II AKA 304/13

Sąd Apelacyjny w Warszawie rozpoznał sprawę z apelacji obrońców oskarżonych M. K. i E. M., skazanych przez Sąd Okręgowy za znęcanie się nad ich dwumiesięczną córką P. M., co skutkowało jej śmiercią. Oskarżony M. K. został uznany winnym znęcania się ze szczególnym okrucieństwem, w tym spowodowania złamania żeber, złamania obojczyka, obrażeń głowy skutkujących krwawieniem podtwardówkowym i zgonem, za co wymierzono mu karę 6 lat pozbawienia wolności. Oskarżona E. M. została skazana za nieudzielenie pomocy córce w sytuacji bezpośredniego zagrożenia życia na karę 2 lat pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania na 5 lat próby. Obrońcy zarzucali m.in. obrazę przepisów postępowania, przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów, dowolną analizę materiału dowodowego, nierozważenie wszystkich okoliczności, nieusunięcie wątpliwości na korzyść oskarżonego, a także błąd w ustaleniach faktycznych dotyczący mechanizmu powstania obrażeń. Sąd Apelacyjny uznał obie apelacje za oczywiście bezzasadne. Stwierdził, że Sąd Okręgowy dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych w oparciu o całość materiału dowodowego, który wszechstronnie ocenił. Sąd odwoławczy podkreślił, że wyjaśnienia oskarżonego nie znalazły potwierdzenia w zeznaniach świadków i opiniach biegłych, a wersja zdarzenia przedstawiona przez oskarżoną, mimo wzajemnego obciążania się przez oskarżonych, korespondowała z innymi dowodami. Biegły medyk sądowy wykluczył mechanizm obrażeń podawany przez oskarżonego. Sąd Apelacyjny nie znalazł podstaw do zmiany wyroku w zakresie winy ani orzeczonej kary, uznając ją za współmierną do stopnia zawinienia i społecznej szkodliwości czynu. Z uwagi na brak majątku u oskarżonego, zwolniono go od kosztów sądowych za instancję odwoławczą, a wynagrodzenie obrońców z urzędu zasądzono od Skarbu Państwa.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający