II AKA 340/20

Sygn. akt II AKa 340/20 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 30 września 2021 r. Sąd Apelacyjny w Gdańsku II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: Sędzia SA Wojciech Andruszkiewicz Sędziowie: SA Dorota Rostankowska SA Rafał Ryś (spr.) Protokolant: starszy sekretarz sądowy Joanna Tomaszewska przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w G. A. R. po rozpoznaniu w dniach 7 maja 2021r., 14 czerwca 2021r., 30 sierpnia 2021r. i 27 września 2021 r. sprawy A. P. , s. T. , ur. (...) w K. ( (...) ) oskarżonego z art. 258 § 3 k.k. ; art. 54 § 1 k.k.s. w zb. z art. 55 § 1 k.k.s. w zb. z art. 56 § 1 k.k.s. w zb. z art. 63 § 2 k.k.s. w zb. z art. 86 § 1 k.k.s. w zb. z art. 87 § 1 k.k.s. w zw. z art. 37 § 1 pkt 1 i 5 k.k.s. w zw. z art. 7 § 1 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. R. M. , s. J. , ur. (...) w S. oskarżonego z art. 258 § 1 k.k. ; art. 54 § 1 k.k.s. w zb. z art. 55 § 1 k.k.s. w zb. z art. 56 § 1 k.k. s w zb. z art. 63 § 2 k.k.s. w zb. z art. 86 § 1 k.k.s. w zb. z art. 87 § 1 k.k.s. w zw. z art. 37 § 1 pkt 1 i 5 k.k.s. w zw. z art. 7 § 1 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. J. C. , s. Z. , ur. (...) w P. oskarżonego z art. 258 § 1 k.k. ; art. 54 § 1 k.k.s. w zb. z art. 55 § 1 k.k.s. w zb. z art. 56 § 1 k.k.s. w zb. z art. 63 § 2 k.k.s. w zb. z art. 86 § 1 k.k.s. w zb. z art. 87 § 1 k.k.s. w zw. z art. 37 § 1 pkt 1 i 5 k.k.s. w zw. z art. 7 § 1 k.k.s. i w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. ; art. 65 § 1 k.k.s. w zb. z art. 91 § 1 k.k. w zw. z art. 37 § 1 pkt 1 k.k.s. w zw. z art. 7 § 1 k.k.s. J. K. , s. H. , ur. (...) w S. oskarżonego z art. 258 § 1 k.k. ; art. 54 § 1 k.k.s. w zb. z art. 55 § 1 k.k.s. w zb. z art. 56 § 1 k.k.s. w zb. z art. 63 § 2 k.k.s. w zb. z art. 86 § 1 k.k.s. w zb. z art. 87 § 1 k.k.s. w zw. z art. 37 § 1 pkt 1 i 5 k.k.s. w zw. z art. 7 § 1 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. M. M. (1) , s. B. , ur. (...) w G. oskarżonego z art. 258 § 1 k.k. ; art. 54 § 1 k.k.s. w zb. z art. 55 § 1 k.k.s. w zb. z art. 56 § 1 k.k.s. w zb. z art. 63 § 2 k.k.s. w zb. z art. 86 § 1 k.k.s. w zb. z art. 87 § 1 k.k.s. w zw. z art. 37 § 1 pkt 1 i 5 k.k.s. w zw. z art. 7 § 1 k.k.s. i w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. Z. W. , s. Z. , ur. (...) w E. oskarżonego z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 54 § 1 k.k.s. w zb. z art. 55 § 1 k.k.s. w zb. z art. 56 § 1 k.k.s. w zb. z art. 63 § 2 k.k.s. w zb. z art. 86 § 1 k.k.s. w zb. z art. 87 § 1 k.k.s. w zw. z art. 37 § 1 pkt 1 k.k.s. w zw. z art. 7 § 1 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. ; art. 263 § 2 k.k. na skutek apelacji wniesionych przez prokuratora i obrońców oskarżonych A. P. , R. M. , J. C. , J. K. i Z. W. od wyroku Sądu Okręgowego w Gdańsku z dnia 8 listopada 2019 r., sygn. akt IV K 114/16 I. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że: 1. z kwalifikacji prawnych czynów przypisanych oskarżonym w punktach 2, 4, 6, 9 i 12 eliminuje art. 86 § 1 k.k.s. , 2. z kwalifikacji prawnej czynów przypisanych oskarżonym w punktach 6 i 9 eliminuje art. 55 § 1 k.k.s. , 3. uchyla rozstrzygnięcie o karze łącznej pozbawienia wolności wymierzonej oskarżonemu J. C. , zawarte w punkcie 14c, a także o zaliczeniu na poczet tej kary okresu rzeczywistego pozbawienia wolności, zawarte w punkcie 19 tiret trzecie, 4. uchyla rozstrzygnięcia o karze łącznej grzywny wymierzonej oskarżonym J. C. i Z. W. , zawarte w punktach 15 i 16, 5. uchyla rozstrzygnięcie o zaliczeniu oskarżonemu Z. W. , na poczet kary łącznej grzywny, okresu rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie, zawarte w punkcie 19 tiret szóste, 6. w punkcie 19 tiret czwarte eliminuje ustalenie, że grzywna została uiszczona w całości, 7. w punkcie 19 tiret piąte eliminuje ustalenie, że do wykonania pozostaje kara 98 stawek dziennych grzywny, 8. w punkcie 7, z kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu J. C. eliminuje art. 37 § 1 pkt 1 k.k.s. , z podstawy wymiaru kary eliminuje art. 38 § 2 pkt 1 k.k.s. , zaś wymierzoną oskarżonemu karę pozbawienia wolności obniża do roku, 9. podwyższa kary grzywny wymierzone oskarżonym: a) A. P. , w punkcie 2 - do 400 (czterystu) stawek dziennych, po 100 (sto) złotych każda, b) R. M. , w punkcie 4 - do 400 (czterystu) stawek dziennych, po 100 (sto) złotych każda, c) J. C. , w punkcie 6 - do 500 (pięciuset) stawek dziennych, po 300 (trzysta) złotych każda, d) J. C. , w punkcie 7 - do 100 (stu) stawek dziennych, po 300 (trzysta) złotych każda, e) J. K. , w punkcie 9 - do 150 (stu pięćdziesięciu) stawek dziennych, po 100 (sto) złotych każda, f) M. M. (1) , w punkcie 11 - do 250 (dwustu pięćdziesięciu) stawek dziennych, po 100 (sto) złotych każda, g) Z. W. , w punkcie 12 - do 300 (trzystu) stawek dziennych, po 200 (dwieście) złotych każda, h) Z. W. , w punkcie 13 - do 50 (pięćdziesięciu) stawek dziennych, po 200 (dwieście) złotych każda, 10. w punkcie 22 obciąża w całości oskarżonych A. P. , R. M. , J. C. , J. K. , M. M. (1) i Z. W. wydatkami postępowania przed Sądem I instancji - w częściach równych, uchylając jednocześnie rozstrzygnięcie o zwolnieniu wymienionych oskarżonych od opłat, 11. na podstawie art. 435 k.p.k. , z kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu M. M. (1) w punkcie 11 eliminuje art. 55 § 1 k.k.s. oraz art. 86 § 1 k.k.s. , II. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok w pozostałej części; III. na podstawie art. 39 § 1 i 2 k.k.s. łączy orzeczone wobec oskarżonego J. C. - w punktach 5 i 6 zaskarżonego wyroku oraz w punkcie I.8 niniejszego wyroku - jednostkowe kary pozbawienia wolności i wymierza mu karę łączną 3 (trzech) lat i 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności; IV. na podstawie art. 39 § 1 k.k.s. łączy orzeczone wobec oskarżonego J. C. w punktach I.9.c i I.9.d jednostkowe kary grzywny i wymierza mu karę łączną 550 (pięciuset pięćdziesięciu) stawek dziennych grzywny, po 300 (trzysta) złotych każda; V. na podstawie art. 39 § 1 i 2 k.k.s. łączy orzeczone wobec oskarżonego Z. W. w punktach I.9.g i I.9.h jednostkowe kary grzywny i wymierza mu karę łączną 300 (trzystu) stawek dziennych grzywny, po 200 (dwieście) złotych każda; VI. na podstawie art. 20 § 2 k.k.s. w zw. z art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej wobec oskarżonego J. C. w punkcie III kary łącznej pozbawienia wolności zalicza okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od 6 sierpnia 2015 roku do 7 września 2016 roku; VII. na podstawie art. 20 § 2 k.k.s. w zw. z art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej wobec oskarżonego Z. W. w punkcie V kary łącznej grzywny zalicza okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie w dniu 16 marca 2016 roku i od 22 marca 2016 roku do 18 maja 2016 roku; VIII. wymierza oskarżonym opłaty za obie instancje w wysokości: - oskarżonemu A. P. - 8.400 (osiem tysięcy czterysta) złotych, - oskarżonemu R. M. - 8.400 (osiem tysięcy czterysta) złotych, - oskarżonemu J. C. - 33.400 (trzydzieści trzy tysiące czterysta) złotych, - oskarżonemu J. K. - 3.300 (trzy tysiące trzysta) złotych, - oskarżonemu M. M. (1) - 5.300 (pięć tysięcy trzysta) złotych, - oskarżonemu Z. W. - 12.300 (dwanaście tysięcy trzysta) złotych oraz obciąża ich wydatkami postępowania odwoławczego - w częściach równych. UZASADNIENIE UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II AKa 340/20 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 7 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 0.1.1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji wyrok Sądu Okręgowego w Gdańsku z 8.11.2019 r., sygn. akt IV K 114/16 0.1.1.2. Podmiot wnoszący apelację ☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 0.1.1.3. Granice zaskarżenia 0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☒ w części ☒ co do winy ☒ co do kary ☒ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☒ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k. , chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 0.1.1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 0.1.2.1. Ustalenie faktów 0.1.2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 1. A. P. , R. M. , J. C. , J. K. , M. M. (1) Wymienieni oskarżeni należeli do zorganizowanej grupy przestępczej, którą kierował M. M. , mieli świadomość jej istnienia i podejmowanych wspólnie działań, grupa nie zamierzała płacić cła i podatków za sprowadzone papierosy (pkt 1, 3, 5, 8 i 10 wyroku). wyjaśnienia świadka M. M. składane w charakterze podejrzanego 15993-15999, 16083v-16084, 16006 2. Z. W. Z. W. przygotowywał i przekazywał M. M. i A. P. nierzetelne dokumenty dotyczące papierosów bez akcyzy sprowadzonych do Polski i złożonych w prowadzonym przez niego magazynie firmy (...) , wiedząc, że mają one zostać sprzedane z pominięciem należności publicznoprawnych (pkt 12 wyroku). wyjaśnienia świadka M. M. składane w charakterze podejrzanego 15993-15995 3. J. C. J. C. załatwił dla grupy fikcyjne zamkniecie procedury T1 (tzw. „wybicie”), płacąc za to pieniądze (pkt 6 wyroku). wyjaśnienia świadka M. M. składane w charakterze podejrzanego 15996, 15997 4. R. M. R. M. pilnował - na polecenie M. M. - jego interesu związanego z transportami papierosów, czuwał, aby nikt go nie oszukał, raportował M. M. co dzieje się z transportami, przysyłał mu zdjęcia z przebiegu transportu, świadomie, bezprawnie używał firmy (...) , a także uczestniczył w poszukiwaniu nabywców na papierosy bez akcyzy, za co miał otrzymać pieniądze (pkt 4 wyroku). wyjaśnienia świadka M. M. składane w charakterze podejrzanego 15996, 15997 5. R. M. , M. M. (1) , Zarówno oskarżony M. M. (1) , jak i oskarżony R. M. był dotąd dwukrotnie karany sądownie. karty karne 15957-15958, 15960-15961 0.1.2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 0.1.2.2. Ocena dowodów 0.1.2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 1-4 wyjaśnienia świadka M. M. składane w charakterze podejrzanego Sąd Apelacyjny uznał zasadniczo za wiarygodne wyjaśnienia składane przez M. M. przed prokuratorem w dniu 4.06.2021 r., podtrzymane przed Sądem Okręgowym w Gdańsku (XIV K 79/21) w dniu 19.07.2021r. (k. 16083v-16084) oraz w toku niniejszego postępowania odwoławczego w dniu 14.06.2021r. (k.16006), kiedy to świadek dość szczegółowo opisał przebieg przestępczego procederu, wskazując także na role pełnione w nim przez niektórych spośród oskarżonych. Okoliczności tam podawane znajdują najczęściej potwierdzenie w materiale dowodowym zebranym w niniejszej sprawie, w tym w dokumentacji bankowej, tranzytowej, historii logowania telefonów komórkowych, obserwacji operacyjnej, czy kontroli rozmów telefonicznych. M. M. przyznał się do zarzuconych mu czynów, w tym do kierowania zorganizowaną grupą przestępczą działającą w składzie opisanym w treści zarzutu (analogicznym jak w niniejszym postępowaniu). Analiza tych wyjaśnień prowadzi do wniosku, że wprawdzie M. M. nie podał wszystkich istotnych okoliczności sprawy, o których z pewnością wiedział i nieco umniejszał swoją rolę w przestępczym procederze, zrzucając część odpowiedzialności na Z. L. ps. (...) (zapewne z tego powodu, że jego los nie jest obecnie znany), jednakże te fakty i okoliczności, które przekazał uznać należy za wiarygodne, gdyż korespondują z dowodami i ustaleniami wynikającymi z dotychczasowego przebiegu niniejszego postępowania. Oceny tej nie zmienia fakt, że na początku śledztwa M. M. składał odmienne relacje procesowe, gdyż wówczas przyjmował taką taktykę w procesie, która miała uchronić go przed odpowiedzialnością karną. Obecnie – po zatrzymaniu go do tej sprawy, wyłączonej do odrębnego prowadzenia, w obliczu zgromadzonego materiału dowodowego – M. M. zmienił swoje stanowisko procesowe, przyznał się do stawianych mu zarzutów (zbieżnych z zarzutami stawianymi oskarżonym w tej sprawie), zaś jego depozycje istotnie zbliżają się do zebranych w sprawie dowodów. Sąd Apelacyjny dostrzega także, że zeznania składane w toku postępowania odwoławczego przez świadka M. M. są dość chaotyczne i nie zawsze spójne, jednakże zapewne ma na to wpływ – z jednej strony – opisana wyżej postawa M. M. , który nie ujawnia wszystkich znanych mu okoliczności, z drugiej zaś fakt, że od przedmiotowych wydarzeń upłynęło już wiele lat, a zatem świadek może już tych okoliczności dokładnie nie pamiętać. Potwierdzeniem tych spostrzeżeń jest postawa M. M. na rozprawie odwoławczej w dniu 27.09.2021 roku (k. 16.094), a zatem już po uprawomocnieniu się wyroku skazującego go w innym postępowaniu, w tym za kierowanie zorganizowaną grupą przestępczą, kiedy to – w wyniku kolejnych pytań obrońców – M. M. , pozbawiony już prawa do odmowy składania zeznań, niespodziewanie oświadczył, że jednak nie kierował taką grupą, a transporty były wypuszczane bez jego wiedzy. Mając to na uwadze Sąd Apelacyjny z pewną ostrożnością podszedł do oceny zeznań tego świadka, uznając je za wiarygodne wyłącznie w tej części, w której znajdują one wsparcie w innych dowodach zebranych i wykorzystywanych w toku niniejszego postępowania. 5. Karty karne Dokumenty te zostały pozyskane z Krajowego Rejestru Karnego i brak jest podstaw do podważania ich autentyczności, czy wiarygodności zawartych w nich danych. 0.1.2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut I. obr. A. P. II. obr. Z.W. III. obr. J. Cz. (adw. A.M) IV. obr. J. Cz. (adw. S.R.) V. obr. R.M. VI. obr. J.K. VII. prok. 1. obraza prawa materialnego – art. 54 kks , poprzez uznanie, iż M. M. dopuścił się tego przestępstwa skarbowego, albowiem doszło do wyprowadzenia wyrobów akcyzowych ze składu celnego (podatkowego), podczas, gdy wszystkie towary akcyzowe objęte procedurą T1 były składowane na terenie państw Unii Europejskiej, w składach celnych i pozostawały pod nadzorem funkcjonariuszy administracji celnej państw Wspólnoty; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny 2. obraza prawa materialnego – art. 63 §2 kks , poprzez uznanie, iż dla ustalenia, że doszło do realizacji znamion przedmiotowych tego przestępstwa skarbowego wystarczające jest ustalenie, że „sprowadzono na terytorium kraju wyroby akcyzowe bez ich uprzedniego oznaczenia znakami akcyzy”, podczas, gdy z charakteru czynu zarzucanego A. P. wynika, iż koniecznym byłoby ustalenie, że w momencie sprowadzenia wymienionych towarów na polski obszar miał on zamiar wprowadzić jej do obrotu na terenie państw Unii Europejskiej pod pozorem tranzytu, czego Sąd I instancji w żadnej mierze nie ustalił; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny 3. obraza prawa materialnego – art. 86 §1 kks , poprzez skazanie A. P. za to przestępstwo skarbowe w sytuacji ustalenia wprost, że działanie oskarżonego nie wyczerpywało ustawowych znamion tego czynu; ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny 4. obraza przepisów prawa procesowego – art. 4 kpk i art. 7 kpk , poprzez dowolne, sprzeczne z całokształtem materiału dowodowego i nie uwzględniające okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego A. P. , ukształtowanie przekonania o jego winie i świadomości ewentualnego dążenia przez M. M. i osób z nim współdziałających do popełnienia przestępstw skarbowych godzących w istotny interes finansowy Polski i Wspólnot Europejskich, w tym: - świadomości posługiwania się przez M. M. poświadczającymi nieprawdę dokumentami, - zatajania przez M. M. prowadzonej faktycznie działalności i jej rozmiary, posługując się podmiotem, który faktycznie w miejscu, w którym był zarejestrowany (na (...) ) nie uiszczał z tytułu nabycia, czy sprzedaży papierosów żadnych należności publicznoprawnych, nie wykazywał ich i nie miał uprawnień do takiej działalności, w sytuacji, gdy okoliczności te nie wynikają z treści wyjaśnień oskarżonych, zeznań świadków, ani M. M. i Z. L. , których nie zdołano podczas postępowania przesłuchać oraz ze stanowiących dowody w sprawie dokumentów i zapisów rozmów telefonicznych, które to dowody jednoznacznie przeczą tezie, jakoby od początku zdarzeń objętych zarzutami zamiarem M. M. , a zatem i pomagających mu oskarżonych, było popełnienie wymienionych przestępstw, co skutkowało niesłusznym uznaniem A. P. za winnego działania wspólnie i w porozumieniu z M. M. , tj. popełnienia przestępstw skarbowych z art. 54 kks , art. 55 kks , art. 56 kks i art. 87 kks ; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny 5. obraza przepisów prawa procesowego – art. 4 i 7 kks , poprzez dowolne, tj. sprzeczne z całokształtem materiału dowodowego ukształtowanie przekonania, iż A. P. wszedł w porozumienie ze Z. L. , Z. W. , J. C. , R. M. , w sytuacji, gdy wszyscy pozostali oskarżeni wprost wyjaśnili, że wszystkich ustaleń dokonywali z M. M. , Z. L. w kwestii tej w ogóle się nie wypowiadał, zaś pozostały zgromadzony materiał dowodowy w postaci zeznań świadków, dokumentów i treści rozmów telefonicznych do wyciągnięcia tego rodzaju wniosku jest daleko niewystarczający, co skutkowało niesłusznym uznaniem A. P. za winnego popełnienia czynu z art. 258 §1 kk ; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny 6. obraza przepisów prawa procesowego – art. 17 §1 pkt 8 kk w zw. z art. 113 §1 kks , poprzez uznanie A. P. za winnego popełnienia czynu z art. 55 kks , popełnionego przez podatnika na terenie (...) , w sytuacji nieustalenia przez Sąd, jakoby czyn ten był skierowany przeciwko istotnym interesom finansowym państwa polskiego, co winno skutkować umorzeniem postępowania wobec stwierdzenia, iż oskarżony nie podlega orzecznictwu polskich sądów karnych; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny 7. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, który miał istotny wpływ na jego treść, a wyrażający się w bezzasadnym ustaleniu, iż A. P. sprowadzał na terytorium Polski towary akcyzowe, w sytuacji, gdy z innych ustaleń Sądu wprost wynika, że działalnością tego rodzaju zajmowała się (...) oraz reprezentujący ją M. M. ; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny 8. rażąca niewspółmierność orzeczonych jednostkowych kar pozbawienia wolności oraz kary łącznej 4 lat pozbawienia wolności; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny 1. obraza przepisów prawa materialnego – art. 1 §2 kk , przez przyjęcie, że społeczna szkodliwość czynu zarzucanego oskarżonemu w punkcie 13 zaskarżonego wyroku nie jest znikoma; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny 2. obraza przepisów prawa materialnego – art. 18 §3 kk , przez przyjęcie, że zachowanie oskarżonego nosiło cechy pomocnictwa, w rozumieniu tego przepisu, do popełnienia opisanych w akcie oskarżenia przestępstw; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny 3. obraza przepisów prawa materialnego – art. 86 §1 kks i art. 87 §1 kks , poprzez przyjęcie, że dopuszczalny jest zbieg tych przestępstw; ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny 4. obraza przepisów postępowania – art. 4 kpk , poprzez nierozważenie wszystkich okoliczności sprawy, a w szczególności tych, które przemawiają na korzyść oskarżonego; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny 5. obraza przepisów postępowania – art. 5 §2 kpk , poprzez uznanie oskarżonego za winnego, mimo niedających się usunąć wątpliwości co do jego zamiaru i świadomości ułatwiania popełnienia czynów zabronionych przez inne osoby; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny 6. obraza przepisów postępowania – art. 424 §1 pkt 1 kpk , poprzez niewskazanie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, na jakich dowodach Sąd I instancji się oparł przyjmując dopuszczenie się przez oskarżonego pomocnictwa do czynów przypisanych innym oskarżonym; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny 7. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, mający istotny wpływ na treść tego wyroku, polegający na przyjęciu, że na podstawie zebranego w tej sprawie materiału dowodowego można uznać, że oskarżony Z. W. dopuścił się karalnego pełnomocnictwa do określonych czynów zabronionych przypisanych konkretnym, wszystkim oskarżonym w tej sprawie; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny 1. obraza przepisów postępowania – art. 168b kpk i art. 167 kpk w zw. z art. 169 §1 kpk w zw. z art. 7 kpk i art. 410 kpk w zw. z art. 424 §1 pkt 1 kpk , poprzez całkowicie niezasadne utożsamianie postanowienia z 18.04.2016r. o wykorzystaniu dowodu z kontroli rozmów w postępowaniu karnym z wymaganym wnioskiem dowodowym oskarżyciela na etapie jurysdykcyjnym, podczas, gdy postanowienie to dotyczy tylko i wyłącznie postępowania przygotowawczego, a jego wydanie nie prowadzi samo w sobie do wprowadzenia wyników kontroli operacyjnej do postępowania jurysdykcyjnego, co w swej konsekwencji doprowadziło do oparcia rozstrzygnięcia na materiale niestanowiącym dowodu w rozumieniu procedury karnej; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny 2. obraza przepisów postępowania – art. 7 kpk w zw. z art. 424 §1 pkt 1 kpk w zw. z art. 9e ustawy o straży granicznej , poprzez zaniechanie dokonania przez Sąd meriti oceny materiałów objętych klauzulą tajności i odstąpienie od sporządzenia uzasadnienia w części niejawnej, a w konsekwencji uchylenie się od zbadanie legalności wyników kontroli operacyjnej przez pryzmat dokumentów o charakterze niejawnym i aprioryczne przyjęcie legalności tej części materiału dowodowego, podczas, gdy przedmiotowe czynności operacyjne prowadzone były przed dniem 14 kwietnia 2016 r.; ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny 3. obraza przepisów postępowania – art. 170 §1 pkt 5 kpk w zw. z art. 167 kpk , poprzez niezasadne, przy hipotetycznym założeniu legalności wyników kontroli operacyjnej, oddalenie wniosku dowodowego obrony w przedmiocie odtworzenia zapisów rozmów, zgłoszonego na rozprawie w dniu 6.10.2017 r., jako zmierzającego w sposób oczywisty do przedłużenia postępowania w sytuacji, gdy obrona podniosła, iż komunikaty nie mają waloru stenogramu, a tylko stenogram stanowić może dowodowe odzwierciedlenie treści utrwalonych rozmów, a ponadto przedmiotowe postępowanie zakończyło się ponad dwa lata później, a zatem nie sposób uznać, że oddalony wniosek dowodowy zmierzał w sposób oczywisty do przedłużenia postępowania; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny 4. obraza przepisów postępowania – art. 7 kpk i art. 424 §1 pkt 1 kpk , poprzez ogólnikowe, zbiorcze i lakoniczne przywołanie w pisemnym uzasadnieniu skarżonego wyroku zapisów kontroli rozmów, uniemożliwiające odtworzenie toku rozumowania Sądu I instancji co do tego, które konkretnie rozmowy mają stanowić dowód okoliczności faktycznych przywołanych w treści uzasadnienia, a co za tym idzie – przy hipotetycznym założeniu legalności wyników kontroli operacyjnej – dowolna, a nie swobodna ocena materiału dowodowego w omawianym zakresie; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny 5. obraza przepisów postępowania – art. 4 kpk i art. 410 kpk w zw. z art. 424 §1 pkt 1 kpk w zw. z art. 113 §1 kks , poprzez zaniechanie prawidłowego ustalenia okoliczności kluczowej dla przestępstw karno-skarbowych, a dotyczącej rodzaju i ilości papierosów, która to okoliczność przesądza o tym, czy oskarżony powinien w ogóle ponosić odpowiedzialność karno-skarbową, a jeżeli tak, to ma to istotny wpływ na wysokość uszczuplonej lub narażonej na uszczuplenie należności publicznoprawnej, a co za tym idzie na wymiar kary; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny 6. obraza przepisów postępowania – art. 193 §1 kpk i art. 9 §1 kpk w zw. z art. 410 kpk i art. 424 §1 pkt 1 kpk w zw. z art. 113 §1 kks , poprzez zaniechanie dopuszczenia dowodu z opinii biegłego z zakresu badań fizykochemicznych na okoliczność rodzaju i ilości papierosów objętych czynami przypisanymi oskarżonemu oraz ich zakwalifikowania odpowiednim kodem klasyfikacji według przepisów ustawy o podatku akcyzowym, przy jednoczesnym dowolnym ustaleniu, że stanowiły one towar akcyzowy w rozumieniu tej ustawy, podczas, gdy okoliczność ta wymaga wiadomości specjalnych i stanowi warunek sine qua non przypisania sprawstwa przedmiotowego czynu karnoskarbowego; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny 7. obraza przepisów postępowania – art. 193 §1 kpk i art. 167 kpk w zw. z art. 4 kpk i art. 7 kpk w zw. z art. 410 kpk w zw. z art. 424 §1 pkt 1 kpk w zw. z art. 113 §1 kks , poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, w szczególności taryfikatorów celnych i w konsekwencji poczynienie ustaleń co do wartości narażenia na uszczuplenie i uszczuplenia należności publicznoprawnej na ich podstawie, podczas, gdy okoliczność ta wymaga wiadomości specjalnych z zakresu rachunkowości; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny 8. obraza przepisów postępowania – art. 4 kpk i art. 7 kpk w zw. z art. 410 kpk i art. 424 §1 pkt 1 kpk , poprzez dowolną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i bezzasadne uznanie na jego podstawie, że spełnione zostały wszystkie przesłanki relewantne w świetle treści art. 258 §1 kk do przyjęcia istnienia zorganizowanej grupy przestępczej, o jakiej mowa w tym przepisie, a nadto, że oskarżony J. C. brał w niej udział i dopuścił się w jej ramach czynu przypisanego mu w pkt VI wyroku, podczas, gdy z jednej strony brak było trwałej struktury organizacyjnej istotnej dla jej bytu i hierarchii powiązań, z drugiej zaś z zebranego materiału dowodowego nie wynika, aby oskarżony w ramach takiej struktury pełnił zindywidualizowaną rolę, akceptował wspólny jej cel, posiadał więzi organizacyjne oraz powiązania socjologiczno – psychologiczne z jej członkami; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny 9. obraza przepisów postępowania – art. 4 kpk i art. 7 kpk w zw. z art. 410 kpk i art. 424 §1 pkt 1 kpk , poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w zakresie rzekomej pozorności w dniu 28.01.2014 r. procedury tranzytu T1, podczas, gdy przyczyną braku prawidłowego zamknięcia tranzytu było działanie funkcjonariuszy (...) organów celnych, którzy zrywając plomby i zatrzymując przedmiotowy transport uniemożliwili zamknięcie procedury tranzytu T1; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny 10. obraza przepisów postępowania – art. 4 kpk i art. 7 kpk w zw. z art. 410 kpk i art. 424 §1 pkt 1 kpk , poprzez całkowicie dowolną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w zakresie pozorności zamknięcia procedur T1 w zakresie pozostałych transportów, podczas, gdy żaden spośród zebranych dowodów nie potwierdza, ażeby przewożone papierosy pozostały na terenie Unii Europejskiej pomimo zamknięcia tranzytów, o czym świadczy m.in. pominięcie przez Sąd I instancji w dokonywanej ocenie roli celników, będących gwarantem legalności i prawidłowości procedury tranzytowej; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny 11. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, mający wpływ na jego treść, a polegający na: a) bezpodstawnym przyjęciu świadomości oskarżonego co do istnienia zorganizowanej grupy przestępczej opisanej w pkt V komparycji wyroku oraz zamiaru podejmowania działań w jej ramach, podczas, gdy żaden spośród zgromadzonych w sprawie dowodów nie potwierdza przedmiotowej okoliczności, b) błędnym ustaleniu, że J. C. miał świadomość nierzetelności dokumentacji tranzytowej oraz ustalonego przez Sąd firmanctwa M. M. w sytuacji, gdy ze zgromadzonego materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że odpowiedzialność za szeroko pojętą dokumentację tranzytową ponosi właściciel towaru i agencja celna, a przewoźnik nie tylko nie ma obowiązku, ale i możliwości weryfikacji wiarygodności powyższego, poza sprawdzeniem, czy kontrahent rzeczywiście funkcjonuje w obrocie gospodarczym, którego to obowiązku oskarżony dopełnił; ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny 12. obraza prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu w pkt VI wyroku – art. 54 §1 kks , poprzez niezasadne przypisanie oskarżonemu sprawstwa tego czynu, podczas, gdy przestępstwa z art. 54 §1 kks może się dopuścić tylko ten, na kim ciąży ustawowy obowiązek ujawnienia przedmiotu i podmiotu opodatkowania, a ponadto obowiązek ujawnienia przedmiotu opodatkowania nie może dotyczyć osób, które ujawniając ten przedmiot równocześnie dokonywałyby samooskarżenia; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny 13. obraza prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanemu oskarżonemu w pkt VII wyroku – art. 65 §1 kks w zw. z art. 91 §1 kks , poprzez niezasadne zastosowanie i uznanie, że czyn przypisany oskarżonemu stanowi przestępstwo, podczas, gdy czyn ten nie wypełnił znamion czynności sprawczej „przechowania”; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny 14. obraza prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanemu oskarżonemu w pkt VII wyroku – art. 37 §1 pkt 1 kks , poprzez jego zastosowanie, podczas, gdy czyny zabronione kwalifikowane z art. 65 §1 kks i art. 91 §1 kks przynależą do grupy deliktów abstrakcyjnego narażenia na niebezpieczeństwo; ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny 1. błąd w ustaleniach faktycznych – przyjęcie, że J. C. działał w ramach międzynarodowej zorganizowanej grupy przestępczej, podczas, gdy nie ujawniono w sprawie jakichkolwiek okoliczności wskazujących, iż na jakimkolwiek etapie działania wymienionego oraz współoskarżonych cechowały się zorganizowaniem w stopniu przekraczającym zwyczajową i wymaganą przepisami prawa wspólnotowego organizację tranzytu T1, czy transportu towarów, jak również nie ustalono, że wśród oskarżonych funkcjonowały jakiekolwiek zasady działanie cechujące zorganizowane grupy przestępcze, takie jak hierarchiczność, podporządkowanie w ramach hierarchii, podział łupów, system nagród i kar, świadomość przynależności do takiej grupy, czy też wspólną realizację założonych celów; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny 2. obraza przepisów postępowania – art. 7 kpk , poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów i dokonanie jej w sposób całkowicie dowolny, a polegający na przyjęciu, że J. C. wykorzystał w celu zatajenia rzeczywiście prowadzonej działalności i jej rozmiarów dane podmiotu (...) , podczas, gdy w trakcie wszczynania procedury tranzytu T1 działania oskarżonego miały charakter zwyczajowych czynności przewoźnika i w żaden sposób nie miał on nawet możliwości zweryfikowania ani charakteru prowadzonej działalności przez ww. podmiot, ani też rzetelności przedstawianych jego osobie dokumentów, co w konsekwencji doprowadziło do niezasadnego przyjęcia, że oskarżony dopuścił się przestępstwa z art. 55 §1 kks ; ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny 3. obraza przepisów postępowania – art. 7 kpk w zw. z art. 410 kpk , poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów i dokonanie jej w sposób całkowicie dowolny i z pominięciem istotnych okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej, przejawiająca się nieuzasadnionym przyjęciem, że zainicjowanie w dniu 14.08.2013 r. za pośrednictwem agencji celnej (...) Sp. z o.o. procedury tranzytu T1 miało charakter pozorny, podczas, gdy do jego prawidłowego zamknięcia nie doszło z uwagi na nieprawidłowe działanie funkcjonariuszy (...) organów celnych, którzy zatrzymując uniemożliwili zamknięcie procedury tranzytu T1, przez co nie dali możliwości nawet prawidłowego domknięcia procedury przez przewoźnika i konwojentów; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny 4. błąd w ustaleniach faktycznych – przyjęcie, że zakres świadomości J. C. obejmował wszelkie działania współoskarżonych, jak również wiedział on, że faktury towarów, których transport miał zostać dokonany w ramach procedury tranzytu T1 są nierzetelne, podczas, gdy nie tylko nie należy do obowiązków przewoźnika weryfikowanie ich wiarygodności, ale wręcz przewoźnik nie posiada jakichkolwiek ku temu możliwości, poza rzeczywistym sprawdzeniem, czy podmiot zlecający funkcjonuje w obrocie gospodarczym; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny 5. obraza prawa materialnego – art. 54 §1 kks , poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że oskarżony J. C. oraz pozostali współoskarżeni swoim działaniem wyczerpali znamiona przedmiotowego czynu zabronionego, poprzez wyjęcie spod dozoru celnego papierosów w celu przekazania ich innym członkom do dalszego wprowadzania do obrotu na terenie RP bez ujawnienia właściwym organom celnym podstawy opodatkowania, podczas, gdy wymieniony przepis penalizuje nieujawnienie przedmiotu opodatkowania, podstawy opodatkowania oraz niezłożenie deklaracji, a w trakcie każdego z tranzytów T1 doszło niewątpliwie do zgłoszenia przedmiotu transportu, w związku z czym nie sposób przyjąć, że takie zachowanie wyczerpało znamiona czynu zabronionego z wymienionego przepisu; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny 6. obraza prawa materialnego – art. 54 §1 kks , poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, jakoby byt przestępstwa z tego przepisu pozostawał indyferentny względem legalności czynności podlegającej opodatkowaniu, podczas, gdy prawidłowa wykładnia aksjologiczna przepisów karnoskarbowych wskazuje, że przestępstwa z tego przepisu dopuścić się można jedynie w razie legalności działań podlegających opodatkowaniu, w związku z czym błędna jest wykładnia przedmiotowego przepisu przez Sąd I instancji wobec ustalenia, że doszło do przedstawienia przez osoby inicjujące tranzyt T1 nierzetelnych faktur, bowiem taka sytuacja winna wykluczać przyjęcie kwalifikacji z art. 54 §1 kks jako działania sprzecznego z prawem; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny 7. obraza prawa materialnego – art. 89 §1 kks , poprzez jego niezastosowanie, podczas, gdy ewentualna zmiana celu przeznaczenia towaru podlegającego opodatkowaniu, który uprzednio został zawieszony przy procedurze tranzytu T1, skutkować winna co najwyżej odpowiedzialnością z przywołanego powyżej przepisu; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny 8. błąd w ustaleniach faktycznych – przyjęcie, że w zakresie zarzutu VII J. C. miał świadomość, że na placu należącym do (...) sp. z o.o. znajdują się wyroby akcyzowe, od których nie został uiszczony należny podatek, podczas, gdy był ona zapewniany, że są to chusteczki i pozostawał w nieświadomości co do rzeczywistego przedmiotu przechowywania, a co skutkować winno co najwyżej przypisaniem mu odpowiedzialności karnej za czyn z art. 65 §2 kks w zw. z art. 91 §2 kks ; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny 9. rażąca niewspółmierność orzeczonych wobec J. C. kar jednostkowych oraz kary łącznej 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności i kary grzywny w wymiarze 200 stawek dziennych, po 30 zł każda, podczas, gdy dotychczasowy tryb życia oskarżonego, jego dotychczasowa niekaralność oraz warunki osobiste, charakter oraz zakres udziału w zdarzeniach stanowiących przedmiot niniejszego postępowania, zachowanie po popełnieniu przestępstwa, wieloletnie prowadzenie działalności gospodarczej we wzorowy sposób, uzasadniają orzeczenie kary w znacznie niższym wymiarze; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny 1. naruszenie przepisów postępowania – art. 393 §1 i 3 kpk w zw. z art. 394 §1 i 2 kpk w zw. z art. 168b kpk w zw. z art. 7 kpk w zw. z art. 2 §1 pkt 2 kpk , poprzez przyjęcie w poczet materiału dowodowego i uznanie pełnej przydatności i wiarygodności zapisów, komunikatów, stenogramów oraz protokołów z kontroli rozmów w zakresie odnoszącym się do oskarżonego R. M. , w sytuacji, kiedy prawidłowość przeprowadzenia kontroli operacyjnej, jej legalność, a w konsekwencji przydatność jako dowód w postępowaniu karnym, powinna być oceniana wedle stanu prawnego obowiązującego w czasie prowadzenia kontroli operacyjnej (co miało miejsce przed dniem 15.04.2016r.), co – wobec braku stosownych postanowień sądu w zakresie zarządzenia kontroli operacyjnej, wyrażenia zgody na kontrolę operacyjną, czy też wyrażenia tzw. zgody następczej na kontrolę operacyjną – nie dawało podstaw do konwalidacji wspomnianych braków, poprzez wydanie postanowienia dowodowego w trybie art. 168b kpk i w rezultacie „efekty kontroli rozmów” nie mogły zostać przyjęte przez Sąd jako dowód w sprawie; ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny 2. naruszenie przepisów postępowania – art. 4 kpk w zw. z art. 5 §2 kpk w zw. z art. 7 kpk w zw. z art. 410 kpk , poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów z naruszeniem zasad prawidłowego rozumowania i wskazań doświadczenia życiowego, a także z naruszeniem zasady obiektywizmu, a przy tym dokonanie ocen i ustaleń wyłącznie na niekorzyść oskarżonego i w konsekwencji: – uznanie wyjaśnień oskarżonych, w tym zwłaszcza R. M. , J. C. , A. P. – w szczególności w części dotyczącej charakteru znajomości oskarżonego R. M. z M. M. , czy też wyłącznie towarzyskiego charakteru spotkań i kontaktów oskarżonych – za niewiarygodne, podczas, gdy ich depozycje pozostają ze sobą spójne, a jednocześnie w sprawie brak dowodu, który podważałby wyjaśnienia R. M. o wyłącznie towarzyskim charakterze znajomości z pozostałymi (niektórymi) oskarżonymi; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny 3. naruszenie przepisów postępowania – art. 410 kpk w zw. z art. 5 §2 kpk , poprzez wyrokowanie w sprawie z pominięciem istotnych okoliczności ujawnionych w toku sprawy, oraz przy dokonywaniu ocen poszczególnych okoliczności na niekorzyść oskarżonego, przy istnieniu co najmniej wątpliwości co do rzeczywistego ich przebiegu, a w szczególności tych wynikających: a) z wyjaśnień A. P. (z 17.06.2015r.), z których wynika, że poszukiwaniem kupca na papierosy zajmował się Z. ps. (...) (tj. Z. L. ), b) z wyjaśnień J. K. (z 7.08.2015r.), z których wynikają okoliczności zwolnienia się z pracy u J. C. kierowcy J. M. , c) z zeznań K. P. , z których wynika, że spotkanie w C. z udziałem R. M. i innych oskarżonych miało charakter towarzyski; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny 4. błędy w ustaleniach faktycznych – błędne ustalenie, że: a) oskarżony R. M. brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej, opisanej w punkcie III części wstępnej wyroku, b) oskarżony R. M. nadzorował transporty papierosów, organizował składy i magazyny do złożenia towaru, organizował kierowcę dla przewoźnika, organizował otwarcie i zamknięcie tranzytów, organizował zbyt papierosów, poprzez szukanie nabywców i ustalanie cen, finansował pozorne zamknięcie procedury tranzytu, o czym mowa w punkcie IV części wstępnej wyroku; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny 5. obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu – art. 54 §1 kks w zb. z art. 55 §1 kks w zb. z art. 56 §1 kks w zb. z art. 86 §1 kks , polegająca na przypisaniu oskarżonemu R. M. popełnienia czynu kwalifikowanego z wymienionych przepisów, przy jednoczesnym braku ustalenia, jakoby ten oskarżony miał status podatnika w zakresie podatku akcyzowego lub aby ciążyły na nim obowiązki celne; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny 6. rażąca niewspółmierność orzeczonych kar jednostkowych oraz kary łącznej pozbawienia wolności, poprzez zbyt surowe określenie wymiaru tych kar; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny 1. obraza przepisów postępowania – art. 168b kpk i art. 167 kpk w zw. z art. 169 §1 kpk w zw. z art. 7 kpk i art. 410 kpk w zw. z art. 424 §1 pkt 1 kpk , poprzez całkowicie niezasadne utożsamianie postanowienia z 18.04.2016 r. o wykorzystaniu dowodu z kontroli rozmów w postępowaniu przygotowawczym z wymaganym przepisami wnioskiem dowodowym oskarżyciela w postępowaniu sądowym, podczas, gdy postanowienie to dotyczy tylko i wyłącznie postępowania przygotowawczego i jego wydanie nie prowadzi samo w sobie do wprowadzenia wyników kontroli operacyjnej do postępowania jurysdykcyjnego, a w konsekwencji oparcie rozstrzygnięcia na materiale niestanowiącym dowodu w rozumieniu procedury karnej; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny 2. obraza przepisów postępowania – art. 7 kpk w zw. z art. 410 kpk i art. 424 §1 pkt 1 kpk , poprzez całkowicie dowolne uznanie, że jakiekolwiek rozmowy oskarżonego J. K. potwierdzają jego udział w czynach objętych wyrokiem, w sytuacji, gdy brak jest prawnych możliwości wykorzystania rozmów telefonicznych J. K. , wobec braku objęcia go kontrolą operacyjną w niniejszej sprawie; ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny 3. obraza przepisów postępowania – art. 170 p1 pkt 5 kpk w zw. z art. 167 kpk , poprzez niezasadne, przy hipotetycznym założeniu legalności wyników kontroli operacyjnej, oddalenie wniosku dowodowego obrony w przedmiocie odtworzenia zapisów rozmów, zgłoszonego na rozprawie w dniu 6.10.2017r., jako zmierzającego w sposób oczywisty do przedłużenia postępowania, w sytuacji, gdy obrona podniosła, że komunikaty nie mają waloru stenogramu, a tylko stenogram może stanowić dowodowe odzwierciedlenie treści utrwalonych rozmów, a ponadto postępowanie sądowe zakończyło się blisko 2 lata później, a zatem nie sposób uznać, że oddalony wniosek dowodowy zmierzał w sposób oczywisty do przedłużenia postępowania; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny 4. obraza przepisów postępowania – art. 7 kpk w zw. z art. 410 kpk i art. 424 §1 pkt 1 kpk , poprzez ogólnikowe, zbiorcze i lakoniczne przywołanie w pisemnym uzasadnieniu wyroku zapisów kontroli rozmów, uniemożliwiające odtworzenie toku rozumowania Sądu I instancji, co do tego, które konkretnie rozmowy mają stanowić dowód okoliczności faktycznych przywołanych w treści uzasadnienia, a co za tym idzie – dowolna ocena materiału dowodowego w tym zakresie; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny 5. obraza przepisów postępowania – art. 193 §1 kpk i art. 9 §1 kpk w zw. z art. 167 kpk w zw. z art. 410 kpk i art. 424 §1 pkt 1 kpk w zw. z art. 113 §1 kks , poprzez nie przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu badań fizykochemicznych na okoliczność rodzaju i ilości papierosów objętych zarzutami oraz ich zakwalifikowania odpowiednim kodem klasyfikacji wg przepisów ustawy o podatku akcyzowym, a w konsekwencji dowolne ustalenie, że stanowiły one towar akcyzowy, w sytuacji, gdy okoliczność ta wymaga wiedzy specjalnej, a jej prawidłowe ustalenie stanowi warunek konieczny do przypisania odpowiedzialności za czyn karnoskarbowy; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny 6. obraza przepisów postępowania – art. 193 §1 kpk i art. 167 kpk w zw. z art. 4 kpk i art. 7 kpk w zw. z art. 410 kpk i art. 424 §1 pkt 1 kpk w zw. z art. 113 §1 kks , poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego, w szczególności taryfikatorów celnych i w konsekwencji poczynienie ustaleń co do wartości narażenia na uszczuplenie i uszczuplenia należności publicznoprawnej na ich podstawie, w sytuacji, gdy okoliczność ta wymaga wiadomości specjalnych z zakresu rachunkowości; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny 7. obraza przepisów postępowania – art. 4 kpk , art. 7 kpk , art. 4 kpk , art. 410 kpk , art. 424 §1 pkt 1 kpk , poprzez całkowicie dowolną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego w zakresie pozorności zamknięcia procedur T1, w sytuacji, gdy żaden spośród zebranych dowodów nie potwierdza, żeby przewożone papierosy pozostały na terenie UE pomimo zamknięcia tranzytów, o czym świadczy m.in. pominięcie przez Sąd I instancji w ocenie roli celników będących gwarantem legalności i prawidłowości procedury tranzytowej; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny 8. obraza przepisów postępowania – art. 4 kpk i art. 7 kpk w zw. z art. 410 kpk i art. 424 §1 pkt 1 kpk , poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i bezzasadne uznanie, że J. K. działał w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, w sytuacji, gdy brak jest dowodu na istnienie trwałej struktury organizacyjnej pomiędzy rzekomymi członkami grupy, brak jest wskazania, że oskarżony akceptował wspólny cel grupy, pełnił w niej zindywidualizowaną rolę, wiązały go powiązania psychologiczne i socjologiczne z jej członkami; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny 9. obraza przepisów postępowania – art. 4 kpk i art. 7 kpk w zw. z art. 410 kpk i art. 424 §1 pkt 1 kpk , poprzez dowolne uznanie pozorności procedury tranzytu T1 w zakresie transportu z dnia 28.01.2014 r., w sytuacji, gdy przyczyna braku prawidłowego zamknięcia tranzytu było działanie (...) funkcjonariuszy celnych, którzy zrywając plomby i zatrzymując transport uniemożliwili zamknięcie procedury tranzytu T1; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny 10. obraza przepisów postępowania – art. 4 kpk i art. 7 kpk w zw. z art. 410 kpk i art. 424 §1 pkt 1 kpk , poprzez całkowite pominięcie w ocenie okoliczności formalnego zatrudnienia oskarżonego J. K. w firmie J. C. wraz z innymi kierowcami, którzy także brali udział w transportach objętych zarzutami, a w konsekwencji zaniechanie oceny działania J. K. jako pracownika wykonującego polecenia pracodawcy w ramach łączącego go stosunku pracy; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny 11. błąd w ustaleniach faktycznych – błędne przyjęcie świadomości oskarżonego co do istnienia zorganizowanej grupy przestępczej opisanej w pkt 8 sentencji wyroku oraz zamiaru działania w jej ramach, podczas, gdy żaden z dowodów zgromadzonych w sprawie nie potwierdza takowej okoliczności; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny 12. błąd w ustaleniach faktycznych – błędne ustalenie, że oskarżony J. K. miał świadomość nierzetelności dokumentacji tranzytowej oraz działań gospodarczych M. M. , w sytuacji, gdy z zebranego w sprawie materiału dowodowego (w tym zeznań świadków) wynika, że odpowiedzialność w tym zakresie ponosi właściciel towaru i agencja celna, a przewoźnik, w tym kierowca przewoźnika, nie tylko nie ma obowiązku, ale także nie ma możliwości weryfikacji wiarygodności dokumentacji, poza sprawdzeniem, czy kontrahent rzeczywiście funkcjonuje w obrocie prawnym, co przewoźnik uczynił; ☐ zasadny ☒częściowo zasadny ☐ niezasadny 13. obraza przepisów prawa materialnego – art. 54 §1 kks , poprzez niezasadne przypisanie oskarżonemu sprawstwa tego czynu, w sytuacji, gdy przestępstwa z art. 54 §1 kks może dopuścić się tylko ten, na kim ciąży ustawowy obowiązek ujawnienia przedmiotu i podmiotu opodatkowania, a ponadto obowiązek ujawnienia przedmiotu opodatkowania nie może dotyczyć osób, które ujawniając ten przedmiot równocześnie dokonywałyby samooskarżenia; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny 1. Obraza przepisów postępowania, naruszenie dyspozycji art. 7 kpk oraz art. 410 §1 kpk , polegające na pobieżnej ocenie materiału dowodowego w postaci treści rozmów zarejestrowanych w kontroli rozmów, prowadzące do wydania wyroku wbrew zasadzie kształtowania przekonania na podstawie wszystkich przeprowadzonych dowodów i do przyjęcia – wbrew zasadom prawidłowego rozumowania oraz doświadczenia życiowego – że zachowanie A. P. polegało jedynie na udziale w zorganizowanej grupie przestępczej, podczas, gdy zgromadzony w toku postępowania materiał dowodowy, w szczególności wynikający właśnie z treści zarejestrowanych w ramach kontroli rozmów, w konfrontacji z dokumentacją bankową oraz analizami kryminalnymi dotyczącymi połączeń telefonicznych i lokalizacji, jak i prowadzonymi obserwacjami przemawia za twierdzeniem, że A. P. – wspólnie i w porozumieniu z M. M. – założył i kierował zorganizowaną grupą przestępczą, podejmował samodzielne decyzje w ramach działalności grupy, jak i w kręgu osób nabywców papierosów pozostających poza grupą, jak również z przedstawicielami gwarantów generalnych i magazynów celnych, tj. brał czynny udział we wszystkich działaniach grupy; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny 2. Obraza przepisów prawa materialnego – art. 23 §3 kks , poprzez orzeczenie wobec oskarżonego A. P. kary grzywny przy ustaleniu wysokości stawek dziennych na kwotę 30 zł w sytuacji, gdy przepis art. 23 §3 kks określa wysokość stawki dziennej grzywny jako nie niższej od 1/30 minimalnego wynagrodzenia, które w 2014 r. wynosiło 1680 zł, co zaś wskazuje na wysokość stawki jako nie niższej niż 56 zł; ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny 3. Obraza przepisów prawa materialnego – art. 23 §3 kks , poprzez orzeczenie wobec oskarżonego R. M. kary grzywny przy ustaleniu wysokości stawek dziennych na kwotę 30 zł w sytuacji, gdy przepis art. 23 §3 kks określa wysokość stawki dziennej grzywny jako nie niższej od 1/30 minimalnego wynagrodzenia, które w 2014 r. wynosiło 1680 zł, co zaś wskazuje na wysokość stawki jako nie niższej niż 56 zł; ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny 4. Obraza przepisów prawa materialnego – art. 23 §3 kks , poprzez orzeczenie wobec oskarżonego J. C. kary grzywny przy ustaleniu wysokości stawek dziennych na kwotę 30 zł w sytuacji, gdy przepis art. 23 §3 kks określa wysokość stawki dziennej grzywny jako nie niższej od 1/30 minimalnego wynagrodzenia, które w 2014 r. wynosiło 1680 zł, co zaś wskazuje na wysokość stawki jako nie niższej niż 56 zł; ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny 5. Obraza przepisów prawa materialnego – art. 23 §3 kks , poprzez orzeczenie wobec oskarżonego J. K. kary grzywny przy ustaleniu wysokości stawek dziennych na kwotę 30 zł w sytuacji, gdy przepis art. 23 §3 kks określa wysokość stawki dziennej grzywny jako nie niższej od 1/30 minimalnego wynagrodzenia, które w 2014 r. wynosiło 1680 zł, co zaś wskazuje na wysokość stawki jako nie niższej niż 56 zł; ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny 6. Obraza przepisów prawa materialnego – art. 23 §3 kks , poprzez orzeczenie wobec oskarżonego M. M. (1) kary grzywny przy ustaleniu wysokości stawek dziennych na kwotę 30 zł w sytuacji, gdy przepis art. 23 §3 kks określa wysokość stawki dziennej grzywny jako nie niższej od 1/30 minimalnego wynagrodzenia, które w 2014 r. wynosiło 1680 zł, co zaś wskazuje na wysokość stawki jako nie niższej niż 56 zł; ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny 7. Obraza przepisów prawa materialnego – art. 23 §3 kks , poprzez orzeczenie wobec oskarżonego Z. W. kary grzywny przy ustaleniu wysokości stawek dziennych na kwotę 30 zł w sytuacji, gdy przepis art. 23 §3 kks określa wysokość stawki dziennej grzywny jako nie niższej od 1/30 minimalnego wynagrodzenia, które w 2015 r. wynosiło 1750 zł, co zaś wskazuje na wysokość stawki jako nie niższej niż 58 zł; ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny 8. Rażąca niewspółmierność kary wymierzonej A. P. do stopnia społecznej szkodliwości czynu oraz winy, wysokości uszczupleń należności Skarbu Państwa, wynikająca z wymierzenia oskarżonemu w ramach czynu określonego w punkcie II wyroku kary grzywny w wymiarze 200 stawek dziennych o wartości 30 zł każda, podczas, gdy wnikliwa analiza elementów tak podmiotowo, jak i przedmiotowo istotnych rozpoznawanego czynu, a w szczególności: okoliczności zdarzenia, wysokiego stopnia społecznej szkodliwości czynu, sposobu działania oskarżonego oraz motywacji oskarżonego prowadzi do wniosku, że tak wymierzona kara nie spełni swojego celu zapobiegawczego i wychowawczego, a także potrzeb w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, co przemawia za wymierzeniem kary grzywny za czyn określony w punkcie II wyroku w wymiarze 400 stawek dziennych, po 100 zł każda; ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny 9. Rażąca niewspółmierność kary wymierzonej R. M. do stopnia społecznej szkodliwości czynu oraz winy, wysokości uszczupleń należności Skarbu Państwa, wynikająca z wymierzenia oskarżonemu w ramach czynu określonego w punkcie IV wyroku kary grzywny w wymiarze 150 stawek dziennych o wartości 30 zł każda, podczas, gdy wnikliwa analiza elementów tak podmiotowo, jak i przedmiotowo istotnych rozpoznawanego czynu, a w szczególności: okoliczności zdarzenia, wysokiego stopnia społecznej szkodliwości czynu, sposobu działania oskarżonego oraz motywacji oskarżonego, uprzedniej karalności prowadzi do wniosku, że tak wymierzona kara nie spełni swojego celu zapobiegawczego i wychowawczego, a także potrzeb w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, co przemawia za wymierzeniem kary grzywny za czyn określony w punkcie IV wyroku w wymiarze 400 stawek dziennych, po 100 zł każda; ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny 10. Rażąca niewspółmierność kary wymierzonej J. C. do stopnia społecznej szkodliwości czynu oraz winy, wysokości uszczupleń należności Skarbu Państwa, wynikająca z wymierzenia oskarżonemu w ramach czynu określonego w punkcie VI wyroku kary grzywny w wymiarze 150 stawek dziennych o wartości 30 zł każda, zaś w punkcie VII wyroku 100 stawek dziennych o wartości 30 zł każda i jako kary łącznej 200 stawek dziennych po 30 zł każda, podczas, gdy wnikliwa analiza elementów tak podmiotowo, jak i przedmiotowo istotnych rozpoznawanego czynu, a w szczególności: okoliczności zdarzenia, wysokiego stopnia społecznej szkodliwości czynów, sposobu działania oskarżonego oraz motywacji oskarżonego, a jednocześnie jego dochodów i sytuacji majątkowej, jak również możliwości zarobkowych prowadzi do wniosku, że tak wymierzona kara nie spełni swojego celu zapobiegawczego i wychowawczego, a także potrzeb w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, co przemawia za wymierzeniem kary grzywny za czyn określony w punkcie VI wyroku w wymiarze 500 stawek dziennych, po 300 zł każda, za czyn określony w punkcie VII wyroku w wymiarze 100 stawek dziennych po 300 zł każda, zaś jako kary łącznej 550 stawek dziennych po 300 zł każda; ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny 11. Rażąca niewspółmierność kary wymierzonej J. K. do stopnia społecznej szkodliwości czynu oraz winy, wysokości uszczupleń należności Skarbu Państwa, wynikająca z wymierzenia oskarżonemu w ramach czynu określonego w punkcie IX wyroku kary grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych o wartości 30 zł każda, podczas, gdy wnikliwa analiza elementów tak podmiotowo, jak i przedmiotowo istotnych rozpoznawanego czynu, a w szczególności: okoliczności zdarzenia, wysokiego stopnia społecznej szkodliwości czynu, sposobu działania oskarżonego oraz motywacji oskarżonego, a jednocześnie jego dochodów, jak i możliwości zarobkowych prowadzi do wniosku, że tak wymierzona kara nie spełni swojego celu zapobiegawczego i wychowawczego, a także potrzeb w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, co przemawia za wymierzeniem kary grzywny w wymiarze 150 stawek dziennych, po 100 zł każda; ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny 12. Błąd w ustaleniach faktycznych – przyjęcie, że dotychczasowy tryb życia J. K. , w połączeniu z incydentalnością zachowań przestępnych, uzasadniają twierdzenie określone w art. 41a §1 kks o istnieniu wyjątkowego wypadku pozwalającego na zastosowanie instytucji warunkowego zawieszenia wykonania kary, podczas, gdy z poczynionych ustaleń wynika, że postawa oskarżonego w toku procesu oraz waga zarzucanych oskarżonemu czynów, brak jakiejkolwiek skruchy, działanie rozciągnięte w czasie, składające się z wielu zachowań sprawczych, a przy tym stanowiące warunek konieczny dla powodzenia całego przedsięwzięcia przestępczego, dają asumpt do twierdzenia, że w przypadku oskarżonego J. K. nie zachodzi szczególnie uzasadniony wypadek warunkujący zastosowanie instytucji warunkowego zawieszenia wykonania kary na okres próby 4 lat, tym bardziej w kontekście stwierdzenia przez Sąd podstaw do nadzwyczajnego obostrzenia kary; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny 13. Rażąca niewspółmierność kary wymierzonej M. M. (1) do stopnia społecznej szkodliwości czynu oraz winy, wysokości uszczupleń należności Skarbu Państwa, wynikająca z wymierzenia oskarżonemu w ramach czynu określonego w punkcie XI wyroku kary grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych o wartości 30 zł każda, podczas, gdy wnikliwa analiza elementów tak podmiotowo, jak i przedmiotowo istotnych rozpoznawanego czynu, a w szczególności: okoliczności zdarzenia, wysokiego stopnia społecznej szkodliwości czynu, sposobu działania oskarżonego oraz motywacji oskarżonego, a jednocześnie jego dochodów i możliwości zarobkowych prowadzi do wniosku, że tak wymierzona kara nie spełni swojego celu zapobiegawczego i wychowawczego, a także potrzeb w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, co przemawia za wymierzeniem kary grzywny za czyn określony w punkcie XI wyroku w wymiarze 250 stawek dziennych, po 100 zł każda; ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny 14. Błąd w ustaleniach faktycznych – przyjęcie, że dotychczasowy tryb życia M. M. (1) w połączeniu z incydentalnością zachowań przestępnych, uzasadniają twierdzenie określone w art. 41a §1 kks o istnieniu wyjątkowego wypadku pozwalającego na zastosowanie instytucji warunkowego zawieszenia wykonania kary, podczas, gdy z poczynionych ustaleń wynika, że postawa oskarżonego w toku procesu cechowała się szczególną labilnością, zaś waga zarzucanych oskarżonemu czynów, brak jakiejkolwiek skruchy, działanie rozciągnięte w czasie, składające się z wielu zachowań sprawczych, a przy tym stanowiące warunek konieczny dla powodzenia całego przedsięwzięcia przestępczego oraz uprzednia karalność oskarżonego, dają asumpt do twierdzenia, że w przypadku oskarżonego M. M. (1) nie zachodzi szczególnie uzasadniony wypadek warunkujący zastosowanie instytucji warunkowego zawieszenia wykonania kary na okres próby 4 lat, tym bardziej w kontekście stwierdzenia przez Sąd podstaw do nadzwyczajnego obostrzenia kary; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny 15. Rażąca niewspółmierność kary wymierzonej Z. W. do stopnia społecznej szkodliwości czynu oraz winy, wynikająca z wymierzenia oskarżonemu w ramach czynu określonego w punkcie XII wyroku kary grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych o wartości 30 zł każda, zaś w punkcie XIII wyroku 70 stawek dziennych o wartości 30 zł każda i jako kary łącznej 150 stawek dziennych po 30 zł każda, podczas, gdy wnikliwa analiza elementów tak podmiotowo, jak i przedmiotowo istotnych rozpatrywanych czynów, a w szczególności: okoliczności zdarzenia, wysokiego stopnia społecznej szkodliwości czynów, sposobu działania oskarżonego oraz motywacji oskarżonego, a jednocześnie jego dochodów i sytuacji majątkowej, jak również możliwości zarobkowych prowadzi do wniosku, że tak wymierzona kara nie spełni swojego celu zapobiegawczego i wychowawczego, a także potrzeb w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, co przemawia za wymierzeniem kary grzywny za czyn określony w punkcie XII wyroku w wymiarze 300 stawek dziennych, po 200 zł każda, za czyn określony w punkcie XIII wyroku w wymiarze 50 stawek dziennych po 200 zł każda, zaś jako kary łącznej grzywny w wymiarze 300 stawek dziennych po 200 zł każda; ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny 16. Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia o kosztach procesu, tj. przyjęcie, że poniesienie przez oskarżonego A. P. , R. M. , J. C. , J. K. , M. M. (1) i Z. W. kosztów procesu byłoby dla nich zbyt uciążliwe ze względu na ich sytuację rodzinną, majątkową i wysokość dochodów, podczas, gdy dochody oskarżonych A. P. , R. M. , J. C. , J. K. , M. M. (1) i Z. W. oraz ich sytuacja rodzinna i majątkowa nie uzasadniają zwolnienia od kosztów procesu oraz opłat w sprawach karnych w jakimkolwiek zakresie. ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Ad. I.1. Wbrew twierdzeniom skarżącego, Sąd I instancji trafnie przyjął, opierając się na prawidłowo ustalonym w tej części stanie faktycznym, że oskarżony A. P. (podobnie jak i M. M. ) swoim zachowaniem wyczerpał m.in. znamiona typu czynu zabronionego opisanego w art. 54 §1 kks , gdyż doszło do wyprowadzenia wyrobów akcyzowych (papierosów) ze składu celnego, co skutkowało usunięciem ich spod dozoru celnego; tym samym nie można mówić o obrazie prawa materialnego w postaci tego właśnie przepisu ustawy karnoskarbowej. Nie ma racji obrońca wywodząc, że wszystkie papierosy objęte procedurą T1 były składowane na terenie państw Unii Europejskiej, wyłącznie w składach celnych i pozostawały pod nadzorem funkcjonariuszy administracji celnej. Jak wynika z ustaleń Sądu I instancji, papierosy te były wprawdzie transportowane wewnątrz obszaru celnego Unii Europejskiej, jednakże przynajmniej kilkukrotnie zostały samowolnie przekroczone terminy zakończenia procedury transportowej T1, bez dotarcia towaru do miejsca przeznaczenia lub złożenia go w składzie celnym, bez zawiadomienia organów celnych, co oznacza, że papierosy te pozostawały w tym czasie poza dozorem celnym, zaś stosowne służby celne nie miały nad nim de facto kontroli. Przypadki te nie były zgłaszane owym organom, zaś towar nie był zgłaszany do opodatkowania i opłat. W ten właśnie sposób – pomijając już pozorny od samego początku charakter uruchamianych procedur transportowych - dochodziło do bezprawnego wyprowadzenia papierosów ze ściśle sformalizowanej procedury tranzytowej T1, zapewniającej czasowe zawieszenie zobowiązań celno – podatkowych, jednakże pod warunkiem przestrzegania zasad tejże procedury. Jaskrawym przykładem tego typu bezprawnego zachowania było przechowywanie przez oskarżonych transportu papierosów na terenie Spółdzielni (...) w O. ( (...) ), w sytuacji, gdy wcześniej zgłosili oni (fikcyjnie – tzw. „wybicie”), że ten sam transport dotarł na granicę (...) – (...) w miejscowości S. i będzie opuszczał teren Unii Europejskiej, co formalnie kończy procedurę T1. Podobnie – w kontekście znamion z art. 54 §1 kks – należy zakwalifikować fakt złożenia papierosów w magazynie firmy (...) w (...) w dniu 22.11.2013 r., gdzie rozładunek odbył się bez udziału i wiedzy organów celnych tego państwa, zaś sam magazyn nie był przeznaczony i uprawniony do składowaniu tego rodzaju towarów akcyzowych (co skutkowało zatrzymaniem i zniszczeniem papierosów przez służby (...) ). W tej sytuacji zupełnie nieprzekonująco brzmią twierdzenia powtarzane przez skarżącego, jakoby przedmiotowe papierosy „pozostawały pod nadzorem funkcjonariuszy administracji celnej państw Wspólnoty”. Odnosząc się do kwestii świadomości oskarżonego A. P. w zakresie wyczerpania przez M. M. znamion z art. 54 §1 kks , skarżący prezentuje dość zaskakujący wywód, jakoby Sąd I instancji sam ustalił, że „papierosy będące przedmiotem zarzutów nigdy nie miały być wprowadzone do obrotu na terenie Polski” (str. 8-9 apelacji). Zupełnie odmienny wniosek wynika z analizy opisu czynu przypisanego oskarżonemu A. P. w punkcie 2 zaskarżonego wyroku, a także z szerokich rozważań prezentowanych w uzasadnieniu tego wyroku, gdzie podkreślano, że w czasie trwania transportów w ramach procedury T1 członkowie grupy (w tym i A. P. , czy R. M. ) szukali nabywców na te właśnie papierosy, sprzedawane bez podatków, które miały być zbywane po udanym wyprowadzeniu towaru spod dozoru celnego wynikającego z opisanej procedury T1, a więc np. po uzyskaniu tzw. „wybicia” na granicy (wpis w elektronicznym systemie NCTS), co w niniejszej sprawie udało się przeprowadzić oskarżonym w dniu 10.02.2014 roku na (...) – (...) przejściu granicznym. Wbrew stanowisku obrońcy, bez znaczenia pozostaje tu fakt, że udowodniono w sprawie tylko jeden przypadek owego „wybicia” na granicy, skoro w przypadku innych transportów – pomimo braku przekroczenia granic Unii – mechanizm i cel działania oskarżonych był analogiczny, zaś w ich toku papierosy zostały wyjęte spod dozoru celnego (o czym była mowa wyżej), nie zgłoszono ich do oclenia i opodatkowania stosownym organom, zaś oskarżeni próbowali znaleźć nabywców na ten towar, oferując go potencjalnym nabywcom bez uwzględnienia w jego cenie należnych opłat publicznoprawnych. Niezależnie od powyższych rozważań, Sąd Okręgowy prawidłowo przyjął, że od początku oskarżeni dążyli do sprzedaży papierosów na terenie Unii Europejskiej bez opłacenia stosownych należności publicznoprawnych, w tym też celu papierosy te zostały sprowadzone do Polski, a zatem późniejsze zabiegi miały jedynie pozorować tranzyt papierosów (po zainicjowaniu kolejnych procedur T1), co jednak nie zmienia oceny pierwotnego i podstawowego zamiaru członków grupy, który z pewnością uzasadnia przyjęcie względem tych działań dyspozycji art. 54 §1 kks . Podejmowane przez oskarżonych czynności wyraźnie pokazują, że przewożenie papierosów nie miało żadnego uzasadnienia gospodarczego, a służyło jedynie uzyskaniu „zgubienia” towaru w pola widzenia organów celnych i skarbowych. Ów brak kalkulacji handlowej wynika także z opisywanych przez Sąd Okręgowy okoliczności uwidocznionych w treści dokumentów przewozowych, kiedy to towar – po uwzględnieniu kosztów jego przewozu i składowania – miałby być rzekomo sprzedawany po niższej cenie, niż cena jego nabycia. W ocenie Sądu odwoławczego, chybione, a nawet oczywiście nieprawdziwe, jest także twierdzenie autora apelacji, że „ będąc w granicach RP wobec żadnego z transportów objętych procedurą tranzytu nie stwierdzono jakichkolwiek nieprawidłowości związanych z ich składem, czy też przewozem” (str. 9 apelacji). Należy w tym miejscu przypomnieć, że jeden z transportów objętych procedurą T1 został zatrzymany przez polskie organy ścigania (CBŚP) bezpośrednio po wyjeździe z WOC w G. (w dniu 2.08.2013r.). W przypadku innych transportów dokonywano nieuzasadnionych zmian trasy, czy przerw w przewozie, bez informowania o tym organów celnych, którym uprzednio przedłożono nieprawdziwe oświadczenia i dokumenty dotyczące transportu. Akcentowana przez obrońcę okoliczność dotycząca umiejscowienia stwierdzenia konkretnych nieprawidłowości nie ma tu decydującego znaczenia, skoro papierosy zostały sprowadzone pierwotnie na teren Polski i stąd rozpoczynano ich dalsze transporty – z zamiarem użycia procedury T1 tylko w celu uniknięcia opodatkowania i umożliwienia sobie ich sprzedaży bez zapłaty należności publicznoprawnych wymaganych na terenie RP. Słuszne przyjęcie przez Sąd Okręgowy, że oskarżeni jedynie pozorowali zamiar wywozu papierosów poza obszar Unii Europejskiej w ramach tranzytu T1, a w rzeczywistości zamierzali je sprzedać na terenie Wspólnoty, prowadzi do logicznego wniosku, że winni byli przedstawić ów towar do opłat już na terenie Polski, czego jednak nie zrobili, czym wyczerpali m.in. znamiona czynu z art. 54 §1 kks . Wbrew sugestiom skarżącego, M. M. nie ujawnił polskim organom skarbowym „planowanego obrotu wyrobami akcyzowymi”, gdyż deklarował jedynie ich transport, a nie wprowadzenie do obrotu na terenie Unii Europejskiej, a zatem był jednak zobligowany do złożenia w tym zakresie stosownych deklaracji. Ad. I.2. Zarzut obrazy art. 63 §2 kks jest również bezzasadny. Sąd Okręgowy trafnie przyjął, że oskarżony A. P. , działający w ścisłym porozumieniu z M. M. , po to właśnie sprowadzał na terytorium Polski papierosy bez znaków akcyzy, aby poddać je fikcyjnej procedurze T1 i w ten sposób – po zmyleniu służb cennych - uzyskać możliwość ich zbytu na terytorium Unii Europejskiej, z oczywistym pominięciem opłat publicznoprawnych (podatki, cło). Nie sposób wszak odrywać sposobu działania oskarżonego od celu, jakiemu owo działanie miało służyć. Mechanizm ten został wystarczająco klarownie opisany w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, czego skarżący zdaje się nie dostrzegać. Stosowne ustalenie zostało także zawarte w opisie czynu przypisanego oskarżonemu A. P. w pkt 2 wyroku Sądu Okręgowego, gdzie wskazano, że oskarżeni nabywali i sprowadzali na terytorium RP papierosy bez znaków akcyzy „w celu swobodnego ich przemieszczania na terytorium Unii Europejskiej i wyjęcia spod dozoru celnego, w celu przekazania ich innym członkom grupy do dalszego wprowadzenia do obrotu na terenie RP bez ujawnienia właściwym organom celnym podstawy opodatkowania”. W cytowanym przez autora apelacji (str. 12) fragmencie pisemnego uzasadnienia zaskarżonego wyroku Sąd Okręgowy faktycznie dość lakonicznie odniósł się do wyczerpania przez oskarżonych znamion czynu z art. 63 §2 kks , jednakże w innych fragmentach wystarczająco klarownie przedstawił opis i schemat działania przestępczego procederu członków grupy, a zatem nie może być wątpliwości, że już w momencie sprowadzenia kolejnych partii papierosów oskarżeni ( P. , W. . M. ), a także M. M. wiedzieli, że zamierzają je sprzedać na terenie UE bez akcyzy, zaś pozorowane w dalszej kolejności procedury tranzytu T1 nie mogą tu służyć – jak chce tego obrońca – formalnemu usprawiedliwianiu działań oskarżonych, jako rzekomo formalnie poprawnych, zgodnych z procedurami pozwalającymi na zawieszenie poboru należności publicznoprawnych. Nawet w takim przypadku – jak słusznie zauważa obrońca – konieczne było zachowanie przewidzianych prawem warunków, czego oskarżeni nie dochowali (np. przekraczając dozwolone okresy tranzytu, składując towar poza składami celnymi), a co winno skutkować poborem akcyzy. Zgodzić należy się ze skarżącym, że M. M. mógł – teoretycznie rzecz ujmując - samodzielnie sprowadzać papierosy bez akcyzy na polski obszar celny. Jednakże w niniejszej sprawie słusznie ustalono, że robił to (jako organizator) wspólnie i w porozumieniu z innymi członkami zorganizowanej grupy przestępczej, w tym z A. P. . Podobny charakter miały dalsze podejmowane przez nich działania, które stanowiły wszak logiczną kontynuację sprowadzenia papierosów, gdyż był to tylko pierwszy etap założonego planu; dalsze etapy miały dopiero zapewnić korzyść majątkową członkom grupy. Nieracjonalne są zatem sugestie skarżącego, że brak jest w sprawie dowodów, aby w dacie sprowadzenia papierosów na polski obszar celny M. M. zamierzał pozorować ich wywóz poza obszar UE. Dalsze, ujawnione w sprawie działania oskarżonych wprost wskazują, jaki był ich prawdziwy zamiar, a nadto był on ujawniany w treści utrwalonych rozmów telefonicznych. Obrońca nie wskazał także, jaki ewentualnie inny cel mógł przyświecać członkom grupy, gdy sprowadzali oni na teren Polski papierosy dość egzotycznej produkcji, pozbawione znaków akcyzy, powszechnie klasyfikowane przez organy celne państw UE jako przeznaczone zazwyczaj do przemytu. Logiczny ciąg zdarzeń ujawnionych w niniejszej sprawie potwierdza, że rozumowanie Sądu Okręgowego w tym zakresie było jak najbardziej poprawne. Ad. I.3. Zarzut okazał się trafny. Już Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przyznał (str. 56), że błędnie zakwalifikował czyn przypisany oskarżonemu A. P. (a także innym oskarżonym) z art. 86 §1 kks . Sąd ten zauważył, że omawiany przepis ma zabezpieczać interes fiskalny UE i Skarbu Państwa przed bezprawnym wprowadzeniem na obszar celny towarów z zagranicy oraz bezprawnym wywozem towarów za granicę, tj. bez ich przedstawienia organom celnym. Na gruncie niniejszej sprawy, odnośnie papierosów sprowadzonych na teren RP, doszło jednak do ich przedstawienia i zgłoszenia organom celnym, a także do ich składowania na WOC jako przeznaczonych – co prawda pozornie – do procedury tranzytu T1 i opuszczenia terytorium Unii Europejskiej. Natomiast w zakresie ich „wywozu za granicę” – Sąd Okręgowy podkreślił, że żaden z transportów opisanych w zarzutach, opuszczający WOC w G. , nie przekroczył granic Unii. Z argumentacją tą należy się zgodzić, gdyż formalne zgłoszenie dokonane przez oskarżonych w ramach procedury T1 dekompletuje zestaw znamion typu czynu zabronionego z art. 86 §1 kks . Ad. I.4. Zarzut obrazy przepisów postępowania, skutkujący niezasadnym przypisaniem oskarżonemu A. P. czynu kwalifikowanego z art. 54-56 i 87 kks , okazał się całkowicie bezzasadny. Konkluzja ta dotyczy zarówno ocen Sądu I instancji w zakresie winy oskarżonego P. , jak i co do jego świadomości odnośnie celu działania pozostałych oskarżonych, a w szczególności ściśle współdziałającego z nim M. M. . Zebrane w sprawie dowody – jak słusznie przyjął Sąd meriti - jednoznacznie wskazują, że oskarżony A. P. miał pełną wiedzę w zakresie omawianego procederu; od samego początku, a zatem od momentu sprowadzenia papierosów na polski obszar celny, działał on w porozumieniu z M. M. , wykonując powierzone mu zadania związane z przygotowaniem i uruchomieniem transportów papierosów bez akcyzy, zaś w trakcie owych transportów podejmował i koordynował działania zmierzające do sprzedaży tych papierosów (k.4250v, 4252, 4256v, 4263, 4274v). Słusznie rolę tego oskarżonego Sąd I instancji zobrazował posługując się określeniem „prawej ręki” M. M. . Analiza czynności podejmowanych przez oskarżonego A. P. przekonuje, że działał on z pełnym rozeznaniem mechanizmu przestępczego procederu grupy. Wynika to choćby z zeznań świadków, którzy uczestniczyli w różnego rodzaju spotkaniach z jego udziałem (agencje celne, urzędy celne, składy celne, magazyny), z analizy danych teleinformatycznych i telekomunikacyjnych, obrazujących przemieszczanie się oskarżonego za konwojami, jego uczestnictwo w spotkaniach członków grupy na trasie konwoju (w M. , w C. ) lub w hotelach (16/17.08.2013 P. - Hotel (...) , 3.09.2013 S. – Hotel (...) ), z treści dokumentów przedkładanych przez oskarżonego w trakcie procedury T1 (inicjował tranzyty z terenu (...) oraz z H. ), z treści zapisu rozmów telefonicznych, zestawień wykonywanych połączeń (ich czasu, częstotliwości), czy też z zeznań świadka M. M. ujawnionych w toku postępowania odwoławczego. Nie można także zapominać, że w toku postępowania bezspornie ustalono, że oskarżony P. brał czynny udział w zorganizowaniu tzw. wybicia na granicy (...) – (...) w lutym 2014 roku, uzgadniał z ramienia firmy (...) warunki współpracy z firmą (...) i wpłacał tam gotówkę za przechowanie towaru, próbował wręczyć A. L. (pracownikowi Agencji Celnej (...) ) pieniądze „za współpracę”, a także podawał temuż pracownikowi nieprawdziwe dane dotyczące miejsca pobytu konwoju. Podczas kontroli rozmów ujawniono też, że A. P. niejednokrotnie posługiwał się telefonem M. M. , odbierał ten telefon i prowadził rozmowy związane ze wspólnie prowadzonym procederem (np. k. 3031). Okoliczności te należy analizować we wzajemnym powiązaniu, kierując się nadto zasadami logiki i doświadczenia życiowego, co prawidłowo wykonał i opisał Sąd Okręgowy – wbrew odmiennej ocenie skarżącego, prezentowanej w treści omawianego zarzutu apelacyjnego. Ustalony sposób działania oskarżonego A. P. oraz zakres podejmowanych przez niego czynności nie pozostawiają wątpliwości, że znał on dokładnie okoliczności inicjowanego przez M. M. procederu przestępczego, w tym miał pełną świadomość co do wykorzystania danych podmiotu (...) (...) , który nie posiadał uprawnień do prowadzenia tego rodzaju działalności, nie wykazywał jej i nie płacił należności publicznoprawnych ( art. 55 §1 kks ). Wynika to nawet wprost z zeznań M. M. , w których podał, że Z. ( ps. (...) ), R. M. i A. P. powiedzieli mu, że będą używać jego firmy (k. 15996). Ponadto oskarżony A. P. posługiwał się dokumentami zawierającymi dane podmiotu (...) , widział występujące w nich nieprawidłowości, sprzeczności, obserwował sposób ich pozyskiwania przez M. M. , poprawiania z bardzo krótkim czasie, co świadczy o fikcyjnym charakterze ich powstawania. Stopień zaangażowania A. P. w proceder prowadzony i zainicjowany przez M. M. nie pozostawia też wątpliwości, że był on wtajemniczony we wszelkie istotne szczegóły jego funkcjonowania; wszak oskarżony P. wielokrotnie towarzyszył M. M. w jego działaniach logistycznych, w rozmowach i spotkaniach, a czasem go w nich nawet zastępował. Trudno zaakceptować skrajnie naiwne stanowisko, że podejmując tak zaawansowane i odpowiedzialne czynności oskarżony A. P. nie wiedział w czym uczestniczy; podobnie jak i twierdzenia tegoż oskarżonego – że robił to bezinteresownie, by pomóc swojemu znajomemu. W zarejestrowanej rozmowie telefonicznej (z nieustaloną osobą) M. M. wprost przyznaje, że A. P. jest we wszystkim zorientowany (stenogram z 29.08.2013r., godz. 19:34). Bezzasadne są twierdzenia obrońcy, jakoby Sąd I instancji nie poczynił ustaleń co do wyczerpania przez M. M. znamion określonych w art. 55 kks (tzw. firmanctwo). Oczywistym jest, że skoro osoba ta nie była oskarżoną w sprawie, ustalenia te czyniono na innym nieco poziomie, lecz Sąd Okręgowy jednoznacznie przyjął, że zarówno M. M. , jak i ściśle współdziałający z nim A. P. zrealizowali owe znamiona, mając pełną świadomość, że dane podmiotu (...) wykorzystywane są bezprawnie w procedurze związanej ze sprowadzeniem na teren Polski i dalszym transportem papierosów pozbawionych znaków akcyzy. Całkowicie chybione jest twierdzenie autora apelacji, że czynu kwalifikowanego z art. 55 kks M. M. mógł dopuścić się jedynie na terytorium (...) , wobec (...) organów skarbowych. Wszak to na terenie Polski, polskim instytucjom i organom celnym i skarbowym oskarżeni składali dokumenty firmowane danymi (...) ( (...) ), próbując w ten sposób ukryć prawdziwy cel swojej przestępczej działalności, czemu miało służyć pozorowanie tego, że firma (...) dokonuje tranzytu papierosów w ramach tranzytu T1, gwarantującego czasowe zawieszenie opłacania zobowiązań publicznoprawnych. Tego rodzaju działania narażały na uszczuplenie polskie należności podatkowe, egzekwowane przez polskie organy, a zatem brak jest jakichkolwiek logicznych podstaw do negowania wyczerpania przez oskarżonego A. P. znamion tego właśnie przepisu kodeksowego. Nie ulega też wątpliwości - wbrew odmiennej ocenie obrońcy - że wymienieni oskarżeni bezprawnie posługiwali się danymi podmiotu (...) (stanowiącego jednostkę organizacyjną zbliżoną do polskiej fundacji), skoro nie był on uprawniony do prowadzenia działalności gospodarczej, a nadto był podmiotem nieaktywnym, który nie zgłaszał prowadzenia żadnej w istocie działalności, nie deklarował i nie opłacał należnych z tego tytułu należności publicznoprawnych. Użycie danych tego podmiotu miało służyć wyłącznie ukryciu prawdziwych zamierzeń grupy, począwszy od sprowadzenia papierosów do Polski (nabytych rzekomo od (...) firm – „krzaków”), poprzez ich składowanie na WOC, aż po zainicjowanie transportów T1, mających na celu wyprowadzenie towaru spod dozoru celnego państw Unii Europejskiej. Jest to zatem wręcz klasyczny przykład firmanctwa, określonego i penalizowanego w art. 55 §1 kks . Całkowicie błędny jest zatem pogląd skarżącego, że kwestia, czy firma ta posiadała określone zezwolenia wydane jej przez stosowne organy administracji (...) do obrotu artykułami akcyzowymi – z punktu widzenia znamion art. 55 kks – nie ma żadnego znaczenia (str. 10 apelacji). Kwestionując zasadność przyjęcia kwalifikacji prawnej z art. 56 §1 kks obrońca bezzasadnie twierdzi, że Sąd Okręgowy nie wskazał, w których - przedkładanych organom celnym, poświadczających nieprawdę - dokumentach znalazły się informacje uzasadniające przekonanie, że procedura tranzytu T1 i „wywiezienie” papierosów z UE zwalnia ich z obowiązku opodatkowania w Polsce (str. 12 apelacji). Powtórzyć zatem należy, że procedura ta od początku miała jedynie pozorować transport papierosów poza obszar UE, zaś takiego zamiaru oskarżeni nigdy nie posiadali, gdyż papierosy zamierzali sprzedać na terenie Wspólnoty. Transporty nigdy nie dotarły do deklarowanego (fałszywie) odbiorcy, który miał być ich nabywcą (w rzeczywistości – fikcyjnym), natomiast krążyły dość chaotycznie po UE, często w innych zupełnie kierunkach niż deklarowane, a w jednym z przypadków dokonano tzw. wybicia na granicy. Wszystkie zatem dokumenty uruchamiające ów tranzyt – składane przez oskarżonych bezpośrednio lub za pośrednictwem agencji celnych - miały za zadanie wprowadzić w błąd służby skarbowe i celne, aby niezasadnie zawiesić płatność należności publicznoprawnych, które to należności – w przypadku ujawnienia prawdziwych zamierzeń oskarżonych – stałyby się natychmiast wymagalne. Ponadto na potrzeby tranzytu składane były organom celnym nieprawdziwe dokumenty dotyczące przejścia własności przewożonych partii papierosów na (...) – sygnowane przez niedziałające w istocie firmy (...) ( (...) , (...) , (...) ), przy sporządzaniu których uczestniczył aktywnie oskarżony Z. W. . W dokumentach tych zawarte były liczne nieprawidłowości i sprzeczności, zaś o sposobie ich „produkcji” wymownie świadczą zeznania świadków pełniących w tych firmach rolę tzw. „słupów” - M. K. oraz M. R. (1) . W tym kontekście nie ma żadnego znaczenia podnoszona przez skarżącego okoliczność, że w toku postępowania ujawniono tylko jeden przypadek tzw. wybicia na granicy. Nie jest też prawdą, że w pozostałych przypadkach papierowy „pozostawały legalnie w granicach UE pod dozorem celnym”. Wystarczy choćby wspomnieć o omawianych wyżej przypadkach przekroczenia terminu zamknięcia procedury T1, zatrzymaniu transportu po wyjeździe z WOC, czy bezprawnym złożeniu papierosów w magazynie (...) w (...) . Przypadek zatrzymania papierosów na (...) jest przykładem wyjęcia papierosów spod dozoru (w tym czasie miały być rzekomo na granicy UE), a zatem bezprzedmiotowe są tu rozważania obrońcy, czy działania celników (...) były proceduralnie poprawne, czy też nie. Świadek A. L. nie jest tu z pewnością ekspertem, zaś jego wyrwana z kontekstu wypowiedź odnosiła się do procedur polskich, a nie (...) . Ad. I.5. Zarzut ten – kwestionujący ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, umożliwiającą przypisanie oskarżonemu A. P. czynu z art. 258 §1 kk – okazał się całkowicie bezpodstawny. Sąd odwoławczy nie zgadza się z tezą obrońcy, jakoby zebrane w sprawie dowody, w tym zeznania świadków, dokumenty, zapisy rozmów telefonicznych, były niewystarczające do uznania, że oskarżony wszedł w ścisłe porozumienie z innymi oskarżonymi i podejmował z nimi działania w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, mającej na celu wprowadzanie na terenie UE do obrotu papierosów, bez uiszczenia wymaganych należności publicznoprawnych. Jedynie na marginesie należy zauważyć, że oskarżyciel publiczny forsował w tym zakresie – acz nieskutecznie - dalej idącą koncepcję, domagając się uznania A. P. za osobę współkierującą omawianą grupą przestępczą (obok M. M. ). Nie jest przekonujące stanowisko skarżącego, sprowadzające się (najkrócej to ujmując) do założenia, że skoro żaden z oskarżonych nie potwierdził udziału A. P. w zorganizowanej grupie przestępczej, to przeciwnego rodzaju ustalenie Sądu I instancji musi być błędne. Oczywistym jest bowiem, że ustalenie to zostało wyprowadzone z całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym zwłaszcza z dowodów o charakterze nieosobowym, czy też z analizy utrwalonych w znaczącej liczbie rozmów telefonicznych. W praktyce orzeczniczej zdarza się niezmiernie rzadko, by sami oskarżeni potwierdzali, że uczestniczyli w tego typu strukturze; to rolą Sądu jest dokonanie właściwej i racjonalnej oceny, czy ujawnione w sprawie okoliczności, w tym kontakty, powiązania, zależności, podejmowane działania, pozwalają daną strukturę kwalifikować w myśl dyspozycji art. 258 kk . Argumentacja zawarta w apelacji uległa nadto pewnej dezaktualizacji, albowiem w toku postępowania odwoławczego przesłuchano jednak świadka M. M. , który nadto został w międzyczasie skazany za czyn z art. 258 §3 kk , przyznając przy tym, że działał z A. P. w ramach jednej zorganizowanej grupy przestępczej (abstrahując od zmiennych deklaracji tego świadka co do tego, czy grupą tą faktycznie kierował). W swych wyjaśnieniach M. M. także podał, że współdziałał z A. P. w ramach przestępczego procederu dotyczącego papierosów bez akcyzy, czasami zlecał mu określone czynności, gdy sam musiał udać się np. do domu, a trzeba było coś zrobić w urzędzie celnym, uzgadniał z nim używanie firmy (...) do omawianego procederu, a także przyznał, że to A. P. i R. M. mieli znaleźć nabywcę papierosów i podzielić się z nim zyskami z tej transakcji (k. 15992-16001). Nieskuteczne okazały się zabiegi autora apelacji, który próbował dokonywać wyrywkowej oceny poszczególnych dowodów i na tej podstawie wykazywać, że brak było porozumienia pomiędzy oskarżonym A. P. a innymi członkami grupy, np. J. C. (str. 15 apelacji). Nie mogło więc przynieść skutków oczekiwanych przez skarżącego – prawdziwe samo w sobie – twierdzenie, że brak jest rozmowy telefonicznej pomiędzy M. M. a A. P. , w której ten ostatni byłby wtajemniczany w jakiekolwiek ustalenia z J. C. . Rzecz jednak w tym, że owe rozmowy należy ujmować i oceniać kompleksowo, a nadto w powiązaniu z innymi dowodami, a zatem i tymi, z których w sposób niezbity wynika, że to właśnie A. P. i J. C. odegrali najistotniejszą rolę w przeprowadzeniu tzw. wybicia na granicy w dniu 10.02.2014 roku (rozmowy telefoniczne, zeznania R. M. (1) , logowanie telefonów), że A. P. po uzyskaniu owego wybicia przesłał J. C. MMS z podglądem systemu tranzytowego, gdzie fakt ten został uwidoczniony (opinia informatyczna), że to w końcu A. P. chciał przekazać A. L. z agencji (...) dość tajemnicze pieniądze od J. C. za „kontynuowanie współpracy” (zeznania świadka A. L. ). Podobnie bez znaczenia dla oceny zaskarżonego wyroku pozostają argumenty autora apelacji, że papierosy bez akcyzy do Polski sprowadzał wyłącznie M. M. i reprezentowana przez niego firma (...) , gdyż takie zapisy widniały w treści dokumentów. Oczywistym jest, że nie mógł w nich figurować A. P. , gdyż formalnie z transakcjami tymi nie miał żadnego związku. Niemniej jednak – co wyraźnie bagatelizuje obrońca (str. 16 apelacji) - na terenie Polski wielokrotnie występował w rozmowach z agencjami celnymi, składami celnymi, czy urzędami (sam lub w towarzystwie M. M. ) jako reprezentujący właśnie (...) , np. jako jej rzekomy dyrektor. W imieniu tej firmy nawiązywał współpracę z magazynem prowadzonym przez firmę (...) , omawiając i uzgadniając jej warunki. Także z zeznań M. M. wynika, że taką rolę pełnił A. P. , który często wyręczał go w czynnościach związanych z tranzytami, gdy osobiście nie mógł się tym zajmować. Między innymi właśnie to zachowanie oskarżonego A. P. pozwala na czynienie ustaleń w zakresie istniejącego pomiędzy oskarżonymi porozumienia co do wspólnego działania w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, w której – jak to najczęściej bywa – każdy z członków posiada do wykonania ściśle określone zadania. Dosyć zaskakujące są argumenty obrońcy co do braku dowodów odnośnie wiedzy oskarżonego A. P. , czy M. M. miał jakieś kontakty z firmami – odbiorcami papierosów ( (...) , (...) ). Skoro A. P. widział w dokumentach, że papierosy mają trafić do jednej z ww. firm do (...) lub do (...) , a jednocześnie brał udział w uzyskaniu na ten transport tzw. „wybicia” na granicy, to – jak się wydaje – nie powinien mieć w tym zakresie jakichkolwiek wątpliwości. Podobnie oskarżony A. P. miał dostęp do modyfikowanej wielokrotnie (przy udziale Z. W. ) dokumentacji dotyczącej zmian własnościowych odnośnie papierosów przechowywanych na WOC, sam przedkładał te dokumenty w czasie inicjowania procedur T1, a więc musiał mieć świadomość, że dokumenty te przedstawiają nieprawdziwe okoliczności, w tym dotyczące fikcyjnych transakcji z podmiotami (...) pełniącymi w istocie jedynie rolę dostarczycieli faktur. Rację ma obrońca oskarżonego A. P. wywodząc, że wytwarzaniem i przekazywaniem dokumentów potrzebnych do inicjowania i prowadzenia tranzytów T1 zajmowali się zasadniczo M. M. i Z. W. (str. 17 apelacji). Nie inaczej jednak ustalał to Sąd Okręgowy, który opisywał dość szczegółowo podział ról i zadań w ramach zorganizowanej grupy przestępczej. Oskarżony A. P. używał natomiast tych dokumentów na kolejnych etapach przestępczego procederu, zastępując często w załatwianiu formalności urzędowych M. M. – co wynikało nie tylko z wewnętrznego podziału ról w grupie, ale także z faktu nieco lepszej znajomości języka polskiego przez P. . Mając na uwadze rodzaj czynności wykonywanych przez oskarżonego A. P. , ich znaczenie dla powodzenia całego przestępczego przedsięwzięcia, nie sposób zgodzić się z sugestiami skarżącego, że nie miał on świadomości celu działań podejmowanych przez M. M. , czy też charakteru przedkładanych dokumentów, w tym podpisywanych przez rzekomego dyrektora (...) – J. O. (osoba bezdomna). Tezom tym przeczy w swych zeznaniach sam M. M. , który przyznał, że przekazał A. P. pieczątkę firmy, zaś wcześniej miał on już upoważnienie, z którego wynikało, że jest dyrektorem (...) (k.15995). Skoro więc A. P. miał być dyrektorem i miał zarządzać firmą, to musiał wiedzieć, że dyrektorem nie jest osoba o danych J. O. . Zupełnie chybione są natomiast twierdzenia obrońcy, jakoby przykład transportu papierosów zatrzymanego na granicy w R. i nie wpuszczonego na terytorium (...) miał dowodzić, że niesłuszne są ustalenia Sądu I instancji, że papierosy miały zawsze pozostać na terenie UE, gdyż w tym przypadku miały – zdaniem autora apelacji - to terytorium opuścić. Nie można przecież uznać, że brak gwarancji na przejazd, uniemożliwiający wszak wjazd papierosów do (...) , był zdarzeniem losowym, niezależnym od działań podejmowanych przez oskarżonych. Gdyby taka gwarancja została uprzednio uzyskana, to zapewne wjazd taki byłby możliwy. Oskarżeni, jak słusznie przyjął Sąd Okręgowy, nie zamierzali wywozić papierosów z UE, gdyż nie taki był ich plan i zamysł na przestępczy proceder, a więc takiej gwarancji transportowi nie zapewnili. Jak wynika z dalszych ustaleń Sądu I instancji, grupa w tym czasie (gdy transport stał na granicy przez 3 tygodnie) poszukiwała nabywców na te papierosy, co świadczy o możliwej próbie dokonania tzw. wybicia (w przypadku znalezienia kupca), a skoro działania te się nie powiodły, papierosy zawrócono z granicy, po czym zawieziono i złożono ostatecznie w H. . Logicznym jest przecież, że w opisanej sytuacji nie było sensu ponosić kosztów uzyskania ewentualnego wybicia, skoro nie było konkretnego i zdeklarowanego kupca na papierosy bez akcyzy. Jak pokazuje dalszy rozwój wypadków, wybicie takie uzyskano natomiast po kilku miesiącach, tj. w lutym 2014 roku. Wbrew argumentacji prezentowanej przez skarżącego, Sąd Apelacyjny stoi na stanowisku, że właśnie owo „wybicie” obrazuje mechanizm, którym posługiwali się lub zamierzali się posłużyć członkowie grupy także wcześniej, podczas poprzednich transportów. Wynika to nie tylko z logicznego przebiegu wydarzeń (konieczność „zgubienia” transportu w systemach celnych, by można było papierosy sprzedać w UE), ale też z zeznań świadka M. M. ujawnionych w toku rozprawy odwoławczej, jak i treści rozmów telefonicznych, w tym z udziałem A. P. , gdzie mowa jest o sprzedaży papierosów bez akcyzy i podatków (przykłady rozmów z numerami kart wskazano wyżej). Mechanizm działania sprawców był dokładnie taki sam; problemem było natomiast znalezienie nabywcy papierosów po zadowalającej cenie, a także zgranie czasowe okresu tranzytu T1 z potencjalną możliwością uzyskania wybicia na granicy (jak wynika z zeznań M. M. , często terminy służby celników, co do których istniała nadzieja na „współpracę” wypadały już po terminie zakończenia rozpoczętej procedury T1). Jako zupełnie niezrozumiałe i nielogiczne traktować należy z kolei twierdzenie obrońcy, jakoby Sąd I instancji nie ustalił, że oskarżony A. P. miał świadomość tego, że przy pomocy dokumentów, które przekazał mu J. K. dojdzie do zamknięcia tranzytu towaru, który nie przekroczył granicy celnej UE (str. 20 apelacji). Przypomnieć zatem należy, że A. P. wiedział z treści tych dokumentów dokąd transport miał się planowo udać, wiedział też, że konwój tego nie robi i zostaje na (...) . Nie bardzo zatem można sobie wyobrazić, w jakim jeszcze celu oskarżony miałby te dokumenty odbierać od kierowcy i wieźć je na dość odległą przecież granicę. O celu tym wprost powiedzieli w swych depozycjach oskarżony M. M. (1) i świadek R. M. (1) . Gdyby oskarżony A. P. nie miał zamiaru dokonania tzw. wybicia, to nie musiałby także okłamywać A. L. co do miejsca pobytu konwoju, jak i nie zabierałby dokumentów od kierowcy, czy też nie wysyłałby J. C. MMS-a z podglądem systemu celnego po dokonanym wybiciu. Fakty te jednoznacznie przemawiają za pełnym rozeznaniem w działaniu oskarżonego A. P. i wykluczają – jak sugeruje obrońca – by mógł on być wprowadzany w błąd przez M. M. co do tego, że nabywca papierosów ( (...) ) chciał ich oszukać. Jak już wyżej podkreślono, obaj oskarżeni działali we wzajemnym porozumieniu, zaś M. M. nie miałby żadnego powodu, by wprowadzać w błąd osobę, która pilnowała jego interesów związanych z omawianymi transportami. Nie polega na prawdzie twierdzenie autora apelacji, że nie zarejestrowano żadnej rozmowy telefonicznej, na podstawie której można wysnuć wniosek, że M. M. wprowadził A. P. w swoje plany (str. 21 apelacji). Jak już wyżej wskazano, podczas rozmowy z 29.08.2013 roku M. M. informował swojego rozmówcę, że A. P. jest we wszystkim zorientowany. Ponadto podczas rozmowy Z. L. z A. P. omawiano kwestię wprowadzenia w błąd konwojentów, aby przeciągnąć postój transportu, co miało polegać na przekazywaniu im nieprawdziwych informacji, jakoby trwało oczekiwanie na zapłatę pieniędzy przez nabywcę papierosów (k. 3033v). Bezzasadnie obrońca podważa logikę rozumowania Sądu Okręgowego, w którym przyjęto, że oskarżony A. P. nie angażowałby się bezinteresownie w pomoc M. M. , tylko licząc na bliżej niesprecyzowane wynagrodzenie w przyszłości i nie znając mechanizmu przestępczego procederu. Wywód ten należy zaakceptować – mając na uwadze zasady doświadczenia życiowego, okres czasu, w którym owa „pomoc” była przez A. P. świadczona, rodzaj i skalę podejmowanych przez niego czynności, a także ryzyko (zwłaszcza finansowe), które podejmowałby w istocie M. M. , gdyby powierzał tak odpowiedzialne działania osobie, która nie ma pełnej wiedzy i rozeznania w tym temacie. Nietrafne jest tu porównanie z pośrednikami obrotu nieruchomościami (str. 21 apelacji), gdyż ci – w przeciwieństwie do A. P. – swoje usługi świadczą na podstawie pisemnej umowy, w której przyszłe wynagrodzenie jest ściśle określone. Nie ma też niczego zaskakującego w fakcie, że na konto A. P. nie wpływały w tym czasie żadne większe kwoty, skoro nie ujawniono przypadku dalszej sprzedaży przewożonych przez grupę papierosów. Ad. I.6. Kwestia miejsca popełnienia czynu z art. 55 §1 kks została już omówiona wyżej (pkt I.4). Błędne jest stanowisko skarżącego, jakoby czyn ten miał zostać popełniony na terenie (...) ; w rzeczywistości został on popełniony w Polsce. Tym samym także zarzut obrazy art. 17 §1 pkt 8 kpk jest bezzasadny, gdyż brak było podstaw do umorzenia postępowania w tym zakresie. Ad. I.7. Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych nie zasługuje na uwzględnienie. Kwestia ta została już zasadniczo omówiona w punktach I.4 i I.5, gdzie wykazano, że oskarżony A. P. działał w ścisłym porozumieniu z M. M. i z pełnym rozeznaniem odnośnie celu sprowadzenia do Polski papierosów bez znaków akcyzy. Należy nadto stwierdzić, że konstrukcja zarzutu jest nielogiczna, gdyż z ustalonego przez Sąd Okręgowy faktu, że formalnie papierosy sprowadziła do Polski (...) firma (...) i reprezentujący ją M. M. nie wynika bynajmniej, że w procederze tym nie mógł realnie brać udziału także oskarżony A. P. , który przecież nie mógł figurować w oficjalnych dokumentach transakcyjnych, skoro nie zajmował w wymienionej firmie żadnych stanowisk. Trafnie więc – w oparciu o zebrane w sprawie dowody – Sąd I instancji ustalił, że sprowadzeniem papierosów do Polski zajmowało się kilku oskarżonych działających w ramach wspólnego porozumienia, w tym A. P. , Z. W. i R. M. . Ad. I.8. Zarzut rażącej niewspółmierności (surowości) kar jednostkowych pozbawienia wolności oraz kary łącznej pozbawienia wolności okazał się bezzasadny. Sąd I instancji prawidłowo ustalił, a następnie wyważył okoliczności, które – zgodnie z dyspozycją art. 53 §1 kk – powinny decydować o wymiarze kar jednostkowych, zaś kierując się wskazaniami art. 39 kks wymierzył trafną i sprawiedliwą karę łączną. Swoje stanowisko i motywy rozstrzygnięcia w omawianym zakresie Sąd I instancji rzeczowo przedstawił w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku (str. 58-60). W przypadku oskarżonego A. P. i wymierzonych mu kar pozbawienia wolności stanowisko to zostało w pełni zaaprobowane przez Sąd odwoławczy, bez potrzeby dokonywania jakichkolwiek korekt. Zarówno kary jednostkowe, jak i kara łączna pozbawienia wolności jawią się jako sprawiedliwe i realizujące w sposób odpowiedni swoje zadania prewencyjne – tak w zakresie prewencji indywidualnej, nakierowanej na osobę sprawcy, jak i prewencji generalnej, odnoszącej się do społecznego odbioru stosowanych w niniejszym procesie karnym form karnego oddziaływania. Sąd Apelacyjny chciałby szczególnie podkreślić rolę oskarżonego A. P. w przestępczym procederze, jak i w całej grupie, w której wykonywał zadania „prawej ręki” M. M. , w wielu przypadkach przejmując na siebie ciężar decyzyjny i organizacyjny co do prowadzonych operacji tranzytowych. Nie można też zapominać o niezwykle wysokiej kwocie należności publicznoprawnych uszczuplonych lub narażonych na uszczuplenie w wyniku działalności omawianej grupy przestępczej, w tym i oskarżonego A. P. . Wbrew twierdzeniom obrońcy, wymierzone oskarżonemu kary jednostkowe - 2 lat (za czyn z art. 258 §1 kk ) i 3 lat pozbawienia wolności (za przestępstwo skarbowe) oraz kara łączna 4 lat pozbawienia wolności - nie pozostają w dysproporcji względem stopnia zawinienia oskarżonego (znacznego) oraz stopnia społecznej szkodliwości obu czynów, co należy odnosić także do omawianych wyżej szkód poniesionych przez Skarb Państwa. Autor apelacji nie przedstawił istotnych argumentów, które wskazywałyby na błędy w rozumowaniu Sądu I instancji – czy to w zakresie konstruowania samego katalogu okoliczności wpływających na wymiar kary (obciążających, łagodzących), czy też co do sprawiedliwego ważenia owych przesłanek. Przedstawił za to swoją, subiektywną ocenę tychże okoliczności, odbiegającą od przyjętej w treści zaskarżonego wyroku, co – samo w sobie – nie może prowadzić do uwzględnienia zarzutu apelacyjnego dotyczącego rażącej niewspółmierności kary. Bez znaczenia dla oceny stopnia surowości kary pozostają tu - przywołane przez obrońcę - okoliczności, że A. P. jest obcokrajowcem i że w toku procesu stosowano wobec niego izolacyjny środek zapobiegawczy (str. 23 apelacji). Uprzednia niekaralność oskarżonego została zaś uwzględniona przez Sąd I instancji jako istotna okoliczność łagodząca. Nie ma nadto racji skarżący twierdząc, że „w wyniku działalności M. M. nie doszło do wyrządzenia żadnej realnej szkody” (str. 23 apelacji). Tezie tej przeczy opis czynów przypisanych oskarżonym w tym postępowaniu, w tym i A. P. , gdzie w przypadku przestępstw skarbowych ujęto zarówno kwoty należności publicznoprawnych narażonych jedynie na uszczuplenie, jak i kwoty już realnie uszczuplone, a zatem utracone przez Skarb Państwa. Ad. II.1. Zarzut jest bezzasadny. Słusznie Sąd I instancji przyjął, że społeczna szkodliwość czynu przypisanego oskarżonemu w punkcie 13 zaskarżonego wyroku jest wyższa niż znikoma, a zatem czyn ten stanowi przestępstwo. Należy zauważyć, że oskarżony posiadał bez zezwolenia łącznie nie jedną, czy dwie, lecz aż pięć sztuk amunicji i trwało to przez okres ok. 21 lat, tzn. od dnia, w którym utracił on stosowne pozwolenie na broń myśliwską. Nie bez znaczenia – w świetle twierdzeń obrońcy o rzekomym „zapodzianiu się” owej amunicji – pozostaje tu także fakt, że przedmioty te ujawnione zostały w barku, w dziennym pokoju mieszkania oskarżonego, a zatem w przestrzeni, do której miał on łatwy i zapewne częsty dostęp, a nie np. w zapomnianym i zakurzonym kartonie przechowywanym w piwnicy. W takiej sytuacji Sąd Apelacyjny nie ma żadnych wątpliwości, że oskarżony wiedział o tym, że amunicję tę posiada, zdawał sobie sprawę z tego, że nie ma do tego prawa, a więc zlekceważył znane mu obowiązki prawne. Obowiązki te mają szczególną doniosłość społeczną, ponieważ amunicja należy do przedmiotów niebezpiecznych, zagrażających życiu i zdrowiu innych osób – w przypadku jej użycia lub dostaniu się w niepowołane ręce. Tym samym nie ma też racji skarżący twierdząc w apelacji, że oskarżony nie ponosi winy w omawianym przypadku. Oskarżony miał możliwość i jednocześnie obowiązek zastosować się do powszechnie obowiązujących w 

[... tekst skrócony ...]