II AKA 37/25

UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II AKa 37/25 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 2 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 0.11.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Sąd Okręgowy w K. , wyrok z dnia (...) r., sygn. akt (...) 0.11.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 0.11.3. Granice zaskarżenia 0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 0.11.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☒ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k. , chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 0.11.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 0.12.1. Ustalenie faktów 0.12.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 0.12.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 0.12.2. Ocena dowodów 0.12.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 0.12.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut Mając na uwadze zakres niniejszego uzasadnienia, o czym już wspomniano na wstępie, Sąd Apelacyjny ograniczy przytoczenie zarzutów apelacyjnych wyłącznie do zarzutów dotyczących orzeczonych kar i środków karnych a także rozstrzygnięć w zakresie kosztów sądowych. Ustosunkowywanie się bowiem do zarzutów apelacyjnych dotyczących winy uznać należy za zbyteczne w świetle wniosku oskarżyciela publicznego. Wskazać przy tym należy, iż ani prokurator, ani tym bardziej obrońcy oskarżonych nie domagają się sporządzenia uzasadnienia wyroku co do winy oskarżonych, w tym, co do przyjęcia przez Sąd Apelacyjny w przypadku czynów przypisanych oskarżonemu P. L. w punktach VIII i X jednego przestępstwa kwalifikowanego z art. 63 ust. 3 i art. 63 ust. 3 w zb. z art. 53 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (dalej u.p.n.) w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. I. Apelacja obrońcy oskarżonego P. L. 1. rażąca niewspółmierność kary, wyrażająca się w wymierzeniu P. L. niewspółmiernie surowych kar jednostkowych i łącznej w wymiarze 6 lat pozbawienia wolności w sytuacji, gdy w przypadku uznania jego winy za udowodnioną, okoliczności sprawy, brak osiągnięcia korzyści majątkowej przemawiają za tym, że cele kary w zakresie prewencji ogólnej i szczególnej zostaną spełnione, a nadto taka kara da gwarancję, że oskarżony nie wejdzie ponownie w konflikt z prawem w przypadku orzeczenia kar jednostkowych w dolnej granicy ustawowego zagrożenia za przypisane oskarżonemu czyny i orzeczenie kary łącznej z zastosowaniem zasady znacznej absorpcji, tj. poprzez wymierzenie oskarżonemu kary łącznej w wymiarze 4 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, 2. rażąca niewspółmierność środka kompensacyjnego i środka karnego w postaci nawiązek i świadczenia pieniężnego orzeczonych wobec oskarżonego P. L. poprzez orzeczenie: a) za czyn opisany w pkt I wyroku z art. 56 ust. 3 u.p.n. w zw. z art. 64 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i art. 4 § 1 k.k. na podstawie art. 70 ust. 4 u.p.n. nawiązki w wysokości 20.000 zł na rzecz Stowarzyszenia (...) Ośrodka (...) w N. (dalej Stowarzyszenie (...) ) na cele zapobiegania i zwalczania narkomanii, b) za czyn opisany w pkt VIII wyroku z art. 63 ust. 3 u.p.n. w zw. z art. 64 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. na podstawie art. 70 ust. 4 u.p.n. nawiązki w wysokości 20.000 zł na rzecz Stowarzyszenia (...) na cele zapobiegania i zwalczania narkomanii a na podstawie art. 70 ust. 4a u.p.n. świadczenia pieniężnego w kwocie 10.000 zł na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym i Pomocy Postpenitencjarnej (dalej Fundusz), c) za czyn opisany w pkt X wyroku z art. 63 ust. 3 w zb. z art. 53 ust. 2 u.p.n. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. na podstawie art. 70 ust. 4 u.p.n. nawiązki w wysokości 20.000 zł na rzecz Stowarzyszenia (...) na cele zapobiegania i zwalczania narkomanii a na podstawie art. 70 ust. 4a u.p.n. świadczenia pieniężnego w kwocie 10.000 zł na rzecz Funduszu podczas gdy jego sytuacja majątkowa, w szczególności brak dochodów i brak możliwości wykonywania pracy zarobkowej, przewidywana długotrwała kara pozbawienia wolności wskazuje, iż nie jest konieczne dodatkowe obciążenie finansowe a dla celów prewencji szczególnej i ogólnej wystarczająca będzie kara zasadnicza, w szczególności, gdy orzeczenie nawiązki ma charakter fakultatywny, zaś w zakresie obligatoryjnego świadczenia pieniężnego na rzecz Funduszu wystarczającym będzie orzeczenie go w dolnych granicach; 3. naruszenie art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 627 k.p.k. w zw. z art. 626 k.p.k. w zw. z art. 424 k.p.k. polegające na zaniechaniu rozważenia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku jakichkolwiek okoliczności uzasadniających całkowite bądź w znacznej części zwolnienie oskarżonego od kosztów postępowania, za którym to zwolnieniem przemawiają zasady słuszności, fakt, że w związku z zarzucanymi mu przestępstwami nie osiągnął żadnej korzyści majątkowej oraz sytuacja rodzinna oskarżonego, który nie posiada żadnych dochodów – podczas gdy koszty postępowania nie mogą być traktowane jako dodatkowa represja postępowania karnego i nie powinny stanowić niejako dodatkowej kary nałożonej na oskarżonego, co w niniejszej sprawie wydaje się mieć miejsce, tym bardziej, że naczelną zasadą procesu karnego jest prawo do obrony, które nie może być ograniczone obawą przed koniecznością zapłaty kosztów sądowych. II. Apelacja obrońcy oskarżonego N. P. 1. obraza prawa materialnego w postaci: a) art. 53 § 1 k.k. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na wymierzeniu kary, której dolegliwość przekracza stopień winy oraz jest niewspółmierna do celów zapobiegawczych, b) art. 53 § 2 k.k. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na wymierzeniu kary bez uwzględnienia zachowania się oskarżonego po popełnieniu przestępstwa, jego warunków osobistych i ujemnych rozmiarów następstw popełnionego przestępstwa; 2. rażąca niewspółmierność kar pozbawienia wolności orzeczonych wobec N. P. w punktach XIV, XVI zaskarżonego wyroku zarówno w karach jednostkowych oraz karze łącznej wyrażającej się w skazaniu na surowe jednostkowe kary pozbawienia wolności w wymiarze 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności i łączną karę pozbawienia wolności w wymiarze 3 lat w sytuacji, gdy społeczna szkodliwość zachowania oskarżonego w kontekście przypisanych mu czynów, które dotyczyły posiadania łącznie około 4 kg środków odurzających i substancji psychotropowych oraz posiadania bez wymaganego pozwolenia 49 naboi wskazują, iż społeczna szkodliwość zarzucanych mu przestępstw charakteryzuje się średnim stopniem społecznej szkodliwości, a postawa oskarżonego, który sam w dacie zarzucanych mu przestępstw był osobą głęboko uzależnioną, wskazują na jego rzeczywistą poprawę, polegającą na podjęciu stałej pracy, powrocie do społeczeństwa i leczeniu odwykowym wskazują, iż dla resocjalizacji oskarżonego wystarczająca byłaby minimalna kara łączna pozbawienia wolności po dokonaniu stosownej korekty kar jednostkowych; 3. rażąca niewspółmierność nawiązek orzeczonych wobec N. P. w punktach XIV, XV i XVI części dyspozytywnej orzeczenia, których łączna kwota wynosi 40.000 zł w sytuacji, gdy okoliczności przedmiotowo-podmiotowe sprawy, aktualna sytuacja majątkowa prowadzi do wniosku, że poszczególne nawiązki powinny być znacznie obniżone, a nawiązka orzeczona w pkt XV wyroku uchylona; 4. naruszenie prawa procesowego, tj. przepisu art. 624 k.p.k. poprzez zaniechanie całkowitego jego zastosowania i obciążenie oskarżonego N. P. kosztami sądowymi w kwocie 24.000 zł, podczas gdy Sąd I instancji błędnie ustalił okoliczności związane z sytuacją majątkową i rodzinną oskarżonego, które sprawiają, że uiszczenie nawet części kosztów byłoby dla niego w realiach niniejszej sprawy zbyt uciążliwe; 5. naruszenie prawa materialnego, a to art. 37a § 1 k.k. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy Sąd, mając na uwadze zagrożenie karą do 8 lat pozbawienia wolności, uprzednią niekaralność oskarżonego mógł i winien skorzystać z dobrodziejstwa tej instytucji. ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Na wstępie należy wskazać, iż Sąd Okręgowy w K. wyrokiem z dnia (...) r. w sprawie (...) : w pkt I uznał oskarżonego P. L. za winnego popełnienia przestępstwa z art. 56 ust. 3 u.p.n. w zw. z art. 64 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. (przedmiotem obrotu była znaczna ilość substancji psychotropowej w postaci amfetaminy w ilości 1945,90 gram netto) i za przestępstwo to na podstawie art. 56 ust. 3 u.p.n. i art. 33 § 1 i 3 k.k. wymierzył mu kary 3 lat pozbawienia wolności i grzywny w liczbie 200 stawek dziennych w wysokości po 200 zł każda i w pkt II na podstawie art. 70 ust. 4 u.p.n. zasądził od oskarżonego P. L. na rzecz Stowarzyszenia (...) nawiązkę w kwocie 20.000 zł; w pkt III uznał oskarżonego P. L. za winnego popełnienia przestępstwa z art. 62b ust. 2 u.p.n. w zw. z art. 64 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. (przedmiotem posiadania była znaczna ilość nowej substancji psychoaktywnej z grupy syntetycznych kannabinoidów - grupa (...) o nazwie E. (...) o wadze 72,55 grama) i za przestępstwo to na podstawie art. 62b ust. 2 u.p.n. wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności; w pkt IV uznał oskarżonego P. L. za winnego popełnienia przestępstwa z art. 263 § 2 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. (przedmiotem posiadania bez wymaganego zezwolenia była amunicja do broni palnej w postaci jednego naboju kal. 6,35 mmx 15,5) i za przestępstwo to na podstawie art. 263 § 2 k.k. wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności; w pkt V uznał oskarżonego P. L. za winnego popełnienia przestępstwa z art. 180a k.k. (prowadził, mimo cofnięcia uprawnień, samochód osobowy marki B. na drodze z m. B. gm. M. do m. G. gm. G. i z powrotem) i za przestępstwo to na podstawie art. 180a k.k. wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności a na podstawie art. 42 § 1a pkt 1 k.k. w zw. z art. 43 § 1 k.k. orzekł wobec niego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 2 lat; w pkt VI uznał oskarżonego P. L. za winnego popełnienia przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. w zb. z art. 180a k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. (prowadził, mimo cofnięcia uprawnień, samochód osobowy marki B. na drodze krajowej DK nr (...) w M. , znajdując się pod wpływem środka odurzającego w postaci kokainy w stężeniu 9,2 ng/ml i benzoiloekgoniny w stężeniu 335,8 ng/ml) i za przestępstwo to na podstawie art. 178a § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności a na podstawie art. 42 § 2 k.k. w zw. z art. 43 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 4 lat a na podstawie art. 43a § 2 k.k. orzekł od oskarżonego na rzecz Funduszu świadczenie pieniężne w kwocie 5.000 zł; w pkt VII uznał oskarżonego P. L. za winnego popełnienia przestępstwa z art. 180a k.k. (prowadził, mimo cofnięcia uprawnień, samochód osobowy marki B. po drodze publicznej na ulicy (...) w S. ) i za przestępstwo to na podstawie art. 180a k.k. wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności a na podstawie art. 42 § 1a pkt 1 k.k. w zw. z art. 43 § 1 k.k. orzekł wobec niego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 1 roku; w pkt VIII uznał oskarżonego P. L. za winnego popełnienia przestępstwa z art. 63 ust. 3 u.p.n. w zw. z art. 64 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. (uprawa ziela konopi innych niż włókniste z systemem nawadniania i oświetlenia dotyczyła roślin w ilości 215 krzewów i uprawa ta mogła dostarczyć znacznej ilości opisanej konopi w ilości nie mniejszej niż 4730 gram marihuany a miała ona miejsce w okresie „od nieustalonej daty do dnia (...) r. w m. B. 23a, gm. S. ”) i za przestępstwo to na podstawie art. 63 ust. 3 u.p.n. wymierzył mu karę 3 lat pozbawienia wolności a na podstawie art. 70 ust. 4a u.p.n. orzekł wobec niego na rzecz Funduszu świadczenie pieniężne w kwocie 10.000 zł a w pkt IX na podstawie art. 70 ust. 4 u.p.n. zasądził od oskarżonego P. L. na rzecz Stowarzyszenia (...) nawiązkę w kwocie 20.000 zł; w pkt X uznał oskarżonego P. L. za winnego popełnienia przestępstwa z art. 63 ust. 3 u.p.n. w zb. z art. 53 ust. 2 u.p.n. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. (oskarżony uprawiał ziele konopi innych niż włókniste, która to uprawa dostarczyła znacznej ilości konopi a po ścięciu roślin i ich wysuszeniu przy pomocy profesjonalnej suszarni, uzyskał łącznie co najmniej 8261 gram marihuany i ta uprawa łącznie z uzyskaniem z niej suszu marihuany miała miejsce „od nieustalonej daty do dnia (...) r. w m. B. 23a, gm. S. ”) i za przestępstwo to na podstawie art. 53 ust. 2 u.p.n. w zw. z art. 11 § 3 k.k. i art. 33 § 1 i 3 k.k. w zw. z art. 57b k.k. wymierzył mu kary 4 lat pozbawienia wolności i grzywny w liczbie 200 stawek dziennych w wysokości po 200 zł każda, na podstawie art. 70 ust. 4a u.p.n. orzekł od oskarżonego na rzecz Funduszu świadczenie pieniężne w kwocie 10.000 zł a w pkt XI na podstawie art. 70 ust. 4 u.p.n. zasądził od oskarżonego na rzecz Stowarzyszenia (...) nawiązkę w kwocie 20.000 zł; w pkt XII na podstawie art. 85 § 1 k.k. w zw. z art. 86 § 1 i 2 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. połączył orzeczone wobec oskarżonego P. L. kary pozbawienia wolności i grzywny i wymierzył mu kary łączne 6 lat pozbawienia wolności i grzywny w liczbie 300 stawek dziennych w wysokości po 200 zł każda a w pkt XIII na podstawie art. 90 § 2 k.k. w zw. z art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 k.k. połączył orzeczone wobec tego oskarżonego środki karne w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym i orzekł wobec niego ten środek karny na łączny okres 5 lat; w pkt XIV uznał oskarżonego N. P. za winnego popełnienia przestępstwa z art. 62 ust. 2 u.p.n. (przedmiotem posiadania były znaczne ilości środków odurzających i substancji psychotropowych w postaci amfetaminy w ilości 1264,78 gram, (...) w ilości 1761,04 gram, kokainy w ilości 690,37 gram, ziela konopi innych niż włókniste w ilości 98,23 gram, ziela konopi innych niż włókniste wraz z obecnością amfetaminy w ilości 244,35 gram i inne) i za przestępstwo to na podstawie art. 62 ust. 2 u.p.n. wymierzył mu karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności a na podstawie art. 70 ust. 4a u.p.n. orzekł wobec oskarżonego na rzecz Funduszu świadczenie pieniężne w kwocie 10.000 zł, zaś w pkt XV na podstawie art. 70 ust. 4 u.p.n. zasądził od oskarżonego na rzecz Stowarzyszenia (...) nawiązkę w kwocie 20.000 zł; w pkt XVI uznał oskarżonego N. P. za winnego popełnienia przestępstwa z art. 263 § 2 k.k. (przedmiotem posiadania bez zezwolenia była amunicja do broni palnej w postaci 49 scalonych nabojów kaliber 9 mm x 19 L. ) i za przestępstwo to na podstawie art. 263 § 2 k.k. wymierzył mu karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności a na podstawie art. 43a § 2 k.k. orzekł od oskarżonego na rzecz Funduszu świadczenie pieniężne w kwocie 10.000 zł; w pkt XVII na podstawie art. 85 § 1 k.k. w zw. z art. 86 § 1 i 2 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. połączył orzeczone wobec oskarżonego N. P. kary pozbawienia wolności i wymierzył mu karę łączną 3 lat pozbawienia wolności, na poczet której w pkt XVIII na podstawie art. 63 § 1 k.k. zaliczył okres jego tymczasowego aresztowania w sprawie od (...) w pkt XIX zasądził od każdego z oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa po części z należnych od nich części poniesionych wydatków i tak: - od oskarżonego P. L. kwotę 68.000 zł, - od oskarżonego N. P. kwotę 24.000 zł a zwolnił oskarżonych od ponoszenia wydatków w pozostałych częściach oraz od opłat. Jak już wyżej powiedziano, wnioskujący o niniejsze uzasadnienie prokurator ograniczył swój wniosek do orzeczenia Sądu Apelacyjnego o karach i innych konsekwencjach prawnych czynu i też tylko do tego zakresu rozstrzygnięcia Sąd Apelacyjny ogranicza niniejsze uzasadnienie. Jedynie wspomnieć należy, iż w przypadku czynów zarzucanych a następnie przypisanych oskarżonemu P. L. w punktach VIII i X, Sąd Apelacyjny, kierując się treścią art. 455 k.p.k. , nie zmieniając ustaleń faktycznych, uznał, iż czyny te stanowią jedno przestępstwo kwalifikowane z art. 63 ust. 3 i art. 63 ust. 3 w zb. z art. 53 ust. 2 u.p.n. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. Trzeba bowiem zauważyć, iż Sąd I instancji w sposób jasny przyjął w pkt X, iż uprawa ziela konopi innych niż włókniste przy pomocy profesjonalnej linii do takiej uprawy, wyposażonej w system nawadniania i oświetlenia, która to uprawa dostarczyła znacznej ilości opisanej konopi a po ścięciu i wysuszeniu, przy pomocy profesjonalnej suszarni, oskarżony uzyskał co najmniej 8261 gram marihuany, przy czym zarówno uprawianie przez oskarżonego tego ziela, jak i dalsze czynności polegające na ścięciu roślin, ich wysuszeniu i uzyskaniu gotowego produktu w postaci marihuany działo się w krótkich odstępach czasu i w wykonaniu z góry powziętego zamiaru a działania te miały miejsce dokładnie w tym samym czasie i miejscu, jak przypisana oskarżonemu oddzielnie w pkt VIII wyroku uprawa dokładnie przy pomocy tej samej profesjonalnej linii do uprawy ziela konopi innych niż włókniste roślin ziela konopi w ilości 215 krzewów, które zostały zabezpieczone przez organy ścigania w dniu (...) r. W tych zaś okolicznościach bez wątpienia ta ujawniona uprawa w postaci jeszcze rosnących roślin konopi w doniczkach była częścią z góry powziętego przez oskarżonego zamiaru uprawiania tych roślin a następnie ich ścinania, suszenia i uzyskiwania gotowego produktu w postaci środka odurzającego – marihuany. Te okoliczności więc jasno wskazują, iż to zachowanie oskarżonego, „rozbite” przez Sąd I instancji za aktem oskarżenia na dwa odrębne, pozostające w zbiegu realnym przestępstwa, w rzeczywistości stanowiło jedno przestępstwo ciągłe o wskazanej już wyżej kwalifikacji prawnej czynu. W związku zaś z powyższą zmianą zaszła konieczność orzeczenia wobec oskarżonego P. L. jednej kary (pozbawienia wolności i grzywny), jak i jednego obligatoryjnego świadczenia pieniężnego. Należy tu przypomnieć, że zarzut niewspółmierności kary, jako zarzut z kategorii ocen, można zasadnie podnosić wówczas, „gdy kara jakkolwiek mieści się w granicach ustawowego zagrożenia, nie uwzględnia w sposób właściwy zarówno okoliczności popełnienia przestępstwa, jak i osobowości sprawcy, innymi słowy – gdy w społecznym odczuciu jest karą niesprawiedliwą”. Niewspółmierność więc zachodzi wówczas, gdy suma zastosowanych kar i innych środków, wymierzona za przypisane przestępstwa, nie odzwierciedla należycie stopnia szkodliwości społecznej czynu i nie uwzględnia w wystarczającej mierze celów kary (por. wyrok SN z dnia 11.04.1985 r., V KRN 178/85, OSNKW 1985, nr 7-8, poz. 60; wyrok SN z dnia 30.11.1990 r., WR 363/90, OSNKW 1991, nr 7-9, poz. 39). Trzeba jednak pamiętać, że zgodnie z art. 438 pkt 4 k.p.k. ta niewspółmierność kary musi być „rażąca”. Chodzi tu więc przy wykazaniu tego zarzutu nie o każdą różnicę co do wymiaru kary, ale o „różnicę ocen tak zasadniczej natury, iż karę dotychczas wymierzoną nazwać można byłoby – również w potocznym znaczeniu tego słowa – rażąco niewspółmierną, to jest niewspółmierną w stopniu nie dającym się wręcz zaakceptować” (wyrok SN z dnia 2.02.1995 r., II KRN 198/94, OSNPP 1995, nr 6, poz. 18). I. Apelacja obrońcy oskarżonego P. L. W przypadku orzeczonych kar pozbawienia wolności trudno wręcz dopatrywać się jakichkolwiek nieprawidłowości przy ich wymierzeniu. Sąd I instancji odnośnie czynu z pkt I trafnie wskazał na takie okoliczności obciążające jak rodzaj narkotyku (amfetamina a więc narkotyk „twardy”) i jego ilość będącego przedmiotem obrotu, w którym oskarżony uczestniczył, wielokrotna uprzednia jego karalność a do tego jeszcze działanie w warunkach art. 64 § 1 k.k. i to krótko po opuszczeniu zakładu karnego. Również sam rodzaj tego przestępstwa, w tym chęć „łatwego” osiągnięcia przez oskarżonego w ten sposób korzyści majątkowej nie uzasadnia łagodzenia orzeczonej kary. Przy czym słusznie Sąd Okręgowy nie dopatrzył się jakichś okoliczności łagodzących pozwalających na zakwestionowanie wymiaru orzeczonej kary pozbawienia wolności, jak i zresztą wymiaru (dokładniej mówiąc liczby stawek) orzeczonej wobec oskarżonego grzywny (sekcja 4 uzasadnienia na str. 32-33). Odnośnie czynu przypisanego oskarżonemu w pkt III Sąd I instancji trafnie na niekorzyść oskarżonego przyjął same ilości i rodzaj posiadanej przez oskarżonego nowej substancji psychoaktywnej, wielokrotną uprzednią karalność oskarżonego, jak i jego działanie w warunkach art. 64 § 1 k.k. i to krótko po opuszczeniu zakładu karnego. Słusznie też Sąd Okręgowy nie dopatrzył się jakichś szczególnych okoliczności łagodzących (sekcja 4 formularza uzasadnienia na str. 33). Odnośnie czynu przypisanego oskarżonemu w pkt IV Sąd I instancji trafnie na niekorzyść oskarżonego przyjął jego wielokrotną uprzednią karalność, natomiast na korzyść przyjął ilość posiadanej amunicji, tj. jeden nabój (sekcja 4 formularza uzasadnienia na str. 33-34). W tym przypadku zresztą kara pozbawienia wolności stanowi minimum ustawowe, więc nie ma żadnych podstaw, by uznać ją za nadmiernie surową. Odnośnie czynu przypisanego w pkt V Sąd Okręgowy trafnie na niekorzyść oskarżonego przyjął uprzednią wielokrotną karalność oskarżonego, słusznie nie dopatrując się szczególnych okoliczności, pozwalających na łagodniejsze potraktowanie oskarżonego (sekcja 4 uzasadnienia wyroku na str. 34). Zresztą warto nadmienić, iż oskarżony, po cofnięciu uprawnień, poruszał się samochodem osobowym marki B. przewożąc nim narkotyki, za obrót którymi został skazany w pkt I wyroku a nadto oskarżony poruszał się po dość długim odcinku dróg krajowych, pokonując z miejscowości B. do G. i z powrotem łącznie dystans ponad 200 km. Wynikający z tych okoliczności stopień winy i społecznej szkodliwości czynu, do którego odwołuje się Sąd I instancji pozwala na uznanie, iż kara ta nie jest w żaden sposób wygórowana i jakiekolwiek jej kwestionowanie na korzyść oskarżonego nie zasługuje na uwzględnienie. Odnośnie czynu przypisanego oskarżonemu w pkt VI należy wypowiedzieć się w podobny sposób jak wyżej. Tym razem bowiem na niekorzyść oskarżonego przemawia nie tylko jego dotychczasowa wielokrotna karalność, ale i wyczerpanie jednym zachowaniem znamion dwóch przestępstw a do tego jeszcze doprowadzenie przez niego w czasie tej jazdy do kolizji drogowej. Na te okoliczności trafnie zwraca uwagę Sąd I instancji w sekcji 4 formularza uzasadnienia na str. 34, słusznie też nie dostrzegając żadnych okoliczności, które pozwalałyby na złagodzenie wymiaru kary pozbawienia wolności. Słusznie znów Sąd Okręgowy za przestępstwo z art. 180a k.k. przypisane w pkt VII wymierzył karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, biorąc na niekorzyść oskarżonego jego wielokrotną karalność (sekcja 4 formularza uzasadnienia na str. 35). Trafnie też Sąd I instancji nie znajduje żadnych okoliczności łagodzących, pozwalających na łagodniejsze potraktowanie oskarżonego. Nie można bowiem zapominać, iż oskarżony w łamaniu zasad wynikających z art. 180a k.k. jest wyjątkowo uporczywy, skoro tylko w toku niniejszego postępowania za prowadzenie samochodu osobowego, mimo cofnięcia uprawnień, jest skazywany aż trzykrotnie. W przypadku czynu (który Sąd Okręgowy „rozbił” na dwa przestępstwa w punktach VIII i X) Sąd I instancji zasadnie na niekorzyść oskarżonego przyjął takie okoliczności jak wielkość uprawy, jej profesjonalny charakter (dobre zorganizowanie przy pomocy profesjonalnej aparatury), ilość wytworzonego już z tej uprawy środka odurzającego, sięgająca ponad 8 kg, jak i wypełnienie jednym czynem łącznym znamion dwóch różnych przestępstw narkotykowych a także uprzednią jego wielokrotną karalność, działanie w ramach recydywy określonej w art. 64 § 1 k.k. i to w niedługim czasie po opuszczeniu zakładu karnego. Trafnie też Sąd I instancji nie dostrzegł jakichś szczególnych okoliczności łagodzących (sekcja 4 formularza uzasadnienia na str. 35-35). Powyższe okoliczności również są adekwatne co do wymiaru (liczby stawek dziennych) orzeczonej za przestępstwo z pkt X. Sąd I instancji za przestępstwo przypisane w pkt VIII wymierzył karę 3 lat pozbawienia wolności a za przestępstwo przypisane w pkt X wymierzył kary 4 lat pozbawienia wolności i grzywny w liczbie 200 stawek dziennych. Sąd Apelacyjny, przyjmując, iż oba te czyny stanowią jedno przestępstwo, był zobligowany za to przestępstwo wymierzyć oskarżonemu jedną karę pozbawienia wolności i jedną karę grzywny. Kierując się dokładnie tymi samymi okolicznościami, jak Sąd Okręgowy, Sąd Apelacyjny uznał, iż w świetle zasad określonych w art. 53 k.k. w pełni wystarczająca za to przestępstwo będzie kara 4 lat pozbawienia wolności i kara grzywny w liczbie 200 stawek dziennych, o czym Sąd Apelacyjny orzekł w pkt 2a wyroku na podstawie wskazanych tam przepisów. Należy podkreślić, iż kara ta odpowiada wymiarem karze orzeczonej w pkt X. Sąd odwoławczy nie znalazł podstaw, by karę pozbawienia wolności za to przestępstwo wymierzyć w wyższej wysokości, co także dotyczy grzywny, bowiem w tym przypadku nie rozważa się popełnienia dwóch oddzielnych przestępstw a po drugie zachowanie polegające tylko na uprawie konopi było częścią całego przestępczego przedsięwzięcia oskarżonego, przy czym dopiero sam fakt wytwarzania z tej uprawy środka odurzającego w znacznych ilościach w sposób szczególny rzutował na stopień winy i stopień społecznej szkodliwości tego czynu. Bez wątpienia więc łączny obraz tego zachowania się oskarżonego, przy uwzględnieniu wszystkich wskazanych wyżej okoliczności obciążających i przy braku okoliczności zasługujących na uwzględnienie na korzyść oskarżonego pozwalał na orzeczenie za to przestępstwo wobec oskarżonego P. L. wspomnianych już wyżej kar pozbawienia wolności i grzywny. Mając na uwadze omawiane tu zmiany dotyczące zarówno samego czynu, jak i jego kwalifikacji prawnej, wyeliminowanie dwóch kar jednostkowych pozbawienia wolności i wymierzenie przez Sąd Apelacyjny w ich miejsce jednej kary pozbawienia wolności, jak i wymierzenie za przyjęty przez Sąd Apelacyjny czyn kary grzywny zaszła konieczność orzeczenia wobec oskarżonego P. L. nowych kar łącznych pozbawienia wolności i grzywny. W domyśle bowiem poprzednie kary łączne pozbawienia wolności i grzywny orzeczone w pkt XII, w związku z w/w modyfikacjami orzeczeń z punktów VIII i X zaskarżonego wyroku utraciły moc ( art. 568a § 2 k.p.k. w zw. z art. 575 § 2 k.p.k. ). Sąd Apelacyjny więc, kierując się powyższymi przesłankami, w pkt 2c wyroku uchylił w/w kary łączne orzeczone w pkt XII i łącząc orzeczone wobec oskarżonego P. L. kary jednostkowe pozbawienia wolności w punktach I, III, IV, V i VI zaskarżonego wyroku i w pkt 2a wyroku Sądu Apelacyjnego orzekł wobec tego oskarżonego karę łączną 5 lat pozbawienia wolności. Natomiast łącząc orzeczone wobec oskarżonego P. L. kary grzywny w pkt I zaskarżonego wyroku i w pkt 2a wyroku Sądu Apelacyjnego orzekł wobec niego karę łączną grzywny w liczbie 300 stawek dziennych. Kierując się brzmieniem art. 86 § 1 k.k. (w brzmieniu obowiązującym przed 1.10.2023 r.) Sąd Apelacyjny mógł wymierzyć karę pozbawienia wolności w granicach od 4 lat i 1 miesiąca do 10 lat pozbawienia wolności. Sąd Apelacyjny doszedł do przekonania, iż kara łączna pozbawienia wolności w wymiarze 5 lat, a bez wątpienia kara ta winna być łagodniejsza z powodu mniejszej ilości kar podlegających łączeniu, niż w przypadku łączenia tych kar przez Sąd I instancji, jak i mniej rozpiętych granic określonych w art. 86 § 1 k.k. , będzie wystarczająca, mając na uwadze zasady jej wymiaru i jej cele określone w art. 85a k.k. i art. 53 k.k. Poza tym Sąd Apelacyjny mógł wymierzyć oskarżonemu P. L. karę łączną grzywny w granicach od 201 stawek dziennych do 400 stawek dziennych. Skoro Sąd Okręgowy w przypadku tej kary łączył również dwie kary jednostkowe pozbawienia wolności o tej samej liczbie stawek dziennych, to Sąd Apelacyjny uznał, iż orzeczenie kary łącznej w tożsamym rozmiarze, tj. w liczbie 300 stawek dziennych będzie w pełni sprawiedliwe. Łącznie zaś obie kary łączne stanowią dla oskarżonego P. L. wystarczającą dolegliwość w świetle wskazanych już wyżej zasad wymiaru i celów kary, mając na uwadze całą zawartość kryminalną zachowania się oskarżonego, będącego przedmiotem niniejszego postępowania. Mając zaś na uwadze wszystkie wyżej przytoczone okoliczności, które uzasadniają takie właśnie ukształtowanie kar jednostkowych i kar łącznych pozbawienia wolności i grzywny, zarzut postawiony w pkt 1 apelacji uznać należy za bezzasadny. Trudno bowiem zrozumieć jakie to jeszcze okoliczności i to istotne w tej sprawie występują, które uzasadniałyby znaczne złagodzenie orzeczonych wobec oskarżonego P. L. kar i to w taki sposób, by je orzec w dolnej granicy ustawowego zagrożenia i by w przypadku kar łącznych w sposób wydatniejszy zastosować zasadę absorpcji. Trudno bowiem przyjąć, by brak osiągnięcia przez oskarżonego korzyści majątkowej uzasadniał jakiekolwiek dodatkowe łagodzenie kar. Skarżąca przy tym nawet nie stara się wykazać, jakie to „okoliczności sprawy” miałyby również przemawiać za łagodzeniem tych kar. Należy natomiast zgodzić się częściowo z zarzutem postawionym w pkt 5 apelacji a dotyczącym orzeczenia przez Sąd Okręgowy wobec oskarżonego P. L. fakultatywnych nawiązek. Sąd I instancji wprawdzie wprost nie ustalił sytuacji majątkowej oskarżonego P. L. , ale bez wątpienia tę sytuację uznał za dość trudną, skoro częściowo zwolnił go od obowiązku ponoszenia kosztów procesu, w tym i opłaty w trybie art. 624 § 1 k.p.k. i art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r., poz. 123). Tymczasem z ustaleń poczynionych w toku niniejszego postępowania, a przytoczonych w treści aktu oskarżenia na k. 122, wynika, że oskarżony nigdzie nie pracuje, nie posiada żadnych źródeł dochodów. Natomiast w trakcie pobytu na wolności oskarżony posiadał status bezrobotnego (k. 315-318). Mając przy tym na uwadze poważny stan zdrowia oskarżonego (k. 319-406), jak i jego znaczne uzależnienie od środków psychoaktywnych wymagających podjęcia terapii uzależnień (k. 1525-1534, 1556-1565), nie mówiąc już o długotrwałym pozbawieniu go wolności w niniejszej sprawie, oskarżony ma znacznie ograniczone możliwości zarobkowania, które aktualnie praktycznie są niemożliwe. Rację ma więc skarżąca, podnosząc, iż sytuacja majątkowa oskarżonego, w tym brak uzyskiwania przez niego dochodów i brak możliwości wykonywania pracy zarobkowej wskazują na zbędność dodatkowego obciążania finansowego oskarżonego. Należy bowiem zgodzić się z tezą, że obciążanie fakultatywną nawiązką ma sens wyłącznie wtedy, gdy rzeczywiście istnieją realne szanse na wykonanie przez oskarżonego tego środka kompensacyjnego. Skoro zaś taka realność nie istnieje, a wystarczające jednocześnie będą orzeczone wobec oskarżonego kary, jak i środki karne (tu: obligatoryjne świadczenia pieniężne) to zbędne jest dodatkowe obciążanie oskarżonego fakultatywnymi nawiązkami. Orzeczenie zaś nawiązek na podstawie art. 70 ust. 4 u.p.n. w tych okolicznościach sprawy świadczy już o nadmiernym fiskalnym obciążeniu oskarżonego (przy orzeczonej karze łącznej grzywny, jak i przy orzeczeniu obligatoryjnych świadczeń pieniężnych), nie mówiąc o długoletniej karze pozbawienia wolności, co świadczy o rażącej niewspółmierności orzeczonej kary. Należy tylko dodać, iż oskarżony sam jest uzależniony od środków psychoaktywnych i wymaga stosownej terapii. Mając przy tym na uwadze fakt, iż oskarżony sam sięga po zażywanie środków i substancji, które są przedmiotem przypisanych mu czynów narkotykowych i jest od nich uzależniony, to tym bardziej, w świetle ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii obciążanie go nawiązkami za przypisane mu przestępstwa nie zasługuje na aprobatę. Tym samym, kierując się art. 438 pkt 4 k.p.k. w zw. z art. 437 k.p.k. Sąd Apelacyjny w tym względzie zmienił zaskarżony wyrok i uchylił orzeczenia o nawiązkach zawarte w punktach II, IX i XI, o czym Sąd Apelacyjny orzekł w pkt IIb wyroku. Poza tym powyższe okoliczności dotyczące sytuacji majątkowej oskarżonego, jego możliwości zarobkowania spowodowały, iż Sąd Apelacyjny, poniekąd kierując się omawianym tu zarzutem apelacyjnym, złagodził (dokładniej mówiąc obniżył) wysokość stawki dziennej grzywny do kwoty 50 zł (tak orzekł w pkt 2c wyroku) i taką też stawkę Sąd Apelacyjny przyjął do grzywny orzeczonej w pkt 2a wyroku, jak i do kary łącznej grzywny orzeczonej w pkt 2c wyroku. Trzeba bowiem nadmienić, iż to właśnie przy ustaleniu stawki dziennej bierze się pod uwagę dochody sprawcy, jego warunki osobiste, rodzinne, stosunki majątkowe i możliwości zarobkowe, o czym stanowi art. 33 § 3 k.k. Bez wątpienia zaś przyjęta przez Sąd I instancji wysokość stawki dziennej na kwotę 200 zł tych okoliczności nie uwzględnia. Sąd Apelacyjny nie znalazł natomiast podstaw do obniżenia wysokości orzeczonych obligatoryjnych świadczeń pieniężnych. Sąd Okręgowy świadczenia te orzekł w punktach VI (tu: w najniższej możliwej wysokości na podstawie art. 43a § 2 k.k. ) oraz w punktach VIII i X (tu: na podstawie art. 70 ust. 4a u.p.n. w wysokości po 10.000 zł). Kwot tych nie można uznać za wygórowanych, skoro świadczenie pieniężne na podstawie art. 70 ust. 4a u.p.n. może być orzeczone w wysokości do 60.000 zł. Nie znajdując więc podstaw do obniżenia wysokości tego świadczenia, Sąd Apelacyjny, skazując oskarżonego w pkt 2a wyroku za jedno przestępstwo ciągłe (składające się z czynów przypisanych oskarżonemu właśnie w punktach VIII i X) na podstawie art. 70 ust. 4a u.p.n. orzekł wobec oskarżonego obligatoryjne świadczenie pieniężne na rzecz Funduszu w wysokości wskazanej kwoty 10.000 zł. Zarzut apelacyjny z pkt 3 okazał się niezasadny. Sąd Okręgowy nie naruszył wskazanych przez apelującą przepisów, zwłaszcza art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 627 k.p.k. , bowiem przepis art. 627 k.p.k. nakłada wręcz na sąd obowiązek zasądzenia od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych. Skoro bowiem oskarżony okazał się winnym zarzucanych mu czynów i został za te czyny skazany, to właśnie konsekwencją tego skazania jest obciążenie oskarżonego tymi kosztami. Sąd I instancji mógł jedynie skorzystać z uprawnienia, choć nie miał takiego obowiązku, wynikającego z treści art. 624 § 1 k.p.k. Zresztą Sąd I instancji z tego uprawnienia skorzystał, zwalniając oskarżonego od części kosztów sądowych w postaci wydatków Skarbu Państwa, jak i od opłaty. Próba przekonania przez skarżącą, iż to obciążenie oskarżonego jest „dodatkową karą” nałożoną na oskarżonego nie może więc przekonywać. To oskarżony bowiem swoim przestępczym działaniem wywołał te koszty procesu i to on, jak wyżej powiedziano, jest obowiązany je ponieść. II. Apelacja obrońcy oskarżonego N. P. . Ad. 1 i 2 Zarzut ten, choć podniesiony w dwóch punktach, odwołuje się w rzeczywistości do zarzutu rażącej niewspółmierności kary. Sąd Okręgowy, wymierzając oskarżonemu N. P. karę za przestępstwo przypisane w pkt XIV trafnie uwzględnił na niekorzyść oskarżonego znaczną ilość posiadanych środków psychoaktywnych idącą w kilogramy, z przewagą substancji psychotropowych a także różnorodność tych środków. Na korzyść zaś przyjął dotychczasową niekaralność oskarżonego i podjęcie przez niego terapii (sekcja 4 formularza uzasadnienia na str. 38). Natomiast w przypadku przestępstwa przypisanego oskarżonemu w pkt XVI zasadnie na niekorzyść oskarżonego uwzględnił ilość posiadanej amunicji do broni palnej w postaci 49 nabojów, zaś na korzyść przyjął dotychczasową niekaralność oskarżonego (sekcja 4 formularza uzasadnienia na str. 39). Mając na uwadze wymierzone kary jednostkowe pozbawienia wolności w wymiarach 2 lat i 6 miesięcy oraz 1 roku i 6 miesięcy, ostatecznie Sąd Okręgowy orzekł wobec oskarżonego karę łączną 3 lat pozbawienia wolności. Nie ulega wątpliwości, iż kary jednostkowe pozbawienia wolności nie są nadmierne, jeżeli właśnie uwzględni się okoliczności każdego z tych przestępstw, jak i ustawowe zagrożenia karami. W przypadku przestępstwa narkotykowego, mając na uwadze aż tak znaczną ilość i różnorodność posiadanych przez oskarżonego narkotyków nie ulega wątpliwości, iż oskarżony ten, mimo zapewnień wyrażanych w wyjaśnieniach, nie posiadał ich jedynie na własny użytek, na co zasadnie zwraca uwagę Sąd I instancji (sekcja 3 formularza uzasadnienia na str. 31). Te okoliczności wskazują więc wyraźnie na to, iż orzeczona za to przestępstwo kara nie może zbliżać się do dolnej granicy ustawowego zagrożenia. Bez wątpienia więc orzeczona kara w wymiarze 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności jest karą, która uwzględnia wszystkie niezbędne w tej sprawie okoliczności samego czynu, w tym stopnia winy oskarżonego i stopnia społecznej szkodliwości tego czynu a także wspomniane już wyżej okoliczności obciążające i łagodzące. To samo należy odnieść do kary orzeczonej za przestępstwo z art. 263 § 2 k.k. Przestępstwo to bowiem jest zagrożone karą pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8. Ilość i rodzaj posiadanej przez oskarżonego amunicji do broni palnej nie pozostawia wątpliwości, iż właśnie orzeczona wobec oskarżonego kara 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności jest w pełni adekwatna do okoliczności, na które trafnie wskazuje Sąd I instancji. Wreszcie kara łączna pozbawienia wolności tylko nieznacznie, bo o 5 miesięcy przewyższa dolną granicę kary łączną, wskazaną w art. 86 § 1 k.k. Tym samym choćby już z tej racji kara ta nie może zostać uznana za niewspółmiernie surową, zwłaszcza, gdy weźmie się pod uwagę różnorodzajowość obu przypisanych oskarżonemu przestępstw. Tym samym nie można zgodzić się z zarzutami apelującej, iż Sąd I instancji w sposób wadliwy zastosował przepisy art. 53 k.k. a tym samym ukształtował obie kary jednostkowe i karę łączną pozbawienia wolności w taki sposób, że uznać należy je za niewspółmiernie surowe. Przy czym ani tak znaczne ilości i różnorodzajowość posiadanych przez oskarżonego narkotyków, jak i dość znaczna ilość posiadanej przez niego bez zezwolenia amunicja do broni palnej nie uzasadnia, zgodnie z wolą skarżącej, jakiegokolwiek łagodzenia kar. Natomiast aktualna postawa oskarżonego, do której odwołuje się skarżąca pozwoliła na wymierzenie takich właśnie dość łagodnych kar a nie kar znacznie surowszych. Ad. 5. W świetle tego, co wyżej powiedziano, oskarżony, w przypadku przestępstwa z art. 263 § 2 k.k. nie zasługiwał na łagodniejsze potraktowanie poprzez sięgnięcie po przepis art. 37a § 1 k.k. Skarżąca przy tym zapomina, iż przepis ten mógłby mieć zastosowanie w sytuacji, gdyby wymierzona za to przestępstwo kara pozbawienia wolności nie byłaby surowsza od roku. Skoro zaś wymierzona kara wynosi 1 rok i 6 miesięcy i kara ta zasługuje ze strony Sądu odwoławczego na akceptację, to o obrazie art. 37a § 1 k.k. nie może być w ogóle mowy. Tym samym zarzut ten uznać należy za bezzasadny. Ad. 3. Zarzut ten okazał się częściowo zasadny i należy do niego odnieść się dokładnie w tożsamy sposób, jak uczyniono to wyżej przy ustosunkowaniu się do zarzutu z pkt 5 apelacji obrońcy oskarżonego P. L. . Tak jak w przypadku oskarżonego L. , tak i w tym Sąd I instancji wprawdzie wprost nie ustalił sytuacji majątkowej oskarżonego, ale zwalniając go częściowo od ponoszenia kosztów sądowych i od opłaty wskazał, iż oskarżony ten posiada trudną sytuację majątkową (sekcja 7 formularza uzasadnienia na str. 41). Również co do tego oskarżonego z ustaleń przytoczonych przez prokuratora w akcie oskarżenia na k. 124 wynika, iż oskarżony jest osobą bezrobotną, bez własnego dochodu, pozostającą na utrzymaniu konkubiny. Okoliczności te zresztą znajdują potwierdzenie w materiale dowodowym. Oskarżony bowiem posiada status bezrobotnego (k. 410-445). Mając przy tym na uwadze poważny stan zdrowia oskarżonego wynikający z jego znacznego uzależnienia mieszanego od alkoholu, narkotyków i dopalaczy, wymagającego terapii uzależnień (k. 512-518, 527-531 t.o. nr 4) i przystąpienie przez niego do terapii uzależnień (k. 407-408), oskarżony ten ma znacznie ograniczone możliwości zarobkowania. Rację ma więc skarżąca, iż w przypadku oskarżonego orzeczenie fakultatywnej nawiązki za przestępstwo narkotykowe nie znajdowało racjonalnego uzasadnienia, tym bardziej, iż oskarżony sam jest osobą uzależnioną od środków, które posiadał i sam wymaga stosownej pomocy w związku z koniecznością odbycia terapii uzależnień. Kierując się więc tymi okolicznościami, tak jak w przypadku oskarżonego L. , tak i w tym Sąd Apelacyjny na podstawie art. 438 pkt 4 k.p.k. w zw. z art. 437 k.p.k. zmienił zaskarżony wyrok, uchylając orzeczenie o nawiązce z pkt XV, o czym orzekł w pkt 2b wyroku. Sąd Apelacyjny nie znalazł natomiast podstaw do obniżenia wysokości orzeczonych obligatoryjnych świadczeń pieniężnych. Sąd Okręgowy świadczenia te orzekł w punktach XIV ((tu: na podstawie art. 70 ust. 4a u.p.n. w wysokości po 10.000 zł) i XVI (tu: na podstawie art. 43a § 2 k.k. w wysokości 10.000 zł). Kwot tych nie można uznać za wygórowanych, skoro świadczenia pieniężne na podstawie tych przepisów mogą być orzeczone w wysokości do 60.000 zł. Tym samym Sąd odwoławczy nie znajduje podstaw do obniżenia wysokości tych obligatoryjnych świadczeń pieniężnych. Ad. 4 Zarzut ten okazał się niezasadny. Na ten temat już wypowiedziano się wyżej, przy ustosunkowaniu się do zarzutu 3 apelacji obrońcy oskarżonego P. L. . Należy więc przypomnieć, iż Sąd Okręgowy nie naruszył przepisu art. 624 § 1 k.p.k. Trzeba wyraźnie zaznaczyć, iż przepis art. 627 k.p.k. nakłada wręcz na sąd obowiązek zasądzenia od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych. Skoro bowiem oskarżony okazał się winnym zarzucanych mu czynów i został za te czyny skazany, to właśnie konsekwencją tego skazania jest obciążenie oskarżonego tymi kosztami. Sąd I instancji mógł jedynie skorzystać z uprawnienia, choć nie miał takiego obowiązku, wynikającego z treści art. 624 § 1 k.p.k. Zresztą Sąd I instancji z tego uprawnienia skorzystał, zwalniając oskarżonego od części kosztów sądowych w postaci wydatków Skarbu Państwa, jak i od opłaty. Należy tylko dodać, iż to oskarżony swoim przestępczym działaniem wywołał te koszty procesu i to on, jak wyżej powiedziano, jest obowiązany je ponieść. Próba więc przekonania przez obrońcę, iż oskarżony powinien zostać w całości od tych kosztów zwolniony nie zasługuje na uwzględnienie. Wniosek I. Apelacja obrońcy oskarżonego P. L. 1. zmiana zaskarżonego orzeczenia i wymierzenie oskarżonemu P. L. za przypisane mu przestępstwa kar jednostkowych w dolnych granicach ustawowego zagrożenia i orzeczenie kary łącznej z zastosowaniem zasady znacznej absorpcji, tj. poprzez wymierzenie oskarżonemu kary łącznej w wymiarze 4 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności; 2. odstąpienie od orzeczenia wobec oskarżonego P. L. za czyny opisane w pkt I, VIII i X wyroku – nawiązek z art. 70 ust. 4 u.p.n. w wysokości po 20.000 zł na rzecz Stowarzyszenia (...) , zaś w zakresie obligatoryjnego świadczenia pieniężnego na rzecz Funduszu za czyny opisane w pkt VIII i X orzeczenie go w dolnych granicach; 3. na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. zwolnienie oskarżonego P. L. od obowiązku zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych. II. Apelacja obrońcy oskarżonego N. P. 1. zmiana zaskarżonego wyroku w punktach XIV, XV, XVI i XVII poprzez orzeczenie łagodniejszych kar jednostkowych za przypisane oskarżonemu przestępstwa i wymierzenie oskarżonemu łącznej kary pozbawienia wolności w stosownie niższym wymiarze oraz orzeczenie łagodniejszych nawiązek wobec oskarżonego oraz o nieorzekanie nawiązki zasądzonej w pkt XV; 2. zmiana z pkt XIX wyroku poprzez zwolnienie oskarżonego od kosztów sądowych w całości; 3. zmiana pkt XVI wyroku poprzez uznanie oskarżonego za winnego czynu z art. 263 § 2 k.k. i wymierzenie mu na podstawie art. 263 § 2 k.k. w zw. z art. 37a § 1 k.k. kary ograniczenia wolności lub kary grzywny. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. I. Apelacja obrońcy oskarżonego P. L. Ad. 1 Wniosek okazał się niezasadny w związku z nieuwzględnieniem zarzutu rażącej niewspółmierności orzeczonych kar. Ad. 2 Wniosek okazał się częściowo zasadny w zakresie dotyczącym uchylenia nawiązek, o czym szerzej wypowiedziano się przy ustosunkowaniu się do zarzutu z pkt 2. Natomiast również przy ustosunkowaniu się do tego zarzutu wskazano na niezasadność domagania się obniżenia wysokości orzeczonych obligatoryjnie świadczeń pieniężnych. Ad. 3 Wniosek okazał się niezasadny z powodów, na które wskazano przy ustosunkowaniu się do zarzutu z pkt 3. II. Apelacja obrońcy oskarżonego N. P. Ad. 1 Wniosek okazał się częściowo zasadny co do uchylenia orzeczenia o nawiązce w pkt XV wyroku. W pozostałym zakresie wniosek jest niezasadny. Powyższe wynika z ustosunkowania się wyżej do zarzutów apelacyjnych z punktów 1, 2 i 3 apelacji. Ad. 2 Wniosek okazał się niezasadny z powodów, na które wskazano przy ustosunkowaniu się do zarzutu z pkt 4. Ad. 3 Wniosek okazał się niezasadny z powodu nieuwzględnienia zarzutu z pkt 5 apelacji. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. Dokonano zmiany kwalifikacji prawnej przestępstw przypisanych oskarżonemu P. L. w punktach VIII i X poprzez przyjęcie tych czynów jako jednego przestępstwa kwalifikowanego z art. 63 ust. 3 i art. 63 ust. 3 w zb. z art. 53 ust. 2 u.p.n. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. ( art. 455 k.p.k. ). Zmiana ta spowodowała także zmiany w zakresie orzeczenia o karach za to przestępstwo, jak i w zakresie orzeczenia o karach łącznych. Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności O powodach tych zmian wyjaśniono wyżej przy ustosunkowaniu się do zarzutów apelacyjnych postawionych w apelacji obrońcy oskarżonego P. L. . 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 0.15.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 0.11. Przedmiot utrzymania w mocy 0.1Utrzymano w mocy rozstrzygnięcia w zakresie winy oskarżonych w popełnieniu przypisanych im przestępstw, jak i ich kwalifikacji prawnych, w zakresie orzeczonych kar jednostkowych (z wyjątkiem kar z punktów VIII i X), kary łącznej orzeczonej wobec oskarżonego N. P. z pkt XVII, w zakresie orzeczenia o świadczeniach pieniężnych i zakazach prowadzenia pojazdów mechanicznych a także o kosztach sądowych (pkt XIX) i w zakresie zaliczenia tymczasowych aresztowań na poczet orzeczonych kar łącznych (pkt XVIII). Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Powyższe rozstrzygnięcia utrzymano w mocy z powodu nieuwzględnienia stawianych pod ich adresem zarzutów apelacyjnych. Zaliczenie tymczasowego aresztowania na poczet kar łącznych pozbawienia wolności znajduje uzasadnienie w treści art. 63 § 1 k.k. , jak i w treści dokumentów na k. 817 t.o. nr 1 oraz k. 3 t.o. nr 4 i k. 570. Pozostałe rozstrzygnięcia dotyczące orzeczonych wobec oskarżonego P. L. zakazów prowadzenia pojazdów mechanicznych i łącznego orzeczenia takiego zakazu nie były kwestionowane przez skarżących i nie wymagały ingerencji ze strony Sądu odwoławczego z urzędu. 0.15.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 0.0.11. Przedmiot i zakres zmiany 0.0.1Zmiana dotyczy kwalifikacji prawnej przestępstw przypisanych oskarżonemu P. L. w punktach VIII i X poprzez przyjęcie tych czynów jako jednego przestępstwa kwalifikowanego z art. 63 ust. 3 i art. 63 ust. 3 w zb. z art. 53 ust. 2 u.p.n. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. ( art. 455 k.p.k. ). Zmiana ta spowodowała także zmiany w zakresie orzeczenia o karach za to przestępstwo, jak i w zakresie orzeczenia o karach łącznych. Nadto dokonano zmiany w zakresie wysokości stawki dziennej grzywny orzeczonej wobec oskarżonego P. L. a także w zakresie orzeczonych wobec obu oskarżonych nawiązek fakultatywnych. Zwięźle o powodach zmiany O powodach tych zmian dokładnie wypowiedziano się wyżej przy ustosunkowaniu się do zarzutów obu apelacji, jak i wyżej w sekcji 4. 0.15.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 0.15.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. Nie dotyczy ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości Nie dotyczy ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 3.1. Konieczność umorzenia postępowania Nie dotyczy ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia 4.1. Nie dotyczy ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 0.15.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania Nie dotyczy 0.15.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności 1. Sąd Apelacyjny spostrzegł, iż w pkt XVIII zaskarżonego wyroku w sposób oczywiście błędny wpisano godzinę zatrzymania oskarżonego N. P. w dniu (...) r. Jak bowiem to wynika z treści protokołu zatrzymania, zatrzymanie to nastąpiło w dniu (...) (k. 3 t.o. nr 4), gdy tymczasem w orzeczeniu tym wpisano godzinę (...) Bez wątpienia to błędne wpisanie godziny jest wynikiem oczywistej omyłki pisarskiej w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.k. , która winna zostać sprostowana w trybie art. 105 § 1-3 k.p.k. , co też Sąd Apelacyjny uczynił. 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności 4. Mając na uwadze częściową zasadność obu apelacji, które doprowadziły do szeregu zmian zaskarżonego wyroku na korzyść obu oskarżonych, Sąd Apelacyjny, kierując się względami słuszności zwolnił obu oskarżonych od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie apelacyjne, w tym od opłat: w przypadku N. P. za to postępowanie a w przypadku P. L. za obie instancje na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. i art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r., poz. 123). 7. PODPIS P. G. M. K. I. P.