II AKA 334/14

Sygnatura akt II AKa 334/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 27 kwietnia 2015 r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSA Ryszard Ponikowski (spr.) Sędziowie: SSA Andrzej Kot SSA Robert Wróblewski Protokolant: Iwona Łaptus przy udziale prokuratora Prokuratury Apelacyjnej Beaty Lorenc-Kociubińskiej po rozpoznaniu w dniach 22 i 27 kwietnia 2015 r. sprawy A. W. oskarżonego za czyn z art. 228 § 1 i 4 kk w zw. z art. 91 § 1 kk , art. 228 § 1 kk , art. 228 § 4 kk w zw. z art. 91 § 1 kk , art. 286 § 1 kk i art. 13 § 1 kk w zw. z art. 286 § 1 k w zw. z art. 91 § 1 kk , art. 286 § 1 kk w zw. z art. 160 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk i w zw. z art. 91 § 1 kk , art. 160 § 2 kk w zw. z art. 91 § 1 kk na skutek apelacji wniesionej przez oskarżonego i prokuratora od wyroku Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 26 maja 2014 r. sygn. akt III K 308/10 I. Zmienia zaskarżony wyrok w stosunku do oskarżonego A. W. w ten sposób, że: 1) uniewinnia oskarżonego od popełnienia przestępstw przypisanych mu w ramach ciągu przestępstw w pkt. VI części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku, opisanych w puntach 19-20, 22, 24, 29-37, 39-54, 56, 58-59, 61, 63, 66, 68, 70, 72, 74-76 części wstępnej tego wyroku, jednocześnie stwierdzając, że rozwiązaniu ulegała kara łączna pozbawienia wolności wymierzona oskarżonemu w pkt. VII części dyspozytywnej tego wyroku, a nadto stwierdza, że koszty postępowania w tej części ponosi Skarb Państwa; 2) uniewinnia oskarżonego od popełnienia przestępstwa opisanego w pkt. 73 części wstępnej wyroku, które w części dyspozytywnej wyroku zostało objęte ciągiem przestępstw i przypisane oskarżonemu w pkt. V tej części zaskarżonego wyroku i jednocześnie uchyla orzeczenie związane z przypisaniem tego czynu, zawarte w pkt. XI części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku, o zobowiązaniu oskarżonego na podstawie art. 72 § 2 k.k. do naprawienia wyrządzonej szkody poprzez zapłacenia na rzecz pokrzywdzonej K. Ś. (1) 9000 (dziewięciu tysięcy) złotych, jednocześnie stwierdzając, że koszty postępowania w tej części ponosi Skarb Państwa oraz stwierdzając, że rozwiązaniu uległa kara łączna grzywny wymierzona oskarżonemu w pkt VII części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku; 3) odnośnie do przestępstw włączonych do ciągu przestępstw przypisanych oskarżonemu w pkt. V części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku, zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że: a) przyjmuje, że: – czyn opisany w pkt. 21 części wstępnej wyroku popełniony został pomiędzy miesiącem styczniem 2005r., a dniem 13 kwietnia 2005r.; – czyn opisany w pkt. 23 części wstępnej wyroku popełniony został w dniu 10 października 2005r. a nadto z opisu tego czynu eliminuje ustalenie, że czyn ten został popełniony w warunkach czynu ciągłego, a z jego kalifikacji prawnej eliminuje przepis art. 12 k.k. ; – odnośnie czynu opisanego w pkt. 65 części wstępnej z kwalifikacji prawnej tego czynu eliminuje art. 12 k.k. ; a) z zawartych w pkt. 21, 23, 65, 69 i 71 części wstępnej zaskarżonego wyroku opisów czynów zarzucanych eliminuje fragmenty o treści: „jednocześnie nie posiadał:” (pkt. 21 części wstępnej wyroku); „jednocześnie przeprowadził opisany powyżej zabiegi nie posiadając:” (pkt. 23 j.w.); „jednocześnie przeprowadził opisany wyżej zabieg nie posiadając:” (pkt. 65 j.w.); „jednocześnie przeprowadził opisany wyżej zabiegi nie posiadając:” (pkt. 69 j.w.); „jednocześnie dokonując tego zabiegu nie posiadał” (pkt. 71 j.w.), a także dalsze fragmenty tych opisów zawartych w pkt. 21, 23, 65, 69 i 71 od wyrazów: „specjalizacji z zakresu anestezjologii, wyposażenia gabinetu w środki techniczne niezbędne do przeprowadzenia zabiegów znieczulenia ogólnego” do wyrazów „utraty życia lub ciężkiego uszczerbku na zdrowiu”; oraz zawarty w pkt. V części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku fragment dotyczący pokrzywdzonej I. B. , w tiret 2, od wyrazów: „jednocześnie przeprowadził opisane powyżej zabiegi nie posiadając:” do wyrazów „utraty życia lub ciężkiego uszczerbku na zdrowiu”; b) z podstawy skazania za te czyny eliminuje przepisy art. 160 § 2 k.k. i art. 11 § 2 k.k. , a z podstawy wymiaru kary eliminuje przepis art. 11 § 3 k.k. ; I. w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; II. na podstawie art. 91 § 2 k.k. łączy kary wymierzone oskarżonemu w pkt. I, II, III, IV i V części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku i wymierza mu kary łączne 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności oraz 500 (pięciuset) stawek dziennych grzywny, przyjmując wysokość jednej stawki dziennej na 300 złotych; III. na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k. w zw. z art. 70 § 1 pkt 1 k.k. wykonanie orzeczonej oskarżonemu kary łącznej pozbawienia wolności warunkowo zawiesza na 5 lat okresu próby; IV. na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet wymierzonej oskarżonemu kary łącznej grzywny zalicza oskarżonemu okresy jego zatrzymania od dnia 4 do 6 października 2005r., od dnia 16 do 18 maja 2007r. oraz od 18 do 19 października 2007r.; V. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty za postępowanie odwoławcze w części skazującej, w tym wymierza mu opłatę w wysokości 30 300 (trzydziestu tysięcy trzystu) złotych za obie instancje. UZASADNIENIE A. W. został oskarżony o popełnienie następujących przestępstw: 1.przestępstwa popełnionego w okresie od września 2000 r. do października 2000r. we W. , kwalifikowanego z art. 228 § 1 i 4 k.k. w brzmieniu sprzed wejścia w życie ustawy z dnia 13 czerwca 2003 roku o zmianie ustawy Kodeks Karny oraz niektórych innych ustaw/ Dz U 2003 nr 111. poz. 1061/ opisanego w punkcie 1 części wstępnej wyroku; 2.przestępstwa popełnionego w okresie od czerwca 2002r. do października 2002r. we W. , kwalifikowanego z art. 228 §1 i 4 k.k. w brzmieniu sprzed wejścia w życie ustawy z dnia 13 czerwca 2003 roku o zmianie ustawy Kodeks Karny oraz niektórych innych ustaw/ Dz U 2003 nr 111. poz. 1061/ opisanego w punkcie 2 części wstępnej wyroku; 3.przestępstwa popełnionego w październiku 2002r. we W. , kwalifikowanego z art. 228 §1 i 4 k.k. w brzmieniu sprzed wejścia w życie ustawy z dnia 13 czerwca 2003 roku o zmianie ustawy Kodeks Karny oraz niektórych innych ustaw/ Dz U 2003 nr 111. poz. 1061/ opisanego w punkcie 3 części wstępnej wyroku; 4.przestępstwa popełnionego w okresie od 10 grudnia 2002r. do 11 grudnia 2002r. we W. , kwalifikowanego z art. 228 § 1 i 4 k.k. w brzmieniu sprzed wejścia w życie ustawy z dnia 13 czerwca 2003 roku o zmianie ustawy Kodeks Karny oraz niektórych innych ustaw/ Dz U 2003 nr 111. poz. 1061/ opisanego w punkcie 4 części wstępnej wyroku; 5.przestępstwa popełnionego w okresie od kwietnia 2003r. do lipca 2003r. we W. , kwalifikowanego z art. 228 §1 i 4 k.k. opisanego w punkcie 5 części wstępnej wyroku; 6.przestępstwa popełnionego w okresie od kwietnia do maja 2003 r. we W. , kwalifikowanego z art. 228 §1 i 4 k.k. opisanego w punkcie 6 części wstępnej wyroku; 7.przestępstwa popełnionego w kwietniu 2003 r. we W. , kwalifikowanego z art. 228 §1 i 4 k.k. , opisanego w punkcie 7 części wstępnej wyroku; 8.przestępstwa popełnionego w okresie od stycznia 2004 r. do kwietnia 2004 r. we W. , kwalifikowanego z art. 228 §1 i 4 k.k. , opisanego w punkcie 8 części wstępnej wyroku; 9.przestępstwa popełnionego w okresie od maja 2004 r. do czerwca 2004 r. we W. , kwalifikowanego z art. 228 §1 i 4 k.k. , opisanego w punkcie 9 części wstępnej wyroku; 10.przestępstwa popełnionego w okresie od maja 2004 r. do czerwca 2004 r. we W. , kwalifikowanego z art. 228 §1 i 4 k.k. , opisanego w punkcie 10 części wstępnej wyroku; 11.przestępstwa popełnionego w sierpniu 2004r. we W. , kwalifikowanego z art. 228 § 1 i 4 k.k. , opisanego w punkcie 11 części wstępnej wyroku; 12.przestępstwa popełnionego w okresie od sierpnia 2004 r. do września 2004 r. we W. , kwalifikowanego z art. 228 §1 i 4 k.k. , opisanego w punkcie 12 części wstępnej wyroku; 13.przestępstwa popełnionego w grudniu 2004r. we W. , kwalifikowanego z art. 228 §1 k.k. , opisanego w punkcie 13 części wstępnej wyroku; 14.przestępstwa popełnionego w okresie od grudnia 2004 r. do stycznia 2005 r. we W. , kwalifikowanego z art. 228 § 1 i 4 k.k. , opisanego w punkcie 14 części wstępnej wyroku; 15.przestępstwa popełnionego w okresie od stycznia 2005 r. do marca 2005 r. we W. , kwalifikowanego z art. 228 §1 i 4 k.k. , opisanego w punkcie 15 części wstępnej wyroku; 16.przestępstwa popełnionego w październiku 2003r. we W. , kwalifikowanego z art. 228 § 4 k.k. , opisanego w punkcie 16 części wstępnej wyroku; 17.przestępstwa popełnionego w październiku 2004 r. we W. , kwalifikowanego z art. 228 § 4 k.k. , opisanego w punkcie 17 części wstępnej wyroku; 18.przestępstwa popełnionego w dniu 17 kwietnia 2001r. we W. , kwalifikowanego z art. 228 § 4 k.k. , opisanego w punkcie 18 części wstępnej wyroku; 19.przestępstwa popełnionego w dniu 7 czerwca 2002r. we W. , kwalifikowanego z art. 160 § 2 k.k. , opisanego w punkcie 19 części wstępnej wyroku; 20.przestępstwa popełnionego w dniu 24 września 2003r. we W. , kwalifikowanego z art. 160 § 2 k.k. , opisanego w punkcie 20 części wstępnej wyroku; 21.przestępstwa popełnionego w okresie od stycznia 2005r. do 13 kwietnia 2005r. we W. , kwalifikowanego z art. 286 § 1 k.k. i art. 160§2 k.k. w zw. z art. 11§2 k.k. , opisanego w punkcie 21 części wstępnej wyroku; 22.przestępstwa popełnionego w okresie od dnia 15 lipca 2005r. do dnia 16 lipca 2005r. we W. , kwalifikowanego z art. 160 § 2 k.k. , opisanego w punkcie 22 części wstępnej wyroku; 23.przestępstwa popełnionego w okresie od dnia 10 października 2005r. do dnia 12 października 2005r. we W. , kwalifikowanego z art. 286 §1 k.k. i art. 160 §2 k.k. w zw. z art. 11§2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. , opisanego w punkcie 23 części wstępnej wyroku; 24.przestępstwa popełnionego w listopadzie 2005r. we W. , kwalifikowanego z art. 160 §2 k.k. , opisanego w punkcie 24 części wstępnej wyroku; 25.przestępstwa popełnionego w okresie od marca 1997r. do października 2002r. we W. , kwalifikowanego z art. 286 §1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. , opisanego w punkcie 25 części wstępnej wyroku; 26.przestępstwa popełnionego w 1998 r. we W. , kwalifikowanego z art. 286 §1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. , opisanego w punkcie 26 części wstępnej wyroku; 27.przestępstwa popełnionego w dniu 2 stycznia 2006r., kwalifikowanego z art. 13 §1 k.k. w zw. z art. 286 §1 k.k. , opisanego w punkcie 27 części wstępnej wyroku; 28.przestępstwa popełnionego w dniu 7 czerwca 2006r. we W. , kwalifikowanego z art. 13 §1 k.k. w zw. z art. 286 §1 k.k. , opisanego w punkcie 28 części wstępnej wyroku; 29.przestępstwa popełnionego w okresie od 2000 r. do stycznia 2001r. we W. , kwalifikowanego z art. 160 §2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. , opisanego w punkcie 29 części wstępnej wyroku; 30. przestępstwa popełnionego w 2002r. we W. , kwalifikowanego z art. 160 §2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. , opisanego w punkcie 30 części wstępnej wyroku; 31.przestępstwa popełnionego we wrześniu 2002r. we W. , kwalifikowanego z art. 160 §2 k.k. , opisanego w punkcie 31 części wstępnej wyroku; 32.przestępstwa popełnionego w 2003r. we W. , kwalifikowanego z art. 160 §2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. , opisanego w punkcie 32 części wstępnej wyroku; 33.przestępstwa popełnionego w okresie od 15 listopada 2003r. do 28 grudnia 2003r. we W. , kwalifikowanego z art. 160 §2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. , opisanego w punkcie 33 części wstępnej wyroku; 34.przestępstwa popełnionego w okresie od marca do grudnia 2004r. we W. , kwalifikowanego z art. 160 §2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. , opisanego w punkcie 34 części wstępnej wyroku; 35.przestępstwa popełnionego w okresie od stycznia do kwietnia 2004r. we W. , kwalifikowanego z art. 160 §2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. , opisanego w punkcie 35 części wstępnej wyroku; 36.przestępstwa popełnionego w okresie od maja 2004r. do 19 listopada 2004r. we W. , kwalifikowanego z art. 160 §2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. , opisanego w punkcie 36 części wstępnej wyroku; 37.przestępstwa popełnionego w okresie od 2005r. do 2006r. we W. , kwalifikowanego z art. 160 §2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. , opisanego w punkcie 37 części wstępnej wyroku; 38.przestępstwa popełnionego w 2006r. we W. , kwalifikowanego z art. 13§1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. , opisanego w punkcie 38 części wstępnej wyroku; 39.przestępstwa popełnionego w okresie od 2002r. do marca 2004r. we W. , kwalifikowanego z art. 160 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. , opisanego w punkcie 39 części wstępnej wyroku; 40. przestępstwa popełnionego w 1999r. we W. , kwalifikowanego z art. 160 § 2 k.k. , opisanego w punkcie 40 części wstępnej wyroku; 41.przestępstwa popełnionego w 1999 r. we W. , kwalifikowanego z art. 160 § 2 k.k. , opisanego w punkcie 41 części wstępnej wyroku; 42.przestępstwa popełnionego w 2002r. we W. , kwalifikowanego z art. 160 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. , opisanego w punkcie 42 części wstępnej wyroku; 43.przestępstwa popełnionego w okresie od kwietnia do maja 2002r. we W. , kwalifikowanego z art. 160 § 2 k.k. , opisanego w punkcie 43 części wstępnej wyroku; 44.przestępstwa popełnionego w 2002r. we W. , kwalifikowanego z art. 160 § 2 k.k. , opisanego w punkcie 44 części wstępnej wyroku; 45.przestępstwa popełnionego w 2003r. we W. , kwalifikowanego z art. 160 § 2 k.k. , opisanego w punkcie 45 części wstępnej wyroku; 46.przestępstwa popełnionego w 2003r. we W. , kwalifikowanego z art. 160 § 2 k.k. , opisanego w punkcie 46 części wstępnej wyroku; 47.przestępstwa popełnionego w sierpniu 2000r. we W. , kwalifikowanego z art. 160 § 2 k.k. , opisanego w punkcie 47 części wstępnej wyroku; 48.przestępstwa popełnionego w listopadzie 2003r. we W. , kwalifikowanego z art. 160 § 2 k.k. , opisanego w punkcie 48 części wstępnej wyroku; 49.przestępstwa popełnionego w okresie od maja 2004r. do sierpnia 2004r. we W. , kwalifikowanego z art. 160 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. , opisanego w punkcie 49 części wstępnej wyroku; 50.przestępstwa popełnionego w 2004r. we W. , kwalifikowanego z art. 160 § 2 k.k. , opisanego w punkcie 50 części wstępnej wyroku; 51.przestępstwa popełnionego w dniu 17 lipca 2004r. we W. , kwalifikowanego z art. 160 § 2 k.k. , opisanego w punkcie 51 części wstępnej wyroku; 52.przestępstwa popełnionego w sierpniu 2004r. we W. , kwalifikowanego z art. 160 § 2 k.k. , opisanego w punkcie 52 części wstępnej wyroku; 53.przestępstwa popełnionego w okresie od września do października 2004r. we W. , kwalifikowanego z art. 160 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. , opisanego w punkcie 53 części wstępnej wyroku; 54.przestępstwa popełnionego w maju 2005r. we W. , kwalifikowanego z art. 160 § 2 k.k. , opisanego w punkcie 54 części wstępnej wyroku; 55.przestępstwa popełnionego w maju 2005r. we W. , kwalifikowanego z art. 13§1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. , opisanego w punkcie 55 części wstępnej wyroku; 56.przestępstwa popełnionego w kwietniu 2006r. we W. , kwalifikowanego z art. 160 § 2 k.k. , opisanego w punkcie 56 części wstępnej wyroku; 57.przestępstwa popełnionego w okresie od 16 lipca 2007r. do 20 sierpnia 2007r. we W. , kwalifikowanego z art. 286 §1 k.k. i art. 160 §2 k.k. w zw. z art. 11§2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. , opisanego w punkcie 57 części wstępnej wyroku; 58.przestępstwa popełnionego w okresie od 22 grudnia 2005r. do 8 czerwca 2006r. we W. , kwalifikowanego z art. 160 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. , opisanego w punkcie 58 części wstępnej wyroku; 59. przestępstwa popełnionego w okresie od 6 stycznia 2005r. do 21 stycznia 2005r. we W. , kwalifikowanego z art. 160 § 2 k.k. , opisanego w punkcie 59 części wstępnej wyroku; 60.przestępstwa popełnionego w dniu 9 marca 2005r. we W. , kwalifikowanego z art. 13§1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. , opisanego w punkcie 60 części wstępnej wyroku; 61.przestępstwa popełnionego w dniu 23 września 2005r. we W. , kwalifikowanego z art. 160 § 2 k.k. , opisanego w punkcie 61 części wstępnej wyroku; 62.przestępstwa popełnionego w dniu 14 listopada 2005r. we W. , kwalifikowanego z art. 13§1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. , opisanego w punkcie 62 części wstępnej wyroku; 63.przestępstwa popełnionego w okresie od października 2006r. do lipca 2007r. we W. , kwalifikowanego z art. 160 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. , opisanego w punkcie 63 części wstępnej wyroku; 64.przestępstwa popełnionego w dniu 27 lipca 2007r. we W. , kwalifikowanego z art. 13§1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. , opisanego w punkcie 64 części wstępnej wyroku; 65.przestępstwa popełnionego w październiku 2000r. we W. , kwalifikowanego z art. 286 §1 k.k. i art. 160 §2 k.k. w zw. z art. 11§2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. , opisanego w punkcie 65 części wstępnej wyroku; 66.przestępstwa popełnionego w marcu 2001r. we W. , kwalifikowanego z art. 160 § 2 k.k. , opisanego w punkcie 66 części wstępnej wyroku; 67.przestępstwa popełnionego w dniu 16 maja 2001r. we W. , kwalifikowanego z art. 13§1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. , opisanego w punkcie 67 części wstępnej wyroku; 68.przestępstwa popełnionego w okresie od lutego 2003r. do czerwca 2003r. we W. , kwalifikowanego z art. 160 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. , opisanego w punkcie 68 części wstępnej wyroku; 69.przestępstwa popełnionego w okresie od maja do czerwca 2003r. we W. , kwalifikowanego z art. 286 §1 k.k. i art. 160 §2 k.k. w zw. z art. 11§2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. , opisanego w punkcie 69 części wstępnej wyroku; 70.przestępstwa popełnionego w grudniu 2001r. we W. , kwalifikowanego z art. 160 § 2 k.k. , opisanego w punkcie 70 części wstępnej wyroku; 71.przestępstwa popełnionego w 2006 r. we W. , kwalifikowanego z art. 286 § 1 k.k. i art. 160§2 k.k. w zw. z art. 11§2 k.k. , opisanego w punkcie 71 części wstępnej wyroku; 72.przestępstwa popełnionego w lutym 2001r. we W. , kwalifikowanego z art. 160 § 2 k.k. , opisanego w punkcie 72 części wstępnej wyroku; 73.przestępstwa popełnionego w okresie od 9 września 2002r. do 2 lipca 2004r. we W. , kwalifikowanego z art. 286 §1 k.k. i art. 160 §2 k.k. w zw. z art. 11§2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. , opisanego w punkcie 73 części wstępnej wyroku; 74. przestępstwa popełnionego w okresie od dnia 1 marca 2003r. do dnia 5 grudnia 2003r. we W. , kwalifikowanego z art. 160 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. , opisanego w punkcie 74 części wstępnej wyroku; 75.przestępstwa popełnionego w okresie od czerwca 2002r. do września 2003r. we W. , kwalifikowanego z art. 160 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. , opisanego w punkcie 75 części wstępnej wyroku; 76.przestępstwa popełnionego w okresie od 2005r. do 2006r. we W. , kwalifikowanego z art. 160 § 2 k.k. , opisanego w punkcie 76 części wstępnej wyroku. Sąd Okręgowy we Wrocławiu wyrokiem z dnia 26 maja 2014 r. (sygn. akt III K 308/10) orzekł: I. uznał oskarżonego A. W. za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów opisanych w pkt. 1-12 oraz 14-15 części wstępnej wyroku, przyjmując, iż dopuścił się ich w warunkach ciągu przestępstw, tj. przestępstwa z art. 228§1 i 4 kk w zw. z art. 91§1 kk i za to na podstawie art. 228§4 kk w zw. z art. 91§1 kk wymierzył mu karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz na podstawie art. 33§2 kk grzywnę w liczbie 250 (dwustu pięćdziesięciu) stawek dziennych, przyjmując wysokość jednej stawki na kwotę 300 (trzystu) złotych; II. uznał oskarżonego A. W. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w pkt. 13. części wstępnej wyroku, tj. przestępstwa z art. 228§1 kk i za to na podstawie art. 228§1 kk wymierzył mu karę 9 (dziewięciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz na podstawie art. 33§2 kk grzywnę w liczbie 25 (dwudziestu pięciu) stawek dziennych, przyjmując wysokość jednej stawki na kwotę 300 (trzysta) złotych; III. uznał oskarżonego A. W. za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów opisanych w pkt. 16-18 części wstępnej wyroku, przyjmując, iż dopuścił się ich w warunkach ciągu przestępstw, tj. przestępstwa z art. 228§ 4 kk w zw. z art. 91§1 kk i za to na podstawie art. 228§4 kk w zw. z art. 91§1 kk wymierzył mu karę 1 (jednego) roku i 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności oraz na podstawie art. 33§2 kk grzywnę w liczbie 50 (pięćdziesięciu) stawek dziennych, przyjmując wysokość jednej stawki na kwotę 300 (trzysta) złotych; IV. uznał oskarżonego A. W. za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów opisanych w pkt. 25-28, 38, 55, 60, 62, 64 i 67 części wstępnej wyroku, przyjmując, iż dopuścił się ich w warunkach ciągu przestępstw, tj. przestępstwa z art. 286§1 kk i art. 13§1 kk w zw. z art. 286§1 kk w zw. z art 91§1 kk i za to na podstawie art. 286§1 kk w zw. z art. 91§1 kk wymierzył mu karę 1 (jednego) roku i 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności oraz na podstawie art. 33§2 kk grzywnę w liczbie 200 (dwustu) stawek dziennych, przyjmując wysokość jednej stawki na kwotę 300 (trzysta) złotych; V. uznał oskarżonego A. W. za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów opisanych w pkt. 21, 23, 57, 65, 69, 71, 73 części wstępnej wyroku, przyjmując w zakresie czynu opisanego w pkt. 57 części wstępnej wyroku, iż w okresie od 16 lipca 2007 r. do 20 sierpnia 2007r. we W. przy ulicy (...) w prywatnym gabinecie ginekologiczno – położniczym działając w warunkach czynu ciągłego w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniem I. B. w kwocie 1.800 złotych ten sposób, że: - w dniu 16 lipca 2007r w zainicjowanym wobec I. B. procesie leczenia w związku z którym ciążył na nim obowiązek opieki wprowadził ją w błąd co do przeprowadzenia u niej zabiegu usunięcia guza macicy a następnie pod pozorem przeprowadzenia zabiegu w dniu 18 lipca 2007 roku wprowadził ją samodzielnie w stan krótkotrwałego znieczulenia ogólnego poprzez dożylną iniekcję leku o nazwie (...) 1% (...) , a następnie po wybudzeniu, oświadczył nieprawdę, że zabieg wykonał, w wyniku czego wyłudził pieniądze w kwocie 1000 złotych tytułem rzekomego przeprowadzenia zabiegu, - w dniu 20 sierpnia 2007 roku w wdrożonym wobec I. B. procesie leczenia w związku z którym ciążył na nim obowiązek opieki wprowadził w błąd odnośnie wykonania u niej zabiegu usunięcia mięśniaka szyjki macicy i wprowadził ją pod pozorem wykonania zabiegu samodzielnie w stan krótkotrwałego znieczulenia ogólnego poprzez dożylną iniekcję leku o nazwie (...) 1% (...) , po czym po wybudzeniu oświadczył nieprawdę, iż usunął mięśniaka szyjki macicy, w wyniku czego wyłudził pieniądze w kwocie 800 złotych tytułem rzekomego przeprowadzenia zabiegu, jednocześnie przeprowadził opisane powyżej zabiegi nie posiadając: specjalizacji z zakresu anestezjologii, wyposażenia gabinetu w środki techniczne niezbędne do przeprowadzenia zabiegów znieczulenia ogólnego, nie przeprowadzając badań oraz wywiadu lekarskiego poprzedzających zabieg, nie prowadząc dokumentacji dotyczącej procesu leczenia oraz nie przybierając do opisanego powyżej zabiegu: lekarza anestezjologa, pielęgniarki anestezjologicznej, a który to środek farmakologiczny mógł być stosowany przez lekarzy anestezjologów lub oddziałach intensywnej terapii medycznej, wobec czego postępował wbrew zakazom, nakazom przeciwwskazaniom podanym przez wytwórcę w ulotce dotyczącej stosowania leku oraz decyzjach Ministra Zdrowia stanowiących pozwolenie na dopuszczenie do obrotu powyższego produktu medycznego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i tym samym świadomie doprowadził do błędu w sztuce lekarskiej o charakterze techniczno – organizacyjnym czym naraził ją na ryzyko wystąpienia skutków związanych z stosowaniem środka znieczulającego w postaci: zaburzeń oddechowych, zaburzeń krążeniowych ze spadkami ciśnienia i bradyarytmią aż do zatrzymania krążenia a w konsekwencji naraził na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia lub ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, oraz przyjął, iż czynów opisanych w pkt. 21, 23, 57, 65, 69, 71, 73 części wstępnej wyroku dopuścił się w warunkach ciągu przestępstw, tj. przestępstwa z art. 286§1 kk w zw. z art. 160§2 kk w zw. z art. 11§2 kk w zw. z art. 91§1 kk i za to na podstawie art. 286§1 kk w zw. z art. 11§3 kk w zw. z art. 91§1 kk wymierzył mu karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz na podstawie art. 33§2 kk grzywnę w liczbie 250 (dwustu pięćdziesięciu) stawek dziennych, przyjmując wysokość jednej stawki na kwotę 300 (trzysta) złotych; VI. uznał oskarżonego A. W. za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów opisanych w pkt. 19-20, 22, 24, 29-37, 39-54, 56, 58-59, 61, 63, 66, 68, 70, 72, 74-76 części wstępnej wyroku, przyjmując przy tym, iż: czynu opisanego w pkt. 29 części wstępnej wyroku dopuścił się w okresie od jesieni 2000r. do połowy 2001r., czynu opisanego w pkt. 39 części wstępnej wyroku dopuścił się pomiędzy 2002r. a marcem 2004r. oraz eliminując z opisu tego czynu działanie w warunkach czynu ciągłego i tym samym kwalifikację z art. 12 kk , czynu opisanego w pkt. 44. części wstępnej wyroku dopuścił się pomiędzy październikiem a listopadem 2002r., czyn opisany w pkt. 53. części wstępnej wyroku został popełniony na szkodę A. H. (1) , zabieg opisany w pkt. 66. części wstępnej wyroku polegał na usunięciu torbieli jajnika oraz przyjmując, iż czynów opisanych w pkt. 19-20, 22, 24, 29-37, 39-54, 56, 58-59, 61, 63, 66, 68, 70, 72, 74-76 części wstępnej wyroku dopuścił się w warunkach ciągu przestępstw, tj. przestępstwa z art. 160§2 kk w zw. z art. 91§1 kk i za to na podstawie art. 160§2 kk w zw. z art. 91§1 kk wymierzył mu karę 1 (jednego) roku i 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności; VII. na podstawie art. 85 i art. 86§1 i 2 kk wymierzone powyżej kary połączył oskarżonemu i wymierzył karę łączną 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności oraz 500 (pięciuset) stawek dziennych grzywny, przyjmując wysokość jednej stawki na kwotę 300 (trzysta) złotych; VIII. na podstawie art. 69§1 i 2 kk w zw. z art. 70§1 pkt. 1 kk wykonanie orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności warunkowo zawiesił oskarżonemu na okres 5 (pięciu) lat próby; IX. na podstawie art. 45§1 kk orzekł od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa przepadek korzyści majątkowej w łącznej wysokości 30.000zł; X. na podstawie art. 46§1 kk zasądził od oskarżonego na rzecz: - E. A. (1) kwotę 5000zł tytułem zadośćuczynienia, - I. B. kwotę 6800zł tytułem odszkodowania i zadośćuczynienia; XI. na podstawie art. 72§2 kk zobowiązał oskarżonego do naprawienia szkody w terminie trzech miesięcy od uprawomocnienia się wyroku, poprzez wpłatę na rzecz: - A. B. kwoty 1200zł, - M. Z. (1) kwoty 800zł, - J. P. kwoty 200zł, - A. K. (1) kwoty 100zł, - B. W. kwoty 1000zł, - A. D. (1) 1300zł, - K. R. (1) w wysokości 1000zł, - K. Ś. (1) kwoty 9000zł; XII. na podstawie art. 39 pkt. 2 kk orzekł wobec oskarżonego zakaz prowadzenia prywatnej praktyki lekarskiej w zakresie ginekologii i położnictwa na okres 6 (sześciu) lat, zaliczając na poczet tego środka okres stosowania środka zapobiegawczego w postaci nakazania powstrzymania się od prowadzenia prywatnej praktyki lekarskiej w zakresie ginekologii i położnictwa w okresie od 7 listopada 2007r. do 28 listopada 2008r. oraz okres zawieszenia w wykonywaniu zawodu lekarza w okresie od 6 do 31 października 2005r. oraz od 19 października do 7 listopada 2007r.; XIII. na podstawie art. 47§1 kk orzekł od oskarżonego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej nawiązkę w wysokości 50.000zł; XIV. na podstawie art. 63§1 kk na poczet orzeczonej kary łącznej grzywny zaliczył oskarżonemu okres jego zatrzymania w okresie od 4 do 6 października 2005r., od 16 do 18 października 2007r. oraz od 18 do 19 października 2007r., przyjmując jeden dzień pozbawienia wolności za równoważny dwóm dziennym stawkom grzywny; XV. na podstawie art. 230§2 kpk zwrócił: - oskarżonemu dowody rzeczowe ujęte w wykazie na k. 62 pod poz. 1-23, na k. 82 pod poz. 38-41, na k. 455 pod poz. 13-14, 19, 21-24, 27-28, 34, na k. 1215 pod poz. 82-96, 98-99, - Szpitalowi (...) Medycznej we W. dowody rzeczowe ujęte w wykazie na k. 226 pod poz. 48-51, 64, na k. 284 pod poz. 7274, - I. B. dowody ujęte w wykazie na k. 3523 pod poz. 1 oraz 5 i 6 oraz na k. 455v pod poz. 32, - M. Z. (2) dowody ujęte w wykazie na k. 1525 pod poz. 105-108, - K. B. (1) dowód ujęty w wykazie na k. 1535 pod poz. 125, - R. T. dowód ujęty w wykazie na k. 1672 pod poz. 134, - A. R. dowód ujęty w wykazie na k. 1723 pod poz. 128, - M. M. (1) dowód ujęty w wykazie na k. 1730 pod poz. 135, - J. Ś. dowód ujęty w wykazie na k. 1780 pod poz. 126, - E. A. (1) dowód ujęty w wykazie na k. 1802 pod poz. 142, - J. K. (1) dowód ujęty w wykazie na k. 1838 pod poz. 133, - K. G. (1) dowody ujęte w wykazie na k. 1846 pod poz. 143-146, - P. K. (1) dowód ujęty w wykazie na k. 1871 pod poz. 129, - A. B. dowody ujęte w wykazie na k. 1904 pod poz. 76-77, na k. 1910 pod poz. 109-112, - M. Z. (1) dowody ujęte w wykazie na k. 1919 pod poz. 78-80, - A. K. (2) dowód ujęty w wykazie na k. 1953 pod poz. 136, - A. S. (1) dowody ujęte w wykazie na k. 1991 pod poz. 137-141, - I. S. dowód ujęty w wykazie na k. 2010 pod poz. 127, - M. I. (1) dowód ujęty w wykazie na k. 2030 pod poz. 132, - M. B. (1) dowody ujęte w wykazie na k. 2067 pod poz. 152 i 153, - R. N. dowody ujęte w wykazie na k. 2087 pod poz. 130-131, - S. T. (1) dowody ujęte w wykazie na k. 2100 pod poz. 147-149, - M. M. (2) dowód ujęty w wykazie na k. 2119 pod poz. 113, - (...) S.A. dowody ujęte w wykazie na k. 2139 pod poz. 100-102, - (...) Nr (...) we W. dowody ujęte w wykazie na k. 2187 pod poz. 114-123, na k. 2201 pod poz. 154, - R. M. dowody ujęte w wykazie na k. 3555 pod poz. 48-51, - Zakładowi (...) we W. dowód ujęty w wykazie na k. (...) pod poz. 53, - E. K. dowodu ujęte w wykazie na k. 3616 pod poz. 57-60, - E. R. dowód ujęty w wykazie na k. 3634 pod poz. 113,- E. K. dowód ujęty w wykazie na k. 3645 pod poz. 112, - A. K. (3) dowody ujęte w wykazie na k. 3658 pod poz. 55-56 oraz na k. 3664 pod poz. 93, - K. Ł. dowody ujęte w wykazie na k. 3681 pod poz. 94-96, - E. P. dowód ujęty w wykazie na k. 3702 pod poz. 78, - J. K. (2) dowód ujęty w wykazie na k. 3713 pod poz. 196, - S. T. (2) dowód ujęty w wykazie na k. 3728 pod poz. 61-62, - A. P. dowody ujęte w wykazie na k. 3745 pod poz. 114-115, - M. Z. (3) dowody ujęte w wykazie na k. 3756 pod poz. 97-99, - M. I. (2) dowody ujęte w wykazie na k. 3773 pod poz. 66-70, - P. S. (1) dowód ujęty w wykazie na k. 3787 pod poz. 131, - G. G. (1) dowody ujęte w wykazie na k. 3799 pod poz. 116-118, - B. W. dowody ujęte w wykazie na k. 3811 pod poz. 71-74, - B. L. dowody ujęte w wykazie na k. 3831 pod poz.192-194, - W. W. (1) dowody ujęte w wykazie na k. 3846 pod poz. 75-77, - B. S. dowody ujęte w wykazie na k. 3854 pod poz. 119-120, - K. W. dowód ujęty w wykazie na k. 3880 pod poz. 79, - P. M. dowody ujęte w wykazie na k. 3892 pod poz. 121-122, - A. C. dowody ujęte w wykazie na k. 3920 pod poz. 123-129, - K. K. (1) dowody ujęte w wykazie na k. 3936 pod poz. 80-83, - Z. W. dowód ujęty w wykazie na k. 3944 pod poz. 130, - Z. A. dowód ujęty w wykazie na k. 3955 pod poz. 106, - M. M. (4) dowody ujęte w wykazie na k. 3982 pod poz. 100-105, - K. B. (2) dowody ujęte w wykazie na k. 3999 pod poz. 107-111, na k. (...) pod poz. 195, - K. Ś. (1) dowody ujęte na k. 4025 pod poz. 84-92, - N. M. dowody ujęte w wykazie na k. 4035 pod poz. 63-65, - Aptece (...) dowody ujęte w wykazie na k. 4055 pod poz. 132-155, na k. 4062 pod poz. 156-159, na k. 4068 pod poz. 160-166, na k. 4074 pod poz. 167-178, na k. 4081 pod poz. 179-191, XVI. zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa zwrot kosztów postępowania, w tym wymierzył mu opłatę w wysokości 30300zł. Na podstawie art. 425 k.p.k. oraz art. 444 k.p.k. Prokurator zaskarżył powyższy wyrok na niekorzyść oskarżonego A. W. w części dotyczącej orzeczenia o karze i powołując się na przepisy art. 427 § 1 i 2, art. 437 § 1 i 2 i art. 438 pkt 1 i 4 k.p.k. wyrokowi temu zarzucił: I. obrazę przepisów prawa materialnego, a to art. 91 § 2 k.k. poprzez jego niezastosowanie jako podstawy rozstrzygnięcia o karze łącznej w pkt VII zaskarżonego orzeczenia, przy równoczesnym błędnym przytoczeniu jako podstawy rozstrzygnięcia art. 85 i 86 § 1 k.k. co było zbędne i niewłaściwe, bowiem w przypadku orzekania w sytuacji, kiedy sprawca w warunkach określony w art. 85 k.k. popełnia dwa lub więcej ciągów przestępstw lub ciąg przestępstw oraz inne przestępstwo prawidłowym jest rozstrzygnięcie o karze łącznej w oparciu o art. 91 § 2 k.k. ; II. rażącą niewspółmierność kary i środków karnych orzeczonych zaskarżonym wyrokiem wobec oskarżonego A. W. , poprzez wymierzenie kar cząstkowych: - w pkt I na podstawie art. 228 § 1 i 4 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. kary 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności i na podstawie art. 33 § 2 k.k. grzywny w liczbie 250 (dwustu pięćdziesięciu) stawek dziennych przyjmując wysokość jednej stawki na kwotę 300 (trzystu) złotych; - w pkt II na podstawie art. 228 § 1 k.k. kary 9 (dziewięciu) miesięcy pozbawienia wolności i na podstawie art. 33 § 2 k.k. grzywny w liczbie 25 (dwudziestu pięciu) stawek dziennych przyjmując wysokość jednej stawki na kwotę 300 (trzystu) złotych; - w pkt III na podstawie art. 228 § 4 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. kary 1 (jednego) roku i 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności i na podstawie art. 33 § 2 k.k. grzywny w licznie 50 (pięćdziesięciu) stawek dziennych przyjmując wysokość jednej stawki na kwotę 300 (trzystu) złotych; - w pkt IV na podstawie art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. kary 1 (jednego) roku i 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności i na podstawie art. 33 § 2 k.k. grzywny w liczbie 200 (dwustu) stawek dziennych przyjmując wysokość jednej stawki na kwotę 300 (trzystu) złotych; - w pkt V na podstawie art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. kary 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz na podstawie art. 33 § 2 k.k. grzywny w licznie 250 (dwustu pięćdziesięciu) stawek dziennych grzywny przyjmując wysokość jednej stawki na kwotę 300 (trzystu) złotych; - w pkt VI na podstawie art. 160 § 2 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. kary 1 (jednego) roku i 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności; a tym samym wymierzenie w pkt VII nieadekwatnie niskiej kary łącznej w wymiarze 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności oraz 500 (pięciuset) stawek dziennych grzywny, przyjmując wysokość jednej stawki na kwotę 300 (trzystu) złotych i nieuzasadnione warunkowe zawieszenie w pkt VIII tegoż orzeczenia na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k. w zw. z art. 70 § 1 pkt 1 k.k. wykonania orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności na okres 5 (pięciu) lat próby; a także wymierzenie w pkt. XII na podstawie art. 39 pkt 2 k.k. rażąco łagodnego środka karnego – zakazu prowadzenia prywatnej praktyki lekarskiej w zakresie ginekologii i położnictwa na okres 6 (sześciu) lat na skutek niedostatecznego uwzględnienia stopnia winy i społecznej szkodliwości przypisanych oskarżonemu czynów, okoliczności popełnienia przestępstw, a zwłaszcza premedytacji i motywacji, jaką kierował się sprawca, co wskazuje, że zarówno kary cząstkowe, jak również kara łączna rażą swoją niewspółmiernością i nadmierną łagodnością, nie spełniając tym samym wymogów prewencji ogólnej oraz szczególnej. Prokurator podnosząc powyższe zarzuty wniósł o: I. wyeliminowanie w pkt VII skarżonego wyroku z podstawy wymiaru kary łącznej art. 85 i 86 § 1 k.k. przy równoczesnym wydaniu rozstrzygnięcia w wyżej wymienionym zakresie na podstawie art. 91 § 2 k.k. II. zmianę zaskarżonego wyroku w części dotyczącej orzeczenia o karze, poprzez wymierzenie oskarżonemu A. W. : - w pkt I na podstawie art. 228 § 1 i 4 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. kary 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności i na podstawie art. 33 § 2 k.k. grzywny w liczbie 250 (dwustu pięćdziesięciu) stawek dziennych przyjmując wysokość jednej stawki na kwotę 300 (trzystu) złotych; - w pkt II na podstawie art. 228 § 1 k.k karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności i na podstawie art. 33 § 2 k.k. grzywnę w liczbie 25 (dwudziestu pięciu ) stawek dziennych przyjmując wysokość jednej stawki na kwotę 300 (trzystu) złotych; - w pkt III na podstawie art. 228 § 4 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. karę 2 (dwóch) lat i 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności i na podstawie art. 33 § 2 k.k. grzywnę w liczbie 50 (pięćdziesięciu) stawek dziennych przyjmując wysokość jednej stawki na kwotę 300 (trzystu) złotych; - w pkt IV na podstawie art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. karę 2 (dwóch) lat i 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności i na podstawie art. 33 § 2 k.k. grzywnę w liczbie 200 (dwustu) stawek dziennych przyjmując wysokość jednej stawki na kwotę 300 (trzystu) złotych; - pkt V na podstawie art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. karę 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz na podstawie art. 33 § 2 k.k. grzywnę w liczbie 250 (dwustu pięćdziesięciu) stawek dziennych grzywny przyjmując wysokość jednej stawki na kwotę 300 (trzystu) złotych; - w pkt VI na podstawie art. 160 § 2 k.k. w zw.z art. 91 § 1 k.k. karę 2 (dwóch) lat i 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności; oraz wymierzenie oskarżonemu na podstawie art. 91 § 2 k.k za przypisane mu czyny kary łącznej w wymiarze 4 (czterech) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności i 500 (pięciuset) stawek dziennych grzywny, przyjmując wysokość jednej stawki na kwotę 300 (trzysta) złotych i orzeczenie zakazu wykonywania zawodu lekarza na okres 10 (dziesięciu) lat przy zachowaniu bez zmian pozostałych rozstrzygnięć Sądu Okręgowego. Apelację od tego wyroku wnieśli także obrońcy osk. A. W. - adw. J. G. (1) i K. K. (2) . Wyrokowi temu zarzucili: I. błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia, mający istotny wpływ na treść tego orzeczenia, a polegający na przyjęciu, iż: - oskarżony A. W. jest osobą pełniącą funkcję publiczną w odniesieniu do zarzuconych mu czynów łapownictwa biernego, podczas gdy w świetle zgromadzonego materiału dowodowego nie spełnia on swoim zachowaniem kryteriów tego statusu, albowiem właściwa interpretacja obowiązujących przepisów prawnych (dla oceny czynów popełnionych po 1.07.2003 r. w związku z wprowadzeniem w tej dacie do k.k. legalnej definicji pojęcia osoby pełniącej funkcję publiczną w art. 115 § 19 k.k. ) jak i aprobowana w judykaturze linia orzecznicza (stanowiąca podstawę do odtworzenia zakresu znaczeniowego znamienia „ osoba pełniąca funkcję publiczną” dla czynów popełnionych przed 1.07.2003 r.), nie dają oparcia dla poglądu, że dla uznania oskarżonego za osobę pełniącą funkcję publiczną wystarczające jest przyjęcie wyłącznie, że jest ona zatrudniona w jednostce dysponującej środkami publicznymi; a ponadto inkryminowane zachowania nie mają żadnego związku z wykonywaniem obowiązków nauczyciela akademickiego, o jakich mowa w art. 99 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o szkolnictwie wyższym ; - zachowanie oskarżonego A. W. wobec pokrzywdzonych wskazanych w treści zarzutów w pkt. 1-18 aktu oskarżenia polegające na określeniu kwoty wynagrodzenia za przyjęcie porodu miało miejsce w związku z wykonywaniem funkcji publicznej, podczas gdy było ono związane z prywatną opieką świadczoną w ramach prowadzonej działalności gospodarczej i nie pozostawało w związku z zatrudnieniem w (...) Publicznym Szpitalu (...) ; było natomiast logiczną kontynuacją świadczeń medycznych udzielanych w prywatnym gabinecie, zaś przyjęcie wynagrodzenia miało umocowanie w cywilnoprawnej umowie zawartej między pacjentkami a lekarzem; - oskarżony A. W. , działając w zamiarze bezpośrednim, zrealizował znamię czasownikowe polegające na uzależnieniu wykonania czynności służbowych od otrzymanych korzyści majątkowych, podczas gdy zatrudnienie oskarżonego w szpitalu nie obejmowało świadczenia zabiegów medycznych, których wykonanie proponował pacjentkom w ramach kontynuacji prywatnej opieki medycznej nad nimi, sprawowanej na terenie szpitala, a zatem nie stanowiły jego czynności służbowych, ale były wykonane za przyzwoleniem uzyskiwanym przez kierownika Katedry i Kliniki (...) we W. lub lekarza dyżurującego; II. obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść orzeczenia, a to: - art. 4 k.p.k. , art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. – poprzez wybiórczą, stronniczą i w konsekwencji dowolną ocenę materiału dowodowego, polegającą na odmowie uznania wyjaśnień oskarżonego za wiarygodne w zakresie składania propozycji o możliwości kontynuacji prywatnej opieki medycznej wobec pacjentek na terenie szpitala (wraz z określeniem kompleksowości jej zakresu i wynagrodzeniu), podczas gdy pozostają one spójne z zeznaniami wszystkich świadków, którzy dobrowolnie skorzystali z propozycji dalszej opieki oskarżonego na terenie szpitala (...) we W. , zaś w treści złożonych depozycji potwierdzili cywilnoprawny charakter ustaleń z oskarżonym, konkretyzujących zakres zawartych z nim umów o świadczenie usług medycznych w ramach jego prywatnej praktyki lekarskiej, nie mających związku z charakterem zatrudnienia w Szpitalu ( w wymiarze 3 h miesięcznie jako nauczyciel akademicki oraz 10 h miesięcznie jako lekarz prowadzący Poradnię (...) w (...) Publicznym Szpitalu (...) ); III. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający istotny wpływ na jego treść: - w odniesieniu do czynów kwalifikowanych jako ciąg przestępstw z art. 286 § 1 k.k. zarzuconych w formie usiłowania i dokonania opisane w pkt 25-28, 38, 55, 60, 62, 64 i 67 części wstępnej wyroku składające się na pkt IV części dyspozytywnej wyroku oraz w pkt 21, 23, 57, 65, 69, 71, 73 części wstępnej składające się na pkt V części dyspozytywnej wyroku ( z wyłączeniem opisu czynu dotyczącego zarzutu z art. 160 § 2 k.k. ) polegający na ustaleniu, że oskarżony wprowadzał w błąd wymienione w zarzutach pacjentki co do konieczności wykonania zabiegu leczniczego, co do konieczności zapłaty za wizytę lub wizytę połączoną z badaniem USG wykonanie na terenie (...) Publicznego Szpitala (...) we W. oraz co do rodzaju i jakości założonych wkładek antykoncepcyjnych usiłując uzyskać lub uzyskując nienależne wynagrodzenie podczas gdy z prawidłowo ocenionego materiału dowodowego należało wyprowadzić wniosek przeciwny, iż oskarżony dokonywał badań, przeprowadzał zabiegi i je w rzeczywistości wykonywał zgodnie z posiadaną wiedzą medyczną, działając dla dobra pacjentek, za co otrzymywał związane z umowę należne mu wynagrodzenie, zaś odmienne stanowisko nie znajduje potwierdzenia w opiniach biegłych lekarzy ginekologów. IV. obrazę prawa materialnego, a to art. 160 § 2 k.k. polegającą na: 1. błędnej interpretacji znamion jego strony przedmiotowej, w szczególności zaś znamienia charakteryzującego skutek w postaci wywołania zachowaniem oskarżonego stanu narażenia człowieka (pacjentek) na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, wyrażającej się w: a) niedostrzeżeniu różnicy między niebezpieczeństwem stanowiącym cechę zachowania sprawcy a niebezpieczeństwem oznaczającym jego skutek; b) niedostrzeżeniu, a w konsekwencji całkowitym zatarciu różnicy pomiędzy przestępstwami z narażenia abstrakcyjnego a przestępstwami z narażenia na niebezpieczeństwo konkretne (do których zalicza się również czyn stypizowany w art. 160 k.k. ); c) niedostrzeżeniu, że niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu musi być realne, nie zaś jedynie abstrakcyjne (a więc nie poparte żadnymi skonkretyzowanymi okolicznościami); d) upatrywaniu skutku w potencjalnym następstwie podania P. , mającym postać nieskonkretyzowanego, abstrakcyjnego narażenia na niebezpieczeństwo zaburzeń oddechowych, narażenia na niebezpieczeństwo zaburzeń krążenia ze spadkami ciśnienia i bradyarytmią, narażenia na niebezpieczeństwo zatrzymania krążenia, a więc w sprowadzeniu tego rodzaju zagrożeń, które nie należą do znamion przestępstwa z art. 160 k.k. ; e) niewskazaniu konkretnych okoliczności, odnoszących się do każdego z ujętych w przypisanych oskarżonemu czynach zabiegów, które wskazywać miałyby na to, że abstrakcyjne zagrożenie wystąpienia zaburzeń krążeniowo-oddechowych doprowadziło do stanu narażenia życia i zdrowia pacjentek na bezpośrednie niebezpieczeństwo; f) zaniechaniu zastosowania kryteriów obiektywnego przypisania skutku, w szczególności niedostrzeżeniu, że potencjalne zagrożenie życia lub zdrowia musi być kauzalnie powiązane z zachowaniem polegającym na podaniu P. , a także zaniechaniu ustalenia, czy – w przypadku, gdyby P. został pacjentkom podany zgodnie z obowiązującymi w Polsce standardami i procedurami medycznymi – ryzyko zagrożeń w postaci wskazanych przez Sąd zaburzeń oddechowo-krążeniowych powstałoby, czy też udałoby się go uniknąć. V. obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść wyroku, a to: 1. art. art. 6 k.p.k. w zw. z 370 § 4 k.p.k. przez bezpodstawne uchylanie na rozprawie w dniu 6 lutego 2014 r. istotnych pytań skierowanych bezpośrednio do biegłego W. G. (1) , o treści: - „ Czy sedacja płytka może wywołać ograniczoną świadomość?” - „ Jaka jest definicja anksjolizy, sedacji płytkiej, sedacji głębokiej, znieczulenia ogólnego, czym te stany się różnią i czy w stosunku do leku (...) te definicje można zastosować w zależności wielkości dawki?” - „ Czy konsensus ASA w stosunku do stosowania anksjolizy i sedacji płytkiej przez lekarzy nie będących anestezjologami obowiązuje w Polsce, czy jest stosowany na zachodzie Europy i obowiązuje i jaki jest stosunek Amerykańskiego Towarzystwa Anestezjologicznego do stosowania (...) przez lekarzy nie będących anestezjologami?” - „ Czy w Polsce istnieją konsensusy anestezjologiczne do stosowania anksjolozy i sedacji płytkiej?” podczas gdy Przewodniczący może uchylać pytania na rozprawie tylko wtedy jeżeli: sugerują osobie przesłuchiwanej treść odpowiedzi (art. 171 § 4 w zw. z art. 171 § 6 w zw. z § 4 komentowanego przepisu); są nieistotne (art. 171 § 6 w zw. z § 4 komentowanego przepisu) oraz uznane są z innych powodów za niestosowne (§ 4 komentowanego przepisu), natomiast w przedmiotowej sprawie żadna z wyżej wymienionych przesłanek bezsprzecznie nie nastąpiła, a w konsekwencji uniemożliwienie udzielenia odpowiedzi na zadane wyżej pytania doprowadziło do naruszenia prawa do obrony oskarżonego, 2. art. 167 i 169 § 2 k.p.k. w zw. z 170 § 1 pkt 1 i 3 k.p.k. oraz 170 § 3 k.p.k. przez bezpodstawne oddalenie wniosku dowodowego złożonego na rozprawie w dniu 04 marca 2014 r. o dopuszczenie dowodu z zeznań prof. A. K. (4) na okoliczność: zasad stosowania leku P. , warunków w jakich ten lek może być podawany, uprawnień do stosowania tego leku, skutków medycznych towarzyszących podawaniu tego leku oraz stanu w jaki wprowadzony jest pacjent po podaniu tego leku ze szczególnym uwzględnieniem stanu sedacji płytkiej, wskazując, iż rzekomo „ nie posiada on informacji dotyczących ustaleń faktycznych w sprawie, a nadto jego przesłuchanie na wskazane okoliczności miałoby charakter pozaprocesowej opinii prywatnej, naruszając jednocześnie przepisy o dopuszczeniu dowodu z opinii biegłego” podczas gdy dopuszczenie przedmiotowego dowodu miało bezsprzecznie istotne znaczenie dla dokonania prawidłowej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, a dodatkowo wobec treści opinii biegłych, wyjaśnień oskarżonego i zeznań pokrzywdzonych odnośnie stosowania leku P. , zmierzał on zgodnie z przepisem art. 169 § 2 k.p.k. do oceny właściwych dowodów w sprawie; 3. art. 4 k.p.k. , 7 k.p.k. , 92 k.p.k. oraz 410 k.p.k. przez przekroczenie granic zasad obiektywizmu i swobodnej oceny dowodów w zakresie wyjaśnień oskarżonego oraz zeznań pokrzywdzonych, a także w następstwie zaniechania uwzględniania wszystkich dowodów mających znaczenie dla rozstrzygnięcia całokształtu okoliczności ujawnionych w toku prowadzonego postępowania, przy jednoczesnym oparciu się na niepełnym materiale dowodowym, w szczególności przez zaniechanie uwzględnienia: a) w znacznej części istotnych okoliczności wynikających z wyjaśnień oskarżonego, a dotyczących: zasad stosowania leku P. , możliwości jego stosowania w gabinecie prowadzonym przez oskarżonego, przebiegu leczenia w tym wizyt lekarskich pacjentek, stanu pacjentek i ich samopoczucia po podaniu leku w trakcie zabiegów i w konsekwencji bezpodstawne odmówienie wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego w tym zakresie, b) w znacznej części istotnych okoliczności wynikających z zeznań pokrzywdzonych, a dotyczących: przebiegu leczenia, w tym ich stanu po podaniu leku P. w czasie wizyt lekarskich u oskarżonego, c) szeregu istotnych stwierdzeń zawartych w opiniach biegłych, które Sąd bezzasadnie pominął i nie wziął pod uwagę, a które potwierdzają treść wyjaśnień oskarżonego w zakresie zasad stosowania leku P. , możliwości jego stosowania w gabinecie prowadzonym przez oskarżonego, przebiegu leczenia w tym wizyt lekarskich pacjentek, stanu pacjentek i ich samopoczucia po podaniu leku w trakcie zabiegów, 4. art. 7 k.p.k. w zw. z 196 § 3 k.p.k. , 200 § 2 pkt 5 k.p.k. oraz 201 k.p.k. przez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny opinii biegłych i uznanie ich w konsekwencji za spójne, pełne i niesprzeczne wewnętrznie oraz oparte na wystarczającym i kompletnym materiale dowodowym, podczas gdy ich rzetelna ocena, już tylko przy uwzględnieniu między innymi stwierdzeń biegłych zawartych w opiniach o treści: a)„wobec braku jakiejkolwiek dokumentacji dotyczącej znieczulenia czy sedacji, jakie potencjalnie stosował oskarżony wobec powódki, biegły prof. M. G. (1) nie ma możliwości jednoznacznego wypowiedzenia się co do przedmiotu opinii” (str.3) oraz „ (…) opinia ta wydawana jest bardziej na podstawie domysłów a nie na podstawie rzetelnej dokumentacji medycznej, której brak (np. karty znieczulenia) „ (str. 5) ( Uzupełniająca zespołowa opinia prof. zw. dr hab. med. M. S. (1) , prof. zw dr hab. med. Z. P. , dr hab. med. M. G. (1) z dnia 29 lipca 2013 r. Katedra i Zakład Medycyny Sądowej (...) im. K. M. (1) w P. ) b)„ Po szczegółowym zapoznaniu się z dodatkowymi danymi z oskarżeń Prokuratury i zeznaniami obwinionego dr med. A. W. oraz zeznaniami świadków – biegli nie są w stanie bez wglądu do dokumentacji lekarskiej, której nie prowadzono wydać obiektywnych opinii, poza wydanymi już w sprawie diagnozowania i leczenia omawianych pacjentek w zakresie ginekologii i położnictwa” (…) „ (str. 24) (Uzupełniająca zespołowa opinia prof. dr hab. n. med. S. R. , prof. dr hab. n. med. W. G. (1) , prof. dr hab. n med. M. P. (1) z dnia 27 maja 2013 r. – Zakład Medycyny Sądowej (...) w S. ) prowadzi bezsprzecznie do wniosków przeciwnych, tj. uznania opinii w konsekwencji za niespójne, niepełne i sprzeczne wewnętrznie oraz oparte na niewystarczającym i niekompletnym materiale dowodowym, a nadto jednocześnie w toku postępowania powstały powody osłabiające zaufanie do wiedzy biegłych; 5. art. 201 k.p.k. przez zaniechanie powołania innych biegłych w sytuacji, gdy wydane opinie w sprawie były niepełne, niejasne, wewnętrznie sprzeczne a nadto zachodziły sprzeczności pomiędzy różnymi opiniami w niniejszej sprawie, 6. art. 424 § 1 pkt 1 i 2 k.p.k. przez sporządzenie uzasadnienia w sposób nie odpowiadający wymogom tego przepisu, tj. przez: - zaniechanie wskazania w znacznej części jakie fakty Sąd uznał za udowodnione oraz dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych, pomimo istotnego znaczenia tych dowodów dla oceny stosowania leku o nazwie P. 1% F. i ewentualnego narażenia na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, oraz - zaniechanie wyjaśnienia podstawy prawnej wyroku, a w szczególności ewentualnego narażenia na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, poprzestając jedynie na powieleniu stwierdzeń biegłych. Podnosząc powyższe zarzuty obrońcy oskarżonego wnieśli o: - zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie A. W. od wszystkich zarzucanych mu czynów, ewentualnie - uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Apelację od tego wyroku wniósł także trzeci obrońca osk. A. W. adw. J. S. , który zarzucił wyrokowi: I. błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia, mający istotny wpływ na treść tego orzeczenia, a polegający na przyjęciu, iż: - oskarżony A. W. jest osobą pełniącą funkcję publiczną w odniesieniu do zarzuconych mu czynów łapownictwa biernego, podczas gdy w świetle zgromadzonego materiału dowodowego nie spełnia on swoim zachowaniem kryteriów tego statusu, albowiem właściwa interpretacja obowiązujących przepisów prawnych (dla oceny czynów popełnionych po 1.07.2003 r. w związku wprowadzeniem w tej dacie do k.k. legalnej definicji pojęcia osoby pełniącej funkcją publiczną w art. 115 § 19 k.k. ) jak i aprobowana w judykaturze linia orzecznicza (stanowiąca podstawę do odtworzenia zakresu znaczeniowego znamienia „ osoba pełniąca funkcję publiczną” dla czynów popełnionych przed 1.07.2003 r.) nie dają oparcia dla poglądu, że dla uznania oskarżonego za osobę pełniącą funkcję publiczną wystarczające jest przyjęcie wyłącznie, że jest ona zatrudniona w jednostce dysponującej środkami publicznymi; a ponadto inkryminowane zachowania nie mają żadnego związku z wykonywaniem obowiązków nauczyciela akademickiego, o jakich mowa w art. 99 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o szkolnictwie wyższym ; - zachowanie oskarżonego A. W. wobec pokrzywdzonych wskazanych w treści zarzutów w pkt. 1 – 18 aktu oskarżenia polegające określeniu kwoty wynagrodzenia za przyjęcie porodu miało miejsce w związku z wykonywaniem funkcji publicznej, podczas gdy było ono związane z prywatną opieką świadczoną w ramach prowadzonej działalności gospodarczej i nie pozostawało w związku z zatrudnieniem w (...) Publicznym Szpitalu (...) ; było natomiast logiczną kontynuacją świadczeń medycznych udzielanych w prywatnym gabinecie, zaś przyjęcie wynagrodzenia miało umocowanie w cywilnoprawnej umowie zawartej między pacjentkami a lekarzem; - oskarżony A. W. , działając w zamiarze bezpośrednim, zrealizował znamię czasownikowe polegające na uzależnieniu wykonania czynności służbowych od otrzymanych korzyści majątkowych, podczas gdy zatrudnienie oskarżonego w szpitalu nie obejmowało świadczenia zabiegów medycznych, których wykonanie proponował pacjentom w ramach kontynuacji prywatnej opieki medycznej nad nimi, sprawowanej na terenie szpitala, a zatem nie stanowiły jego czynności służbowych, ale były wykonane za przyzwoleniem uzyskiwanym przez kierownika Katedry i Kliniki (...) we W. lub lekarza dyżurującego. II. Obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść orzeczenia, a to: - art.4 k.p.k. , art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. – poprzez wybiórczą, stronniczą i w konsekwencji dowolną ocenę materiału dowodowego, polegającą na odmowie uznania wyjaśnień oskarżonego za wiarygodne w zakresie składania propozycji o możliwości kontynuacji prywatnej opieki medycznej wobec pacjentek na terenie szpitala (wraz z określeniem kompleksowości jej zakresu i wynagrodzeniu), podczas gdy pozostają one spójne z zeznaniami wszystkich świadków, którzy dobrowolnie skorzystali z propozycji dalszej opieki oskarżonego na terenie szpitala (...) we W. , zaś w treści złożonych depozycji potwierdzili cywilnoprawny charakter ustaleń z oskarżonym, konkretyzujących zakres zawartych z nim umów o świadczenie usług medycznych w ramach jego prywatnej praktyki lekarskiej, nie mających związku z charakterem zatrudnienia w Szpitalu (w wymiarze 3 h miesięcznie jako nauczyciel akademicki oraz 10 h miesięcznie jako lekarz prowadzący Poradnię (...) w (...) Publicznym Szpitalu (...) ) III. Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający istotny wpływ na jego treść: - w odniesieniu do czynów kwalifikowanych jako ciąg przestępstw z art. 286 § 1 k.k. zarzucanych w formie usiłowania i dokonania opisane w pkt 25 – 28, 38, 55, 60, 62, 64 i 67 części wstępnej wyroku składające się na pkt IV części dyspozytywnej wyroku oraz w pkt 21, 23, 57, 65, 69, 71, 73 części wstępnej składające się na pkt V części dyspozytywnej wyroku (z wyłączeniem opisu czynu dotyczącego zarzutu z art. 160 § 2 k.k. ) polegający na ustaleniu, że oskarżony wprowadzał w błąd wymienione w zarzutach pacjentki co do konieczności wykonania zabiegu leczniczego, co do konieczności zapłaty za wizytę lub wizytę połączoną z badaniem USG wykonane na terenie (...) Publicznego Szpitala (...) we W. oraz co do rodzaju i jakości założonych wkładek antykoncepcyjnych usiłując uzyskać lub uzyskując nienależne wynagrodzenie, podczas gdy z prawidłowo ocenionego materiału dowodowego należało wyprowadzić wniosek przeciwny, iż oskarżony dokonywał badań, przeprowadzał zabiegi i je w rzeczywistości wykonywał zgodnie z posiadaną wiedzą medyczną, działając dla dobra pacjentek, za co otrzymywał związane z umowę należne mu wynagrodzenie, zaś odmienne stanowisko nie znajduje potwierdzenia w opiniach biegłych lekarzy ginekologów. IV. Obrazę prawa materialnego, a to art. 160 § 2 k.k. polegającą na: 1. błędnej interpretacji znamion jego strony przedmiotowej, w szczególności zaś znamienia charakteryzującego skutek w postaci wywołania zachowaniem oskarżonego stanu narażenia człowieka (pacjentek) na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, wyrażającej się w: - niedostrzeżeniu różnicy między niebezpieczeństwem stanowiącym cechę zachowania sprawcy a niebezpieczeństwem oznaczającym jego skutek; - niedostrzeżeniu, a w konsekwencji całkowitym zatarciu różnicy pomiędzy przestępstwami z narażenia abstrakcyjnego a przestępstwami z narażenia na niebezpieczeństwo konkretne (do których zalicza się również czyn stypizowany w art. 160 k.k. ); - niedostrzeżeniu, że niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu musi być realne, nie zaś jedynie abstrakcyjne (a więc nie poparte żadnymi skonkretyzowanymi okolicznościami); - upatrywaniu skutku w potencjalnym następstwie podania P. , mającym postać nieskonkretyzowanego abstrakcyjnego narażenia na niebezpieczeństwo zaburzeń oddechowych, narażenia na niebezpieczeństwo zaburzeń krążenia ze spadkami ciśnienia i bradyarytmią, narażenia na niebezpieczeństwo zatrzymania krążenia, a więc w sprowadzeniu tego rodzaju zagrożeń, które nie należą do znamion przestępstwa z art. 160 k.k. ; - niewskazaniu konkretnych okoliczności, odnoszących się do każdego z ujętych w przypisanych oskarżonemu czynach zabiegów, które wskazywać miałyby na to, że abstrakcyjne zagrożenie wystąpienia zaburzeń krążeniowo-oddechowych doprowadziło do stanu narażenia życia i zdrowia pacjentek na bezpośrednie niebezpieczeństwo; - zaniechaniu zastosowania kryteriów obiektywnego przypisania skutku, w szczególności niedostrzeżeniu, że potencjalne zagrożenie życia lub zdrowia musi być kauzalnie powiązane z zachowaniem polegającym na podaniu P. , a także zaniechaniu ustalenia, czy – w przypadku, gdyby P. został pacjentkom podany zgodnie z obowiązującymi w Polsce standardami i procedurami medycznymi – ryzyko zagrożeń w postaci wskazanych przez Sąd zaburzeń oddechowo-krążeniowych powstałoby, czy też udałoby się go uniknąć. V. Obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ treść wyroku, a to: 1. art. art. 6 k.p.k. w zw. z 370 § 4 k.p.k. przez bezpodstawne uchylanie na rozprawie w dniu 6 lutego 2014 r. istotnych pytań skierowanych bezpośrednio do biegłego W. G. (1) , o treści: - „ Czy sedacja płytka może wywołać ograniczoną świadomość?” - „Jaka jest definicja anksjolizy, sedacji płytkiej, sedacji głębokiej, znieczulenia ogólnego, czym te stany się różnią i czy w stosunku do leku (...) te definicje można zastosować w zależności od wielkości dawki?” - „Czy konsensus ASA w stosunku do stosowania anksjolizy i sedacji płytkiej przez lekarzy nie będących anestezjologami obowiązuje w Polsce, czy jest stosowany na zachodzie Europy i obowiązuje i jaki jest stosunek Amerykańskiego Towarzystwa Anestezjologicznego do stosowania (...) przez lekarzy nie będących anestezjologami?” - „ Czy w Polsce istnieją konsensusy anestezjologiczne do stosowania anksjolozy i sedacji płytkiej?” podczas gdy Przewodniczący może uchylać pytania na rozprawie tylko wtedy jeżeli: sugerują osobie przesłuchiwanej treść odpowiedzi (art. 171 § 4 w zw. z art. 171 § 6 w zw. z § 4 komentowanego przepisu); są nieistotne (art. 171 § 6 w zw. z § 4 komentowanego przepisu) oraz uznane są z innych powodów za niestosowne (§ 4 komentowanego przepisu), natomiast w przedmiotowej sprawie żadna z wyżej wymienionych przesłanek bezsprzecznie nie nastąpiła, a w konsekwencji uniemożliwienie udzielenia odpowiedzi na zadane wyżej pytania doprowadziło do naruszenia prawa do obrony oskarżonego, 2. art. art. 167 i 169 § 2 k.p.k. w zw. z 170 § 1 pkt 1 i 3 k.p.k. oraz 170 § 3 k.p.k. przez bezpodstawne oddalenie wniosku dowodowego złożonego na rozprawie w dniu 04 marca 2014 r. o dopuszczenie dowodu z zeznań prof. A. K. (4) na okoliczność: zasad stosowania leku P. , warunków w jakich ten lek może być podawany, uprawnień do stosowania tego leku, skutków medycznych towarzyszących podawaniu tego leku oraz stanu w jaki wprowadzany jest pacjent po podaniu tego leku ze szczególnym uwzględnieniem stanu sedacji płytkiej, wskazując, iż rzekomo „ nie posiada on informacji dotyczących ustaleń faktycznych w sprawie, a nadto jego przesłuchanie na wskazane okoliczności miałoby charakter pozaprocesowej opinii prywatnej, naruszając jednocześnie przepisy o dopuszczeniu dowodu z opinii biegłego” podczas gdy dopuszczenie przedmiotowego dowodu miało bezsprzecznie istotne znaczenie dla dokonania prawidłowej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, a dodatkowo wobec treści opinii biegłych, wyjaśnień oskarżonego i zeznań pokrzywdzonych odnośnie stosowania leku P. , zmierzał on zgodnie z przepisem art. 169 § 2 k.p.k. do oceny właściwych dowodów w sprawie; 3. art. 4 k.p.k. , 7 k.p.k. 92 k.p.k. oraz 410 k.p.k. przez przekroczenie granic zasad obiektywizmu i swobodnej oceny dowodów w zakresie wyjaśnień oskarżonego oraz zeznań pokrzywdzonych, a także w następstwie zaniechania uwzględniania wszystkich dowodów mających znaczenie dla rozstrzygnięcia oraz całokształtu okoliczności ujawnionych w toku prowadzonego postępowania, przy jednoczesnym oparciu się na niepełnym materiale dowodowym, w szczególności przez zaniechanie uwzględnienia; a) w znacznej części istotnych okoliczności wynikających z wyjaśnień oskarżonego, a dotyczących: zasad stosowania leku P. , możliwości jego stosowania w gabinecie prowadzonym przez oskarżonego, przebiegu leczenia w tym wizyt lekarskich pacjentek, stanu pacjentek i ich samopoczucia po podaniu leku w trakcie zabiegów i w konsekwencji bezpodstawne odmówienie wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego w tym zakresie, b) w znacznej części istotnych okoliczności wynikających z zeznań pokrzywdzonych , a dotyczących : przebiegu leczenia, w tym ich stanu po podaniu leku P. w czasie wizyt lekarskich u oskarżonego, c) szeregu istotnych stwierdzeń zawartych w opiniach biegłych, które Sąd bezzasadnie pominął i nie wziął pod uwagę, a które potwierdzają treść wyjaśnień oskarżonego w zakresie zasad stosowania leku P. , możliwości jego stosowania w gabinecie prowadzonym przez oskarżonego przebiegu leczenia w tym wizyt lekarskich pacjentek, stanu pacjentek i ich samopoczucia po podaniu leku w trakcie zabiegów, 4. art. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 196 § 3 k.p.k. , art.200 § 2 pakt 5 k.p.k. oraz 201 k.p.k. przez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny opinii biegłych i uznanie ich w konsekwencji za spójne, pełne i niesprzeczne wewnętrznie oraz oparte na wystarczającym i kompletnym materiale dowodowym, podczas gdy ich rzetelna ocena, już tylko przy uwzględnieniu między innymi stwierdzeń biegłych zawartych w opiniach, o treści: - „ wobec braku jakiejkolwiek dokumentacji dotyczącej znieczulenia czy sedacji, jakie potencjalnie stosował oskarżony wobec powódki, biegły prof. M. G. (1) nie ma możliwości jednoznacznego wypowiedzenia się co do przedmiotu opinii” (str. 3) oraz „ (…) opinia ta wydawana jest bardziej na podstawie domysłów, a nie na podstawie rzetelnej dokumentacji medycznej, której brak (np. kary znieczulenia)” (str. 5) (Uzupełniająca zespołowa opinia prof. zw. dr hab. med. M. S. (1) , prof. zw dr hab. med. Z. P. , dr hab. med. M. G. (1) z dnia 29 lipca 2013 r. – Katedra i Zakład Medycyny Sądowej (...) im. K. M. (1) w P. ) - „ Po szczegółowym zapoznaniu się z dodatkowymi danymi z oskarżeń Prokuratury i zeznaniami obwinionego dr med. A. W. oraz zeznaniami świadków - biegli nie są w stanie bez wzglądu do dokumentacji lekarskiej, której nie prowadzono wydać obiektywnych opinii, poza wydanymi już w sprawie diagnozowania i leczenia omawianych pacjentek w zakresie ginekologii i położnictwa” (…)” (str. 24) (Uzupełniająca zespołowa opinia prof. dr hab. n. med. S. R. , prof. dr hab. n. med. W. G. (1) , prof. dr hab. n. med. M. P. (1) z dnia 27 maja 2013 r. – Zakład Medycyny Sądowej (...) w S. ) prowadzi bezsprzecznie do wniosków przeciwnych, tj.uznania opinii w konsekwencji za niespójne, niepełne i sprzeczne wewnętrznie oraz oparte na niewystarczającym i niekompletnym materiale dowodowym, a nadto jednocześnie w toku postępowania powstały powody osłabiające zaufanie do wiedzy biegłych; 5. art. 201 k.p.k. przez zaniechanie powołania innych biegłych w sytuacji, gdy wydane opinie w sprawie były niepełne, niejasne, wewnętrznie sprzeczne a nadto zachodziły sprzeczności pomiędzy różnymi opiniami w niniejszej sprawie, 6. art. 424 § 1 pkt 1 i 2 k.p.k. przez sporządzenie uzasadnienia w sposób nie odpowiadający wymogom tego przepisu, tj. przez: - zaniechanie wskazania w znacznej części jakie fakty Sąd uznał za udowodnione oraz dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych, pomimo istotnego znaczenia tych dowodów dla oceny stosowania leku o nazwie P. 1 % F. i ewentualnego narażenia na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, oraz - zaniechanie wyjaśnienia podstawy prawnej wyroku, a w szczególności ewentualnego narażenia na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, poprzestając jedynie na powielaniu stwierdzeń biegłych. W oparciu o powyższe obrońca oskarżonego wniósł o : I. zmianę zaskarżonego orzeczenia w stosunku do oskarżonego A. W. poprzez uniewinnienie od wszystkich zarzucanych mu czynów ewentualnie zaś II. o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz przekazanie Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje Sąd Apelacyjny za częściowo zasadną uznał apelację obrońców oskarżonego A. W. , adw. J. G. (1) i adw. K. K. (2) oraz, w ograniczonym zakresie, uwzględnił zarzuty skargi apelacyjnej Prokuratora. Nie zostały natomiast uwzględnione wnioski skargi Prokuratora o podwyższenie kar jednostkowych, kary łącznej i orzeczenie środka karnego zakazu wykonywania zawodu lekarza, a także w całości druga ze skarg złożonych przez obrońcę oskarżonego, adw. J. S. . Podjęte przez Sąd ad quem rozstrzygnięcie ma w części charakter reformatoryjny, albowiem wyrok Sądu Okręgowego został zmieniony odnośnie do zakresu czynów przypisanych oskarżonemu, zakresu przestępstw objętych konstrukcją jednego z ciągów przestępstw, a także w przedmiocie uściślenia czasu dokonania kilku z tych przestępstw i korekt odnośnie przyjętych ocen prawnych. Najpoważniejsza zmiana dotyczy uniewinnienia oskarżonego od popełnienia przestępstw kwalifikowanych z art. 160 § 2 k.k. objętych ciągiem przestępstw przyjętym w pkt. VI części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku, za który Sąd Okręgowy wymierzył oskarżonemu karę 1 roku i 10 miesięcy pozbawienia wolności. Tym samym, Sąd Apelacyjny uniewinnił oskarżonego od popełnienia 40 czynów kwalifikowanych jako narażenie człowieka na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia lub ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, przez osobę na której ciążył obowiązek opieki nad osobą narażoną na niebezpieczeństwo, czyli tzw. „gwaranta”. Podejmując to rozstrzygnięcie, Sąd Apelacyjny uznał, że oskarżony wprowadzając poddawane zabiegom pacjentki, wymienione w wyroku jako pokrzywdzone, w stan krótkotrwałego znieczulenia ogólnego za pomocą anestetyku pod nazwa P. 1 % F. , nie wyczerpał swoim postępowaniem znamion art. 160 § 2 k.k. , o czym w dalszych rozważaniach. W konsekwencji uznania, że zachowanie oskarżonego nie wyczerpywało znamion art. 160 § 2 k.k. Sąd Apelacyjny skorygował stosowne fragmenty opisów czynów oraz wyeliminował przepis art. 160 § 2 k.k. z podstawy skazania za ciąg przestępstw przyjęty w pkt. V części dyspozytywnej wyroku. Dotyczy to 6 przestępstw kwalifikowanych z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 160 § 2 k.k. i art. 11 § 2 k.k. Sąd Apelacyjny uniewinnił też oskarżonego od jednego z czynów objętych ciągiem przestępstw w pkt. V części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku, opisanego w pkt 73 części wstępnej wyroku, kwalifikowanego jako oszustwo, popełnionego na szkodę K. Ś. (1) , o czym bliżej w dalszych rozważaniach. Wyżej pokreślono, że najdalej idącą zmianą wyroku Sądu a quo jest uniewinnienie oskarżonego od popełnienia przestępstw kwalifikowanych z art. 160 § 2 k.k. , które objęte zostały w pkt. VI części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku jednym ciągiem przestępstw na podstawie art. 91 § 1 k.k. Słusznym zatem będzie rozpoczęcie wywodów niniejszego uzasadnienie od przedstawienia powodów tej decyzji, a to oznacza ustosunkowanie się w pierwszej kolejności do zarzutów skargi apelacyjnej adw. J. G. (1) i adw. K. K. (2) . Problem związany z zarzuconymi oskarżonemu przestępstwami kwalifikowanymi z art. 160 § 2 k.k. jest bez wątpienia złożony zarówno pod względem prawnym jak też faktycznym i wiąże się, z jednej strony, z umiejętnością prawidłowego odkodowania znamion tego typu czynu zabronionego, z drugiej zaś strony, z dokonaniem właściwej oceny czy ustalone okoliczności faktyczne rzeczywiście znamiona tego przestępstwa wypełniają. Nie sposób nie przyznać racji obrońcom oskarżonego, adw. J. G. (2) i K. K. (2) , gdy piszą w skardze apelacyjnej, że „w nauce prawa karnego znany jest już od lat podział przestępstw na przestępstwa stwarzające niebezpieczeństwo konkretne lub abstrakcyjne, przy czym ich prawidłowe odróżnienie jest niekiedy dla praktyki wymiaru sprawiedliwości dość poważnym problemem, czego dobrą ilustrację stanowi właśnie zaskarżony wyrok oraz uzasadnienie przez Sąd pierwszej instancji kwalifikacji prawnej z art. 160 § 2 k.k. w odniesieniu do części przypisanych oskarżonemu czynów”. Ale też nie sposób nie zauważyć, swoistego braku konsekwencji wewnętrznej, wyrażonych w treści tej skargi ocen. Współautorzy skargi oparli ją bowiem w pierwszym rzędzie na zarzucie obrazy prawa materialnego ale, w dalszej kolejności, również na zarzucie obrazy prawa procesowego, a w tym art. 6, 370, 167 i 169 § 2 w zw. z 170 § 1 pkt. 1 i 3, art. 170 § 3, art. 4, 7, 92, 410, 196 § 3, 200§ 2 pkt 5 oraz 201, 424 § 1 pkt. 1 i 2 . Lektura tego drugiego zarzutu bez żadnych wątpliwości dowodzi, że tylko z nazwy chodzi tu jedynie o uchybienie z art. 438 pkt 2 k.p.k. , bowiem w rzeczywistości, obok obrazy przepisów postępowania, obrońcy starają się w obszernych wywodach wykazać, że Sąd dopuścił się również poważnych błędów w ustaleniach faktycznych , dokonał dowolnej, a nie swobodnej oceny wielu z przeprowadzonych dowodów, w tym z zeznań pokrzywdzonych oraz z opinii biegłych. Skoro więc ocena tych fundamentalnych dowodów jest błędna, poczynione w oparciu o tę ocenę ustalenia faktyczne nie mogą być z natury rzeczy prawidłowe. W doktrynie i orzecznictwie podkreśla się jasno, że zarzut obrazy prawa materialnego ma charakter samoistny i polega na wadliwym zastosowaniu lub niezastosowaniu prawa materialnego w orzeczeniu, które oparte jest na trafnych i niekwestionowanych ustaleniach faktycznych. Zakładając, że druga części apelacji, o której tu mowa, zawierałaby słuszne zarzuty, pierwsza część, zawierająca zarzut obrazy prawa materialnego byłaby zbędna lub przedwczesna. Jeśliby bowiem wykazane zostały takie błędy w ustaleniach faktycznych, które wykluczałyby uznanie postępowania oskarżonego za sprzeczne z prawem (za prawnie ambiwalentne), już na tej podstawie oczekiwać należałoby uniewinnienia oskarżonego. Rozważania o tym czy zachowania oskarżonego zrealizowały skutek w postaci konkretnego narażenia na niebezpieczeństwo, a nadto, czy Sąd dokonał prawnokarnego przypisania tego skutku byłyby bezprzedmiotowe. Jeśliby natomiast ustalenia te wymagały dowodowej weryfikacji, konieczne byłoby uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a wtedy, rozważania czy doszło do naruszenia prawa materialnego, byłyby przedwczesne. Sąd Apelacyjny stwierdza, że uwzględnił podniesiony w omawianej skardze zarzut obrazy prawa materialnego, ponieważ zasadniczo nie podzielił zarzutów podniesionych w drugiej części tej apelacji. Z całą uwagą SA analizował zawarte w tej części apelacji rozważania i uznał je za niezasadne, z wyłączeniem tych zarzutów i argumentacji na której zostały one oparte, które w swoim istotnym sensie wykazują błędność ocen Sądu a quo odnośnie do okoliczności, które, w myśl tych ocen, determinowały ustalenia w przedmiocie bezpośredniości narażenia pokrzywdzonych na niebezpieczeństwo utraty życia lub ciężkiego uszczerbku na zdrowiu. Uwzględniając fakt, że uznanie zarzutu obrazy prawa materialnego za słuszny doprowadziło do najkorzystniejszego dla oskarżonego rozstrzygnięcia (uniewinnienia od popełnienia przestępstw kwalifikowanych z art. 160 § 2 k.k. ) szczegółowe omawianie zarzutu określonego jako „naruszenie przepisów prawa procesowego” nie wydaje się konieczne. Dlatego Sąd ad quem odniesie się do nich w możliwie zwięzłej formie treściowej. Pkt. V ppkt 1 skargi apelacyjnej – tu podniesiony zarzut dotyczy uchylenia przez przewodniczącego pytań obrońcy dotyczących definicyjnego rozróżnienia pojęć: anksjoliza, sedacja płytka i głęboka, znieczulenie ogólne, a także obowiązywania w Polsce konsensusów anestezjologicznych. Wbrew twierdzeniom obrońcy wykładnia art. 370 § 4 k.p.k. w zw. z art. 171 § 6 k.p.k. nie na daje podstawy do jednoznacznego uznania decyzji przewodniczącego za niedopuszczalną. Analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego ujawnia bowiem, że kwestie te były przedmiotem opinii pisemnych oraz wypowiedzi ustnych przesłuchiwanych biegłych. Sąd nie kwestionował zakresu pojęciowego medycznych terminów anksjoliza, sedacja płytka i głęboka, czy szerokiej definicji znieczulenie ogólnego (przytoczonej przez biegłego Prof. M. G. – k. 7492, t. 38), a w kwestii możliwości uzyskania wyżej wymienionych stanów poprzez aplikowanie (...) biegli ewentualności tej nie wykluczali, przecząc jednak poprawności zaliczania (...) do leków tzw. sedacyjnych i konsekwentnie podtrzymywali, że nie powinien być do takich celów (uzyskiwania anksjolizy lub sedacji płytkiej) stosowany. W tym stanie rzeczy Sąd a quo był uprawniony do uznania pytań, o których tu mowa, za „niestosowne” w tym sensie, że zmierzały one jedynie po wielokrotnego rozważania tych samych kwestii i powodowały zbędną przewlekłość postępowania. Naturalnie, uwzględnienie tych pytań i odnotowanie odpowiedzi biegłych, nie byłoby błędem Sądu. Sensem wszakże zadanych przez obrońcę pytań, w tym pytań o konsensusy anestezjologiczne, było uzyskanie potwierdzenia, że (...) w premedykacji, a w szczególności dla uzyskania anksjolizy i sedacji płytkiej, w powiązaniu także z analgosedacją, może stosować każdy lekarz, bez względu na wykształcenie anestezjologiczne. Z tego punktu widzenia uchylenie tych pytań nie miało żadnego wpływu na treść wyroku, bowiem w istocie rzeczy kwestie te pozostały bez większego znaczenia, skoro Sąd a quo w ślad za zgodnymi i konsekwentnymi opiniami kilku biegłych z zakresu anestezjologii, w tym biegłych z niekwestionowanym, najwyższym autorytetem w tej dziedzinie, przyjął, że oskarżony stosował dożylne krótkotrwałe znieczulenie ogólne. Wprawdzie faktem jest, że biegły Prof. M. G. (1) konsekwentnie określał ten stan jako dożylne wprowadzenie w stan sedacji głębokiej (tak między innymi w opinii zespołowej na k. 7488-7507, t. 38), ale z prawnego punktu widzenia kwestia ta nie ma poważniejszego znaczenia. Nie tylko dlatego, że - jak piszą biegli - granica pomiędzy stanem sedacji głębokiej, a krótkotrwałym znieczuleniem ogólnym jest płynna i trudna do wychwycenia (zob. wypowiedź Prof. W. G. przez Sądem – k. 6953v-6962) ale także dlatego, że reguły postępowania anestezjologiczne w obu tych wypadkach są analogiczne – czemu zresztą oskarżony nie przeczył. Na marginesie jedynie warto zaznaczyć, że Sąd Apelacyjny w toku uzupełniającego postępowania dowodowego przesłuchał na rozprawie odwoławczej dwóch biegłych anestezjologów, strony miały pełną swobodę zadawania im pytań i jedynie oskarżony powtórzył jedno z tych pytań - pytanie o konsensus anestezjologiczny w Polsce. Pkt V, ppkt 2 – tu zawarty zarzut dotyczy odmowy dopuszczenia dowodu z zeznań Prof. A. K. (4) odnośnie właściwości i zasad stosowania leku (...) , co - zdaniem obrońców - miałoby „(…) bezsprzecznie istotne znaczenie dla dokonania prawidłowej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego”, przy czym wniosek ten zmierzał „ (…) zgodnie z przepisem art. 169 § 2 k.p.k. do oceny właściwych dowodów w sprawie”. Sąd Apelacyjny uznaje powyższy zarzut za zdecydowanie bezzasadny. Strony już na wcześniejszym etapie postępowania złożyły do akt „prywatną” opinię tego lekarza, bez wątpienia wybitnego (...) specjalisty z zakresu anestezjologii. Sąd nie nadał jednak włączonemu do akt sprawy dokumentowi znaczenia opinii biegłego, a następnie oddalił wniosek o przesłuchanie Prof. K. w charakterze świadka. Postępując w ten sposób Sąd nie uchybił przepisom obowiązującej procedury. O celowości powołania biegłego w toku postępowania sądowego i wyborze biegłego, decyduje sąd rozpoznający sprawę i Sąd a quo takie decyzje podejmował w granicach własnych uprawnień. Wniosek obrony zmierzał do wprowadzenia do postępowania dowodu z zeznań świadka-specjalisty. To znaczy osoby, która posiada wiedzę i umiejętności kwalifikujące tę osobę do uznania za eksperta, specjalistę w dziedzinie wiedzy, której dotyczą rozpoznawane przez sąd kwestie. Rzecz jednak w tym, że wniosek obrony odnosił w tym przypadku do osoby, która nie była bezpośrednim świadkiem zdarzeń stanowiących przedmiot postępowania i wprost zmierzał do weryfikacji opinii biegłych powołanych w toku dotychczasowego postępowania. Dopuszczenie tego dowodu, bez wątpienia naruszałoby przepis art. 193 § 1 k.p.k. i art. 201 k.p.k. , a także art. 7 k.p.k. W istocie rzeczy – zgodnie z jednoznacznie określoną intencją obrony - wniosek prowadził do obejścia tych przepisów i wprowadzenia do materiału dowodowego specjalistycznej opinii, która spełniałaby rolę superekspertyzy, czyli ekspertyzy o innych, do tej pory uzyskanych, ekspertyzach. Sąd nie ma takiego uprawnienia i co do tego stwierdzenia nie może być żadnych wątpliwości w świetle zarówno konsekwentnego od dziesiątków lat stanowiska doktryny, jak też orzecznictwa sądowego. Ocena dowodów (zgodnie z art. 7 k.p.k. ) należy wyłącznie do sądu. Dotyczy to również oceny dowodu z opinii biegłego i w tej ocenie Sąd nie może zastąpić się opinią jakiegokolwiek eksperta. Pkt V, ppkt 3 – zarzut tu podniesiony dotyczy (ale tylko werbalnie) nieuwzględnienia w znacznej części istotnych wyjaśnień oskarżonego, istotnych treści zeznań pacjentek poddanych znieczuleniu za pomocą (...) oraz ważnych stwierdzeń zawartych w opiniach biegłych. Analiza treściowa zarzutu nieuwzględnienia istotnych wyjaśnień oskarżonego prowadzi do spostrzeżenia, że zarzut ten sprowadza się do niespełnionego przez Sąd a quo oczekiwania obrońców, bezkrytycznego uwzględnienia w całości wersji przedstawianej przez oskarżonego. Nie jest słuszne podniesione w tym kontekście twierdzenie, że Sąd nie dokonał analizy i oceny dowodu z wyjaśnień oskarżonego albo też, że wyprowadzone z tej oceny wnioski są w całości błędne. W pełni trafnie Sąd a quo wskazał, że o ile konsekwentnie oskarżony zaprzeczał aby wprowadzał pacjentki w stan sedacji (analgosedacji) głębokiej bądź dożylnego znieczulenia ogólnego, o tyle odnośnie szczegółowych zagadnień, w tym właściwości (...) , wyposażenia gabinetu, przedmiotowego i podmiotowego badania pacjentek przed zabiegiem, monitorowania funkcji życiowych pacjentek w trakcie zabiegów informowania pacjentek o rodzaju środka znieczulenia i rodzaju znieczulenia jaki zamierza zastosować, wyjaśnienia oskarżonego – co słusznie podkreślił Sąd Okręgowy - ewoluowały w miarę gromadzenia materiału dowodowego i uzyskiwanych przez oskarżonego informacji o treści przeprowadzonych dowodów, w tym nade wszystko zeznań pokrzywdzonych pacjentek. Wywody apelacji w tej części sprowadzają się do polemiki z ustaleniami Sądu Okręgowego prowadzonej z punktu widzenia interesu procesowego oskarżonego i w oparciu o jego twierdzenia, bez względu na pozostały zgromadzony materiał dowodowy, a także szczegółową treść zeznań świadków, czego charakterystyczną egzemplifikację stanowią krytyczne wypowiedzi obrony odnośnie wiarygodności zeznań świadka M. Ś. , nie tylko przeczące rzeczywistej treści jej zeznań, ale również treści dowodu z odtworzonego przez Sąd a quo utrwalenia magnetofonowego przebiegu wizyty tego świadka w gabinecie oskarżonego. W świetle ostatecznych ustaleń Sądu, kwestia wyposażenia gabinetu oskarżonego w sprzęt niezbędny w wypadkach analgezji, sedacji płytkiej, analgosedacji, nie ma zasadniczego znaczenia, nawet przyznając, że gabinet oskarżonego w taki sprzęt był istotnie wyposażony. Kwestia zaś, czy był on wykorzystywany zgodnie z ustalonymi procedurami medycznymi w trakcie zabiegów z zastosowaniem (...) , w tym, czy rzeczywiście oskarżony prowadził monitorowanie elektrokardiograficzne i kontrolował wartości saturacji za pomocą pulsoksymetru lub innych instrumentów zapewniających bezpieczeństwo pacjentek, została przez Sąd a quo rozstrzygnięta na podstawie oceny zeznań świadków – pacjentek oskarżonego. Sąd dał tym świadkom wiarę, że nie były badane przed zabiegiem, że oskarżony ograniczał się do prostych pytań o samopoczucie, że nie były w żaden sposób monitorowane za pomocą sprzętu medycznego. Obrońcy najwyraźniej zmierzają w wywodach apelacji do zakwestionowania poprawności tych ustaleń Sądu. Jednakże zawarta w tej części apelacji analiza zeznań świadków przeprowadzona została nader selektywnie, a dobór fragmentów zeznań jest czysto subiektywny. Poza przedstawianiem własnego stanowiska opartego na subiektywnych ocenach obrońcy nie ujawniają takich okoliczności, ani nie prezentują takiej argumentacji logicznej, która uzasadniałaby uznanie, że dowody, o których tu mowa, zostały ocenione dowolnie, a nie swobodnie. Obrońcy prezentują wybrane fragmenty zeznań świadków koncentrując się na ich samopoczuciu po wybudzeniu ze stanu uśpienia, a także na ich subiektywnym porównywaniu stanu znieczulenia ogólnego w jaki część z nich przy innych okazjach była wprowadzana podczas zabiegów szpitalnych, ze znieczuleniem w gabinecie oskarżonego. Obrońcy podkreślają też, że przesłuchiwane osoby nie orientowały się w znaczeniu terminów medycznych, którymi posługiwał się oskarżony, starają się podważać poprawność procedury przesłuchiwania tych świadków przez Policję, podkreślają brak precyzji i mocy wiążącej dla konkretnego lekarza informacji o leku zawartych w ulotkach dołączanych do opakowania, jak też w Charakterystyce Produktu Leczniczego. Powyższe zarzuty i wywody pozostają w ścisłym powiązaniu z wywodami zawartymi w pkt V, ppkt 3, Ad.c) oraz w ppkt. 4 i 5 skargi apelacyjnej, których istotna wymowa sprowadza się do próby zakwestionowania opinii biegłych anestezjologów zwłaszcza poprzez twierdzenia, że: – nie mogą one służyć za dowód pewny i nie mogą być oceniane jako wiarygodne źródło oceny stanu faktycznego, ponieważ biegli nie dysponowali dokumentacją papierową przeprowadzanych zabiegów, jak też kartami anestezjologicznymi – której to dokumentacji oskarżony nie sporządzał; – nadto w ocenie obrońców, opinie biegłych anestezjologów są niepełne, niejasne i wewnętrznie sprzeczne w rozumieniu art. 201 k.p.k. ; – biegli utożsamiali cechę zachowania ze skutkiem w postaci narażenia na bezpośrednie niebezpieczeństwo o którym mowa w art. 160 k.k. ; – biegli nie analizowali z osobna każdego wypadku i nie wskazywali na konkretne okoliczności, które mogłoby prowadzić do wytworzenia skutku z art. 160 k.k. ; – biegli nie rozumieli znaczenia treściwego pojęcia „bezpośrednie narażenie” w rozumieniu prawniczym; – w treści wniosków biegli niejednolicie identyfikowali stan w jakim znajdowały się pacjentki w trakcie zabiegów poprzez co ich opinie były sprzeczne; – biegli posługiwali się w dowolny sposób pojęciami anksjoliza, sedacja płytka, sedacja głęboka i znieczulenie ogólne. Uogólniając obszerne wywody dotyczące powyższych zagadnień, zamieszczone w analizowanej tu drugiej części apelacji, obrońcy podjęli próbę zdyskwalifikowania kwalifikacji eksperckich niektórych biegłych, a także sporządzonych przez nich opinii pisemnych i wypowiedzi składanych bezpośrednio przed Sądem Okręgowym. W konsekwencji, obrońcy podjęli próbę wykazania, że ustalenie Sądu a quo , jakoby oskarżony wprowadzał pacjentki w stan krótkotrwałego dożylnego znieczulenia ogólnego, jest ustaleniem błędnym, albowiem oskarżony, zgodnie z tym, co on sam twierdził w toku postępowania, takiego znieczulenia nie stosował, a dawka aplikowanego leku nie przekraczała stężenia prowadzącego do sedacji płytkiej. Pomimo obszerności i szczegółowości wywodów przedstawionych w tej kwestii w skardze apelacyjnej, wyrażane w ich treści przekonania o nieprzydatności bądź zasadniczo niepełnej przydatności omawianych opinii jako źródła ustaleń faktycznych i błędnej oceny Sądu, który tych dowodów nie zdyskwalifikował, twierdzenia te i oceny obrony uznane zostały przez Sąd Apelacyjny za chybione. W pierwszym rzędzie dlatego, że i w tym wypadku podstawowym punktem odniesienia dla obrońców są wyjaśnienia oskarżonego, które właśnie podlegały swobodnej ocenie Sądu orzekającego przez pryzmat specjalistycznych opinii wybitnych w swojej dziedzinie ekspertów. Dla zdeprecjonowania takich opinii nie wystarczy wyrażenie poglądów odmiennych, przez osoby, które takiej ekspertalnej wiedzy nie mają. Nie oznacza to, że biegły jest „sędzią faktu”, a jego opinia nie podlega krytyce. Ale aby ta krytyka przyniosła pożądany efekt procesowy spełnione muszą zostać co najmniej cztery zasadnicze warunki. Stawiający zarzuty musi wykazać w oparciu o fakty i ewentualnie wiedzę zaczerpniętą z opracowań teoretycznych (naukowych), że opinie biegłych są sprzeczne ze stanem współczesnej wiedzy, że są one rzeczywiście sprzeczne wewnętrznie lub sprzeczne wzajemnie, że są one niejasne lub niezrozumiałe bądź niepełne albo że rzeczywiście biegły nie posiada oczekiwanych od niego kwalifikacji albo nie zachował bezstronności. Te argumenty muszą być na tyle silne aby skłoniły sąd rozpoznający sprawę do powołania innego biegłego lub innego zespołu biegłych. Ten nowo powołany biegły (zespół biegłych) lub też ci sami biegli powołani do wykonania opinii uzupełniającej, musieliby przedstawić opinię w całości lub w jakiejś części potwierdzającą zarzuty stawiane poprzedniej opinii (wielu opiniom). Sąd musiałby ocenić, że ta właśnie opinia (ostatnio zlecona) jest dla sądu najbardziej przekonywająca i przyjąć tę opinie za podstawę swoich ustaleń w całości lub też skorygować w oparciu o tę opinię wnioski opinii poprzednich, odrzucając te, które w ocenie sądu na akceptację nie zasługiwały. W toku postępowania w tej sprawie dziewięciokrotnie zwracano się do biegłych anestezjologów oraz biegłych z zakresu medycyny sądowej (apelujący opinie te wymieniają na s. 47 skargi). Z jednym wyjątkiem, były to opinie zespołowe oraz kompleksowe, przy czym, w tych ramach, prokurator i sąd zlecali kolejne opinie uzupełniające. Biegli, w tym anestezjolodzy, zostali przesłuchani w toku rozprawy głównej, a strony aktywnie uczestniczyły w czynności przesłuchania. Sąd Okręgowy włączył wszystkie wykonane w toku postępowania na zlecenie prokuratora i sądu opinie, do materiału dowodowego, ocenił je i uznał, że są one dla Sądu jasne, pełne, wyczerpujące i wiarygodne. Sąd nie jest uprawniony do powoływania dowolnej liczby biegłych mimo braku podstaw do kwestionowania opinii którą (którymi) już dysponuje. Uznanie opinii pisemnych włączonych do materiału dowodowego oraz opinii ustnych składanych przed Sądem za zawierające niezbędne i wiarygodne odpowiedzi w kwestiach wymagających wiedzy specjalnej, wyłączało powoływanie kolejnych biegłych. Zwłaszcza, że obrońcy, w ocenie Sądu pierwszej instancji, nie przedstawili takich powodów, które wymuszałyby zasięganie opinii kolejnych biegłych lub kolejnych opinii uzupełniających. Taka procedura przeprowadzania dowodu z opinii biegłych wynika jednoznacznie z art. 193 k.p.k. i art. 201 k.p.k. , a nade wszystko z art. 7 k.p.k. Sąd orzekający tej procedurze nie uchybił. W tym stanie rzeczy wydaje się oczywistym brakiem realizmu i procesowej konsekwencji ze strony obrońców, że podnosząc wiele różnorodnych zarzutów pod adresem biegłych i wydanych przez nich opinii, nie skorzystali z przysługującego im uprawnienia z art. 427 § 2 k.p.k. i nie wnioskowali o uzupełnienie postępowania dowodowego przed Sądem Apelacyjnym, i powołanie innego zespołu biegłych. Naturalnie, czyniąc tak, w oparciu o własne przekonanie, że istnieją faktyczne i prawne przesłanki do rzeczywistego podważenia do tej pory sporządzonych opinii anestezjologicznych, i to o takiej mocy ich przekonywalności, że wniosek ten powinien zostać uwzględniony przez Sąd ad quem w trosce o odtworzenie obiektywnego stanu rzeczy. Najwyraźniej obrońcy „przeoczyli”, że bez żądania weryfikacji do tej pory wydanych opinii za pomocą nowej ekspertyzy (jeśliby istniało uzasadnienie jej zlecenia), ich zarzuty trafiają poza cel, nie mają bowiem mocy podważenia ustaleń Sądu a quo opartych na specjalistycznych opiniach biegłych. Takie właśnie następstwo wynika z faktu, że Sąd orzekający jest związany opinią biegłego i nie może nigdy, i w żadnej sytuacji, zastąpić opinii biegłego własnymi ocenami i wnioskami, i nie mógłby tak postąpić nawet wtedy, gdyby sam posiadał analogiczną wiedzę ekspertalną lub po prostu podzielił argumentację strony procesowej, krytyczną wobec opinii biegłego. Sąd Okręgowy przyjął za ustalone, że oskarżony wprowadzał pacjentki w stan krótkotrwałego dożylnego znieczulenia ogólnego. Jednocześnie Sąd a quo nie pominął odmiennego określenia tego stanu przez biegłego Prof. M. G. (1) (v. wywody na s. 115-116 uzasadnienia) jako sedację głęboką, uznając że ocena dokonana przez Prof. W. G. jest dla Sądu bardziej przekonująca. Uwagi krytyczne zawarte w skardze apelacyjnej pod adresem stwierdzenia przez Sąd a quo, że pomiędzy biegłymi Prof. M. G. i Prof. W. G. dały się zauważyć problemy w „nazewnictwie” odnośnie do tego stanu w jaki oskarżony wprowadzał swoje pacjentki podając im (...) , są w pewnym sensie słuszne. A. , sedacja płytka, sedacja szybka, sedacja głęboka, krótkotrwałe znieczulenie ogólnie dożylne, pełne znieczulenie ogólne dożylne, to stany ograniczonej i wyłączonej świadomości, w powiązaniu z dalszymi, rozróżnianymi w teorii i praktyce medycznej stanami wynikającymi z reakcji organizmu człowieka na środek znieczulający, zależnie od rodzaju tego środka, jego stężenia, czasu stosowania, połączenia z analgetykami lub innymi środkami medycznymi. Rzecz zatem nie w „nazewnictwie” ale ocenie wybitnego eksperta, który na podstawie analizy przedstawionego mu materiału dowodowego doszedł do takich, a nie innych wniosków, uznając, że stan w jaki oskarżony wprowadzał pacjentki powinien być charakteryzowany jako sedacja głęboka (Prof. M. G. (1) ) bądź jako krótkotrwałe znieczulenie ogólne dożylne (lek. anest. P. R. (1) , Prof. W. G. (2) ). Prof., M. G. w opinii z dnia 16.11.2007r. k. 3590 stan w jaki wprowadzał oskarżony pacjentki określał jako, uśpienie (hipnosis), pisząc, że jeżeli środek ten podany dożylnie wywołał sen, to nie mogła to być sedacja płytka . Pacjent zasypia przy sedacji głębokiej, wtedy nie ma z nim kontaktu. W konkluzji biegły stwierdza, że oskarżony stosował sedację głęboką. Sąd nie pominął potrzeby wyjaśnienia tej kwestii. Biegły Prof. W. G. zeznając w toku rozprawy głównej wyraził pogląd, że (...) ma tak bardzo wąski margines w swoim działaniu, który można przypisać głębokiej sedacji lub znieczuleniu ogólnemu, że sedacja głęboka jest praktycznie znieczuleniem ogólnym dożylnym. Zarazem Prof. W. G. w każdej ze swoich opinii (z dnia19.05. (...) ., z dnia 12. 06. 2007r., z dnia 19.01.2010r. z dnia 19.04.2010r,. w tym w toku rozprawy głównej, stan w jaki oskarżony wprowadzał pacjentki w trakcie zabiegów wykonywanych w jego prywatnym gabinecie konsekwentnie określał jako krótkotrwałe znieczulenie ogólnie dożylnie i ocena ta była akceptowana także przez biegłego z zakresu medycyny sądowej prof. Z. P. . Żaden z biegłych opiniujących indywidualnie lub w ramach zespołu specjalistów, nie podzielił twierdzenia oskarżonego, że stosował jedynie sedację płytką , biegli nie mieli wątpliwości, że stan uśpienia, utraty przytomności, w jakim znajdowały się pacjentki, wykraczał poza stan tak określany. Słusznie zatem pisze Sąd Okręgowy, że biegli ci nie różnili się co do zasady. Pacjentki zapadały sen, traciły kontakt z rzeczywistością, ich stan był stanem utraty przytomności, bez jakiekolwiek kontaktu z otoczeniem. Zasadnicze natomiast znaczenie ma fakt, że niezależnie od tego czy stan w jakim znajdowały się pacjentki zostanie scharakteryzowany jako sedacja głęboka czy też jako krótkotrwałe znieczulenie ogólne dożylne nie ma istotnego znaczenia w aspekcie dokonywanych w tej sprawie ocen prawnych. W obu bowiem wypadkach obowiązujące procedury medyczne stanowczo wymagają, aby znieczulenie to prowadził anestezjolog w warunkach przystosowanych do przeprowadzania takiej procedury i zgodnych z rozporządzeniem Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 27.02.1998r. w sprawie standardów postępowania oraz procedur medycznych przy udzielaniu świadczeń zdrowotnych z zakresu anestezjologii i intensywnej terapii w zakładach opieki zdrowotnej (Dz. U. Nr 37, poz. 215; wersja aktualna z 20 grudnia 2012r.). Oskarżony przyznał, że jest świadom powyższych wymogów, że nie był uprawniony do stosowania ani znieczulenia ogólnego, ani też sedacji głębokiej w swoim gabinecie, który nie był wyposażony w sprzęt medyczny niezbędny do przeprowadzania zabiegów w takich znieczuleniach, a on sam nie ma wykształcenie w zakresie specjalizacji anestezjologicznej. Oskarżony w toku postępowania przedstawił argument, który w jego mniemaniu miał podważyć racjonalność faktycznych przesłanek opiniowania przez biegłych. Stwierdził, że jedną z właściwości (...) jest niepamięć wsteczna, a tym samym, zeznania pacjentek odnośnie okoliczności przeprowadzanych zabiegów, od chwili podania im (...) , są bezwartościowe. Wobec niepamięci nie mogą służyć za wiarygodne źródło informacji. Sąd Okręgowy i tym razem kierując się opiniami biegłych, nie dał wiary temu twierdzeniu. Sąd Apelacyjny w pełni podziela tę ocenę i przekonanie Sądu a quo . Zważyć bowiem trzeba na konsekwentne stanowisko biegłego Prof. W. G. (którego opiniom Sąd a quo w pełni dał wiarę) wyrażające się w następujących stwierdzeniach: jeśli pacjentka spała to miała zniesioną świadomość, a one mówiły że spały i nie pamiętały tego co się działo po podaniu leku; w sedacji płytkiej jak rozmawia się z pacjentkami, pamiętają doskonale wszystko co działo się po podaniu leku powodującego płytką sedację (k. 7691); w sedacji płytkiej czy płytkim śnie pacjent wszystko pamięta są żywe reakcje na zdarzenia zewnętrzne. Tak też podczas posiedzenia Sądu w dniu 1.04.08 T. 29, k. 5707 Prof. G. mówi, że: fakt że pacjentki nie pamiętały zdarzenia jest pierwszym wykładnikiem zniesienia świadomości, a to jest pierwszym wykładnikiem znieczulenia ogólnego; czynnikiem rozgraniczającym jest świadomość pacjenta . „ S. płytka polega na tym, że można nawiązać kontakt z pacjentem i nie powoduje niepamięci wydarzeń; s topień świadomości może być różny, przytępienie, jednak zawsze pacjent pamięta zdarzenia”. Uwzględniając wagę tego argumentu obrony Sąd Apelacyjny sięgnął kontrolnie do medycznej literatury tego zagadnienia. W monografii pt. Sedacja dorosłych, pod red. A. Küblera, stanowiącej zbiór opracowań dotyczących problematyki objętej jej tytułem, E. Fidziańska-Długosz w opracowaniu pt. „Metody stosowane do uzyskania sedacji i analgezji podczas MOA”, pisze na s. 92, że (...) powoduje tylko nieznaczną amnezję. Podobne stanowisko wyraziła też, w tej samej pracy, w opracowaniu pt. „Sedacja w intensywnej terapii” A. Skorupa, dodając, że amnezja zależna jest od dawki podanego (...) . Podobne stanowisko odnośnie niepamięci wstecznej wywołanej podaniem (...) zajęli też biegli Prof. K. K. (3) i dr. hab. M. P. (2) w opinii składanej ustnie przed sądem Apelacyjnym, stwierdzając, że „do charakterystycznych cech leku (...) nie należy element stanu klinicznego, w tym ośrodkowego układu nerwowego, w którym dominującą cechą byłaby niepamięć wsteczna”. Warto w tym miejscu zaznaczyć, na co zresztą trafnie zwrócił uwagę Sąd a quo , że w jednym wypadku mąż pacjentki ( G. B. , t. XXI, k. 4002), który był obecny w gabinecie oskarżonego podczas zabiegu, któremu poddała się jego żona, opisał stan żony jako szybkie zapadnięcie w sen, a następnie wybudzenie. Nie zeznał aby w czasie zabiegu żona miała świadomość otaczającej ją rzeczywistości i aby był z nią kontakt. Nie sposób wobec powyższego podzielić twierdzeń obrony, że fakt niepamięci przebiegu przeprowadzanych zabiegów dyskwalifikuje wartość dowodową świadków – pacjentek oskarżonego. Wręcz przeciwnie. Opinie biegłych upoważniają do przyjęcia, że fakt niepamięci wstecznej u wszystkich pacjentek, jest dowodem na to, że nie były one wprowadzane w stan sedacji płytkiej, że one traciły świadomość, w pełni traciły kontakt z otoczeniem, a tym samym brak jest podstaw do kwestionowania opinii biegłego Prof. W. G. , że były one wprowadzane w stan krótkotrwałego znieczulenie ogólnego dożylnego, a niepamięć jest skutkiem odpowiednio zwiększonego stężenia leku. Sąd Apelacyjny nie kwestionował wiarygodności tych opinii na których swoje ustalenia oparł Sąd Okręgowy. Mimo powyższego, Sąd Apelacyjny uznał, że wnioski i twierdzenia biegłych w dwóch kwestiach nie są pełne, co utrudniało kontrolę odwoławczą. Dlatego też Sąd Apelacyjny zlecił dwie opinie abstrakcyjne (bez przekazywania akt sprawy) w ramach których biegli Prof. K. K. (3) i dr. hab. M. P. (2) oraz odrębnie prof. M. S. (1) mieli odpowiedzieć na dwa zasadnicze pytania (uzupełnione pytaniami szczegółowymi). Po pierwsze czy podanie przez oskarżonego (...) , w takich warunkach jakie ustalił Sąd Okręgowy, naraziło każdą z pacjentek na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia lub ciężkiego uszczerbku na zdrowiu już poprzez samo zaaplikowanie tego leku, czy też takie narażenie było uwarunkowane zaistnieniem dodatkowych czynników związanych ze stanem zdrowia konkretnej pacjentki lub innej jeszcze okoliczności. Sąd Apelacyjny oczekiwał w szczególności wyjaśnienia przez biegłych jaki zakres treściowy nadają pojęciu „bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia lub ciężkiego uszczerbku na zdrowiu”. Po wtóre, w ocenie Sądu Apelacyjnego nie została dostatecznie wyjaśniona kwestia stopnia ryzyka związanego z podawaniem (...) i wprowadzaniem w stan krótkotrwałego znieczulenia ogólnego pacjentek znajdujących się w różnych etapach ciąży, w tym czy ryzyko to było znacząco wyższe niż w odniesieniu do pozostałych pacjentek. Biegli Prof. K. K. i dr hab. M P. zostali przesłuchani bezpośrednio w toku rozprawy odwoławczej i odpowiedzieli uzupełniająco na pytania Sądu ad quem i stron. Prof. M. S. przesłał swoją opinię na piśmie. W tym wypadku zasadniczą kwestią była ocena poprawności procesu diagnostycznego i terapeutycznego pacjentki K. Ś. (1) , niezależnie od pytania dotyczącego stopnia ewentualnie zwiększonego ryzyka wprowadzania w stan krótkotrwałego znieczulenia ogólnego pacjentek w ciąży. Biegły M. S. udzielił odpowiedzi bezpośredniej na pytania dotyczące pacjentki K. Ś. (i tej kwestii poświęcone zostaną odrębne rozważania) i dołączył do swojej opinii opinię sporządzoną w drugiej ze zleconych kwestii, na jego prośbę, przez Prof. M. G. (1) . Sąd Apelacyjny uwzględniając fakt, że Prof. G. opiniował już w tym postępowaniu, był przesłuchiwany przez Sąd Okręgowy i cechują go wybitne kwalifikacje zawodowe, przyjął ten dokument jako komplementarny do opinii Prof. M. S. i bez sprzeciwu stron włączył d

[... tekst skrócony ...]