II AKA 307/24

Sąd Apelacyjny w Szczecinie rozpoznał apelację wniesioną przez pełnomocnika wnioskodawcy A.P. od wyroku Sądu Okręgowego, który przyznał wnioskodawcy zadośćuczynienie w kwocie 80.000,00 zł za krzywdę doznaną w wyniku niesłusznego pozbawienia wolności w okresie od 4 stycznia do 12 czerwca 1973 r. oraz oddalił wniosek o zasądzenie odszkodowania. Apelacja zarzucała obrazę przepisów prawa materialnego (art. 445 § 1 i 2 k.c., art. 448 k.c., art. 8 ust. 1 ustawy lutowej, art. 552 § 1 k.p.k.) oraz przepisów postępowania (art. 7 k.p.k., art. 438 pkt 1a, 2, 3 k.p.k.), a także błąd w ustaleniach faktycznych. Sąd Apelacyjny uznał zarzuty za bezzasadne. Stwierdził, że przepisy tzw. ustawy lutowej nie mają zastosowania w tej sprawie, a właściwe są przepisy rozdziału 58 k.p.k., w szczególności art. 552 § 1 k.p.k. Sąd pierwszej instancji prawidłowo ustalił wysokość zadośćuczynienia, biorąc pod uwagę 160 dni pozbawienia wolności, przeciętne warunki pobytu w więzieniu, brak uszczerbku na zdrowiu i dalszych represji. Zasądzona kwota, wynosząca niecałe 16.000 zł za miesiąc pozbawienia wolności, została uznana za adekwatną do krzywdy. Sąd Apelacyjny podkreślił, że wnioskodawca przed aresztowaniem nie wykonywał stałej pracy ani nie uzyskiwał dochodów, co wyklucza poniesienie realnej szkody majątkowej w związku z uwięzieniem. Koszty sądowe i obrońcy nie wynikły z wykonania części kary, której nie powinno być, zgodnie z art. 552 § 1 k.p.k., a ich dochodzenie powinno nastąpić na drodze cywilnej, przy czym wnioskodawca nie przedstawił dokumentów potwierdzających te koszty. W związku z tym, żądanie ponad milionowego zadośćuczynienia zostało uznane za dążenie do bezpodstawnego wzbogacenia. Apelacja została oddalona, a zaskarżony wyrok utrzymany w mocy.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający