II AKA 262/16

Sygnatura akt II AKa 262/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 stycznia 2017 r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSA Wiesław Pędziwiatr (spr.) Sędziowie: SSA Stanisław Rączkowski SSA Robert Wróblewski Protokolant: Beata Sienica przy udziale prokuratora Prokuratury Regionalnej Dariusza Szyperskiego po rozpoznaniu w dniu 24 stycznia 2017 r. sprawy T. N. (1) oskarżonego z art. 278 § 1 kk w związku z art. 294 § 1 kk w związku z art. 64 § 1 kk , art. 286 § 1 kk w związku z art. 12 kk w związku z art. 64 § 1 kk , art. 286 § 1 kk w związku z art. 12 kk ; J. N. oskarżonego z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 12 kk , art. 286 § 1 kk ; M. R. (1) oskarżonego z art. 278 § 1 kk w związku z art. 294 § 1 kk , art. 286 § 1 kk K. K. oskarżonego z art. 286 § 1 kk w związku z art. 12 kk , art. 286 § 1 kk i E. N. (1) oskarżonej z art. 233 § 1 kk i art. 286 kk na skutek apelacji wniesionej przez oskarżonych i prokuratora co do oskarżonych T. N. (1) i K. K. od wyroku Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 6 kwietnia 2016 r. sygn. akt III K 202/14 I. rozwiązuje kary łączne pozbawienia wolności wymierzone T. N. (1) i J. N. w pkt. XV części rozstrzygającej zaskarżonego wyroku; II. zmienia zaskarżony wyrok wobec T. N. (1) w pkt. I części dyspozytywnej i M. R. (1) w pkt. IX części dyspozytywnej w ten sposób, że za podstawę wymiaru kar orzeczonych wobec tych oskarżonych przyjmuje art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. ; III. zmienia zaskarżony wyrok wobec T. N. (1) w ten sposób, że przyjmuje, iż czyny przypisane mu w pkt III i V części rozstrzygającej stanowią ciąg przestępstw z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i za ciąg tych przestępstw na podstawie art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. wymierza mu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności; IV. zmienia zaskarżony wyrok wobec K. K. w pkt. XI części dyspozytywnej w ten sposób, że przyjmuje, iż szkoda wyrządzona J. P. (1) czynem opisanym w tym punkcie wynosiła 239.625 złotych i ustala na kwotę 239.625 złotych obowiązek naprawienia szkody określony wobec oskarżonego w pkt. XVIII części dyspozytywnej tego wyroku; V. zmienia zaskarżony wyrok wobec J. N. w pkt. VI części dyspozytywnej w ten sposób, że przyjmuje iż kwota niekorzystnego rozporządzenia mieniem przez pokrzywdzoną wynosiła 15.337,88 złotych, zaś rzeczywista kwota, którą J. W. otrzymała od oskarżonego wynosiła 50.000 złotych i wymiar kary pozbawienia wolności za ten czyn obniża do 1 (jednego) roku; VI. na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 i 2 k.k. , a w odniesieniu do T. N. (1) także w zw. z art. 91 § 2 k.k. w brzmieniu obowiązującym przed 1 lipca 2015 roku w zw. z art. 4 § 1 k.k. , łączy orzeczone wobec: 1. T. N. (1) w pkt III niniejszego wyroku oraz w pkt I, II, IV części rozstrzygającej zaskarżonego wyroku kary i wymierza karę łączną 7 (siedmiu) lat pozbawienia wolności, 2. J. N. w pkt. V niniejszego wyroku oraz w pkt. VII i VIII części rozstrzygającej zaskarżonego wyroku kary pozbawienia wolności i wymierza karę łączną 3 (trzech) lat pozbawienia wolności; VII. na podstawie art. 63 § 1 k.k. zalicza J. N. na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od 24 stycznia 2014 roku do 21 lutego 2015 roku; VIII. w pozostałej części zaskarżony wyrok wobec T. N. (1) , J. N. , M. R. (1) , K. K. i E. N. (1) utrzymuje w mocy; IX. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokatów: 1. A. S. (1) , 2. A. S. (2) , 3. M. B. (1) , po 600 złotych tytułem wynagrodzenia za obronę z urzędu oskarżonych T. N. (1) , E. N. (1) i K. K. oraz po 138 złotych podatku od towarów i usług; X. zasądza na rzecz Skarbu Państwa od T. N. (1) , K. K. i E. N. (1) po 742 złote zaś od J. N. , M. R. (1) , po 4 złote wydatków związanych z postępowaniem odwoławczym i wymierza im opłaty: 1. T. N. (1) 600 złotych, 2. J. N. 8.400 złotych za obie instancje, 3. M. R. (1) 400 złotych, 4. K. K. 400 złotych, 5. E. N. (1) 300 złotych. UZASADNIENIE Prokuratora Okręgowa we Wrocławiu oskarżyła T. N. (1) o przestępstwo z art. 278 § 1 k.k. i art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. popełnione w sposób opisany w pkt. I części wstępnej wyroku. Nadto zarzucono mu popełnienie przestępstwa, tym razem z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i w zw. z art. 64 § 1 k.k. , które miał popełnić w sposób opisany w pkt. II części wstępnej wyroku, a także zarzucono mu dopuszczenie się czynów kwalifikowanych z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. popełnione w sposób opisany w pkt. III, IV i V części wstępnej wyroku. Zarzuty popełnienia trzech przestępstw postawiono także J. N. . Zarzucono mu naruszenie dwukrotne art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w sposób opisany w pkt. VI i VIII części wstępnej wyroku oraz popełnienie występku opisanego w pkt. VII części wstępnej wyroku naruszającego art. 286 § 1 k.k. Oskarżono także M. R. (1) o popełnienie czynu z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w sposób opisany w pkt. IX części wstępnej wyroku oraz naruszenie art. 286 § 1 k.k. w sposób określony w pkt. X części wstępnej wyroku. Zarzuty postawiono również K. K. . Według aktu oskarżenia popełnił on czyn z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 12 w sposób opisany w pkt. XI części wstępnej wyroku oraz naruszył w sposób określony w pkt. XII normę art. 286 § 1 k.k. E. N. (1) zarzucono popełnienie czynu z art. 233 § 1 k.k. w sposób opisany w pkt. XIII oraz naruszenie art. 286 § 1 k.k. w sposób opisany w pkt. XIV części wstępnej wyroku. Wyrokiem z 6 kwietnia 2016 roku w sprawie III K 202/14 Sąd Okręgowy we Wrocławiu, orzekł, że: I. uznaje oskarżonego T. N. (1) za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w pkt. I. części wstępnej wyroku, tj. czynu z art. czyn z art. 278§1kk w zw. z art. 294§1 kk w zw. z art. 64§1kk i za to na podstawie art. 286§1 kk i art. 294§1 kk wymierza mu karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności; II. uznaje oskarżonego T. N. (1) za winnego tego, że w okresie od dnia 19 marca 2010r. do dnia 22 czerwca 2010r., działając w warunkach czynu ciągłego oraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził C. N. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 131.000 zł, w ten sposób, że nakłonił go do zawarcia aktu notarialnego - umowy przedwstępnej sprzedaży mieszkania przy ul. (...) we W. z dnia 19 marca 2010r. Rep. A Nr (...) oraz aktu notarialnego z dnia 19 marca 2010r. Rep. A numer (...) dot. udzielenia przez C. N. pełnomocnictwa T. N. (1) do zawarcia przyrzeczonej umowy sprzedaży tego lokalu, wprowadzając C. N. w błąd poprzez obiecanie mu kwoty 132.000 zł z tytułu sprzedaży mieszkania, nie mając zamiaru przekazania mu tej kwoty, po czym na podstawie w/w pełnomocnictwa działając w imieniu i na rzecz C. N. kupił od w/w nieruchomość przy ul. (...) we W. , co zostało potwierdzone aktem notarialnym z dnia 22 czerwca 2010r. Rep. A numer (...) , w którym to oświadczył, że zapłacił cenę sprzedaży nieruchomości w kwocie 132.000 zł, podczas, gdy w rzeczywistości C. N. otrzymał od niego jedynie 1000 zł, czym działał na szkodę C. N. , przy czym zarzucanego mu czynu dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa opisanego w pkt. I. części wstępnej wyroku, tj. czynu z art. 286§1kk w zw. z art. 12 kk w zw. z art. 64§1kk i za to na podstawie art. 286§1 kk wymierza mu karę 2 lat pozbawienia wolności; III. uznaje oskarżonego T. N. (1) za winnego tego, że w okresie od września 2012r. do dnia 22 stycznia 2013r, działając w warunkach czynu ciągłego, wspólnie i porozumieniu z J. N. oraz innymi osobami, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził W. C. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w wysokości 72.101,20zł, w ten sposób, iż wykorzystując jej niezdolność do podejmowania decyzji i ich należytego pojmowania wynikającą z jej stanu psychicznego przejawiającego się w zespole psychoorganicznym z objawami otępiennymi i wtórnymi objawami psychotycznymi, nakłonił ją do zawarcia w dniu 10 września 2012r. aktu notarialnego Rep. A numer (...) dot. umowy przedwstępnej zamiany należącego do niej mieszkania przy ul. (...) we W. na mieszkanie należące do B. i J. N. oraz do zawarcia aktu notarialnego Rep. A (...) dot. udzielenia pełnomocnictwa B. N. i J. N. do rozporządzenia w jej imieniu i na jej rzecz nieruchomością, a następnie do zawarcia w dniu 21 września 2012r. aktu notarialnego Rep. A (...) dot. umowy ustanowienia odrębnej własności zajmowanego przez W. C. (1) lokalu mieszkalnego przy ul. (...) we W. i przeniesienia jego własności, w wyniku czego B. N. i J. N. w dniu 22 stycznia 2013r. działając na podstawie w/w pełnomocnictwa zawarli akt notarialny Rep. (...) dot. umowy zamiany należącego do nich lokalu mieszkalnego w O. przy ul. (...) , określając jego wartość na kwotę 95.000 zł, na lokal mieszkalny należący do W. C. (1) we W. przy ul. (...) , o wartości rynkowej nie mniejszej niż 168.975 zł, określając jego wartość na kwotę 140.000 zł z dopłatą 45.000 zł dla W. C. (1) , wprowadzając ją w błąd co do wartości zamienianego przez nią mieszkania oraz zamiaru przekazania kwoty wynikającej z różnicy wartości obu lokali, czym działali na szkodę W. C. (1) , tj. czynu z art. 286§1kk w zw. z art. 12 kk i za to na podstawie art. 286§1 kk wymierza mu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności; IV. uznaje oskarżonego T. N. (1) za winnego tego, że w dniu 26 września 2012r. w O. , działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z M. R. (1) , doprowadził W. C. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w łącznej kwocie 1369zł, w ten sposób, że wykorzystując niezdolność W. C. (1) do podejmowania decyzji i ich należytego pojmowania wynikającą z jej stanu psychicznego przejawiającego się w zespole psychoorganicznym z objawami otępiennymi i wtórnymi objawami psychotycznymi, nakłonili ją do podpisania umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych nr (...) , wprowadzając ją w błąd co do użytkowania i posiadania przez nią telefonu komórkowego m-ki S. (...) A. o numer (...) , użytkowanego następnie przez T. N. (1) , czym działali na szkodę W. C. (1) , tj. czynu z art. 286§1kk i za to na podstawie art. 286§1 kk wymierza mu karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności; V. uznaje oskarżonego T. N. (1) za winnego tego, że w okresie od dnia 16 października 2012r. do dnia 13 czerwca 2013r. w O. , działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w warunkach czynu ciągłego oraz wspólnie i w porozumieniu z K. K. , doprowadził W. C. (1) i (...) (...) S.A. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w łącznej kwocie 757,36 zł, w ten sposób, że wykorzystując niezdolność W. C. (1) do podejmowania decyzji i ich należytego pojmowania wynikającą z jej stanu psychicznego przejawiającego się w zespole psychoorganicznym z objawami otępiennymi i wtórnymi objawami psychotycznymi, nakłonił ją do podpisania umowy o świadczenie usług telewizji (...) +, w wyniku czego doszło do wydania dekodera cyfrowego (...) nr (...) o wartości 600 zł wraz z kartą cyfrową (...) o wartości 100 zł, pozbawiając W. C. (1) możliwości korzystania z telewizji (...) + oraz obciążając ją kosztami wynikającymi z niezapłaconego abonamentu na kwotę nie mniejszą niż 57,36 zł, czym działał na szkodę W. C. (1) i (...) (...) S.A. , tj. czynu z art. 286§1kk w zw. z art. 12kk i za to na podstawie art. 286§1 kk wymierza mu karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności; VI. uznaje oskarżonego J. N. za winnego tego, że w okresie od dnia 2 marca 2010r do dnia 11 stycznia 2011r. we W. , działając w warunkach czynu ciągłego oraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził J. W. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie nie mniejszej niż 62.387,62 zł, wprowadzając J. W. w błąd, iż zapłaci jej całą należność wynikającą ze sprzedaży należącego do niej mieszkania przy ul. (...) we W. o wartości 150.000 zł, nie mając zamiaru przekazania jej tej kwoty, w ten sposób, że nakłonił ją do zawarcia aktu notarialnego - pełnomocnictwa Rep.A (...) z dnia 2 marca 2010r, udzielonego J. N. przez J. W. do wykupu mieszkania przy ul. (...) we W. od Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z siedzibą w W. , w wyniku czego zapłacił kwotę 33.312,38 zł z tytułu nabycia lokalu na rzecz Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, a następnie nakłonił pokrzywdzoną do zawarcia aktu notarialnego - przedwstępnej umowy sprzedaży w/w nieruchomości z dnia 20 maja 2010r. Rep. A numer (...) zawartego pomiędzy J. W. a J. N. oraz aktu notarialnego pełnomocnictwa Rep.A (...) z dnia 4 listopada 2010r. udzielonego J. N. przez J. W. do sprzedaży niniejszego mieszkania, po czym na podstawie w/w pełnomocnictwa działając w imieniu i na rzecz J. W. wraz z żoną B. N. w dniu 11 stycznia 2011r. kupił od w/w nieruchomość przy ul. (...) we W. , co zostało potwierdzone aktem notarialnym Rep. A numer (...) , w którym to oświadczył, że przed podpisaniem tego aktu zapłacił J. W. cenę sprzedaży nieruchomości w kwocie 147.900zł, zaś pozostałą kwotę 2.100 zł zapłaci w dniu podpisania aktu, podczas, gdy w rzeczywistości J. W. otrzymała od J. N. w okresie od 20 maja 2010r. do dnia 17 stycznia 2011r. kwotę łączną nie większą niż 5000 zł, czym działał na szkodę J. W. , tj. czynu z art. 286§1kk w zw. z art. 12 kk i za to na podstawie art. 286§1 kk wymierza mu karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz na podstawie art. 33§2 kk grzywnę w liczbie 150 (sto pięćdziesiąt) stawek dziennych, przyjmując wysokość jednej stawki na kwotę po 100 (sto) złotych; VII. uznaje oskarżonego J. N. za winnego tego, że w lutym 2012r. we W. , działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził Z. D. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 174.281zł, wprowadzając Z. D. w błąd poprzez obiecanie mu w/w kwoty z tytułu sprzedaży należącego do niego mieszkania przy ul. (...) we W. o wartości 174.281 zł, nie mając zamiaru przekazania mu tej kwoty, w ten sposób, że wraz z żoną B. N. w dniu 25 stycznia 2012r. kupił od w/w nieruchomość przy ul. (...) we W. , co zostało potwierdzone aktem notarialnym Rep. A numer (...) , w którym to oświadczył, że przed podpisaniem tego aktu zapłacił Z. D. cenę sprzedaży nieruchomości w kwocie 174.281 zł, podczas, gdy w rzeczywistości Z. D. nie otrzymał żadnych pieniędzy z tytułu sprzedaży mieszkania, czym działał na szkodę Z. D. , tj. czynu z art. 286§1 kk i za to na podstawie art. 286§1 kk wymierza mu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności oraz na podstawie art. 33§2 kk grzywnę w liczbie 250 (dwieście pięćdziesiąt) stawek dziennych, przyjmując wysokość jednej stawki na kwotę po 100 (sto) złotych; VIII. uznaje oskarżonego J. N. za winnego tego, że w okresie od września 2012r. do dnia 22 stycznia 2013r, działając w warunkach czynu ciągłego, wspólnie i porozumieniu z T. N. (1) oraz innymi osobami, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził W. C. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w wysokości 72.101,20zł, w ten sposób, iż wykorzystując jej niezdolność do podejmowania decyzji i ich należytego pojmowania wynikającą z jej stanu psychicznego przejawiającego się w zespole psychoorganicznym z objawami otępiennymi i wtórnymi objawami psychotycznymi, nakłonił ją do zawarcia w dniu 10 września 2012r. aktu notarialnego Rep. A numer (...) dot. umowy przedwstępnej zamiany należącego do niej mieszkania przy ul. (...) we W. na mieszkanie należące do B. i J. N. oraz do zawarcia aktu notarialnego Rep. A (...) dot. udzielenia pełnomocnictwa B. N. i J. N. do rozporządzenia w jej imieniu i na jej rzecz nieruchomością, a następnie do zawarcia w dniu 21 września 2012r. aktu notarialnego Rep. A (...) dot. umowy ustanowienia odrębnej własności zajmowanego przez W. C. (1) lokalu mieszkalnego przy ul. (...) we W. i przeniesienia jego własności, w wyniku czego B. N. i J. N. w dniu 22 stycznia 2013r. działając na podstawie w/w pełnomocnictwa zawarli akt notarialny Rep. (...) dot. umowy zamiany należącego do nich lokalu mieszkalnego w O. przy ul. (...) , określając jego wartość na kwotę 95.000 zł, na lokal mieszkalny należący do W. C. (1) we W. przy ul. (...) , o wartości rynkowej nie mniejszej niż 168.975 zł, określając jego wartość na kwotę 140.000 zł z dopłatą 45.000 zł dla W. C. (1) , wprowadzając ją w błąd co do wartości zamienianego przez nią mieszkania oraz zamiaru przekazania kwoty wynikającej z różnicy wartości obu lokali, czym działał na szkodę W. C. (1) , tj. czynu z art. 286§1kk w zw. z art. 12 kk i za to na podstawie art. 286§1 kk wymierza mu karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz na podstawie art. 33§2 kk grzywnę w liczbie 150 (sto pięćdziesiąt) stawek dziennych, przyjmując wysokość jednej stawki na kwotę po 100 (sto) złotych; IX. uznaje oskarżonego M. R. (1) za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w pkt. IX. części wstępnej wyroku, tj. czynu z art. czyn z art. 278§1kk w zw. z art. 294§1 kk i za to na podstawie art. 286§1 kk i art. 294§1 kk wymierza mu karę 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności; X. uznaje oskarżonego M. R. (1) za winnego tego, że w dniu 26 września 2012r. w O. , działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z T. N. (1) , doprowadził W. C. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w łącznej kwocie 1369zł, w ten sposób, że wykorzystując niezdolność W. C. (1) do podejmowania decyzji i ich należytego pojmowania wynikającą z jej stanu psychicznego przejawiającego się w zespole psychoorganicznym z objawami otępiennymi i wtórnymi objawami psychotycznymi, nakłonili ją do podpisania umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych nr (...) , wprowadzając ją w błąd co do użytkowania i posiadania przez nią telefonu komórkowego m-ki S. (...) A. o numer (...) , użytkowanego następnie przez T. N. (1) , czym działali na szkodę W. C. (1) , tj. czynu z art. 286§1kk i za to na podstawie art. 286§1 kk wymierza mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności; XI. uznaje oskarżonego K. K. za winnego tego, że w okresie od lipca 2008r. do dnia 12 września 2008r, działając w warunkach czynu ciągłego oraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził J. P. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci własności ½ nieruchomości przy ul. (...) we W. o powierzchni użytkowej 108,91 metrów kwadratowych, w ten sposób, że wykorzystując stan psychiczny J. P. (1) wyłączający świadome lub swobodne podjęcie przez niego decyzji i wyrażenie woli, z uwagi na wystąpienie zaburzeń świadomości, orientacji i pamięci, którego podłożem było uzależnienie od alkoholu, a także zmiany metaboliczne w przebiegu uzależnienia oraz organiczne uszkodzenie centralnego układu nerwowego, nakłonił go do zawarcia w dniu 11 lipca 2008r. aktu notarialnego Rep. A (...) dot. udzielenia pełnomocnictwa D. G. (1) do zawarcia w imieniu J. P. (1) przyrzeczonej umowy sprzedaży w/w nieruchomości, w wyniku czego w dniu 12 września 2008r. D. G. (1) działając na podstawie tego pełnomocnictwa w imieniu i na rzecz J. P. (1) oraz K. K. sprzedali na postawie aktu notarialnego Rep. A (...) mieszkanie przy ul. (...) we W. D. G. (1) określając jego wartość na kwotę 550.000 zł, wprowadzając pokrzywdzonego w błąd co do zamiaru przekazania mu pieniędzy ze sprzedaży jego udziału, czym działał na łączną szkodę J. P. (1) w wysokości 229.500zł, tj. czyn z art. 286§1kk i art. 294§1 kk w zw. z art. 12 kk i za to na podstawie art. 286§1 kk i art. 294§1 kk wymierza mu karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności; XII. uznaje oskarżonego K. K. za winnego tego, że w okresie od dnia 16 października 2012r. do dnia 13 czerwca 2013r. w O. , działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w warunkach czynu ciągłego oraz wspólnie i w porozumieniu z T. N. (1) , doprowadził W. C. (1) i (...) (...) S.A. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w łącznej kwocie 757,36 zł, w ten sposób, że wykorzystując niezdolność W. C. (1) do podejmowania decyzji i ich należytego pojmowania wynikającą z jej stanu psychicznego przejawiającego się w zespole psychoorganicznym z objawami otępiennymi i wtórnymi objawami psychotycznymi, nakłonił ją do podpisania umowy o świadczenie usług telewizji (...) +, w wyniku czego doszło do wydania dekodera cyfrowego (...) nr (...) o wartości 600 zł wraz z kartą cyfrową (...) o wartości 100 zł, pozbawiając W. C. (1) możliwości korzystania z telewizji (...) + oraz obciążając ją kosztami wynikającymi z niezapłaconego abonamentu na kwotę nie mniejszą niż 57,36 zł, czym działał na szkodę W. C. (1) i (...) (...) S.A. , tj. czynu z art. 286§1kk w zw. z art. 12kk i za to na podstawie art. 286§1 kk wymierza mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności; XIII. uznaje oskarżoną E. N. (1) za winną tego, że w dniu 22 sierpnia 2012r. w Komisariacie Policji W. G. przy ulicy (...) , pouczona o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, w toku postępowania przygotowawczego sygn. akt 4Ds.1518/12, zeznała nieprawdę, iż jest daleką krewną S. Ż. , który jest jej wujkiem, tj. czynu z art. 233§1kk i za to na podstawie art. 233§1 kk wymierza jej karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności; XIV. uznaje oskarżoną E. N. (1) za winną tego, że w dniu 31 sierpnia 2012r. w O. działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, oraz wspólnie i w porozumieniu z Ł. K. i innymi osobami, doprowadziła W. C. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 4719,62 zł, w ten sposób, że wykorzystując niezdolność W. C. (1) do podejmowania decyzji i ich należytego pojmowania wynikającą z jej stanu psychicznego przejawiającego się w zespole psychoorganicznym z objawami otępiennymi i wtórnymi objawami psychotycznymi, a także wprowadzając ją w błąd, iż pieniądze te zostaną przeznaczone na jej potrzeby, nakłoniła ją do podpisania umowy pożyczki nr (...) na kwotę 4000 zł w Banku (...) S.A. w O. przy ul. (...) , w wyniku czego W. C. (1) zawarła w/w umowę pożyczki w Banku w obecności Ł. K. , który następnie przekazał kwotę 4000 zł E. N. (1) , w wyniku czego W. C. (1) została obciążona całkowitym kosztem kredytu w wysokości 4719,62 zł nie otrzymując w rzeczywistości do dysponowania przyznanej kwoty pożyczki w kwocie 4000 zł, czym działała na szkodę W. C. (1) , tj. czynu z art. 286§1kk i za to na podstawie art. 286§1 kk wymierza jej karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności; XV. na podstawie art. 85 i art. 86§1 i 2 kk wymierzone powyżej kary łączy i wymierza oskarżonym kary łączne: ⚫ T. N. (1) 7 (siedmiu) lat pozbawienia wolności; ⚫ J. N. 3 (trzech) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz 400 (czterystu) stawek dziennych grzywny, przyjmując wysokość jednej stawki na kwotę po 100 (sto) złotych, ⚫ M. R. (1) 2 (dwóch) lat i 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności; ⚫ K. K. 3 (trzech) lat i 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności; ⚫ E. N. (1) 1 (jednego) roku i 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności; XVI. na podstawie art. 69 § 1 i § 2 k.k oraz art. 70 § 1 pkt. 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją Kodeksu Karnego , która weszła w życie z dniem 1 lipca 2015r. i art. 4§1 kk , wykonanie orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności warunkowo zawiesza oskarżonej E. N. (1) na okres 4 (czterech) lat próby; XVII. na podstawie art. 63§1 kk na poczet orzeczonych kar łącznych pozbawienia wolności zalicza oskarżonym okres zatrzymania i tymczasowego aresztowania: ⚫ J. N. od 24 stycznia 2014r. do 21 kwietnia 2015r., ⚫ M. R. (1) w dniu 24 stycznia 2014r., ⚫ K. K. w dniach 12 i 13 maja 2014r., XVIII. na podstawie art. 46§1 kk orzeka obowiązek naprawienia szkody poprzez wpłatę przez oskarżonych: ⚫ T. N. (1) kwoty 390.000zł na rzecz spadkobiercy/ów B. H. jako spadkobierczyni E. J. , ⚫ M. R. (1) kwoty 399.080zł na rzecz spadkobiercy/ów B. H. jako spadkobierczyni E. J. , ⚫ T. N. (1) kwoty 131.000zł na rzecz C. N. , ⚫ J. N. kwoty 62.387,62zł na rzecz J. W. , ⚫ J. N. kwoty 174.281zł na rzecz Z. D. , ⚫ K. K. kwoty 229.500zł na rzecz J. P. (1) , ⚫ T. N. (1) i K. K. na rzecz (...) (...) S.A. po 378,68zł; XIX. na podstawie art. 45§1 kk orzeka przepadek na rzecz Skarbu Państwa korzyści majątkowych uzyskanych z przestępstw przez oskarżonych: ⚫ T. N. (1) kwoty 1369zł, ⚫ J. N. kwoty 72.101,20zł, ⚫ E. N. (1) kwoty 4.000zł; XX. na podstawie art. 44§1 kk orzeka przepadek przez pozostawienie w aktach sprawy dowodów ujętych w wykazie Drz: 317/13, 77/14-87/14, 90/14-91/14, 406/14, 440/14-441/14, 462/14, 521/14-524/14, 669/14-673/14; XXI. na podstawie art. 230§2 kpk zwraca: ⚫ (...) S.A. 28 Oddział we W. dowody ujęte w wykazie Drz: 200/13 - 207/13, ⚫ (...) S.A. I Oddział we W. dowody ujęte w wykazie Drz: 191/13-194/13, ⚫ (...) S.A. w O. dowód ujęty w wykazie Drz 726/14, ⚫ Oskarżonym T. i E. N. (1) dowody ujęte w wykazie Drz: 322/14 –384/14, 416/14-439/14, 443/14, ⚫ KP W. G. dowodu ujętego w wykazie Drz: 463/14 i 479/14, ⚫ oskarżonemu J. N. dowody ujęte w wykazie Drz: 447/14-458/14, 464/14-478/14, 88/14-89/14; XXII. na podstawie art. 231§1 kpk składa do depozytu sądowego dowody ujęte w wykazie Drz: 184/13-185/13, 195/13-199/13, 208/13-210/13, 385/14-415/14, 321/14, 323/14, 385/14-405/14, 407/14-415/14, 442/14, 444/14-446/14, 459/14-461/14; XXIII. zasądza od Skarbu Państwa (kasa tut. Sądu) na rzecz adw. A. S. (1) i A. S. (2) po 4147,20zł (w tym podatek VAT) oraz adw. M. B. (1) 3847,20zł (w tym podatek VAT) tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonym z urzędu, odpowiednio: T. N. (1) , E. N. (1) i K. K. ; XXIV. zasądza od Skarbu Państwa (kasa tut. Sądu) na rzecz adw. S. L. i adw. A. S. (3) po 4147,20zł (w tym podatek VAT) tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżycielom posiłkowym z urzędu, odpowiednio: J. P. (1) i J. W. ; XXV. zasądza od oskarżonego J. N. na rzecz Skarbu Państwa zwrot kosztów postępowania na niego przypadających, w tym wymierza mu opłatę w wysokości 8400zł; XXVI. zwalnia pozostałych oskarżonych od ponoszenia kosztów postępowania, w tym i opłaty w sprawie. Nie pogodził się z wyrokiem Sądu Okręgowego we Wrocławiu T. N. (1) , którego obrońca zaskarżył go w części, w zakresie odnoszącym się do pkt. I – V oraz XV, XVIII i XIX oraz w zakresie w jakim Sąd I instancji nie zaliczył oskarżonemu na poczet orzeczonej kary okresu rzeczywistego pozbawienia wolności i zarzucił: 1 . odnośnie czynu wskazanego w punkcie I części dyspozytywnej wyroku : a) na zasadzie art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k. zaistnienie bezwzględnej przyczyny odwoławczej wobec wydania orzeczenia, pomimo, że postępowanie karne co do tego samego czynu tej samej osoby zostało już prawomocnie zakończone wyrokiem Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 31 stycznia 2012 r. (sygn. akt: III K 141/11), utrzymanym w mocy wyrokiem Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 28 czerwca 2012 r., sygn.. akt: II AKa 137/12, co stanowi obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść zaskarżonego wyroku, a to art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. ; b) na zasadzie art. 438 pkt 2 k.p.k. obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść zaskarżonego wyroku, a mianowicie – naruszenie art. 7 w związku z art. 92 i 410 k.p.k. , poprzez dowolną miast swobodną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, wbrew zasadom doświadczenia życiowego oraz zasadom logicznego rozumowania, nadto w sposób wybiórczy, a nie wszechstronny, powyższe wobec niezasadnego przyjęcia, że: - wyjaśnienia oskarżonego T. N. (1) oraz zeznania świadka M. K. (1) są niewiarygodne i nie znajdują potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym, podczas gdy pozostają one spójne i konsekwentne, a nadto znajdują potwierdzenie w treści zeznań świadków: P. C. i D. G. (2) (odnośnie świadomego wyrażania woli i logicznego kontaktu z E. J. ) oraz wyjaśnień współoskarżonego M. R. (1) (co do rzeczywistego charakteru zawartej umowy pożyczki); - umowa pożyczki z dnia 19 czerwca 2009 r. jest umowa o charakterze fikcyjnym, zaś stan psychiczny E. J. nie pozwalał jej na dobrowolne zawarcie przedmiotowej umowy, a rozrządzenie takowe były objęte świadomym działaniem i zgodne z jej rzeczywistą wolą, podczas gdy przedmiotowa umowa miała charakter rzeczywisty, należycie zabezpieczała interes E. J. (wobec zapisu o obowiązku zwrotu sumy o 20 % wyższej od pożyczonej i dodatkowym zabezpieczeniu wekslowym), zaś oskarżony zawarł ją w dobrej wierze, będąc przekonanym o możliwości świadomego i swobodnego kierowania przez E. J. swoim postępowaniem, działając w Zaufaniu do zaświadczenia lekarskiego z dnia 23 maja 2009 r. wydanego przez lekarza specjalistę z zakresu psychiatrii A. M. (1) , stwierdzającego brak objawów choroby psychicznej, upośledzenia umysłowego czy otępienia; c) na zasadzie art. 438 pkt 3 k.p.k. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku, który mógł mieć wpływ na jego treść, a polegający na przyjęciu, że: T. N. (1) w dniu 19 czerwca 2009 r. we W. , zabrał w celu przywłaszczenia pieniądze w kwocie 390.000 zł należące do E. J. , w ten sposób, że pieniędzmi tymi rozdysponował bez wiedzy i zgody E. J. , która to z powodu zaawansowanego zespołu otępiennego miała zniesioną zdolność do świadomego i swobodnego podejmowania decyzji i wyrażania woli, czego oskarżony miał mieć świadomość; podczas gdy oskarżony zawarł z E. J. w dniu 19 czerwca 2009 r. umowę pożyczki kwoty 400.000 zł na okres 18-stu miesięcy (do dnia 19 grudnia 2010 r.), którą to umowę zawarł będąc przekonanym co do jej świadomego i swobodnego wyrażania woli, w zaufaniu do treści zaświadczenia lekarskiego z dnia 23 maja 2009 r. wydanego przez lekarza psychiatrę A. M. (1) , która to umowa miała rzeczywisty charakter i zabezpieczała należycie interes pożyczkodawczyni, przy czym E. J. wiedziała i wyrażała zgodę na rozdysponowanie środkami pieniężnymi w taki sposób. 2. odnośnie czynu wskazanego w punkcie II części dyspozytywnej wyroku: a) na zasadzie art. 438 pkt 2 k.p.k. obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść zaskarżonego wyroku, a mianowicie naruszenie art. 7 w związku z art. 92 i 410 k.p.k. poprzez dowolną miast swobodną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, wbrew zasadom doświadczenia życiowego oraz zasadom logicznego rozumowania, powyższe wobec niezasadnego przyjęcia, że zeznania świadka C. N. , w szczególności złożone na etapie postępowania przygotowawczego, są wiarygodne i konsekwentne, podczas gdy pozostają one nieścisłe i nielogiczne (w szczególności wobec twierdzeń o rzekomym przerobieniu przez oskarżonego poświadczenia uiszczenia kwoty 1.000 zł poprzez dopisanie zer w taki sposób, że spreparował pokwitowanie na kwotę 120.000 zł), co więcej stają w oczywistej sprzeczności z konsekwentnymi i spójnymi wyjaśnieniami oskarżonego T. N. (1) i dowodami z dokumentów w postaci oświadczeń świadka: z dnia 15 marca 2010 r. o otrzymaniu od T. N. (1) kwoty 32.000 zł i z dnia 15 czerwca 2010 r. o otrzymaniu od T. N. (1) kwoty 80.000 zł; b) na zasadzie art. 438 pkt 3 k.p.k. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku, który mógł mieć wpływ na jego treść, a polegający na przyjęciu, że: T. N. (1) wprowadził C. N. w błąd poprzez obiecanie mu kwoty 132.000 zł z tytułu sprzedaży mieszkania, nie mając zamiaru przekazania mu tej kwoty, po czym działając w imieniu i na rzecz C. N. kupił nieruchomość przy ul. (...) we W. , co zostało potwierdzone aktem notarialnym z dnia 22 czerwca 2010 r., Rep. A numer (...) , w którym to oświadczył, że zapłacił cenę sprzedaży nieruchomości w kwocie 132.000 zł, podczas gdy w rzeczywistości C. N. otrzymał od niego jedynie 1000 zł, podczas gdy oskarżony wykonał zobowiązanie względem C. N. i przekazał mu całą kwotę 132.000 zł, płatną w trzech ratach, tytułem sprzedaży umowy mieszkania przy ul. (...) we W. . 3. odnośnie czynu wskazanego w punktach III – V części dyspozytywnej wyroku : a) na zasadzie art. 438 pkt 2 k.p.k. obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść zaskarżonego wyroku, a mianowicie: - naruszenie art. 4 w związku z art. 5 § 1 oraz art. 7 k.p.k. , poprzez naruszenie podstawowych zasad procesowych określających regułę dowodzenia winy i zastąpienie tychże przez domniemanie winy oskarżonego, a to poprzez wydanie wyroku skazującego w sytuacji braku dowodów wykazujących by oskarżony działał wspólnie i w porozumieniu z J. N. i pozostałymi osobami w celu osiągnięcia korzyści majątkowej poprzez doprowadzenie W. C. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem poprzez zawarcie umów zamiany lokalu mieszkalnego; podczas gdy brak jest jakichkolwiek dowodów wykazujących by T. N. (1) nakłaniała W. C. (1) do zawarcia umów zamiany lokalu mieszkalnego co więcej z konsekwentnych i spójnych wyjaśnień oskarżonego J. N. wynika, że T. N. (1) okazał jedynie W. C. (1) mieszkanie przy ul. (...) w O. i pomógł jej przy przeprowadzce do wskazanego lokalu; ● naruszenie art. 7 w związku z art. 92 i 410 k.p.k. poprzez dowolną miast swobodną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, wbrew zasadom doświadczenia życiowego oraz zasadom logicznego rozumowania, nadto w sposób wybiórczy, a nie wszechstronny, powyższe wobec niezasadnego przyjęcie, że: ● wyjaśnienia oskarżonych T. N. (1) i M. R. (1) są niewiarygodne, podczas gdy pozostają one spójne z dokumentacją uzyskaną od operatora telekomunikacyjnego (...) sp. z o.o., z której wynika, że T. N. (1) regulował następnie zobowiązania wynikające z opłat abonamentowych, wykonując ze swojego rachunku bankowego przelewy odpowiednich kwot na konto należące do W. C. (1) ; - wyjaśnień oskarżonych K. K. , E. N. (1) i T. N. (1) , w zakresie w jakim relacje te pozostają spójne i konsekwentne co do okoliczności, że W. C. (1) posiadała w mieszkaniu dekoder cyfrowy (...) C. (...) wraz z kartą, co dawało jej możliwość korzystania z telewizji (...) +; b) na zasadzie art. 438 pkt 3 k.p.k. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za postawę zaskarżonego wyroku, który mógł mieć wpływ na jego treść, a polegający na przyjęciu, że: - T. N. (1) nakłaniał W. C. (1) do zawarcia umów zamiany lokalu mieszkalnego, podczas gdy konstatacja ta nie polega na prawdzie i nie znajduje jakiegokolwiek potwierdzenia w treści zebranego materiału dowodowego; - T. N. (1) nakłonił W. C. (1) do podpisania umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych nr UM) (...) , wprowadzając ją w błąd co do użytkowania i posiadania przez nią telefonu komórkowego; podczas gdy to W. C. (1) zgodziła się zawrzeć przedmiotową umowę dobrowolnie i przekazać T. N. (1) telefon w użytkowanie pod warunkiem regulowania przez niego opłat z niej wynikających, co oskarżony realizował, oskarżony był przy tym przeświadczony, że W. C. (2) świadomie i swobodnie podejmuje decyzje i wyraża wolę, z uwagi na jej kontaktowość i logiczne wypowiadanie się; - T. N. (1) nakłonił W. C. (1) do podpisania umowy podpisania umowy o świadczenie usług telewizji (...) +, pozbawiając ją możliwości korzystania z telewizji; podczas gdy to W. C. (1) zgodziła się zawrzeć przedmiotową umowę dobrowolnie i posiadała w mieszkaniu dekoder cyfrowy (...) C. (...) wraz z kartą, co dawało jej możliwość korzystania z telewizji (...) + oskarżony był przy tym przeświadczony, że W. C. (2) świadomie i swobodnie podejmuje decyzje i wyraża wolę, z uwagi na jej kontaktowość i logiczne wypowiadanie się. 4. na zasadzie art. 438 pkt 4 k.p.k. rażącą niewspółmierność kar orzeczonych względem oskarżonego T. N. (1) jako nader surowych w punktach I-V części dyspozytywnej wyroku, a w konsekwencji rażącą niewspółmierność orzeczonej kary łącznej w wymiarze siedmiu lat pozbawienia wolności, jako nieadekwatnej do stopnia jego zawinienia oraz do celów kary; podczas gdy okoliczności sprawy przemawiały za wymierzeniem mu kary łagodniejszej. 5. na zasadzie art. 438 pkt 1 k.p.k. obrazę przepisów prawa materialnego, a mianowicie naruszenie art. 63 § 1 i 2 k.k. poprzez niezaliczenie na poczet orzeczonej kary okresu rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie oskarżonego T. N. (1) , zważywszy, że oskarżony pozostawał zatrzymany i tymczasowo aresztowany w toku niniejszego postępowania karnego. Stawiając te zarzuty wniósł o: 1. w odniesieniu do czynu wskazanego w punkcie I części dyspozytywnej wyroku – o uchylenie zaskarżonego wyroku i umorzenie postępowania; 2. o zmianę zaskarżonego wyroku uniewinnienie oskarżonego T. N. (1) od zarzucanych mu czynów w całości (w tym ewentualnie, na wypadek nieuwzględnienia wniosku z punktu 1 powyżej, również w zakresie czynu wskazanego w punkcie I części dyspozytywnej wyroku); ewentualnie: 3. o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji (w tym ewentualnie, na wypadek nieuwzględnienia wniosku z punktu 1 i 2 powyżej, również w zakresie czynu wskazanego w punkcie I części dyspozytywnej wyroku); Z daleko idącej ostrożności procesowej, wniósł – ewentualnie w odniesieniu do zarzutu sformułowanego w punkcie II.4 petitum apelacji: 4. o zmianę zaskarżonego wyroku w odniesieniu do oskarżonego T. N. (1) w zakresie rozstrzygnięcia o karach jednostkowych i karze łącznej i wymierzenie mu kar łagodniejszej od orzeczonej; 5. ponadto wniósł o zaliczenie oskarżonemu T. N. (1) na podstawie art. 63 § 1 k.k. , na poczet orzeczonej kary, okresu rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie. Z rozstrzygnięciem Sądu Okręgowego nie pogodziła się także E. N. (1) , i jej obrońca zaskarżył wyrok w części tj. w zakresie pkt. XIII – XVI oraz XIX części dyspozytywnej. Wyrokowi temu zarzucił: I. w odniesieniu do czynu opisanego w pkt XIII wyroku – obrazę przepisów prawa materialnego tj. art. 233 § 1 k.k. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na skazaniu oskarżonej za występek z art. 233 § 1 k.k. mimo, że zarzucony jej czyn, w ustalonym stanie faktycznym, nie wyczerpuje znamion przestępstwa w nim określonego; ewentualnie wyłącznie z ostrożności procesowej – naruszenie art. 233 § 5 pkt 1 k.k. poprzez jego niezastosowanie. II. w odniesieniu do czynu opisanego w pkt XIV wyroku – obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na treść zapadłego orzeczenia, a to: - art. 391 § 1 k.p.k. (w brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją wchodzącą w życie w dniu 1 lipca 2015 r.), poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i odczytanie wyjaśnień Ł. K. pomimo nie wyczerpania przesłanek jego zastosowania, w szczególności w sytuacji gdy dowód ten służył ustaleniom zasadniczych i doniosłych okoliczności mających istotny wpływ na kwestię odpowiedzialności karnej oskarżonej E. N. (1) i z tego tytułu winien być przeprowadzony bezpośrednio przed Sądem; - art. 2 § 2 k.p.k. , art. 6 k.p.k. , art. 7 k.p.k. , art. 390 § 1 k.p.k. oraz art. 410 k.p.k. poprzez nieuprawnione oparcie się na jedynym dowodzie z wyjaśnień Ł. K. , jego nieprawidłową i dowolną ocenę, mimo jego szczególnego charakteru, b o przeprowadzonego z naruszeniem zasady bezpośredniości, bez udziału stron i Sądu, w warunkach braku możliwości weryfikacji i obrony, a skutkujące przypisaniem winy oskarżonej. III. w odniesieniu do czynu opisanego w pkt XIV wyroku – rażące błędy w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia mające wpływ na treść zapadłego w sprawie orzeczenia, a polegające między innymi na błędnym ustaleniu, że oskarżona E. N. (1) nakłoniła W. C. (1) do zawarcia umowy pożyczki oraz, że pieniądze pochodzące z tej pożyczki zostały przekazane jej przez Ł. K. . Wskazując na powyższe obrońca oskarżonej wniósł o zmianę wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonej E. N. (1) od zarzucanych jej czynów, ewentualnie o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu. Nadto skarżący zarzucił temu orzeczeniu : IV. rażącą niewspółmierność kar wymierzonych w punktach XIII, XIV oraz XVI wyroku, przez wymierzenie ich w zbyt wysokim wymiarze, bez prawidłowego uwzględnienia dyrektyw jej wymiaru; i wniósł: V. o zmianę zaskarżonego wyroku w zakresie kary i zastosowanie na podstawie art. 233 § 5 k.k. odstąpienia od wymierzenia kary w zakresie czynu opisanego w pkt XIII wyroku oraz wymierzenie za czyn opisany w pkt XIV wyroku kary 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania kary na okres 2 lat. Nie zaakceptował orzeczenia z 6 kwietnia 2016 roku także J. N. i jego obrońca zaskarżył go w całości w zakresie rozstrzygnięć dotyczących oskarżonego. Apelujący zarzucił: I. W zakresie rozstrzygnięcia zawartego w pkt VI części dyspozytywnej wyroku. 1. Na podstawie art. 438 pkt 2 k.p.k. obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, tj.: - art. 7 k.p.k. poprzez dowolną , a nie swobodną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, wyrażającą się w uznaniu za wiarygodne zeznań pokrzywdzonej J. W. zgodnie z którymi nie otrzymała ona od oskarżonego kwot wskazanych na przedłożonych przez niego, a sporządzonych przez pokrzywdzoną pokwitowaniach wpłat za w pełni wiarygodne, podczas gdy zeznania pokrzywdzonej nie znajdują potwierdzenia w pozostałym materiale dowodowym zebranym w sprawie w tym opinii sądowo-psychiatrycznej i budzą uzasadnione wątpliwości w świetle zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego; - art. 167 k.p.k. w zw. z art. 366 § 1 k.p.k. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, a to przez: nieprzeprowadzenie dowodów z przesłuchania świadków wskazanych w piśmie obrońcy J. N. z dnia 10.02.2015 r. pomimo ze wnioski dowodowe o przesłuchanie świadków wskazanych w tym piśmie zmierzały do ustalenia istotnych okoliczności w sprawie, tj. ustalenia kwot jakie otrzymała J. W. od oskarżonego, oraz ustalenia, że to pokrzywdzona zainicjowała działania oskarżonego związane z wykupem jej mieszkania; - nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego grafologa na okoliczność własnoręcznego sporządzenia przez J. W. wszystkich pokwitowań wpłat przedłożonych przez oskarżonego, co wobec zakwestionowania przez pokrzywdzoną sporządzenia części z nich miało istotne znaczenie dla zweryfikowania wiarygodności zeznań pokrzywdzonej; - nieprzeprowadzenie dowodu z akt postępowania prowadzonego przez izbę skarbową we W. , w którym wydano decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 29 października 2014 r., której kopie do akt sprawy obrońca J. N. przedłużył na rozprawie w dniu 24.11.2014 r. na okoliczność sytuacji majątkowej oskarżonego pozwalającej mu nabywać mieszkania w kwotach wskazanych w aktach notarialnych zawieranych z pokrzywdzonymi J. W. , Z. D. i W. C. (1) . 2. Na podstawie art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który mógł mieć wpływ na jego treść wyrażający się w przyjęciu przez Sąd, że: - oskarżony J. N. wprowadził w błąd pokrzywdzoną co do okoliczności, że zapłaci jej całą należność wynikającą ze sprzedaży należącego do niej mieszkania o wartości 150.000 zł nie mając zamiaru przekazania jej tej kwoty przez co doprowadził pokrzywdzoną J. W. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie nie mniejszej niż 62.387,62 zł podczas gdy z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że oskarżony przekazał na rzecz pokrzywdzonej (bezpośrednio do jej rąk, oraz spłacając jej zobowiązania) kwotę odpowiadającą cenie sprzedaży mieszkania; - oskarżony w okresie od 20 maja 2010 r. do 17 stycznia 2011 r. przekazał do rąk pokrzywdzonej J. W. kwotę łączną nie większą niż 5.000 zł, podczas gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy oceniony w granicach wyrażonych w art. 7 k.p.k. nie daje podstaw do powyższych ustaleń; - oskarżony poniósł koszty wykupu mieszkania pokrzywdzonej w łącznej wysokości 82.612,38 zł, podczas gdy koszty wykupu wyniosły 87.662,12 zł, albowiem obejmowały także nieuwzględnione przez sąd opłaty notarialne i podatki, które obciążały J. W. , a w całości zostały pokryte przez J. N. . II. W zakresie rozstrzygnięcia zawartego w pkt VII części dyspozytywnej wyroku, zarzucił: 1. Na podstawie art. 438 pkt 2 k.p.k. obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, tj.: - art. 7 k.p.k. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego wyrażającą się w uznaniu za wiarygodne zeznań pokrzywdzonego Z. D. zgodnie, z którymi nie otrzymał on od oskarżonego żadnych pieniędzy za w pełni wiarygodne, podczas gdy zeznania pokrzywdzonego w tym zakresie stoją w sprzeczności z treścią aktu notarialnego sporządzonego przy udziale pokrzywdzonego i treścią opinii sądowo-psychiatrycznej, oraz zgodnie z którymi przy jego podpisaniu był w stanie po spożyciu ok. 300-400g wódki, która to okoliczność nie znalazła potwierdzenia w zeznaniach notariusza A. K. ; - art. 167 k.p.k. w zw. z art. 366 § 1 k.p.k. poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z akt postępowania prowadzonego przez izbę skarbową we W. , w którym wydano decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 29 października 2014 r., której kopie do akt sprawy obrońca J. N. przedłożył na rozprawie w dniu 24.11.2014 r. na okoliczność sytuacji majątkowej oskarżonego pozwalającej mu nabywać mieszkania w kwotach wskazanych w aktach notarialnych zawieranych z pokrzywdzonymi J. W. , Z. D. i W. C. (1) . 2. Na podstawie art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który mógł mieć wpływ na jego treść wyrażający się w przyjęciu przez Sąd, że: - pokrzywdzony Z. D. został wprowadzony w błąd co do otrzymania kwoty 174.281 zł podczas gdy jak wynika z zeznań samego pokrzywdzonego jego zamiarem było otrzymanie kwoty 60.000 zł za sprzedaż mieszkania przy ul. (...) we W. ; - pokrzywdzony Z. D. nie otrzymał żadnych pieniędzy od oskarżonego, podczas gdy zebrany materiał dowodowy w sprawie potwierdza, że pokrzywdzony otrzymał od oskarżonego kwotę 65.000 zł. III. W zakresie rozstrzygnięcia zawartego w pkt VIII części dyspozytywnej wyroku zarzucił: 1. Na podstawie art. 438 pkt 2 k.p.k. obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, tj.: - art. 7 k.p.k. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego wyrażającą się w nieuznaniu za wiarygodne wyjaśnień oskarżonego w zakresie przekazania W. C. (1) kwot z tytułu różnicy wartości zamienianych mieszkań, jak i stanu świadomości W. C. (1) , oraz nieuznaniu za wiarygodne zeznań samej pokrzywdzonej w zakresie w jakim wskazywała, że J. N. przekazał jej pieniądze w kwocie 35.000 zł; - art. 167 k.p.k. i art. 193 § 1 k.p.k. w zw. z art. 366 § 1 k.p.k. poprzez: nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego rzeczoznawcy na okoliczność wartości mieszkania W. C. (1) w oparciu o dokumentacje zdjęciową załączoną do akt sprawy dokumentującą stan techniczny tego mieszkania i oparcie swoich ustaleń o rzekomym zaniżeniu rynkowej wartości mieszkania pokrzywdzonej o kwotę 28.975 zł jedynie do informacji uzyskanej z US W. podczas gdy stwierdzenie powyższej okoliczności z uwagi na stan techniczny mieszkania pokrzywdzonej wymagało wiadomości specjalnych i nie mogło opierać się na informacji uzyskanej z Urzędu Skarbowego sporządzonej bez uwzględnienia stanu technicznego mieszkania poddanego ocenie osoby posiadającej wiedzę specjalistyczną w tym zakresie; - art. 167 k.p.k. w zw. z art. 366 § 1 k.p.k. poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z akt postępowania prowadzonego przez izbę skarbową we W. w którym wydano decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 29 października 2014 r., której kopie do akt sprawy obrońca J. N. przedłożył na rozprawie w dniu 24.11.2014 r. na okoliczność sytuacji majątkowej oskarżonego pozwalającej mu nabywać mieszkania w kwotach wskazanych w aktach notarialnych zawieranych z pokrzywdzonymi J. W. , Z. D. i W. C. (1) . 2. Na podstawie art. 438 pkt 3 k.p.k. - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który mógł mieć wpływ na jego treść wyrażający się w przyjęciu przez Sąd, że: - oskarżony działał wspólnie i w porozumieniu z T. N. (1) w zamiarze doprowadzenia W. C. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem, podczas gdy w zebranym w sprawie materiale dowodowym brak jest dowodów wskazujących na powyższa okoliczność; - oskarżony znał stan psychiczny W. C. (1) ; - oskarżony miał więcej niż powierzchowny kontakt z pokrzywdzoną W. C. (1) podczas gdy jak wynika z zebranego w sprawie materiału dowodowego, oskarżony ograniczył kontakt z pokrzywdzoną jedynie do kilku krótkich i formalnych spotkań w okresie od września 2012 r. do stycznia 2013 r. niezbędnych z uwagi na dokonywaną zamianę mieszkań, a w pozostałym zakresie z pokrzywdzoną kontakt utrzymywali jedynie Ł. K. i T. N. (1) ; - oskarżony zamiast kwoty 45.000 zł przekazał W. C. (1) jedynie kwotę 1.873,80 zł podczas gdy powyższe ustalenia stoją w sprzeczności z zebranym w sprawie materiałem dowodowym w tym zeznaniami pokrzywdzonej, oraz potwierdzeniem przelewu bankowego w kwocie 5.000 zł; - oskarżony celowo podał zaniżoną wartość rynkową mieszkania pokrzywdzonej o kwotę 28.975 zł, podczas gdy w sprawie brak jest dowodów na to, że oskarżony posiadał wystarczającą wiedzę pozwalającą mu na prawidłową ocenę wartości rynkowej zamienianych mieszkań, jak również dowodów w sposób niebudzący wątpliwości potwierdzających, że wartość rynkowa mieszkania pokrzywdzonej była nie mniejsza niż 168.975 zł, oraz podczas gdy prawomocnym orzeczeniem organ podatkowy właściwy ze względu na miejsce położenia nieruchomości orzekł o zgodności kwoty 140.000 zł z rzeczywistą ceną rynkową nieruchomości pokrzywdzonej W. C. (1) . Stawiając te zarzuty skarżący wniósł o uniewinnienie oskarżonego od wszystkich zarzucanych mu czynów. Apelację od wyroku Sądu Okręgowego we Wrocławiu w sprawie III K 202/14 sporządził także obrońca K. K. w zakresie, który dotyczy rozstrzygnięć w pkt. XI, XII, XV, XVII i XVIII. Obrońca K. K. wyrokowi temu zarzucił: W zakresie czynu przypisanego oskarżonemu w pkt XI wyroku. I. obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść wyroku ( art. 438 pkt 2 k.p.k. ), tj. przepisów art. 4, 7, 167, 201, 410, 424 § 1 k.p.k. poprzez: 1. przeprowadzenie oceny dowodów w postaci zeznań świadka J. P. (1) , w sposób wybiórczy i sprzeczny z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, w oderwaniu od pozostałego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a w konsekwencji przyjęcie, że zeznania te są wiarygodne i mogą stanowić podstawę do czynienia ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie, podczas gdy J. P. (1) przesłuchiwany był jednokrotnie w toku śledztwa, a z uwagi na stan zdrowia niemożliwe było zweryfikowanie jego relacji podczas przesłuchania w postępowaniu jurysdykcyjnym. Zważyć przy tym należy że, przedstawiona przez niego wersja wydarzeń z 2008 r. jest bardzo ogólna i nie koresponduje z pozostałym materiałem dowodowym w szczególności w postaci zeznań świadków D. G. (1) i S. S. (które Sąd uznał za wiarygodne), a także z wyjaśnieniami oskarżonego K. K. , które nie zostały zakwestionowane przez Sąd w zakresie w jakim dotyczą sekwencji wydarzeń skutkujących sprzedażą mieszkania przy ul. (...) . 2. przeprowadzenie oceny dowodu w postaci umowy najmu lokalu przy ul. (...) w sposób sprzeczny z zasadami doświadczenia życiowego oraz w oderwaniu od realiów w jakich funkcjonowali pokrzywdzony i oskarżony w okresie objętym treścią zarzutu. Sąd meriti arbitralnie uznał, że nieuzasadnione jest zawarcie umowy najmu na okres 4 lat (wszak brak jest jakichkolwiek ograniczeń prawnych w tym zakresie, a czas trwania najmu można kształtować w ramach swobody umów); bez znaczenia dla możliwości zawarcia ww. umowy pozostawał fakt, że E. N. (1) nie była właścicielką wynajmowanego lokalu, gdyż prawo nie wymaga aby stroną umowy najmu był właściciel lokalu. Wpłata 40.000 zł z tytułu czynszu najmu za 4 lata z góry biorąc pod uwagę niestabilny (...) jest całkowicie uzasadnione, gdyż pozwoliła na dłuższy czas zapewnić mu mieszkanie. 3. przyjęcie, że zeznania świadka S. S. (notariusza) były w niewielkim stopniu przydatne dla ustalenia stanu faktycznego, podczas gdy świadek ten wprawdzie nie mógł przypomnieć sobie szczegółów towarzyszących sporządzeniu aktu notarialnego z dnia 11 lipca 2008 r., tj. pełnomocnictwa udzielonego przez J. P. (1) D. G. (1) do sprzedaży w jego imieniu udziału we współwłasności mieszkania przy ul. (...) we W. , jednak w sposób stanowczy stwierdził, że gdyby zauważył, że strona umowy jest pod wpływem alkoholu lub jest w stanie psychicznym, który budziłby jego wątpliwości na pewno nie sporządziłby aktu notarialnego, a skoro sporządził akt notarialny w dniu 11 lipca 2008 r., to nie mogło być wątpliwości co do tego, że J. P. (1) rozumiał znaczenie dokonywanej przez siebie czynności prawnej. 4. przeprowadzenie oceny dowodu w postaci wyjaśnień oskarżonego w sposób sprzeczny z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, a także w oderwaniu od wniosków płynących z pozostałych dowodów przeprowadzonych w sprawie – szczególności zeznań D. G. (1) , E. K. (1) , S. S. oraz wyjaśnień oskarżonej E. N. (1) . Ponadto Sąd meriti w sposób nieuprawniony odmówił wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego w kwestiach: ● świadomości i woli J. P. (1) co do czynności związanych ze sprzedażą mieszkania, opierając się w tym zakresie wyłącznie na zakwestionowanej w zarzucie nr 4 opinii biegłych sądowych; ● przekazania J. P. (1) pieniędzy pochodzących ze sprzedaży mieszkania wyłącznie na podstawie zeznań pokrzywdzonego złożonych w postępowaniu przygotowawczym, które nie zostały zweryfikowane w postępowaniu jurysdykcyjnym, a brak jest przy tym innych dowodów świadczących o tym, że oskarżony nie przekazał mu kwoty objętej zarzutem aktu oskarżenia. 5. przyjęcie, że opinie sądowe psychologiczno-psychiatryczne dotyczące stanu zdrowia J. P. (1) są pełne, jasne i logiczne, podczas gdy: - biegłe nie przeprowadziły bezpośredniego badania pokrzywdzonego opierając się wyłącznie na dokumentacji i historii choroby znajdującej się w aktach sprawy; - wnioski co do czasu, w którym pokrzywdzony miał znajdować się w stanie wyłączającym świadome lub swobodne powzięcie decyzji lub wyrażenie swojej woli oparte zostały wyłącznie na dokumentacji ze (...) Zespołu (...) (z dnia 29.10.2008 r.), w której stwierdzono w stosunku do J. P. (1) „od czerwca tego roku (2008 r.) znaczne nasilenie zaburzeń pamięci …”. W aktach sprawy brak jest jednak jakichkolwiek danych pozwalających na zweryfikowanie prawdziwości stwierdzeń zawartych w ww. dokumentacji (a przede wszystkim źródła ich pochodzenia). W efekcie, wyłącznie w oparciu o zapis lekarza prowadzącego leczenie J. P. (1) (który nie został przesłuchany w toku niniejszego postępowania) ustalono okres w jakim pokrzywdzony miał mieć zaburzoną możliwość swobodnego wyrażania swojej woli; - wnioski zawarte w opiniach biegłych N. B. i M. S. są przeciwne do wniosków lekarzy (...) we W. orzekających w przedmiocie niepełnosprawności J. P. (1) w dniu 10.12.2008 r., którzy uznali, że J. P. (1) nie jest osobą niepełnosprawną i jest zdolny do pracy (po przeprowadzeniu, w przeciwieństwie do biegłych sądowych, badań fizykalnych). W opinii uzupełniającej (przy uwzględnieniu dokumentacji z (...) ) biegłe sądowe podtrzymały w całości swoją opinię pisemną z dnia 30.08.2013 r. Sąd I instancji zaniechał jednak ustalenia przyczyn zaistnienia rozbieżności w ocenie stanu zdrowia pokrzywdzonego poprzestając na uznaniu, że opinia biegłych B. i S. ma większy walor dowodowy, gdyż sporządzana była na potrzeby toczącego się postępowania, natomiast ocena (...) nie odnosiła się wprost do zdrowia J. P. (1) w krytycznym czasie, a zatem ma mniejszy walor dowodowy w niniejszej sprawie; - biegłe stwierdziły w toku przesłuchania na rozprawie w dniu 10.11.2015 r., że „stan opiniowanego jest bardzo zmienny”, co rzutuje na zasadność sformułowanych przez nie kategorycznych wniosków, jakoby przez cały okres od czerwca do października 2008 r. J. P. (1) miał zaburzoną możliwość swobodnego wyrażenia swojej woli. 6. nieprzeprowadzenie z urzędu dowodu z przesłuchania w charakterze świadków A. S. (4) i K. S. po uprzednim ustaleniu ich aktualnych adresów. Wobec braku możliwości przesłuchania w toku postępowania sądowego J. P. (1) przesłuchanie ww. świadków miało istotne znaczenie dla ustalenia stanu faktycznego w niniejszej sprawie, w szczególności stanu zdrowia psychicznego i możliwości swobodnego wyrażania woli i podejmowania decyzji, a także motywów podjęcia decyzji o sprzedaży mieszkania przy ul. (...) we W. . II. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na jego treść ( art. 438 pkt 3 k.p.k. ), polegający na: ● dowolnym przyjęciu, że K. K. nakłonił J. P. (1) do zawarcia aktu notarialnego dot. udzielenia pełnomocnictwa D. G. (1) do sprzedaży w imieniu pokrzywdzonego udziału we współwłasności mieszkania przy ul. (...) , podczas gdy brak jest dowodów potwierdzających fakt, że oskarżony w jakikolwiek sposób wpływał na procesy motywacyjnej J. P. dotyczące rozporządzenia udziałem we współwłasności mieszkania. Ponadto, jak wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie J. P. (1) miał zamiar sprzedać swój udział we współwłasności przedmiotowego mieszkania zanim zwrócił się do niego D. G. (1) , albowiem wcześniej zawarł on umowę przedwstępną sprzedaży swojego udziału z K. S. . ● dowolnym przyjęciu, że K. K. wprowadził J. P. (1) w błąd co do zamiaru przekazania mu pieniędzy ze sprzedaży jego udziału, podczas gdy całość kwoty należnej pokrzywdzonemu z tytułu sprzedaży mieszkania przy ul. (...) została przelana na rachunek bankowy stanowiący własność właśnie J. P. , a brak było jakiegokolwiek rozporządzenia przez niego mieniem w tym zakresie. ● przyjęciu, że dokonując czynności związanych ze zbyciem udziału we współwłasności lokalu przy ul. (...) J. P. (1) znajdował się w stanie wyłączającym świadome lub swobodne podjęcie decyzji, podczas gdy analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności w postaci zeznań świadków D. G. (1) , S. S. , E. K. (1) , a także wyjaśnień K. K. i E. N. (1) oraz dokumentacji (...) we W. , prowadzi do wniosku przeciwnego. W zakresie czynu przypisanego oskarżonemu w pkt XII wyroku: II. obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść wyroku ( art. 438 pkt 2 k.p.k. ), tj. przepisów art. 4, 7, 410, 424 § 1 k.p.k. poprzez: 1. dowolną ocenę dowodów w postaci wyjaśnień oskarżonych K. K. i T. N. (1) w zakresie w jakim dotyczą one okoliczności związanych z przekazaniem W. C. (1) sprzętu do odbioru telewizji cyfrowej, a także montażem tegoż sprzętu w mieszkaniu pokrzywdzonej w O. i uznanie, że wyjaśnienia oskarżonych wykluczają się, podczas gdy możliwym jest aby każdy z oskarżonych podejmował się montażu ww. anteny. Ponadto wyjaśnienia obu oskarżonych są zbieżne, gdyż obaj wyjaśnili, że do montażu wzywany był specjalista, który miał ustawić sygnał w antenie. 2. pominięcie przy ustalaniu stanu faktycznego dot. czynu przypisanego oskarżonemu w pkt XII wyroku okoliczności ujawnionej na rozprawie głównej tj., że oskarżony J. N. na rozprawie w dniu 25.-09.2014 r. wyjaśnił, że będąc w mieszkaniu W. C. (1) w październiku i listopadzie 2012 r. widział dekoder stojący pod telewizorem. III. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na jego treść ( art. 438 pkt 3 k.p.k. ), polegający na: ● przyjęciu, że K. K. doprowadził W. C. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem pozbawiając ją możliwości korzystania z telewizji (...) +, podczas gdy analiza materiału dowodowego nie pozwala na przyjęcie takich wniosków. Oskarżeni T. N. (1) i K. K. spójnie wyjaśnili, że sprzęt wydany im w salonie sprzedaży zainstalowany został w miejscu zamieszkania pokrzywdzonej, a wersję tą potwierdził w wyjaśnieniach oskarżony J. N. w dniu 25.09.2014 r., stwierdzając, że widział ów dekoder w mieszkaniu pokrzywdzonej. Brak jest przy tym jakichkolwiek dowodów wskazujących co działo się z ww. sprzętem elektronicznym w przedziale czasowym między jego zainstalowaniem, a stwierdzeniem jego braku w toku postępowania przygotowawczego. Podnosząc te zarzuty apelujący wniósł o: II. uniewinnienie oskarżonego K. K. od obu zarzucanych mu czynów; ewentualnie: - uchylenie zaskarżonego wyroku w części dotyczącej oskarżonego K. K. i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Wniósł także o zasądzenie na rzecz obrońcy z urzędu kosztów reprezentowania oskarżonego w postępowaniu odwoławczym wg norm przepisanych. Nie zaakceptował orzeczenia Sądu Okręgowego we Wrocławiu także M. R. (1) , którego obrońca zaskarżył wyrok ten w całości. W zakresie odnoszącym się do punktu X części dyspozytywnej zarzucił : 1.na podstawie art. 427 § 2 k.p.k. oraz art. 438 pkt 2 k.p.k. – obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 173 § 1 k.p.k. skutkująca ustaleniem, że oskarżony M. R. (1) był w dniu 26 września 2012 r. obecny wraz z W. C. (1) w punkcie sprzedaży telefonii komórkowej (...) w O. i zajmował się formalnościami związanymi z zawarciem umowy telekomunikacyjnej (str. 100 uzasadnienia) pomimo, że jak wynika z protokołu okazania osoby, świadek M. B. (2) w trakcie czynności okazania wykluczyła obecność oskarżonego w ww. miejscu zeznając, że : „z okazanych mi mężczyzn nie rozpoznaję nikogo jako osoby, która wskazałam w toku przesłuchania mnie jako świadka”, a także że oskarżony jest jedynie podobny do tego mężczyzny, który jednak był wyższy i bardziej postawny, co prowadzi do wniosku, że nie mógł być nim oskarżony. 2.na podstawie art. 427 § 2 k.p.k. oraz art. 438 pkt 2 k.p.k. – obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, tj. przepisu art. 7 k.p.k. wyrażającą się brakiem dokonania wszechstronnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego skutkującej ustaleniem, że oskarżony M. R. (1) w dniu 26 września 2012 r. był obecny wraz z W. C. (1) w punkcie sprzedaży telefonii komórkowej (...) w O. , pomimo, że: - z dowodu z wyjaśnień oskarżonego T. N. (1) , wynikało iż, to oskarżony T. N. (1) , a nie oskarżony M. R. (1) , zajmował się formalnościami związanymi z zawarciem w dniu 26 września 2012 r. przez W. C. (1) umowy telekomunikacyjnej w salonie sprzedaży (...) ; - z dowodu z wyjaśnień oskarżonego T. N. (1) wynikało, iż oskarżony zapłacił gotówką 150 zł świadkowi M. B. (2) przy okazji zawarcia umowy telekomunikacyjnej, o czym mogła wiedzieć jedynie osoba, która faktycznie była w salonie sprzedaży (...) i uczestniczyła w formalnościach związanych z jej zawarciem, co wskazuje na wiarygodność jego wyjaśnień w tym zakresie; - z niekwestionowanych w tym zakresie prawidłowych ustaleń faktycznych Sądu meriti opartych na dowodach wynika, ż to T. N. (1) korzystał z telefonu otrzymanego w salonie sprzedaży (...) i że to on opłacał abonament za jego korzystanie; - z dowodu z wyjaśnień oskarżonego M. R. (1) , który konsekwentnie wyjaśniał w toku postępowania przygotowawczego i w trakcie rozprawy głównej w dniu 12.01.015 r., że nie zna i nigdy nie widział W. C. (1) , że nigdy nie był w O. w salonie sprzedaży (...) , że nie ma nic wspólnego z pokrzywdzoną W. C. (1) , które to wyjaśnienia uznać należało za wiarygodne zważywszy, że korespondowały z wyjaśnieniami wszystkich innych współoskarżonych i pokrzywdzonej W. C. (1) oraz zważywszy, że oskarżony przyznając się do zarzutu dotyczącego kradzieży pieniędzy E. J. , czyli do znacznie poważniejszego przestępstwa, przedstawiał okoliczności faktyczne, które Sąd meriti uznał za częściowo wiarygodne, a jednocześnie kategorycznie zaprzeczył znajomości z W. C. (1) i popełnieniu na jej szkodę jakiegokolwiek przestępstwa; - z dowodu z zeznań zmarłej pokrzywdzonej W. C. (1) , która znając dane osobowe osób, które interesowały się jej majątkiem i popełniały na jej szkodę przestępstwa, nigdy nie wspomniała o M. R. (1) , choć w trakcie przesłuchania i rozmów ze świadkami wymieniała oskarżonego Ł. K. , J. N. i B. N. , co potwierdza wyjaśnienia oskarżonego o braku znajomości z W. C. (1) ; - z dowodu z wyjasnień oskarżonej E. N. (1) , która wyjaśniła w podobny sposób jak oskarżony T. N. (1) , że telefon otrzymany przy zawarciu umowy telekomunikacyjnej przez W. C. (1) , miał być prezentem urodzinowym dla jej syna i za przeprowadzkę oraz, że oskarżony M. R. (1) nie miał nic wspólnego z podpisaniem umowy telekomunikacyjnej, co nawet przy oczywistej naiwności powyższej argumentacji o sprezentowaniu telefonu, oznacza jednocześnie, że oskarżony M. R. (1) nie uczestniczył w podpisywaniu umowy telekomunikacyjnej przez W. C. (1) , tak jak i nie uczestniczył w ww. „przeprowadzce” i jakichkolwiek zdarzeniach związanych z W. C. (1) , a osoba uczestniczącą w powyższym był oskarżony T. N. (1) ; - z dowodu z wyjaśnień Ł. K. , który będąc oskarżonym o czyny na szkodę W. C. (1) i który składał wyjaśnienia, które zostały ocenione przez Sąd meriti jako wiarygodne, nie wspomina o jakimkolwiek udziale oskarżonego M. R. w popełnieniu przestępstw przez ww. na szkodę W. C. (1) , ani o znajomości oskarżonego z pokrzywdzoną; - z całokształtu materiału dowodowego wynika, że osobami które znały W. C. (1) i które mogły mieć z ww. jakikolwiek związek, a także które brały udział w „przeprowadzce” z W. do O. , zawieraniu umów kredytowych i o pożyczkę, zawarciu umowy z Canal+Cyfrowy, były powtarzające się osoby, a wśród nich nie było oskarżonego M. R. (1) , co czyni nieprawdopodobnym, ażeby spośród tych wielu zdarzeń, oskarżony M. R. (1) miał wziąć udział akurat w jednym z nich. W części dotyczącej rozstrzygnięcia z pkt IX zarzucił: 1. Na podstawie art. 427 § 1 k.p.k. oraz art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażącą niewspółmierność kary jednostkowej z rozstrzygnięcia z pkt IX części dyspozytywnej wyroku, tj. kary pozbawienia wolności w wymiarze 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, co skutkowało brakiem warunkowego zawieszenia jej wykonania, pomimo że: - oskarżony był dotychczas niekarany i prowadził nienaganny tryb życia, - oskarżony przyznał się na rozprawie głównej w dniu 12 stycznia 2015 r. do popełnienia czynu opisanego w pkt IX części wstępnej wyroku, - oskarżony zadeklarował chęć naprawienia wyrządzonej szkody, - zgodnie ze zgromadzonym materiałem dowodowym rola oskarżonego przy popełnieniu czynu zabronionego na szkodę E. J. nie była znacząca, - oskarżony przebywając w Zakładzie Karnym będzie miał znacząco ograniczone możliwości wykonania obowiązku naprawienia szkody orzeczonego przez Sąd. Stawiając te zarzuty wniósł o: 1. zmianę pkt IX części dyspozytywnej wyroku, wyrażającą się wymierzeniem oskarżonemu kary 2 lat pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres wynoszący 5 lat próby za czyn opisany w pkt IX części wstępnej wyroku; 2. zmianę pkt X części dyspozytywnej wyroku, wyrażającą się uniewinnieniem oskarżonego od popełnienia zarzuconego mu czynu w tym punkcie. Apelację na niekorzyść T. N. (1) i K. K. wywiódł także Prokurator Okręgowy we Wrocławiu. Zarzucił on: I. Odnośnie pkt I i IX sentencji wyroku – naruszenie prawa materialnego, a to art. 286 § 1 k.k. poprzez zastosowanie go w zw. z art. 294 § 1 k.k. jako podstawy wymiaru kary wobec T. N. (1) za czyn przypisany w pkt I , podczas gdy podstawę kary powinien stanowić art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. , ponieważ oskarżonemu przypisano kradzież mienia znacznej wartości, nie zaś oszustwo, a podstawę wymiaru kary winien stanowić przepis, którego znamiona wyczerpało przestępne działanie oskarżonego. II. Odnośnie pkt XI i XVIII sentencji wyroku – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku i mających wpływ na jego treść, wbrew regułom wynikającym z zasad określonych w art. 7 k.p.k. , a wynikające z dowolnej i sprzecznej z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego oceny zgromadzonego materiału dowodowego, a w szczególności treści aktu notarialnego z dnia 12 września 2008 r., rep. A 10387/2008 oraz historii rachunku bankowego należącego do J. P. (1) w banku (...) poprzez błędnie oznaczenie wysokości szkody i skorelowanego z nią obowiązku naprawienia szkody nałożonego na oskarżonego K. K. względem J. P. (1) na kwotę 229.500 zł, podczas gdy analiza zgromadzonego materiału dowodowego prowadzi do jednoznacznego wniosku, że oskarżony K. K. spowodował szkodę w kwocie 239.625 zł i w takiej wysokości obowiązek ten winien był Sąd w swym orzeczeniu określić. Stawiając te zarzuty wniósł o: I. zmianę zaskarżonego wyroku, w części dotyczącej pkt I i IX sentencji poprzez wskazanie, że Sąd karę jednostkową za czyn opisany w pkt I sentencji wyroku orzekł na podstawie art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. II. zmianę zaskarżonego wyroku, w części dotyczącej pkt XI oraz XVIII sentencji poprzez przyjęcie, że K. K. działał na łączną szkodę J. P. (3) w wysokości 239.625 zł, zamiast orzeczonej kwoty 229.500 zł i w związku z powyższym nałożenie na oskarżonego obowiązku naprawienia szkody na rzecz ww. pokrzywdzonego w kwocie 239.625 zł; przy pozostawieniu bez zmian pozostałych rozstrzygnięć zawartych w zaskarżonym wyroku. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności Sąd Apelacyjny odniesie się do wywodów skargi obrońcy oskarżonego T. N. (1) . I. Odnośnie zarzutu oznaczonego jako 1) a). Pierwszy ze stawianych zarzutów dotyczy zaistnienia bezwzględnej przyczyny odwoławczej opisanej w art. 17 § 1 pkt. 7 k.p.k. w zw. z art. 439 § 1 pkt. 8 k.p.k. i wydania orzeczenia skazującego wbrew regułom z art. 17 § 1 pkt. 7 k.p.k. mimo, że postępowanie karne, o ten sam czyn popełniony przez tę samą osobę, a dotyczący tej samej osoby pokrzywdzonej, zastało prawomocnie zakończone. Nie może być wątpliwości co do tego, że zarzut apelującego jest oczywiście chybiony i z jego uzasadnieniem nie sposób się zgodzić. W pierwszej kolejności należy podnieść, że zasadnicze znaczenie dla czynienia ustaleń faktycznych oraz określenia zdarzenia historycznego, na którym opiera się przypisane sprawcy zachowanie mają te okoliczności, które zawarte są w opisie czynu przypisanego sprawcy w wyroku. Zawarte tam dane określają granice zdarzenia i to zarówno w zakresie czasowym, ale i podmiotowym oraz przedmiotowym. Dla oceny określonego zdarzenia przez pryzmat reguły res iudicata ne bis in idem istotne jest zatem to co zawarte jest w treści wyroku przypisującego oskarżonemu przestępcze zachowanie, a nie ustalenia zawarte w jego uzasadnieniu. (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 31 stycznia 2013 roku, II KK 70/12, Lex 1294448). Jeśli zważyć, że T. N. (1) został skazany w wyroku, do którego odwołuje się apelujący, w sprawie III K 141/11 Sądu Okręgowego we Wrocławiu za popełnienie czynu z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. i art. 12 k.k. oraz w zw. z art. 64 § 1 k.k. , a którego ramy czasowe zostały ustalone na okres od 27 stycznia 2009 roku do 23 lutego 2009 roku zaś zachowanie polegało na doprowadzeniu do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci nieruchomości składającej się z działki zabudowanej to nie może być wątpliwości co do tego, że obecnie poddawany kontroli odwoławczej czyn oskarżonego jest innym niż ten za który został skazany 31 stycznia 2012 roku. Wszak obecnie skazano go za zachowanie opisane w pkt. I części wstępnej zaskarżonego wyroku popełnione 19 czerwca 2009 roku, a zatem poza zakresem czasowym poprzednio osądzonego zachowania oraz za kradzież kwoty 390.000 złotych stanowiących część należności za nieruchomość, którą uprzednio (w okresie od 27 stycznia 2009 roku do 23 lutego 2009 roku) w oszukańczy sposób oskarżony od pokrzywdzonej uzyskał. Nie może być wątpliwości co do tego, że przypisany oskarżonemu obecnie czyn jest kolejnym przestępstwem popełnionym przez oskarżonego. Najpierw pozbawił poprzez oszustwo pokrzywdzoną jej nieruchomości, którą sprzedał w jej imieniu i na swoją rzecz nie płacąc umówionej ceny, a potem będąc właścicielem nieruchomości sprzedał je małżonkom D. . Z uzyskanej ceny, 790.000 złotych – według zastrzeżeń kupujących w przedwstępnej umowie sprzedaży – miało zostać wpłacone na konto E. J. , które jednak po przelaniu tychże na konto pokrzywdzonej uzyskane przez nią pieniądze tejże pokrzywdzonej wraz z drugim oskarżonym ukradł. Kwestia zbieżności zachowań oskarżonego przez pryzmat art. 17 § 1 pkt. 7 k.p.k. była przedmiotem rozważań Sądu I instancji i tenże w sposób klarowny i przekonujący wykazał niezasadność twierdzeń obrońcy. Jeśli nadto uwzględni się i tę okoliczność, że w sprawie III K 141/11, obrońcy oskarżonego podnosili zarzut niezasadnego przyjęcia (zresztą wbrew treści tego orzeczenia) dokonania pokrzywdzenia E. J. poprzez wypłatę przez oskarżonego i M. R. (1) z rachunku pokrzywdzonej kwoty 790.000 złotych w ramach doprowadzenia pokrzywdzonej do niekorzystnego rozporządzenia mieniem, podczas gdy wypłata ta stanowiła odrębny czyn nieobjęty zakresem tego postępowania (zob. k. 916, t. V), to w postępowaniu obecnym zarzut obrońcy jawi się jako sprzeczność z tym co podnosili obrońcy w uprzednim postępowaniu. Mając dodatkowo na uwadze, że Sąd Apelacyjny w sprawie II AKa 137/12, stwierdził jednoznacznie, że (…) do czynności sprawczych oszustwa Sąd ten – wbrew twierdzeniu apelujących – nie zaliczył podjęcia przez T. N. i M. R. z konta bankowego E. J. wspomnianej w apelacji kwoty 790.000 zł do czego doszło w dniu 19 czerwca 2009 r. (vide str. 5 uzasadnienia orzeczenia) – to znaczy poza zakresem czasowym czynu przypisanego oskarżonemu (zob. k. 2161, t.XI) to oczywistym staje się, że obecnie poddane kontroli orzeczenie dotyczy innych okoliczności choć tego samego oskarżonego i tej samej pokrzywdzonej. Nie może być więc mowy o błędzie Sądu Okręgowego i skazaniu za to samo zachowanie, za które T. N. (1) został już ukarany w postępowaniu przywołanym przez obrońcę. Zarzut ten jest oczywiście chybiony. II. Odnośnie zarzutu 1) b) i c). Nie może być żadnych wątpliwości, że Sąd Okręgowy nie popełnił nie tylko błędu proceduralnego, lecz trafnie swoje rozstrzygnięcie o odpowiedzialności oskarżonego za kradzież mienia należącego do E. J. oparł na dokumentacji medycznej, nie zaś na wypowiedziach, przywoływanych przez apelującego, świadków i oskarżonych. Nie tylko więc zarzut błędnego procedowania jest niezasadny (ppkt b) apelacji) lecz nietrafny jest również zarzut błędnych ustaleń faktycznych (ppkt c). Zarzuty skarżącego sprowadzają się do stwierdzenia, że pokrzywdzona E. J. była w krytycznym czasie osobą sprawną nie tylko fizycznie, lecz przede wszystkim intelektualnie. Podejmowała ona według obrońcy oskarżonego świadome i racjonale decyzje, których beneficjentem został oskarżony. Sąd I instancji zajmując się kwestią stanu zdrowia psychicznego pokrzywdzonej nie popełnił błędu w ocenach dowodów, bo oparł się nie na wypowiedziach osób zainteresowanych rozstrzygnięciem w tym choćby T. N. (1) i M. R. (1) oraz jego matki M. K. (1) , lecz na niezależnych od kogokolwiek i bezinteresownych opiniach medycznych, które przywołał w swej motywacyjnej części orzeczenia. Jeśli zestawić dane z tych dokumentów w tym choćby zaświadczenie lekarskie z 15 stycznia 2009 roku (k. 6723, t. XLIII), opinię sądowo – psychiatryczną wydaną dla potrzeb postępowania o ubezwłasnowolnienie w sprawie I Ns 100/09 (k. 2192 – 2195, t. XII), opinię sądowo – psychiatryczną sporządzoną dla potrzeb postępowania karnego (k. 2408 – 2411, t. XIII i k. 7045 – 7051, t. XLIII) z informacją o pobycie E. J. w szpitalu z rozpoznaniem m.in. zespołu psychoorganicznego to przekonanie Sądu Okręgowego o nieporadności życiowej pokrzywdzonej miało swoje silne i jednoznaczne podstawy. Nie mogły ich wzruszyć informacje wynikające z zaświadczenia, które wystawił psychiatra A. M. (1) 23 maja 2009 roku. Odwoływanie się do tego dokumentu przez obrońcę oskarżonego jest o tyle nietrafne, że przecież lekarz ten wyjaśnił powody, dla których wydał takie zaświadczenie. Pierwszym z nich było przedstawienie badanej pacjentki nie jako E. J. , lecz osoby posługującej się nazwiskiem Balińska i nie połączenia różnych nazwisk z jedną osobą, kolejnym powodem było wykonanie badania w pośpiechu, niezbyt wnikliwie, bez obszernego, regularnego wywiadu, co według samego A. M. (1) spowodowało, że treść jego zaświadczenia była błędna. Skoro lekarz, do zaświadczenia którego odwołuje się apelujący, jednoznacznie stwierdza, że wydał błędne zaświadczenie, a jego treść nie odpowiadała stanowi psychicznemu pokrzywdzonej to opierając się na pozostałych dowodach z dokumentacji medycznej o pokrzywdzonej oraz opiniach psychiatrycznych Sąd I instancji postąpił zgodnie z regułą oceny dowodów wyrażoną w art. 7 k.p.k. i mając na uwadze całokształt tych dowodów uprawniony był do wyprowadzenia wniosku, że pokrzywdzona miała zniesioną swobodę świadomego pokierowania swoimi działaniami. Już toczenie się postępowania o ubezwłasnowolnienie E. J. było wystarczającą przesłanką do uznania niezasadności zarzutu apelacyjnego i to zarówno odnoszącego się do błędu proceduralnego jak i błędnego ustalenia faktycznego. Powiązanie tego faktu z wynikami badań psychiatrycznych pokrzywdzonej jedynie utwierdza w przekonaniu o trafności rozstrzygnięcia Sądu Okręgowego o stanie zdrowia pokrzywdzonej w krytycznym czasie. Jeśli jednak nadto uwzględni się wypowiedzi oskarżonego T. N. (1) , że pokrzywdzona nie tylko była świadoma w czasie rozporządzania swoją nieruchomością (27 stycznia 2009 do 23 lutego 2009), ale także w czasie, gdy „zawierała” umowy pożyczki to zupełnie niezrozumiałe są działania z jej udziałem, w których występuje się do lekarza psychiatry o wydane zaświadczenia o jej stanie zdrowia psychicznego. Jeśli świetnie orientowała się ona w czasie i miejscu oraz okolicznościach jej dotyczących to nie było żadnego powodu, aby ubiegać się o takie zaświadczenie. Tymczasem zaś oskarżony do takiego zaświadczenia odwołuje się. Należy stwierdzić, że Sąd Okręgowy nie popełnił błędu w ocenie zgromadzonych dowodów i prawidłowo, bo zgodnie z regułami poprawnego rozumowania, wskazaniami wiedzy i zasadami wynikającymi z doświadczenia życiowego ustalił, które dowody zasługują na wiarę, a które, zwłaszcza zaś wyjaśnienia oskarżonych T. N. (1) i M. R. (1) , pozbawione są cech wiarygodności. Jeśli przy tym Sąd ten odwołał się do wypowiedzi R. F. , J. R. , lecz także zeznań funkcjonariusza policji W. M. i wypowiedzi W. D. to nie sposób uznać, że zasadne są zarzuty apelacji. Sąd wyjaśnił, dlaczego odmówił wiary zeznaniom notariusza D. G. (3) oraz dlaczego nie mogły być istotnymi dla czynionych ustaleń wypowiedzi P. C. . Odwołanie się w apelacji do jednego zdania wypowiedzianego przez tego ostatniego świadka, którego kontakt z pokrzywdzoną był właśnie powierzchowny nie może niwelować jednoznacznych ocen Sądu I instancji. W sytuacji, gdy pokrzywdzona była osobą, wobec której toczyło się postępowanie o ubezwłasnowolnienie twierdzenia D. G. (3) o niebudzącym wątpliwości stanie psychicznym E. J. trafnie zostały ocenione jako niemogące stanowić podstawy ustaleń. Albo notariusz nie dołożyła należytej staranności w czasie kontaktu z pokrzywdzoną albo inne powody, tylko jej znane, wpłynęły na sporządzenie aktu notarialnego z udziałem osoby nierozpoznającej wagi tych czynności i ich skutków. Nie można zaakceptować stwierdzenia apelacji, że pokrzywdzona świadomie zawarła umowę pożyczki kwoty po 400.000 złotych na rzecz T. N. (1) i M. R. (1) , a pożyczka ta była zabezpieczona w sposób korzystny dla E. J. . Jeśli zważyć, że kobieta została pozbawiona jedynej wartościowej rzeczy, którą miała, jej własnego domu, i niczego z tego tytułu nie otrzymała, to twierdzenie, że całą kwotę, jaką przelano na jej konto jako zapłatę za tę nieruchomość następnie tego samego dnia pożyczyła obcym sobie osobom nie tylko sprzeczne jest z zasadami doświadczenia życiowego, lecz wręcz ze zdrowym rozsądkiem. Pokrzywdzona nie tylko bowiem pozbyła się swej nieruchomości, ale sama dobrowolnie pozbawiła się jakichkolwiek środków z tej transakcji. Takie twierdzenie grzeszy naiwnością i w żaden sposób nie mogą tej oceny zmienić twierdzenia, że miała ona odzyskać tę kwotę z 20% odsetkami. Słusznie zdyskredytował te twierdzenia Sąd I instancji i w żadnej mierze nie naruszył norm, które wskazuje apelujący. Ustalenia Sądu I instancji w tym zakresie są bezbłędne, a apelacja nie podważyła tych ustaleń. III. Odnośnie do zarzutu 2) a) i b) Za chybione uznano także zarzuty sformułowane w tych punktach apelacji. I one podnoszą błędy proceduralne w ocenie wartości dowodowej wypowiedzi pokrzywdzonego i wyjaśnień oskarżonego oraz w konsekwencji błędne ustalenia o sprawstwie i winie oskarżonego. Sąd Okręgowy prowadząc postępowanie miał okazję nie tylko zapoznać się z wypowiedziami pokrzywdzonego C. N. złożonymi w toku śledztwa, lecz również odebrać od niego zeznania w toku rozprawy. Co więcej, Sąd dokonując analizy jego wypowiedzi miał na uwadze także opinie biegłych psychiatry i psychologa na temat jego zdolności postrzegania, zapamiętywania i odtwarzania postrzeżeń. Jeśli zatem Sąd uznaje, że daje wiarę wypowiedziom świadka o tym, iż nie otrzymał on od oskarżonego żadnej innej kwoty niż 1.000 złotych to nie sposób uznać, że dopuścił się dowolnej oceny materiału dowodowego. Sąd mając do wyboru wypowiedzi oskarżonego oraz zeznania świadka wskazał, że dał wiarę świadkowi w zakresie jednego istotnego faktu, to jest tego, że oskarżony przekazał mu tylko 1.000 złotych, nie zaś całość ceny sprzedaży mieszkania, o czym starał się przekonać oskarżony. I choć świadek istotnie w swych zeznaniach podawał różne okoliczności nie zawsze spójne z tym co podał wcześniej, to jednak jak trafnie zauważył Sąd I instancji był stanowczy i konsekwentny w tym, że poza kwotą 1.000 złotych nie otrzymał żadnych innych pieniędzy. Odwoływanie się przez obrońcę oskarżonego do stwierdzeń pokrzywdzonego, że oskarżony miał jakoby sfałszować pokwitowanie na kwotę 120.000 złotych słusznie zostało uznane przez Sąd I instancji za okoliczność nieistotną dla potrzeb czynionych ustaleń. Jak podkreślił to Sąd meriti i należy podzielić to zapatrywanie, nie jest przedmiotem tego postępowania ustalenie czy oskarżony dopuścił się fałszerstwa dokumentu. Jego zasadniczym elementem było ustalenie czy oskarżony przekazał pokrzywdzonemu umówioną z nim kwotę odpowiadającą cenie zakupu mieszkania. Sąd I instancji poddał ocenie wyjaśnienia oskarżonego, który podał, że przekazał pokrzywdzonemu należność w trzech ratach i uznał tę wypowiedź za nieprawdziwą, dokonując analizy poszczególnych zachowań na osi czasu. Jeśli przeanalizować daty poszczególnych „czynności” związanych z „przekazaniem” pieniędzy przez pryzmat ich dat, to wnioskowanie Sądu o nieprawdziwości wypowiedzi oskarżonego należy podzielić. Zwraca bowiem uwagę, że według oskarżonego, a za nim do tych okoliczności odwołuje się jego obrońca, wypłacił on należność C. N. w trzech ratach. I tak, z oświadczenia pokrzywdzonego zawartego na k. 4128, t. XXVII wynika, że oskarżony przekazał pokrzywdzonemu 32.000 złotych. Oświadczenie to pochodzi z 15 marca 2010 roku. Cztery dni później 19 marca 2010 roku w umowie przedwstępnej zawartej tego właśnie dnia, w akcie notarialnym zamieszczono § 4 ust. 1, a w nim zapis, że pokrzywdzony otrzymał 20.000 złotych (k. 3216 – 3219, t. XX) tytułem zadatku. Z zapisu tego nie wynika zatem, że oskarżony zapłacił już pokrzywdzonemu łącznie 52.000 złotych, choć była to istotna (40%) część ceny zakupu mieszkania. Natomiast z ust. 4 § 4 tej umowy wynika, że oskarżony zobowiązuje się zapłacić sprzedawcy 112.000 złotych (podkreślenie SA), a nie 80.000 złotych. Gdyby istotnie, jak twierdzi obrońca, oskarżony zapłacił pokrzywdzonemu kwotę 52.000 złotych przed sporządzeniem aktu notarialnego to w jego dobrze pojętym interesie było umieszczenie takiego stwierdzenia w tejże umowie, bo przecież do chwili sporządzenia tego aktu notarialnego zapłacił pokrzywdzonemu 52.000 złotych, do zapłaty pozostało więc nie 112.000 złotych jak widnieje w akcie notarialnym, lecz 80.000 złotych. Twierdzenie zatem, że skoro oskarżony dysponował oświadczeniem nabywcy o otrzymaniu 32.000 złotych nie było potrzeby umieszczania tych informacji w akcie notarialnym nie może w żaden sposób się obronić. Idąc tokiem rozumowania obrońcy wyrażonym w apelacji, w jej części motywacyjnej, należy stwierdzić pewną wewnętrzną sprzeczność wywodów apelującego. Wszak obrońca stwierdza, że skoro pokrzywdzony potwierdził na piśmie 15 marca 2010 roku, że otrzymał 32.000 złotych nie było potrzeby umieszczania zapisu na ten temat w akcie notarialnym, to przez pryzmat tego stwierdzenia, należy ocenić dalsze działania o podobnym charakterze. Wszak przecież przed zawarciem przyrzeczonej umowy sprzedaży (22 czerwca 2010 roku), bo 15 czerwca 2010 roku miała zostać przekazana pokrzywdzonemu pozostała kwota z ceny zakupu mieszkania tj. 80.000 złotych (k. 4129, t. XXVII). Jeśli tak, to idąc tokiem rozumowania obrońcy zbędne było zamieszczanie zapisu w akcie notarialnym o uiszczeniu ceny sprzedaży (§ 4 aktu notarialnego, k. 3240, t. XX) wszak oświadczenia, na które powołuje się skarżący dowodziły uregulowania tej należności. Tymczasem zapis taki w tymże akcie notarialnym widnieje. Jeśli oskarżony zabezpieczał się przyjęciem oświadczenia od pokrzywdzonego o otrzymaniu przez niego 80.000 złotych oraz 32.000 złotych to brak takiego oświadczenia co do kwoty 20.000 złotych słusznie zrodziło przekonanie u Sąd I instancji o nieprawdziwości stwierdzeń oskarżonego o uregulowaniu należności i utwierdziło o prawdziwości wypowiedzi pokrzywdzonego, że nie otrzymał, poza 1.000 złotych, żadnych innych pieniędzy za mieszkanie, które sprzedał oskarżonemu. Jeśli zważyć na ciąg zdarzeń, ale zwłaszcza na treść przedwstępnej umowy sprzedaży i zapis § 4 ust. 4 tej umowy to zupełnie słusznie Sąd I instancji odmówił wiary oskarżonemu i uznał, że popełnił on czyn mu zarzucony. Wywody apelacji nie przekonały o nietrafności ustaleń faktycznych w tym zakresie, a finalnie także o nietrafności tego rozstrzygnięcia, bowiem nie popełnił błędu Sąd meriti dając wiarę pokrzywdzonemu i odmawiając jej T. N. (1) . IV. Odnośnie do zarzutu 3)a). Twierdzenia apelującego, że rozstrzygnięcie kwestionowane w apelacji wydane zostało bez żadnej podstawy dowodowej nie może być uznane za trafne. Wbrew temu zarzutowi Sąd Apelacyjny stwierdza bowiem, że w sposób wyraźny i jednoznaczny takie dowody wskazał Sąd meriti i w pierwszej kolejności wymienił wyjaśnienia Ł. K. . Sąd ten na s. 85 – 93 dokonał analizy zarzutu postawionego T. N. (1) odnośnie pokrzywdzenia W. C. (1) przy zamianie mieszkań oraz wymienił, jakie dowody dały podstawy do przypisania oskarżonemu dopuszczenia się tego czynu. Jeśli odwołać się do rozważań Sądu Okręgowego to zauważyć należy, że ustalił tenże i przyjął za pewne iż oskarżony nie tylko, jak twierdzi obrońca, okazał pokrzywdzonej mieszkanie należące do J. N. , lecz podjął szereg innych czynności. I tak: 1. oskarżony był pierwszym z którym skontaktował się Ł. K. informując o możliwości zamiany mieszkania, które użytkowała W. C. (1) , 2. następnie to właśnie oskarżony skontaktował się z J. N. i w toku tego spotkania ten ostatni powiadomiony o możliwej zamianie przystał na to, 3. kolejnym działaniem oskarżonego było zawiezienie pokrzywdzonej i Ł. K. do O. , aby W. C. (1) mogła obejrzeć mieszkanie, 4. oskarżony, wraz z Ł. K. , udał się do MOPS i próbował tam uzyskać zaświadczenie o stanie psychicznym pokrzywdzonej, 5. oskarżony zawiózł pokrzywdzoną do kancelarii notarialnej celem zawarcia umowy przedwstępnej, 6. to oskarżony przekonał pokrzywdzoną aby oddała mu 5.000 złotych, które miała otrzymać od J. N. , bo potrzebne były na remont mieszkania w O. , 7. wraz z E. N. (1) i K. K. zorganizował przeprowadzkę pokrzywdzonej do O. otrzymując za to określone wynagrodzenie od J. N. . Nie jest zatem tak, jak twierdzi obrońca oskarżonego, że Sąd I instancji tylko na tej podstawie, że oskarżony pomógł w przeprowadzce pokrzywdzonej wyprowadził wniosek o udziale oskarżonego w tym przestępczym czynie. Te okoliczności, których wartość dowodową dezawuuje obrońca mają swoją wagę i znaczenie i uprawniały Sąd I instancji do ich uwzględnienia w ocenie przebiegu całego zachowania prowadzącego finalnie do pokrzywdzenia W. C. (1) . Należy odrzucić twierdzenie apelującego, że brak było podstaw do przyjęcia wiodącej roli oskarżonego w tym przestępstwie. Zestawienie zachowań opisane wyżej, wynikających z wypowiedzi Ł. K. , nie pozostawia wątpliwości co do tego, że Sąd I instancji był uprawniony do stwierdzenia o jego roli w tym przestępstwie, a ustalenie to nie jest, w tych okolicznościach, dowolne lecz oparte o konkretne przesłanki, które tenże Sąd wziął pod uwagę. To, że oskarżony (ale i pozostali zaangażowani w ten proceder) przeczą tym okolicznościom nie oznacza, że należy oprzeć się na ich twierdzeniach i należy ich, tylko z tego powodu, uniewinnić od ich popełnienia. Jak to bardzo obrazowo przedstawił Sąd Apelacyjny w Krakowie; Byłoby wynaturzeniem sprawiedliwości, gdyby jej wymiar miał zależeć od tego, do czego sprawca zechce się przyznać. (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 5 września 1996 roku w sprawie II AKa 193/96, zamieszczony w Prok.i Pr. 1997/3/18) . Jeśli nadto uwzględni się zeznania W. C. (1) mówiącej jednoznacznie o nieznanych jej mężczyznach uczestniczących w czynnościach prowadzących do zamiany mieszkania i połączy je z wypowiedziami Ł. K. , to przekonanie o niezasadności zarzutu obrońcy oskarżonego jedynie się ugruntowuje. Apelujący podkreśla także w swej skardze, że nie może być mowy o popełnieniu przez oskarżonego przypisanego mu czynu, ponieważ nie partycypował on w zyskach płynących z realizacji procederu. Stwierdzenie to pozostaje w sprzeczności nie tylko z ustaleniami Sądu Okręgowego, który wszak przyjął jako pewne, że oskarżony otrzymał wynagrodzenie za dokonanie przeprowadzki W. C. (1) , ale co równie istotne ustalił, że to oskarżony odebrał pokrzywdzonej 5.000 złotych otrzymanych od J. N. z „przeznaczeniem na remont” mieszkania w O. . Już te okoliczności wskazują, że oskarżony osiągnął określoną korzyść majątkową. Nawet jednak gdyby przyjąć hipotetycznie, że tak się nie stało i te ustalenia nie odpowiadają rzeczywistości, to w sytuacji, gdy współdziałający z oskarżonym J. N. uzyskał mieszkanie w wyniku zamiany i to on nie zapłacił pokrzywdzonej umówionej różnicy między cenami tych mieszkań to on wszak odniósł z tego postępku korzyść majątkową, a współdziałający z nim oskarżony ponosi wówczas odpowiedzialność karną. Treść art. 115 § 4. k.k. Korzyścią majątkową lub osobistą jest korzyść zarówno dla siebie, jak i dla kogo innego. przesądza o tym, że nawet jeśli oskarżony nie otrzymałby z procederu w którym uczestniczył ani złotówki, lecz korzyść tę osiągnął ktoś inny i on jest sprawcą popełnienia występku z art. 286 § 1 k.k. Argumentacja dotycząca faktu, że nie doszło do niekorzystnego rozporządzenia mieniem przez pokrzywdzoną jest o tyle chybiona, jeśli zważyć, że istotą tego przestępstwa ze strony oskarżonego i kolejnego współsprawcy było dokonanie zamiany i niezapłacenie pokrzywdzonej różnicy ceny między wartością mieszkania do niej należącego a tego, które otrzymała w zamian. Trudno w takich okolicznościach uznać, że operacja zamiany mieszkań była przeprowadzona w sposób równoważny dla stron tej czynności. Oskarżony, oraz współdziałający z nim J. N. , wykorzystał stan psychiczny pokrzywdzonej i mieszkanie o większej wartości przejęto w zamian za to, które miało wartość mniejszą oraz pozostawiając sobie wysokość dopłaty, jaką należało pokrzywdzonej przekazać. Trafnie w tej sytuacji Sąd I instancji uznał sprawstwo i winę oskarżonego. IV. Co do apelacji T. N. (1) w zakresie zarzutu związanego z zawarciem umowy z (...) opisanego w pkt 3)a) oraz ppkt b) tiret drugie oraz co do apelacji M. R. (1) zarzuty opisane w pkt I. 1. i 2. W zakresie, jaki dotyczył pokrzywdzenia W. C. (1) poprzez nakłonienie jej do zawarcia umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych z operatorem (...) , możliwe, a wręcz konieczne jest rozważenie o apelacji nie tylko T. N. (1) , ale i M. R. (1) . Obu bowiem oskarżonym przypisano popełnienie tego czynu i obaj nie zgodzili się z treścią rozstrzygnięcia Sądu Okręgowego podnosząc w apelacjach sporządzonych przez ich obrońców określone w tych skargach zarzuty. W tej sytuacji Sąd Apelacyjny czuje się uprawniony do wspólnych rozważań o tych skargach. Zarzut podnoszony w apelacji obrońcy T. N. (1) w istocie sprowadza się do tego, że pokrzywdzona w chwili podpisywania umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych miała zachowaną swobodę podejmowania decyzji i ta była jej dobrowolnym i z rozeznaniem podjętym wyborem. Kwestia ta była przedmiotem rozważań Sądu meriti i nie miał on żadnych wątpliwości co do tego, że było inaczej niż przedstawić chciał to oskarżony T. N. (1) . Podstawowe znaczenie w ustaleniu tej oceny miała dla Sądu Okręgowego opinia biegłych; psychiatry i psychologa, którzy jednoznacznie stwierdzili, że stan świadomości pokrzywdzonej w czasie krytycznym był zaburzony z powodu zespołu psychoorganicznego z cechami otępiania oraz objawami psychotycznymi w postaci urojeń prześladowczych. Twierdzenie w tych okolicznościach, że pokrzywdzona zdecydowała się na zawarcie umowy abonenckiej na świadczenie usług telekomunikacyjnych uznać należy za wyjątkowo naiwne. Jeśli przy tym uwzględni się okoliczność, że pokrzywdzona, osoba samotna, nieznająca oskarżonego oraz jego rodziny, nagle bez żadnego powodu chce zrobić synowi oskarżonego i E. N. (1) , osobie dla niej zupełnie obcej, prezent o wartości 1.369 złotych to zdyskredytowanie tego twierdzenia oskarżonego, ale i E. N. (1) pozostaje w ramach swobodnej oceny materiału dowodowego nie tylko jako logicznie uzasadnione lecz przede wszystkim jest zgodne z doświadczeniem życiowym jako jednym z kryteriów uprawniających do oceny wartości dowodów przedstawianych w toku procesu. Sąd Apelacyjny odrzuca argumentację zawartą w apelacji obrońcy T. N. (1) , iż pokrzywdzona decyzję o podpisaniu umowy abonamentowej z operatorem P. podjęła świadomie i dobrowolnie. Jej stan psychiczny w owym czasie wykluczał taką możliwość i słusznie Sąd Okręgowy ustalił pokrzywdzenie W. C. (1) działaniami oskarżonych. To, że T. N. (1) regulował należności z tytułu tej umowy nie ma żadnego znaczenia wszak pokrzywdzona została skłoniona do rozporządzenia swoim mieniem w postaci właśnie aparatu telefonicznego, który został jej przez oskarżonego zabrany i był przez niego użytkowany. Zarówno obrońca T. N. (1) jak i obrońca M. R. (1) podnoszą, że nietrafnie Sąd Okręgowy oparł się na zeznaniach M. B. (2) gdyż ta nie była pewna czy mężczyzną, który był krytycznego dnia z pokrzywdzoną podczas podpisywania umowy, był M. R. (1) . Kwestia ta nie umknęła jednak uwadze Sąd I Instancji i przeprowadził on rozważania w tym zakresie. Jeśli zatem Sąd ten uznał, że czynności wykonane z udziałem świadka, w czasie których M. B. (2) wskazała na M. R. (1) jako osobę, która była obecna wraz z W. C. (1) w placówce P. podczas podpisywania umowy, są tymi na których opiera swe ustalenia, to mieszczą się one w granicach wyznaczonych treścią art. 7 k.p.k. Jest tak tym bardziej, że przecież choć obrona stwierdza, że M. B. (2) wykluczyła M. R. (1) jako obecnego podczas tych czynności to stwierdzenie to pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią jej wypowiedzi. Sąd Okręgowy zwrócił uwagę, że czynność okazania osoby odbyła się niemalże w rok po wypowiedziach świadka identyfikującego oskarżonego jako sprawcę przestępstwa, a to mogło mieć znaczenie dla trafności jej depozycji, bo upływ czas zatarł pewne szczegóły w jej pamięci. Nawet jeśli uwzględni się jednak te zastrzeżenia wyrażone w toku okazania (k. 4781. t. XXXI) to nie może umknąć uwadze, że właśnie oskarżonego świadek wskazała jako osobę przypominającą jej tego którego wówczas widziała z pokrzywdzoną. Jeśli zatem połączy się tę jej wypowiedź z zeznaniami, w toku których na fotografiach rozpoznała oskarżonego, to uprawnione było wnioskowanie Sądu I instancji o oskarżonym jako sprawcy zarzuconego mu czynu. Miał zatem podstawy Sąd I instancji aby zdyskredytować zaprzeczenia M. R. (1) , tym samym argumenty obrońcy wskazujące że tenże Sąd winien oprzeć się na konsekwentnych wyjaśnieniach M. R. (1) nie mogły przekonać. Sąd był uprawniony do wyboru określonych dowodów i nadania im waloru wiarygodności i tak postąpił, natomiast wykazując, dlaczego odrzuca wyjaśnienia i M. R. (1) i T. N. (1) , poruszał się w ramach uprawnień wynikających właśnie z art. 7 k.p.k. Istotnie Sąd nie rozważył o treści wypowiedzi E. N. (1) , jeśli jednak i ona upierała się przy tym, że telefon używany przez jej męża, który opłacał abonament był prezentem dla jej syna od W. C. (1) to niedorzeczność takiego postąpienia, o czym wspomniano już wyżej, dyskredytuje wartość wypowiedzi oskarżonej i nie pozwala na przyjęcie, że podaje ona prawdę w zakresie odnoszącym się do M. R. (1) . Jej wypowiedzi miały, jak się wydaje, uwiarygodnienie relacji jej męża co pozwalałoby na obalenie także tej części zarzutu w którym on sam był określony jako współsprawca tego czynu. To, że W. C. (1) nigdy nie wymieniła z imienia i nazwiska oskarżonego oraz że nie uczynił tego Ł. K. nie dowodzi jeszcze, że oskarżony nie uczestniczył w tym przestępstwie. Pokrzywdzona wszak na temat dotyczący zawartej umowy z P. nie wypowiadała się, nie mówiła nie tylko o osobach, które z nią wówczas były, lecz również o żadnych okolicznościach dotyczących tej operacji. Podobnie Ł. K. nie wypowiadał się na temat okoliczności dotyczących zawarcia umowy przez W. C. (1) z P. o świadczenie usług telekomunikacyjnych. Trudno zatem, w oparciu o brak wypowiedzi tych osób o zachowaniach związanych z tym czynem, wyprowadzać wniosek, że jest to dowód na brak sprawczej roli oskarżonego w tym występku. Wymaga jeszcze rozważania jeden z argumentów apelacji. Dotyczy on okoliczności zapłaty kwoty 150 złotych w placówce P. . Według skarżącego, obrońcy M. R. (1) , tylko T. N. (1) mógł być tym, który był wówczas z pokrzywdzoną, bo tylko on i M. B. (2) , wiedzieli, że taka kwota była uiszczona podczas tej transakcji. Rozumowanie takie nie może jednak przekonać. Istotnie wiedzę tę miała M. B. (2) oraz miał ją mężczyzna, który był wówczas z pokrzywdzoną w salonie (...) . Nie oznacza to jednak, że mógł być nim tylko T. N. (1) , bo on tę kwotę wymienił. Nic nie stoi na przeszkodzie przyjęciu, że wiedzę tę miał oskarżony M. R. (1) , który uiścił tę należność w placówce P. , a następnie przekazał tę informację T. N. (1) żądając od niego zwrotu tych pieniędzy, które musiał wyłożyć w jego imieniu. Wywody apelacji nie przekonały, bo argumentacja Sądu Okręgowego, uzupełniona o stwierdzenia powyżej, uprawnia do uznania, że rozstrzygnięcie tego Sądu nie jest dotknięte wadami wymienionymi w skardze obrońcy M. R. (1) . Podsumowując stwierdzić należy, że Sąd I instancji wykazał w sposób przekonujący trafność swego rozstrzygnięcia. Czyni to zarzuty obu apelacji o popełnionych błędach proceduralnych, a w konsekwencji o błędnych ustaleniach faktycznych (choć zarzut ten postawił tylko obrońca T. N. (1) , to jest on oczywisty także w zakresie odnoszącym się do M. R. (1) ) nieuzasadnionymi, a wręcz chybionymi. V. Co do zarzutu 3) ppkt a) tiret trzecie i ppkt b) tiret trzecie, apelacji T. N. (1) i zarzutów zawartych w apelacji K. K. dotyczących niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci zestawu do telewizji satelitarnej. Z powodów związanych ze zbieżnością przypisanego oskarżonym działania przestępczego na szkodę W. C. (1) możliwe stało się odniesienie do obu apelacji w jednym, obejmującym obu oskarżonych, miejscu zawierającym rozważania o stawianych zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzutach. Apelacje T. N. (1) i K. K. podnoszą zarzut niezasadnego odrzucenia wyjaśnień obu oskarżonych, mimo, że są one wzajemnie zbieżne, ale co bardziej istotne apelujący obrońca T. N. (1) podnosi także zarzut niezasadnego dania wiary A. M. (2) i Z. T. . Gdy zważy się, że Z. T. to pracownik, który sprzedał zestaw satelitarny do odbioru telewizji (...) + i na te tylko okoliczności składał on zeznania, akcentując rolę oskarżonych oraz stwierdzając, że pokrzywdzona tylko potakiwała, a fakt obecności oskarżonych, co istotne, został potwierdzony nagraniem monitoringu z punktu sprzedaży to zarzut niezasadnego oparcia ustaleń faktycznych na wypowiedziach tego świadka, którym to ustaleniom oskarżeni nie przeczą należy ocenić jako oczywiście nietrafny. Podobnie odnieść należy się do zarzutu dotyczącego nieuzasadnionego oparcia ustaleń na zeznaniach A. M. (2) . Wszak poza stwierdzeniem, że dano wiarę temu świadkowi, co w kontekście dalszej konstatacji, iż bezzasadnie odmówiono jej oskarżonym, sugeruje niewiarygodność tego świadka, apelujący nie przedstawia żadnych okoliczności mogących podważyć zaufanie Sądu do wypowiedzi pracownicy MOPS w O. . Jeśli zauważyć, że A. M. (2) jest osobą obcą i dla pokrzywdzonej i dla oskarżonych, nie znaleziono żadnych powodów, dla których mogłaby ona składać określonej treści zeznania, ocenione 

[... tekst skrócony ...]