II AKA 271/13

Sąd Apelacyjny w Warszawie rozpoznał sprawę dotyczącą oskarżonych R.O. o czyn z art. 156 § 3 k.k. (spowodowanie ciężkiego uszczerbku na zdrowiu skutkującego śmiercią) i A.O. o czyn z art. 162 § 1 k.k. (nieudzielenie pomocy). Sąd Okręgowy skazał R.O. na 3 lata pozbawienia wolności, a A.O. na 10 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania kary na 3 lata oraz grzywnę. Apelacje wnieśli obrońcy oskarżonych oraz prokurator. Obrońca R.O. zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych co do kwalifikacji prawnej czynu (wnosząc o zmianę na art. 157 § 1 w zw. z art. 155 k.k.) oraz rażącą niewspółmierność kary. Obrońca A.O. zarzucił obrazę prawa materialnego (art. 162 § 1 k.k.) i wniósł o uniewinnienie. Prokurator zarzucił rażącą niewspółmierność kary wymierzonej R.O. Sąd Apelacyjny nie podzielił żadnego z zarzutów. Utrzymał w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelacje za oczywiście bezzasadne. Uzasadnienie skupiło się na analizie dowodów potwierdzających winę R.O. w spowodowaniu śmierci poprzez pobicie, a także na prawidłowej interpretacji art. 162 § 1 k.k. w odniesieniu do obowiązku udzielenia pomocy przez A.O. Sąd odwoławczy uznał, że R.O. działał z zamiarem ewentualnym spowodowania ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, a obrażenia przez niego zadane, w połączeniu z aspiracją krwi i treści pokarmowych, stanowiły bezpośrednią przyczynę śmierci. W przypadku A.O. uznano, że przekręcenie pokrzywdzonego na bok nie stanowiło udzielenia pomocy, a powinna ona wezwać pogotowie. Sąd odwoławczy nie dopatrzył się rażącej niewspółmierności orzeczonych kar.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający