II AKA 293/18

Sygnatura akt II AKa 293/18 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 kwietnia 2019 r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSA Cezariusz Baćkowski Sędziowie: SSA Bogusław Tocicki SSO del. do SA Mariusz Wiązek (spr.) Protokolant: Beata Sienica przy udziale prokuratora (...) we W. Mariusza Grzegorowskiego po rozpoznaniu w dniach 6 grudnia 2018r. i 24 kwietnia 2019 r. sprawy M. B. (1) oskarżonego z art. 159 kk i art. 158 § 3 kk w związku z art. 57a § 1 kk w związku z art. 11 § 2 kk w związku z art. 64 § 2 kk na skutek apelacji wniesionych przez prokuratora i oskarżonego od wyroku Sądu Okręgowego w Legnicy z dnia 17 maja 2018 r. sygn. akt III K 68/16 I. zmienia zaskarżony wyrok w stosunku do oskarżonego M. B. (1) , w ten sposób, że podwyższa orzeczoną wobec niego karę pozbawienia wolności do 10 (dziesięciu) lat; II. w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; III. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. B. Ż. 720 zł tytułem kosztów nieopłaconej obrony z urzędu oskarżonego w postępowaniu odwoławczym oraz 165,60 zł tytułem zwrotu podatku VAT; IV. zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, obciążając nimi Skarb Państwa. UZASADNIENIE M. B. (1) został oskarżony o to, że : w dniu 30 marca 2008 r. w P. , działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami objętymi odrębnym postępowaniem oraz nieustalonymi osobami publicznie i bez powodu, dopuszczając się umyślnego zamachu na zdrowie, okazując przez to rażące lekceważenie porządku prawnego brał udział w bójce z użyciem niebezpiecznych narzędzi w postaci trzonków od siekiery oraz noża, podczas której zadawano sobie nawzajem uderzenia i kopnięcia czym naraził jej uczestników na bezpośrednie niebezpieczeństwo spowodowania utraty życia lub ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, lub skutków określonych w art. 157 § 1 kk , w wyniku czego D. N. doznał obrażeń ciała w postaci urazu głowy, wstrząśnienia mózgu, rany kłutej okolicy lędźwiowej lewej, rany tłuczonej okolicy czołowej, naruszających czynności narządów ciała na okres poniżej dni 7; D. K. (1) doznał obrażeń ciała w postaci powierzchniowej rany tłuczonej głowy, naruszającej czynności narządów ciała na okres poniżej dni 7; Ł. T. doznał obrażeń ciała w postaci rany ciętej okolicy skroniowo-ciemieniowej, rany ciętej uda prawego, naruszających czynności narządów ciała na okres poniżej dni 7; a D. K. (2) doznał obrażeń ciała w postaci licznych ran kłutych w następstwie czego nastąpił jego zgon, przy czym zarzucanego czynu dopuścił się w warunkach wielokrotnego powrotu do przestępstwa, będąc uprzednio skazany wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Lubinie z dnia 9.03.2005 r. sygn. akt II K 758/04 za czyny z art. 158 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk i inne na karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od 10.05.2005 r. do 14.08.2007 r., tj. o przestępstwo z art. 159 kk i art. 158 § 3 kk w zw. z art. 57 a § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 64 § 2 kk ; Sąd Okręgowy w Legnicy wyrokiem z dnia 17 maja 2018 r., sygn.. akt: III K 68/16 orzekł: I. uznał oskarżonego M. B. (1) za winnego popełnienia czynu opisanego w części wstępnej wyroku stanowiącego występek z art. 159 kk i art. 158 § 3 kk w zw. z art. 57 a § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 64 § 2 kk , z tym że przyjął w opisie czynu, iż oskarżony w czasie krytycznym używał noża i działał z oczywiście błahego powodu, za czyn ten na podstawie art.158 § 3 kk w zw. z art. 11§3 kk w zw. z art.57a §1 kk w zw. z art. 64§2 kk skazał go na karę 8 (ośmiu) lat pozbawienia wolności, II. na podstawie art. 46 §2 kk orzekł od oskarżonego M. B. (1) na rzecz małoletniego D. S. oraz E. T. nawiązki w kwocie po 15.000 (piętnaście tysięcy) złotych, III. zasądził od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Adwokackiej. adw. B. Ż. tytułem wynagrodzenia za udzieloną oskarżonemu z urzędu pomoc prawną kwotę 1080 zł plus należny podatek VAT, IV. na podstawie art. 627 kpk oraz art. 2 ust. 1 pkt 6 Ustawy o opłatach w sprawach karnych zasądził od oskarżonego M. B. (1) koszty sądowe i wymierzył mu opłatę w kwocie 600 złotych. Apelację od tego wyroku wnieśli prokurator oraz oskarżony. Prokurator zaskarżył wyrok na niekorzyść oskarżonego w części dotyczącej orzeczenia o karze oraz środkach kompensacyjnych, zarzucając: 1. rażącą niewspółmierność orzeczonej kary pozbawienia wolności za popełnione przez M. B. (1) przestępstwo wobec wysokiego stopnia szkodliwości społecznej czynu, wynikającego z rodzaju i charakteru naruszonego dobra prawnego, nagminności tego rodzaju czynów, motywacji sprawcy, stopnia jego zawinienia oraz sposobu działania, jak również celów zapobiegawczych i wychowawczych, które kara ma osiągnąć w stosunku do sprawców, a także potrzeb w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. 2. rażącą niewspółmierność orzeczonych nawiązek, przejawiającą się w ustaleniu ich wartości w kwotach po 15.000 zł, podczas gdy kwoty te są zbyt niskie, aby mogły stanowić adekwatne zadośćuczynienie i wsparcie dla D. S. i E. T. . Podnosząc powyższe zarzuty, apelujący wniósł o: 1. zmianę zaskarżonego wyroku w części orzeczenia o karze i wymierzenie M. B. (1) kary 15 lat pozbawienia wolności za przypisane mu przestępstwo z jednoczesnym zastrzeżeniem, że warunkowe zwolnienie oskarżonego nie może nastąpić wcześniej niż po odbyciu przez niego co najmniej 12 lat kary pozbawienia wolności. 2. zmianę zaskarżonego wyroku w zakresie dotyczącym środka kompensacyjnego i orzeczenie wobec oskarżonego nawiązek w wysokości po 50.000 zł na rzecz małoletniego D. S. oraz E. T. . Obrończyni oskarżonego zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła: 1. błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia mający wpływ na jego treść, polegający na ustaleniu, że oskarżony M. B. (2) brał czynny udział w bójce w dniu 30 marca 2008 r., a także iż w jej trakcie używał noża, podczas gdy na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, można jedynie ustalić, iż oskarżony znajdował się na miejscu bójki i w jej czasie „krzyczał i gestykulował”. 2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia mający wpływ na jego treść, polegający na ustaleniu, iż na skutek uderzeń S. G. , D. K. (2) doznał jedynie obrażeń w postaci ran tłuczonych głowy, podczas gdy S. G. zadawał D. K. (2) uderzenia nożem także w inne części ciała. 3. obrazę przepisów postępowania, a mianowicie art. 4, 5 § 2, 7, 410 i 424 k.p.k. polegającą na: - dokonaniu powierzchownej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności zeznań świadków B. S. (1) , K. S. i M. K. , z których to zeznań Sąd wyciągnął wniosek dotyczący czynnego udziału oskarżonego w bójce w dniu 30 marca 2008 r. poprzez zadawanie uderzeń nożem D. K. (2) ; - ocenie materiału dowodowego w postaci zeznań świadków B. S. (2) i M. K. niezgodnie z zasadami prawidłowego rozumowania oraz doświadczenia życiowego i nieuwzględnienie faktu, iż obaj ci świadkowie w swoich zeznaniach opisywali przebieg bójki z dnia 30 marca 2008 r. i zachowanie w niej oskarżonego, jedynie na podstawie tego, co przekazał im S. G. , gdyż żaden z tych świadków nie był naocznym świadkiem tego zachowania, natomiast S. G. miał osobisty interes w tym, aby umniejszyć swój udział w bójce i obciążyć odpowiedzialnością za śmierć D. K. (2) oskarżonego M. B. (1) . Podnosząc powyższe zarzuty, apelująca wniosła o: - zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu ; ewentualnie: - o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Legnicy. Ponadto, w przypadku gdy wskazane wyżej zarzuty nie zostałyby uwzględnione przez Sąd odwoławczy, wyrokowi temu zarzuciła: 1. rażącą niewspółmierność orzeczonej kary wobec oskarżonego M. B. (1) w wymiarze ośmiu lat pozbawienia wolności, gdy zgodnie z dyrektywami wymiaru kary adekwatną wobec oskarżonego i zgodną z zasadami prewencji ogólnej, będzie kara w dolnych granicach ustawowego zagrożenia. 2. naruszenie przepisu prawa materialnego, to jest art. 63 § 1 k.k. przez niezaliczenie oskarżonemu na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności okresu rzeczywistego pozbawienia wolności w niniejszej sprawie, w tym okresu po jego zatrzymaniu na terenie Austrii w dniu 14 czerwca 2017 r. Podnosząc powyższe zarzuty, wniosła o: zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wymierzenie oskarżonemu M. B. (1) kary pozbawienia wolności w granicach dolnego ustawowego zagrożenia i zaliczenie na poczet wymierzonej kary okresu rzeczywistego pozbawienia wolności oskarżonego w niniejszej sprawie. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje : Z wniesionych apelacji na częściowe uwzględnienie zasługuje jedynie ta sporządzona przez prokuratora. Apelacja obrońcy oskarżonego jest w całej rozciągłości bezzasadna, jako jednak, że jest dalej idąca, do niej należy odnieść się w pierwszej kolejności. Na wstępie przypomnieć należy, że sprawa oskarżonego M. B. (1) o udział w bójce w dniu 30 marca 2008 roku w P. , podczas której to bójki oskarżony miał używać noża, a jeden z jej uczestników doznał obrażeń skutkujących jego zgonem, była już na skutek zaskarżenia wyroku Sądu I instancji przedmiotem rozpoznania przez Sąd Apelacyjny. Rozpoznając wówczas sprawę Sąd I instancji uznał, że brak dowodów na to, iż podczas krytycznego zdarzenia oskarżony używał niebezpiecznego narzędzia w postaci noża i w konsekwencji wyeliminował z opisu czynu ten przedmiot, a z kwalifikacji prawnej przepis art. 159 k.k. Z taką oceną dowodów i rozstrzygnięciem nie zgodził się wówczas prokurator i wniósł m. in. o zmianę wyroku i przyjęcie, że oskarżony posługiwał się wówczas nożem, czym wypełnił znamiona również i przestępstwa z art. 159 k.k. i wymierzenie surowszej kary pozbawienia wolności. Uwzględniając apelację prokuratora Sąd Apelacyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 3 sierpnia 2016 roku w sprawie II AKa 184/16 uchylił zaskarżony w punkcie dotyczącym bójki i zalecił Sądowi I instancji przy ponownym rozpoznaniu sprawy powtórną ocenę zeznań trzech świadków : K. S. , M. K. i B. S. (1) . Analiza akt i uzasadnienia Sądu Okręgowego w Legnicy wskazują jednoznacznie, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy zalecenia Sądu Apelacyjnego zostały wnikliwie dokonane, a zeznania wskazanych świadków zostały ocenione i rozważone wszechstronnie, logicznie i z uwzględnieniem całego zebranego w sprawie materiału dowodowego. Tym samym apelacja obrońcy oskarżonego kwestionująca właśnie ocenę zeznań tych trzech świadków jakoby powierzchowną, niezgodną z zasadami prawidłowego rozumowania oraz doświadczenia życiowego, jest zupełnie bezzasadna i nie może być uwzględniona. Sąd I instancji przy ponownym rozpoznaniu sprawy przeprowadził dowody z zeznań wymienionych świadków i jak wynika z treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku prawidłowo i bardzo wnikliwie je ocenił. Dokonał oceny również tego jak na przestrzeni lat ulegały modyfikacjom pewne fragmenty zeznań świadków K. S. i M. K. . Tak dokonaną ocenę zeznań przez Sąd I instancji w pełni podziela i akceptuje Sąd Apelacyjny. Podkreślić więc jeszcze należy, że zebrany materiał dowodowy daje zupełną pewność, że oskarżony M. B. (1) w dniu 30 marca 2008 roku na terenie P. brał udział w bójce używając w jej trakcie noża, a w trakcie tej bójki jeden z jej uczestników doznał obrażeń ciała, które skutkowały jego zgonem. To, że oskarżony tego dnia posługiwał się nożem, by popełniać przestępstwa nie wynika tylko z zeznań M. K. , K. S. i B. S. (2) lecz również z zeznań A. S. , której bezpośrednio przed krytycznym zdarzeniem oskarżony groził nożem. Za czyn ten oskarżony został prawomocnie skazany wyrokiem Sądu Okręgowego w Legnicy z dnia 29 lutego 2016 roku w sprawie III K 41/14. Zważyć należy, że twierdzenia zawarte w apelacji obrońcy oskarżonego jakoby oskarżony w krytycznym czasie nie używał noża stoją w sprzeczności z zeznaniami wskazanych świadków, ale i z logicznym rozumowaniem jak i doświadczeniem życiowym. Z niekwestionowanych ustaleń dokonanych odnośnie czynu- za który oskarżony został już prawomocnie skazany- na szkodę A. S. oskarżony wtargnął do mieszkania D. K. (2) nie żeby grozić jego konkubinie lecz dlatego, że liczył na to , że będzie tam właśnie K. . Chciał już wówczas go pobić i w tym celu miał przy sobie nóż i w konsekwencji użył noża wobec A. S. . Gdy doszło już do zwarcia dwóch grup przestępczych oskarżony miałby nie użyć tego noża, którego zamierzał użyć poszukując D. K. (2) ? Byłoby to w logice działania oskarżonego zupełnie niewytłumaczalne. W ocenie Sądu Apelacyjnego w pełni wiarygodne są zeznania M. K. - uczestnika bójki, który widział jak oskarżony wraz z Ł. K. „dobijali” leżącego na ziemi K. nożami (k.2051). Dalej świadek ten zeznawał, że to właśnie oskarżony był najaktywniejszym uczestnikiem bójki używającym noża. Uzupełniają te zeznania twierdzenia K. S. , który zeznał, że to właśnie oskarżony winien ponieść odpowiedzialność za śmierć K. i który widział M. B. (1) blisko leżącego D. K. (2) . Świadek ten podaje nadto, że oskarżony kucał przy leżącym D. K. (2) i wymienia oskarżonego w gronie osób mających noże (k.2501-2503). Zeznania tych bezpośrednich świadków zdarzenia potwierdzają i uzupełniają konsekwentne zeznania B. S. (1) . Co prawda ten świadek nie był na miejscu zdarzenia, ale rozmawiał zaraz po zdarzeniu z S. G. przywódcą jednej z grup przestępczych biorącym udział w bójce. Świadek konsekwentnie przez cały czas kilkuletni postępowania stanowczo twierdzi , że G. mówił mu wówczas o tym jak oskarżony wielokrotnie uderzył nożem leżącego K. . Z uwagi na zgon S. G. nie był on przesłuchiwany w tym postępowaniu to co relacjonował po zdarzeniu można odtworzyć jedynie na podstawie zeznań osób, które z nim rozmawiały. Sąd I instancji dał wiarę zeznaniom B. S. (1) i przekonywująco to uzasadnił, jak również i to z jakich powodów G. przekazywał świadkowi prawdziwy przebieg zdarzeń. Tą ocenę w pełni akceptuje i podziela Sąd Apelacyjny. Podkreślić ponownie należy, że B. S. (1) nie miał najmniejszego powodu fałszywie obciążać oskarżonego kosztem S. G. , gdyż ten drugi już nie żył w czasie, gdy składał zeznania ten świadek. S. G. nie miał też powodów , by w dniu zdarzenia, niedługo po nim kłamać swojego kierowcę, wspólnika w handlu narkotykami. W zdarzeniu brała udział liczna grupa osób, zachowanie oskarżonego na pewno widziało wielu z nich i przebieg krytycznych zdarzeń w środowiskach obu grup przestępczych, które w nim brały udział musiał być doskonale znany. S. G. nie miał tym samym powodu , by podawać nieprawdziwy przebieg zdarzeń swojemu kierowcy jak mogłoby to hipotetycznie się zdarzyć, gdyby w zdarzeniu brało udział niewiele np. trzy, cztery osoby. Niezrozumiały jest zarzut apelacji obrońcy oskarżonego dotyczący uderzeń zadawanych D. K. (2) przez S. G. . W niniejszej sprawie oskarżony stanął pod zarzutem udziału w bójce podczas której używał noża, a na skutek tej bójki jeden z jej uczestników zginął. Takie też ustalenia poczynił Sąd I instancji. Z uwagi na to, że wielu uczestników bójki miało niebezpieczne narzędzia i co najmniej kilku z nich zadawało nimi uderzenia D. K. (2) w postępowaniu przygotowawczym nie zdołano ustalić, który konkretnie ze sprawców spowodował jego śmierć i tym samym nie przedstawiono żadnemu z uczestników bójki zarzutu zabójstwa. W toku tego postępowania z całą pewnością ustalono, że oskarżony uderzał nożem D. K. (2) podczas bójki, po której mężczyzna ten zmarł. Nie ma tym samym w niniejszej sprawie znaczenia ile konkretnie uderzeń nożem zadał inny uczestnik bójki S. G. . Nie podzielając zarzutów apelacji obrońcy oskarżonego z wyżej podanych względów uznać należało, że apelacja ta nie zasługuje na uwzględnienie. Apelacja prokuratora o rażącej łagodności orzeczonej kary okazała się częściowo zasadna. Skarżący prokurator wywodzi bowiem, że nawet najsurowsza sankcja przewidziana w paragrafie 3 przepisu art. 158 k.k. jest w przypadku oskarżonego rażąco łagodna. Podkreślając wszystkie okoliczności zarówno podmiotowe jak przedmiotowe skarżący nie dostrzega żadnych przemawiających na korzyść oskarżonego. Prokurator twierdzi również w apelacji, że zarówno dyrektywy współmierności kary do stopnia społecznej szkodliwości czynu jak i dyrektywy prewencji szczególnej wskazują, że jedynie sprawiedliwą karą za czyn oskarżonego będzie maksymalnie surowa kara uwzględniająca popełnienie czynu w warunkach wielokrotnej recydywy tj. kara 15 lat pozbawienia wolności. Wymienione w apelacji okoliczności obciążające mające wpływ na wymiar kary są oczywiste i faktycznie zaistniały. Rzeczywiście oskarżony w zdarzeniu miał rolę wiodącą, działał z zemsty, jest sprawcą zdemoralizowanym, wchodzącym w konflikty z prawem również i po krytycznym zdarzeniu. Nie sposób pominąć jednak i tego, że pokrzywdzony nie był bez wpływu na powstanie ostrego konfliktu między rywalizującymi między sobą grupami przestępczymi. Prokurator podkreśla, że D. K. (2) zamierzał zerwać z przestępczą działalnością, jego śmierć to uniemożliwiła. Z zebranego materiału dowodowego to zupełnie nie wynika. To D. K. (2) napadł na mieszkanie oskarżonego wraz z kilkoma zwołanymi członkami grupy przestępczej. M. B. (1) udało się wówczas uniemożliwić wtargnięcia do domu sprawcom napadu. W mieszkaniu przebywała razem z oskarżonym jego żona. Wszystko co nastąpiło potem to konsekwencja tego napadu. Pokrzywdzony na pewno w znacznym stopniu przyczynił się do zaistnienia krytycznego zdarzenia i nie był przypadkową jego ofiarą. Oskarżony zasługuje na bardzo surową karę i w ocenie Sądu Apelacyjnego taką karą, a równocześnie uwzględniającą wszystkie okoliczności podkreślone przez prokuratora jak i powyższą, będzie kara 10 lat pozbawienia wolności. Kara ta uwzględnia zarówno rodzaj i charakter naruszonego dobra, rozmiar wyrządzonej krzywdy, sposób i okoliczności popełnienia czynu, postać zamiaru oraz motywację oskarżonego. Kara ta uwzględni również cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma osiągnąć wobec sprawcy jak i w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Równocześnie w ocenie Sądu Apelacyjnego nie ma konieczności stosowania w niniejszej sprawie wobec oskarżonego instytucja wyznaczenia surowszych kryteriów i ograniczeń w zakresie stosowania warunkowego przedterminowego zwolnienia. Instytucja ta winna być stosowana wyjątkowo i tylko w szczególnie uzasadnionych wypadkach. W ocenie Sądu Apelacyjnego taki wypadek w niniejszej sprawie nie zachodzi. Istotą wyznaczenia surowszych wymogów warunkowego zwolnienia z art.77 par. 2 k.k. jest przede wszystkim potrzeba zadośćuczynienia poczuciu sprawiedliwości i to, by upływ czasu nie zmniejszył znaczenia kary w jej społecznym oddziaływaniu. Zarzut apelacji prokuratora w tym zakresie zawiera praktycznie okoliczności mające znaczenie dla prewencji indywidualnej. Tymczasem te okoliczności badać będzie przecież każdorazowo sąd penitencjarny rozpoznając w przyszłości ewentualne wnioski w przedmiocie warunkowego przedterminowego zwolnienia. Specyfika niniejszej sprawy, gdzie podczas krytycznego zdarzenia doszło do starcia dwóch grup przestępczych, a inicjatorem ciągu przestępczych wydarzeń był pokrzywdzony powoduje, że nie sposób uznać, że zachodzi tu „szczególnie uzasadniony przypadek” w rozumieniu art. 77 par. 2 k.k. Nie sposób również podzielić argumentacji prokuratora odnośnie wysokości orzeczonych przez Sąd I instancji nawiązek. Z argumentacji tej apelacji w powyższym zakresie wynika, że apelujący domaga się zadośćuczynienia od oskarżonego na rzecz bliskich denata za spowodowanie tej śmierci. Nie sposób podzielić tej argumentacji. Oskarżonemu nie postawiono zarzutu zabójstwa w niniejszej sprawie . Nie przypisano mu też takiego czynu zarówno w orzeczeniu Sądu I instancji, jak i nie był ten wyrok w tym kierunku skarżony przez prokuratora. Oskarżony podczas bójki używał noża, a dopiero konsekwencją tej bójki – której aktywnym uczestnikiem był również pokrzywdzony- był zgon D. K. (2) . Tym samym w ocenie Sądu Apelacyjnego orzeczone nawiązki uznać należało za stosowne, a apelację prokuratora w tym zakresie za niezasadną. Uwzględnienie wniosku prokuratora odnośnie rażącej łagodności kary pozbawienia wolności orzeczonej wobec oskarżonego przez Sąd I instancji, powoduje bezprzedmiotowość alternatywnego wniosku obrońcy oskarżonego, zarzucającego jakoby rażącą surowość tego orzeczenia. Zarzut obrońcy oskarżonego odnośnie zaliczeń okresów pozbawienia wolności oskarżonego poza granicami kraju, Sąd Apelacyjny uznał za wniosek w tym przedmiocie, który winien zostać rozpoznany przez Sąd I instancji. Tym bardziej jest to konieczne z tego względu, że oskarżony odbywał karę za granicą i niezbędne jest przed rozpoznaniem tego wniosku ujawnienie akt w przedmiocie ENA celem zbadania czy procedurę ENA wdrożono wobec oskarżonego w trakcie odbywania kary, czy też już po jej odbyciu. Nie jest bez znaczenia to, że spowoduje to równocześnie, że strona nie zostanie pozbawiona kontroli instancyjnej przy w ten sposób rozpoznawanym wniosku. O kosztach nieopłaconej obrony z urzędu w postępowaniu odwoławczym orzeczono na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. prawo o adwokaturze (Dz.U. z 2016 r., poz. 1579) oraz § 4 ust. 1 i § 4 ust. 1 oraz § 14 ust. 1 pkt 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U.2016.1714 z dnia 2016.10.08). Uwzględniając sytuację materialną i życiową oskarżonego, który nie ma żadnych możliwości zarobkowych, co wskazuje, że uiszczenie kosztów sądowych byłoby dla niego zbyt uciążliwe, orzeczenie o kosztach za postępowanie odwoławcze wydano na podstawie art.624§1 k.p.k. w zw. z art. 634 k.p.k. i art. 636§1 k.p.k. oraz art. 17 ustawy z dnia 23.06.1973r. o opłatach w sprawach karnych . SSA Bogusław Tocicki SSA Cezariusz Baćkowski SSO (del.do SA) Mariusz Wiązek