II AKA 382/23

Sygn. akt II AKa 382/23 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 10 marca 2025 r. Sąd Apelacyjny w Gdańsku II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący:  SSA Dorota Rostankowska (spr.) Sędziowie: SA Krzysztof Ciemnoczołowski SO del. do SA Joanna Mielec Protokolant:  sekretarz sądowy Lazar Nota przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w G. K. P. delegowanego do Prokuratury (...) w G. po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2025 r. sprawy M. W. s. J. i M. ur. (...) w Ż. oskarżonego z art. 299 § 1 i 5 k.k. w zb. z art. 271 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Okręgowego w Bydgoszczy z dnia 23 sierpnia 2023 r., sygn. akt III K 77/21 I. 
        utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok; II. 
        zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. M. B. , Kancelaria Adwokacka w B. kwotę 1771.20 (jeden tysiąc siedemset siedemdziesiąt jeden 20/100 złotych) brutto tytułem pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym; III. 
        zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 1300 (jeden tysiąc trzysta) złotych tytułem opłaty za postępowanie odwoławcze oraz obciąża go wydatkami tego postępowania. UZASADNIENIE UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II AKa 382/23 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1. 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji M. W. został oskarżony o to, że w okresie od 1 lutego do 30 czerwca 2008 roku w I. , K. i Z. , jako właściciel Przedsiębiorstwa Handlowo Usługowego (...) z siedzibą w Z. , działając wspólnie i w porozumieniu z F. G. , prowadzącym działalność gospodarczą pod firmą Przedsiębiorstwo Wielobranżowe (...) z siedzibą w G. (1) , gm. (...) oraz innymi osobami, w warunkach czynu ciągłego, w realizacji z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu, podejmował działania mające na celu udaremnienie, lub znaczne utrudnienie stwierdzenia pochodzenia kwoty 1.016.318,61 złotych z przestępstwa opisanego w pkt XXIII w ten sposób, iż poprzez wystawienie na rzecz F. G. stwierdzających nieprawdę faktur VAT, opisanych w pkt XXIII, stworzył pozory obrotu pomiędzy tymi podmiotami gospodarczymi, którego przedmiotem miał być złom stalowy i metali nieżelaznych, a który to obrót w rzeczywistości nie miał miejsca, tj. popełnienia przestępstwa z art. 299 § 1 i 5 kk . w zb. z art. 271 § 1 kk . w zw. z art. 11 § 2 kk . w zw. z art. 12 kk . w zw. z art. 65 § 1 kk . Sąd Okręgowy w Bydgoszczy wyrokiem z 23 sierpnia 2023r. w sprawie III K 77/21: 1. 
        oskarżonego M. W. uznał za winnego tego, że w okresie od 1 lutego do 30 czerwca 2008 w I. , K. i Z. , jako właściciel Przedsiębiorstwa Handlowo Usługowego (...) z siedzibą w Z. , działając w warunkach czynu ciągłego, w realizacji z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wystawił na rzecz Przedsiębiorstwa Wielobranżowego (...) z siedzibą w G. (1) , gm. (...) potwierdzające nieprawdę faktury VAT: 1. 
        z dnia 2008-02-01 o numerze (...) i wartości brutto 19.282,10 złotych 2. 
        z dnia 2008-02-01 o numerze (...) i wartości brutto 20.794,90 złotych 3. 
        z dnia 2008-02-04 o numerze (...) i wartości brutto 13.304,22 złotych 4. 
        z dnia 2008-02-05 o numerze (...) i wartości brutto 20.891,28 złotych 5. 
        z dnia 2008-02-06 o numerze (...) i wartości brutto 20.788,80 złotych 6. 
        z dnia 2008-02-07 o numerze (...) i wartości brutto 26.090,80 złotych 7. 
        z dnia 2008-02-08 o numerze (...) i wartości brutto 20.631,42 złotych 8. 
        z dnia 2008-02-09 o numerze (...) i wartości brutto 34.351,23 złotych 9. 
        z dnia 2008-02-11 o numerze (...) i wartości brutto 21.045,00 złotych 10. 
        z dnia 2008-02-12 o numerze (...) i wartości brutto 27.657,77 złotych 11. 
        z dnia 2008-02-12 o numerze (...) i wartości brutto 36.375,21 złotych 12. 
        z dnia 2008-02-13 o numerze (...) i wartości brutto 21.179,20 złotych 13. 
        z dnia 2008-02-14 o numerze (...) i wartości brutto 21.095,02 złotych 14. 
        z dnia 2008-02-15 o numerze (...) i wartości brutto 20.502,10 złotych 15. 
        z dnia 2008-02-16 o numerze (...) i wartości brutto 21.301,20 złotych 16. 
        z dnia 2008-02-16 o numerze (...) i wartości brutto 34.771,83 złotych 17. 
        z dnia 2008-02-18 o numerze (...) i wartości brutto 20.744,88 złotych 18. 
        z dnia 2008-02-19 o numerze (...) i wartości brutto 20.083,64 złotych 19. 
        z dnia 2008-02-19 o numerze (...) i wartości brutto 21.285,34 złotych 20. 
        z dnia 2008-02-20 o numerze (...) i wartości brutto 21.201,16 złotych 21. 
        z dnia 2008-02-21 o numerze (...) i wartości brutto 21.157,24 złotych 22. 
        z dnia 2008-02-21 o numerze (...) i wartości brutto 20.788,80 złotych 23. 
        z dnia 2008-02-22 o numerze (...) i wartości brutto 20.868,10 złotych 24. 
        z dnia 2008-02-22 o numerze (...) i wartości brutto 43.908,29 złotych 25. 
        z dnia 2008-02-23 o numerze (...) i wartości brutto 21.374,40 złotych 26. 
        z dnia 2008-02-23 o numerze (...) i wartości brutto 21.196,28 złotych 27. 
        z dnia 2008-02-25 o numerze (...) i wartości brutto 21.120,64 złotych 28. 
        z dnia 2008-02-26 o numerze (...) i wartości brutto 20.929,10 złotych 29. 
        z dnia 2008-02-26 o numerze (...) i wartości brutto 20.962,04 złotych 30. 
        z dnia 2008-02-26 o numerze (...) i wartości brutto 49.232,67 złotych 31. 
        z dnia 2008-02-27 o numerze (...) i wartości brutto 21.374,40 złotych 32. 
        z dnia 2008-02-28 o numerze (...) i wartości brutto 21.196,28 złotych 33. 
        z dnia 2008-02-28 o numerze (...) i wartości brutto 20.140,98 złotych 34. 
        z dnia 2008-02-29 o numerze (...) i wartości brutto 17.097,08 złotych 35. 
        z dnia 2008-02-29 o numerze (...) i wartości brutto 19.540,74 złotych 36. 
        z dnia 2008-02-29 o numerze (...) i wartości brutto 48.214,01 złotych 37. 
        z dnia 2008-03-01 o numerze (...) i wartości brutto 62.401,78 złotych 38. 
        z dnia 2008-03-04 o numerze (...) i wartości brutto 74.955,95 złotych 39. 
        z dnia 2008-03-06 o numerze (...) i wartości brutto 19.500,48 złotych 40. 
        z dnia 2008-03-08 o numerze (...) i wartości brutto 64.294,06 złotych 41. 
        z dnia 2008-03-11 o numerze (...) i wartości brutto 39.700,72 złotych 42. 
        z dnia 2008-03-13 o numerze (...) i wartości brutto 42.364,50 złotych 43. 
        z dnia 2008-03-15 o numerze (...) i wartości brutto 43.742,19 złotych 44. 
        z dnia 2008-03-17 o numerze (...) i wartości brutto 63.422,86 złotych 45. 
        z dnia 2008-03-19 o numerze (...) i wartości brutto 61.678,66 złotych 46. 
        z dnia 2008-03-20 o numerze (...) i wartości brutto 17.484,43 złotych 47. 
        z dnia 2008-03-22 o numerze (...) i wartości brutto 64.767,36 złotych 48. 
        z dnia 2008-03-24 o numerze (...) i wartości brutto 59.515,26 złotych 49. 
        z dnia 2008-03-25 o numerze (...) i wartości brutto 79.869,98 złotych 50. 
        z dnia 2008-03-26 o numerze (...) i wartości brutto 71.864,10 złotych 51. 
        z dnia 2008-03-27 o numerze (...) i wartości brutto 65.357,35 złotych 52. 
        z dnia 2008-03-28 o numerze (...) i wartości brutto 70.721,88 złotych 53. 
        z dnia 2008-03-29 o numerze (...) i wartości brutto 75.763,83 złotych 54. 
        z dnia 2008-03-31 o numerze (...) i wartości brutto 31.022,22 złotych 55. 
        z dnia 2008-04-01 o numerze (...) i wartości brutto 27.406,08 złotych 56. 
        z dnia 2008-04-02 o numerze (...) i wartości brutto 59.072,40 złotych 57. 
        z dnia 2008-04-03 o numerze (...) i wartości brutto 100.610,96 złotych 58. 
        z dnia 2008-04-05 o numerze (...) i wartości brutto 25.712,72 złotych 59. 
        z dnia 2008-04-07 o numerze (...) i wartości brutto 109.380,32 złotych 60. 
        z dnia 2008-04-08 o numerze (...) i wartości brutto 26.004,91 złotych 61. 
        z dnia 2008-04-09 o numerze (...) i wartości brutto 108.482,40 złotych 62. 
        z dnia 2008-04-10 o numerze (...) i wartości brutto 76.860,00 złotych 63. 
        z dnia 2008-04-12 o numerze (...) i wartości brutto 87.599,54 złotych 64. 
        z dnia 2008-04-15 o numerze (...) i wartości brutto 138.287,00 złotych 65. 
        z dnia 2008-04-16 o numerze (...) i wartości brutto 35.059,14 złotych 66. 
        z dnia 2008-04-17 o numerze (...) i wartości brutto 92.835,90 złotych 67. 
        z dnia 2008-04-19 o numerze (...) i wartości brutto 96.067,31 złotych 68. 
        z dnia 2008-04-22 o numerze (...) i wartości brutto 111.767,86 złotych 69. 
        z dnia 2008-04-23 o numerze (...) i wartości brutto 72.801,67 złotych 70. 
        z dnia 2008-04-24 o numerze (...) i wartości brutto 102.370,20 złotych 71. 
        z dnia 2008-04-26 o numerze (...) i wartości brutto 52.078,14 złotych 72. 
        z dnia 2008-04-29 o numerze (...) i wartości brutto 28.056,71 złotych 73. 
        z dnia 2008-05-01 o numerze (...) i wartości brutto 34.770,00 złotych 74. 
        z dnia 2008-05-02 o numerze (...) i wartości brutto 136.518,00 złotych 75. 
        z dnia 2008-05-03 o numerze (...) i wartości brutto 15.725,92 złotych 76. 
        z dnia 2008-05-05 o numerze (...) i wartości brutto 41.845,36 złotych 77. 
        z dnia 2008-05-06 o numerze (...) i wartości brutto 63.476,60 złotych 78. 
        z dnia 2008-05-07 o numerze (...) i wartości brutto 52.518,56 złotych 79. 
        z dnia 2008-05-08 o numerze (...) i wartości brutto 44.105,17 złotych 80. 
        z dnia 2008-05-09 o numerze (...) i wartości brutto 38.466,60 złotych 81. 
        z dnia 2008-05-10 o numerze (...) i wartości brutto 49.373,40 złotych 82. 
        z dnia 2008-05-12 o numerze (...) i wartości brutto 37.820,00 złotych 83. 
        z dnia 2008-05-13 o numerze (...) i wartości brutto 44.835,00 złotych 84. 
        z dnia 2008-05-14 o numerze (...) i wartości brutto 43.451,52 złotych 85. 
        z dnia 2008-05-14 o numerze (...) i wartości brutto 29.182,40 złotych 86. 
        z dnia 2008-05-15 o numerze (...) i wartości brutto 37.868,80 złotych 87. 
        z dnia 2008-05-16 o numerze (...) i wartości brutto 35.184,80 złotych 88. 
        z dnia 2008-05-17 o numerze (...) i wartości brutto 46.555,20 złotych 89. 
        z dnia 2008-05-19 o numerze (...) i wartości brutto 45.676,80 złotych 90. 
        z dnia 2008-05-20 o numerze (...) i wartości brutto 46.494,20 złotych 91. 
        z dnia 2008-05-21 o numerze (...) i wartości brutto 39.052,20 złotych 92. 
        z dnia 2008-05-22 o numerze (...) i wartości brutto 37.746,80 złotych 93. 
        z dnia 2008-05-22 o numerze (...) i wartości brutto 35.733,80 złotych 94. 
        z dnia 2008-05-23 o numerze (...) i wartości brutto 38.064,00 złotych 95. 
        z dnia 2008-05-23 o numerze (...) i wartości brutto 31.842,00 złotych 96. 
        z dnia 2008-05-24 o numerze (...) i wartości brutto 37.502,80 złotych 97. 
        z dnia 2008-05-24 o numerze (...) i wartości brutto 30.066,90 złotych 98. 
        z dnia 2008-05-26 o numerze (...) i wartości brutto 32.037,20 złotych 99. 
        z dnia 2008-05-26 o numerze (...) i wartości brutto 39.370,62 złotych 100. 
        z dnia 2008-05-27 o numerze (...) i wartości brutto 47.426,89 złotych 101. 
        z dnia 2008-05-28 o numerze (...) i wartości brutto 32.676,48 złotych 102. 
        z dnia 2008-05-29 o numerze (...) i wartości brutto 43.239,24 złotych 103. 
        z dnia 2008-05-30 o numerze (...) i wartości brutto 41.816,72 złotych 104. 
        z dnia 2008-05-31 o numerze (...) i wartości brutto 44.454,97 złotych 105. 
        z dnia 2008-06-02 o numerze (...) i wartości brutto 72.217,41 złotych 106. 
        z dnia 2008-06-04 o numerze (...) i wartości brutto 54.929,28 złotych 107. 
        z dnia 2008-06-06 o numerze (...) i wartości brutto 67.021,92 złotych 108. 
        z dnia 2008-06-07 o numerze (...) i wartości brutto 61.236,19 złotych 109. 
        z dnia 2008-06-09 o numerze (...) i wartości brutto 48.911,32 złotych 110. 
        z dnia 2008-06-10 o numerze (...) i wartości brutto 51.008,20 złotych 111. 
        z dnia 2008-06-12 o numerze (...) i wartości brutto 49.203,82 złotych 112. 
        z dnia 2008-06-14 o numerze (...) i wartości brutto 67.383,16 złotych 113. 
        z dnia 2008-06-16 o numerze (...) i wartości brutto 59.846,61 złotych 114. 
        z dnia 2008-06-17 o numerze (...) i wartości brutto 74.493,68 złotych 115. 
        z dnia 2008-06-18 o numerze (...) i wartości brutto 58.222,42 złotych 116. 
        z dnia 2008-06-20 o numerze (...) i wartości brutto 65.796,55 złotych 117. 
        z dnia 2008-06-23 o numerze (...) i wartości brutto 65.804,84 złotych 118. 
        z dnia 2008-06-24 o numerze (...) i wartości brutto 46.105,02 złotych 119. 
        z dnia 2008-06-26 o numerze (...) i wartości brutto 72.835,83 złotych 120. 
        z dnia 2008-06-28 o numerze (...) i wartości brutto 63.241,75 złotych 121. 
        z dnia 2008-06-30 o numerze (...) i wartości brutto 51.421,78 złotych, czym udzielił pomocy F. G. do posłużenia się tymi dokumentami poprzez uwzględnienie ich w poświadczających nieprawdę deklaracjach Vat 7 złożonych przez niego w Urzędzie Skarbowym w których uwzględnił on poświadczające nieprawdę faktury VAT wystawione przez M. W. , to jest przy zastosowaniu art. 4§ 1 k.k. w brzmieniu ustawy kodeks karny na dzień 30.06.2015r. za winnego popełnienia występku z art. 271 § 1 i 3 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 273 k.k. w zw. z art. 271 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i za to w myśl art. 11 § 3 k.k. na podstawie art. 271§ 3 k.k. i art. 33§ 1,2 i 3 k.k. wymierzył mu karę roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywny w wysokości 100 stawek dziennych przyjmując wysokość jednej stawki na 50 złotych; 2. zwolnił oskarżonego M. W. od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych. wch w tym stosownej opłaty obciążając nimi Skarb Państwa. 1.1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.1.3. Granice zaskarżenia 1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k. , chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☒ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 1.2.1. Ustalenie faktów 1.2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty M. W. Sąd odwoławczy nie przeprowadzał postępowania dowodowego. 1.2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty M. W. Sąd odwoławczy nie przeprowadzał postępowania dowodowego. 1.2.2. Ocena dowodów 1.2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu Sąd odwoławczy nie przeprowadzał postępowania dowodowego. Sąd odwoławczy nie przeprowadzał postępowania dowodowego. 1.2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu Sąd odwoławczy nie przeprowadzał postępowania dowodowego. Sąd odwoławczy nie przeprowadzał postępowania dowodowego. 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp Zarzuty 1. 
        naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. mające wpływ na treść zaskarżonego wyroku, poprzez nieuwzględnienie, że prawomocnym wyrokiem zaocznym Sądu Rejonowego w Żaganiu wydanym w dniu 25.11.2010 roku w sprawie o sygn. akt II Ks 90/10 oskarżony M. W. został prawomocnie skazany za taki sam czyn, a mimo to Sąd Okręgowy w zaskarżonym wyroku ocenił tą jego część, która wypełniała znamiona przepisów kodeksu karnego , co stanowi bezwzględną przyczynę odwoławczą określoną w art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k. 2. 
        naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k .pk. mające wpływ na treść zaskarżonego wyroku, poprzez dokonanie dowolnej i wybiórczej oceny dowodów zebranych w postępowaniu, która to ocena jest sprzeczna z zasadami prawidłowego rozumowania i doświadczenia życiowego i dokonana z pominięciem tej części materiału, który jest korzystny dla oskarżonego M. W. , a mianowicie: - przyjęcie za w pełni wiarygodne zeznania świadków P. R. i I. G. obciążających oskarżonego, podczas gdy zeznaniom tym przeczą wyjaśnienia F. G. i zeznania A. G. , oraz A. S. , którym Sąd bezpodstawnie odmówił wiary, nie uwzględniając faktu, że świadek R. jest w konflikcie z oskarżonym W. , a z zeznań G. S. wynika, że świadek leczył się psychiatrycznie i przebywał w szpitalu psychiatrycznym z czego należy wyciągnąć wniosek, że jego zeznania są co najmniej wątpliwe, jeśli nieprawdziwe; - odmówienie wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego W. , który konsekwentnie nie przyznaje się do popełnienia zarzucanego mu czynu; - danie wiary w całości ustaleniom decyzji Urzędu Kontroli Skarbowej w Z. oraz zeznaniom I. G. , podzielając przez tego świadka wyciągnięte wnioski, że skoro oskarżony miał siedzibę w mieszkaniu, nie miał placu składowego, prawa jazdy, to nie prowadził działalności gospodarczej, podczas gdy takie wnioski nie idą w parze z doświadczeniem życiowym i ogólną znajomością rodzajów i sposobów prowadzenia działalności przez przedsiębiorców, choćby poprzez pośrednictwo w sprzedaży; 3. 
        błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia mający wpływ na treść zaskarżonego wyroku polegający na uznaniu że: - oskarżony M. W. wystawił na rzecz F. G. puste faktury, które potwierdzały nieprawdę o dokonanych transakcjach sprzedaży złomu; - wystawiając fikcyjne faktury, oskarżony pomógł F. G. w zawyżeniu podatku naliczonego do odliczenia w stosunku do podatku należnego; z daleko posuniętej ostrożności procesowej : 4. 
        rażąca niewspółmierność orzeczonej kary w postaci 1 roku i 6 miesięcy bezwzględnego pozbawienia wolności oraz kary grzywny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutów za zasadne, częściowo zasadne albo niezasadne Ad. 1. Zarzut jest całkowicie chybiony. Nie ma bowiem racji skarżący, że oskarżony M. W. został za ten sam czyn co będący przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie został skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Żaganiu z 25 listopada 2010r. w sprawie II K 90/10. Owym wyrokiem bowiem oskarżony został skazany za to, że od 1 stycznia do 30 czerwca 2008r. sporządził i wprowadził do obrotu prawnego 467 faktur na rzecz różnych podmiotów nie dokumentujących rzeczywistych transakcji, tj. o czyn z art.62 § 2 kks (k.3063, 6636, 7050, 7368E akt sprawy). Tymczasem w sprawie będącej przedmiotem niniejszego rozpoznania M. W. został skazany za to, że od 1 lutego do 30 czerwca 2008r. wystawił na rzecz Przedsiębiorstwa Wielobranżowego (...) potwierdzające nieprawdę 121 faktur VAT udzielając w ten sposób pomocy F. G. do posłużenia się tym dokumentami poprzez uwzględnienie ich w poświadczających nieprawdę fakturach VAT 7 złożonych w urzędzie skarbowym, tj. o czyn za art.271 § 1 i 3 kk w zw. z art.12 kk w zw. z art.18 § 3 kk w zw. z art.273 kk w zw. z art.217 § 1 kk w zw. z art.11 § 2 kk w zw. z art.12 kk . Nie sposób zatem uznać aby oba przestępcze zachowania oskarżonego były tożsame, a tym samym aby doszło do ponownego skazania za to samo przestępstwo. Podobne stanowisko zajął Sąd Apelacyjny w Gdańsku sygn. akt II AKa 429/17 dokonując po raz pierwszy kontroli instancyjnej w sprawie, której fragmentem jest będąca obecnie przedmiotem kontroli instancyjnej (str.53-54 uzasadnienia wyroku). Skutku oczekiwanego przez skarżącego nie może zatem przynieść powoływanie się na uchwałę 7 sędziów Sądu Najwyższego z 24 stycznia 2013r. w sprawie I KZP 19/12 (str.4 apelacji). Odnosząc się do pozostałych judykatów wskazanych przez skarżącego (str.3, 4 apelacji) podkreślenia wymaga, że nie przystają one do realiów rozpoznawanej sprawy. Postanowienie Sądu Najwyższego z 25 września 2015r. w sprawie III KK 140/15 zapadło przy rozpoznawaniu kasacji wniesionej na niekorzyść oskarżonego w sprawie prywatnoskargowej. Orzeczono w nim, że powaga rzeczy osądzonej ( res iudicata ) oraz zawisłość sprawy ( lis pendens ) pozostaje poza obszarem zastosowania art.439 § 2 kpk . Podobnie rzecz się ma z tezą zacytowaną na str.3-4 apelacji. Nie dotyczy ona bowiem relacji między przestępstwami skarbowymi, a przestępstwami powszechnymi. Na marginesie zatem jedynie podnieść należy, że wskazany wyrok z 13 grudnia 2018r. zapadł pod sygn. IV KK 713/18, nie zaś V KK 718/18. Skutku oczekiwanego przez skarżącego nie może również przynieść powołanie się na wyrok Sądu Okręgowego (w Bydgoszczy – uwaga SA, skarżący bowiem wskazał jedynie na „Sąd Okręgowy”) z 7 października 2013r. w sprawie IV Ka 779/13. Również bowiem i to orzeczenie nie przystaje do realiów rozpoznawanej sprawy. W orzeczeniu tym bowiem Sąd Okręgowy uznał, że czyn z art.62 § 2 kks jest współukaranym względem art.56 § 2 kks . Z tożsamych względów skutku oczekiwanego przez oskarżonego nie może przynieść powoływanie się na wyroki wskazane we wniosku z 9 lutego 2025r. (k.8068-8070 akt sprawy). Wyrokiem Sądu Rejonowego w Żaganiu z 1 czerwca 2009r. w sprawie VI Ks 12/09 oskarżony M. W. został skazany za zaprzestanie jako podatnik przechowywania księgi przychodów i rozchodów oraz kopii faktur, tj. o czyn z art.60 § 2 kks i art.62 § 3 kks (k.2454 akt sprawy). Skazanie to żadną miarą nie może prowadzić do uznania, że w realiach rozpoznawanej sprawy doszło do zaistnienia bezwzględnej przyczyny odwoławczej o jakiej mowa w art.439 § 1 pkt 8 kpk . Podobnie jak skazanie wyrokiem Sądu Rejonowego w Żaganiu z 15 czerwca 2011r. w sprawie II Ks 47/11 za niepłacenie w terminie podatku VAT w czasie od 31 listopada 2009r. do 2010r., tj. o czyn z art.57 § 1 kks (k.7368A akt sprawy). Tożsama sytuacja dotyczy wyroku Sądu Rejonowego w Żaganiu z 16 grudnia 2009r. w sprawie II Ks 68/09, w którym M. W. skazano za nie złożenie w terminie PIT 28, tj. o czyn z art.56 § 4 kks (k.7055-7056 akt sprawy). Ad. 2. Na wstępie podkreślenia wymaga, że zarówno treść zarzutu, jak i jego uzasadnienie odnosi się wyłącznie do próby zakwestionowania prawidłowości dokonanej przez Sąd Okręgowy oceny wiarygodności wskazanych przez apelującego dowodów. Skarżący nie wskazał natomiast w czym upatruje obrazy przepisu art.410 kpk . Nie można zgodzić się z apelującym, że Sąd I instancji nie dopełnił obowiązku określonego w art.410 kpk , tj. wydania orzeczenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego. Sąd orzekając w przedmiotowej sprawie ujawnił wszystkie istotne dowody i nie oparł się na dowodach nieujawnionych. Analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku, jak i przebiegu postępowania przed Sądem I instancji, nie pozwala także na stwierdzenie, że wyrok ten został wydany na podstawie części ujawnionego materiału dowodowego. Wskazać w tym miejscu należy, że naruszenie art.410 kpk stanowi zarówno brak ujawnienia określonego dowodu, a w konsekwencji jego pominięcie, jak i oparcie się przez sąd na dowodach formalnie nieujawnionych i niezaliczonych w poczet materiału dowodowego (podobnie wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z 17 stycznia 2013r., II AKa 256/12). Istotą przepisu art.410 kpk jest to, że sąd, ferując wyrok, nie może opierać się na tym, co nie zostało ujawnione na rozprawie, jak również i to, że wyroku nie wolno wydawać na podstawie części ujawnionego materiału dowodowego, a musi on być wynikiem analizy całokształtu ujawnionych okoliczności, a więc i tych, które je podważają (patrz: wyroki Sądu Najwyższego z: 15 grudnia 2011r. II KK 183/11, 4 kwietnia 2006r., IV KK 454/05; postanowienia Sądu Najwyższego z: 5 maja 2006r. III KK 351/05, 8 marca 2006r. w sprawie III KK 246/05). Przepis ten określa zatem podstawę dowodową wyroku. Warto podkreślić, że nie stanowi naruszenia przepisu art.410 kpk dokonanie oceny materiału dowodowego przeprowadzonego lub ujawnionego na rozprawie w sposób odmienny od subiektywnych oczekiwań stron procesowych (wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 17 grudnia 2018r., II AKa 418/18). Nie można więc zarzutu apelacyjnego opierać na tym, że pewne dowody nie stanowiły podstawy ustaleń, jeżeli sąd rozważył je i ocenił ich znaczenie w sposób określony w art.7 kpk (patrz: wyroki Sądu Najwyższego z: 26 marca 2014r. III KK 396/13, 15 grudnia 2011r. II KK 183/11, 26 sierpnia 1998r. IV KKN 324/98; postanowienia Sądu Najwyższego z: 19 lutego 2014r. II KK 17/14, 14 czerwca 2013 r. IV KK 82/13, 28 lutego 2013r. IV KK 389/12; wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z 6 marca 2014r., II AKa 279/13; Świecki Dariusz (red.), Kodeks postępowania karnego, art.410. Tom I. Komentarz aktualizowany, LEX/el.2022) W świetle orzecznictwa Sądu Najwyższego uchybienie regułom art.410 kpk następuje zatem poprzez oparcie wyroku na okolicznościach nieujawnionych w toku rozprawy głównej, bądź też przez pominięcie przy wyrokowaniu ujawnionych w toku rozprawy głównej okoliczności tak korzystnych, jak i niekorzystnych dla oskarżonego (por. m.in.: wyrok Sądu Najwyższego z 17 września 2004r., IV KK 102/04). Natomiast nie stanowi naruszenia przepisu art.410 kpk dokonanie takiej, czy innej oceny dowodu przeprowadzonego lub ujawnionego na rozprawie (por.: postanowienie Sądu Najwyższego z 2 czerwca 2002r., V KKN 34/01), w tym także nieodpowiadającej interesowi procesowemu skarżącego (patrz: wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie, KZS 2/07 poz. 42, postanowienie Sądu Najwyższego z 2 czerwca 2002, V KKN 34/01). Całokształt okoliczności, jako podstawa wyroku, oznacza więc, że orzekający sąd rozstrzygając w sprawie rozważyć musi wszystkie okoliczności, jakie zostały ujawnione, zgodnie z prawem procesowym, w toku rozprawy, ocenić je zgodnie z wymogami określonymi w art.7 kpk , a następnie dokonać ustaleń dotyczących okoliczności istotnych w sprawie, wynikających z dowodów uznanych przez siebie za wiarygodne (por. wyrok Sądu Najwyższego z 26 sierpnia 1998r. IV KKN 324/98). Mając na uwadze powyższe rozważania nie sposób podzielić stanowiska skarżącego, że Sąd Okręgowy dopuścił się obrazy art.410 kpk . Sąd Apelacyjny nie podziela również zarzutu skarżącego, że Sąd I instancji dopuścił się obrazy art.7 kpk . Na wstępie wskazać należy, że Sąd I instancji ma ustawowo zagwarantowaną swobodę w ocenie przeprowadzonych dowodów i ocena ta podlega ochronie przewidzianej w art.7 kpk dopóty, dopóki nie zostanie wykazana jej błędność. Jak słusznie przyjmuje się w orzecznictwie, przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną art.7 kpk wtedy, gdy: jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy ( art.410 kpk ) i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy( art.2 § 2 kpk ); stanowi wynik rozważenia wszystkich tych okoliczności, przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego ( art.4 kpk ); jest wyczerpująco i logicznie - z uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego - argumentowane w uzasadnieniu wyroku ( art.424 § 1 pkt 1 kpk ); (por.m.in.: wyroki Sądu Najwyższego z: 11 stycznia 2022r. I KA 10/21, 22 lutego 1996r. II KRN 199/95, 9 listopada 1990r. WRN 149/90; postanowienia Sądu Najwyższego z: 24 lutego 2011r. III KK 382/2010r., 7 lipca 2010r. II KK 147/2010, 13 czerwca 2007r. V KK 5/2007, 25 września 2002r. II KKN 79/2000). Sąd odwoławczy rozpoznający apelację dokonuje natomiast kontroli swobodnej oceny dowodów dokonanej przez Sąd I instancji (porównaj: T. Grzegorczyk, J. Tylman, Polskie postępowanie karne, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2003 r., s. 90 - 94; S. Waltoś, Proces karny - zarys systemu, Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis, Warszawa 2003r., s. 255 - 259). Może przy tym poprzestać na odwołaniu się do rozważań Sądu I instancji, gdy zarzuty apelacji ograniczają się do gołosłownej polemiki z oceną Sądu (tak: wyrok Sądu Najwyższego z 9 grudnia 2021r., II KK 170/21). Ustanowiony w art.7 kpk obowiązek dokonywania oceny wiarygodności materiału dowodowego w oparciu o wszechstronną, zgodną z zasadami logicznego rozumowania, wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego analizę dotyczy nie tylko sądu orzekającego. Także skarżący, który zmierza do podważenia zasadności rozstrzygnięcia poprzez zakwestionowanie oceny dowodów stanowiących jego podstawę, nie może ograniczyć się do prostego zanegowania jej i arbitralnego stwierdzenia, że walorem wiarygodności winny być obdarzone wyłącznie dowody korzystne dla oskarżonego. Obowiązkiem skarżącego jest wykazanie, jakich konkretnych uchybień dopuścił się Sąd I instancji w kontekście zasad wiedzy - w szczególności logicznego rozumowania - oraz doświadczenia życiowego, oceniając zebrany materiał dowodowy. Za oczywiście niewystarczające należy tu także uznać samo przeciwstawienie dowodom, na których oparł się sąd orzekający, występujących w sprawie dowodów przeciwnych, jeśli przy tym nie zostanie wykazane, że to właśnie owe dowody przeciwne, ocenione w świetle zasad logiki i doświadczenia życiowego, winny uzyskać walor wiarygodności, zaś dowody stanowiące podstawę ustaleń sądu, w świetle tych samych zasad, są tego waloru pozbawione (patrz: wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z 21 grudnia 2022r., II AKa 221/22; wyroki Sądu Apelacyjnego w Krakowie z: 26 września 2022r. II AKa 165/22, 3 marca 2021r. II AKa 154/20; wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 9 czerwca 2020r., II AKa 383/19; wyrok Sądu najwyższego z 13 listopada 2019r., I KA 3/19). Zdaniem Sądu odwoławczego, nie sposób uznać za dostateczne, a tym samym skuteczne, teoretyczne stawianie przez skarżącego pewnych hipotez i formułowanie na ich podstawie zarzutów pod adresem Sądu I instancji, że dokonana przez tenże organ ocena materiału dowodowego jest błędna, sprzeczna z art.7 kpk , a poczynione na jej podstawie ustalenia faktyczne i wyprowadzone w oparciu o nie wnioski błędne. Każde dowodowe twierdzenie wymaga bowiem uwiarygodnienia poprzez wykazanie realnie zaistniałych faktów poddających się obiektywnemu procesowemu poznaniu. W przeciwnym bowiem razie strona procesowa mogłaby zakwestionować wiarygodność każdego z przeprowadzonych dowodów i każde z poczynionych ustaleń faktycznych. Przechodząc do realiów rozpoznawanej sprawy, za całkowicie dowolne uznać należy twierdzenia skarżącego jakoby świadek P. R. bezpodstawnie obciążał oskarżonego M. W. , gdyż miał do niego dużo pretensji i złości. W tym zakresie skarżący powołał się na „inne dowody przeprowadzone w niniejszym postępowaniu” nie wskazując jednak jakiegokolwiek (str.4 apelacji). Podkreślenia natomiast wymaga, że zgodnie z treścią art.427 § 2 kpk to po stronie obrońcy leży obowiązek wykazania, dlaczego nie zgadza się z zaskarżonym orzeczeniem, jak też przedstawienia rzeczowej w tym przedmiocie argumentacji. Kwestionowanie ustaleń Sądu I instancji nie może ograniczyć się jedynie do bardzo ogólnych stwierdzeń, czy też otwartego sformułowania zarzutu. Skarżący jest podmiotem profesjonalnym świadczącym usługi prawne w tym obronę, toteż wymagania wobec niego przekraczają ogólne sformułowanie wątpliwości co do powziętej przez sąd decyzji procesowej, dla poparcia podniesionego zarzutu obrazy przepisów postępowania. Tym samym skarżący nie sprostał elementarnym zasadom, wymaganym przy formułowaniu zarzutów, stanowiących element niezbędny środka odwoławczego wnoszonego i popieranego przed Sądem odwoławczym przez obrońcę jako podmiot kwalifikowany. Podobna praktyka obrońcy nie tworzy przy tym po stronie Sądu odwoławczego obowiązku poszukiwania w zaskarżonym rozstrzygnięciu wszelkich uchybień, jakie mogły zaistnieć w danej sprawie, a jedynie badanych z urzędu, o których mowa w art.439 kpk . Nie jest bowiem rzeczą sądu odwoławczego przejmowanie roli skarżącego i doszukiwanie się w oparciu o „otwarte” sformułowanie zarzutu uchybień w zaskarżonym orzeczeniu ponad to, co wyraźnie wskazał skarżący. Obrońca oskarżonego w swej argumentacji ograniczył się do stwierdzenia, że świadek P. R. był skonfliktowany z oskarżonym oraz że był leczony psychiatrycznie (str.2, 4 apelacji). Co do pierwszego z wymienionych argumentów wskazać należy, że jest on całkowicie dowolny, niepoparty jakimkolwiek dowodem. Rację zatem należy przyznać Sądowi I instancji, że świadek ten nie miał powodów aby bezpodstawnie obciążać oskarżonego (str.20 uzasadnienia wyroku). Trafnie również Sąd Okręgowy w tym miejscu wskazał na konsekwencje w zeznaniach świadka oraz ich potwierdzenie w wynikach kontroli skarbowej przeprowadzonej wobec oskarżonego. Nie ma racji skarżący twierdząc (str.4 apelacji), że z zeznań świadka P. R. nie może wywieść, że oskarżony w rzeczywistości nie prowadził działalności gospodarczej i wystawiał nierzetelne faktury. P. R. w swych depozycjach bowiem podał, że m.in. z oskarżonym wypisywali sobie faktury, do których dane podawał im G. S. , oskarżony podawał organom prowadzącym postępowanie w sprawie fałszywe informacje o rzekomym napadzie, w efekcie którego utracił całą dokumentację prowadzonej (rzekomo – uwaga SA) działalności gospodarczej objętej niniejszym postępowaniem i zaskarżonym wyrokiem (k.5030-5033, 5039-5041, 6559-6562 akt sprawy); depozycje te podtrzymał (k.5040v akt sprawy). Na rozprawie 19 września 2016r. podał, że w jego obecności oskarżony M. W. wypisywał faktury pod dyktando G. S. , co dla świadka niewątpliwie świadczyło, że okoliczności w nich wskazane nie miały odzwierciedlenia w rzeczywistości (k.5039-5041 akt sprawy); Sąd odwoławczy podziela ten tok rozumowania świadka, gdyż znajduje od oparcie w zasadach logicznego myślenia. Nie sposób również skutecznie w tym zakresie odwołać się do depozycji wskazanych w apelacji (str.4) świadków, którzy zaprzeczyli znajomości z P. R. . Wbrew stanowisku skarżącego nie potwierdza to tezy apelującego o złośliwym pomawianiu oskarżonego przez świadka P. R. . Chybiona jest również argumentacja odwołująca się do leczenia psychiatrycznej świadka P. R. . Za całkowicie nietrafne uznać należy stanowisko skarżącego, że okoliczność ta sama w sobie niewiarygodnymi czyni zeznania świadka. Brak jest bowiem podstaw do uznania, że obrońca oskarżonego dysponuje fachową wiedzą pozwalającą na wydanie kategorycznego poglądu w tym zakresie. Założyć natomiast należy, że stan zdrowia psychicznego P. R. nie budził zastrzeżeń organów przesłuchujących go skoro doszło do przesłuchania. Sąd Apelacyjny podziela prezentowany w orzecznictwie pogląd, zgodnie z którym wątpliwości co do wiarygodności zeznań świadka nie może powodować samo w sobie uzależnienie świadka od narkotyków o ile z zewnętrznych przejawów zachowania świadka nie można wnosić, że znajduje się on "na głodzie narkotykowym", bo wtedy można dopuścić, że jego zdolność dowodowa jest ograniczona. (wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z 24 stycznia 2018r., II AKa 270/17). Skarżący nie wykazał jak leczenie odwykowe w zakładzie karnym w latach 2012-2013 (o takim bowiem zeznawał świadek P. R. – k.6564 akt sprawy) lub też umieszczenia na szpitalnym oddziale toksykologii w 2019r. (informacja - k.6525 akt sprawy) miałyby wpływać na wiarygodność zeznań świadka w przedmiotowej sprawie. Podkreślenia również ponownie wymaga konsekwencja zeznań świadka, w szczególności w odniesieniu do udziału oskarżonego M. W. w inkryminowanym zdarzeniu oraz fakt, że do przesłuchań tych nie doszłoby gdyby organ dokonujący tej czynności powziął jakąkolwiek wątpliwość co do możności jej przeprowadzenia z uwagi na stan zdrowia i świadomości świadka. Na marginesie zatem jedynie wskazać należy, że skarżący kwestionując depozycje świadka P. R. odwołuje się do jego zdrowia psychicznego i zdaje się nie dostrzegać, że oskarżony M. W. również był leczony psychiatrycznie z związku z uzależnieniem (k.6419-6421, 6426-6427, 6471 akt sprawy), a mimo to skarżący uważa, że jego wyjaśnienia uznać należy za całkowicie wiarygodne. Skutku oczekiwanego przez skarżącego nie może również przynieść odwoływanie się do konsekwencji oskarżonego w nieprzyznawaniu się do popełnienia przypisanego mu czynu. W polskim procesie karnym, zgodnie z art.74 § 1 kpk oskarżony nie ma obowiązku dowodzenia swej niewinności ani obowiązku dostarczania dowodów na swoją niekorzyść, ma swobodę w kształtowaniu swojej linii obrony. Wyjaśnienia jego jednak, jak każdy dowód podlegają swobodnej ocenie sądu, również w odniesieniu do innych dowodów zgromadzonych w sprawie. Z tego względu okoliczność, że oskarżony składa wyjaśnienia konsekwentne w toku całego postępowania sama w sobie nie implikuje uznania, że są one wiarygodne. W realiach przedmiotowej sprawy oskarżony nie przyznając się do popełnienia zarzucanego mu czynu każdorazowo korzystał z prawa do odmowy składania wyjaśnień. Pozbawił się tym samym możliwości dokonania przez Sąd I instancji oceny wiarygodności jego wersji wydarzeń. Nie mogło to samo w sobie skutkować uniewinnieniem oskarżonego, gdyż Sąd dokonał swobodnej, zgodnej z dyrektywami określonymi w art.7 kpk oceny wiarygodności innych dowodów przeprowadzonych w sprawie i trafnie uznał, że stanowisko oskarżonego kwestionujące winę w przypisanym mu czynie nie zasługuje na aprobatę. Na sądzie bowiem spoczywa obowiązek poczynienia ustaleń, czy stanowisko procesowe i wyjaśnienia oskarżonego (nawet jeżeli ograniczają się do stwierdzenia, że nie przyznaje się do zarzucanego mu czynu) posiadają walor wiarygodności, czy też nie. Składając wyjaśnienia oskarżony realizuje określoną strategię obrony i oczywiście może czynić tego rodzaju zabiegi. Niemniej musi się liczyć z pełnymi tego konsekwencjami. Niewątpliwie bowiem – mając na względzie to prawo – wskazane stanowisko może prowadzić do interpretacji go przez Sąd, jako nie zasługujący na uwzględnienie element linii obrony zmierzającej do uchronienia się przez oskarżonego przed odpowiedzialnością karną, bądź też zmierzający do jej umniejszenia i rzucać negatywne światło na to stanowisko, w szczególności gdy jest sprzeczne z innymi dowodami zgromadzonymi w sprawie. Powyższy wywód wskazuje zatem, że z jednej strony oskarżony może korzystać ze swoich uprawnień w sposób szeroki, z drugiej zaś taka okoliczność procesowa nakłada na Sąd orzekający w sprawie obowiązek ostrożnego podejścia do zabiegów podejmowanych przez oskarżonego. Mając na uwadze ryzyko celowego prezentowania przez niego określnego stanowiska procesowego, które nie odpowiada rzeczywistemu obrazowi analizowanej sytuacji. Obowiązek taki aktualizuje się przede wszystkim – co oczywiste – w sytuacji, w której, oskarżony nie przyznaje się do popełnienia zarzucanego mu czynu. W ocenie Sądu Apelacyjnego został on przez Sąd I instancji wypełniony prawidłowo, kiedy to zaprezentował pogląd o odmówieniu wyjaśnieniom oskarżonego waloru wiarygodności. Skutku oczekiwanego przez skarżącego nie może również przynieść kwestionowanie zasadności decyzji skarbowych wydanych w odniesieniu do oskarżonego M. W. . Skarżący nie wykazał aby określone w decyzjach podatkowych należności, które Sąd Okręgowy uznał za trafne były błędnie obliczone. Sąd II instancji w pełni podziela pogląd wyrażony przez Sąd Apelacyjny w Gdańsku w wyrokach z: 25 listopada 2021r. II AKa 65/20 i 5 lutego 2020r. II AKa 119/19, że skoro Sąd Okręgowy przyjął tożsame w decyzjach podatkowych kwoty oznacza, że podzielił metodologię i sposób wyliczenia uszczuplonego podatku VAT, którą zaprezentowały organy skarbowe. Treść dokumentów organów skarbowych jest zrozumiała, jasna. Zaprezentowane w nich wywody są logiczne, ale też zgodne w przywołanymi w nich przepisami. Prześledzenie sposobu dokonanych wyliczeń nie nastręcza trudności. Aprobaty Sądu odwoławczego nie zyskały również próby zdyskredytowania zeznań świadka I. G. . Nie jest bowiem tak jak twierdzi skarżący, że ustalenia co do wypełnienia przez oskarżonego znamion przypisanego mu przestępstwa Sąd I instancji oparł tylko i wyłącznie o zeznania tego świadka, w szczególności wnioski jakie świadek wysnuła z wyników przeprowadzonej u oskarżonego kontroli skarbowej. Świadek w swoich zeznaniach (k.4971-4972 akt sprawy) przedstawiła fakty, jakie stwierdziła po przeprowadzeniu u oskarżonego kontroli w zakresie podatku VAT, a mianowicie: - oskarżony nie przedłożył żadnych dokumentów dotyczących prowadzonej (rzekomo – uwaga SA) działalności gospodarczej twierdząc, że w całości zaginęły. Poza tym, że takie stanowisko skarżącego pozostaje w całkowitej sprzeczności z zasadami doświadczenia życiowego i zasadami logicznego rozumowania, świadek P. R. potwierdził, że sprawcy przestępczego procederu przyjęli, że takie będą prezentować stanowisko w razie kontroli; Sąd odwoławczy wskazał już na to w niniejszym uzasadnieniu; - oskarżony nie odtworzył tych (rzekomo - uwaga SA) zaginionych dokumentów, mimo że się do tego zobowiązał; - jako jednego ze swoich kontrahentów wskazał A. P. , która zaprzeczyła współpracy z oskarżonym; - posiadał rachunek bankowy ale bez obrotów na nim twierdząc, że transakcje miały charakter gotówkowy. W ocenie Sądu Apelacyjnego, biorąc pod uwagę skalę transakcji wskazanych na fakturach, pozostaje to w całkowitej sprzeczności z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, którego elementem jest doświadczenie zawodowe Sądu Apelacyjnego w niniejszym składzie; - oskarżony nie potrafił podać szczegółów transakcji; - oskarżony nie odwoływał się od niekorzystnej dla niego decyzji skarbowej; - nie zdołano zidentyfikować firmy, która (rzekomo – uwaga SA) miała wypożyczać oskarżonemu kontenery do przewozu złomu. W świetle powyższych okoliczności na marginesie należy jedynie wskazać, że świadek również podała, że oskarżony nie miał pojazdów przystosowanych do przewozu złomu, nie miał pracowników, nie przebywał w miejscu, które zgłosił jako swoje biuro, nie miał placów do składowania złomu, firmę miał zarejestrowaną u swojej mamy w mieszkaniu. Sąd I instancji dokonał swobodnej, zgodnej z dyrektywami określonymi w art.7 kpk oceny dowodu w postaci zeznań świadka I. G. , również w odniesieniu do innych dowodów zgromadzonych w sprawie (str.20 uzasadnienia wyroku). Nie jest zatem tak jak twierdzi skarżący (str.2, 4 apelacji), że podzielił jedynie wnioski sformułowane przez świadka. Wskazane wyżej okoliczności, tak odnoszące się do zeznań świadka I. G. , jak i depozycji P. R. pozwalają na uznanie za całkowicie nietrafne stanowiska skarżącego (str.5 apelacji) jakoby oskarżony M. W. prowadził działalność gospodarczą, która znalazła potwierdzenie w fakturach wskazanych w zaskarżonym orzeczeniu. Podkreślenia przy tym wymaga, że ustalenia o winie oskarżonego Sąd oparł nie tylko o stwierdzony i niekwestionowany przez skarżącego fakt, że oskarżony nie miał placu składowego. Wskazane wyżej okoliczności potwierdzają prawidłowość dokonanej przez Sąd Okręgowy oceny wiarygodności wskazywanych przez skarżącego (str.2 apelacji) zeznań świadków: F. G. , A. G. i A. S. . Sąd odwoławczy w tym zakresie w pełni akceptuje argumentację przedstawioną przez Sąd Okręgowy (str.22 uzasadnienia wyroku). Ponieważ skarżący nie odniósł się do niej, Sąd II instancji zwolniony jest od czynienia dalszych rozważań w tym zakresie i wystarczającym jest odwołanie się do zasługującej na aprobatę oceny dokonanej przez Sąd Okręgowy. Dokonanie bowiem przez Sąd I instancji wszechstronnej oceny wszystkich istotnych okoliczności, tak w zakresie ustaleń faktycznych, jak i argumentacji prawnej, co wynika z uzasadnienia wyroku, uprawnia Sąd odwoławczy do ograniczenia swojego uzasadnienia w tym zakresie do odesłania do tej argumentacji bez narażenia się na zarzut obrazy art.433 § 2 kpk (patrz: wyroki Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z: 30 stycznia 2025r. II AKa 326/24, 19 grudnia 2024r. II AKa 310/21, 9 października 2024r. II AKa 350/23, 8 sierpnia 2024r, II AKa 183/24, 12 lipca 2024r. II AKa 141/24, 5 lipca 2024r. II AKa 39/24, 27 czerwca 2024r. II AKa 2/24, 2 maja 2024r. II AKa 331/23, 11 kwietnia 2024r. II AKa 262/23, 27 marca 2024r. II AKa 201/23, 14 marca 2024r. II AKa 383/13 i II AKa 251/21, 31 stycznia 2024r. II AKa 318/23, 21 grudnia 2023r. II AKa 127/23; wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 24 maja 2022r., II AKa 318/21; postanowienia Sądu Najwyższego z: 28 kwietnia 2022r. III KK 133/22, 7 kwietnia 2022r. IV KK 280/21, 15 marca 2022r. IV K 14/22, 2 marca 2022r. II KK 58/22). Ad. 3. Zarzut jest bezzasadny wobec nietrafności zarzutu obrazy art.7 kpk , na którym się opiera. Pełną akceptację Sądu II instancji zyskały poczynione przez Sąd Okręgowy ustalenia faktyczne w sprawie, w szczególności w odniesieniu do znamion przypisanego oskarżonemu przestępstwa. Nadto wskazać w tym miejscu należy, że prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w By Ad. 4. Zarzut nie jest trafny. Niewspółmierność kary musi już przy wstępnym oglądzie rzucać się w oczy i nie nadawać się do zaakceptowania nie może to być dyspropor­cja mała, lecz znaczna. Inaczej rzecz uj­mując, chodzi o różnice ocen o charakterze zasadniczym. Z sytuacją rażącej niewspółmierności kary mamy do czynienia w szczególności wówczas, gdy rozmiar represji w rozpoznawanej sprawie jest w sposób oczywisty nieproporcjonal­ny w stosunku do dolegliwości wymierzanych podobnym sprawcom w podobnych sprawach. Podkreślił to Sąd Najwyższy wyrażając pogląd, że nie chodzi o każdą ewentualną różnicę w ocenach, co do wymiaru kary, ale o różnicę ocen tak zasadniczej natury, że karę dotychczas wymierzoną nazwać można byłoby - również w potocz­nym znaczeniu tego słowa - „rażąco" niewspółmierną, to jest nie­współmierną w stopniu niedającym się wręcz zaakceptować (wyr. Sądu Najwyższego z 2 lutego 1995r., II KRN 198/94). Wobec czego rażąca niewspółmierność kary, o jakiej mowa w art.438 pkt 4 kpk zachodzić może tylko wówczas, gdyby na podstawie ujawnio­nych okoliczności, które powinny mieć zasadniczy wpływ na wy­miar kary, można było przyjąć, że zachodziłaby wyraźna różnica pomiędzy karą wymierzoną przez Sąd I instancji a karą, jaką należałoby wymierzyć w instancji odwoławczej w następ­stwie prawidłowego zastosowania w sprawie dyrektyw wymiaru kary przewidzianych w art.53 kk oraz zasad ukształtowanych przez orzecznictwo Sądu Najwyższego (patrz zachowujące aktualność: wyroki Sądu Najwyższego z: 14 listopada 1973r. III KR 254/73, 30 listopada 1990r.; S. Zabłocki, Postępowanie, 1998, s. 82). Niewątpliwie ocena i wyważenie okoliczności łagodząco i obciążająco wpływających na decyzję o rodzaju i rozmiarze kary, jaką winien ponieść sprawca przypisanego mu czynu zabronionego, stanowi jedną z najtrudniejszych czynności wymiaru sprawiedliwości. Stąd też ustalenie znaczenia poszczególnych determinantów ostatecznej konstatacji w tym przedmiocie, wymaga od członków składu orzekającego szczególnej wnikliwości w analizie ustalonych faktów, które przecież nie pozostają bez wpływu na wartościowanie ich roli w procesie kształtowania granic należnej i sprawiedliwej w danym wypadku represji karnej. Dlatego też Sąd odwoławczy w tym względzie posiłkował się doświadczeniem nabytym w pracy orzeczniczej, baczył na zasady doświadczenia życiowego, a także brał pod uwagę reguły logiki tak, aby określona wobec sprawcy dolegliwość - wprawdzie miarkowana według uznania organu wymiaru sprawiedliwości - nie była ani rażąco niesprawiedliwie wygórowana. Odnosząc się do omawianego zarzutu rażącej niewspółmierności kary wskazać również należy, że czynnikiem wpływającym ograniczająco na wzrost przestępczości jest w głównej mierze przekonanie potencjalnych sprawców o nieuchronności ich ujęcia i wymierzenia im odpowiednich kar. Kara to środek przymusu państwowego wyrażający potępienie zarówno popełnionego czynu, jak i jego sprawcy, stosowany przez Sąd, a więc organ państwowy o konstytucyjnie zagwarantowanej niezawisłości, w regulowanym przez prawo karne postępowaniu, w którym zapewnione są prawa osoby postawionej w stan oskarżenia (w tym możliwość obrony) i zapewniona jest bezstronność rozstrzygnięć (nulla poena sine iudicio). Kara jest zatem „osobistą dolegliwością ponoszoną przez sprawcę jako odpłata za popełnione przestępstwo, wyrażająca potępienie popełnionego przez niego czynu i wymierzaną w imieniu państwa przez sąd” (tak: L. Gardocki, Prawo karne, wyd. 3, Warszawa 1998, s. 277). Wyrazem aktualnej filozofii karania jest systematyka obecnie obowiązującego Kodeksu karnego , a jej istota w największym skrócie ująć można następująco: „traktuj karę jako środek ostateczny (ultima ratio) i bacz, aby jej dolegliwość nie przekraczała stopnia winy, a po surowszy środek represji karnej sięgaj tylko wtedy, gdy za pomocą łagodniejszego nie da się osiągnąć w stosunku do sprawcy przestępstwa zapobiegawczych i wychowawczych celów kary bądź zadośćuczynić należycie potrzebom w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa” (patrz: wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 5 lipca 2019r., II AKa 178/19). Kara pozbawienia wolności powinna kształtować społecznie pożądaną postawę skazanego, a zwłaszcza wdrażać go do poszanowania zasad współżycia społecznego oraz do przestrzegania porządku prawnego, i tym samym przeciwdziałać powrotowi do przestępstwa. Cechą konstytutywną kary jest dolegliwość, która - jak wskazuje W. Wróbel - wykracza poza ramy niezbędne dla celów restytucyjnych, zabezpieczających czy egzekucyjnych i to jest w istocie podstawowe kryterium jej identyfikacji. Ta cecha jest też cechą konstytutywną całego systemu odpowiedzialności karnej, w tym sensie, że jest jego elementarnym wyróżnikiem. Jednocześnie z pojęciem kary wiąże się element potępienia (patrz: P. Burzyński, Rozdział 1 Założenia dogmatyczne, siatka pojęciowa, metoda badawcza [w:] Ustawowe określenie sankcji karnej , Warszawa 2008 oraz cytowany tam: W. Wróbel, Zmiana normatywna i zasady intertemporalne w prawie karnym , Zakamycze 2003). W ocenie Sądu Apelacyjnego te zasadnicze cele kary spełnia kara orzeczona wobec oskarżonego M. W. . Sąd Apelacyjny pragnie jednak zaznaczyć, że nie chodzi tu o prewencję generalną negatywną (odstraszanie). Jednostkowy akt wymiaru sankcji karnej nie może być działaniem ukierunkowanym na odstraszenie innych od popełnienia czynu zabronionego, gdzie jednostka sprowadzona byłaby do przedmiotu działania państwa. Pozytywna prewencja generalna, którą nakazuje uwzględnić art.53 § 1 kk , koncentruje się wokół kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa przez informowanie o katalogu czynów zabronionych i karach wymierzanych za ich naruszenie. Obejmuje ona również informowanie o skuteczności działania aparatu państwowego. Realizuje ponadto cel sprawiedliwościowy kary przez pokazanie, że każdy sprawca ponosi karę w granicach swej winy. Za pomocą pozytywnej prewencji ogólnej realizować należy również cel w postaci wzbudzenia szacunku dla prawnie chronionych dóbr i przekonania o ich nienaruszalności. Karą współmierną i dającą zarazem zadośćuczynienie społecznemu poczuciu sprawiedliwości jest tylko taka kara, która uwzględnia wszystkie dyrektywy jej wymiaru, a w szczególności zawarte w art.53 § 1 kk . Przepis ten określa cztery ogólne dyrektywy wymiaru kary. Pierwszą z nich jest dyrektywa winy - Sąd przy wymiarze kary zobowiązany jest baczyć, aby jej dolegliwość „nie przekraczała stopnia winy”. Stopień winy wyznacza górną granicę dolegliwości związanej z wymierzeniem kary. Nie można, zatem orzec kary, której dolegliwość przekraczałaby stopień winy, chociażby za takim orzeczeniem przemawiały inne dyrektywy, np. prewencji ogólnej czy indywidualnej. Wina pełni w tym ujęciu, funkcję limitującą - wyznaczając górną granicę konkretnej kary Kolejną dyrektywą sądowego wymiaru kary wymienioną w art.53 § 1 kk jest uwzględnienie stopnia społecznej szkodliwości czynu. Na ocenę zaś stopnia społecznej szkodliwości wpływają okoliczności wymienione w art.115 § 2 kk i są to okoliczności przedmiotowe (do nich należą: rodzaj i charakter naruszonego dobra, rozmiar grożącej lub wyrządzonej szkody, sposób i okoliczności działania, waga naruszonych obowiązków) oraz podmiotowe (tj. postać zamiaru, motywacja), jednakże wszystkie związane są z czynem sprawcy. Motywacja i postać zamiaru, mają również wpływ na stopień winy. Natomiast na stopień społecznej szkodliwości czynu nie mają wpływu - jak wynika to z treści art.115 § 2 kk - okoliczności dotyczące sprawcy niezwiązane z czynem przestępczym. Dyrektywa stopnia społecznej szkodliwości ma sprzyjać wymierzeniu kary sprawiedliwej i powinna nie tylko wyznaczyć górny pułap kary współmiernej do stopnia społecznej szkodliwości konkretnego czynu, ale i przeciwdziałać wymierzeniu kary zbyt łagodnej w przypadku znacznej społecznej szkodliwości czynu. Trzecią dyrektywą sądowego wymiaru kary jest dyrektywa prewencji indywidualnej, tj. uwzględnienie celów zapobiegawczych, które ma kara osiągnąć w stosunku do sprawcy. Kara wymierzona zgodnie z dyrektywą prewencji indywidualnej powinna osiągnąć cel zapobiegawczy, a zatem zapobiec popełnieniu w przyszłości przestępstwa przez sprawcę. Ostatnią dyrektywą sądowego wymiaru kary jest prewencja ogólna, tj. „kształtowanie świadomości prawnej społeczeństwa”. Jest to dyrektywa pozytywnej prewencji ogólnej, która nie może być pojmowana wyłącznie jako odstraszanie społeczeństwa, a więc wymierzanie konkretnemu sprawcy surowej kary, nawet ponad stopień winy. Tylko, bowiem kara sprawiedliwa, współmierna do stopnia społecznej szkodliwości konkretnego czynu, a przy tym wymierzona w granicach winy sprawcy, może mieć pozytywny wpływ na społeczeństwo, budzić aprobatę dla wymierzonych kar oraz zaufanie do wymiaru sprawiedliwości - i w ten sposób stwarzać warunki do umacniania, i kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Orzeczone kary mają bowiem za zadanie wzbudzenie w społeczeństwie przekonania o nieuchronności kary za naruszenie dóbr chronionych prawem i nieopłacalności zamachów na te dobra. Innymi słowy, orzekana kara tylko wówczas osiągnie stawiane przed nią cele, w tym cel w zakresie prewencji ogólnej oraz indywidualnej, gdy zostanie ona ukształtowana zgodnie z tzw. dyrektywą sprawiedliwościową, która nakazuje w ramach sędziowskiego uznania wymierzyć karę proporcjonalną do stopnia winy oraz społecznej szkodliwości czynu. Nie pozwala ona sędziemu na wymierzenie kary poniżej stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu. Nie pozwala również na wymierzenie kary powyżej tych kryteriów. Ponadto podkreślenia wymaga to, że celem kary w ramach prewencji ogólnej jest nie tylko odstraszenie potencjalnych sprawców najcięższych przestępstw, ale przede wszystkim przyjmowanie za własne norm prawa karnego przez społeczeństwo, budowanie zaufania do działalności wymiaru sprawiedliwości, które jest wynikiem tego, że obywatele dostrzegają, że w państwie w ostatecznym rozrachunku zwycięża prawo, a sprawca przestępstwa nie uniknie odpowiedzialności oraz kształtowanie świadomości zadośćuczynienia poczuciu sprawiedliwości społecznej, wynikające z tego, że każdy sprawca jest karany w granicach swojej winy. Stąd też kara nie może być postrzegana, jako jedynie forma odwetu (odpłaty sprawcy za popełniony przez niego czyn), czy też w kategoriach narzędzia mającego odstraszać i w ten sposób powstrzymywać przed popełnieniem czynu zabronionego prawem. Musi uwzględniać sposób działania sprawcy, stopień winy oraz stopień społecznej szkodliwości czynu, jego właściwości i warunki osobiste, sposób życia przed popełnieniem przestępstwa, jak też zachowanie po jego dokonaniu, aby można było uznać ją za sprawiedliwą oraz karę, która spełni stawiane przed nią cele wychowawcze oraz zapobiegawcze (patrz: wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 5 lipca 2019r., II AKa 178/19). Niewspółmierność kary musi już przy wstępnym oglądzie rzucać się w oczy i nie nadawać się do zaakceptowania nie może to być dyspropor­cja mała, lecz znaczna. Inaczej rzecz uj­mując, chodzi o różnice ocen o charakterze zasadniczym. Orzekanie o karze ma charakter indywidualny, a proces wyboru i miarkowania właściwej in concreto represji karnej jest w pewnej mierze subiektywny. Dlatego też ustawodawca określając w Rozdziale VI Kodeksu karnego zasady i dyrektywy modelowego orzekania o karze pozostawia sądowi określony zakres swobody w jej wymierzaniu. Rażąca niewspółmierność kary ma miejsce tylko wówczas, gdy kara orzeczona za określone przestępstwo nie uwzględnia lub w nienależytym stopniu uwzględnia wspomniane dyrektywy sądowego wymiaru kary, a zatem między innymi nie jest adekwatna do stopnia zawinienia sprawcy, nie uwzględnia należycie stopnia społecznej szkodliwości czynu oraz nie realizuje w wystarczającej mierze celu kary w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, z jednoczesnym uwzględnieniem celów zapobiegawczych, jakie kara ma osiągnąć w stosunku do skazanego (por. na gruncie d.k.k.: wyrok Sądu Najwyższego z 10 lipca 1974r., V KRN 60/74, z glosami W. Woltera, PiP 1975, nr 4, s. 178, K. Buchały, PiP 1975, nr 6, s. 176, i uwagami M. Cieślaka i Z. Dody, Pal. 1975, nr 9, s. 37; wyroki Sądu Najwyższego z: 14 listopada 1986r. III KR 320/86, 30 listopada 1990r., Wr 363/90). Sąd Apelacyjny w niniejszym składzie podziela wyrażony przez Sąd Apelacyjny we Wrocławiu pogląd, że oceniając współmierność kary w relacji do dyrektyw i okoliczności wyznaczających jej wymiar nie wolno zapominać, że przepis art.53 § 1 kk pozostawia wymiar kary sędziowskiemu uznaniu, nakazując, aby mieściła się ona w granicach przewidzianych przez ustawę. Przy ocenie kary przez pryzmat jej niewspółmierności nie można zatem nie uwzględniać granic, w jakich kara za dane przestępstwo może być orzeczona i w jakich niejako „proporcjach” pozostaje kara orzeczona względem granic pozostawionych sędziowskiemu uznaniu. Tym samym stopień wykorzystania sankcji karnej przewidzianej za dane przestępstwo uznać należy, za czynnik mający niebagatelne znaczenie przy całościowej ocenie, czy konkretna kara jest niewspółmierna, i to rażąco (por: wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z 13 grudnia 2017r., II AKa 359/17). Sąd odwoławczy dostrzega, że najniższa możliwa do orzeczenia w niniejszej sprawie za czyn przypisany oskarżonemu M. W. kara pozbawienia wolności, mając na uwadze art.4 § 1 kk oraz art.11 § 3 kk , wynosiła 6 miesięcy, a najwyższa - 8 lat. Ustawowe zagrożenie grzywny to od 100 zł. do 720.000 zł. Ustawodawca zatem zakreślił poprzez tę górną granicę zagrożenia stopień szkodliwości społecznej na wysokim poziomie. Jak słusznie wskazuje K. Buchała, "typ przestępstwa jest sformalizowaniem ujemnej treści społecznej czynu niepożądanego z punktu widzenia interesów zorganizowanego w państwo społeczeństwa, a sankcja karna w zasadzie odzwierciedleniem tej treści przeliczonym na dolegliwość" (tak w: P. Burzyński, Rozdział 4 Przykładowe modele sankcji karnych w polskim porządku prawnym na podstawie analizy kodeksu karnego [w:] Ustawowe określenie sankcji karnej , Warszawa 2008.” powołując się na K. Buchała, Prawo karne materialne , wyd. 2, Warszawa 1989, s. 517). Sąd I instancji prawidłowo nie zastosował wobec oskarżonego instytucji warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności, gdyż w świetle ustawowych przesłanek nie było ku temu podstaw. Instytucja warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności ma na celu poddanie sprawcy próbie, a podstawową przesłanką zastosowania tego środka jest przekonanie sądu, że takie orzeczenie jest wystarczające dla osiągnięcia wobec sprawcy celów kary, w szczególności zapobieżenia powrotowi do przestępstwa, co jest zadaniem niewątpliwie podstawowym, jak również takie oddziaływanie na postawę skazanego aby przyjęte w porządku prawnym normy postępowania uznawał za takie, którymi będzie kierować się odnośnie własnego postępowania. Pozytywna prognoza kryminologiczna wobec sprawcy przestępstwa powinna być oparta przede wszystkim na jego postawie, właściwościach i warunkach osobistych, dotychczasowym sposobie życia i zachowaniu się po popełnieniu przestępstwa. Wymienione okoliczności wykluczają zastosowanie dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności wobec sprawców, co do których brak jest podstaw do ukształtowania pozytywnej prognozy. W stosunku do oskarżonego M. W. nie można przyjąć pozytywnej prognozy kryminologicznej, w szczególności z powodu braku jakiejkolwiek gwarancji, że oskarżony w przyszłości nie popełni przestępstwa. Wynika to przede wszystkim z faktu wielokrotnej jego karalności, zarówno za przestępstwa skarbowe, jak i przestępstwa powszechne (k.7969-7976 akt sprawy). Oskarżonemu wymierzane były kary o charakterze wolnościowym (kary grzywien oraz pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem ich wykonania), co nie okazało się wystarczającą przestrogą, gdyż oskarżony nadal wkraczał na drogę przestępstwa. W ocenie Sądu Apelacyjnego zatem jedynie bezwzględna kara pozbawienia wolności jest w stanie spełnić cele prewencji ogólnej i szczególnej. Zawieszenie wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności nie powinno rodzić w opinii społecznej przekonania, że sprawca przestępstwa pozostał w zasadzie bezkarny. Warunkowego zawieszenia orzeczonej kary nie należy traktować jako jedynie decyzji sądowej, co do wykonania orzeczonej kary danego rodzaju i danej wysokości. Decyzja o warunkowym zawieszeniu wykonania kary jest integralną częścią orzeczenia o karze i należy tę instytucję traktować jako szczególną formę wymiaru kary, jako specyficzną karnoprawną reakcję na popełnione przestępstwo. Na taką szczególną formę wymiaru kary oskarżony swoją osobą i swoim postępowaniem niewątpliwie nie zasłużył. Wobec powyższego, tj. wielokrotnego popadania przez oskarżonego w konflikt z prawem, co świadczy o jego głębokiej demoralizacji, skutku oczekiwanego przez oskarżonego nie może przynieść odwoływanie się do czasu popełnienia przestępstwa (str.5 apelacji). Owa wielokrotna karalność oskarżonego po popełnieniu przypisanego mu w zaskarżonym wyroku przestępstwa nakazuje za niemające przełożenia na realia rozpoznawanej sprawy uznać rozważania skarżącego co do pozostawienia przeszłości (przestępczej – uwaga SA) dawno za sobą (str.6 apelacji). Nie sposób również uznać aby wykonanie kary roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności w przypadku tak zdemoralizowanego sprawcy jakim jest oskarżony M. W. znacznie ową demoralizację pogłębiło. Mając powyższe na uwadze – w ocenie Sądu Apelacyjnego – nie sposób uznać aby orzeczone wobec oskarżonego M. W. kary: roku i 6 miesięcy bezwzględnego pozbawienia wolności oraz grzywny 100 stawek dziennych po 50 zł. jedna stawka, czyli 5000 zł. były rażąco surowe. Kary te bowiem są współmierne do stopnia winy i stopnia społecznej szkodliwości czynu przypisanego oskarżonemu, powinny spełnić zarówno cele zapobiegawcze w stosunku do oskarżonego, jak i potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Wnioski - zmiana zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego, względnie - umorzenie postępowania wobec M. W. , ewentualnie - uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji. ewentualnie - zmiana wyroku i orzeczenie kary pozbawienia wolności w niższym wymiarze z jednoczesnym zastosowaniem instytucji warunkowego zawieszenia jej wykonania oraz obniżenie wymiaru kary grzywny. ☐ zasadne ☐ częściowo zasadne ☒ niezasadne ☐ zasadne ☐ częściowo zasadne ☒ niezasadne Zwięźle o powodach uznania wniosków za zasadne, częściowo zasadne albo niezasadne. Niezasadność zarzutów apelacyjnych. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. Nie dotyczy. Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności Nie dotyczy. 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 1.5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1.1. Przedmiot utrzymania w mocy Zaskarżony wyrok. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Niezasadność zarzutów apelacyjnych, brak przesłanek z art.439 § 1 kpk i art.440 kpk . 1.5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 0.1.1. Przedmiot i zakres zmiany Nie dotyczy. Zwięźle o powodach zmiany Nie dotyczy. 1.5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 1.5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. Nie dotyczy. ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia Nie dotyczy. 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia Nie dotyczy. 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia Nie dotyczy . 4.1. Nie dotyczy. ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia Nie dotyczy. 1.5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania Nie dotyczy. 1.5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności I. Na mocy przepisów § 1, § 2 pkt 1), § 4 ust.1 i 3, § 17 ust.2 pkt 5) i § 20 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 14.05.2024r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu orzeczono o kosztach obrony z urzędu udzielonej oskarżonemu w postępowaniu odwoławczym. 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II. Na mocy przepisów art.626 § 1 kpk , art. 1, art.2 ust. 1 pkt 4, art.3 ust.1 ustawy z 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawcach karnych Sąd Apelacyjny zasądził na rzecz Skarbu Państwa od oskarżonego 1300 zł. tytułem opłaty za postępowanie odwoławcze oraz obciążył go wydatkami tego postępowania. Brak jest bowiem podstaw do zwolnienia go od obowiązku ich ponoszenia. 7. PODPISy 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1. Podmiot wnoszący apelację Obrońca oskarżonego Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Wina, kara 1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k. , chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☒ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana