II AKA 308/17

Sygn.akt. II AKa 308/17 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 1 grudnia 2017 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie w Wydziale II Karnym w składzie: Przewodniczący: Sędzia SA Maria Mrozik - Sztykiel /spr./ Sędziowie: SA Zbigniew Kapiński SA Marzanna Piekarska-Drążek Protokolant: Aleksandra Baran przy udziale prokuratora Jacka Pergałowskiego po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2017 r. sprawy z wniosku S. R. o zadośćuczynienie z tytułu internowania z powodu apelacji wniesionej przez pełnomocnika wnioskodawcy od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 30 czerwca 2017 r. sygn. XII Ko 10/17 uchyla wyrok w zaskarżonej części i sprawę przekazuje do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Warszawie; zasądza od Skarbu Państwa na rzecz wnioskodawcy S. R. kwotę 600(sześćset) złotych z tytułu poniesionych kosztów zastępstwa adwokackiego w postępowaniu odwoławczym. UZASADNIENIE Sąd Okręgowy w Warszawie wyrokiem z dnia 30 czerwca 2017 r. sygn. XII Ko 10/17 zasądził od Skarbu Państwa na rzecz S. R. 100 tys. zł. tytułem zadośćuczynienia wraz z ustawowymi odsetkami od kwoty 75 tys. od dnia uprawomocnienia się wyroku, zaliczając na poczet zasądzonej kwoty 25 tys.zł. zasądzoną wyrokiem Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 3 marca 2009 r. sygn. VIII Ko 130/08 w pozostałym zakresie wniosek o zadośćuczynienie oddalił. Apelację od tego wyroku wniósł pełnomocnik wnioskodawcy zaskarżając wyrok w części dotyczącej oddalonego powództwa, tj. co do kwoty 400 tys.zł. Apelacja zarzuca wyrokowi: 1.naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 233 ust. 1 kpc przez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów przez uznanie wbrew zasadom doświadczenia życiowego, że nie istniał związek między wykonaniem decyzji o internowaniu wnioskodawcy a rozpadem małżeństwa, chociaż z zebranego materiału dowodowego wynika wniosek przeciwny, co doprowadziło do nieprawidłowej oceny wymiaru krzywdy, a w efekcie do zaniżenia kwoty zadośćuczynienia; 2.naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 217 § 1 kpc w zw. z art. 227 kpc przez uznanie, ze wniosek dowodowy w postaci przesłuchania byłej żony wnioskodawcy – G. D. – nie dotyczy faktów mających dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie, mimo że przedmiotem dowodu był fakt, iż główną przyczyną ich rozstania były konsekwencje psychiczne wcześniejszego wykonania wnioskodawcy decyzji o internowaniu, co skutkowało oddaleniem tego wniosku, a w efekcie uznanie, że fakt rozwodu nie miał znaczenia dla oceny zasadności żądanej przez wnioskodawcę kwoty zadośćuczynienia; 3.błąd w ustaleniach faktycznych przez uznanie, że suma 100 tys.zł stanowi adekwatne zadośćuczynienie za krzywdę doznaną przez wnioskodawcę, kiedy prawidłowe ustalenia powinny prowadzić do konkluzji, że taka suma wynosi 500 tys. zł , co doprowadziło do zaniżenia kwoty zadośćuczynienia. Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wnosił o zmianę zaskarżonego wyroku w części w jakiej Sąd oddalił wniosek, tj. co do kwoty 400 tys. zł. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Pomijając prawidłowość sformułowania zarzutów w apelacji należy stwierdzić, że jest ona zasadna co najmniej w takim zakresie w jakim wskazuje, iż zaskarżony wyrok zapadł przedwcześnie. Przede wszystkim znajduje to uzasadnienie w złożonych w toku postępowania odwoławczego dokumentach medycznych stwierdzających istnienie u wnioskodawcy S. R. choroby psychicznej i obrazujących proces jego leczenia. Ta dokumentacja pozwala na stwierdzenie, że zarzut apelacji dotyczący oddalenia wniosku dowodowego z zeznań byłej żony wnioskodawcy w kontekście uzasadnienia wyroku rozwodowego obecnie nie może być uznany za niezasadny, nawet przy uwzględnieniu daty rozpoczęcia przez wnioskodawcę leczenia psychiatrycznego w związku z wystąpieniem ostrych objawów psychotycznych. Dokumentacja medyczna, treść załączonego uzasadnienia rozwodowego wyroku uzasadnia konieczność dokonania ustaleń odnośnie początków stwierdzonej u wnioskodawcy schizofrenii paranoidalnej, co pozwoli na ustalenie, czy między chorobą wnioskodawcy a faktem internowania go istnieje związek przyczynowy. Aby dokonać prawidłowych w tym zakresie ustaleń faktycznych konieczne jest przeprowadzenie dowodu nie tylko z opinii psychiatrycznej, ale również zebranie dowodów pozwalających na ustalenie sposobu życia i funkcjonowania społecznego wnioskodawcy po zwolnieniu z internowania, jego zachowań w życiu zawodowym oraz osobistym, w tym okoliczności rozwodu między małżonkami w aspekcie ewentualnych symptomów choroby psychicznej. Sąd Okręgowy winien rozważyć czy w przypadku przeprowadzenia dowodów na powyższe okoliczności, w tym dowodu z przesłuchania wnioskodawcy, jego siostry, byłej żony nie powinno to odbyć się z udziałem biegłego psychiatry celem uwzględnienia również przez niego okoliczności, które mogą mieć znaczenie dla ustaleń dotyczących początku, rozwoju i przebiegu choroby oraz ewentualnego związku z faktem internowania wnioskodawcy. Dokonanie powyżej wskazanych czynności procesowych pozwoli na zrealizowanie zasady z art. 2 § 2 kpk , a tylko prawdziwe ustalenia faktyczne mogą stanowić podstawę ostatecznego rozstrzygnięcia. Mając powyższe na uwadze Sąd Apelacyjny na mocy art. 437 § 2 kpk orzekł jak w wyroku.