II AKA 366/13

Sąd Apelacyjny w Gdańsku, rozpoznając sprawę P. S. oskarżonego o spowodowanie śmierci W. P., uchylił zaskarżony wyrok Sądu Okręgowego w Bydgoszczy i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Sąd Okręgowy skazał oskarżonego za czyn z art. 155 k.k. (nieumyślne spowodowanie śmierci), uznając, że uderzenie pokrzywdzonego w twarz spowodowało upadek, uraz czaszkowo-mózgowy, a w konsekwencji śmierć, którą oskarżony mógł przewidzieć. Apelacja obrońcy oskarżonego zarzuciła sądowi pierwszej instancji błąd w ustaleniach faktycznych, wskazując, że bezpośrednią przyczyną zgonu było zapalenie płuc, a nie uraz, oraz naruszenie przepisów postępowania poprzez niewyczerpanie materiału dowodowego, w tym nieprzeprowadzenie dodatkowej opinii medycznej dotyczącej mechanizmu powstania urazu. Sąd Apelacyjny przychylił się do tych zarzutów. Wskazał, że opinia biegłego wykazała zapalenie płuc jako bezpośrednią przyczynę zgonu, rozwijające się na skutek ciężkiego stanu ogólnego po urazie, ale sąd pierwszej instancji pominął tę okoliczność w uzasadnieniu i ustaleniach faktycznych. Podkreślono również konieczność zbadania etiologii zapalenia płuc oraz prawidłowości leczenia pokrzywdzonego w szpitalu i hospicjum, a także rozważenia koncepcji obiektywnego przypisania skutku w kontekście potencjalnego włączenia się cudzego zakresu odpowiedzialności (np. błędu medycznego). Sąd odwoławczy zobowiązał sąd pierwszej instancji do uzupełnienia postępowania dowodowego, w tym przeprowadzenia opinii uzupełniających, i ponownego rozważenia kwestii związku przyczynowego oraz kwalifikacji prawnej czynu, uwzględniając przy tym rozważania Sądu Najwyższego dotyczące teorii ekwiwalencji i obiektywnego przypisania skutku.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający