II AKA 299/17

Sygnatura akt II AKa 299/17 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 30 listopada 2017 r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSA Witold Franckiewicz (spr.) Sędziowie: SSA Grzegorz Kapera SSA Bogusław Tocicki Protokolant: Anna Czarniecka przy udziale prokuratora Prokuratury Okręgowej we Wrocławiu Dariusza Brodzisza po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2017 r. sprawy J. W. oskarżonego o czyn z art. 258 § 1 k.k. , art. 56 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 r. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. , art. 59 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 r. , art. 58 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005r. , art. 263 § 2 kk , art. 157 § 1 kk i art. 160 § 1 kk w związku z art. 11 § 2 kk R. B. (1) oskarżonego o czyn z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 r. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. , art. 58 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomani iż dnia 29 lipca 2005 r. M. B. (1) oskarżonego o czyn z art. 258 § 1 k.k. i art. 56 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 r. w zw. z art. 12 kk i art. 65 § 1 i 2 kk J. G. (1) oskarżonego o czyn z art. 258 § 1 k.k. , 56 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 r. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. K. F. (1) oskarżonego o czyn z art. 258 § 1 kk , art. 56 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 r. i art. 59 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 r. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. T. N. (1) oskarżonego o czyn z art. 258 § 1 kk , art. 53 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 r. w związku z art. 12 kk w związku z art. 65 § 1 kk , art. 56 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 r. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. , art. 57 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 r. w zw. z art. 65 § 1 k.k. , 58 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 r. w zw. z art. 12 k.k. D. C. (1) oskarżonego o czyn z art. 258 § 1 kk , art. 53 ust. 2 i art. 54 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 r. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. , art. 56 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 r. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. R. K. oskarżonego o czyn z art. 53 ust. 2 i art. 54 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 r. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. A. S. oskarżonego za czyn z art. 56 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 r. w zw. z art. 12 kk P. M. oskarżonego o czyn z art. 62 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 r. w zw. z art. 12 k.k. D. Z. oskarżonego o czyn z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 r. w zw. z art. 12 kk , art. 18 § 2 i 3 k.k. w zw. z art. 53 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 r. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. , art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 63 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 r. , art. 55 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 r. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw z art. 12 k.k. , J. G. (2) oskarżonego o czyn z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 r. w związku z art. 12 kk , art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 r. na skutek apelacji wniesionych przez oskarżonych: M. B. (1) , D. C. (1) , K. F. (1) , J. G. (2) , J. G. (1) , R. K. , P. M. , T. N. (1) , J. W. , D. Z. oraz przez prokuratora wobec oskarżonych: R. B. (1) , M. B. (1) , D. C. (1) , K. F. (1) , J. G. (1) , T. N. (1) , A. S. , J. W. , D. Z. od wyroku Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 23 maja 2017 r. sygn. akt III K 212/15 I. zmienia zaskarżony wyrok wobec oskarżonego J. W. w ten sposób, że: 1. w pkt VI części dyspozytywnej eliminuje z podstawy skazania przepisy art. 160 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. , zaś z podstawy wymiaru kary eliminuje przepis art. 11 § 3 k.k. (pkt VI części wstępnej wyroku), 2. na podstawie art. 45 § 1 k.k. orzeka wobec oskarżonego przepadek równowartości korzyści majątkowej, w związku z orzeczeniem zawartym w pkt II części dyspozytywnej wyroku, w wysokości 140.000 zł. II. w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok wobec oskarżonego J. W. utrzymuje w mocy. III. zmienia zaskarżony wyrok wobec oskarżonego R. B. (1) w ten sposób, że na podstawie art. 45 § 1 k.k. orzeka wobec oskarżonego przepadek równowartości korzyści majątkowej, w związku z orzeczeniami zawartymi w punktach XI i XV części dyspozytywnej wyroku w wysokości łącznej 451.580 zł, ponad kwotę zawartą w pkt XI części dyspozytywnej wyroku w wysokości 6.170 zł. IV. w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok wobec oskarżonego R. B. (1) utrzymuje w mocy. V. zmienia zaskarżony wyrok wobec oskarżonego M. B. (1) w ten sposób, że: 1. w opisie przypisanego oskarżonemu przestępstwie w pkt XX części dyspozytywnej wyroku, (pkt XV części wstępnej wyroku) przyjmuje zamiast sformułowania „ w ilości łącznej nie mniejszej niż 36 kilogramów oraz substancji psychotropowych w postaci metamfetaminy, w ilości łącznej nie mniejszej niż 988 gramów ”, prawidłowo: „w ilości łącznej nie mniejszej niż 19 kilogramów i 6.369,16 gramów marihuany oraz substancji psychotropowych w postaci metamfetaminy w ilości łącznej nie mniejszej niż 950 gramów”, 2. na podstawie art. 45 § 1 k.k. orzeka wobec oskarżonego przepadek równowartości korzyści majątkowej w związku z orzeczeniem zawartym w pkt XX części dyspozytywnej wyroku, w wysokości 310.000 zł, ponad kwotę zawartą w pkt XX części dyspozytywnej wyroku w wysokości 40.000 zł, 3. obniża wymierzoną oskarżonemu w pkt XX części dyspozytywnej wyroku, na podstawie art. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 roku w zw. z art. 65 § 1 k.k. karę pozbawienia wolności do 4 (czterech) lat, stwierdzając, iż wymierzona w pkt XXI kara łączna pozbawienia wolności utraciła moc. VI. na podstawie art. 85 § 1 i § 2 k.k. oraz art. 86 § 1 k.k. wymierza oskarżonemu M. B. (1) karę łączną 4 (czterech) lat pozbawienia wolności, zaliczając na jej poczet – na podstawie art. 63 § 1 k.k. – okres jego rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od 24 maja 2013 r. do 23 grudnia 2013 r. VII. w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok wobec oskarżonego M. B. (1) utrzymuje w mocy. VIII. zmienia zaskarżony wyrok wobec oskarżonego J. G. (1) w ten sposób, że: 1. w pkt XXIII części dyspozytywnej i uniewinnia oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w pkt XVI części wstępnej wyroku z art. 258 § 1 k.k. i w tej części kosztami postępowania obciąża Skarb Państwa, stwierdzając, że orzeczenie o karze łącznej pozbawienia wolności wobec oskarżonego J. G. (1) , zawarte w pkt XXV części dyspozytywnej i orzeczenie z tym związane w pkt XXVI części dyspozytywnej wyroku, tracą moc. 2. w miejsce przypisanego oskarżonemu czynu w pkt XXIV części dyspozytywnej (pkt XVII części wstępnej wyroku) przyjmuje, że oskarżony w okresie od kwietnia 2013 roku do 24 maja 2013 roku w J. , w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 roku , w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, ułatwiał popełnienie przez oskarżonego M. B. (1) wprowadzenie do obrotu znacznej ilości środków odurzających w postaci ziela konopi innych niż włókniste w ten sposób, że przyjmował na przechowanie i przechowywał w swoim mieszkaniu powyższe środki w ilości nie mniejszej niż 6.369,16 gramów, które następnie były wprowadzane do obrotu przez oskarżonego M. B. (1) , tj. czynu z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 56 ust. 1 i 3 oraz art. 62 ust. 1 i 2 cyt. ustawy w zw. z art. 11 § 2 k.k. oraz art. 12 k.k. i za to na podstawie art. 56 ust. 3 cyt. ustawy w zw. z art. 11 § 3 k.k. i art. 19 § 1 k.k. oraz art. 60 § 1 i § 6 pkt 3 k.k. wymierza oskarżonemu J. G. (1) karę roku pozbawienia wolności oraz karę grzywny 300 stawek dziennych, określając wysokość jednej stawki dziennej na 50 złotych oraz na podstawie art. 70 ust. 4 cyt. ustawy orzeka wobec oskarżonego nawiązkę 5.000 zł (pięć tysięcy) na rzecz (...) sp. z o.o. Oddział (...) , (...) z siedzibą we W. , W. J. C. K. 18, 3.na podstawie art. 45 § 1 k.k. orzeka wobec oskarżonego przepadek równowartości korzyści majątkowej, w związku z orzeczeniem zawartym w pkt VIII ppkt 2 niniejszego wyroku, w wysokości 800 zł. IX. na podstawie art. 63 § 1 k.k. zalicza oskarżonemu J. G. (1) na poczet kary pozbawienia wolności okres jego rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od 24 maja 2013 roku do 14 listopada 2013 roku. X. w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok wobec oskarżonego J. G. (1) utrzymuje w mocy. XI. zmienia zaskarżony wyrok wobec oskarżonego K. F. (1) w ten sposób, że : 1. wymierzoną w pkt XXIX części dyspozytywnej wyroku karę łączną obniża do 4 (czterech) lat pozbawienia wolności, zaliczając na jej poczet – na podstawie art. 63 § 1 k.k. – okres rzeczywistego pozbawienia wolności oskarżonego w sprawie od 24 maja .2013 r. do 5 września 2013 r., 2. na podstawie art. 45 § 1 k.k. orzeka wobec oskarżonego przepadek równowartości korzyści majątkowej, w związku z orzeczeniem zawartym w pkt XXVIII części dyspozytywnej wyroku, w wysokości 260.980 zł, ponad kwotę zawartą w pkt XXVIII części dyspozytywnej w wysokości 9.020 zł. XII. w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok wobec oskarżonego K. F. (1) utrzymuje w mocy. XIII. zmienia zaskarżony wyrok wobec oskarżonego T. N. (1) w ten sposób, że: 1. wymierzoną w pkt XXXVI części dyspozytywnej wyroku karę łączną pozbawienia wolności obniża do 6 (sześciu) lat, zaliczając na jej poczet – na podstawie art. 63 § 1 k.k. – okres rzeczywistego pozbawienia wolności oskarżonego w sprawie od 25 czerwca 2013 roku do 14 marca 2014 roku, 2. na podstawie art. 45 § 1 k.k. orzeka wobec oskarżonego przepadek równowartości korzyści majątkowej, w związku z orzeczeniem zawartym w pkt XXXIII części dyspozytywnej wyroku, w wysokości 530.200 zł, ponad kwotę wymienioną w pkt XXXIII części dyspozytywnej w wysokości 15.800 zł. XIV. w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok wobec oskarżonego T. N. (1) utrzymuje w mocy. XV. zmienia zaskarżony wyrok wobec oskarżonego D. C. (1) w ten sposób, że na podstawie art. 45 § 1 k.k. orzeka wobec oskarżonego przepadek korzyści majątkowej, w związku z orzeczeniem zawartym w pkt XL części dyspozytywnej wyroku w wysokości 479.500 zł, ponad kwotę wymienioną w pkt XL części dyspozytywnej w wysokości 11.000 zł. XVI. w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok wobec oskarżonego D. C. (1) utrzymuje w mocy. XVII. zmienia zaskarżony wyrok wobec oskarżonego R. K. w ten sposób, że: 1. w miejsce przypisanego oskarżonemu czynu w pkt XLIII części dyspozytywnej wyroku (pkt XXVIII części wstępnej wyroku) przyjmuje, że oskarżony w okresie od maja 2013 roku do 6 czerwca 2013 roku w M. , w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 roku , ułatwiał popełnienie przez oskarżonych D. C. (1) i T. N. (1) wytwarzanie środków psychotropowych w znacznej ilości, co najmniej 677,54 gramów metamfetaminy, w celu wprowadzenia ich do obrotu, w ten sposób, że udostępniał pomieszczenia mieszkalne w domu przy ul. (...) w M. , w których wytwarzano środki odurzające, przechowując tamże przyrządy służące do niedozwolonego wytwarzania środków odurzających, tj. czynu z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 53 ust. 2 i art. 54 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 roku w zw. z art. 11 § 2 k.k. i za to na podstawie art. 53 ust. 2 cyt. ustawy w zw. z art. 11 § 3 k.k. i art. 19 § 2 k.k. w zw. z art. 60 § 1 i § 6 pkt 2 k.k. wymierza oskarżonemu R. K. karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności zaliczając na jej poczet – na podstawie art. 63 § 1 k.k. okres zatrzymania oskarżonego od 4 czerwca 2013 r. do 6 czerwca .2013 r. oraz karę grzywny 200 stawek dziennych, określając wysokość jednej stawki dziennej na 50 złotych. 2.uchyla orzeczenie zawarte w pkt XLIII części dyspozytywnej wyroku oparte o przepisy art. 45 § 1 k.k. i art. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii . XVIII. w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok wobec oskarżonego R. K. utrzymuje w mocy. XIX. zmienia zaskarżony wyrok wobec oskarżonego A. S. w ten sposób, że na podstawie art. 45 § 1 k.k. orzeka wobec oskarżonego przepadek równowartości korzyści majątkowej w wysokości 80 zł, w związku z orzeczeniem zawartym w pkt LI części dyspozytywnej wyroku. XX. zmienia zaskarżony wyrok wobec oskarżonego P. M. w ten sposób, że na podstawie art. 69 § 1 k.k. i art. 70 § 1 k.k. oraz art. 72 § 1 pkt 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. warunkowo zawiesza wykonanie kary 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności wymierzonej w pkt LV części dyspozytywnej wyroku na okres próby 3 lat, zobowiązując oskarżonego do informowania kuratora o przebiegu okresu próby. XXI. w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok wobec oskarżonego P. M. utrzymuje w mocy. XXII. zmienia zaskarżony wyrok wobec oskarżonego D. Z. w ten sposób, ze: 1. wymierzoną w pkt LXI części dyspozytywnej wyroku karę łączną pozbawienia wolności obniża do 5 (pięciu) lat, zaliczając na jej poczet – na podstawie art. 63 § 1 k.k. – okres rzeczywistego pozbawienia wolności oskarżonego w sprawie od 7 kwietnia 2016 r. do 7 czerwca 2016 r. 2. na podstawie art. 45 § 1 k.k. orzeka wobec oskarżonego przepadek równowartości korzyści majątkowej w wysokości 75.000 zł, w związku z orzeczeniem zawartym w pkt LVII części dyspozytywnej wyroku oraz w wysokości 25.000 zł w związku z orzeczeniem zawartym w pkt LX części dyspozytywnej wyroku. XXIII. w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok wobec oskarżonego D. Z. utrzymuje w mocy. XXIV. zmienia zaskarżony wyrok wobec oskarżonego J. G. (2) w pkt LXIV części dyspozytywnej w ten sposób, że za podstawę wymiaru kary 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności, za czyn opisany w pkt XLIII części wstępnej wyroku, przyjmuje przepis art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 roku . XXV. w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok wobec oskarżonego J. G. (2) utrzymuje w mocy. XXVI. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. P. B. 738 zł brutto (w tym 138 zł VAT) kosztów nie opłaconej obrony z urzędu oskarżonego R. B. (1) w postępowaniu odwoławczym. XXVII. zasądza od oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w częściach na nich przypadających, stanowiące wydatki postępowania odwoławczego oraz wymierza im opłaty: - J. W. – 10.400 zł za II instancję, - M. B. (2) – 15.400 zł za obie instancje, - J. G. (1) – 3.180 zł za obie instancje, - K. F. (1) – 10.400 zł za obie instancje, - T. N. (1) – 28.600 zł za II instancję, - D. C. (1) – 14.600 zł za II instancje, - R. K. – 2.300 zł za obie instancje, - P. M. – 600 zł za obie instancje, - D. Z. – 24.600 zł za obie instancje, - J. G. (2) – 18.400 zł za II instancję oraz zwalnia oskarżonych R. B. (1) i A. S. od ponoszenia kosztów postępowania odwoławczego. UZASADNIENIE Sąd Okręgowy we Wrocławiu wyrokiem z dnia 23 maja 2017 roku – sygn.. akt: III K 212/15 orzekł wobec 13-tu oskarżonych występujących w przedmiotowej sprawie, uznając ich za winnych popełnienia następujących przestępstw, wymierzając kary jednostkowe oraz kary łączne, a także orzekł środki karne i środki kompensacyjnej; powołując niżej wymienione przepisy prawne, stanowiące podstawę orzeczeń: I. oskarżony J. W. : 1. czyn opisany w pkt I części wstępnej wyroku, (pkt I części dyspozytywnej), art. 258 § 1 k.k. : - kara roku pozbawienia wolności; 2. czyn opisany w pkt II części wstępnej wyroku (pkt II części dyspozytywnej), art. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 roku w zw. z art. 65 § 1 k.k. : - kara 4 lat pozbawienia wolności, - kara grzywny 500 stawek dziennych po 100 zł każda stawka dzienna, - na podstawie art. 70 ust. 4 cyt. ustawy – nawiązka 10.000 zł na rzecz (...) sp. z o.o. Oddział (...) , (...) z siedzibą we W. . 3. czyn opisany w pkt III części wstępnej wyroku (pkt III części dyspozytywnej), art. 59 ust. 1 cyt. ustawy i art. 33 § 2 k.k. : - kara roku pozbawienia wolności; - kara grzywny 10 stawek dziennych po 100 zł każda stawka dzienna; 4. czyn opisany w pkt IV części wstępnej wyroku (pkt IV części dyspozytywnej), art. 58 ust. 1 cyt. ustawy: - kara 4 miesięcy pozbawienia wolności. 5. czyn opisany w pkt V części wstępnej wyroku (pkt V części dyspozytywnej), art. 263 § 2 k.k. : - kara roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności. 6. czyn opisany w pkt VI części wstępnej wyroku (pkt VI części dyspozytywnej), art. 157 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. : - kara roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności. 7. kara łączna na podstawie art. 85 § 1 i § 2 k.k. oraz art. 86 § 1 i § 2 k.k. : - 5 lat pozbawienia wolności; - grzywny 500 stawek dziennych po 100 zł każda stawka dzienna. 8. na podstawie art. 63 § 1 k.k. zaliczono na poczet kary pozbawienia wolności okres tymczasowego aresztowania oskarżonego od 6 lutego 2013 r. do 20 grudnia 2013 r. II. oskarżony R. B. (1) : 1. czyn opisany w pkt VII części wstępnej wyroku (pkt IX części dyspozytywnej), art. 258 § 1 k.k. w zw. z art. 60 § 3 i § 6 pkt 3 k.k. : - kara grzywny 100 stawek dziennych po 100 zł każda stawka dzienna. 2. czyn opisany w pkt VIII części wstępnej wyroku (pkt X części dyspozytywnej), art. 53 ust. 2 cyt. ustawy w zw. z art. 11 § 3 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 60 § 3 i § 6 pkt 2 k.k. : - kara roku pozbawienia wolności. 3. czyn opisany w pkt IX części wstępnej wyroku (pkt XI części dyspozytywnej), art. 56 ust. 3 cyt. ustawy w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 60 § 3 i § 6 pkt 3 k.k. : - kara grzywny 300 stawek dziennych po 80 zł każda stawka dzienna; - na podstawie art. 45 § 1 k.k. przepadek korzyści majątkowej 6.170 zł. 4. czyn opisany w pkt X części wstępnej wyroku (pkt XII części dyspozytywnej), art. 57 ust. 2 cyt. ustawy w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 60 § 3 i § 6 pkt 3 k.k. : - kara grzywny 80 stawek dziennych po 80 zł każda stawka dzienna. 5. czyn opisany w pkt XI części wstępnej wyroku (pkt XIII części dyspozytywnej), art. 53 ust. 2 cyt. ustawy w zw. z art. 11 § 3 k.k. w zw. z art. 60 § 3 i § 6 pkt 2 k.k. : - kara roku pozbawienia wolności. 6. czyn opisany w pkt XII części wstępnej wyroku (pkt XIV części dyspozytywnej), art. 58 ust. 1 cyt. ustawy: - kara 3 miesięcy pozbawienia wolności. 7. czyn opisany w pkt XIII części wstępnej wyroku (pkt XV części dyspozytywnej), art. 59 ust. 1 cyt. ustawy w zw. z art. 11 § 3 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. oraz art. 33 § 2 k.k. : - kara roku i miesiąca pozbawienia wolności; - kara grzywny 80 stawek dziennych po 80 zł każda stawka dzienna. 8. kara łączna na podstawie art. 85 § 1 i § 2 k.k. oraz art. 86 § 1 i § 2 k.k. : - 2 lat pozbawienia wolności; - grzywny 300 stawek dziennych po 80 zł każda stawka dzienna. 9. na podstawie art. 60 § 5 k.k. i art. 72 § 1 pkt 1 k.k. warunkowo zawieszono wykonanie kary łącznej pozbawienia wolności na okres próby 5 lat, zobowiązując oskarżonego do pisemnego informowania Sądu o przebiegu okresu próby raz w miesiącu. 10. na podstawie art. 63 § 1 k.k. zaliczono na poczet grzywny okres tymczasowego aresztowania oskarżonego od 25 marca 2013 r. do 25 czerwca 2013 r., przyjmując jeden dzień tymczasowego aresztowania równa się dwóm stawkom dziennym grzywny. III. oskarżony M. B. (1) : 1. czyn opisany w pkt XIV części wstępnej wyroku (pkt XIX części dyspozytywnej), art. 258 § 1 k.k. : - kara 2 lat pozbawienia wolności. 2. czyn opisany w pkt XV części wstępnej wyroku (pkt XX części dyspozytywnej), art. 56 ust. 3 cyt. ustawy w zw. z art. 65 § 1 k.k. : - kara 6 lat pozbawienia wolności; - kara grzywny 500 stawek dziennych po 150 zł każda stawka dzienna; - na podstawie art. 45 § 1 k.k. przepadek korzyści majątkowej 40.000 zł; - na podstawie art. 70 ust. 4 cyt. ustawy nawiązka 10.000 zł na rzecz (...) Sp. z o.o. Oddział (...) , (...) z siedzibą we W. . 3. kara łączna na podstawie art. 85 § 1 i § 2 k.k. oraz art. 86 § 1 k.k. : - 6 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności. 4. na podstawie art. 63 § 1 k.k. zaliczono na poczet kary łącznej pozbawienia wolności okres tymczasowego aresztowania oskarżonego od 24 maja 2013 r. do 23 grudnia 2013 r. IV. oskarżony J. G. (1) : 1. czyn opisany w pkt XVI części wstępnej wyroku (pkt XXIII części dyspozytywnej), art. 258 § 1 k.k. : - kara roku pozbawienia wolności. 2. czyn opisany w pkt XVII części wstępnej wyroku (pkt XXIV części dyspozytywnej), art. 56 ust. 3 cyt. ustawy w zw. z art. 65 § 1 k.k. : - kara 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, - kara grzywny 300 stawek dziennych po 80 zł każda stawka dzienna; - na podstawie art. 70 ust. 4 cyt. ustawy nawiązka 5.000 zł na rzecz (...) Centrum (...) psychicznego sp. z o.o. Oddział (...) i (...) (...) z siedzibą we W. . 3. kara łączna na podstawie art. 85 § 1 i § 2 k.k. oraz art. 86 § 1 k.k. : - 3 lat pozbawienie wolności; 4. na podstawie art. 63 § 1 k.k. zaliczono na poczet kary łącznej pozbawienia wolności okres tymczasowego aresztowania oskarżonego od 24 maja 2013 r. do 14 listopada 2013 r. V. oskarżony K. F. (1) : 1. czyn opisany w pkt XVIII części wstępnej wyroku (pkt XXVII części dyspozytywnej), art. 258 § 1 k.k. : - kara roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności. 2. czyn opisany w pkt XIX części wstępnej wyroku (pkt XXVIII części dyspozytywnej), art. 56 ust. 3 cyt. ustawy w zw. z art. 11 § 3 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. : - kara 4 lat pozbawienia wolności, - kara grzywny 500 stawek dziennych po 100 zł każda stawka dzienna, - na podstawie art. 45 § 1 k.k. przepadek korzyści majątkowej 9.020 zł, - na podstawie art. 70 ust. 4 cyt. ustawy nawiązka 10.000 zł na rzecz (...) sp. z o.o. Oddział (...) , (...) z siedzibą we W. . 3. kara łączna na podstawie art. 85 § 1 i § 2 k.k. oraz art. 86 § 1 k.k. : - 5 lat pozbawienia wolności. 4. na podstawie art. 63 § 1 k.k. zaliczono na poczet kary łącznej pozbawienia wolności okres tymczasowego aresztowania oskarżonego od 24 maja 2013 r. do 23 grudnia 2013 r. VI. oskarżony T. N. (1) : 1. czyn opisany w pkt XX części wstępnej wyroku (pkt XXXI części dyspozytywnej), art. 258 § 1 k.k. : - kara 2 lat pozbawienia wolności. 2. czyn opisany w pkt XXI części wstępnej wyroku (pkt XXXII części dyspozytywnej), art. 53 ust. 2 cyt. ustawy w zw. z art. 65 § 1 k.k. : - kara 6 lat pozbawienia wolności, - kara grzywy 500 stawek dziennych po 200 zł każda stawka dzienna. 3. czyn opisany w pkt XXII części wstępnej wyroku (pkt XXXIII części dyspozytywnej), art. 56 ust. 3 cyt. ustawy w zw. z art. 65 § 1 k.k. : - kara 6 lat pozbawienia wolności, - kara grzywny 500 stawek dziennych po 200 zł każda stawka dzienna, - na podstawie art. 45 § 1 k.k. przepadek korzyści majątkowej 15.800 zł, - na podstawie art. 70 ust. 4 cyt. ustawy nawiązka 10.000 zł na rzecz (...) sp. z o.o. Oddział (...) , (...) z siedzibą we W. . 4. czyn opisany w pkt XXIII części wstępnej wyroku (pkt XXXIV części dyspozytywnej), art. 57 ust. 2 cyt. ustawy w zw. z art. 65 § 1 k.k. oraz art. 33 § 2 k.k. : - kara roku pozbawienia wolności, - kara grzywny 100 stawek dziennych po 200 zł każda stawka dzienna. 5. czyn opisany w pkt XXIV części wstępnej wyroku (pkt XXXV części dyspozytywnej), art. 58 ust. 1 cyt. ustawy: - kara roku pozbawienia wolności. 6. kara łączna na podstawie art. 85 § 1 i § 2 k.k. oraz art. 86 § 1 i § 2 k.k. : - 8 lat pozbawienia wolności, - grzywny 700 stawek dziennych po 200 zł każda stawka dzienna. 7. na podstawie art. 63 § 1 k.k. zaliczono na poczet kary łącznej pozbawienia wolności okres tymczasowego aresztowania oskarżonego od 4 czerwca 2013 r. do 14 marca 2014 r. VII. oskarżony D. C. (1) : 1. czyn opisany w pkt XXV części wstępnej wyroku (pkt XXXVIII części dyspozytywnej), art. 258 § 1 k.k. : - kara 2 lat pozbawienia wolności. 2. czyn opisany w pkt XXVI części wstępnej wyroku (pkt XXXIX części dyspozytywnej), art. 53 ust. 2 cyt. ustawy w zw. z art. 11 § 3 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. : - kara 6 lat pozbawienia wolności, - kara grzywny 500 stawek dziennych po 100 zł każda stawka dzienna. 3. czyn opisany w pkt XXVII części wstępnej wyroku (pkt XL części dyspozytywnej), art. 56 ust. 3 cyt. ustawy w zw. z art. 65 § 1 k.k. : - kara 6 lat pozbawienia wolności, - kara grzywny 500 stawek dziennych po 100 zł każda stawka dzienna, - na podstawie art. 45 § 1 k.k. przepadek korzyści majątkowej 11.000 zł, - na podstawie art. 70 ust. 4 nawiązka 10.000 zł na rzecz (...) Sp. z o.o. Oddział (...) , (...) z siedzibą we W. . 4. kara łączna na podstawie art. 85 § 1 i § 2 k.k. oraz art. 86 § 1 i § 2 k.k. : - 6 lat pozbawienia wolności, - grzywny 700 stawek dziennych po 100 zł każda stawka dzienna. 5. na podstawie art. 63 § 1 k.k. zalicza na poczet kary łącznej pozbawienia wolności okres tymczasowego aresztowania oskarżonego od 4 czerwca 2013 r. do 14 czerwca 2014 r. VIII. oskarżony R. K. : 1. czyn opisany w pkt XXVIII części wstępnej wyroku (pkt XLIII części dyspozytywnej), art. 53 ust. 2 cyt. ustawy w zw. z art. 11 § 3 k.k. : - kara 2 lata i 6 miesięcy pozbawienia wolności, - kara grzywny 200 stawek dziennych po 100 zł każda stawka dzienna, - na podstawie art. 45 § 1 k.k. przepadek korzyści majątkowej 4.590 zł, - art. 70 ust. 4 cyt. ustawy nawiązka 5.000 zł na rzecz (...) Sp. z o.o. Oddział (...) , (...) z siedzibą we W. . 2. na podstawie art. 63 § 1 k.k. zaliczono na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności okres tymczasowego aresztowania oskarżonego od 4 czerwca 2013 r. do 6 czerwca 2014 r. IX. oskarżony R. J. : 1. czyn opisany w pkt XXIX części wstępnej wyroku (pkt XLV części dyspozytywnej), art. 62 ust. 1 cyt. ustawy: - kara 3 miesięcy pozbawienia wolności. 2. czyn opisany w pkt XXX części wstępnej wyroku (pkt XLVI części dyspozytywnej), art. 59 ust. 1 cyt. ustawy oraz art. 33 § 2 k.k. : - kara roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, - kara grzywny 40 stawek dziennych po 50 zł każda stawka dzienna. 3. kara łączna na podstawie art. 85 § 1 i § 2 k.k. oraz art. 86 § 1 k.k. : - rok i 6 miesięcy pozbawienia wolności. 4. na podstawie art. 69 § 1 k.k. w zw. z art. 70 pkt 1 k.k. i art. 73 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. warunkowo zawieszono wykonanie kary pozbawienia wolności na okres próby 3 lat i oddano pod dozór kuratora sądowego. 5. na podstawie art. 63 § 1 k.k. zaliczono na poczet kary grzywny wymierzonej oskarżonemu okres jego zatrzymania w dniu 25 września 2014 r., przyjmując jeden dzień zatrzymania za równoważny dwóm stawkom dziennym grzywny. X. oskarżony A. S. : 1. czyn opisany w pkt L części dyspozytywnej, po zmodyfikowaniu treści opisu czynu opisanego w pkt XXXI części wstępnej wyroku, art. 59 ust. 1 cyt. ustawy i art. 33 § 2 k.k. : - kara roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, - kara grzywny 50 stawek dziennych po 30 zł każda stawka dzienna. 2. czyn opisany w pkt XXXII części wstępnej wyroku (pkt LI części dyspozytywnej), art. 59 ust. 1 cyt. ustawy i art. 33 § 2 k.k. : - kara roku pozbawienia wolności, - kara grzywny 20 stawek dziennych po 30 zł każda stawka dzienna. 3. kara łączna na podstawie art. 85 § 1 i § 2 k.k. oraz art. 86 § 1 i § 2 k.k. : - rok i 6 miesięcy pozbawienia wolności, - grzywny 50 stawek dziennych po 30 zł każda stawka dzienna. 4. na podstawie art. 69 § 1 k.k. w zw. z art. 70 § 1 pkt 1 k.k. i art. 73 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. warunkowo zawieszono wykonanie kary łącznej pozbawienia wolności na okres próby 3 lat. 5. na podstawie art. 63 § 1 k.k. zaliczono na poczet kary łącznej grzywny okres zatrzymania oskarżonego w dniu 25 września 2014 r., przyjmując jeden dzień zatrzymania równy dwom stawkom dziennym grzywny. XI. oskarżony P. M. : 1. czyn opisany w pkt XXXIII części wstępnej wyroku (pkt LV części dyspozytywnej), art. 62 ust. 2 cyt. ustawy: - kara 2 lata pozbawienia wolności, - na podstawie art. 70 ust. 4 cyt. ustawy nawiązka 5.000 zł na rzecz (...) Sp. z o.o. Oddział (...) , (...) z siedzibą we W. . 2. na podstawie art. 63 § 1 k.k. zaliczono na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zatrzymanie oskarżonego w dniu 21 stycznia 2014 r. XII. D. Z. : 1. czyny opisane w punktach XXXIV, XXXVII, XXXIX, XL i XLI części wstępnej wyroku, przyjęto pkt LVII części dyspozytywnej jako ciąg przestępstw z art. 91 § 1 k.k. , art. 56 ust. 3 cyt. ustawy w zw. z art. 91 § 1 k.k. : - kara 4 lat pozbawienia wolności, - grzywny 500 stawek dziennych po 150 zł każda stawka dzienna, - na podstawie art. 70 ust. 4 cyt. ustawy nawiązka 10.000 zł na rzecz (...) Sp. z o.o. Oddział (...) , (...) z siedziba we W. . 2. czyn opisany w pkt XXXV części wstępnej wyroku (pkt LVIII części dyspozytywnej), art. 19 § 1 k.k. w zw. z art. 53 ust. 2 cyt. ustawy w zw. z art. 11 § 3 k.k. : - kara 3 lat pozbawienia wolności, - kara grzywny 200 stawek dziennych po 150 zł każda stawka dzienna. 3. czyn opisany w pkt XXXVI części wstępnej wyroku (pkt LIX części dyspozytywnej), art. 19 k.k. w zw. z art. 63 ust. 3 cyt. ustawy: - kara 2 lat pozbawienia wolności. 4. czyn opisany w pkt XXXVIII części wstępnej (pkt LX części dyspozytywnej), art. 55 ust. 3 cyt. ustawy w zw. z art. 11 § 3 k.k. : - kara 3 lat pozbawienia wolności, - kara grzywny 200 stawek dziennych po 150 zł każda stawka dzienna, - na podstawie art. 70 ust. 4 cyt. ustawy nawiązka 10.000 zł na rzecz (...) Sp. z o.o. Oddział (...) , (...) z siedzibą we W. . 5. kara łączna na podstawie art. 85 i k.k. oraz art. 86 § 1 i § 2 k.k. oraz art. 91 § 2 k.k. : - 6 lat pozbawienia wolności, - grzywny 800 stawek dziennych po 150 zł każda stawka dzienna. 6. na podstawie art. 63 § 1 k.k. zaliczono na poczet kary łącznej pozbawienia wolności okres tymczasowego aresztowania oskarżonego od 7 kwietnia 2016 r. do 7 czerwca 2016 r. XIII. oskarżony J. G. (2) : 1. czyn opisany w pkt XLII części wstępnej wyroku (pkt LXIII części dyspozytywnej), art. 56 ust. 3 cyt. ustawy: - kara 3 lat pozbawienia wolności, - grzywna 300 stawek dziennych po 150 zł każda stawka dzienna. 2. czyn opisany w pkt XLIII części wstępnej wyroku (pkt LXIV części dyspozytywnej), uznano oskarżonego za winnego popełnienia czynu z art. 62 ust. 1 cyt. ustawy, natomiast za podstawę wymiaru kary przyjęto art. 56 ust. 1 i 2 cyt. ustawy: - kara 2 miesięcy pozbawienia wolności. 3. kara łączna na podstawie art. 85 § 1 i § 2 k.k. oraz art. 86 § 1 k.k. : - 3 lata pozbawienia wolności. 4. na podstawie art. 63 § 1 k.k. zaliczono na poczet kary łącznej pozbawienia wolności okres tymczasowego aresztowania oskarżonego od dnia 11 sierpnia 2014 r. do 6 listopada 2014 r. Ponadto zaskarżony wyrok zawiera rozstrzygniecie o: dowodach rzeczowych, kosztach nieopłaconej obrony z urzędu oskarżonego R. B. (1) , a także o zasądzeniu do oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych wraz z opłatami za I instancje. Apelację od tego wyroku wnieśli obrońcy oskarżonych i prokurator. Prokurator zaskarżył powyższy wyrok: 1. w stosunku do oskarżonego J. W. : - w zakresie czynu przypisanego w punkcie II części dyspozytywnej wyroku z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 roku w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. , w zakresie braku orzeczenia na podstawie art. 45 § 1 k.k. środka karnego – na niekorzyść oskarżonego. 2. w stosunku do oskarżonego R. B. (1) : - w zakresie czynu przypisanego w punkcie XI części dyspozytywnej wyroku z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 roku w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. , w części dotyczącej środka karnego z art. 45 § 1 k.k. - na niekorzyść oskarżonego; - w zakresie czynu przypisanego w punkcie XV części dyspozytywnej wyroku z art. 58 ust. 1 art. 59 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 r. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. , w zakresie braku orzeczenia na podstawie art. 45 § 1 k.k. środka karnego – na niekorzyść oskarżonego. 3. w stosunku do oskarżonego M. B. (1) : - w zakresie czynu przypisanego w punkcie XX części dyspozytywnej wyroku z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 r. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 1 k.k. , w części dotyczącej srodka karnego z art. 45 1 k.k. – na niekorzyść oskarżonego. 4. w stosunku do oskarżonego J. G. (1) : - w zakresie czynu przypisanego w punkcie XXIV części dyspozytywnej wyroku z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 r. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zakresie braku orzeczenia na podstawie art. 45 § 1 k.k. środka karnego – na niekorzyść oskarżonego. 5. w stosunku do oskarżonego K. F. (1) : - w zakresie czynu przypisanego w punkcie XXVIII części dyspozytywnej wyroku z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 r. i art. 59 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 r. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. , w części dotyczącej środka karnego art. 45 § 1 k.k. – na niekorzyść oskarżonego. 6. w stosunku do oskarżonego T. N. (1) : w zakresie czynu przypisanego w punkcie XXXIII części dyspozytywnej wyroku z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 r. w zw. z art. 12 k.k. w zw. zar.t 65 § 1 k.k. w części dotyczącej środka karnego z art. 45 § 1 k.k. – na niekorzyść oskarżonego. 7. w stosunku do oskarżonego D. C. (1) : - w zakresie czynu przypisanego w punkcie XL części dyspozytywnej wyroku z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 r. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w części dotyczącej środka karnego z art. 45 § 1 k.k. – na niekorzyść oskarżonego. 8. w stosunku do oskarżonego A. S. : - w zakresie czynu przypisanego w punkcie LI części dyspozytywnej wyroku z art. 59 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 r. w zw. z art. 12 k.k. , w części dotyczącej środka karnego z art. 45 § 1 k.k. – na niekorzyść oskarżonego. 9. w stosunku do oskarżonego D. Z. : - w zakresie czynów przypisanych w punkcie LVII części dyspozytywnej wyroku z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 r. w zw. z art. 12 k.k. oraz z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 r. w części dotyczącej środka karnego z art. 45 § 1 k.k. – na niekorzyść oskarżonego; - w zakresie czynów przypisanych w punkcie LX części dyspozytywnej wyroku z art. 55 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 r. i art. 56 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 r. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w części dotyczącej środka karnego z art. 45 § 1 k.k. – na niekorzyść oskarżonego.; i powołując się na przepisy art. 427 § 1 i 2, art. 437 i art. 438 pkt 1 k.p.k. wyrokowi temu zarzucił: obrazę art. 45 § 1 k.k. polegającą na błędnym uznaniu, iż nie zachodziły warunki do orzeczenia przepadku równowartości korzyści majątkowej osiągniętej z popełnienia przestępstwa przez oskarżonych: 1. J. W. – w związku z przypisanym u w punkcie II części dyspozytywnej wyroku przestępstwem z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 r. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. 2. R. B. (1) – w zw. z przypisanym mu w punkcie XI części dyspozytywnej wyroku przestępstwem z rat. 56 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 r. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z ar.t 65 § 1 k.k. oraz w związku z przypisanym u w punkcie XV części dyspozytywnej wyroku przestępstwem z art. 58 ust. 1 i art. 59 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 r. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. 3. M. B. (1) – w związku z przypisanym mu w punkcie XX części dyspozytywnej wyroku przestępstwem z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 r. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. 4. J. G. (1) – w związku z przypisanym mu w punkcie XXIV części dyspozytywnej wyroku przestępstwem z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 r. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. 5. K. F. (1) – w związku z przypisanym mu w punkcie XXVIII części dyspozytywnej wyroku przestępstwa z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 r. i art. 59 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 r. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. 6. T. N. (1) – w związku z przypisanym u w punkcie XXXIII części dyspozytywnej wyroku przestępstwem z art. 56 ust. 1i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 r. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. 7. D. C. (1) – w związku z przypisanym mu w punkcie XL części dyspozytywnej wyroku przestępstwem z art. 56 ust. 1i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 r. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. 8. A. S. - w związku z przypisanym mu w punkcie LI części dyspozytywnej wyroku przestępstwem z art. 59 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 r. w zw. z art. 12 k.k. 9. D. Z. – w związku z przypisanymi mu w punkcie LVII części dyspozytywnej wyroku przestępstwami z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 r. w zw. z art. 12 k.k. oraz z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 r. oraz przypisanym mu w punkcie LX części dyspozytywnej wyroku przestępstwem z art. 55 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 r. i art. 56 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 r. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. ; - w tym wyrażeniu błędnego poglądu, że orzeczenie przepadku korzyści majątkowej bądź jej równowartości wymaga aby w chwili orzekania istniał substrat tej korzyści w postaci określonych składników majątkowych, co w konsekwencji skutkowało w stosunku do oskarżonych niezasadnym odstąpieniem od obligatoryjnego orzeczenia przewidzianego w tym przepisie środka karnego z art. 45 § 1 k.k. , bądź ograniczenie jego zastosowania jedynie do wysokości korzyści faktycznie zabezpieczonych w toku postępowania od tych oskarżonych; w n o s z a c o: zmianę zaskarżonego wyroku w kwestionowanym wyżej zakresie i orzeczenie: 1. wobec J. W. – w związku z przypisanym mu w punkcie II części dyspozytywnej wyroku przestępstwem z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 r. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. na podstawie art. 45 § 1 k.k. środka karnego w postaci przepadku równowartości korzyści majątkowej osiągniętej z popełnienia przestępstwa w wysokości 140.000 złotych. 2. wobec R. B. (1) – w związku z przypisanym mu w punkcie XI części dyspozytywnej wyroku przestępstwem z art. 56 ust. 1i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 r. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. na podstawie art. 45 § 1 k.k. środka karnego w postaci przepadku równowartości korzyści majątkowej osiągniętej z popełnienia przestępstwa w wysokości 506.850 złotych; oraz w związku z przypisanym mu w pkt XV części dyspozytywnej wyroku przestępstwem z art. 58 ust. 1 i art. 59 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 r. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. na podstawie art. 45 § 1 k.k. środka karnego w postaci przepadku równowartości korzyści majątkowej osiągniętej z popełnienia przestępstwa w wysokości 31.000 złotych. 3. wobec M. B. (1) – w związku z przypisanym mu w punkcie XX części dyspozytywnej wyroku przestępstwem z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 r. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. , na podstawie art. 45 § 1 k.k. środka karnego w postaci przepadku równowartości korzyści majątkowej osiągniętej z popełnienia przestępstwa w wysokości 476.460 złotych. 4. wobec J. G. (1) – w związku z przypisanym mu w punkcie XXIV części dyspozytywnej wyroku przestępstwem z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 r. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. , na podstawie art. 45 § 1 k.k. środka karnego w postaci przepadku równowartości korzyści majątkowej osiągniętej z popełnienia przestępstwa w wysokości 76.320 złotych. 5. wobec K. F. (1) – w związku z przypisanym mu w punkcie XXVIII części dyspozytywnej wyroku przestępstwa z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 r. i art. 59 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 r. w zw. z ar.t 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. , na podstawie art. 45 § 1 k.k. środka karnego w postaci przepadku równowartości korzyści majątkowej osiągniętej z popełnienia przestępstwa w wysokości 368.460 złotych. 6. wobec T. N. (1) – w związku z przypisanym mu w punkcie XXXIII części dyspozytywnej wyroku przestępstwem z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 r. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. , na podstawie art. 45 § 1 k.k. środka karnego w postaci przepadku równowartości korzyści majątkowej osiągniętej z popełnienia przestępstwa w wysokości 991.000 złotych. 7. wobec D. C. (1) – w związku z przypisanym mu w punkcie XL części dyspozytywnej wyroku przestępstwem z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 r. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. na podstawie art. 45 § 1 k.k. środka karnego w postaci przepadku równowartości korzyści majątkowej osiągniętej z popełnienia przestępstwa w wysokości 1.052.500 złotych. 8. wobec A. S. – w związku z przypisanym mu w punkcie LI części dyspozytywnej wyroku przestępstwem z art. 59 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 r. w zw. z art. 12 k.k. , na podstawie art. 45 § 1 k.k. środka karnego w postaci przepadku równowartości korzyści majątkowej osiągniętej z popełnienia przestępstwa w wysokości 80 zł. 9. wobec D. Z. – w związku z przypisanymi mu w punkcie LVII części dyspozytywnej wyroku przestępstwami z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 r. w zw. z art. 12 k.k. oraz z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 r. , na podstawie art. 45 § 1 k.k. środka karnego w postaci przepadku równowartości korzyści majątkowej osiągniętej z popełnienia przestępstwa w wysokości 149.000 złotych; oraz w związku z przypisanym mu w punkcie LX części dyspozytywnej wyroku przestępstwem z art. 55 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 r. i art. 56 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 r. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z ar.t 12 k.k. , na podstawi art. 45 § 1 k.k. środka karnego w postaci przepadku równowartości korzyści majątkowej osiągniętej z popełnienia przestępstwa w wysokości 24.000 złotych. Dla porządku wywodu, celowe jest odniesienie się do zarzutów poszczególnych apelacji i odpowiednio apelacji prokuratora w zakresie dotyczącym każdego z oskarżonych. Obrońca oskarżonego J. W. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: 1. obrazę przepisów postępowania, to jest art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. mającą wpływ na treść wyroku, poprzez pominięcie przy wyrokowaniu ujawnionych w toku procesu okoliczności korzystnych dla oskarżonego, przede wszystkim zeznań świadka W. S. (1) , a także przy sprzeczności zachodzącej w materiale dowodowym i tym samym zaniechania skonfrontowania oskarżonego J. W. ze świadkiem W. S. (1) oraz z oskarżonym R. B. (1) . 2. obrazę przepisów postępowania, to jest art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. i art. 4 k.p.k. , a polegającą na niewskazaniu jakich faktów sąd nie uznał za udowodnione w stosunku do oskarżonego J. W. oraz dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych, w tym przede wszystkim poprzez pominięcie dowodu z zeznań świadka W. S. (1) , który to w dniu 23 grudnia 2013 r. podczas przesłuchania w CBŚ Komendy Głównej Policji, zeznał, że nie zna oskarżonego J. W. i nie wie kim on jest, podczas gdy oskarżony R. B. (1) wyjaśnił, ze poznał oskarżonego J. W. przez świadka W. S. (1) . 3. obrazę przepisów postępowania, to jest w art. 424 § 1 k.p.k. , polegającą na sporządzeniu uzasadnienia zaskarżonego wyroku w sposób nie odpowiadający wymaganiom, jakie powinno ono spełniać w świetle przepisów procedury k.p.k. , aby możliwa była jego weryfikacja w toku kontroli sądowej (instancyjnej) oraz ustosunkowanie się do zarzutów podnoszonych w apelacji, w szczególności zaś nie odniesienie się w uzasadnieniu wyroku do wyjaśnień oskarżonego J. W. i nie dokonania ich oceny w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego, tj. wskazania czy Sąd I instancji dał wiarę czy też nie wyjaśnieniom oskarżonego i w jakim zakresie, co w konsekwencji stanowi naruszenie prawa do obrony oskarżonego oraz art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k. 4. obrazę przepisów postępowania, to jest w art. 424 § 1 k.p.k. , mająca wpływ na treść wyroku, a polegającą na niedostatecznym wyjaśnieniu w uzasadnieniu wyroku kwalifikacji prawnej przypisanych oskarżonemu czynów, nie przytoczeniu wszystkich istotnych podstaw i okoliczności, które Sąd miał na względzie przy wymiarze kary, co czyni motywy zaskarżonego rozstrzygnięcia nie tyko nie wyczerpującymi, ale również nie przekonywującymi. 5. obrazę przepisów prawa materialnego, to jest art. 157 § 1 k.k. w zw. z art. 160 § 1 k.k. w zw. z art. 9 § 1 k.k. , mającą wpływ na treść wyroku, a polegająca na przyjęciu, że oskarżony dopuścił się czynu w zamiarze ewentualnym, przy jednoczesnym sprzecznym uznaniu, że fakt, iż próbował udzielić pokrzywdzonej R. L. pomocy, wskazuje, że jego bezpośrednim zamiarem nie było spowodowanie u niej ran postrzałowych ze skutkami, jaki faktycznie powstały. 6. obrazę przepisów postępowania, tj. art. 424 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. , mająca wpływ na treść wyroku, przez niedostateczne wyjaśnienie dlaczego Sąd meriti uznał, że zachowanie oskarżonego wyczerpało znamiona przypisanego jemu czynu z art. 160 § 1 k.k. 7. obrazę przepisów prawa materialnego, to jest art. 258 § 1 k.k. , mającą wpływ na treść wyroku, poprzez jego zastosowanie i skazanie oskarżonego na podstawie w/w przepisu, pomimo nie ustalenia istnienia koniecznych przesłanek z tego przepisu, tj. występowaniem określonych ról w ramach struktury, wspólnym planowaniem, zdobywaniem i przysposabianiem środków poczuciem więzi i wspólnoty pomiędzy członkami grupy, a przede wszystkim kierowaniem grupą przestępczą polegająca na podejmowaniu kluczowych decyzji dotyczących funkcjonowania grupy oraz wydawania poleceń jej członkom. 8. obrazę przepisów postępowania, tj. art. 7 k.p.k. mającą wpływ na treść wyroku, a polegająca na naruszeniu zasad prawidłowego rozumowania poprzez zastosowanie innych kryteriów oceny dowodów w stosunku do oskarżonego J. W. i oskarżonego D. Z. , a tym samym dokonanie wewnętrznie sprzecznej oceny dowodów poprzez ustalenie że z uwagi na fakt, że oskarżony Z. zamieszkiwał w Czechach, jego kontakty z pozostałymi członkami grupy były nieregularne, w związku z czym nie można przypisać jemu popełnienia przestępstwa z art. 258 § 1 k.k. , przy jednoczesnym uznaniu, że oskarżony J. W. nie miał odbiorców detalicznych i kontaktował się jedynie z niektórymi współoskarżonymi, a które to kontakty nigdy nie były regularne, a pomimo tego, przypisania jemu działania w zorganizowanej grupie przestępczej. 9. obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 7 k.p.k. , polegająca na błędnej ocenie dowodów, tj. zeznań oskarżonego R. B. (1) i danie wiary jemu w całości, podczas gdy analiza wyjaśnień tego oskarżonego w korelacji z materiałem dowodowym wskazuje, iż oskarżony ten jest jedynym świadkiem czynów opisanych w akcie oskarżenia, a nadto współdziałał w popełnieniu czynów, co może świadczyć o tym, iż oskarżony ten pomawia pozostałych współoskarżonych w celu uzyskania lepszej pozycji procesowej i pomimo tego oparcie wyroku właśnie na zeznaniach tego oskarżonego, które zawierają wiele sprzeczności, przy czym nie ma jakichkolwiek innych dowodów potwierdzających winę oskarżonego o czym świadczą chociażby zeznania świadków W. S. (1) oraz R. Ł. . 10. rażącą niewspółmierność kary w zakresie orzeczenia kary za czyn opisany w punkcie V sentencji wyroku i tym samym naruszenie zasad oraz dyrektyw wymiaru kary zawartych w art. 53 k.k. , a w szczególności nieuwzględnienie wszelkich okoliczności przemawiających za orzeczeniem niższej kary pozbawienia wolności, w tym właściwości i warunków osobistych oskarżonego oraz jego zachowania się po popełnieniu przestępstwa, faktu dolegliwości kary dla oskarżonego, zasad prewencji ogólnej i szczególnej; w n o s z ą c o: - zmianę zaskarżonego wyroku w pkt I, II, III, IV, VI części dyspozytywnej wyroku i uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanych mu czynów; - co do pkt V wymierzenie oskarżonemu łagodnej kary w dolnych granicach ustawowego zagrożenia; ewentualnie: - o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Apelacja obrońcy oskarżonego tylko częściowo zasługiwała na uwzględnienie. Skarżący wywiódł zarzut obrazy art. 7 k.p.k. z braku skonfrontowania oskarżonego J. W. ze świadkiem W. S. (1) oraz z oskarżonym R. B. (2) ( zarzut z pkt 1 apelacji ). Podnosił, że między wyjaśnieniami J. W. i zeznaniami świadka W. S. (1) , przez którego miał poznać oskarżonego R. B. (1) zachodzi sprzeczność, co wymagało przeprowadzenia konfrontacji, gdyż jest to znaczące dla roli oskarżonego J. W. i skazania go za czyn z art. 258 § 1 k.k. W świetle ujawnionych w sprawie faktów i okoliczności, zarzut ten jest zupełnie nieuprawniony. Świadek W. S. (1) był przesłuchiwany w niniejszej sprawie na okoliczność zapoznania R. B. (1) z J. W. i D. C. (1) . Zaprzeczył on wówczas poznawał między sobą wskazanych oskarżonych. Sąd uznał jego zeznania za niewiarygodne. Słusznie zauważył obrońca w treści uzasadnienia zarzutu (k. 6890, t. XXXVII), że konfrontacja jest czynnością fakultatywną, uzależnioną wyłącznie od oceny organu procesowego, który nie ma obowiązku jej przeprowadzenia w każdym wypadku sprzeczności w oświadczeniach dowodowych, nawet jeśli zainteresowane strony tego się domagają. Decyzja w przedmiocie przeprowadzenia konfrontacji pozostawiona jest ocenie organu procesowego, co do celowości tej czynności w konkretnej sprawie. Podzielić należy również pogląd wskazany w uzasadnieniu apelacji, że „za pomocą metody konfrontacyjnej wyjaśnia się tylko te sprzeczności, które dotyczą faktów mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, np. sprzeczności dotyczące znamion przestępstwa, dowodów winy” (k. 6890). W niniejszej prawie sprzeczność co do osoby przez którą doszło do zapoznania między oskarżonymi, kwestii istotnej nie dotyczy, odnosi się bowiem do okoliczności o drugorzędnym znaczeniu, gdyż sama znajomość między oskarżonymi jednoznacznie wynika z wyjaśnień oskarżonego R. B. (1) , ale również wyjaśnień oskarżonego J. W. , który kwestionując całkowicie znajomość z R. B. (1) na etapie przygotowawczym postępowania (podczas konfrontacji w dniu 15.10.2013 r. stwierdził, że nie zna R. B. (1) ), przyznał dopiero przed Sądem, że zna tego oskarżonego, utrzymywał z nim kontakt telefoniczny i spotykał się z nim (k. 5755-5755v, t. XXXI). W takich okolicznościach przeprowadzenie konfrontacji ponownie było niecelowe. Pozbawiony racji jest zarzut obrazy przepisu art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. i art. 4 k.p.k. ( zarzut z pkt 2 apelacji ), polegający zdaniem skarżącego na niewskazaniu jakich faktów Sąd nie uznał za udowodnione oraz dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych, w tym pominięcie dowodu z zeznań świadka W. S. (2) . Z treści art. 7 k.p.k. wynika zasada swobodnej oceny dowodów, której naruszenie łącznie jeszcze z innymi przepisami postępowania wskazanymi w apelacji, prowadzić miało do błędnych ustaleń faktycznych. Zasada swobodnej oceny dowodów, jaka przyjęta została przez polski model postępowania karnego nie oznacza jednak, iż ocena ta ma charakter dowolny, albowiem sąd meriti powinien wyjaśnić, w jaki sposób dowody ocenił i dlaczego wyciągnął z nich takie, a nie inne wnioski dotyczące konkretnych ustaleń faktycznych. Sąd przy ustaleniach faktycznych związany jest: a) całokształtem przeprowadzonego postępowania dowodowego; b) zasadami prawidłowego (logicznego) rozumowania; c) wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego. Sąd odwoławczy rozpoznający apelację dokonuje natomiast kontroli swobodnej oceny dowodów dokonanej przez sąd I instancji (por.: T. Grzegorczyk, J. Tylman, Polskie postępowanie karne, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2003r., s.90 – 94; S. Waltoś, Proces karny – zarys systemu, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2003r., s. 255 - 259). Warto także nadmienić, iż jak wynika z ugruntowanego w tym zakresie orzecznictwa, przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodność innych pozostaje pod ochroną art. 7 k.p.k. wówczas, gdy spełnione są kumulatywnie następujące przesłanki: Odnośnie do zarzutu obrazy przepisu art. 4 k.p.k. zważyć należy, że ze względu na gwarancyjny charakter zasady obiektywizmu wyrażonej w cytowanym przepisie, dla wykazania jej obrazy, konieczne jest wskazanie naruszenia konkretnej normy procesowej, czego w żadnej apelacji nie uczyniono. Przepis art. 4 k.p.k. wyraża wszak jedynie ogólną zasadę postępowania, nie nakazując, ani nie zakazując sądowi konkretnego sposobu procedowania, co w konsekwencji sprawia, że naruszenie art. 4 k.p.k. nie może stanowić samodzielnej podstawy zarzutu apelacyjnego. Zdaniem Sądu Apelacyjnego Sąd Okręgowy nie naruszył również art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. Regulacji tej nie można rozumieć w ten sposób, że każdy z przeprowadzonych dowodów w całości ma stanowić podstawę ustaleń faktycznych poczynionych przez sąd. Apelujący nie może czynić skutecznego zarzutu obrazy powyższych przepisów, w sytuacji gdy Sąd Okręgowy uczynił podstawą swoich ustaleń jedynie część wyjaśnień oskarżonych tj. te ich twierdzenia, które nie pozostają w sprzeczności z innymi dowodami, którym dał wiarę. Sąd Okręgowy nie przedstawił oceny wyjaśnień J. W. , co do czynów z pkt I-IV części wstępnej wyroku aczkolwiek oskarżony do przestępstw z ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii wyjaśniając odnosił w marginalnym zakresie. Wobec czego wyodrębnienie przez Sąd Okręgowy oceny jego wyjaśnień w uzasadnieniu, jak uczynił to wobec pozostałych współoskarżonych, nie jawiło się jako konieczne ( zarzut z pkt 3 apelacji ), gdyż sąd odniósł się do nich oceniając poszczególne czyny. Natomiast wyjaśnienia J. W. co do czynów z pkt V-VI Sąd I instancji poddał szczegółowej ocenie na str. 97-100 uzasadnienia wyroku. Do kwestii oceny dowodowej zeznań świadka W. S. (1) odniósł się na str. 89 uzasadnienia wyroku (zarzut z pkt 2 apelacji), natomiast wyjaśnieniom R. B. (1) poświęcił najwięcej uwagi, odpowiednio odnosząc je do czynów przypisanych również J. W. . W realiach niniejszej sprawy, charakteryzującej się dużym stopniem trudności i znaczną obszernością materiału dowodowego, niedopuszczalnym było przedstawienie w uzasadnieniu wyroku wszystkich dowodów, w tym w szczególności zeznań świadków i wyjaśnień oskarżonych, po całości ustaleń faktycznych dotyczących grupy łącznie 43 zarzutów. W uzasadnieniu wyroku sąd posegregował dowody z zeznań świadków, z dokumentów, kontroli operacyjnej, zabieg ten uznać należy za skuteczny, ponieważ dotyczył on dowodów bezpośrednio obciążających oskarżonych - takich jak, wyjaśnienia R. B. (1) . Uzasadnienie wyroku, wbrew zarzutom apelacji, zawiera analizę faktów w sprawie istotnych, Sąd Okręgowy poddał analizie logicznej zebrane dowody, w sposób przekonywający oraz zgodny ze wskazaniami wiedzy i życiowego doświadczenia, przedstawiając, na jakich przesłankach faktycznych i prawnych oparł swoje własne przekonanie odnośnie do wiarygodności tych dowodów, które Sąd włączył do faktycznej podstawy wyroku i dlaczego nie dał wiary pozostałym dowodom. Wnioski ocenne Sądu wyprowadzone zostały z całokształtu okoliczności ujawnionych podczas przewodu sądowego ( art. 410 k.p.k. ), zgodnie z dyrektywami prawdy ( art. 2 § 2 k.p.k. ) i bezstronności ( art. 4 k.p.k. ); a tym samym nie wykraczają one poza granice ocen zakreślonych dyspozycją art. 7 k.p.k. Sąd I instancji wykorzystał w toku rozprawy głównej wszelkie istniejące możliwości dowodowe weryfikacji tez aktu oskarżenia i twierdzeń obrony, w granicach niezbędnych dla ustalenia faktów istotnych dla rozstrzygnięcia kwestii sprawstwa, winy, kwalifikacji prawnej przypisanych czynów, a w końcowym rezultacie dla rozstrzygnięcia o prawnej odpowiedzialności oskarżonego J. W. . W tym zakresie uwaga obrońcy jakoby nieprawidłowe sporządzenie uzasadnienia stanowiło naruszenie prawa do obrony oskarżonego J. W. okazała się niesłuszna. Nawet poważne wady pisemnego uzasadnienia wyroku nie mogą być utożsamiane z samym wyrokiem i same w sobie nie oznaczają, że wadliwe jest również objęte nim rozstrzygnięcie (zob. wyr. SN z 7.4.2004 r., V KK 239/03, OSNWSK 2003, Nr 1, poz. 1797). Należy bowiem wskazać, że uchybienie art. 424 k.p.k. nie stanowi naruszenia prawa procesowego mającego wpływ na treść orzeczenia, bowiem do sporządzenia uzasadnienia dochodzi po wydaniu wyroku i zamknięciu przewodu sądowego. To powoduje, że stwierdzenie uchybień uzasadnienia nie może być wiązane z prawem do obrony, które jest realizowane w toku całego postępowania, w tym również podczas otwartego przewodu sądowego. Na etapie sporządzania uzasadnienia, które sprowadza się do sprawozdawczego przedstawienia argumentacji sądu, co do wydanego orzeczenia, nie sposób dopatrzeć się naruszenia prawa do obrony. Sąd Apelacyjny pragnie wskazać, że pogląd przywołany przez obrońcę w treści uzasadnienia apelacji (k. 6892, t. XXXVII), odnośnie możliwości uchylenia wyroku w przypadku naruszenia art. 424 k.p.k. zdezaktualizował się w aktualnym stanie prawnym wobec wąsko zakreślonej możliwości wydania orzeczenia kasatoryjnego przez sąd odwoławczy ( art. 437 § 2 k.p.k. ), przesunięcia akcentów w toku postępowania odwoławczego z realizacji funkcji kontrolnych w stronę szeroko zakreślonego rozpoznania sprawy. Racje te znajdują uwzględnienie w ramach rozwiązania przewidzianego w art. 449a § 1 k.p.k. , pozwalającego sądowi odwoławczemu zwrócić akta sprawy sądowi I instancji w celu uzupełnienia uzasadnienia, jeżeli jest to niezbędne dla prawidłowego wyrokowania w sprawie, przez co należy niewątpliwie rozumieć także prawidłowe przeprowadzenie kontroli odwoławczej. Z taką sytuacją w niniejszym postępowaniu nie mamy do czynienia. Sąd nie uwzględnił również zarzutu z pkt 4 apelacji , w którym obrońca podniósł naruszenie art. 424 § 1 k.p.k. przejawiające się w niedostatecznym wyjaśnieniu kwalifikacji prawnej przypisanych oskarżonemu czynów. Pisemne motywy rozstrzygnięcia w zakresie czynów przypisanych J. W. w pkt V-VI części rozstrzygającej zostały przedstawione na str. 97-100 uzasadnienia wyroku, natomiast uzasadnienie kwalifikacji prawnej czynów z pkt I-IV wyroku zawarto na str. 100-103, 105 uzasadnienia wyroku. Sąd dokonał analizy i oceny zachowania oskarżonego w świetle znamion przestępstw. Natomiast okoliczności uwzględniane przy wymiarze kary Sąd Okręgowy przedstawił na str. 106-111 uzasadnienia. W ocenie Sądu Apelacyjnego w pełni odniósł się do dyrektyw z art. 53 k.k. , właściwie wartościował okoliczności przemawiające na korzyść oskarżonego. W tym zakresie wskazywanie w zarzucie jakoby ta treść uzasadnienia nie była przekonywująca nie mogła wywrzeć zamierzonego skutku. Przechodząc do zarzutów odnoszących się do poszczególnych czynów przypisanych oskarżonemu, należy wskazać, że zarzut obrazy prawa materialnego art. 157 § 1 k.k. w zw. z art. 160 § 1 k.k. w zw. z art. 9 § 1 k.k. okazał się częściowo zasadny. Sąd Okręgowy słusznie ustalił, że oskarżony J. W. dopuścił się czynu z art. 157 § 1 k.k. w zamiarze ewentualnym. Okoliczności tej nie podważa obrońca, kwestionując jednoczesne zakwalifikowanie zachowanie oskarżonego z art. 160 § 1 k.k. ( zarzut z pkt 5 i 6 apelacji ). Kwalifikacja ta wymagała korekty na korzyść oskarżonego J. W. . Sąd Okręgowy zasadnie przyjął, że oddał on strzał z broni palnej w kierunku R. L. , trafiając w prawą nogę, czym spowodował obrażenia, które naruszyły czynności narządu ciała na okres powyżej 7 dni. Odnosząc się jednak do zakwalifikowania go z art. 157 § 1 k.k. w zw. z art. 160 § 1 k.k. należy podnieść, że art. 160 § 1 kk przewiduje odpowiedzialność karną za narażenie człowieka na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia lub ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, a więc za takie działanie lub zaniechanie, które wywołuje realny stan takiego zagrożenia. Występek ten ma umyślny charakter, co oznacza, że sprawca odpowiada, gdy ma zamiar wywołania stanu zagrożenia albo przewidując możliwość jego wywołania, godzi się na to. Jak słusznie podnosi obrońca w uzasadnieniu apelacji (k. 6893, t. XXXVII), jest to przestępstwo skutkowe, to jest dokonane z chwilą wywołania stanu bezpośredniego niebezpieczeństwa dla człowieka utraty życia lub spowodowania ciężkiego uszczerbku na jego zdrowiu. Osobną kwestią jest to, gdy w wyniku tego dochodzi do skutków dalej idących, a zatem w niniejszej sprawie naruszenia czynności narządu ciała trwającego dłużej niż 7 dni, które to dalej idące następstwa, jak słusznie ustalił Sąd Okręgowy nieobjęte były akceptacją J. W. . W tym wypadku zdaniem Sądu Apelacyjnego nie ma mowy o kumulatywnej kwalifikacji zachowania sprawcy z art. 160 § 1 kk , gdyż narażenie człowieka na niebezpieczeństwo utraty życia lub ciężkiego uszczerbku na zdrowiu mieści się w kryteriach karalności właściwych dla czynu z art. 157 § 1 kk (wyrok SN z 20 stycznia 1994 r., WK 213/93, OSNKW nr 5-6/1994 poz. 32). Oskarżony J. W. oddał jeden strzał z broni palnej w zamkniętym samochodzie, przy czym– choć tego nie chciał ale się z tym godził – spowodował u pokrzywdzonej R. L. rozstrój zdrowia na czas powyżej 7 dni. Nie kwestionując tego, że pokrzywdzona była związana emocjonalnie z oskarżonym, a ten nieumyślnie naraził ją na bezpośrednie niebezpieczeństwo uszczerbku na zdrowiu i skutek również obejmował nieumyślnością, to możliwa byłaby kumulatywna kwalifikacja takiego zachowania z art. 160 § 3 kk i art. 157 § 1 kk . Jednakże, na co słusznie zwrócił uwagę obrońca, w materiale dowodowym nie ma wniosku pokrzywdzonej o ściganie sprawcy ( art. 160 § 5 kk ). W takiej sytuacji nieprawidłowe było jednak przyjęcie kumulatywnej kwalifikacji prawnej tego czynu z art. 157 § 1 k.k. w zw. z art. 160 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. , gdyż przestępstwo z art. 157 § 1 k.k. zawiera kryminalną zawartość odrębnego przestępstwa z narażenia, określonego w art. 160 § 1 k.k. Stanowisko takie prezentowano już w doktrynie (np. M. Dąbrowska – Kardas w: Kodeks karny. Komentarz. Część szczególna. Tom III, pod red. A. Zolla, Zakamycze 2006, teza 77 do art. 280) i orzecznictwie (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 3 października 1973 r., sygn. IV KR 256/73, LEX nr 21578). Dlatego też wyeliminowano z podstawy skazania za czyn z pkt VI przypisanego J. W. art. 160 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. , a z podstawy wymiaru kary art. 11 § 3 k.k. Bezzasadny okazał się zarzut z pkt 7 apelacji , obrazy prawa materialnego art. 258 § 1 k.k. w zakresie braku ustalenia koniecznych przesłanek do przypisania tego czynu. Odnosząc się w tym miejscu szerzej do zarzutu przypisania wszystkim oskarżonym udziału w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnianie przestępstw Sąd Apelacyjny pragnie wskazać, że w uzasadnieniu podniesionych zarzutów skarżący obrońcy obszernie odwoływali się do poglądów doktryny i licznych judykatów na temat przestępstwa typizowanego w art. 258 § 1 k.k. Poglądy te i orzeczenia są Sądowi Apelacyjnemu znane i z pewnością znane były Sądowi orzekającemu. Skarżący nie wykazali jednak, aby Sąd Okręgowy postąpił wbrew tym utartym i utrwalonym stanowiskom. Sąd I instancji prawidłowo ustalił, że istniała grupa mająca na celu popełnienie przestępstw. Prawidłowo określił jej skład personalny, który był powiązany z koniecznymi dla popełnienia tego czynu cechami organizacyjnymi. Wskazał również na dowody potwierdzające świadome i objęte wolą zorganizowanie takiej grupy. Nie nasuwa żadnych zastrzeżeń przyjęty czas działania owej grupy. Te wszystkie kwestie były przedmiotem rozważań Sądu Okręgowego na stronach 100-102 uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Wbrew zarzutom apelacyjnym, Sąd wskazał w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku elementy, które zgodnie z poglądami doktryny i judykatury charakteryzują grupę przestępczą. Wymieniając owe elementy (cechy) na str. 100 uzasadnienia Sąd przyjął, że jednym z nich (statuującym istnienie grupy) jest okoliczność, iż w grupie przestępczej występuje element kierownictwa i dyscypliny. Ponadto odwołał się również do elementu funkcjonalnego i dynamicznego, tym samym dostrzegł wszystkie niezbędne do przypisania statusu grupy przestępczej. Uzupełniając w tym zakresie uzasadnienie Sądu Okręgowego należy wskazać, że w doktrynie zorganizowaną grupę przestępczą określa się jako ugrupowanie co najmniej trzech osób, mające na celu popełnienie przestępstw, które nie musi posiadać trwałej, rozwiniętej struktury oraz długofalowego programu działania jak związek przestępczy, jednakże charakteryzuje się elementami zorganizowania, w tym określonym podziałem ról (zob. Z. Ćwiąkalski [w:], A. Barczak-Oplustil, G. Bogdan, Z. Ćwiąkalski, M. Dąbrowska-Kardas, P. Kardas, J. Majewski, J. Raglewski, M. Rodzynkiewicz, M. Szewczyk, W. Wróbel, A. Zoll. Kodeks karny. Część szczególna. Tom II, Komentarz do art. 117-277 k.k., Kraków 2006). „Zorganizowanie” wiąże się z istnieniem między osobami należącymi do grupy przestępczej podstawowej wewnętrznej struktury organizacyjnej (choćby z niskim stopniem zorganizowania), jakiejś trwałości, jakichś więzów organizacyjnych w ramach wspólnego porozumienia. „Zorganizowanie” charakteryzuje się nadto planowaniem przestępstwa, akceptacją celów, trwałością zaspokojenia potrzeb grupy, gromadzeniem narzędzi do popełniania przestępstwa, podziałem ról, skoordynowanym sposobem działania, powiązaniami socjologiczno-psychologicznymi między członkami owej grupy (por. E. Pływaczewski [w:] A. Wąsek [red.], Komentarz, KK – Część szczególna, t. II, Warszawa 2004). Wskazać przy tym należy, że choć zorganizowana grupa przestępcza to coś więcej niż współsprawstwo czy luźny zespół osób zamierzający popełnić przestępstwo, to jednak nie jest jednocześnie wymagana jakaś specjalna wewnętrzna struktura organizacyjna owej grupy, ani niezmienny skład, ani określony stopień zorganizowania, jak szczegółowe określenie zasad przynależności, staż członkowski, sankcje ze wystąpienie przeciw dyscyplinie itd. (por. wyrok SN z dnia 16 stycznia 2008 r., sygn. IV KK – 389/07 – LEX nr 346607 oraz postanowienie SN z dnia 20 grudnia 2006 r., sygn. IV KK – 300/06 – OSNwSK 2006, nr 1, poz. 2551; a także wyrok S.A. w Krakowie z dnia 19 grudnia 2003 r., II AKa 257/03 – Krakowskie Zeszyty Sądowe 2004 r., z. 4, poz. 41 oraz wyrok S.A. w Łodzi z dnia 20 października 2006 r., sygn. II AKa 174/06 – Prokuratura i Prawo – wkładka 2007 r., nr 7-8, poz. 38). Skarżący obrońca wywodził zarzut naruszenia art. 258 k.k. w tym, że Sąd Okręgowy nie wskazał na występowanie w grupie ośrodka kierowniczego. Lektura akt sprawy, w tym wyjaśnień oskarżonego R. B. (1) pozwala stwierdzić, że mężczyźni wchodzący w skład grupy znali się i łączyły ich nie tylko kontakty towarzyskie czy też koleżeńskie. Oskarżeni wchodzący w skład grupy to osoby w wieku 29-39 lat, połączeni więzami koleżeńskimi. Udział w obrocie środkami odurzającymi na taką skalę jak miało to miejsce w niniejszej sprawie (przy udziale kilkunastu osób) był możliwy jedynie dzięki działaniu grupowemu, które musiało być dokładnie zaplanowane, zorganizowane i realizowane w sposób skoordynowany, zgodny ze ściśle ustalonym podziałem zadań (ról). Są to elementy (wbrew twierdzeniom obrońcy J. W. ), które wyraźnie charakteryzują działalność w ramach zorganizowanej grupy przestępczej. Grupa ta wypracowała system produkcji metamfetaminy, rozpoznania terenu, obszarów wprowadzania środków odurzających przez poszczególnych jej członków. Rozkład tych zadań był zasadniczo stały, ponieważ uczestnictwo w obrocie, grupa odbiorców środków odurzających, jako zdarzenia powtarzalne o ustalonym w grupie schemacie podlegały z góry wykazywanemu układowi. Grupa posiadała narzędzia do popełnienia przestępstw w postaci przyrządowo służących do niedozwolonego wytwarzania substancji psychotropowych, ale również marihuany, a także samochodów i telefonów komórkowych, jakie były używane w celu dojechania na miejsce produkcji, dojazdu do odbiorców i kontaktowania się z nimi. Dysponowała zapleczem personalnym, na tyle obszernym, że była w stanie zorganizować produkcję na skalę nie mniejszą niż kilkanaście kilogramów marihuany oraz kilkadziesiąt metamfetaminy. Omawiana grupa posiadała zorganizowaną strukturę (jej trzon stanowili T. N. (1) oraz M. B. (1) ), ze stałym gronem uczestników koordynujących wzajemnie swoją działalność według określonych reguł, wymaganych przy tak szerokiej skali produkcji metamfetaminy i marihuany odbywała się w skoordynowany sposób. I tak: T. N. (1) , M. B. (1) , D. C. (1) wprowadzali do obrotu znaczne ilości środków odurzających, J. W. i J. G. (1) uczestniczyli w tym obrocie, a R. B. (1) wytworzył znaczną ilość środków odurzających. Wprowadzanie do obrotu znacznych ilości środków odurzających wymagało odpowiedniego poziomu zorganizowania, ale też szybkiej mobilizacji i solidarności oraz jasnego instruktażu. W niniejszej sprawie spełniony został również ostatni z wymogów przypisania działania w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnianie przestępstw – mianowicie świadomość istnienia grupy. Oskarżeni mieli świadomość tego, że należą do grupy, mającej na celu popełnianie przestępstw. Utrwalone w trakcie kontroli operacyjnej rozmowy telefoniczne oskarżonych dowodzą, że: 1) rozmowy miały charakter konspiracyjny, a rozmówcy nie wymieniali żadnych szczegółów, które mogły ujawnić ich tożsamość (brak imion i nazwisk); 2) podczas rozmów telefonicznych ustalano jedynie miejsce spotkania i wskazywano kogo jeszcze należy o spotkaniu grupy poinformować. Należy wskazać, iż charakterystyczną cechą tej grupy było stworzenie sloganu języka na jej potrzeby, był on hermetyczny i specyficzny, pełen zwrotów i wyrażeń, które nie wskazywały bezpośrednio na narkotyki ale pojawiały się tylko i wyłącznie przy okazji działań podejmowanych w związku z narkotykami. Grupa w niniejszej sprawie posługiwała się interwałami czasowymi odnosząc ilość narkotyków do określeń odpowiadających minutom. Odnosząc się do kwestii braku wyodrębnienia w grupie ośrodka kierowniczego, na co kilkakrotnie zwrócił uwagę skarżący obrońca należy podnieść, że „nie musi to być struktura jakaś szczególna, wystarczy luźny związek pomiędzy osobami działającymi w ramach grupy, gdzie istnieje część osób, które podejmują decyzje i z nich się rozliczają” (wyrok SA we Wrocławiu z 5.02.2015 r. Lex nr 1659163). W innym judykacie mowa jest o tym, że „brak kierownictwa grupy, czy też brak mechanizmów wymuszających posłuszeństwo jej członków, nie wyklucza możliwości uznania grupy za zorganizowaną, bowiem zorganizowanie to nie tylko struktura <<pionowa>> z przywódcą kierującym działaniem, ale też <<pozioma>> ze stałym z reguły gronem uczestników koordynujących działania grupy według ustalonych reguł. Istotne, jest, że grupa nie nawiązuje kontaktów dla dokonania pojedynczych przestępstw, lecz z góry zakłada ich popełnianie” (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 7.03.2013 r., II A Ka 25/12, KZS 2013/7-8/71; wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z 13.02.2014 r., II A Ka 5/14, KZS 2014/7-8/103). Wystarczy pozostawać w strukturze grupy, nawet nie pełniąc funkcji i nie wykonując żadnych zadań, a tylko jakieś czynności pomocnicze (por. m.in. wyr. SA w Krakowie z 26.11.2008 r., II AKa 168/08, KZS 2008, Nr 12, poz. 35). Przez wymagane ustawą „zorganizowanie” grupy rozumie się, że grupa taka funkcjonuje zgodnie z pewnymi ustalonymi regułami i posiada wewnętrzną strukturę, zatem poszczególni jej członkowie pełnią określone funkcje bądź role. Świadczy to o wewnętrznym uporządkowaniu grupy, stałości reguł jej funkcjonowania, a więc form zorganizowania, w przeciwieństwie do grupy osób choćby stale popełniających wspólnie podobne przestępstwa, ale wymieniających się rolami w zależności od zaistniałych zmiennych sytuacji. Podobnie brak mechanizmów wymuszających posłuszeństwo członków grupy, na które powołał się skarżący obrońca, a nawet brak kierownictwa grupy, nie wyklucza możliwości uznania grupy przestępczej za zorganizowaną, ponieważ może ona funkcjonować na zasadzie dobrowolnego udziału w niej członków. Istnienia zorganizowanej grupy przestępczej nie warunkuje stosowanie wobec jej członków środków przymusu dla uzyskania ich posłuszeństwa i zapobieżenia opuszczaniu jej szeregów, a podobnie systemu nagród zapewniających lojalność członków takiej grupy. Są to elementy, które wbrew twierdzeniom obrońcy J. W. wyraźnie odróżniają działalność w ramach zorganizowanej grupy przestępczej od przestępstwa popełnionego w ramach zwykłego współsprawstwa w rozumieniu art. 18 § 1 k.k. Z powyższego wynika, że nie każde przestępne współdziałanie świadczy o istnieniu zorganizowanej grupy przestępczej. Niezbędne do tego jest ustalenie określonego stopnia powiązań organizacyjnych pomiędzy jej członkami, przy czym powiązanie to musi być wyższe, aniżeli jest to wymagane przy wykonaniu czynu zabronionego w ramach współsprawstwa ( art. 18 § 1 k.k. ). Sąd Apelacyjny podziela stanowisko Sądu Okręgowego, iż w niniejszej sprawie mamy do czynienia z grupą mającą na celu popełnianie przestępstw, a nie tylko z formą sprawczego współdziałania, przesądza o tym poziom zorganizowania, ścisłe relacje między członkami i zasady w niej obowiązujące, w tym m.in. co do terytorium na którym dany członek rozprowadzał środki odurzające. Oskarżony J. W. pozostawał w strukturze grupy, jego rola sprowadzała się do nabywania od członków grupy ziela konopi do dalszej odsprzedaży w znacznych ilościach. Wynika to z wyjaśnień R. B. (1) . Potwierdzają je również wyjaśnienia D. C. (1) złożone podczas konfrontacji z R. B. (1) (k. 2200v, t. XI), podczas których przyznał, że spotykał się z J. W. w ustronnym miejscu na stacji (...) i wówczas był on w towarzystwie (...) . Gdy zważyć na ilość osób uczestniczących w obrocie środkami odurzającymi, miejsca spotkań oskarżonych i slogan używany w kontakcie telefonicznym, to akceptacja celów i gotowość do zaspakajania potrzeb grupy przez J. W. , jest tego dobitnym potwierdzeniem. Powyższe nie pozwala przyjąć, jak sugeruje obrońca, że J. W. nie miał wiedzy czy też świadomości podejmowanych działań w ramach grupy, skoro, po pierwsze, stawiał się na spotkania umówione wcześniej telefoniczne, po drugie, był wyposażony w niezbędne narzędzia, po trzecie wiedział na jaką skalę prowadzony jest obrót. Strona podmiotowa tego formalnego przestępstwa obejmuje obie odmiany umyślności, zatem wystarczające jest, że sprawca ma świadomość istnienia grupy, akceptuje jej cele przestępcze i godzi się, by je realizowano. Oskarżonych łączyła pełna gotowość do popełniania przestępstw w ramach grupy i na jej rzecz. Prowadzenie obrotu metamfetaminy, jak również marihuany było ich źródłem dochodu. Nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty obrazy art. 7 k.p.k. , wysuwane na płaszczyźnie odmiennej oceny dowodów wobec D. Z. i J. W. ( zarzuty z pkt 8 i 9 apelacji ). Rzeczywiście pierwszemu z oskarżonych nie przypisano udziału w grupie, jednakże wynika to wyłącznie z braku dowodów, które sprawstwo w tym zakresie mogłoby potwierdzać, dowody takie natomiast w przypadku J. W. istniały. Częstotliwość i charakter kontaktów oskarżonego J. W. , ale również ilość środków, którymi obracał on w ramach grupy, zakres jego kontaktów znacząco różnicował jego pozycję w przestępczym procederze od oskarżonego D. Z. , a to powoduje, że odmienna ocena dowodów znajduje pełne uzasadnienie i odpowiada art. 7 k.p.k. Zarzut apelacyjny obrazy art. 7 k.p.k. pod kątem dowolnej oceny dowodu w postaci wyjaśnień R. B. (1) nie został uwzględniony. Obrońca podnosił, że oskarżony ten „pomawia pozostałych współoskarżonych w celu uzyskania lepszej pozycji procesowej (…) przy czym nie ma jakichkolwiek innych dowodów potwierdzających winę J. W. ” (cyt., zarzut z pkt 9 apelacji). Obrońca oskarżonego zmierzał do podważenia wiarygodności źródła dowodowego w postaci wyjaśnień oskarżonego R. B. (1) , wskazując, że pomawiał on pozostałych współoskarżonych w celu uzyskania lepszej pozycji procesowej. Trzeba przyznać rację obrońcy, który wskazuje, że skazanie oskarżonego za czyny z pkt I-IV części wstępnej wyroku nastąpiło na podstawie ustaleń poczynionych m.in. w oparciu o wyjaśnienia współoskarżonego R. B. (1) , które ewidentnie stanowiły tzw. dowód z pomówienia ale również wyniki kontroli operacyjnej, analizy kryminalnej danych związanych z połączeniami telefonicznymi. Obrońca podniósł, że wyjaśnienia R. B. (1) nie są zbieżne i różnią się między sobą (k. 6897, XXVII), jednakże nie wskazuje o jakie wyjaśnienia chodzi, nie przytacza ich treści, a nie jest rzeczą Sądu Apelacyjnego domyślać się, czy też poszukiwać argumentacji uzasadnienia tego zarzutu. Motywy którymi kierował się R. B. (1) samooskarżając się o popełnieniu aż tak wielu przestępstw i pomawiając o ich dokonanie również inne osoby zostały ustalone w sposób nie nasuwający wątpliwości, nie sposób uznać jak to czyni obrońca, iż miał on interes w obciążaniu innych osób. Oskarżony R. B. (1) musiał zdawać sobie sprawę, że jego ówczesna sytuacja procesowa była o wiele korzystniejsza od tej, w której znalazłby się w sytuacji skazania go za taką znaczną ilość przestępstw, które ujawnił, nawet po zastosowaniu nadzwyczajnego złagodzenia kary. Bezspornie, o czym wspomina obrońca, dowód z pomówienia współoskarżonego winno oceniać się wyjątkowo ostrożnie i wnikliwie. Dowód ten jest dowodem szczególnym, którego przeprowadzenie wymaga ponad przeciętnej skrupulatności w jego przeprowadzaniu i ocenie, tak aby ocena tego pomówienia jako podstawy faktycznej co do winy pomówionego, nie nasuwała żadnych zastrzeżeń ( zob. wyrok SN z 24 stycznia 1986 r., IV KR 355/85).Wbrew temu co podnosi jednak obrońca nie jest tak, by konsekwencją korzystania z takiego dowodu była bezwzględna konieczność potwierdzenia tak ustalonej okoliczności innymi dowodami. Choć z orzecznictwa zarówno Sądu Najwyższego jak i sądów apelacyjnych wynika, że pożądane jest, by dowód taki wspierać innymi dowodami, które razem z pomówieniami dałyby sądowi podstawę do pełnego przekonania o winie osoby oskarżonej (tak np. SN w wyroku z 28 listopada 1978 r., VI KRN 246/78 (7), Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w wyroku z 14 czerwca 2013 r. II AKa 160/1) to jednak nie można tracić z pola widzenia tego, że dowód z pomówienia pozostaje dowodem podlegającym na równi z innymi dowodami swobodnej ocenie na zasadzie art. 7 k.p.k. ( por. wyrok SN z 12 stycznia 2006 r., II KK 29/0). Odmienne zapatrywanie – tj. uznanie, że brak obiektywnej możliwości weryfikacji dowodu z pomówień za pomocą innego dowodu uniemożliwiałoby automatycznie poczynienie ustaleń faktycznych w oparciu o tenże dowód, prowadziłoby do istotnych ograniczeń dowodowych. Wszak procedura karna nie wyklucza możliwości dokonania ustaleń faktycznych jedynie w oparciu o jeden dowód. W wyroku z dnia 15 lutego 1985 r. Sąd Najwyższy w sprawie IV KR 25/85 uznał, że nawet pomówienie współoskarżonego następnie odwołane może być dowodem winy, jeżeli spełnia odpowiednie warunki ( por. wyrok SN z 15 lutego 1985 r., IV KR 25/85). Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy trzeba wskazać, że oskarżony R. B. (1) szczegółowo przedstawił skład grupy, zakres czynności w ramach jej funkcjonowania podejmowanych, rodzaje środków odurzających, które wprowadzała w obrót, zakres terytorialny jej działania. Znamienne jest to, że oskarżony J. W. przyznał w swoich ostatnich wyjaśnieniach, że zna R. B. (1) , a także to, że się z nim kontaktował. Jednakże w prezentowanej przez niego wersji wskazał, że wyłącznie w celu zakupu od niego tytoniu. Z drugiej strony nie uszło uwadze tutejszego Sądu, że J. W. potwierdził również, że spotykał się z R. B. (1) , prezentując jednak niewiarygodny cel spotkania. Powyższe pozwala wskazać na powiązania J. W. z R. B. (1) w celach narkotykowych, co znajduje potwierdzenie w wynikach kontroli operacyjnej. Analiza tych materiałów pozwoliła ustalić, że w ramach kontroli o krypt (...) między oskarżonymi R. B. (1) a J. W. dochodziło do rozmów w przedmiocie dużego zapotrzebowania oskarżonego J. W. na środki odurzające (k. 2957, t. XVI), były one inicjowane zarówno przez jednego, jak i drugiego z oskarżonych z dużą częstotliwością. Zarejestrowano również rozmowy J. W. z innymi osobami, w których umawia się z nimi w celu dokonania rozliczeń za transakcje narkotykowe (k. 2977, t. XVI), przekazania partii narkotyków w ilościach hurtowych (k. 2978, t. XVI), spotkania u oskarżonego M. B. (1) (k. 2978, t. XVI). Powyższe dostatecznie obrazuje funkcjonowanie w grupie oskarżonego J. W. , ale również jego ugruntowaną w niej pozycję. Trafnie w przekonaniu Sądu Apelacyjnego Sąd I instancji uznał, że wyjaśnienia oskarżonego R. B. (1) zasługują na nadanie waloru prawdziwości. Oskarżeni nie byli skonfliktowani, brak zatem podstaw by uznać, że R. B. (1) fałszywie pomówił J. W. . Słusznie zatem Sąd I instancji ocenił wyjaśnienia oskarżonego R. B. (1) jako szczere, pełne i tym samym przekonywujące, z uwagi na argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. W żadnej mierze nie podziela Sąd Apelacyjny uzasadnienia zarzutu, które oparto na tym, że wina oskarżonego J. W. nie wynika z zeznań świadków W. S. (1) , z przyczyn podanych wcześniej oraz R. Ł. . Odnosząc się do drugiego ze świadków należy wskazać, że potwierdził on, iż J. W. udzielił mu środka odurzającego w postaci haszyszu tj. żywicy konopi w ilości 0,5 grama (k. 516-521 t. IV, 6123v-6124 t. XXXIII), a to wbrew twierdzeniom obrońcy służyło ustaleniu winy oskarżonego. Przechodząc do problematyki wymiaru kary orzeczonej wobec J. W. ( zarzut z pkt 10 apelacji ) należy stwierdzić, iż obrońca kwestionował wymiar kary jedynie za czyn opisany z pkt V części wstępnej wyroku, tj. z art. 263 § 2 k.k. w wymiarze roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Zdaniem Sądu Apelacyjnego brak jest podstaw do uznania, że kara ta jest karą rażąco surową. W przekonaniu Sądu Apelacyjnego całokształt okoliczności, potwierdza przekonanie, że kwestionowana kara jednostkowa, ale również kara łączna pozbawienia wolności jest adekwatną do stopnia społecznej szkodliwości czynu, nie przekraczają stopnia winy oraz w sposób właściwy uwzględniają ustawowe cele kary. Należy ją w odczuciu społecznym uznać za sprawiedliwą. Dlatego też brak jest podstaw do zmiany w tym zakresie zaskarżonego wyroku. Nie można zaakceptować poglądu obrońcy, jakoby przy skazaniu za czyn z art. 263 § 2 k.k. konieczne było ustalenie jak długo oskarżony broń palną posiadał. Sąd Apelacyjny w tym zakresie, zgodnie z ugruntowana linią orzeczniczą pragnie wskazać, że występek z art. 263 § 2 k.k. może zostać popełniony przez działanie, jak i zaniechanie, dla oceny prawnej takiego zachowania nie ma znaczenia czas dysponowania bronią, gdyż może to być każde, nawet krótkotrwałe władanie. (por. wyr. SA w Gdańsku z 23.12.2014 r., II AKa 393/14, Legalis). W żadnej mierze brak dookreślenia okresu temporalnego, w którym oskarżony broń posiadał, czy też posiadanie tylko jednej broni, nie przesądza o konieczności zastosowania nadzwyczajnego złagodzenia kary, co zdaje się sugerować obrońca. Z tych też względów nie budzi zastrzeżeń orzeczona również kara łączna. Postawiony przez prokuratora zarzut obrazy prawa materialnego w postaci przepisu art. 45 § 1 k.k. przez Sąd I instancji poprzez zaniechanie orzeczenia w stosunku do oskarżonych, w tym również J. W. , za przypisane przestępstwo w pkt II części dyspozytywnej wyroku środka w postaci przepadku korzyści uzyskanych z przestępstw w postaci pieniędzy 140.000 zł, podczas gdy orzeczenie wskazanego środka karnego było obligatoryjne, jest słuszny. Odnosząc się do apelacji w tej części, należy na wstępie przypomnieć, że pieniądze jakie oskarżony otrzymał ze sprzedaży narkotyków były w rozumieniu prawa (patrz art. 115 § 9 k.k. ) przedmiotem uzyskanym bezpośrednio z przestępstwa. W sytuacji zabezpieczenia tego przedmiotu (konkretnych znaków pieniężnych uzyskanych przez oskarżonego od nabywcy marihuany) podlegałby on obowiązkowemu przepadkowi na podstawie art. 44 § 1 k.k. Gdy przedmiotu nie ma, orzeczenie przepadku jego równowartości może nastąpić na podstawie art. 44 § 4 k.k. – przy czym, jak przepis ten stanowi, orzeczenie jest w tym wypadku fakultatywne. Z regulacji zawartej w art. 45 §1 k.k. wynika wprost, że dyspozycją tego przepisu objęta jest korzyść majątkowa (lub jej równowartość) uzyskana przez sprawcę chociażby pośrednio z przestępstwa, która nie podlega przepadkowi przedmiotów na podstawie art. 44 § 1 k.k. Pieniądze pochodzące bezpośrednio z przestępstwa, choć niewątpliwie stanowią korzyść majątkową, nie uzyskują statusu korzyści majątkowej o której mowa w art. 45 § 1 k.k. , gdyż podlegają przepadkowi na podstawie art. 44 § 1 k.k. jako jego „owoce”. Jeżeli zatem określony przedmiot należy do kategorii „owoców” przestępstwa, a w niniejszej sprawie są nimi niewątpliwie pieniądze uzyskane przez każdego z oskarżonych ze sprzedaży narkotyków, to podstawą do orzeczenia przepadku tych pieniędzy (gdyby zdołano je zabezpieczyć) był art. 44 § 1 k.k. , a ich równowartości 44 § 4 k.k. Przepis art. 45 § 1 k.k. obejmuje inny substrat korzyści majątkowej pochodzącej z przestępstwa. Na podstawie tego przepisu można orzec przepadek korzyści w postaci przedmiotu, w rozumieniu art. 115 § 9 k.k. , ale tylko takiego, który nie pochodzi z przestępstwa bezpośrednio ( ten bowiem podlega przepadkowi na podstawie art. 44 §1 k.k. , a jego równowartość na podstawie art. 44 § 4 k.k. ) albo korzyści majątkowej, pochodzącej z przestępstwa bezpośrednio, jak i pośrednio, nie będącej przedmiotem. Dowody zgromadzone w aktach sprawy nie pozwalają bowiem wykluczyć, że oskarżeni są w posiadaniu korzyści odniesionych (pośrednio) z przestępstwa. Zgodnie z treścią tego przepisu, jeżeli sprawca osiągnął z popełnienia przestępstwa, chociażby pośrednio, korzyść majątkową niepodlegającą przepadkowi przedmiotów wymienionych w art. 44 § 1 lub 6 k.k. , sąd orzeka przepadek takiej korzyści albo jej równowartości. Analiza treści tego przepisu wskazuje wyraźnie, iż w sytuacji zaistniałych w nim warunków orzeczenie przepadku korzyści majątkowej lub jej równowartości jest obligatoryjne. Za przyjęciem powyższego stanowiska przemawiają bowiem następujące argumenty: - po pierwsze, już sama wykładnia gramatyczna przepisu przemawia za oderwaniem możliwości orzeczenia przepadku korzyści majątkowej lub jej równowartości od ustalenia, czy w chwili orzekania sprawca dysponuje konkretnymi wartościami mogącymi stanowić przedmiot przepadku tej korzyści, - po drugie, prezentowane przez niniejszy skład orzekający w sprawie stanowisko znajduje także potwierdzenie w wykładni funkcjonalnej i celowościowej przepisu, - po trzecie, ustawodawca wyraźnie przewiduje sytuację kiedy korzyści majątkowej nie orzeka się i nie chodzi tu o nieistniejący w chwili orzekania substrat korzyści majątkowej lecz o przypadek, gdy korzyść lub jej równowartość podlega zwrotowi pokrzywdzonemu lub innemu podmiotowi ( art. 45 § 1 k.k. ), - wreszcie po czwarte takie stanowisko znajduje uzasadnienie zarówno w orzecznictwie Sądu Najwyższego, jak i sądów apelacyjnych (wyr. SN z 31.10.2017 r., V KK 189/17, LEX nr 2390767; wyrok SN z 12.04.2017 r., V KK 387/16, LEX nr 2309628; wyrok SA w Warszawie z 9.08.2017 r., AKa 96/17, LEX nr 2361734 ) W przedmiotowej sprawie Sąd Okręgowy we Wrocławiu, skazując J. W. za przestępstwo z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. przyjął, że działał on w celu osiągnięcia korzyści majątkowej i osiągnął korzyść majątkową, ze sprzedaży łącznie nie mniej niż 10 kg marihuany. Sąd Okręgowy ustalił, że J. W. nabył marihuanę za kwotę 17.000 zł za 1 kg od oskarżonych R. B. (1) , D. C. (1) - 6 kg i M. B. (1) – 4 kg (str. 17, 33, 40 uzasadnienia wyroku). Obowiązkiem Sądu Okręgowego było więc orzeczenie wobec tych oskarżonego środka w postaci przepadku równowartości przepadku korzyści majątkowej, jakie z tytułu dalszej odsprzedaży takiej ilości środka odurzającego otrzymał na podstawie art. 45 § 1 k.k. , czego jednak Sąd ten nie uczynił. Dlatego też Sąd Apelacyjny w tym zakresie zmienił zaskarżony wyrok, orzekając wobec oskarżonego przepadek równowartości korzyści majątkowej, przyjmując jako bazową stawkę za 1 kg cenę marihuany za jaką J. W. nabył ją od wskazanych oskarżonych (10 kg x 17.000 zł = 170.000 zł). Sumarycznie dało to kwotę 170.000 zł jednakże uwzględniając kierunek apelacji i zarzut prokuratorski Sąd orzekł ostatecznie przepadek równowartości 140.000 zł. Sąd Apelacyjny poza powyższą zmianą zaskarżonego wyroku wynikającą z obrazy prawa materialnego tj. art. 45 § 1 k.k. , powyższy wyrok utrzymał w mocy. Z przyczyn wyżej przedstawionych, apelacja obrońcy oskarżonego J. W. nie została uwzględniona. W tej części bowiem ustalenia Sądu I instancji uznać należało za prawidłowe, znajdujące oparcie w zebranym materiale dowodowym, właściwie ocenionym, przy braku naruszenia granic wyznaczonych przepisem art. 7 k.p.k. Stąd też wniosek zawarty w apelacji obrońcy o uniewinnienie oskarżonego od popełnienia czynów przypisanych w pkt I, II, III, IV i VI części dyspozytywnej wyroku okazał się niezasadny. Sąd Apelacyjny zaakceptował wymiar kar jednostkowych wobec oskarżonego oraz kary łącznej 5 lat pozbawienia wolności i grzywny uznając, iż istniejący szereg okoliczności obciążających oskarżonego, wskazanych przez Sąd I instancji nie dają podstaw do ich złagodzenia, nie noszą bowiem cech rażącej niewspółmierności. Obrońca oskarżonych M. B. (1) , D. C. (1) i TomaszaNarewskiego (adw. B. G. ) zaskarżył wyrok w całości odnośnie oskarżonych, tj. w pkt XIX-XXII ( M. B. (1) ), XXXI-XXXVIII ( T. N. (1) ) i XXXVIII-XLII ( D. C. (1) ) i LXXIV, zarzucając: I. mającą wpływ na treść zaskarżonego wyroku rażącą obrazę przepisów prawa procesowego, a mianowicie: 1. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez będące wynikiem nieuwzględnienia zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego – przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów oraz niedostrzeżenie przy wyrokowaniu całokształtu okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej, skutkujące szeregiem nieprawidłowych stwierdzeń oraz oceny dowodów. Szczegółowe rozwinięcie zarzutu w apelacji (k. 6817v,t. XXXVII). 2. art. 170 § 1 pkt 2 i 5 k.p.k. poprzez oddalenie wniosku oskarżonych o przesłuchanie w charakterze świadka G. C. i S. C. uznając, że wniosek ten zmierza do przewlekłości postępowania w sytuacji kiedy faktycznie wniosek ten złożony został jeszcze w postępowaniu przygotowawczym, a później na rozprawie w dniu 13.01.2017 r., a przeprowadzenie tych dowodów osobowych miało na celu weryfikację wyjaśnień R. B. (1) . 3. art. 170 § 1 pkt 2 k.p.k. poprzez oddalenie wniosku oskarżonego M. B. (1) o przesłuchanie w charakterze świadka P. N. uznając, że okoliczność ta nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, w sytuacji kiedy przeprowadzenie tego dowodu zmierzać miało do weryfikacji treści wyjaśnień R. B. (1) . 4. art. 174 § 1 k.p.k. poprzez niezastosowanie zawartego w tym przepisie zakazu dowodowego polegającego na dokonaniu ustaleń faktycznych na podstawie notatki urzędowej z dnia 25.05.2013 r. i zeznań funkcjonariusza K. K. (1) , a nie wyjaśnień oskarżonego K. F. (1) , w zakresie w jakim świadek ten miał uzyskać informacje dotyczące rzekomej przestępczej działalności M. B. (1) , pomimo, że świadek ten uzyskał powyższe informacje przed przestawieniem zarzutów K. F. (1) , a zatem przed pouczeniem go o prawie do odmowy składania wyjaśnień. II. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku i mający wpływ na jego treść polegający na bezzasadnym przyjęciu, że oskarżeni dopuścili się czynów zarzucanych im w akcie oskarżenia, a tym samym poprzez uznanie przedstawionej przez oskarżonego R. B. (1) podczas gdy brak jest innych dowodów potwierdzających wersję prezentowaną przez niego. Szczegółowe rozwinięcie zarzutu w apelacji (k. 6817v,t. XXXVII) III. obrazę przepisów prawa materialnego, a to art. 258 § 1 k.k. , w szczególności poprzez niewłaściwą interpretację należącego do znamion strony przedmiotowej znamienia udziału w zorganizowanej grupie, polegającą w szczególności na niedostrzeżeniu różnicy pomiędzy współsprawczym popełnieniem czynu zabronionego, a jego popełnieniem w ramach grupy charakteryzującej się cechami wskazującymi na niezbędne minimum jej organizacji w rozumieniu art. 258 k.k. IV. rażącą niewspółmierność (surowość) kary orzeczonej wobec M. B. (3) 6 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, T. N. (1) 8 lat pozbawienia wolności i 700 stawek dziennych grzywny po 200 zł każda, a D. C. (1) 6 lat pozbawienia wolności 500 stawek dziennych grzywny po 100 zł każda, podczas gdy w stosunku do oskarżonych w aspekcie realizacji celów zapobiegawczych i wychowawczych kary w pełni wystarczające byłoby orzeczenie kary w znacznie niższym wymiarze; w n o s z ą c o: - zmianę zaskarżonego wyroku – i orzekł odmiennie co do istoty sprawy – uniewinnił oskarżonych D. C. (1) i T. N. (1) od popełnienia zarzucanych im czynów, odnośnie oskarżonego M. B. (1) uznał, że swoim zachowaniem wyczerpał znamiona art. 62 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii i wymierzył karę w dolnych granicach ustawowego zagrożenia, zaś odnośnie pozostałych czynów uniewinnił; ewentualnie: - uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu we Wrocławiu jako Sądowi I instancji; ewentualnie: - zmianę zaskarżonego wyroku i wymierzenie oskarżonym łagodniejszej kary. Obrońca skarżonego D. C. (1) adw. J. K. zaskarżył wyrok w punktach XXXVIII, XXXIX, XL, XLI, XLII oraz LXXIV części dyspozytywnej, zarzucając obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na jego treść ( art. 438 pkt 2) , a mianowicie art. 7 i 410 w zw. z art. 4 k.p.k. , polegająca na dowolnej, fragmentarycznej i skrajnie wręcz subiektywnej ocenie dowodów z wyjaśnień oskarżonego R. B. (1) oraz D. C. (1) a także zeznań świadków M. D. , A. P. (1) , Z. K. , G. P. , P. K. . Szczegółowe rozwinięcie zarzutu w apelacji (k. 6765,t. XXXVI). Wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego D. C. (1) od popełnienia wszystkich zarzucanych oskarżonemu czynów Apelacja obrońcy oskarżonych M. B. (1) i T. N. (1) okazała się częściowo zasadna. Za niezasadne uznano apelacje obrońców dotyczące oskarżonego D. C. (1) . W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutów natury ogólnej, następnie do zarzutów dotyczących poszczególnych oskarżonych. Ocena materiału dowodowego została dokonana przez Sąd I instancji z uwzględnieniem reguł sformułowanych w art. 7 k.p.k. , art. 410 k.p.k. jest oceną wszechstronną i bezstronną, nie narusza granic swobodnej oceny, jest zgodna z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego oraz nie zawiera błędów faktycznych lub logicznych ( zarzut z pkt 1 apelacji obrońcy adw. B. G. ). Obrońca kwestionował udział w zorganizowanej grupie przestępczej oskarżonych M. B. (1) , D. C. (1) i T. N. (1) . Nie ulega wątpliwości, że działania podejmowane przez oskarżonych świadczą o świadomości udziału w grupie mającej na celu popełnianie przestępstw narkotykowych, o zgodzie oskarżonych na wypełnienie przypisanych im ról, uczestnictwie w obrocie znaczną ilością środków odurzających i uczynienia tego w celu uzyskania korzyści majątkowych. Całość planu, w którym oskarżeni uczestniczyli obejmowała udział innych osób, z którymi utrzymywali oni ścisły kontakt. W tym zakresie Sąd Apelacyjny podtrzymuje uwagi przedstawione wyżej w zakresie funkcjonowania grupy, podporządkowania, wzajemnych relacji między współoskarżonymi. Oskarżony M. B. (1) podczas wyjaśnień w dniu 13.08.2013 r., przyznał się do zakupu hurtowej ilości marihuany, ale również jej przechowywania w mieszkaniu u oskarżonego J. G. (1) w kartonach, które były szczelnie zamknięte, a także uzyskania środków odurzających w zamian za samochód. Słusznie ustalił Sąd Okręgowy, że oskarżony M. B. (1) w zakresie obrotu środkami odurzającymi współpracował z pozostałymi oskarżonymi. Jego zadaniem była produkcja narkotyku i uczestnictwo w obrocie. Znajduje to potwierdzenie m.in. w wynikach kontroli operacyjnej, z której wynika, że oskarżony ten kontaktował się z oskarżonym J. W. , w celu przekazania mu informacji jaką ilość narkotyku wytworzy, kto i gdzie środki odurzające odbierze (k. 2979-2980, t. XVI). Słusznie zatem Sąd Okręgowy uwzględnił również wyjaśnienia oskarżonego J. G. (1) , który przyznał, że odpłatnie przechowywał dla oskarżonego M. B. (1) narkotyki przez niego przywożone. Przechowywanie środków odurzających w kilku kartonach, z częstotliwością raz w tygodniu, z jednoczesnym dowożeniem ale również odbieraniem tych środków uniemożliwia, jak zdaje się sugerować obrońca, przyjęcie, że oskarżony M. B. (1) posiadał narkotyki na własne potrzeby. W przypadku oskarżonego D. C. (1) , udział w grupie ustalono częściowo w oparciu o jego wyjaśnienia, w których przyznał, że utrzymywał kontakt z R. B. (1) , ale również określał R. B. (1) mianem wspólnika, aczkolwiek w celu rzekomo prowadzonej sprzedaży odżywek oraz z dowodów rzeczowych w postaci wyników przeszukań pomieszczeń przez niego zajmowanych, w których ujawniono posiadanie substancji chemicznych służących do produkcji metamfetaminy, którą grupa wprowadzała do obrotu. Z drugiej strony istotne okazały się wyniki kontroli operacyjnej. Oskarżony D. C. (1) , będąc w stałym kontakcie telefonicznym z R. B. (1) , posługiwał się sloganem określając w ten sposób ilość narkotyków będących przedmiotem transakcji „liczydło”, samą produkcję nazywał „robotą”, a przyrządy do ich produkcji „wiórami, farbą, szpachlą”(k. 2954, t. XVI). Oskarżony D. C. (1) przyjeżdżał do R. B. (1) po substancje chemiczne służące do produkcji metamfetaminy tzw. (...) , w tym m.in. po sodę i przedmioty takie jak kolby, gazowniki (k. 2955, t. XVI). W tym zakresie podniesione w uzasadnieniu apelacji tezy, jakoby D. C. (1) nabywał od R. B. (1) wyłącznie współczynniki, służące do renowacji mebli nie mogły wywrzeć zamierzonego skutku procesowego. O ile bowiem odczynnikami można dokonywać renowacji mebli, o tyle całkowicie niewiarygodnie jawi się teza jakoby mogły temu służyć kolby, gazowniki czy też waga tzn. według sloganu „kalkulator”, które stale pojawiały się w rozmowach między oskarżonymi. Treść zabezpieczonych rozmów między współoskarżonymi, ale również wyjaśnienia R. B. (1) , uniemożliwiają także przyjęcie tezy jakoby D. C. (1) nabywał od niego tytoń. Oskarżony R. B. (1) wyjaśniając podczas rozprawy w dniu 7.06.2016 r. przyznał „kiedyś zajmowałem się handlem tytoniem. To było przed produkcją narkotyków i miałem z tego powodu sprawę w Sądzie Rejonowym w L. ” (k. 5955, t. XXXII), tym samym prezentowane przez obrońcę oskarżonego D. C. (1) argumenty uzasadniające jego kontakt z R. B. (1) nie mogły zostać uwzględnione. Nie dopatrzył się również Sąd Apelacyjny błędu w ocenie, że ujawnienie śladów DNA oskarżonego D. C. (1) na odczynnikach chemicznych pozwala uznać, że ten oskarżony używał ich. Należy podnieść, że wbrew twierdzeniom wysuwanym w uzasadnieniu apelacji, Sąd I instancji na gruncie tego dowodu, ale również pozostałych wzajemnie ze sobą korespondujących ustalił, że odczynniki te służyły do produkcji środków odurzających. Ustosunkowując się do zarzutu nieuznania za wiarygodne zeznań świadka Z. K. , jak również G. P. ( zarzut w apelacji adw. B. G. i J. K. ) w z

[... tekst skrócony ...]