II AKA 345/16

Sąd Apelacyjny w GdańskuGdańsk2016-11-16
SAOSKarnewyrok łącznyŚredniaapelacyjny
kara łącznawyrok łącznyapelacjakara pozbawienia wolnościustawa o przeciwdziałaniu narkomaniikodeks karnyobrona z urzędukoszty postępowania

Sąd Apelacyjny utrzymał w mocy wyrok Sądu Okręgowego dotyczący kary łącznej, uznając apelację obrońcy za niezasadną.

Sąd Apelacyjny w Gdańsku rozpoznał apelację obrońcy skazanego A. P. od wyroku Sądu Okręgowego w Gdańsku, który orzekł karę łączną 4 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności. Obrońca zarzucił rażącą niewspółmierność kary i wniósł o zmianę wyroku poprzez zastosowanie zasady pełnej absorpcji. Sąd Apelacyjny uznał apelację za niezasadną, stwierdzając, że kara łączna została wymierzona prawidłowo, z uwzględnieniem wszystkich okoliczności, a związek między popełnionymi przestępstwami nie był na tyle ścisły, aby uzasadniał zastosowanie zasady pełnej absorpcji.

Sąd Apelacyjny w Gdańsku rozpoznał sprawę dotyczącą wyroku łącznego wydanego przez Sąd Okręgowy w Gdańsku, który połączył szereg kar pozbawienia wolności i grzywien orzeczonych wobec skazanego A. P. w różnych postępowaniach, orzekając karę łączną 4 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę łączną grzywny w wymiarze 230 stawek dziennych. Obrońca skazanego złożył apelację, zarzucając rażącą niewspółmierność orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności. Argumentował, że sąd pierwszej instancji nie nadał należytego znaczenia okolicznościom łagodzącym, nie zastosował zasady pełnej absorpcji przy łączeniu kar, mimo bliskości czasowej i podmiotowo-przedmiotowego związku między czynami, a także nie wykazał w uzasadnieniu, dlaczego zastosowana zasada asperacji jest słuszna. Sąd Apelacyjny uznał apelację za niezasadną. Stwierdził, że kara łączna została wymierzona z uwzględnieniem wszystkich istotnych okoliczności, a argumentacja sądu pierwszej instancji jest trafna. Sąd odwoławczy podkreślił, że związek czasowo-przestrzenny między przestępstwami nie był ścisły (trwał 6 lat i 9 miesięcy), dotyczyły one różnych dóbr prawnych i różnych pokrzywdzonych, co wykluczało zastosowanie zasady pełnej absorpcji. Sąd Apelacyjny przypomniał, że zarzut rażącej niewspółmierności kary może być uwzględniony tylko wtedy, gdy przekroczono granice swobodnego uznania sędziowskiego. W ocenie sądu odwoławczego, kara 4 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności jest karą współmierną, zwłaszcza w kontekście możliwości orzeczenia kary łącznej 5 lat i 11 miesięcy przy zastosowaniu zasady kumulacji. Sąd Apelacyjny utrzymał zaskarżony wyrok w mocy, zasądził koszty obrony z urzędu od Skarbu Państwa i zwolnił skazanego od ponoszenia wydatków postępowania.

Asystent AI do analizy prawnej

Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.

Analiza orzecznictwa Badanie przepisów Odpowiedzi na pytania Drafting pism
Wypróbuj Asystenta AI

Zagadnienia prawne (3)

Odpowiedź sądu

Nie, kara łączna nie jest rażąco niewspółmierna.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny uznał, że związek między przestępstwami nie był na tyle ścisły, aby zastosować zasadę pełnej absorpcji. Kara została wymierzona z uwzględnieniem wszystkich okoliczności, a granice swobodnego uznania sędziowskiego nie zostały przekroczone.

Rozstrzygnięcie

Decyzja

utrzymanie w mocy zaskarżonego wyroku

Strona wygrywająca

Skarb Państwa (w zakresie utrzymania wyroku)

Strony

NazwaTypRola
A. P.osoba_fizycznaskazany
Skarb Państwaorgan_państwowystrona kosztów
adw. M. K.inneobrońca z urzędu
Prokuratura Okręgowa w Gdańskuorgan_państwowyprokurator

Przepisy (36)

Pomocnicze

k.k. art. 13 § 1

Kodeks karny

k.k. art. 278 § 1

Kodeks karny

k.k. art. 279 § 1

Kodeks karny

k.k. art. 276

Kodeks karny

k.k. art. 64 § 1

Kodeks karny

u.p.n. art. 62 § 1

Ustawa o przeciwdziałaniu narkomanii

u.p.n. art. 59 § 1

Ustawa o przeciwdziałaniu narkomanii

k.k. art. 12

Kodeks karny

k.k. art. 278 § 3

Kodeks karny

k.p.k. art. 569 § 1

Kodeks postępowania karnego

Sąd Apelacyjny uznał powołanie tego przepisu za zbędne w wyroku, wskazując, że reguluje on jedynie sąd właściwy do wydania wyroku łącznego.

k.p.k. art. 569 § 2

Kodeks postępowania karnego

Sąd Apelacyjny uznał powołanie tego przepisu za zbędne w wyroku, wskazując, że reguluje on jedynie sąd właściwy do wydania wyroku łącznego.

Dz.U. 2015 poz. 397 art. 19 § 1

Ustawa z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw

k.k. art. 91 § 2

Kodeks karny

k.k. art. 85 § 1

Kodeks karny

k.k. art. 85 § 2

Kodeks karny

k.k. art. 86 § 1

Kodeks karny

k.k. art. 86 § 4

Kodeks karny

k.p.k. art. 577

Kodeks postępowania karnego

k.p.k. art. 572

Kodeks postępowania karnego

Prawo o adwokaturze art. 29 § 1

Ustawa z dnia 26 czerwca 1982 r. Prawo o adwokaturze

Prawo o adwokaturze art. 29 § 2

Ustawa z dnia 26 czerwca 1982 r. Prawo o adwokaturze

Dz.U. 2015 poz. 1777 art. 4 § 1

Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu

Dz.U. 2015 poz. 1777 art. 17 § 5

Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu

k.p.k. art. 626 § 1

Kodeks postępowania karnego

k.p.k. art. 624 § 1

Kodeks postępowania karnego

k.p.k. art. 634

Kodeks postępowania karnego

Dz.U. 2002 nr 173 poz. 1419 art. 2 § 1

Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu

Dz.U. 2002 nr 173 poz. 1419 art. 2 § 2

Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu

Dz.U. 2002 nr 173 poz. 1419 art. 2 § 3

Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu

Dz.U. 2002 nr 173 poz. 1419 art. 14 § 5

Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu

Dz.U. 2015 poz. 1777 art. 22

Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu

Dz.U. 2015 poz. 1777 art. 23

Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu

k.k. art. 53

Kodeks karny

k.p.k. art. 438 § 4

Kodeks postępowania karnego

k.p.k. art. 424

Kodeks postępowania karnego

k.k. art. 119 § 1

Kodeks karny

Argumenty

Skuteczne argumenty

Kara łączna nie jest rażąco niewspółmierna. Związek między przestępstwami nie był na tyle ścisły, aby uzasadnić zasadę pełnej absorpcji. Uzasadnienie sądu pierwszej instancji było wystarczające. Granice swobodnego uznania sędziowskiego nie zostały przekroczone.

Odrzucone argumenty

Rażąca niewspółmierność orzeczonej kary łącznej. Nienadanie okolicznościom łagodzącym należytego znaczenia. Niezastosowanie zasady pełnej absorpcji. Nienależyte wykazanie w uzasadnieniu, że zasada asperacji była słuszna.

Godne uwagi sformułowania

Nie sposób podzielić stanowiska skarżącej, jakoby orzeczona wobec skazanego A. P. kara łączna pozbawienia wolności raziła swą surowością. Związek czasowo – przestrzenna pomiędzy przestępstwami nie była ścisła – wynosiła 6 lat i 9 miesięcy, przestępstwa godziły w różne dobra chronione prawem (...) naruszały prawa różnych pokrzywdzonych. Na gruncie art.438 pkt 4 kpk nie chodzi bowiem o każdą ewentualną różnicę w ocenach co do wymiaru kary, ale o różnicę ocen tak zasadniczej natury, iż karę dotychczasową nazwać można byłoby (...) „rażąco niewspółmierną”.

Skład orzekający

Dorota Rostankowska

przewodniczący-sprawozdawca

Jacek Pietrzak

sędzia

Andrzej Rydzewski

sędzia

Informacje dodatkowe

Wartość precedensowa

Siła: Średnia

Powoływalne dla: "Interpretacja przepisów dotyczących wymiaru kary łącznej, zasady absorpcji i kumulacji, a także kryteriów oceny rażącej niewspółmierności kary."

Ograniczenia: Dotyczy specyficznego stanu faktycznego obejmującego wiele przestępstw, w tym z ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii.

Wartość merytoryczna

Ocena: 5/10

Sprawa dotyczy złożonego zagadnienia kary łącznej i zasad jej wymiaru, co jest istotne dla praktyków prawa karnego, choć sam stan faktyczny jest typowy dla tego rodzaju postępowań.

Kara łączna 4 lat i 8 miesięcy – czy sąd dobrze połączył przestępstwa?

Sektor

inne

Asystent AI dla prawników

Twój asystent do analizy prawnej

Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.

Analiza orzecznictwa i przepisów
Drafting pism i dokumentów
Odpowiedzi na pytania prawne
Pogłębiona analiza z doktryny

Powiązane tematy

Pełny tekst orzeczenia

Oryginał, niezmieniony
Sygn. akt II AKa 345/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 16 listopada 2016 r. Sąd Apelacyjny w Gdańsku II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSA Dorota Rostankowska (spr.) Sędziowie: SSA Jacek Pietrzak SSA Andrzej Rydzewski Protokolant: sekr. sądowy Joanna Tomaszewska przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Gdańsku Adrianny Ziółkowskiej po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2016 r. sprawy A. P. o wydanie wyroku łącznego na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w Gdańsku z dnia 30 maja 2016 r., sygn. akt IV K 36/16 I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok; II. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. M. K. - Kancelaria Adwokacka w G. , kwotę 147,60 zł (sto czterdzieści siedem złotych 60/100) brutto tytułem nieopłaconej należności za obronę z urzędu skazanego w postępowaniu odwoławczym; III. zwalnia skazanego od wydatków za postępowanie odwoławcze, którymi obciąża Skarb Państwa. UZASADNIENIE Sąd Okręgowy w Gdańsku rozpoznawał wniosek A. P. skazanego prawomocnymi wyrokami: 1. Sądu Rejonowego w Gdańsku z dnia 21 stycznia 2005r. w sprawie o sygnaturze akt IV K 826/04 za pozostające ze sobą w ciągu przestępstwo z art.13 § 1 kk w zw. z art.278 § 1 kk oraz 2 przestępstwa z art.278 § 1 kk popełnione w dniach: 10 kwietnia 2004r., 18 maja 2004r. i 1 lipca 2004r., na karę roku pozbawienia wolności, która została następnie objęta karą łączną orzeczoną wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego Gdańsk-Południe w Gdańsku w sprawie o sygnaturze akt II K 1042/05; 2. Sądu Rejonowego w Gdańsku z dnia 11 maja 2005r. w sprawie o sygnaturze akt IV K 53/05 za: 1) przestępstwo z art.279 § 1 kk popełnione w dniu 8 października 2004r., na karę roku pozbawienia wolności, 2) przestępstwo z art.276 kk popełnione w dniu 9 października 2004r., na karę 3 miesięcy pozbawienia wolności, którym orzeczono karę łączną roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności, przy czym wymierzone kary jednostkowe zostały następnie objęte karą łączną orzeczoną wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego Gdańsk-Południe w Gdańsku w sprawie o sygnaturze akt II K 1042/05; 3. Sądu Rejonowego Gdańsk-Południe w Gdańsku z dnia 1 października 2007r. w sprawie o sygnaturze akt II K 608/07 za przestępstwo z art.62 ust.1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii popełnione w dniu 20 kwietnia 2007r., na karę 4 miesięcy pozbawienia, która została wykonana w całości; 4. Sądu Rejonowego Gdańsk-Południe w Gdańsku z dnia 17 kwietnia 2008r. w sprawie o sygnaturze akt II K 89/08 za: 1) 6 pozostających ze sobą w ciągu przestępstw z art.59 ust.1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art.64 § 1 kk popełnionych: w okresie od 25 września 2007r. do 20 października 2007r., w okresie od października 2006r. do stycznia 2007r., w sierpniu 2007r., w okresie od marca 2007r. do 28 listopada 2007r., w okresie od listopada 2007r. do dnia 29 listopada 2007r. oraz w okresie od 21 do 28 listopada 2007r., na karę 2 lat pozbawienia wolności i grzywnę w wymiarze 100 stawek dziennych po 10,-zł., przy czym kara grzywny została wykonana w całości, 2) przestępstwo z art.62 ust.1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii popełnione w dniu 29 listopada 2007r., na karę 4 miesięcy pozbawienia wolności, którym orzeczono karę łączną 2 lat pozbawienia wolności, przy czym wymierzone za ciąg przestępstw i przestępstwo kary pozbawienia wolności zostały następnie objęte karą łączną orzeczoną wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego Gdańsk-Południe w Gdańsku w sprawie o sygnaturze akt II K 581/09; 5. Sądu Rejonowego Gdańsk-Południe w Gdańsku z dnia 24 czerwca 2008r. w sprawie o sygnaturze akt VIII K 918/07 za przestępstwo z art.62 ust.1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii popełnione w dniu 2 października 2007r., na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności, która została następnie objęta karą łączną orzeczoną wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego Gdańsk-Południe w Gdańsku w sprawie o sygnaturze akt II K 581/09; 6. zaocznym Sądu Rejonowego w Gdyni z dnia 18 lipca 2013r. w sprawie o sygnaturze akt II K 456/13 za przestępstwo z art.278 § 1 kk w zw. z art.64 § 1 kk popełnione w dniu 22 lutego 2013r., na karę roku pozbawienia wolności, która została następnie objęta karą łączną orzeczoną wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego Gdańsk-Południe w Gdańsku w sprawie o sygnaturze akt II K 95/14; 7. Sądu Rejonowego Gdańsk-Południe w Gdańsku z dnia 26 września 2013r. w sprawie o sygnaturze akt II K 829/13 za przestępstwo z art.278 § 1 kk popełnione w dniu 20 kwietnia 2013r., na karę roku i 10 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywnę w wymiarze 50 stawek po 10 złotych, przy czym kara pozbawienia wolności została wykonana w całości, a kara grzywny nie została dotychczas wykonana i prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego Gdańsk-Południe w Gdańsku z dnia 17 lutego 2016r. o sygnaturze akt XI KoK 24/16 – nr karty dłużnika (...) zarządzono wobec skazanego wykonanie kary 25 dni pozbawienia wolności w zamian za grzywnę; 8. Sądu Rejonowego Gdańsk-Południe w Gdańsku z dnia 3 października 2013r. w sprawie o sygnaturze akt II K 754/13 za przestępstwo z art.278 § 1 kk popełnione w dniu 19 lutego 2013r., na karę 4 miesięcy pozbawienia wolności, która została następnie objęta karą łączną orzeczoną wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego Gdańsk-Południe w Gdańsku w sprawie o sygnaturze akt II K 95/14; 9. Sądu Rejonowego Gdańsk-Południe w Gdańsku z dnia 7 stycznia 2014r. wydanym w wyniku rozprawy przeprowadzonej od godziny 9:00 do godziny 10:00 w sprawie o sygnaturze akt II K 1448/13 za przestępstwo z art.278 § 1 i 3 kk w zw. z art.12 kk popełnione w dniu 4 września 2013r., na karę 3 miesięcy pozbawienia wolności, która została wykonana w całości; 10. Sądu Rejonowego Gdańsk-Południe w Gdańsku z dnia 31 marca 2014r. w sprawie o sygnaturze akt II K 1272/13 za przestępstwo z art.278 § 1 kk w zw. z art.64 § 1 kk popełnione w dniu 20 maja 2013r., na karę 7 miesięcy pozbawienia wolności, która nie została dotychczas wykonana; 11. Sądu Rejonowego Gdańsk-Południe w Gdańsku z dnia 24 kwietnia 2014r. w sprawie o sygnaturze akt II K 328/14 za przestępstwo z art.278 § 1 kk w zw. z art.64 § 1 kk popełnione w dniu 7 stycznia 2014r. pomiędzy godziną 7:30 a godziną 8:00, na karę 7 miesięcy pozbawienia wolności, która nie została dotychczas wykonana; 12. Sądu Rejonowego Gdańsk-Północ w Gdańsku z dnia 16 stycznia 2015r. w sprawie o sygnaturze akt XI K 137/14 za: 1) przestępstwo z art.13 § 1 kk w zw. z art.278 § 1 kk w zw. z art.64 § 1 kk popełnione w dniu 15 września 2013r., na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, 2) 2 pozostające ze sobą w ciągu przestępstwa z art.278 § 1 3 kk w zw. z art.64 § 1 kk popełnione w dniach 28 sierpnia 2013r. i 8 września 2013r., na karę 5 miesięcy pozbawienia wolności, którym orzeczono karę łączną 8 miesięcy pozbawienia wolności, która nie została dotychczas wykonana; 13. Sądu Okręgowego w Gdańsku z dnia 23 lipca 2015r. w sprawie o sygnaturze akt IV K 49/10 za: 1) 4 pozostające ze sobą w ciągu przestępstwa z art.59 ust.1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art.64 § 1 kk popełnione: w okresie od maja do dnia 5 sierpnia 2008r., w sierpniu 2008r., w okresie od kwietnia do września 2007r. i w lipcu 2008r., na karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności i grzywnę w wymiarze 200 stawek po 20,-zł., która to grzywna nie została dotychczas wykonana, 2) przestępstwo z art.62 ust.1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii popełnione w dniu 20 listopada 2008r., na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, którym orzeczono karę łączną 3 lat pozbawienia wolności, która nie została dotychczas wykonana; co do którego wydane zostały następujące prawomocne wyroki łączne przez Sąd Rejonowy Gdańsk-Południe w Gdańsku: 1. w dniu 7 grudnia 2005r. w sprawie o sygnaturze akt II K 1042/05, którym połączono kary pozbawienia wolności wymierzone za ciąg przestępstw i przestępstwa wyrokami Sądu Rejonowego w Gdańsku w sprawach o sygnaturach akt IV K 826/04 i IV K 53/05, i orzeczono karę łączną roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności, która została wykonana w całości; 2. w dniu 19 października 2010r.w sprawie o sygnaturze akt II K 581/09, którym połączono kary pozbawienia wolności wymierzone za ciąg przestępstw i przestępstwa wyrokami Sądu Rejonowego Gdańsk-Południe w Gdańsku w sprawach o sygnaturach akt II K 89/08 i VIII K 918/07, i orzeczono karę łączną 2 lat i 5 miesięcy pozbawienia wolności, która została wykonana w całości; 3. w dniu 30 kwietnia 2014r. w sprawie o sygnaturze akt II K 95/14, którym połączono kary pozbawienia wolności wymierzone wyrokami Sądu Rejonowego w Gdyni w sprawie o sygnaturze akt II K 456/13 i Sądu Rejonowego Gdańsk-Południe w Gdańsku w sprawie o sygnaturze akt II K 754/13, i orzeczono karę łączną roku i 1 miesiąca pozbawienia wolności, która jest wykonywana, a termin jej zakończenia obliczono na dzień 25 lutego 2017r.; a ponadto ukaranego za wykroczenia z art.119 § 1 kw wyrokami Sądu Rejonowego Gdańsk-Południe w Gdańsku w sprawie o sygnaturze akt II K 1272/13 i Sądu Rejonowego w Gdyni w sprawie o sygnaturze akt II W 702/13; Wyrokiem łącznym z dnia 30 maja 2016r. w sprawie sygn. akt IV K 36/16: na podstawie art.569 § 1 2 kpk oraz art.19 ust.1 ustawy z dnia 20 lutego 2015r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw w zw. z art.91 § 2 kk w zw. z art.85 § 1 2 kk w zw. z art.86 § 1 4 kk połączył skazanemu A. P. następujące kary: 1) karę łączną pozbawienia wolności wymierzoną wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego Gdańsk-Południe w Gdańsku w sprawie o sygnaturze akt II K 95/14, 2) karę pozbawienia wolności wymierzoną wyrokiem Sądu Rejonowego Gdańsk-Południe w Gdańsku w sprawie o sygnaturze akt II K 1272/13, 3) karę pozbawienia wolności wymierzoną wyrokiem Sądu Rejonowego Gdańsk-Południe w Gdańsku w sprawie o sygnaturze akt II K 328/14, 4) karę łączną pozbawienia wolności wymierzoną wyrokiem Sądu Rejonowego Gdańsk-Północ w Gdańsku w sprawie o sygnaturze akt XI K 137/14, 5) karę łączną pozbawienia wolności wymierzoną wyrokiem Sądu Okręgowego w Gdańsku w sprawie o sygnaturze akt IV K 49/10 - i orzekł skazanemu karę łączną 4 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności; na podstawie art.577 kpk wymienił następujące okresy zaliczone na poczet kary łącznej pozbawienia wolności orzeczonej w punkcie I wyroku: - od dnia 19 lutego 2013r. do dnia 20 lutego 2013r. oraz od dnia 8 stycznia 2014r. do dnia 14 lutego 2014r., to jest okresy zaliczone na poczet kary łącznej pozbawienia wolności wymierzonej wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego Gdańsk-Południe w Gdańsku w sprawie o sygnaturze akt II K 95/14, - jeden dzień zatrzymania w dniu 20 maja 2013r., to jest okres zaliczony na poczet kary pozbawienia wolności wymierzonej wyrokiem Sądu Rejonowego Gdańsk-Południe w Gdańsku w sprawie o sygnaturze akt II K 1272/13; - od dnia 19 lipca 2009r. do dnia 23 września 2009r. oraz od dnia 21 kwietnia 2011r. do dnia 14 kwietnia 2012r., to jest okresy zaliczone na poczet kary łącznej pozbawienia wolności wymierzonej wyrokiem Sądu Okręgowego w Gdańsku w sprawie o sygnaturze akt IV K 49/10; na podstawie art.569 § 1 i 2 kpk oraz art.19 ust.1 ustawy z dnia 20 lutego 2015r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw w zw. z art.91 § 2 kk w zw. z art.85 § 1 i 2 kk w zw. z art.86 § 1 i 2 kk połączył skazanemu A. P. następujące kary: 1) karę grzywny wymierzoną wyrokiem Sądu Rejonowego Gdańsk-Południe w Gdańsku w sprawie o sygnaturze akt II K 829/13, 2) karę grzywny wymierzoną za ciąg przestępstw wyrokiem Sądu Okręgowego w Gdańsku w sprawie o sygnaturze akt IV K 49/10 - i orzekł skazanemu karę łączną grzywny w wymiarze 230 stawek dziennych, określając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10,-zł.; na podstawie art.572 kpk umorzył postępowanie w zakresie wydania wyroku łącznego obejmującego: 1) skazania na kary pozbawienia wolności i kary łączne pozbawienia wolności: - wyrokami Sądu Rejonowego w Gdańsku w sprawach o sygnaturach akt IV K 826/04 i IV K 53/05, - wyrokami Sądu Rejonowego Gdańsk-Południe w Gdańsku w sprawach o sygnaturach akt: II K 608/07, II K 89/08, VIII K 918/07, II K 829/13 i II K 1448/13, - wyrokami łącznymi Sądu Rejonowego Gdańsk-Południe w Gdańsku w sprawach o sygnaturach akt II K 1042/05 i II K 581/09, 2) skazanie na karę grzywny wyrokiem Sądu Rejonowego Gdańsk-Południe w Gdańsku w sprawie o sygnaturze akt II K 89/08, 3) ukaranie za wykroczenia wyrokami Sądu Rejonowego Gdańsk-Południe w Gdańsku w sprawie o sygnaturze akt II K 1272/13 i Sądu Rejonowego w Gdyni w sprawie o sygnaturze akt II W 702/13; na podstawie art.29 ust.1 i 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1982r. Prawo o adwokaturze oraz § 4 ust. 1 – 3 i § 17 ust. 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu – zasadził od Skarbu Państwa na rzecz adwokata M. K. kwotę 147,60 zł., obejmującą podatek od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skazanemu z urzędu; na podstawie art.626 § 1 kpk i art.624 § 1 kpk zwolnił skazanego w całości od ponoszenia wydatków, obciążając nimi Skarb Państwa. Apelację od wyroku wywiodła obrońca skazanego zaskarżając go w całości zarzucając mu rażącą niewspółmierność orzeczonej kary łącznej w wymiarze 4 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności, na co wpływ miało: 1. nienadanie okolicznościom łagodzącym zachodzącym po stronie skazanego należytego znaczenia; 2. niezastosowanie zasady pełnej absorpcji przy łączeniu kar jednostkowych i wymierzenie kary łącznej znacznie powyżej dolnej granicy określonej w art.86 kk , podczas gdy pomiędzy poszczególnymi czynami zachodzi związek przedmiotowy i podmiotowy oraz bliskość czasowa; 3. nienależyte wykazanie w uzasadnieniu wyroku, aby zastosowana przez Sąd zasada asperacji była słusznym i sprawiedliwym rozstrzygnięciem a orzeczona kara współmierna. Wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wymierzenie skazanemu kary 3 lat pozbawienia wolności w oparciu o zasadę pełnej absorpcji. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Apelacja jest niezasadna i jako taka nie zasługuje na uwzględnienie. Nie sposób podzielić stanowiska skarżącej, jakoby orzeczona wobec skazanego A. P. kara łączna pozbawienia wolności raziła swą surowością. Sąd Apelacyjny doszedł do wniosku, że wymierzenie tej kary poprzedzone zostało właściwą oceną i uwzględnieniem wszystkich okoliczności mających wpływ na jej intensywność. Przekonuje o tym obszerna argumentacja przytoczona na ten temat w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, którą należy uznać za trafną. Zarzut rażącej niewspółmierności byłby uzasadniony, gdyby miało miejsce przekroczenie granic swobodnego uznania sędziowskiego, co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca. Słusznie Sąd Okręgowy uznał, że przy wymiarze kary łącznej w powyższej sprawie brak jest podstaw do zastosowania zarówno zasady pełnej absorpcji, jak i kumulacji. Więź czasowo – przestrzenna pomiędzy przestępstwami nie była ścisła – wynosiła 6 lat i 9 miesięcy, przestępstwa godziły w różne dobra chronione prawem (przestępstwa przeciwko mieniu i przestępstwa z ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii), naruszały prawa różnych pokrzywdzonych. Tym samym – zdaniem sądu odwoławczego - związek podmiotowy i przedmiotowy pomiędzy tymi czynami nie jest bliski i ścisły. Zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie i doktrynie stanowiskiem, przy wymiarze kar łącznych bierze się pod uwagę jedynie stopień związku między poszczególnymi przestępstwami, ich łączność przedmiotową i podmiotową. Im związek ten jest ściślejszy, tym bardziej przeważa absorbowanie poszczególnych kar, im luźniejszy – ich kumulacja. Przechodząc do zagadnienia „rażącej niewspółmierności kary”, jakim to przymiotem w ocenie apelującej cechuje się kara łączna pozbawienia wolności wymierzona przez Sąd Okręgowy w zaskarżonym orzeczeniu, Sąd II instancji pragnie wpierw wskazać na kwestie następujące. Bezsprzecznie Sąd I instancji ma ustawowo zagwarantowaną swobodę w ferowaniu wyroku, w tym kształtowania wymiaru kary. Rolą zaś sądu odwoławczego w tym zakresie jest kontrola, czy granice swobodnego uznania sędziowskiego, stanowiącego zasadę sądowego wymiaru kary nie zostały przekroczone w rozmiarach nie dających się zaakceptować. Ustawa traktuje jako podstawę odwoławczą tylko taką niewspółmierność kary, która ma charakter rażący ( art.438 pkt. 4 kpk ), a która zachodzić może tylko wówczas, gdy na podstawie ujawnionych okoliczności, które powinny mieć zasadniczy wpływ na wymiar kary, można byłoby przyjąć, iż zachodziłaby wyraźna różnica pomiędzy karą wymierzoną przez Sąd I instancji, a karą, jaką należałoby wymierzyć w instancji odwoławczej w następstwie prawidłowego zastosowania w sprawie dyrektyw wymiaru kary przewidzianych w art.53 kk . Na gruncie art.438 pkt 4 kpk nie chodzi bowiem o każdą ewentualną różnicę w ocenach co do wymiaru kary, ale o różnicę ocen tak zasadniczej natury, iż karę dotychczasową nazwać można byłoby – również w potocznym znaczeniu tego słowa – „rażąco niewspółmierną”, to jest niewspółmierną w stopniu nie dającym się wręcz zaakceptować. Sąd Apelacyjny nie podziela poglądu skarżącej, że Sąd Okręgowy zmarginalizował okoliczności przemawiające na korzyść skazanego. Sąd ten bowiem dostrzegł wszystkie okoliczności mające wpływ na wymiar orzeczonej kary łącznej. Wbrew twierdzeniom skarżącej, Sąd Okręgowy przy wymiarze kary łącznej wziął pod uwagę pozytywną opinię z zakładu karnego o skazanym wskazując na pozytywną prognozę penitencjarną (str.22 uzasadnienia wyroku). Trafnie jednak wskazał również na okoliczności przemawiające przeciwko zastosowaniu zasady absorbcji przy orzekaniu kary łącznej, których apelująca zdaje się nie dostrzegać. Sąd odwoławczy mając na uwadze powyższe wywody, ogólne i szczególne zasady wymiaru kary, zwłaszcza potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa oraz przy uwzględnieniu faktu, iż zgodnie z zasadą kumulacji skazany miałby do odbycia karę 5 lat i 11 miesięcy pozbawienia wolności uznał, że karą współmierną będzie orzeczona przez Sąd I instancji kara łączna 4 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności. Nie doszło również do obrazy art.424 kpk . Wbrew bowiem twierdzeniom skarżącej w uzasadnieniu Sąd I instancji w sposób należyty wykazał, że zastosowana zasada asperacji jest słusznym i sprawiedliwym rozstrzygnięciem a orzeczona kara jest współmierna. Z tych wszystkich względów i nie stwierdziwszy bezwzględnych przesłanek odwoławczych, utrzymano w mocy zaskarżony wyrok. Na marginesie wskazać należy, że – zdaniem Sądu II instancji - podstawą prawną orzeczenia kary łącznej winny być jedynie przepisy prawa materialnego (tak też Sąd Apelacyjny w Lublinie w wyroku z dnia 8.03.2006r. w sprawie II AKa 16/06, Prok i Pr. 2006/10/23). Sąd Apelacyjny orzekający w powyższej sprawie podziela pogląd zaprezentowany przez Sąd Apelacyjny w Katowicach w wyroku z dnia 13.11.2003r. w sprawie II AKa 339/03 (KZS 2004/6/70), że „(...) sąd w wyroku winien powołać te przepisy ustawy karnej materialnej i procesowej, które nie tylko stanowią bezpośrednią podstawę rozstrzygnięcia zamieszczonego w wyroku, ale zarazem tłumaczą to rozstrzygnięcie bez potrzeby sięgania do uzasadnienia wyroku. (...) całkowicie zbędne jest powoływanie przepisów regulujących sam tryb postępowania, a do takich należy niewątpliwie przepis art.569 § 1 kpk , który wskazuje jedynie sąd właściwy do wydania wyroku łącznego”. Za zbędne zatem uznać należy powołanie przez Sąd Okręgowy jako podstawy prawnej orzeczenia w pkt. I i III przepisu art.569 § 1 i 2 kpk . Z uwagi na zakres zaskarżenia nie zostało to zmodyfikowane przez sąd odwoławczy. Na mocy przepisów § 2 ust.1, 2 i 3, § 14 ust.5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w zw. z § 22 i 23 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu Sąd II instancji orzekł o kosztach obrony z urzędu udzielonej skazanemu A. P. w postępowaniu odwoławczym. O wydatkach w postępowaniu odwoławczym Sąd Apelacyjny orzekł na mocy art.626 § 1 kpk w zw. z art.624 § 1 kpk w zw. z art.634 kpk zwalniając skazanego od obowiązku ich ponoszenia i obciążając nimi Skarb Państwa.

Potrzebujesz pomocy prawnej?

Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.

Zadaj pytanie Asystentowi AI