II AKa 265/21

Sygn. akt: II AKa 265/21 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 16 września 2022 r. Sąd Apelacyjny w Katowicach w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący SSA Robert Kirejew (spr.) Sędziowie SA Wojciech Paluch SO del. Piotr Mika Protokolant Magdalena Golyszny przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Katowicach Beaty Książek-Nowickiej po rozpoznaniu w dniach 7 kwietnia 2022 r., 7 lipca 2022 r. oraz 16 września 2022 r. sprawy 1. A. G. (1) c. J. i K. , ur. (...) w S. oskarżonej z art. 258 § 3 k.k. ; art. 204 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. ; 2. Z. J. s. J. i I. , ur. (...) w W. oskarżonego z art. 258 § 3 k.k. ; art. 204 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. ; art. 160 § 1 k.k. ; 190 § 1 k.k. ; 217 § 1 k.k. ; art. 197 § 2 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. ; 3. J. K. ( K. ) c. M. i H. , ur. (...) w J. oskarżonej z art. 258 § 1 k.k. ; art. 204 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. ; 4. A. N. (1) s. A. i L. , ur. (...) w S. oskarżonego z art. 189a § 1 k.k. ; 5. G. S. s. Z. i I. , ur. (...) w C. oskarżonego z art. 258 § 1 k.k. ; art. 204 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. ; 6. A. G. (2) ( G. ) s. H. i A. , ur. (...) w S. oskarżonego z art. 258 § 1 k.k. ; art. 204 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. ; 7. Ł. M. ( M. ) s. K. i M. , ur. (...) w B. oskarżonego z art. 258 § 1 k.k. ; art. 204 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. ; na skutek apelacji prokuratora i obrońców od wyroku Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 9 marca 2021 roku, sygn. akt XXI K 89/20 1. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że: -. - jako podstawę wymiaru kary za przestępstwo przypisane oskarżonemu Z. J. w punkcie 11 przyjmuje przepis art. 197 § 2 k.k. w miejsce omyłkowo powołanego przepisu art. 192 § 2 k.k. ; - uchyla rozstrzygnięcia z punktów 18 i 19; - na mocy art. 63 § 1 k.k. zalicza na poczet kary pozbawienia wolności orzeczonej wobec oskarżonej J. K. okres jej zatrzymania i tymczasowego aresztowania w niniejszej sprawie od dnia 28 marca 2019 r. od godz. 19:40, do dnia 25 października 2019 r. do godz. 15:00; - w opisach czynów przypisanych oskarżonemu G. S. w punktach 22 i 23 jako początek okresu popełnienia przestępstw przyjmuje grudzień 2018 roku; - w opisie czynu przypisanego oskarżonemu A. G. (2) w punkcie 28 jako końcową datę popełnienia przestępstwa przyjmuje dzień 19 grudnia 2018 roku; - uchyla rozstrzygnięcie zawarte w punkcie 30 i uniewinnia oskarżonego Ł. M. od popełnienia przestępstwa zarzucanego mu w punkcie VII.1 części wstępnej zaskarżonego wyroku, wydatkami w tym zakresie obciążając Skarb Państwa; - z opisu czynu przypisanego oskarżonemu Ł. M. w punkcie 31 eliminuje sformułowanie: „w ramach zorganizowanej grupy przestępczej”; - uchyla rozstrzygnięcie zawarte w punkcie 32; - w miejsce rozstrzygnięć z punktów 33 i 34 na mocy art. 69 § 1 k.k. i art. 70 § 1 k.k. warunkowo zawiesza wykonanie kary pozbawienia wolności orzeczonej wobec oskarżonego Ł. M. w punkcie 31 na okres próby wynoszący 3 (trzy) lata i na mocy art. 73 § 1 k.k. oraz art. 72 § 1 pkt 1 k.k. oddaje go w okresie próby pod dozór kuratora i zobowiązuje go do informowania kuratora o przebiegu okresu próby; - w punkcie 36 w miejsce zwolnienia wszystkich oskarżonych z obowiązku ponoszenia wydatków zasądza na rzecz Skarbu Państwa od oskarżonych A. G. (1) i Z. J. wydatki postępowania przygotowawczego i postępowania przed sądem I instancji, zwalniając pozostałych oskarżonych z obowiązku ponoszenia tych wydatków w częściach przypadających od każdego z nich; 2. w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; 3. zasądza od Skarbu Państwa (Sądu Okręgowego w Katowicach) na rzecz adw. A. N. (2) kwotę 885,60 (osiemset osiemdziesiąt pięć i 60/100) złotych oraz na rzecz adw. K. K. kwotę 1.033,20 (jeden tysiąc trzydzieści trzy i 20/100) złotych, w tym VAT wg stawki 23%, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu odwoławczym oskarżonym A. N. (1) i G. S. ; 4. zasądza na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze: - od oskarżonej A. G. (1) tytułem wydatków kwotę 3,- (trzy) złote oraz opłatę w kwocie 3.400,- (trzy tysiące czterysta) złotych, - od oskarżonego Z. J. tytułem wydatków kwotę 57,33 (pięćdziesiąt siedem i 33/100) złotych oraz opłatę w kwocie 3.400,- (trzy tysiące czterysta) złotych, zwalniając pozostałych oskarżonych od kosztów sądowych postępowania odwoławczego i obciążając tymi wydatkami w częściach od nich przypadających Skarb Państwa. SSO del. Piotr MikaSSA Robert KirejewSSA Wojciech Paluch UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II AKa 265/21 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 10 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 9 marca 2021 r., sygn. akt XXI K 89/20. 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.1.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☒ w części ☐ co do winy ☒ co do kary ☒ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.1.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☒ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k. , chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 1.5. Ustalenie faktów 1.1.3. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.1.1. J. K. Sytuacja majątkowa oskarżonej nie pozwala jej na uiszczenie wydatków postępowania przygotowawczego i przed sądem I instancji oraz kosztów sądowych za II instancję. Informacja o dochodach z systemu teleinform. Min. Fin. 3477 Kwestionariusz wywiadu środowiskowego kuratora 3496 2.1.1.2. A. N. (1) Sytuacja majątkowa oskarżonego nie pozwala mu na uiszczenie wydatków postępowania przygotowawczego i przed sądem I instancji oraz kosztów sądowych za II instancję. Informacja o dochodach z systemu teleinform. Min. Fin. 3478 Kwestionariusz wywiadu środowiskowego kuratora 3486-3488 2.1.1.3. G. S. Sytuacja majątkowa oskarżonego nie pozwala mu na uiszczenie wydatków postępowania przygotowawczego i przed sądem I instancji oraz kosztów sądowych za II instancję. Informacja o dochodach z systemu teleinform. Min. Fin. 3479 Kwestionariusz wywiadu środowiskowego kuratora 3538-3540 (fax), 3562-3564 (oryginał) 2.1.1.4. Ł. M. Sytuacja majątkowa oskarżonego nie pozwala mu na uiszczenie wydatków postępowania przygotowawczego i przed sądem I instancji oraz kosztów sądowych za II instancję. Informacja o dochodach z systemu teleinform. Min. Fin. 3481 Kwestionariusz wywiadu środowiskowego kuratora 3531-3533 1.1.4. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.2.1. A. G. (1) Sytuacja majątkowa oskarżonej nie pozwala jej na uiszczenie wydatków postępowania przygotowawczego i przed sądem I instancji oraz kosztów sądowych za II instancję. Informacja o dochodach z systemu teleinform. Min. Fin. 3475 Kwestionariusz wywiadu środowiskowego kuratora 3517 2.1.2.2. Z. J. Sytuacja majątkowa oskarżonego nie pozwala mu na uiszczenie wydatków postępowania przygotowawczego i przed sądem I instancji oraz kosztów sądowych za II instancję. Informacja o dochodach z systemu teleinform. Min. Fin. 3476 Kwestionariusz wywiadu środowiskowego kuratora 3514 1.6. Ocena dowodów 1.1.5. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 2.1.1.1 Informacja o dochodach z systemu teleinform. Min. Fin. Uzyskana z systemu teleinformatycznego ministra właściwego do spraw finansów publicznych za pośrednictwem portalu informatycznego Ministerstwa Sprawiedliwości informacja o dochodach J. K. w 2020 roku nie budzi wątpliwości co do rzetelności zawartych w niej danych i obrazuje, że oskarżona J. K. była w stanie uzyskać jedynie niewielki dochód po tym, jak w 2019 r. przestała pracować w klubie nocnym (...) w C. prowadzonym przez A. G. (1) i Z. J. . 2.1.1.2 Informacja o dochodach z systemu teleinform. Min. Fin. Nie ma podstaw do podważania informacji uzyskanej z systemu teleinformatycznego ministra właściwego do spraw finansów publicznych o śladowym jedynie dochodzie oskarżonego A. N. (1) w 2020 roku. Żadne inne dowody również nie wskazywały, aby był on osobą majętną lub uzyskującą znaczące dochody. Kwestionariusz wywiadu środowiskowego kuratora Informacje uzyskane przez kuratora sądowego w drodze wywiadu środowiskowego pochodziły w głównej mierze od kuzynki A. N. (1) , która umożliwiła mu zamieszkanie wraz z nią i jej mężem pod adresem wskazanym w wywiadzie, po zakończeniu odbywania przez oskarżonego długoletniej kary pozbawienia wolności. Z danych przekazanych przez kuzynkę wynika, że oskarżony A. N. (1) nie posiadał wartościowych składników majątkowych, a dochody uzyskiwał z podejmowanych prac dorywczych. Wziąwszy pod uwagę, że od 19 maja 2022 r. A. N. (1) ponownie przebywa w jednostce penitencjarnej (wydruk z systemu NOE-SAD k. 3512), należy uznać za wykazaną omawianymi tu dowodami niemożność uiszczenia przez tego oskarżonego przypadających od niego wydatków postępowania przygotowawczego i pierwszoinstancyjnego oraz kosztów sądowych postępowania odwoławczego w tej sprawie. 2.1.1.3 Informacja o dochodach z systemu teleinform. Min. Fin. Uzyskaną z systemu teleinformatycznego ministra właściwego do spraw finansów publicznych informację, że oskarżony G. S. nie składał deklaracji podatkowych za 2020 rok, należy uznać za miarodajną. Pozostaje to w zgodzie z ustaleniami kuratora sądowego przeprowadzającego wywiad środowiskowy, że oskarżony utrzymuje się z zasiłku pielęgnacyjnego wypłacanego w związku z opieką nad niepełnosprawnym synem, co nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych i nie wymaga składania deklaracji podatkowych. Kwestionariusz wywiadu środowiskowego kuratora Nie ma podstaw do kwestionowania ustaleń kuratora sądowego, który przeprowadził wywiad środowiskowy dotyczący oskarżonego G. S. , stwierdzając m.in., że oskarżony, po tym jak w 2019 roku pracował "w agencji towarzyskiej jako kierowca", nie uzyskiwał już innych dochodów poza zasiłkiem pielęgnacyjnym wypłacanym przez ZUS w związku z opieką nad dorosłym, niepełnosprawnym synem. 2.1.1.4 Informacja o dochodach z systemu teleinform. Min. Fin. Informacji o dochodach oskarżonego Ł. M. pochodząca z systemu teleinformatycznego ministra właściwego do spraw finansów publicznych, wykazująca roczny dochód oskarżonego za 2020 rok w kwocie nieznacznie przekraczającej 11.000 złotych nie nasuwa poważniejszych wątpliwości co do swej miarodajności. Kwestionariusz wywiadu środowiskowego kuratora Dane przekazane sądowi przez kuratora sądowego po przeprowadzeniu wywiadu środowiskowego odnośnie do oskarżonego Ł. M. , obrazujące m.in. niełatwą sytuację majątkową jego rodziny i uzyskiwanie przezeń niewielkiego dochodu z prowadzonej działalności taksówkarskiej oraz rozważanie zmiany sposobu zarobkowania, jawią się jako rzetelne i korespondują z ogólną sytuacją branży taksówkarskiej w 2020 roku. 1.1.6. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu 2.1.2.1 Informacja o dochodach z systemu teleinform. Min. Fin. Z informacji tej wynika, że oskarżona A. G. (1) w 2020 r. osiągnąć miała dochód jedynie w wysokości 1,93 zł. Nie jest to miarodajne, gdyż wynikało z deklaracji i rozliczeń podatkowych przedstawianych organom podatkowym przez samą oskarżoną, a z danych zawartych w aktach sprawy wynikało, że oskarżona wraz z Z. J. osiągali znaczące przychody i dochody z prowadzonej działalności oraz dysponowali majątkiem w postaci nieruchomości i wartościowych samochodów. 2.1.1.1 Kwestionariusz wywiadu środowiskowego kuratora Jak ustalił kurator sądowy, oskarżona J. K. obecnie nie przebywa już pod adresem wskazanym w toku postępowania w niniejszej sprawie jako jej miejsce zamieszkania, wobec czego kurator nie był w stanie przeprowadzić wywiadu środowiskowego, obejmującego m.in. ustalenia o aktualnych dochodach oskarżonej i ich źródłach. 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 3.1. Zarzut z punktu 1 apelacji obrońcy oskarżonych A. G. (1) i A. G. (2) : obrazy przepisów prawa materialnego, a to art. 258 k.k. poprzez błędną wykładnię w drodze przyjęcia, iż zachowanie oskarżonych wyczerpało znamiona stypizowane w tymże przepisie. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzut ten nie został podniesiony w pełni trafnie, gdyż - jak wynika z uzasadnienia środka odwoławczego wniesionego przez adw. D. A. oraz zarzutu ujętego w punkcie 6 tiret pierwsze tejże apelacji - obrońca kwestionuje w głównej mierze zasadność dokonania przez sąd I instancji ustaleń faktycznych o istnieniu zorganizowanej grupy przestępczej w okresie od co najmniej lutego 2017 r., którą stworzyła i kierowała wraz z Z. J. A. G. (1) , a do której należał m.in. A. G. (2) . Do zarzutu błędnych ustaleń faktycznych w tym zakresie sąd odwoławczy odniesie się przy omawianiu zasadności uchybień podniesionych w punkcie 6 tego środka odwoławczego. W tym miejscu wypada jedynie zauważyć, że przy takich ustaleniach faktycznych, jakie poczynił w tej sprawie sąd meriti, tj. że we wskazanym okresie istniała założona i kierowana przez oskarżoną A. G. (1) oraz oskarżonego Z. J. , licząca co najmniej 3 członków grupa osób, wykazująca cechy trwałości, hierarchiczności oraz wewnętrznego i zewnętrznego zorganizowania, skoncentrowana wokół prowadzenia działalności klubu nocnego (...) w C. przy ul. (...) , w którym z założenia czerpano korzyści majątkowe z uprawiania prostytucji przez zaangażowane tam do tego celu kobiety, zakwalifikowanie czynu przypisanego oskarżonej A. G. (1) w punkcie 1 wyroku jako występku z art. 258 § 3 k.k. , zaś czynu przypisanego oskarżonemu A. G. (2) w punkcie 27 tegoż orzeczenia jako przestępstwa z art. 258 § 1 k.k. jawi się jako w pełni prawidłowe i nie naruszające norm prawa materialnego, w szczególności art. 258 k.k. przy subsumpcji ustalonego stanu faktycznego pod ten przepis prawa karnego. Sąd I instancji w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia (k. 31-32 formularza uzasadnienia) zaprezentował analizę cech pozwalających na przyjęcie istnienia zorganizowanej grupy przestępczej w rozumieniu art. 258 k.k. oraz wskazał wymogi stwierdzenia przynależności do tej grupy przez daną osobę. Przywołał dotyczące tych kwestii poglądy doktryny oraz judykatury zakładające konieczność wykazania, że taka grupa, złożona z co najmniej trzech osób, posiadała wyraźną strukturę z istniejącymi powiązaniami organizacyjnymi, elementami hierarchicznego podporządkowania przy akceptowaniu celów jej działania, tj. planowanych tudzież popełnianych przestępstw czy też jednego przestępstwa trwałego, przy określonych zasadach podziału bezprawnie uzyskanych korzyści, a także nie wymaganym wysokim stopniu jej zorganizowania, lecz koniecznym elemencie pewnej stałości funkcjonowania oraz świadomości jej członków, w czym uczestniczą. Przedstawione przez sąd meriti rozważania prawne dotyczące pojęcia "zorganizowanej grupy przestępczej" trzeba uznać za prawidłowe i nie mogące świadczyć o obrazie przepisów prawa materialnego, tj. art. 258 § 1 i 3 k.k. , przy wykładni znamion występków określonych w tych przepisach. Pozostawały one też w zasadniczej zgodności z obszernie przytaczanymi poglądami z licznych orzeczeń sądowych wskazanych w uzasadnieniu omawianej apelacji, w tym również podkreślającymi potrzebę odróżniania zorganizowanej grupy przestępczej od innych zjawisk polegających na popełnianiu razem przestępstwa przez wiele osób - np. przez grupę luźniej powiązaną, określaną mianem "szajki" czy przez osoby połączone więzami towarzyskimi bądź rodzinnymi tudzież popełniającymi razem przestępstwa w ramach różnych form przestępczego współdziałania. Sąd I instancji w należytym stopniu uwzględnił przy orzekaniu dystynkcje pomiędzy tymi różnymi formami ludzkiej kooperacji przy popełnianiu przestępstw i prawidłowo zakładał wymóg stwierdzenia istotnego stopnia zorganizowania przestępczego przedsięwzięcia dla możliwości przyjęcia brania udziału w zorganizowanej grupie przestępczej, o której mowa w art. 258 k.k. Nie można natomiast zgodzić się ze stanowiskiem apelującego, jakoby niezbędnymi, konstytutywnymi cechami każdej grupy przestępczej w rozumieniu art. 258 k.k. były wszystkie elementy wymieniane przykładowo w orzeczeniach sądowych dotyczących tematyki zorganizowanej grupy przestępczej jako możliwe przejawy jej funkcjonowania, jak np. wyszukiwanie miejsc dla przechowywania łupu (wyrok S.A. w Krakowie z dnia 5 czerwca 2002 r., sygn. II AKa 123/02, LEX nr 57030) czy jednoczący członków grupy cel zdobywania środków na utrzymanie, alkohol i rozrywki (wyrok S.A. w Lublinie z dnia 23 lipca 2002 r., sygn. II AKa 148/01, LEX nr 77481). Niewątpliwie natomiast grupa przestępcza, w której udział przez daną osobę spełnia znamiona występku z art. 258 § 1 k.k. , a założenie lub kierowanie nią - z art. 258 § 3 k.k. , winna być powołana do życia przed popełnianiem przestępstw stanowiących jej cel i cechować się wewnętrznym zorganizowaniem oraz pewną stałością reguł funkcjonowania (tak zasadnie przyjęto m.in. w wyroku S.A. w Krakowie z dnia 20 lutego 2019 r., sygn. akt II AKa 190/18; por. V. Konarska-Wrzosek, Współdziałanie przestępne a popełnienie przestępstwa w ramach zorganizowanych struktur przestępczych, w: P. Góralski (red.), Przeciwdziałanie i zwalczanie przestępczości zorganizowanej oraz recydywistycznej, IW EuroPrawo 2022, s. 58-66). Rozpoznający tę sprawę sąd I instancji prawidłowo interpretował cechy niezbędne dla przyjęcia, że istniała zorganizowana grupa przestępcza, nie naruszając w tym zakresie przepisów prawa materialnego. Dlatego pierwszy z zarzutów odwoławczych obrońcy oskarżonych A. G. (1) i A. G. (2) nie mógł zostać uwzględniony przez sąd odwoławczy. Wniosek O zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonych od zarzucanych im czynów, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego w Katowicach i przekazanie sprawy temuż Sądowi do ponownego rozpoznania. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Sam zarzut odwoławczy był nietrafny, nie można więc było w oparciu o niego przychylić się do sformułowanych alternatywnie wniosków odwoławczych obrońcy oskarżonych A. G. (1) i A. G. (2) . 3.2. Zarzut z punktu 2 apelacji obrońcy oskarżonych A. G. (1) i A. G. (2) : obrazy przepisów prawa materialnego, a to art. 204 § 2 k.k. poprzez błędną wykładnię w drodze przyjęcia, iż zachowanie oskarżonych wyczerpało znamiona stypizowane w tymże przepisie. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzut nie był zasadny. Także w tym przypadku, jak wynika z uzasadnienia środka odwoławczego, apelujący w znacznej mierze kwestionuje ustalenia faktyczne sądu I instancji prowadzące do przypisania oskarżonym popełnienia przestępstw z art. 204 § 2 k.k. Do tego aspektu zarzutu sąd odwoławczy odniesie się przy omawianiu zarzutu podniesionego w punkcie 6 apelacji obrońcy oskarżonych A. G. (1) i A. G. (2) . Obrazy przepisu prawa materialnego tj. art. 204 § 2 k.k. obrońca dopatruje się w nieuwzględnieniu okoliczności, że w rozpatrywanych przypadkach dochodziło do świadczenia wzajemnego w postaci wynajęcia pokoju w lokalu przy ul. (...) w C. i uzyskane w ten sposób przez oskarżoną A. G. (1) środki, z których następnie opłacany był m.in. oskarżony A. G. (2) , nie mogą stanowić korzyści majątkowych czerpanych z prostytucji innych osób. Stanowisko to nie jest trafne. Przede wszystkim opiera się ono na pochodzącym z przedwojennego orzecznictwa Sądu Najwyższego wyraźnym rozgraniczaniu przestępstw sutenerstwa i kuplerstwa uregulowanych w odrębnych artykułach 208 i 209 Kodeksu karnego z 1932 r. W aktualnym stanie prawnym udostępnianie innej osobie np. pokoju, w którym uprawiać będzie prostytucję kwalifikowane byłoby, po wypełnieniu także znamion strony podmiotowej tego występku, jako przestępstwo z art. 204 § 1 k.k. , które w przypadku wyczerpania jednocześnie znamion przestępstwa czerpania korzyści majątkowych z cudzej prostytucji, w myśl zgodnych poglądów wyrażanych w orzecznictwie i doktrynie, stanowiłoby czyn współukarany uprzedni w stosunku do przestępstwa z art. 204 § 2 k.k. Zauważyć jednak wypada, że w swych wyjaśnieniach oskarżona A. G. (1) (k. 404-405 t. III, k. 2552 t. XIII), a także oskarżony Z. J. (k. 362 t. II,) oraz J. K. (k. 370 t. II) wskazywali, że owe pokoje wynajmowane miały być klientom klubu nocnego (...) , a nie kobietom świadczącym tam usługi seksualne. Nie może więc być mowy w tych przypadkach o przyjmowaniu zapłaty od osób parających się tam prostytucją za udzielenie im jakiegoś zgodnego z prawem świadczenia wzajemnego. Ponadto z wiarygodnych dowodów z licznych zeznań przesłuchanych w tej sprawie świadków, wymienionych szczegółowo na str. 2-3 pisemnego uzasadnienia zaskarżonego wyroku, wynikało bezsprzecznie, że opłaty za pokoje udostępniane w klubie (...) stanowiły w rzeczywistości zapłatę za świadczone przez prostytuujące się tam kobiety usługi seksualne. Były one następnie dzielone, według zasad wcześniej narzuconych przez osoby prowadzące klub, na części przypadające właścicielom lokalu, prostytutce, a także ewentualnie taksówkarzowi, który przywiózł danego klienta. W myśl tych dowodów nie ulegało wątpliwości, że znaczna część opłat inkasowanych od klientów w lokalu przy ul. (...) w C. przez osoby prowadzące ten klub, w tym "opłaty za udostępniane pokoje" czy także znacznie zawyżone ceny podawanych tam drinków zawierały w sobie w istocie zapłatę za usługi seksualne wykonywane tam przez związane z klubem prostytutki, a bez tych usług nie byłyby tam uiszczane przez klientów tak wysokie świadczenia pieniężne. Osoby uzyskujące w ten sposób środki finansowe, mające świadomość, że pochodzą one z zapłaty za odbywającą się tam prostytucję, przy czym ze wskazanych dowodów wynika, że świadomość ta była powszechna i z pewnością obejmowała osoby zatrudnione w klubie oraz współpracujących z nim taksówkarzy, dopuszczały się czerpania korzyści z uprawiania prostytucji przez inną osobę w rozumieniu art. 204 § 2 k.k. Nie mógł zmienić tej prawnej oceny fakt, że od prostytuujących się tam kobiet A. G. (1) odbierała na wstępie pisemne oświadczenia, że nie będą uprawiać prostytucji w tym lokalu, skoro z licznych zgodnych relacji świadków, na które powołał się sąd I instancji, wynikało, że było to tylko oświadczenie pro forma , składane na wypadek zainteresowania się działalnością klubu przez organy ścigania, a jednocześnie celem i ekonomicznym sensem całej działalności prowadzonej pod kierownictwem A. G. (1) i Z. J. w klubie nocnym (...) w C. było uzyskiwanie korzyści majątkowych z uprawianej tam prostytucji. Z przytoczonych względów sąd odwoławczy nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutu obrazy przepisu art. 204 § 2 k.k. przez Sąd Okręgowy w Katowicach, który rozpoznał niniejszą sprawę w I instancji. Wniosek O zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonych od zarzucanych im czynów, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego w Katowicach i przekazanie sprawy temuż Sądowi do ponownego rozpoznania. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Sąd II instancji nie znalazł podstaw do przychylenia się do tego zarzutu odwoławczego, nie było więc powodów do zmiany bądź uchylenia zaskarżonego wyroku na tej podstawie. 3.3. Zarzut z punktu 3 apelacji obrońcy oskarżonych A. G. (1) i A. G. (2) : obrazy przepisów postępowania, mogącej mieć wpływ na treść orzeczenia, a to: art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez ich niezastosowanie, polegające na nieuwzględnieniu w procesie kształtowania przekonania sądu wszystkich przeprowadzonych dowodów, tu - istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy wyjaśnień oskarżonych, zeznań świadków, nagrania (k. 1883-1887), wskazujących na nieczerpanie przez oskarżonych korzyści majątkowej z cudzej prostytucji, niepopełnienia przez oskarżonych zarzucanych im czynów. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Sąd odwoławczy uznał ten zarzut za niezasadny. Po przeprowadzeniu kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku Sąd Apelacyjny stwierdził, że sąd I instancji przy dokonywaniu oceny dowodów zgromadzonych w toku niniejszego postępowania nie dopuścił się podnoszonej przez apelującego obrazy przepisów art. 7 k.p.k lub art. 410 k.p.k. mogącej mieć wpływ na treść wydanego orzeczenia. Sąd meriti uwzględniał bowiem przy orzekaniu całokształt zebranego w tej sprawie materiału dowodowego - zgodnie z dyspozycją przepisu art. 410 k.p.k. , który nie wymaga czynienia ustaleń faktycznych w oparciu o dokładnie wszystkie zebrane dowody, a jedynie nakazuje ich ogół poddać prawidłowej ocenie. Taką ocenę, obejmującą całość istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy dowodów, przeprowadził sąd I instancji i jawi się ona jako wnikliwa oraz wszechstronna, nie uchybiająca zasadom logicznego rozumowania oraz pozostająca w zgodzie ze wskazaniami płynącymi z doświadczenia życiowego, przez co nie naruszała reguł swobodnej, sędziowskiej oceny dowodów ujętych w art. 7 k.p.k. Słusznie sąd okręgowy nie dał wiary, poza niewielką częścią zawierającą formalne aspekty działalności klubu (...) w C. , wyjaśnieniom oskarżonych A. G. (1) i Z. J. , a także wyjaśnieniom pozostałych oskarżonych, w których zaprzeczali popełnieniu zarzucanych im czynów, a w szczególności negowali czerpanie przez siebie korzyści majątkowych z prostytucji uprawianej przez kobiety związane z funkcjonującym tam klubem nocnym. Trafnie za niewiarygodne uznano wyjaśnienia oskarżonej A. G. (1) (złożone w tej sprawie po raz pierwszy w dniu 2 kwietnia 2019 r. - k. 401-407 t. III oraz zgodne z nimi kolejne wyjaśnienia oskarżonej przedstawiane w toku tego postępowania), w których twierdziła, że zajmowała się jedynie legalną działalnością polegającą na prowadzeniu drink-baru i wynajmie pokoi na godziny, wskazując na podpisywane przez zatrudnione tam kobiety oświadczenia, że nie będą do klubu (...) przynosić narkotyków oraz uprawiać tam prostytucji. Jak już wspomniano w poprzednim punkcie formularza tego uzasadnienia, sąd I instancji zasadnie uznał, wbrew twierdzeniom oskarżonej, że oświadczenia te w odniesieniu do prostytucji były fikcyjne i miały stanowić jedynie zabezpieczenie dla osób prowadzących ten lokal przed ewentualnym wszczęciem przeciwko nim postępowania karnego. O pozorności tych oświadczeń zgodnie i przekonująco zeznawało wiele osób. I tak np. zeznająca w postępowaniu przygotowawczym J. Ł. , konsekwentnie opisująca, co działo się w klubie (...) w C. , wskazała m. in. (k. 22 t. I): "Ja też musiałam podpisać oświadczenie o zakazie świadczenia w lokalu płatnych usług seksualnych, co tak naprawdę miało za cel ochronę interesów właścicieli lokalu, bo przecież głównie Agencja funkcjonowała na usługach polegających na świadczeniu płatnych usług seksualnych przez pracujące tam dziewczyny". Podobnie zeznawała P. Z. (k. 44 t. I): "...byłam tylko instruowana ustnie przez Z. i A. , co mam robić jako hostessa a później jako prostytutka. Oni też powiedzieli mi, że jak przyjdzie policja do klubu na kontrolę, to mam powiedzieć, że pracuję jako hostessa i sprzedaję alkohol klientom, na pokojach natomiast robię masaż klientowi, zabronione było mówić, że świadczę w tym klubie usługi seksualne, miałam po prostu <palić głupa>". O podpisywanym oświadczeniu zeznawała też np. B. J. (k. 288-289 t. II), wskazując przy tym, że zatrudniając się w tej Agencji jako hostessa i masażystka erotyczna wiedziała, że będzie musiała tam pracować również jako prostytutka i godziła się z tym. Świadek W. G. także zeznała (k. 331-332 t. II): "Nie jest tajemnicą, że idąc do pokoju z klientem idziemy w celu uprawiania seksu, chociaż oficjalnie mówi się, że to usługi masażu". Podobne stanowiska znajdowały się w depozycjach A. A. S. Z. , H. G. , K. H. (która np. podała w dwóch następujących po sobie zdaniach w swych zeznaniach k. 856 t.V: "...podpisywałam natomiast taką kartkę, że na terenie klubu nie będę uprawiać nierządu oraz zażywać narkotyków. Opłata za świadczenie usług seksualnych wynosiła na terenie klubu 270 zł za godzinę, z czego 200 zł było dla mnie a 70 zł było zostawiane w klubie jako wynajem pokoju), D. P. , A. T. czy G. K. . Za niewiarygodnością wyjaśnień oskarżonej A. G. (1) przemawiało też podawanie np., że w ramach "usług hotelowych" klienci płacili tylko za wynajem pokoju i były to kwoty 50 złotych za godzinę, podczas gdy w zeznaniach wszystkich innych osób wypowiadających się na ten temat podawane były kwoty 200 lub 270 złotych za godzinę oraz opisywane były ścisłe zasady podziału tego dochodu między właścicieli lokalu, kobietę wykonującą usługę oraz ewentualnie taksówkarza dowożącego i czekającego na klienta. Nie sposób było dać wiary A. G. (1) , gdy całkowicie nielogicznie wyjaśniała o wypchnięciu J. Ł. za drzwi lokalu przez Z. J. : "Nie wiem, co się z nią za tymi drzwiami stało, na pewno nie to, co ona mówi", zaznaczając przy tym, że przebieg zajścia wewnątrz lokalu widziała na nagraniu z monitoringu, jednak już nie posiada tego nagrania. Sąd I instancji, mając na uwadze przytoczone okoliczności, a także wymowę całości zgromadzonego materiału dowodowego w pełni trafnie nie oparł swych ustaleń faktycznych w zakresie istoty czynów objętych aktem oskarżenia na wyjaśnieniach A. G. (1) oraz pozostałych oskarżonych, chociaż odnotować trzeba, że Z. J. , wbrew depozycjom A. G. (1) , w niektórych drobnych kwestiach potwierdzał tezy oskarżenia, wyjaśniając np. (k. 359-363 t. II) w odniesieniu do zdarzenia na szkodę J. Ł. , że wyrzucając ją z lokalu popchnął ją, ale nie wie, czy spadła ze schodów, a gdy siedziała na placu przed klubem i nie reagowała na jego polecenia aby stamtąd poszła, wyciągnął ją za pasek od spodni poza plac. Wyjaśnił też odmiennie od A. G. (1) , że nie obchodziło go, co klienci robili w wynajmowanych pokojach, a niektórzy uprawiali tam seks, natomiast stawka za pokój za godzinę wynosiła 270 złotych. A. N. (1) w swoich wyjaśnieniach (k. 355 t. II) przyznał z kolei, że w klubie prowadzonym przez Z. J. dziewczyny namawiały na drinki oraz do pójścia razem na górę, tj. proponowały seks na pokojach, z czego on nigdy nie skorzystał, więc nie wie, ile kosztowała godzina seksu z klientem. Słusznie sąd meriti nie oparł swoich ustaleń faktycznych na nagraniu rozmowy, złożonym w toku postępowania przygotowawczego przez obrońcę oskarżonego Z. J. (k. 1865-6 t. X, spisana treść: k. 1883-7). Zaznaczyć bowiem trzeba, że zgodnie z ujętym w art. 174 k.p.k. zakazem zastępowania dowodów z wyjaśnień i zeznań treścią pism, zapisków lub notatek urzędowych, twierdzenia zawarte w zapisanej rozmowie mogły zostać włączone do materiału dowodowego tej sprawy poprzez odniesienie się do nich w procesowych depozycjach osób, których rozmowę nagrywano, czyli wyjaśnieniach J. K. i zeznaniach A. M. . Takich dokładnych odniesień połączonych z odtworzeniem nagrania i ustosunkowaniem się do niego nie było, jednak nie występowała też w istocie potrzeba ich dokonania, skoro zarejestrowana rozmowa nie zawierała treści mogących świadczyć o niepopełnieniu przez oskarżonych zarzucanych im czynów - obejmuje dialog A. M. z J. K. w znacznej mierze o negatywnie ocenianych przez obie rozmówczynie zachowaniach A. A. lecz nie pozostaje przy tym w zasadniczej sprzeczności z zeznaniami A. M. czy A. A. składanymi w tej sprawie, a nawet potwierdza zaistnienie czynu polegającego na kopnięciu A. A. przez Z. J. w lokalu (...) w obecności innych osób. Najistotniejsza w tej sprawie była ocena dowodów w postaci zeznań świadków - kobiet, które w klubie prowadzonym przez A. G. (1) i Z. J. , z udziałem J. K. jako zatrudnionej przez nich "menadżerki", miały pracować lub świadczyć różnego rodzaju usługi. Według sądu odwoławczego sąd I instancji podołał niełatwemu zadaniu dokonania wnikliwej i trafnej ewaluacji dowodów z licznych i różnorodnych zeznań pań związanych w różnych okresach z klubem (...) w C. , a przeprowadzona ocena, szczegółowo zaprezentowana w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, pozostawała w zgodności z wymogami zawartymi w przepisie art. 7 k.p.k. i zasługuje na akceptację. Trafnie za nieprzydatne dla czynienia ustaleń faktycznych w tej sprawie uznano zeznania świadków, którzy nie posiadali lub nie chcieli przekazywać informacji o tym, co działo się w klubie przy ul. (...) w C. , tj. M. G. , J. S. czy I. W. , której depozycje uznano za niewiarygodne z przyczyn przekonująco przedstawionych przez sąd meriti w pisemnych motywach orzeczenia. Zasadnie z należytą ostrożnością sąd meriti odniósł się do depozycji świadków - kobiet, które świadczyły różnego rodzaju usługi w klubie nocnym (...) przy czym zapewniały, że same nie zajmowały się prostytucją oraz nie potwierdzały, aby w pokojach w tym klubie, zgodnie z wolą zarabiających na tym właścicieli, prostytuowały się inne kobiety. Do grona takich świadków należały U. O. , K. F. , E. K. , K. W. , M. S. czy J. Y. . Trafnie sąd I instancji uznał, że zeznania tych osób są wiarygodne co do tego, że w klubie (...) klienci korzystali również z takich usług jak masaże erotyczne tudzież mogli obejrzeć taniec na rurze, ewentualnie skorzystać z kobiecego towarzystwa przy piciu drinków, jak również co do tego, że nie wszystkie panie związane z tym klubem musiały świadczyć usługi seksualne polegające na obcowaniu płciowym z klientem. Jednakże równie zasadnie sąd okręgowy nie wyprowadzał z zeznań tych świadków wniosków, że w rzeczonym lokalu nie kwitł proceder prostytucji, z którego korzyści majątkowe czerpali oprócz prostytutek także właściciele klubu, zatrudnione w nim inne osoby, a nawet taksówkarze przywożący tam klientów. Na stanowcze ustalenia, że w klubie nocnym (...) w C. dochodziło do prostytuowania się kobiet, z czego czerpały korzyści także inne, wskazane wyżej osoby i było to głównym celem działalności rzeczonego klubu, wskazywały dokładnie przeanalizowane przez sąd meriti i zasadnie uznane za wiarygodne zeznania licznych świadków - kobiet będących prostytutkami bądź wykonujących tam inne usługi. Były to zeznania J. Ł. , P. Z. , B. J. , W. G. , A. A. , S. Z. , A. M. , H. G. , K. H. , D. P. , G. K. , A. T. , A. P. i A. H. , które, poza ostatnią z wymienionych, przyznawały również, że same trudniły się tam prostytucją. Sąd I instancji słusznie dał wiarę zeznaniom tych osób ze względu na przytłaczającą ilość zgodnie przedstawianych przez nie szczegółów funkcjonowania klubu, z których wynikało, że dochodziło w nim na szeroką skalę do uprawiania prostytucji, za zgodą i wiedzą zatrudnionych tam osób, a korzyści z tego procederu z pełną świadomością czerpali oskarżeni. Zeznania wymienionych kobiet wzajemnie zgodnie ze sobą, choć oczywiście nie bez drobnych lecz nieistotnych nieścisłości, wskazywały na narzucone i egzekwowane przez właścicieli oraz "menadżerkę" J. K. zasady podziału kwot uiszczanych przez klientów za płatny seks i inne usługi, na nakładanie kar finansowych przez osoby zarządzające klubem na działające tam sex-workerki za różne, czasem błahe przewinienia, na dowożenie prostytutek przez zatrudnionych w klubie kierowców - najpierw A. G. (2) , a w końcowym okresie funkcjonowania lokalu - G. S. - na tzw. domówki, czyli świadczenie usług seksualnych poza klubem w prywatnych mieszkaniach, na ustalone z góry zasady gratyfikowania taksówkarzy celowo przywożących klientów korzystających z usług prostytutek i często oczekujących przy barze na zakończenie uprawiania seksu w klubowych pokojach przez tych klientów, na zakładanie odpłatne prostytutkom kont na erotycznym portalu (...) , na nierzadko brutalne zachowania Z. J. wobec zatrudnionych tam kobiet, czy też na konieczność podpisywania oświadczeń o niewnoszeniu narkotyków i nieuprawianiu prostytucji na terenie lokalu. Skala zazębiających się szczegółów podawanych przez tę liczną grupę kobiet zeznających w tej sprawie w charakterze świadków, przy jednoczesnym konsekwentnym potwierdzaniu przez nie swoich procesowych wypowiedzi i ich indywidualnym tonie nie przemawiającym za uzgodnieniem lub wymuszeniem na nich określonych zeznań, a także niepomijanie przezeń okoliczności niekorzystnie świadczących o nich samych sprawiała, że pozytywną ocenę wartości dowodowej tych zeznań, przyjętą przez sąd meriti, należy uznać za trafną i spełniającą wymogi określone przepisami art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k. Miał przy tym sąd I instancji na uwadze niedoskonałości tych dowodów związane z cechami osobowymi świadków. Były to wszakże relacje kobiet w większości trudniących się prostytucją lub przynajmniej innymi zarobkowymi usługami o charakterze seksualnym, a zatem nie respektujących w pełni norm moralnych i obyczajowych dominujących w naszym społeczeństwie, nierzadko żyjących na jego marginesie i często zmagających się z własnymi uzależnieniami od alkoholu lub narkotyków czy dolegliwościami w sferze psychicznej. Sąd Okręgowy w Katowicach, rozpoznając tę sprawę, dokładnie przeanalizował i wyciągnął właściwe wnioski z wydanych w tym zakresie opinii biegłych psychologów dotyczących A. A. , S. Z. i A. M. , uwzględniając m.in. wskazanie biegłej E. P. , że depozycjom A. M. nie można przyznać psychologicznego waloru wiarygodności, przy czym pomimo tego wskazania zeznania wymienionego świadka sąd uznał za miarodajne, lecz nie ze względu na ich cechy wewnętrzne związane z zeznającą osobą, tylko z uwagi na zgodność zawartych w nich szczegółów z innymi wiarygodnymi relacjami świadków. Dlatego nie można było przychylić się do twierdzeń obrońcy oskarżonych A. G. (1) i A. G. (2) , zarówno zawartych w omawianym zarzucie odwoławczym, jak i w punkcie IV uzasadnienia apelacji. Argumentacja przedstawiana w tym punkcie uzasadnienia środka odwoławczego nie była wolna od wielu stwierdzeń nieuprawnionych, nadinterpretacji czy wręcz przeinaczeń odnoszących się do wskazywanych tam dowodów oraz ich oceny przeprowadzonej przez sąd meriti. I tak w odniesieniu do świadka A. A. stawiana przez obrońcę teza, że jej zeznania niekorzystne dla oskarżonych miały być formą zemsty w związku z tym, że zakochała się w Z. J. , który odtrącił jej zaloty, nie była przekonująca. Wbrew twierdzeniom obrońcy A. A. nie przyznała tego w zarejestrowanej rozmowie (k. 1866, 1883-1888 t. X), gdyż była to rozmowa pomiędzy J. K. i A. M. , bez udziału A. A. a obie rozmówczynie, pomiędzy wypowiadanymi w znacznej ilości wulgaryzmami, zgodnie przejawiały wyraźną niechęć czy nawet wrogość wobec A. A. przypisując jej szereg negatywnych cech oraz zachowań i trudno uznać te zarejestrowane wypowiedzi za mogące stanowić rzetelny dowód, zwłaszcza w świetle regulacji z art. 174 k.p.k. Trzeba też zauważyć, że w trakcie tej rozmowy za powód negatywnego nastawienia A. A. do Z. J. podany został przez A. M. fakt kopnięcia A. A. przez Z. J. w klubie przy innych osobach po jej upadku ze schodów, a dopiero w dalszej części podsuwana była przez J. K. teza o mszczeniu się za odrzucenie. Sama A. A. nie potwierdzała, aby darzyła Z. J. jakimiś pozytywnymi uczuciami, a wręcz przeciwnie - opisywała, że się go obawiała, gdyż była przez niego molestowana seksualnie oraz groził jej w związku z jej odmową odbywania stosunków seksualnych z klientami i wykonywaniem tylko innych usług seksualnych w klubowych pokojach. Zeznania świadka A. A. wg biegłej psycholog, która uczestniczyła w przesłuchaniu tego świadka przez sędziego w toku postępowania przygotowawczego, spełniały wymogi psychologicznej wiarygodności. Ta opinia była pełna oraz rzetelna i nie ujawniły się powody, dla których konieczne byłoby jej uzupełnianie czy też obecność biegłej przy przesłuchaniu świadka A. A. przed sądem I instancji w postępowaniu jurysdykcyjnym. Faktem jest, że świadkowie W. G. i A. M. oraz oskarżona J. K. w swych depozycjach opisywały, że A. A. miała prowokująco i uwodzicielsko zachowywać się wobec "szefa", czyli Z. J. , a jej awanse miały zostać odrzucone, jednak te okoliczności czy też twierdzenia, że Z. J. miał stałe miejsce parkowania, więc nigdy nie blokował jej samochodu na parkingu przy klubie nocnym nie mogły decydować o ogólnej ocenie wiarygodności zeznań świadka A. A. związanej z przedstawieniem przez nią szeregu szczegółów dotyczących tego, co działo się w klubie nocnym (...) w C. - zgodnie z rozlicznymi relacjami innych wiarygodnych świadków. Nietrafnie apelujący zinterpretował dokonaną przez sąd I instancji ocenę zeznań świadka U. O. i wyprowadzone z niej wnioski. Z pisemnego uzasadnienia wyroku (str. 12 formularza) nie wynika wcale, że w przeciwieństwie do podobnych w tej kwestii depozycji A. A. sąd meriti nie dał wiary zeznaniom U. O. , iż nie świadczyła w lokalu (...) usług seksualnych. W pisemnych motywach zaskarżonego wyroku stwierdzono, że można dać jej wiarę co do faktu zatrudnienia w klubie nocnym w C. przy ul. (...) i wobec jej zeznań możliwe jest, że nie świadczyła ona tam usług seksualnych, a jedynie sąd meriti nie dał jej wiary w zakresie, w jakim starała się wykazać, że żadne zatrudnione tam kobiety nie prostytuowały się a oskarżeni czerpali z tego korzyści majątkowe, gdyż przeczyły temu przekonujące relacje innych świadków. Taka ocena dowodu z zeznań świadka U. O. jako rozsądna i zgodna ze wskazaniami doświadczenia życiowego zasługuje na aprobatę, wobec czego sąd odwoławczy nie mógł przychylić się do wyrażanych w uzasadnieniu środka odwoławczego zarzutów o nieprawidłowości procedowania w sferze oceny dowodu z jej zeznań przez sąd meriti, co dotyczy również oceny dowodów z zeznań K. F. , E. K. , K. W. i M. S. . W odniesieniu do depozycji W. G. wypada zauważyć, że w postępowaniu przygotowawczym potwierdziła ona fakt także własnego prostytuowania się w klubie kierowanym przez oskarżonych A. G. i Z. J. i nieprzekonująco próbowała wycofać się z tych twierdzeń przed sądem, wobec czego trafnie Sąd Okręgowy dał wiarę jej zeznaniom złożonym w czasie śledztwa. W odniesieniu do zeznań świadka G. K. sąd I instancji wziął pod uwagę, że jej zeznania dotyczyły w przeważającej mierze zatrudnienia w klubie (...) w S. w okresie do 2014 roku, zaś w klubie (...) w C. świadek pojawiła się tylko incydentalnie i na krótko, jednakże słusznie sąd meriti zauważył, że przedstawiane przez świadka mechanizmy działania w obu klubach pozostawały zbliżone, zatem w oparciu o te zeznania można było także czynić ustalenia faktyczne w niniejszej sprawie. Wbrew supozycjom apelującego sąd I instancji prawidłowo zareagował na informację podaną przez świadka S. Z. na rozprawie 16 września 2020 r., że leczy się na schizofrenię, w związku z czym ma kłopoty z pamięcią, co poparła złożoną do akt sprawy pisemną informacją o jej leczeniu szpitalnym w okresie od 26.01.2015 r. do 13.04.2015 r. z rozpoznaniem m.in. schizofrenii paranoidalnej (k. 2629 t. XIV). Sąd odstąpił wówczas od przesłuchania tego świadka, zarządził przesłuchanie S. Z. na jednej z kolejnych rozpraw z udziałem biegłego psychologa i po przeprowadzeniu tej czynności procesowej uzyskał pisemną opinię biegłej psycholog E. T. (k. 2885-2887 t. XV). Biegła przy opiniowaniu wzięła pod uwagę wspomniany dokument medyczny oraz obserwacje poczynione w czasie przesłuchania świadka przed sądem i stwierdziła m.in., że S. Z. nie przejawiała aktywnych objawów zaburzeń psychotycznych, a jej zeznania były spójne, szczegółowe, logiczne, z zachowanymi związkami przyczynowo-skutkowymi, nie wykazujące cech konfabulacji, wobec czego mogły być oparte o bezpośrednie przeżycia i doświadczenia świadka. Sąd I instancji wziął pod uwagę te okoliczności przy ocenie wiarygodności zeznań S. Z. oraz wartości dowodowej opinii biegłej psycholog, czemu dał wyraz w pisemnym uzasadnieniu swego wyroku. Postępowanie sądu meriti pozostawało też w zgodzie z przepisem art. 192 § 2 k.p.k. stanowiącym, że w przypadku wątpliwości co do stanu psychicznego świadka sąd może zarządzić jego przesłuchanie z udziałem biegłego lekarza lub biegłego psychologa. Zasięgnięcie w tym wypadku opinii biegłego psychologa było wystarczające z uwagi na kompetencje takiego biegłego do oceny psychologicznej wiarygodności depozycji danej osoby również w związku z występującymi zaburzeniami bądź chorobami psychicznymi. Biegła psycholog nie zawnioskowała, aby konieczne było sięgnięcie po opinię także biegłego lekarza psychiatry i takiego wymogu nie było, skoro nie było potrzeby opiniowania w przedmiocie istnienia choroby psychicznej u świadka lub jego poczytalności. Dlatego nie można było podzielić wątpliwości apelującego związanych z zeznaniami S. Z. , uznanymi zasadnie przez sąd meriti za wiarygodne. Sąd odwoławczy nie dopatrzył się uchybień przy ocenie przez sąd I instancji dowodu z zeznań świadka J. Ł. . Faktem jest, że nie zdołano przesłuchać jej przed sądem w postępowaniu jurysdykcyjnym, gdyż mimo czynionych w tym kierunku prób nie ustalono jej aktualnego miejsca pobytu. Zeznania J. Ł. z postępowania przygotowawczego prawidłowo włączono do materiału dowodowego poprzez ich ujawnienie na rozprawie w dniu 2 listopada 2020 r. i zasadnie sąd meriti uznał je za wiarygodne z uwagi na zgodność z wieloma innymi przekonującymi dowodami, wskazanymi w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Jak już sygnalizowano, depozycje J. Ł. znajdowały nawet częściowe potwierdzenie w wyjaśnieniach Z. J. (k. 361-362 t. II), który przyznał, że wypchnął ją z lokalu przez drzwi wyjściowe, za którymi znajdowały się schody, a chwilę później, gdy siedziała na placu przed lokalem wyciągnął ją za pasek od spodni z terenu tej posesji. Sąd I instancji słusznie dał wiarę zeznaniom świadka B. J. , a z ustaleń faktycznych zaprezentowanych w pisemnym uzasadnieniu kwestionowanego orzeczenia wynika, że przyjął, zgodnie m.in. z zeznaniami tegoż świadka, iż w klubie nocnym (...) dochodziło zarówno do świadczenia usług seksualnych - prostytuowania się poprzez odbywanie stosunków seksualnych, jak i wykonywania innych usług erotycznych (tańce, masaże) przez związane z tym klubem kobiety. Nie doszło więc w tym zakresie do naruszenia przepisów postępowania karnego przy ocenie wiarygodności zeznań B. J. . Z pisemnych motywów zaskarżonego wyroku (str. 19-20 formularza uzasadnienia) wynika wbrew twierdzeniom apelującego, że Sąd Okręgowy w Katowicach miał na uwadze wydaną w postępowaniu przygotowawczym opinię psychologiczną dotyczącą A. M. , z której wynikało, iż zeznaniom świadka nie można w pełni przypisać waloru psychologicznej wiarygodności. Z tego względu nie można było oprzeć ustaleń faktycznych na jej depozycjach jako na jedynym dowodzie, wobec czego też nie przedstawiono nawet Z. J. zarzutu dopuszczenia się zgwałcenia A. M. , które tylko ona opisywała. Trafnie i nie uchybiając normie zawartej w art. 7 k.p.k. , sąd meriti przyjął jednak, że można jej dać wiarę w zakresie, w którym jej relacje potwierdzają także inne wiarygodne dowody, wobec czego słusznie uznał zeznania A. M. za miarodajne w odniesieniu do okoliczności pracy w przedmiotowym lokalu, panujących w nim zwyczajów, dotyczących m.in. podziału uzyskiwanych korzyści, zarządzania klubem czy świadczenia usług poza klubem. Z kolei wobec zdecydowanej odmienności zeznań świadka I. W. od wypowiedzi procesowych pozostałych świadków i wskazanych przez sąd I instancji elementów świadczących o nierealności przedstawianego przez nią obrazu zasad panujących w klubie nocnym (...) , sąd meriti uprawniony był, w świetle reguł rządzących swobodną sędziowską oceną dowodów ujętych w art. 7 k.p.k. , do uznania jej zeznań za niewiarygodne. Z tych wszystkich powodów sąd odwoławczy nie znalazł podstaw do stwierdzenia, aby doszło do obrazy przepisów postępowania mających wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, wskazywanych w punkcie 3 apelacji obrońcy oskarżonych A. G. (1) i A. G. (2) . Wniosek O zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonych od zarzucanych im czynów, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego w Katowicach i przekazanie sprawy temuż Sądowi do ponownego rozpoznania. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Nie potwierdził się podnoszony zarzut obrazy przepisów art. 7 i 410 k.p.k. , wobec czego nie było powodów do zmiany bądź uchylenia z tego względu kwestionowanego wyroku Sądu Okręgowego w Katowicach. 3.4. Zarzut z punktu 4 apelacji obrońcy oskarżonych A. G. (1) i A. G. (2) : obrazy przepisów postępowania, mogącej mieć wpływ na treść orzeczenia, a to: art. 170 k.p.k. poprzez ich błędną wykładnię w drodze oddalenia wniosków dowodowych składanych przez oskarżonych i obrońcę w toku przewodu sądowego. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Obrońca oskarżonych A. G. i A. G. pismem z dnia 8 stycznia 2021 r. wniósł o dopuszczenie dowodów z przesłuchania świadków M. F. , T. T. , B. K. i S. J. na okoliczność charakteru działalności oskarżonych A. G. (1) , Z. J. i J. K. w ramach klubu (...) w C. , nieczerpania przez nich korzyści z prostytucji innych osób, charakteru i sposobu rozliczeń z zatrudnionymi osobami. Wniosek ten sformułowany został w sposób nader ogólny i nie został doprecyzowany ani w tym piśmie procesowym, ani na rozprawie przed sądem I instancji, co uniemożliwiało weryfikację tego, na jaki dokładnie temat i skąd czerpaną wiedzę miałyby posiadać te osoby, tj. czego w rzeczywistości były świadkami. Jednocześnie zakreślenie tak ogólnikowych tez dowodowych sprawiało, że dla ich udowodnienia świadkowie musieliby posiadać szczegółowe i wyczerpujące informacje w zasadzie o wszystkim, co działo się w ramach funkcjonowania klubu nocnego (...) w C. w okresie od 15 lipca 2014 r. do 28 marca 2019 r. oraz o wszystkich rozliczeniach oskarżonych w tym czasie z każdą z kobiet związanych z tym lokalem. Przy tym żaden z licznych zgromadzonych w dotychczasowym postępowaniu dowodów nie wskazywał, aby osoby posiadające taką wyczerpującą wiedzę, poza trojgiem wspomnianych wyżej oskarżonych, w ogóle istniały, a także aby miały to być właśnie osoby wskazane we wniosku dowodowym, tym bardziej, że T. T. przesłuchany był już w postępowaniu przygotowawczym, dowód z jego zeznań zawnioskowany został do ujawnienia na rozprawie w akcie oskarżenia, a z jego depozycji wynikało, że posiadał on jedynie mało istotne informacje o użyczeniu przezeń mieszkania położonego w S. przy ul. (...) J. K. i dokonywaniu przez nią regularnych płatności za to użyczenie. Wziąwszy pod uwagę, że rzeczony wniosek dowodowy złożony został na końcowym etapie przewodu sądowego na rozprawie głównej prowadzonej przed sądem okręgowym, należy uznać, że wystąpiły powiązane ze sobą przyczyny oddalenia wniosku dowodowego określone w art. 170 § 1 pkt 3 i 5 k.p.k. i postanowienie sądu meriti wydane na rozprawie w dniu 11 stycznia 2021 r. oddalające ten wniosek dowodowy nie stanowiło obrazy przepisu art. 170 k.p.k. mogącej mieć wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia. Na temat braku potrzeby zasięgania uzupełniającej opinii biegłej psycholog E. T. odnoszącej się do zeznań świadka S. Z. była już mowa w poprzednim punkcie niniejszego uzasadnienia i do przedstawionej tam argumentacji należy odesłać, powtarzając, że biegła w pisemnej opinii (k. 2887 t. XV) jasno i przekonująco, z fachowym uzasadnieniem przedstawiła stanowisko, że S. Z. , przy uwzględnieniu zdiagnozowanej u niej w przeszłości choroby psychicznej, nie przejawiała zaburzeń w procesach poznawczych polegających na spostrzeganiu, zapamiętywaniu i odtwarzaniu treści relacjonowanych wydarzeń, zaś zgodnie z przepisem art. 192 § 2 k.p.k. nie zachodziła tu potrzeba sięgania po opinię biegłego lekarza psychiatry. Z tych wszystkich względów sąd odwoławczy uznał zarzut z punktu 4 omawianej apelacji za niezasadny. Wniosek O zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonych od zarzucanych im czynów, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego w Katowicach i przekazanie sprawy temuż Sądowi do ponownego rozpoznania. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Nie można było uwzględnić sformułowanych alternatywnie wniosków odwoławczych w oparciu o zarzut, który sąd odwoławczy uznał za niezasadny. 3.5. Zarzut z punktu 5 apelacji obrońcy oskarżonych A. G. (1) i A. G. (2) : obrazy przepisów postępowania, mogącej mieć wpływ na treść orzeczenia, a to: art. 6 k.p.k. poprzez prowadzenie rozprawy w dniu 1 lutego 2021 r. pod nieobecność Z. J. , pomimo że należycie usprawiedliwił swoją nieobecność i wnosił o odroczenie rozprawy. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Nieobecność oskarżonego Z. J. na rozprawie przed Sądem Okręgowym w Katowicach nie naruszała prawa do obrony oskarżonych A. G. (1) i A. G. (2) . Zarzut ten nie był więc zasadny w odniesieniu do dwojga oskarżonych, których obrońcą jest adw. D. A. . Wniosek O zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonych od zarzucanych im czynów, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego w Katowicach i przekazanie sprawy temuż Sądowi do ponownego rozpoznania. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Zarzut był chybiony w stosunku do oskarżonych A. G. (1) i A. G. (2) , a zatem nie było podstaw do zmiany bądź uchylenia zaskarżonego wyroku z tego powodu. 3.6. Zarzut z punktu 6 apelacji obrońcy oskarżonych A. G. (1) i A. G. (2) : dokonania przez Sąd błędnych ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę wyroku i mającą wpływ na jego treść w postaci błędnego przyjęcia, iż m.in.: - oskarżeni działali wspólnie w ramach zorganizowanej grupy przestępczej - oskarżeni czerpali korzyści majątkowe z cudzej prostytucji i stanowiło to ich stałe źródło dochodu - korzyść z przestępstwa uzyskanego przez oskarżonych wyniosła 1.032.804,47 zł. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny W oparciu o tę część materiału dowodowego, którą sąd I instancji zasadnie uznał za wiarygodną - o czym była mowa w punkcie 3.3 niniejszego uzasadnienia - prawidłowe były ustalenia, że oskarżeni działali w ramach zorganizowanej grupy przestępczej kierowanej przez A. G. (1) wraz z Z. J. , której celem było czerpanie korzyści majątkowej z prostytucji kobiet zatrudnionych lub w inny sposób związanych z klubem nocnym (...) mieszczącym się w C. , przy ul. (...) i stanowiło to stałe źródło dochodu oskarżonych. Będąca przedmiotem tego postępowania karnego aktywność oskarżonych przybrała niewątpliwie formę działalności zorganizowanej. Związana była ściśle z istnieniem wymienionego klubu nocnego funkcjonującego w postaci niewielkiego przedsiębiorstwa świadczącego usługi swym klientom, dysponującego lokalem - najpierw wynajmowanym, a następnie kupionym przez A. G. (1) , przystosowanym przez nią do prowadzenia takiej działalności. Oskarżona prowadząca w ten sposób działalność gospodarczą jako osoba fizyczna wraz z mężem rozliczała się z podatków ze Skarbem Państwa, a przychody w klubie ewidencjonowane były poprzez kasę fiskalną. W klubie tym działała grupa osób o zhierarchizowanej strukturze, na czele której stali właściciele: A. G. (1) i Z. J. , którzy przez osoby związane z klubem, jak wynika z wszystkich dowodów z istotnych osobowych źródeł dowodowych, byli określani mianem szefa oraz szefowej. Ich polecenia wykonywała zastępująca ich i kierująca bieżącą działalnością klubu (...) J. K. , a także zatrudnieni w klubie jako kierowcy tudzież konserwatorzy: A. G. (2) , a po jego osadzeniu na przełomie 2018 i 2019 roku w jednostce penitencjarnej - G. S. . Działalność ta miała zatem postać zorganizowanej struktury i funkcjonowała w takiej formie w okresie od lutego 2017 r. do 28 marca 2019 r., kiedy to zakończyła się w rezultacie interwencji organów ścigania. Wszystkie te osoby, jak wynika z całego zestawu wzajemnie zgodnych w szczegółach ze sobą, przekonujących relacji licznych świadków wskazanych w punkcie 3.3 niniejszego uzasadnienia, wiedziały i aprobowały fakt, że w rzeczonym klubie nocnym zatrudnione tam (w sposób sformalizowany bądź nieformalny) kobiety uprawiają prostytucję, a zyski z niej dzielone są w ściśle określony sposób miedzy prostytutkami a właścicielami klubu, którzy wypłacają z nich wynagrodzenia pozostałym pracownikom (menadżerce i kierowcom), a w niektórych przypadkach także taksówkarzy, jeśli intencjonalnie dowieźli klienta chcącego skorzystać w tym lokalu z usług prostytutki. Celem i sensem funkcjonowania klubu nocnego (...) było świadczenie w zamian za zapłatę klientom usług seksualnych przez zatrudnione tam kobiety, w tym polegających na obcowaniu płciowym, a także innych, tj. tańców i masaży erotycznych. Była to działalność zorganizowana i zaplanowana jako mająca trwać i przynosić dochody przez dłuższy czas i taką w rzeczywistości była. Takie ustalenia faktyczne poczynił sąd I instancji na podstawie trafnie uznanych za wiarygodne, zgodnych ze sobą zeznań świadków J. Ł. , P. Z. , B. J. , W. G. , A. A. (3) , S. Z. , A. M. , H. G. , K. H. , D. P. , G. K. , A. T. , A. P. i A. H. , a także w oparciu o pozostałe dowody uznane za w części lub w całości wiarygodne, szczegółowo przedstawione i omówione w uzasadnieniu wyroku sądu I instancji. Sąd odwoławczy po przeprowadzeniu kontroli instancyjnej kwestionowanego orzeczenia nie dopatrzył się w tym zakresie błędów w ustaleniach faktycznych mogących mieć wpływ na treść zapadłego w tej sprawie rozstrzygnięcia. Wypada jeszcze wskazać, że szereg z tych dowodów wskazywał na w pełni świadome uczestnictwo A. G. (2) w tym przedsięwzięciu, trafnie uznanym z karnoprawnego punktu widzenia jako udział w zorganizowanej grupie przestępczej oraz czerpanie korzyści majątkowych z cudzej prostytucji. Przykładowo podać można, że P. Z. w swych zeznaniach (k. 599-601 t. IV), po rozpoznaniu wizerunku oskarżonego A. G. na jednym z okazywanych zdjęć podała, że gdy telefonowali do klubu klienci z ogłoszeń na portalu (...) , to A. G. (1) lub Z. J. polecali A. G. (2) zawieźć konkretną dziewczynę do klienta, przy czym wiedział on, że przewożona kobieta będzie tam świadczyć usługi seksualne i jeśli był to klient nowy, to szedł on z dziewczyną do klienta, brał od niego pieniądze a potem czekał w samochodzie, a w przypadku stałego klienta szła do niego sama dziewczyna, która inkasowała też zapłatę, zaś A. G. pozostawał w samochodzie. W obu przypadkach środki finansowe przekazywane były w klubie nocnym A. G. (1) lub Z. J. . W podobnym tonie o roli A. G. (2) zeznawały np. A. M. (k. 621 t. IV), H. G. (k. 723 t. IV) czy A. P. (1) (k. 842 t. V). Potwierdzany przez wszystkich wymienionych świadków fakt, że kierowcy, w tym A. G. (2) pobierali stałe wynagrodzenie od właścicieli klubu, niezależne od kwot uzyskiwanych z prostytucji przez wożone kobiety, nie zmienia niczego w karnoprawnej ocenie działań tego oskarżonego dokonanej przez sąd meriti, skoro A. G. (2) wiedział, że dochody uzyskiwane w klubie (...) pochodzą z prostytucji i z tych przychodów wypłacane było jego wynagrodzenie. Sąd meriti w oparciu o analizę wydruków z kasy fiskalnej prowadzonej w klubie przy ul. (...) (notatki dot. wydruków i wydruki: k. 583-588 t. III; analiza: k. 882-883 t. V) ustalił, że A. G. (1) i Z. J. w okresie od 2014 do 2019 roku osiągnęli z prostytucji uprawianej przez zatrudnione przez nich kobiety łączną kwotę co najmniej 1.032.804,47 zł. Kwota ta wynikała ze zliczenia uwidocznionych na raportach kasowych przychodów ze sprzedaży towarów i usług opodatkowanych stawką podatkową B - 8%, tj. zapisywanych jako "orzeszki i chipsy" oraz "usługi noclegowe". Kwota ta nie została ustalona w taki sposób, aby mogła być zawyżona. Z pewnością jej część stanowił przychód ze sprzedaży orzeszków i chipsów, który, co wynika z istoty tej sprzedaży, nie mógł jednak stanowić znacznej części tej pozycji. Z kolei należy zauważyć, że w tej kwocie nie mieściły się opłaty za prostytucję kobiet zatrudnionych w klubie (...) uprawianą poza siedzibą klubu, na którą, jak opisywano to wyżej, prostytutki były dowożone przez kierowców zatrudnionych przez A. G. i Z. J. . Przychody uzyskiwane z tej działalności z pewnością przewyższały przychody ze sprzedaży w lokalu chipsów i orzeszków. W apelacji argumentowano, że nie wszystkie "usługi noclegowe" obejmowały seks za pieniądze, a kobiety zatrudnione w klubie miały udawać się tam do pokojów też w celu tańczenia czy wykonywania masaży erotycznych. Nie można przyjąć za miarodajne, że taniec na rurze odbywał się w umiejscowionych na wyższym piętrze budynku klubowego pokojach z łóżkami, skoro jak wynika z dokumentacji zabezpieczonej w aktach sprawy (wydruki fotografii z internetowych materiałów reklamowych klubu (...) k. 980-992 t. V), stosowna rurka zamocowana była w dolnym pomieszczeniu klubowym z drink-barem i brak było na to miejsca w pokojach. Z kolei masaże erotyczne (w odróżnieniu od masaży mających znaczenie lecznicze, jakich w klubie (...) nie wykonywano) oraz bardziej intymne tańce, łączące się ze służącym pobudzeniu bądź zaspokojeniu seksualnego klienta kontaktem z ciałem osoby świadczącej taką usługę seksualną, należy uznać za inną czynność seksualną mieszczącą się w pojęciu prostytucji w rozumieniu przepisów art. 203 i 204 Kodeksu karnego , jak zgodnie przyjmuje się w nauce prawa karnego (patrz np.: K. Lipiński w: J. Giezek (red.), Kodeks karny. Część szczególna. Komentarz, WKP 2021, teza 5 do art. 203: "Prostytucją (...) jest wiążące się z celem osiągnięcia korzyści majątkowej wykonywanie czynności seksualnych, a zatem obcowania płciowego lub innej czynności seksualnej . W literaturze przyjmuje się dodatkowo, że cechami prostytucji jest brak zaangażowania uczuciowego i zasadniczo brak możliwości wyboru partnera seksualnego."; M. Filar, M. Berendt w: M. Filar (red.), Kodeks karny. Komentarz, WK 2016, teza 1 do art. 203: "Prostytucja jest procederem polegającym na zaspokajaniu potrzeb seksualnych innych ludzi przez zaangażowanie w to własnego ciała i za zapłatą."). Przy takim rozumieniu prostytucji nie można przyjąć, aby zgodnie z zeznaniami świadków, na których oparto ustalenia faktyczne w tej sprawie, płatności za "usługi noclegowe" uiszczane przez klientów w klubie nocnym (...) w C. nie stanowiły korzyści z prostytucji uprawianej przez zatrudnione tam kobiety. Wysokości zaś tych korzyści przyjętej przez sąd I instancji, ze wskazanych wyżej względów nie sposób uznać za błędnie, niekorzystnie dla oskarżonych zawyżoną. W punkcie III uzasadnienia apelacji obrońcy oskarżonych A. G. (1) i A. G. (2) przedstawiono własne tezy apelującego odnoszące się do faktów związanych z tą sprawą, oparte głównie na prostej negacji ustaleń sądu I instancji, zazwyczaj bez wskazania dowodów, na których mogłyby się opierać twierdzenia apelującego, co znacząco utrudniało lub wręcz uniemożliwiało ustosunkowanie się do tych twierdzeń przez sąd odwoławczy. Odnosząc się jednak skrótowo do poszczególnych podpunktów tej części apelacji, stwierdzić można, co następuje: Ad 1: Jak wynika chociażby z odpisu aktu oskarżenia wniesionego w sprawie zarejestrowanej w Sądzie Okręgowym w Katowicach pod sygn. akt XXI K 159/15 (k. 110-154 t. I), A. G. (1) została zatrzymana w dniu 25 czerwca 2014 r. i postawiono jej zarzut czerpania korzyści z uprawiania prostytucji przez inne osoby w klubie (...) w S. , po czym klub ten zaprzestał działalności. Ad 2 i 3: Wątpliwości podniesione w tych punktach nie dotyczą A. G. (1) ani A. G. (2) . Ad 4: Lokale w klubie (...) , jak obrazują to wspomniane wyżej wydruki fotografii, zostały dostosowane do prowadzonej w nim działalności. Ad 5: W oparciu o dowody omówione wyżej w punkcie 3.3 zasadne było stwierdzenie, że oświadczenia o zobowiązaniu się do nieuprawiania prostytucji w klubie oskarżonych podpisywane były dla pozoru. Ad 6: Materiał dowodowy prawidłowo oceniony przez sąd I instancji wskazywał, że celem istnienia klubu (...) w C. było czerpanie korzyści z prostytucji związanych z nim kobiet. Z dowodów tych, a także ze wskazań płynących z doświadczenia życiowego wynika, że sprzedaż w tym lokalu alkoholi po absurdalnie wysokich cenach nie cieszyłaby się powodzeniem, gdyby nie wiązało się to z korzystaniem z usług pracujących tam prostytutek. Ad 7: Z przekonujących zeznań świadków wymienionych na wstępie tego punktu niniejszego formularza uzasadnienia, w tym np. depozycji P. Z. (k. 600 t. IV) wynika, że ogłoszenia na portalu (...) zamieszczane były w ramach działalności klubu nocnego (...) , za zgodą kobiet, których dotyczyły, a tworzone były m.in. przez A. G. (1) , za co z wynagrodzenia przypadającego ogłaszającej się potrącana była kwota 50 zł miesięcznie. Ad 8: O prawidłowości ustaleń sądu meriti co do uprawiania prostytucji w pokojach klubowych za zgodą i wiedzą właścicieli była już mowa we wcześniejszych partiach niniejszego uzasadnienia. Ad 9: Proste zaprzeczenia zawarte w tym punkcie nie wytrzymują konfrontacji z trafnie uznanym za wiarygodny materiałem dowodowym, przywoływanym już powyżej, na którym sąd meriti oparł swe ustalenia faktyczne. Ad 10: O karach stosowanych przez właścicieli lub za ich aprobatą szczególnie bezwzględnie nakładanych i egzekwowanych przez "menadżerkę" J. K. zeznawały prawie wszystkie zatrudnione tam prostytutki (np. A. M. k. 621 t.IV czy J. Ł. k. 23 t. I). Ad 11: O korzyściach majątkowych uzyskanych przez oskarżonych A. G. i Z. J. z prostytucji uprawianej w prowadzonym przez nich klubie była już mowa w niniejszym punkcie uzasadnienia wyroku sądu odwoławczego. Do przedstawionych rozważań dodać należy, że w przypadku korzyści majątkowych uzyskiwanych z przestępstwa nie jest zasadne - przy ustalaniu ich wysokości - odliczanie kosztów ich uzyskania czy powiązanych z nimi poniesionych obciążeń podatkowych, gdyż środki pochodzące z przestępstwa nie podlegają opodatkowaniu. Wypada też zaznaczyć, że ustalona na podstawie wydruków z kasy fiskalnej wartość przychodów za "usługi hotelowe" stanowiła tylko część (około 60%) ogólnych przychodów klubu - co wynika z porównania z przychodami ze sprzedaży opodatkowanej stawkami A i D na wydrukach z kas fiskalnych (k. 586-588 t. III), a przecież, jak już zaznaczono, także przychody ze sprzedaży alkoholi po nadmiernie wygórowanych cenach nie byłyby w tym klubie osiągane, gdyby nie szerzący się tam proceder prostytucji. Ad 12: Rozważania dotyczące świadomości A. G. (2) , że uzyskuje korzyści pochodzące z uprawianego w klubie (...) procederu prostytucji zostały już zaprezentowane powyżej w niniejszym punkcie uzasadnienia orzeczenia odwoławczego. Ad 13 i 14: Sąd meriti uprawniony był do oparcia swych ustaleń faktycznych na słusznie uznanych za wiarygodne zeznaniach P. Z. . Ad 15, 16 i 17: Z przyczyn przedstawionych w punkcie 3.3 niniejszego uzasadnienia należało przyjąć trafność oparcia swych ustaleń faktycznych przez sąd I instancji m.in. na zeznaniach świadka J. Ł. z postępowania przygotowawczego, a także zeznaniach A. A. (3) oraz zeznaniach S. Z. . Z wszystkich przedstawionych powodów zarzut ujęty w punkcie 6 apelacji obrońcy oskarżonych A. G. (1) i A. G. (2) nie został uznany za zasadny przez sąd odwoławczy. Wniosek O zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonych od zarzucanych im czynów, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego w Katowicach i przekazanie sprawy temuż Sądowi do ponownego rozpoznania. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Wobec bezzasadności omawianego zarzutu odwoławczego nie można było w oparciu o niego uwzględnić sformułowanych przez apelującego wniosków odwoławczych. 3.7. Zarzut z punktu 1 apelacji obrońcy oskarżonego Z. J. : obrazy przepisów prawa materialnego, a to art. 258 k.k. poprzez błędną wykładnię w drodze przyjęcia, iż zachowanie oskarżonego wyczerpało znamiona stypizowane w tymże przepisie. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Ze względu na podobieństwo, a nawet w zdecydowanej większości identyczność tego zarzutu i uzasadnienia przedstawianego na jego poparcie w apelacji obrońcy Z. J. z pierwszym zarzutem i jego uzasadnieniem sformułowanym w apelacji obrońcy oskarżonych A. G. i A. G. , dla uniknięcia niepotrzebnych powtórzeń należy w tym miejscu odesłać do rozważań i argumentacji przedstawionej w punkcie 3.1 niniejszego uzasadnienia. Wskazano tam na trafność wykładni i zastosowania przez sąd I instancji przepisu art. 258 § 3 k.k. do prawidłowo poczynionych ustaleń faktycznych w tej sprawie w stosunku do oskarżonej A. G. (1) , co w takim samym stopniu dotyczy oskarżonego Z. J. . Prawidłowo ustalony przez sąd meriti stopień wewnętrznego i zewnętrznego zorganizowania oraz trwałości struktury współkierowanej przez Z. J. , która przybrała postać niewielkiej firmy ześrodkowanej wokół prowadzenia klubu nocnego (...) w C. , ukierunkowanego na osiąganie zysków z prostytucji zatrudnionych tam (formalnie albo nieformalnie) kobiet, pozwalał na przyjęcie, że zaangażowana w tę działalność grupa osób z A. G. (1) i Z. J. na czele, J. K. jako "menadżerką" i zatrudnionymi tam kierowcami, była czymś więcej niż formą współsprawstwa przy popełnianiu występku z art. 204 § 2 k.k. lub luźną grupą osób powiązaną wspólnym celem (szajką). Zaznaczyć także trzeba, że nie wszystkie przytaczane i eksponowane w uzasadnieniu obu apelacji - wskazywane w niektórych orzeczeniach sądowych - przejawy funkcjonowania grupy przestępczej, jak np. wyszukiwanie miejsc dla przechowywania łupów lub ich wspólny podział stanowią konstytutywne cechy zorganizowanej grupy przestępczej występujące w każdym przypadku. Sąd I instancji trafnie przyjął jako początek funkcjonowania tej grupy moment zatrudnienia w klubie w C. J. K. , co nie nastąpiło przypadkowo, jak sugeruje się w apelacji, gdyż wg zbieżnych relacji świadków była ona już wcześniej związana z prowadzącym do połowy 2014 roku podobną działalność klubem (...) w S. , kierowanym przez A. G. (1) , gdzie Z. J. także miał czerpać korzyści z cudzej prostytucji. Jednocześnie należy zwrócić uwagę, że w zaskarżonym wyroku jako moment początkowy przypisanego oskarżonym kierowania bądź udziału w zorganizowanej grupie przestępczej przyjęty został luty 2017 roku, a zatem w odniesieniu do przypisanego oskarżonemu w tym postępowaniu czynu z art. 258 § 3 k.k. nie miały znaczenia podnoszone przez apelującego okoliczności dotyczące działań oskarżonego w 2015 roku. Zatem z tych powodów oraz z przyczyn wskazanych w punkcie 3.1 niniejszego uzasadnienia omawiany zarzut uznano za niezasadny. Wniosek O zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu czynów, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego w Katowicach i przekazanie sprawy temuż Sądowi do ponownego rozpoznania. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Zarzut odwoławczy nie był trafny, więc nie dostarczył powodów do korekty bądź uchylenia zaskarżonego orzeczenia w całości bądź w części. 3.8. Zarzut z punktu 2 apelacji obrońcy oskarżonego Z. J. : obrazy przepisów prawa materialnego, a to art. 204 § 2 k.k. poprzez błędną wykładnię w drodze przyjęcia, iż zachowanie oskarżonego wyczerpało znamiona stypizowane w tymże przepisie. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Za niezasadnością tego zarzutu przemawiają takie same argumenty, jak wskazane w punkcie 3.2 niniejszego uzasadnienia. Powtórzyć więc należy, że w rozpatrywanych przypadkach nie może być mowy o udzielaniu prostytuującym się kobietom jakichś świadczeń wzajemnych, zwalniających od odpowiedzialności karnej za czerpanie korzyści z cudzej prostytucji, ponieważ nie dość, że pokoje miały być chwilowo wynajmowane klientom lokalu a nie prostytutkom, to jeszcze z licznych wiarygodnych dowodów w postaci zeznań przesłuchanych w tej sprawie świadków, wymienionych szczegółowo w punkcie 3.3 niniejszego uzasadnienia, wynikało stanowczo, że opłaty za pokoje udostępniane w klubie (...) , rejestrowane kasą fiskalną jako "usługa hotelowa", stanowiły w rzeczywistości zapłatę za świadczone przez prostytuujące się tam kobiety usługi seksualne, co swoją świadomością i wolą obejmowali oskarżeni. Pobierane zaś od pań świadczących usługi w tym klubie pisemne oświadczenia, w których zobowiązywały się do nieuprawiania tam prostytucji, jak to już opisano w punktach 3.2 i 3.3 formularza tego uzasadnienia, były jedynie składane dla pozoru, na wypadek zainteresowania się organów ścigania działalnością klubu, a jednocześnie celem całej działalności prowadzonej w klubie nocnym (...) w C. pod kierownictwem A. G. (1) i Z. J. było czerpanie korzyści majątkowych z uprawianej tam prostytucji. Wniosek O zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu czynów, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego w Katowicach i przekazanie sprawy temuż Sądowi do ponownego rozpoznania. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Niezasadność zarzutu implikowała niemożność uwzględnienia na jego podstawie sformułowanych przez apelującego wniosków o zmianę bądź uchylenie zaskarżonego orzeczenia. 3.9. Zarzuty z punktów 3-5 apelacji obrońcy oskarżonego Z. J. : obrazy przepisów prawa materialnego, a to art. 160 § 1 k.k. , art. 190 § 1 k.k. oraz art. 217 § 1 k.k. i 197 § 2 k.k. poprzez błędną wykładnię w drodze uznania, iż zachowanie oskarżonego wyczerpało znamiona stypizowane w tychże przepisach. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Wskazane powyżej zarzuty nie były zasadne. Jak wynika bowiem z treści zarzutów sformułowanych w apelacji obrońcy oskarżonego Z. J. oraz argumentacji przytoczonej na ich poparcie, zawartych w punkcie III uzasadnienia tego środka odwoławczego, kwestionowana jest nie prawidłowość dokonanej przez sąd meriti wykładni i zastosowania do określonego stanu faktycznego wymienionych przepisów prawa materialnego, tylko zasadność ustaleń faktycznych sądu meriti, które prowadziły do przypisania oskarżonemu Z. J. wyżej wymienionych występków. Dlatego sąd odwoławczy odniesie się do apelacji w tym zakresie przy omawianiu zarzutu błędów w ustaleniach faktycznych ujętego w punkcie 9 środka odwoławczego. Wniosek O zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu czynów, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego w Katowicach i przekazanie sprawy temuż Sądowi do ponownego rozpoznania. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Nie doszło do sygnalizowanej obrazy przepisów prawa karnego materialnego, więc nie było powodów do zmiany bądź uchylenia kwestionowanego wyroku z tego tytułu. 3.10. Zarzut z punktu 6 apelacji obrońcy oskarżonego Z. J. : obrazy przepisów postępowania, mogącej mieć wpływ na treść orzeczenia, a to: art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez ich niezastosowanie, polegające na nieuwzględnieniu w procesie kształtowania przekonania sądu wszystkich przeprowadzonych dowodów, tu - istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy wyjaśnień oskarżonych, zeznań świadków, nagrania (k. 1883-1887), wskazujących na nieczerpanie przez oskarżonych korzyści majątkowej z cudzej prostytucji, niepopełnienia przez oskarżonych zarzucanych im czynów. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Ten zarzut oraz argumentacja przytoczona na jego poparcie ujęta w punkcie V uzasadnienia apelacji obrońcy oskarżonego Z. J. były identyczne z zarzutem 3 i uzasadnieniem w punkcie IV z apelacji obrońców oskarżonych A. G. (1) i A. G. (2) . Dlatego należy tu w całości odwołać się do rozważań i poglądów przedstawionych już przez sąd odwoławczy w punkcie 3.3 niniejszego uzasadnienia, odnoszących się w równej mierze do oskarżonego Z. J. co do oskarżonej A. G. (1) , w których wyczerpująco przedstawiono powody, dla których uznano omawiany zarzut w całości za bezzasadny. Wniosek O zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu czynów, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego w Katowicach i przekazanie sprawy temuż Sądowi do ponownego rozpoznania. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Tak jak za niezasadny uznano podniesiony zarzut odwoławczy, tak za nie nadające się do uwzględnienia należało uznać oparte na tym zarzucie wnioski odwoławcze. 3.11. Zarzut z punktu 7 apelacji obrońcy oskarżonego Z. J. : obrazy przepisów postępowania, mogącej mieć wpływ na treść orzeczenia, a to: art. 170 k.p.k. poprzez ich błędną wykładnię w drodze oddalenia wniosków dowodowych składanych przez oskarżonych i obrońcę w toku przewodu sądowego. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Ten zarzut z kolei dosłownie odpowiadał zarzutowi z punktu 4 środka odwoławczego wniesionego przez obrońcę oskarżonych A. G. (1) i A. G. (2) wraz z jego uzasadnieniem zawartym w końcowej części apelacji. Dlatego w całości trzeba odesłać do analizy sądu odwoławczego zaprezentowanej w punkcie 3.4 niniejszego uzasadnienia, na podstawie której sąd II instancji uznał także ten zarzut za niezasadny. Dodać jedynie trzeba, że prawidłowo oddalone zostały przez sąd meriti także osobiste wnioski dowodowe oskarżonego Z. J. , takie jak np. ponawiane w toku całego postępowania postulaty o poddanie oskarżonego i wskazywanych przez niego świadków badaniom wariograficznym, które ze względu na zaawansowaną fazę postępowania i posiadane o nim wiadomości przez oskarżonego oraz świadków nie mogłyby przynieść niezawodnych lub przynajmniej istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy wyników. Prawidłowo też sąd I instancji postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 1 lutego 2021 r. oddalił wniosek oskarżonego Z. J. o wezwanie na rozprawę biegłego psychologa, który wydawał opinię w związku z przesłuchaniem świadka A. A. (3) w postępowaniu przygotowawczym przez sędziego, skoro opinia ta nie wymagała uzupełnienia w myśl przepisu art. 201 k.p.k. wyłączającego w zakresie swego zastosowania regulacje z art. 170 k.p.k. , natomiast przepis art. 200 § 3 k.p.k. pozostawia kwestię potrzeby przesłuchania biegłego, który wydał pisemną opinię, do uznania sądu. Z tych wszystkich powodów sąd odwoławczy nie stwierdził podnoszonego w apelacji obrońcy oskarżonego Z. J. naruszenia przepisu art. 170 k.p.k. Wniosek O zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu czynów, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego w Katowicach i przekazanie sprawy temuż Sądowi do ponownego rozpoznania. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Nieuwzględnienie sformułowanego alternatywnie przez obrońcę wniosku odwoławczego również w tym przypadku wiązało się z uznaniem za bezzasadny zarzutu odwoławczego, na który wniosek się opierał. 3.12. Zarzut z punktu 8 apelacji obrońcy oskarżonego Z. J. : obrazy przepisów postępowania, mogącej mieć wpływ na treść orzeczenia, a to: art. 6 k.p.k. poprzez prowadzenie rozprawy w dniu 1 lutego 2021 r. pod nieobecność Z. J. , pomimo że należycie usprawiedliwił swoją nieobecność i wnosił o odroczenie rozprawy. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Faktem jest, że oskarżony Z. J. pismem z dnia 29 stycznia wniósł o odroczenie rozprawy przed Sądem Okręgowym w Katowicach wyznaczonej na dzień 1 lutego 2021 r., dołączając zaświadczenie lekarskie stwierdzające jego czasową niezdolność do pracy do dnia 11 lutego 2021 r. (L4) na druku ZUS ZLA. Zgodnie z obowiązującym wówczas przepisem art. 91 ustawy z dnia 16 kwietnia 2020 r. o szczególnych instrumentach wsparcia w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U. z 2020 r., poz 695, ze zm.) w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 usprawiedliwienie niestawiennictwa przed sądem z powodu choroby nie wymagało przedstawienia zaświadczenia lekarskiego wydanego przez lekarza sądowego. Usprawiedliwienie nieobecności na rozprawie w dniu 1 lutego 2021 r. przedstawione przez oskarżonego Z. J. było zatem prawidłowe i wystarczające. Jednakże sąd meriti uprawniony był do kontynuowania rozprawy w dniu 1 lutego 2021 r. i przeprowadzenia na niej czynności dowodowych, gdyż zgodnie z obowiązującym od dnia 5 października 2019 r. przepisem art. 117 § 3a k.p.k. (nie § 3, jak omyłkowo podawał sąd I instancji w postanowieniu oddalającym wniosek o odroczenie rozprawy), bez względu na przyczynę nieobecności na rozprawie strony prawidłowo zawiadomionej o jej terminie, można przeprowadzić na niej czynność procesową, jeżeli stawił się jej obrońca, a tak stało się na rozprawie w dniu 1 lutego 2021 r. Należy też zauważyć, że przeprowadzona została czynność procesowa o charakterze pilnym, tj. przesłuchanie w drodze wideokonferencji świadka J. S. , która stawiła się w tym celu w Sądzie Okręgowym w Piotrkowie Trybunalskim, będąc osobą sprawującą opiekę nad dzieckiem w wieku niemowlęcym. Złożyła ona zeznania zasadniczo korzystne dla oskarżonego, zaś na kolejnej rozprawie w dniu 23 lutego 2021 r. obecny na niej oskarżony Z. J. ani jego obrońca nie żądali powtórzenia tej czynności dowodowej. W takich realiach, w szczególności ze względu na brzmienie przepisu art. 117 § 3a k.p.k. , nie można było dopatrzyć się w związku z tym obrazy przepisów postępowania przez sąd I instancji i nie doszło też do naruszenia prawa do obrony oskarżonego, o którym mowa w art. 6 k.p.k. , w jego aspekcie materialnym. Dlatego także ten zarzut sąd odwoławczy uznał za niezasadny. Wniosek O zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu czynów, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego w Katowicach i przekazanie sprawy temuż Sądowi do ponownego rozpoznania. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Ponieważ zarzut odwoławczy nie zyskał akceptacji sądu II instancji, nie było zasadne uwzględnianie w związku z nim sformułowanego alternatywnie przez obrońcę wniosku odwoławczego. 3.13. Zarzut z punktu 9 apelacji obrońcy oskarżonego Z. J. : błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku poprzez niezasadne przyjęcie, iż m.in.: - oskarżeni działali wspólnie w ramach zorganizowanej grupy przestępczej - oskarżeni czerpali korzyści majątkowe z cudzej prostytucji i stanowiło to ich stałe źródło dochodu - korzyść z przestępstwa uzyskanego przez oskarżonych wyniosła 1.032.804,47 zł; - oskarżony naraził J. Ł. na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu; - oskarżony groził S. Z. pozbawieniem życia, a groźba ta wzbudziła w pokrzywdzonej uzasadnioną obawę, że zostanie spełniona; - oskarżony uderzył A. A. - oskarżony wielokrotnie doprowadził A. A. do poddania się innym czynnościom seksualnym. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzut ten nie został uznany przez sąd odwoławczy za zasadny. Za odnoszące się w zasadzie wyczerpująco do pierwszych trzech podpunktów omawianego zarzutu należy uznać rozważania sądu II instancji przedstawione w punkcie 3.6 niniejszego uzasadnienia, do których dla uniknięcia zbędnych powtórzeń należy w tym miejscu odesłać. Uzupełnić jedynie wypada przedstawioną tam argumentację dotyczącą niektórych podpunktów powtórzonych w części uzasadnienia apelacji obrońcy Z. J. oznaczonej cyfrą IV: Ad 2: Wbrew twierdzeniom apelującego zeznające w charakterze świadków kobiety zatrudnione w klubie nocnym (...) w C. w 2015 roku (jak wynika z zeznań np. S. Z. k. 607 t. IV czy H. G. k. 722 t. IV) twierdziły, że w tamtym okresie klub prowadzili wspólnie A. G. (1) z Z. J. . Ponadto okoliczność ta nie ma istotnego znaczenia dla przypisanego oskarżonemu przez sąd I instancji czynu z art. 258 § 3 k.k. , którego datę początkową sąd meriti określił na luty 2017 r.; Ad 3: Potwierdzić trzeba, że pozyskanie nieruchomości przy ul. (...) w C. na potrzeby prowadzenia klubu nocnego zostało przeprowadzone wyłącznie przez A. G. (1) , w czasie gdy Z. J. był pozbawiony wolności, lecz okoliczność ta nie ma znaczenia dla wydanych przez sąd I instancji rozstrzygnięć o czynach przypisanych oskarżonemu. Odnosząc się do ostatnich czterech podpunktów omawianego zarzutu odwoławczego, stwierdzić trzeba, co następuje. Zeznania J. Ł. w zakresie, w którym opisywała, jak została wypchnięta z klubu nocnego (...) przez Z. J. i spadła przez to ze schodów prowadzących z budynku na plac przed nim, były konsekwentne, przekonujące i słusznie uznane zostały przez sąd I instancji za wiarygodne. Jak już sygnalizowano, znajdowały one nawet pewne potwierdzenie w wyjaśnieniach samego Z. J. , który stwierdził (k. 361 t. II), że istotnie popchnął J. Ł. , lecz nie wie, czy ona spadła ze schodów, bo drzwi są umiejscowione na wprost ściany, a schody prowadzą od tej ściany w lewo, więc nie wie, czy ona spadła ze schodów. O zepchnięciu ze schodów przez oskarżonego dziewczyny o imieniu J. wspominała też w swych zeznaniach H. G. (k. 721-723 t. IV). Z kolei na fotografiach złożonych do akt sprawy (k. 2959 t. XV) widać, że same drzwi wyjściowe z lokalu położone są na wprost pokrytych gresowymi kaflami schodów prowadzących na plac przed budynkiem, zatem jeśli przez nie wg relacji świadka miała zostać wypchnięta, to narażenie na niebezpieczeństwo, o którym mowa w art. 160 § 1 k.k. , na skutek wypchnięcia nietrzeźwej pokrzywdzonej przez te drzwi na schody jawi się jako ewidentne. Z zeznań świadka S. Z. (k. 607-609 t. III i 2854-2855 t. XV) wspartych treścią opinii biegłej psycholog uczestniczącej w przesłuchaniu świadka przed sądem (k. 2885-2887 t. XV) wynika, że obawianie się wypowiedzianej pod jej adresem groźby Z. J. nie było udawane, a sąd I instancji miał pełne podstawy, aby dać wiarę depozycjom tego świadka. Kopnięcie przez oskarżonego A. A. w lokalu klubu (...) relacjonowane było nie tylko w zeznaniach przez pokrzywdzoną, lecz znajdowało potwierdzenie w innych dowodach, a nawet jego zaistnienie wynikało z nagranej rozmowy J. K. z A. M. , na którą wielokrotnie powoływali się obrońcy oskarżonych. Zatem naruszenie nietykalności pokrzywdzonej A. słusznie uznane zostało przez sąd meriti za wykazane wiarygodnymi dowodami. Podobnie rzecz miała się z przypisanym oskarżonemu czynem z art. 197 § 2 k.k. ustalonym na podstawie konsekwentnych zeznań A. A. cechujących się walorami psychologicznej wiarygodności, które trafnie uznane zostały za miarodajne przez sąd orzekający w tej sprawie w I instancji. Z tych wszystkich powodów także ostatni z zarzutów podniesionych w apelacji przez obrońcę oskarżonego Z. J. nie został uwzględniony. Wniosek O zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu czynów, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego w Katowicach i przekazanie sprawy temuż Sądowi do ponownego rozpoznania. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Niezasadność zarzutu implikowała niemożność uwzględnienia w związku z nim wniosku odwoławczego sformułowanego w środku odwoławczym wniesionym przez obrońcę oskarżonego Z. J. . 3.14. Zarzut z punktu 1 apelacji obrońcy oskarżonej J. K. : obrazy przepisów prawa materialnego, a to art. 258 § 1 k.k. poprzez błędną wykładnię w drodze przyjęcia, iż zachowanie oskarżonej wyczerpało znamiona stypizowane w tymże przepisie. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzut nie jest zasadny. Aby nie powtarzać tych samych wywodów, należy odesłać w tym miejscu do rozważań przedstawionych już w punktach 3.1 oraz 3.7 niniejszego uzasadnienia. Wykazano w nich, że sąd I instancji nie uchybił przepisowi art. 258 § 1 k.k. , dokonując na kanwie tej sprawy jego prawidłowej wykładni - właściwie interpretując pojęcie zorganizowanej grupy przestępczej i trafnie aplikując ten przepis do sytuacji faktycznej występującej na kanwie tej sprawy. Odnosi się to również do prawidłowo ustalonych elementów strony przedmiotowej i podmiotowej pierwszego z czynów przypisanych oskarżonej J. K. , który przy takich ustaleniach faktycznych, jakie poczynił sąd meriti, musiał być uznany za udział w zorganizowanej grupie przestępczej w rozumieniu art. 258 § 1 k.k. Wniosek O zmianę wyroku Sądu I instancji poprzez uniewinnienie oskarżonej od zarzucanych jej czynów, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego w Katowicach i przekazanie sprawy temuż Sądowi do ponownego rozpoznania. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Niezasadny był zarzut odwoławczy, więc oparty na nim wniosek o uchylenie bądź zmianę kwestionowanego orzeczenia nie nadawał się do uwzględnienia. 3.15. Zarzut z punktu 2 apelacji obrońcy oskarżonej J. K. : obrazy przepisów prawa materialnego, a to art. 204 § 2 k.k. poprzez błędną wykładnię w drodze przyjęcia, iż zachowanie oskarżonej wyczerpało znamiona ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny W przypadku tego zarzutu odesłać należy do odpowiednio odnoszących się do sytuacji oskarżonej J. K. rozważań ujętych w punktach 3.2 oraz 3.8 niniejszych pisemnych motywów rozstrzygnięcia sądu odwoławczego, akcentując po raz kolejny, że nie dochodziło do udzielania prostytutkom związanym z klubem (...) w C. żadnych świadczeń wzajemnych mogących ekskulpować oskarżonych, w tym J. K. od popełnienia występku z art. 204 § 2 k.k. w sytuacji, gdy pobierane przez nią od właścicieli klubu (...) wynagrodzenie, z czego w pełni zdawała sobie sprawę, pochodziło z zysków uzyskanych z uprawianej tam prostytucji, a odbierane od zatrudnionych tam kobiet pisemne oświadczenia o zobowiązaniu do nieuprawiania prostytucji były uzyskiwane dla pozoru celem ukrycia nielegalnego procederu. Z tych właśnie powodów zarzut obrazy przepisu prawa materialnego, tj. art. 204 § 2 k.k. nie okazał się skuteczny. Wniosek O zmianę wyroku Sądu I instancji poprzez uniewinnienie oskarżonej od zarzucanych jej czynów, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego w Katowicach i przekazanie sprawy temuż Sądowi do ponownego rozpoznania. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Przy nieuwzględnieniu zarzutu odwoławczego nie było możliwe przychylenie się do opartego na nim wniosku odwoławczego. 3.16. Zarzut z punktu 3 apelacji obrońcy oskarżonej J. K. : obrazy przepisów postępowania, mogącej mieć wpływ na treść orzeczenia, a to: art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez ich niezastosowanie, polegające na nieuwzględnieniu w procesie kształtowania przekonania sądu wszystkich przeprowadzonych dowodów, tu - istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy wyjaśnień oskarżonych, zeznań świadków, nagrania (k. 1883-1887), wskazujących na nieczerpanie przez oskarżonych korzyści majątkowej z cudzej prostytucji, niepopełnienia przez oskarżonych zarzucanych im czynów. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Jak już obszernie to omówiono w punkcie 3.3 niniejszego uzasadnienia, dokonana przez sąd I instancji ocena materiału dowodowego zebranego w tej sprawie była, całościowa, wnikliwa, logicznie uargumentowana, zgodna ze wskazaniami płynącymi z doświadczenia życiowego i przez to nie naruszała przepisów art. 7 oraz 410 Kodeksu postępowania karnego . Do przywołanych szczegółowych rozważań odnoszących się w całości także do tego zarzutu podniesionego na korzyść J. K. można dodać, że słusznie sąd meriti w całości nie dał wiary wyjaśnieniom tej oskarżonej, która wbrew zgodnym w szczegółach i wzajemnie się potwierdzającym zeznaniom nader licznych świadków - kobiet związanych z działalnością klubu nocnego (...) w C. zaprzeczała, aby były tam świadczone w pokojach płatne usługi seksualne. Podawała, że klienci płacili tam jedynie 50 zł za pokój w ramach usługi noclegowej, podczas gdy nawet z wyjaśnień Z. J. wynikało, iż stawka za godzinę wynajęcia pokoju w klubie wynosiła 270 złotych. Oskarżona wyjaśniała, że zatrudnione w tym klubie kobiety nie rozliczały się przy barze, nie było wynagradzania taksówkarzy za przywiezienie klientów, którzy szli z prostytutką do pokoju i nie nakładała żadnych kar na zatrudnione tam panie, czemu zgodnie przeczyły liczne zeznania świadków, przywołanych na str. 2-3 pisemnego uzasadnienia sądu I instancji. Te właśnie zeznania w sposób zgodny z zasadą swobodnej sędziowskiej oceny dowodów unormowaną w art. 7 k.p.k. trafnie zostały uznane za wiarygodne i sąd odwoławczy nie dopatrzył się przy tym uchybień proceduralnych podnoszonych przez obrońców oskarżonych A. G. (1) , A. G. (2) , Z. J. i J. K. w identycznie brzmiących zarzutach. Wniosek O zmianę wyroku Sądu I instancji poprzez uniewinnienie oskarżonej od zarzucanych jej czynów, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego w Katowicach i przekazanie sprawy temuż Sądowi do ponownego rozpoznania. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Ocena dowodów przeprowadzona przez sąd I instancji była prawidłowa i w związku z tym nie było podstaw do uwzględnienia wniosku odwoławczego. 3.17. Zarzut z punktu 4 apelacji obrońcy oskarżonej J. K. : obrazy przepisów postępowania, mogącej mieć wpływ na treść orzeczenia, a to: art. 170 k.p.k. poprzez ich błędną wykładnię w drodze oddalenia wniosków dowodowych składanych przez oskarżonych i obrońcę w toku przewodu sądowego. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzut ten nie dotyczył oskarżonej J. K. , gdyż ani ona, ani jej obrońca nie składali wniosków dowodowych, o których mowa w tym zarzucie. Wnioski oskarżonego Z. J. i obrońcy oskarżonych A. G. (1) i A. G. (2) zostały zaś zasadnie oddalone przez sąd I instancji, w sposób nie naruszający przepisów postępowania, a w szczególności art. 170 k.p.k. , jak to już omówiono w punktach 3.4 i 3.11 niniejszego uzasadnienia. Wniosek O zmianę wyroku Sądu I instancji poprzez uniewinnienie oskarżonej od zarzucanych jej czynów, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego w Katowicach i przekazanie sprawy temuż Sądowi do ponownego rozpoznania. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Chybiony zarzut odwoławczy nie mógł spowodować uwzględnienia opartego na nim wniosku o zmianę bądź uchylenie zaskarżonego orzeczenia. 3.18. Zarzut z punktu 5 apelacji obrońcy oskarżonej J. K. : błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku poprzez niezasadne przyjęcie, iż m.in.: - oskarżeni działali wspólnie w ramach zorganizowanej grupy przestępczej - oskarżeni czerpali korzyści majątkowe z cudzej prostytucji i stanowiło to ich stałe źródło dochodu. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Na te tematy przedstawiono już obszerne rozważania i argumentację - odnoszące się w równej mierze do oskarżonej J. K. - w punktach 3.6 oraz 3.13 formularza tego uzasadnienia. Zaznaczyć jeszcze można, że jak wynika z przywołanego wyżej choćby w punkcie 3.3 całego konglomeratu dowodów zebranych w toku niniejszego postępowania, trafnie uznanych przez sąd meriti za wiarygodne, oskarżona J. K. świadomie brała udział w zarządzaniu klubem nocnym (...) w C. jako "menadżerka" zatrudniona przez właścicieli: A. G. (1) i Z. J. , których polecenia wykonywała, mając pełne rozeznanie i chcąc, aby w tym klubie dochodziło do czerpania korzyści z prostytucji zatrudnionych tam kobiet, które zresztą nadzorowała, przy czym ustalała im okresy "pracy", dyżury oraz dyscyplinowała poprzez nakładanie i egzekwowanie kar pieniężnych, potrącanych z przypadających im, zgodnie z ustalonymi zasadami podziału dochodów uzyskiwanych w związku z prostytucją, części wynagrodzenia. Uczestniczyła w ten sposób świadomie w funkcjonowaniu trwałej, zorganizowanej wewnętrznie i zewnętrznie strukturze nastawionej na popełnianie przestępstwa polegającego na czerpaniu korzyści majątkowych z cudzej prostytucji. Jednocześnie obejmowała swym bezpośrednim zamiarem uzyskiwanie z tego tytułu wynagrodzenia wypłacanego jej przez właścicieli klubu, a nawet wedle niektórych wypowiedzi procesowych (zeznania świadka H. G. k. 722 verte t. IV), miała pobierać od prostytutek dla siebie po 10 złotych od każdego wyjazdu na świadczenie płatnych usług seksualnych inicjowanego dzięki ogłoszeniu na portalu (...) . Ustalenia więc przez sąd meriti, że J. K. w okresie od lutego 2017 r. do 28 marca 2019 r. brała udział w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu popełnianie przestępstwa tzw. sutenerstwa oraz czerpała korzyści majątkowe z cudzej prostytucji nie były obarczone błędem. Dlatego sąd odwoławczy nie uwzględnił omawianego tu zarzutu odwoławczego. Wniosek O zmianę wyroku Sądu I instancji poprzez uniewinnienie oskarżonej od zarzucanych jej czynów, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego w Katowicach i przekazanie sprawy temuż Sądowi do ponownego rozpoznania. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. W świetle bezzasadności także i tego zarzutu nie było podstaw do przychylenia się do sformułowanego przez obrońcę oskarżonej J. K. w formie alternatywnej wniosku odwoławczego. 3.19. Zarzut z punktu 1 apelacji obrońcy oskarżonego A. N. (1) : obrazy przepisów postępowania mającej wpływ na treść orzeczenia, a to: a. art. 7 k.p.k. poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów wyrażające się w całkowitym odstąpieniu od - pozbawionej cech arbitralności, logicznej, zgodnej z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego, opartej na całokształcie ujawnionych okoliczności, samodzielnej, krytycznej i uwzględniającej w jednakowym stopniu oraz w pełnym zakresie argumenty oskarżonego i jego obrońcy - analizy i oceny dowodów z: - zeznań świadka P. Z. , - zeznań świadka S. Z. , - op

[... tekst skrócony ...]