II AKA 299/22

Sąd Apelacyjny w Warszawie rozpoznał apelację obrońcy oskarżonego J. B., który został skazany przez Sąd Okręgowy w Warszawie za czyn z art. 296 § 3 kk w zw. z art. 296 § 1 kk. Obrońca zarzucił sądowi pierwszej instancji m.in. obrazy przepisów postępowania poprzez wyjście poza ramy aktu oskarżenia, błąd w ustaleniach faktycznych polegający na mylnym uznaniu, że usługi podmiotów zewnętrznych nie zostały wykonane i kwoty z faktur przywłaszczone przez oskarżonego, a także naruszenie art. 5 § 2 kpk poprzez oparcie wyroku na dowodach niekorzystnych dla oskarżonego i interpretację braków materiału dowodowego na jego niekorzyść. Sąd Apelacyjny uznał te zarzuty za niezasadne. Wskazał, że sąd okręgowy, zmieniając opis czynu, nie wykroczył poza granice skargi, gdyż orzekał w ramach tego samego historycznego zdarzenia, a tożsamość czynu wyznacza zdarzenie faktyczne. Podkreślono, że istota czynu z art. 296 § 1 kk polega na wyrządzeniu szkody w majątku, a sąd okręgowy prawidłowo ustalił, że usługi nie zostały wykonane, co stanowiło nadużycie uprawnień. Sąd odwoławczy nie dopatrzył się również błędu w ustaleniach faktycznych, uznając ocenę dowodów przez sąd pierwszej instancji za zgodną z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, a także za zgodną z art. 7 i 410 kpk. Zarzut naruszenia art. 5 § 2 kpk uznano za chybiony, gdyż sąd okręgowy nie powziął wątpliwości, które należałoby rozstrzygnąć na korzyść oskarżonego. Sąd Apelacyjny nie stwierdził również rażącej niewspółmierności orzeczonej kary pozbawienia wolności. W konsekwencji, zaskarżony wyrok został utrzymany w mocy, a od oskarżonego zasądzono koszty sądowe za postępowanie odwoławcze.

Zagadnienia prawne (4)

Skład orzekający