II AKA 27/22

Sąd Apelacyjny w Warszawie rozpoznał apelacje prokuratora oraz pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego skierowane przeciwko wyrokowi Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 25 sierpnia 2021 roku (sygn. akt XII K 47/19), którym uniewinniono oskarżoną P. B. od zarzucanych jej czynów z art. 270 § 1 k.k. w zb. z art. 297 § 1 k.k. w zb. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. oraz innych przepisów. Apelujący zarzucali przede wszystkim błędy w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mające wpływ na jego treść, w tym błędne ustalenie braku zamiaru wyłudzenia, braku podrobienia dokumentacji lub świadomości jej podrobienia, a także błędne ustalenia dotyczące realizacji projektu i zbycia nieruchomości. Sąd Apelacyjny, rozpoznając apelacje łącznie, uznał je za niezasadne. Sąd odwoławczy podkreślił, że zarzut błędu w ustaleniach faktycznych wymaga wykazania braku oparcia ustaleń na dowodach lub sprzeczności toku rozumowania sądu z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. W ocenie Sądu Apelacyjnego, Sąd Okręgowy prawidłowo ocenił zebrany materiał dowodowy, w tym wyjaśnienia oskarżonej, i nie znalazł podstaw do przypisania jej winy. Sąd odwoławczy szczegółowo odniósł się do zarzutów dotyczących podrobionej dokumentacji, wskazując na brak dowodów na świadomość oskarżonej co do jej sfałszowania. Odnosząc się do zarzutów dotyczących realizacji projektu i zbycia nieruchomości, sąd wskazał na nieostateczność decyzji administracyjnych oraz na fakt, że projekt był realizowany przez wiele osób. Sąd Apelacyjny stwierdził, że zachowanie oskarżonej nie wyczerpało znamion przestępstw z art. 300 § 2 k.k., gdyż nie udowodniono, aby działała w celu udaremnienia wykonania orzeczenia sądu lub innego organu państwowego, a decyzja zobowiązująca do zwrotu dotacji została prawomocnie uchylona przed zbyciem nieruchomości. W konsekwencji, Sąd Apelacyjny utrzymał w mocy zaskarżony wyrok uniewinniający i obciążył Skarb Państwa kosztami procesu.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający