na ich rzecz zadośćuczynienia. 2. na podstawie art. 438 pkt. 2 i 3 k.p.k. , co do zasądzonego w pkt. 44 środka karnego w postaci obowiązku naprawienia szkody, zarzucił; a) wielokrotne rażące naruszenie prawa procesowego, mające niewątpliwie wpływ na treść wydanego wyroku, tj.: - art. 4 k.p.k. , art. 7 k.p.k. , art. 410 k.p.k. i art. 424 § 2 k.p.k. poprzez nieprzytoczenie w treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku okoliczności, które Sąd miał na względzie przy zastosowaniu środka karnego, tj. zasądzenia solidarnie od oskarżonych C. S. i E. S. na rzecz (...) Sp. z o.o. kwotę 267.399,34 zł tytułem naprawienia szkody w związku ze skazaniem ich odpowiednio w pkt. 1 i 6, co niewątpliwie uniemożliwia kontrolę instancyjną w tym zakresie, a tym samym nakazuje uchylenie zaskarżonego wyroku do ponownego rozpoznania; b) błąd w ustaleniach faktycznych, mający niewątpliwie wpływ na treść wydanego wyroku, tj.: - nienależne zasądzenie od oskarżonych C. S. i E. S. na rzecz (...) Sp. z o.o. kwoty 267.399.34 zł tytułem naprawienia szkody w związku ze skazaniem ich odpowiednio w pkt. 1 i 6, podczas gdy Sąd I instancji nie dokonał ustalenia w zakresie faktycznej szkody wyrządzonej spółce (...) Sp. z o. o. działającej na zlecenie firmy (...) , a w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy (uzasadnienie zarzutu dotyczącego naruszenia art. 286 § 1 k.k. ), brak jest podstaw do uznania za prawidłowe ustalenia stanu faktycznego w zakresie tego środka karnego. 3. na podstawie art. 438 pkt 1 k.p.k. , co do środka karnego w postaci pięcioletniego zakazu wykonywania zawodu lekarza orzeczonego w stosunku do oskarżonych C. S. i E. S. odpowiednio w pkt. 5 i 10 zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj. art. 41 § 1 k.k. i art. 43 § 1 k.k. poprzez ich błędną wykładnię i błędne zastosowanie w sytuacji, gdy oskarżeni C. S. i E. S. nie nadużyli przy popełnieniu przypisanego im przestępstwa stanowiska lub wykonywanego zawodu albo nie okazali, że dalsze zajmowanie stanowiska lub wykonywanie zawodu zagraża innym dobrom chronionym prawem. W następstwie tak sformułowanych zarzutów obrońca ten wniósł o uniewinnienie obojga oskarżonych od zarzucanych im czynów, ewentualnie o uchylenie co do obojga oskarżonych w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, a w przypadku niepodzielenia wskazanych wniosków, o zmianę orzeczenia o karze wobec obojga oskarżonych i wymierzenie im najniższej możliwej kary oraz zmianę orzeczenia co do orzeczonych środków karnych zakazu wykonywania zawodu lekarza przez lat 5 oraz naprawienia szkody poprzez ich uchylenie, bądź odstąpienie od ich wymierzenia. Obrońca oskarżonego D. S. (adw. adw. M. P. ) zaskarżyła wyrok w części dotyczącej tego oskarżonego w całości. Na podstawie art. 427 § 2 k.p.k. i art. 438 pkt 1, 2 i 3 k.p.k. wyrokowi zarzuciła: I. obrazę przepisów prawa procesowego, która miała wpływ na treść wyroku, tj. art. 4 i 7 k.p.k. w zw. z art. 410 i 424 § 1 pkt 1 k.p.k. , poprzez dowolne ustalenie, że oskarżony działał ze z góry powziętym zamiarem i wspólnie i w porozumieniu z C. S. , E. S. , R. L. , B. W. , A. K. (1) , J. W. , H. K. i H. W. oraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, na szkodę spółki (...) , podczas gdy z treści zeznań pokrzywdzonych J. S. (3) , A. B. , zeznań M. Z. , zeznań uczestników badania, a także wyjaśnień ww. współoskarżonych jednoznacznie wynika, iż oskarżony, pełniąc formalną funkcję głównego badacza klinicznego, nie miał jakiegokolwiek wpływu na sposób i zakres czynności wykonywanych przez powołany zespół badawczy, którą to funkcję faktycznie przejął C. S. , nie był stroną finansowaną przez (...) sp. z o.o. i nie otrzymał od (...) sp. z o.o. jakiegokolwiek wynagrodzenia, a także posiadał uprawnienia do zatwierdzania formularzy „świadomej zgody na badanie”, przekazywanych mu przez członków zespołu badawczego i tym samym nie mógł poświadczać nieprawdy poprzez złożenie podpisu na tych formularzach, wprowadzając tym samym w błąd (...) sp. z o.o. , co do rzetelności prowadzonych czynności; II. obrazę przepisów prawa procesowego, która miała wpływ na treść wyroku, a mianowicie art. 4 i 7 k.p.k. w zw. z art. 410 i art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. poprzez błędną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego w postaci wyjaśnień oskarżonej A. K. (1) , którym Sąd przyznał walor wiarygodności w powiązaniu z dowodami z wyjaśnień pozostałych oskarżonych, zeznaniami świadków: M. Z. , M. W. oraz J. S. (1) , działającego w imieniu pokrzywdzonej spółki (...) i przy jednoczesnym braku uwzględnienia przez Sąd meriti istotnych okoliczności, wpływających na ocenę tych dowodów w zakresie, w jakim oskarżeni, świadkowie i pokrzywdzony wskazywali na wyłączną rolę oskarżonego C. S. , w kontekście wdrożonego procesu decyzyjnego przy zawieraniu i wykonaniu umowy zawartej pomiędzy (...) Sp. z o.o. a (...) Sp. z o.o. , a także wzajemnych roszczeniach finansowych, wynikających ze sposobu jej wykonania. III. obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść wyroku, tj. art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k. poprzez błędne określenie przypisanego oskarżonemu czynu i przyjęcie, że oskarżony dopuścił się zarzucanego mu przestępstwa w okresie od lutego do 15 czerwca 2007 roku, podczas gdy postępowanie dowodowe bezsprzecznie wykazało, że oskarżony złożył swoje podpisy na „formularzach świadomej zgody na udział w badaniu”, w okresie od 27 lutego do 10 marca 2007 roku, która to czynność zdaniem Sądu stanowiła poświadczenie nieprawdy, uznane za formę wprowadzenia w błąd spółki (...) i (...) , jako znamienia przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. ; IV. obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść wyroku, tj. art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k. poprzez błędne określenie przypisanego oskarżonemu czynu i przyjęcie, że oskarżony dopuścił się występku z art. 286 § 1 k.k. , art. 126a prawa farmaceutycznego w zw. z art. 21 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i art. 12 k.k. , podczas gdy przepis art. 126a prawa farmaceutycznego nie przystaje do opisu czynu przypisanego oskarżonemu; V. obrazę przepisów prawa materialnego, tj. art. 41 § 1 k.k. , poprzez orzeczenie wobec oskarżonego zakazu wykonywania zawodu lekarza w sytuacji, gdy czyn zarzucany oskarżonemu pozostaje w związku przyczynowo skutkowym z nadużyciem stanowiska badacza klinicznego; VI. błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę skarżonego rozstrzygnięcia i mającego wpływ na jego treść, a polegającego na przyjęciu, iż swoim zachowaniem oskarżony D. S. wypełnił znamiona czynu z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. i art. 126a u.p.f. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i art. 12 k.k. , podczas gdy prawidłowa ocena zgromadzonego materiału dowodowego w postaci wyjaśnień współoskarżonych C. S. , E. S. , R. L. , B. W. , A. K. (1) , J. W. , H. K. i H. W. w powiązaniu z zeznaniami świadków M. Z. , J. S. (3) , a także pisemnego stanowiska pokrzywdzonej spółki (...) prowadzi do wniosku przeciwnego. Obrońca w tej sekwencji zarzutów wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego D. S. , ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I Instancji. Natomiast „z ostrożności procesowej”, na podstawie art. 438 pkt. 1 i 4 k.p.k. zaskarżonemu wyrokowi obrońca zarzuciła: - rażącą niewspółmierność kary i środków karnych wymierzonych oskarżonemu w stosunku do wagi przypisanego mu czynu, stopnia winy oraz przy pominięciu zasady tzw. wewnętrznej spr

[... tekst skrócony ...]