II AKA 287/15

Sygn. akt II AKa 287/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 4 grudnia 2015r. Sąd Apelacyjny w Warszawie II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSA – Ewa Plawgo Sędziowie: SA – Hanna Wnękowska (spr.) SO (del.) – Hubert Gąsior Protokolant: – sekr. sąd. Łukasz Jachowicz przy udziale pełnomocnika oskarżyciela subsydiarnego M. P. po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2015 r. sprawy T. G. ur. (...) w N. s. J. i K. zd. B. oskarżonego o przestępstwo z art. 286 § 1 k.k. na skutek apelacji, wniesionej przez pełnomocnika oskarżyciela subsydiarnego od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 25 maja 2015 r. sygn. akt XVIII K 240/14 zaskarżony wyrok uchyla i sprawę oskarżonego T. G. przekazuje Sądowi Okręgowemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. UZASADNIENIE Od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 25.05.2015r. uniewinniającego oskarżonego T. G. od popełnienia zarzucanego mu czynu, apelację wniósł pełnomocnik oskarżyciela subsydiarnego wnosząc o uchylenie tego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania. Sąd Apelacyjny zważył co następuje. Apelacja zasługuje na uwzględnienie. Nie można zgodzić się ze stanowiskiem Sądu Okręgowego , iż na przeszkodzie ustaleniu, że oskarżony w chwili zaciągania pożyczek u pokrzywdzonej działał z zamiarem ich niezwrócenia, stoi zakaz reformationis in peius określony w art. 443 § 1 k.p.k. Przypomnieć należy, że wyrokiem z dnia 4 listopada 2014r. Sąd Okręgowy skazał oskarżonego T. G. za czyn z art. 286 § 1 k.k. Przyczyną uchylenia tego wyroku przez Sąd Apelacyjny była sprzeczność między treścią wyroku a jego uzasadnieniem polegająca na tym, że Sąd w uzasadnieniu stwierdził, iż materiał dowodowy nie dostarczył potwierdzenia okoliczności jakoby oskarżony nie miał zamiaru zwrócić pieniędzy w czasie kiedy pokrzywdzona nimi rozporządzała ( str. 7 uzasadnienia ), a jednocześnie w oparciu o ten materiał dowodowy przypisał oskarżonemu popełnienie przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. , do którego znamion należy m.in. właśnie brak zamiaru wywiązania się z zaciągniętego zobowiązania pieniężnego. Sąd Apelacyjny stoi na stanowisku, że zakaz reformationis in peius określony w art. 443 k.p.k. , nie może mieć zastosowania do ustaleń poczynionych w uzasadnieniu poprzedniego uchylonego wyroku, jeśli pozostawały one w sprzeczności z treścią tegoż wyroku a sprzeczność ta była przyczyną jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania . Zakaz ten nie oznacza bowiem nakazu „wyboru ” spośród sprzecznych stanowisk wyrażonych w wyroku i jego uzasadnieniu, stanowiska korzystniejszego, przedstawionego w uzasadnieniu. Podkreślenia przy tym wymaga, że - jak stwierdził Sąd Najwyższy w , trafnie przywołanym w wywodach apelacji , wyroku z dnia 31.01.2013r II K.K. 70/12 – ustalenia faktyczne będące podstawą dokonywanej subsumpcji pod normy prawa karnego znajdują się w wyroku , nie zaś w pisemnym jego uzasadnieniu . Niezależnie od powyższego zwrócić należy uwagę , że Sąd Okręgowy poprzednio rozpoznający sprawę nie poczynił w uzasadnieniu wyroku niezbędnych ustaleń w zakresie zamiaru oskarżonego . Ustalenia takiego nie zawiera ani część uzasadnienia przedstawiająca tzw. ustalenia faktyczne ani część przedstawiająca rozważania Sądu. Zacytowana wyżej konstatacja Sądu odnosi się bowiem do oceny materiału dowodowego jako podstawy ustaleń w przedmiocie zamiaru oskarżonego. Nie stanowi ona – w ocenie Sądu Apelacyjnego – ustalenia faktycznego w rozumieniu przepisów kodeksu postępowania karnego a zatem nie stanowi punktu odniesienia implikującego granice dopuszczalnych zmian w warunkach obowiązywania zakazu reformationis in peius. Dostrzegając powyższe okoliczności Sąd Apelacyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 4.11.2014r. zalecił Sądowi Okręgowemu rozważenie, po przeprowadzeniu niezbędnych dowodów , całokształtu ujawnionych okoliczności i dokonanie na ich podstawie samodzielnych ustaleń w przedmiocie zamiaru oskarżonego. Z uzasadnienia tego w żadnym razie nie wynika , że przypomnienie o treści art. 443 k.p.k. miało na celu zasugerowanie Sądowi Okręgowemu, iż nie może poczynić ustaleń skutkujących przypisaniem oskarżonemu przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd Apelacyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania. Przy ponownym rozpoznaniu Sąd Okręgowy , uwzględniając uwagi poczynione wyżej, wykona zalecenia Sądu Apelacyjnego wskazane w uzasadnieniu wyroku z dnia 4.11.2014 r. Z powyższych względów Sąd Apelacyjny orzekł jak w wyroku.