II AKa 343/06

Sygn. akt : II AKa 343/06 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 23 listopada 2006 r. Sąd Apelacyjny w Katowicach w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący SSA Marek Charuza SSA Mirosław Ziaja SSA Witold Mazur (spr) Protokolant Sylwia Radzikowska przy udziale Prokuratora Prok. Apel. Janusza Konstantego po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2006 r. sprawy E. M. ur. (...) w O. córki K. i T. oskarżonej z art. 149 kk i art. 278 §1 kk na skutek apelacji obrońcy od wyroku Sądu Okręgowego w Gliwicach z dnia 30 czerwca 2006 r. sygn. akt. IV K 187/05 1. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, 2. zasądza od Skarbu Państwa (Sąd Okręgowy w Gliwicach) na rzecz adw. A. R. – Kancelaria Adwokacka w G. kwotę 732 (siedemset trzydzieści dwa, w tym 22% VAT) złote tytułem zwrotu kosztów obrony oskarżonej z urzędu w postępowaniu odwoławczym, 3. zwolnia oskarżoną od zapłaty kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, obciążając nimi Skarb Państwa. Sygn. akt II AKa 343/06 UZASADNIENIE E. M. została oskarżona o to, że: I. od początku 2002r. do 19 lutego 2004r. w G. , będąc biologiczną matką noworodka płci męskiej, powodując u niego uraz mózgu oraz poprzez niepodjęcie zabiegów pielęgnacyjnych pozbawiła go życia w okresie porodu i pod wpływem jego przebiegu, to jest o przestępstwo z art.149kk II. w okresie od 29 do 30 marca 2004r. w O. na ulicy (...) z otwartego mieszkania dokonała kradzieży notebooka marki N. , aparatu fotograficznego C. i odzieży o łącznej wartości 20000 zł na szkodę R. C. , to jest o przestępstwo z art.278§1kk Sąd Okręgowy w Gliwicach wyrokiem z dnia 30 czerwca 2006r. wydanym w sprawie IV K 187/05 orzekł: 1. oskarżoną E. M. uznał za winną popełnienia zarzucanego czynu wyczerpującego znamiona przestępstwa z art.149kk i za to na mocy art.149kk skazał ją na karę 4 lat pozbawienia wolności, 2. oskarżoną E. M. uznał za winną popełnienia zarzucanego czynu wyczerpującego znamiona przestępstwa z art.278§1kk i za to na mocy art.278§1kk skazał ją na karę 1 roku pozbawienia wolności, 3. na mocy art.85kk i art.86§1kk połączył orzeczone wobec oskarżonej E. M. kary pozbawienia wolności i wymierzył jej karę łączną w wymiarze 4 lat i 10 miesięcy pozbawienia wolności, 4. na mocy art.29 ust.1ustawy Prawo o adwokaturze zasądził od Skarbu Państwa na rzecz kancelarii indywidualnej adwokata A. R. kwotę 960zł wraz z podatkiem VAT łącznie kwotę 1171,20 zł tytułem kosztów obrony z urzędu udzielonej oskarżonej E. M. , 5. na mocy art.624§1kpk zwolnił oskarżona E. M. od ponoszenia kosztów sądowych obciążając nimi Skarb Państwa. Od wyroku apelację w zakresie orzeczenia o karze na korzyść złożył obrońca oskarżonej E. M. . Na podstawie art.438pkt4kpk zaskarżył orzeczenie w części dotyczącej rozstrzygnięć zawartych w punktach 1 i 3, zarzucając rażącą niewspółmierność kary wymierzonej oskarżonej E. M. za przestępstwo dzieciobójstwa w górnej granicy ustawowego zagrożenia, przy pominięciu okoliczności łagodzących, uzasadniających znacznie niższy wymiar kary. Stawiając ten zarzut autor apelacji wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i wymierzenie oskarżonej znacznie niższej kary pozbawienia wolności za przestępstwo przypisane jej w punkcie 1 wyroku, a w konsekwencji wymierzenie niższej kary łącznej pozbawienia wolności. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Apelacja obrońcy oskarżonej E. M. jest niezasadna oraz nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie z urzędu należy zauważyć, że autor apelacji nie kwestionuje ustaleń faktycznych i prawnych dokonanych przez Sąd Okręgowy. Są one prawidłowe i znajdują potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Nie budzi zatem żadnych wątpliwości wina oraz sprawstwo oskarżonej E. M. odnośnie przypisanych im czynów z art.149kk i art.278§1kk , do których zresztą popełnienia przyznała się. Słusznie Sąd I-szej instancji dał wiarę jej wyjaśnieniom, ponieważ znajdują potwierdzenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowy. Zaprezentowana ocena dowodów jest obiektywna, logiczna i rzeczowa. Sąd Apelacyjny w pełni ją akceptuje. Nie budzi też zastrzeżeń przyjęta kwalifikacja prawna czynów przypisanych oskarżonej E. M. . Stanowisko Sądu Okręgowego również w tym zakresie trzeba podzielić. W końcu należy również zgodzić się z rozstrzygnięciem Sądu Okręgowego w zakresie orzeczonych kar oskarżonej E. M. . Została ona skazana na podstawie art.149kk na karę 4 lat pozbawienia wolności, z mocy art.278§1kk na karę 1 roku pozbawienia wolności oraz w oparciu o art.85kk i art.86§1kk na karę łączną 4 lat i 10 miesięcy pozbawienia wolności. Sąd I-szej instancji w sposób przekonujący uzasadnił wymiar orzeczonych kar jednostkowych oraz kary łącznej pozbawienia wolności. Uczynił to zgodnie z dyrektywami sądowego wymiaru kary zawartymi w przepisie art.53§1i2kk. Kary te nie mogą być uznane za wyjątkowo surowe i rażąco niewspółmierne do stopnia zawinienia oraz społecznej szkodliwości popełnionych przez nią przestępstw. Zostały one właściwie zindywidualizowane oraz prawidłowo uwzględniają rolę i zachowanie się oskarżonej w czasie realizacji czynów. Należy pamiętać o tym, że dopuściła się bardzo groźnych przestępstw. Chybiony jest też zarzut apelacyjny rażącej niewspółmierności orzeczonej kary 4 lat pozbawienia wolności wymierzonej za przestępstwo dzieciobójstwa określonego w art.149kk . Sąd Apelacyjny w pełni podziela argumenty Sądu Okręgowego leżące u podstaw wymierzenia kary w takiej wysokości. Orzeczona kara 4 lat pozbawienia wolności, mimo, że jest surowa, to we właściwy sposób uwzględnia stopień społecznej szkodliwości przypisanego oskarżonej E. M. przestępstwa, przejawiającego się w charakterze naruszonego dobra prawnego, w sposobie, okolicznościach oraz skutkach jej działania, pobudkach zachowania, a także stopień winy, jak również jej warunki i właściwości osobiste, negatywną opinię środowiskową oraz dotychczasową karalność, co sprawia, że powinna spełnić ona swoje zadania w zakresie wychowawczego oddziaływania na sprawcę, jak i w płaszczyźnie społecznego oddziaływania, jak również w dziedzinie zapobiegania przestępstwom oraz umacniania poszanowania prawa i zasad współżycia społecznego. Absolutnie nie przekracza granic karygodności i ujemnego ładunku bezprawia zawartych w zaistniałym czynie zabronionym. Nie ma żadnego usprawiedliwienia dla przestępczego zachowania się oskarżonej E. M. . Żadne względy osobiste lub społeczne nie usprawiedliwiają popełnionego czynu. Nic przecież nie stało na przeszkodzie, aby w szpitalu urodziła zdrowe dziecko i oddała je do adopcji. Jednak w sposób okrutny pozbawiła je życia i jej zachowanie wymaga napiętnowania i przykładnego ukarania, co zresztą uczynił Sad I-szej instancji. Nie może być żadnej pobłażliwości dla takiego rodzaju zachowań, będących konsekwencją stylu życia prowadzonego przez oskarżoną E. M. , lekceważącą instytucję małżeństwa. W jej zachowaniu się nie można dopatrzyć się żadnych okoliczności łagodzących. Nie przemawiają za łagodną oceną postępowania w szczególności względy społeczne i jej trudna sytuacja materialna. Również cechy jej osobowości nie wyłączały, ani też nie ograniczały zdolności do właściwej oceny sytuacji w jakiej się znalazły. W okresie porodu nie była w stanie wyłączającym zdolność do rozpoznania znaczenia czynu i pokierowania swoim postępowaniem. Mogła więc zachować się zgodnie z prawem i obowiązującymi normami moralnymi. Brak jest więc podstaw do złagodzenia orzeczonej kary jednostkowej. Nie mogą budzić również żadnych zastrzeżeń kara łączna orzeczona w oparciu o zasadę asperacji w wymiarze 4 lat i 10 miesięcy wobec oskarżonej E. M. . Aczkolwiek jest surowa, to niewątpliwie uzmysłowi jej rażącą naganność postępowania oraz wysoce niepoprawną postawę wobec drugiego ludzkiego życia oraz powinna ją wdrożyć do przestrzegania porządku prawnego i zasad współżycia społecznego oraz spełnić swoje cele w zakresie prewencji ogólnej jak i szczególnej. W tej sytuacji brak jest też podstaw do ich złagodzenia. Sąd Apelacyjny nie podzielając więc zarzutów i wniosków zawartych w apelacji z przyczyn wyżej wskazanych, uznał zaskarżony wyrok za trafny oraz słuszny i na podstawie art.437§1kpk utrzymał go w mocy. O kosztach obrony z urzędu oskarżonej E. M. oraz kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze orzeczono na podstawie art.29 ust.1i 2 ustawy z dnia 26 maja Prawo o adwokaturze (Dz. U. Nr 16, poz. 124 ze zm. ), §14 ust.1pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokacie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz.1348) oraz art. 17 ust.1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych ( Dz. U. Nr. 49, poz. 223 ze zm.) i art. 624§1kpk , mając na uwadze jej sytuację majątkową i brak dochodów z powodu pobytu w jednostce penitencjarnej.