II AKA 260/24

Sygnatura akt II AKa 260/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 stycznia 2025 r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący SSA Jarosław Mazurek (spr.) Sędziowie: SA Agata Regulska SA Andrzej Kot Protokolant: Wiktoria Dąbrowicz przy udziale prokuratora Prokuratury (...) we W. Pawła Muchy po rozpoznaniu 29 stycznia 2025 r. sprawy D. S. (1) oskarżonej o czyn z art. 258 § 1 k.k. , art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. , art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. T. J. oskarżonego o czyn z art. 258 § 1 k.k. , art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. , art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. , art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. , art. 62 ust. 1 ustawy z 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii M. J. (1) oskarżonej o czyn z art. 258 § 1 k.k. , art. 299 § 5 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. , art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. na skutek apelacji wniesionych przez wszystkich oskarżonych od wyroku Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 23 lutego 2024 r. sygn. akt III K 401/22 I. zmienia zaskarżony wyrok wobec T. J. w ten sposób, że: 1. uniewinnia oskarżonego od popełnienia przestępstw opisanych w punkcie XX i XXIV części wstępnej wyroku, a kosztami postępowania w tej części obciąża Skarb Państwa, 2. przyjmuje, że pozostałe czyny przypisane oskarżonemu w pkt. VII części rozstrzygającej wyroku stanowią ciąg przestępstw z art. 286 § 1 k.k. i art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i w zw. z art. 91 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. wymierza oskarżonemu T. J. karę 5 (pięciu) lat pozbawienia wolności oraz na podstawie art. 33 § 1 i 2 k.k. karę grzywny w wysokości 450 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 100 zł, 3. stwierdza utratę mocy kary łącznej pozbawienia wolności i kary łącznej grzywny orzeczonych w pkt. X części dyspozytywnej wyroku, 4. w pkt. XI części rozstrzygającej wyroku dotyczącego obowiązku naprawienia szkody eliminuje rozstrzygnięcie o zasądzeniu kwoty 305.000 koron czeskich na rzecz M. P. ; II. zmienia zaskarżony wyrok wobec M. J. (1) w ten sposób, że wymierzoną oskarżonej w pkt. XXIV karę łączną pozbawienia wolności obniża do roku i 6 (sześciu) miesięcy, zaliczając na jej poczet na podstawie art. 63 § 1 k.k. okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 9 sierpnia 2021 r. godz. 6:00 do dnia 9 sierpnia 2021 r. godz. 8:45; III. w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok wobec T. J. , M. J. (1) oraz wobec D. S. (1) utrzymuje w mocy; IV. na podstawie art. 91 § 2 k.k. w brzmieniu obowiązującym przed 1 października 2023 r w zw. z art. 4 § 1 k.k. łączy oskarżonemu T. J. orzeczone wobec niego w pkt VI i VIII części rozstrzygającej zaskarżonego wyroku jednostkowe kary pozbawienia wolności i kary grzywien oraz karę pozbawienia wolności i grzywny orzeczone w pkt I. 2. tego wyroku i wymierza T. J. karę łączną 8 (ośmiu) lat pozbawienia wolności oraz karę łączną grzywny w wysokości 700 (siedmiuset) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 100 (stu) zł; V. zasądza od oskarżonych T. J. , D. S. (1) oraz M. J. (1) na rzecz Skarbu Państwa po 6,66 zł tytułem wydatków postępowania odwoławczego oraz wymierza: - D. S. (1) opłatę w wysokości 12.600 zł za II instancję, - T. J. opłatę w wysokości 14.600 zł za obie instancje, - M. J. (1) opłatę w wysokości 6.300 zł za obie instancje. UZASADNIENIE Sąd Apelacyjny odstąpił od sporządzania uzasadnienia wydanego wyroku na formularzu UK 2, albowiem zastosowanie tego formularza z uwagi na skomplikowany charakter sprawy, czyniłoby uzasadnienie formularzowe nieczytelnym i trudnym do zrealizowania obowiązku wynikającego z art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 433 § 1 i 2 k.p.k. i mogłoby naruszać prawo strony do rzetelnego procesu w kontekście art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw i Podstawowych Wolności ( art. 91 ust. 2 Konstytucji RP ). Prokuratura (...) we W. oskarżyła: D. S. (1) o to, że: I. w okresie od czerwca 2019 roku do października 2021 roku we W. i innych miastach na terenie Polski, na terenie Republiki Czeskiej oraz na terenie Republiki Federalnej Niemiec brała udział w zorganizowanej grupie przestępczej, mającej na celu dokonywanie oszustw na szkodę osób w podeszłym wieku, poprzez wprowadzenie ich w błąd, podawanie się za osoby bliskie celem wyłudzenia pieniędzy w znacznych kwotach, w której uczestniczyli także: D. K. , T. J. , M. J. (1) , A. B. (1) i inne osoby, tj. o czyn z art. 258 § 1 k.k. II. w dniach 25 i 26 września 2019 roku we W. i na terenie Republiki Federalnej Niemiec, w B. , działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, opisanej w punkcie I, wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadziła obywatela Niemiec – K. V. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości nie mniejszej niż 75 000 euro, to jest 315 000zł, w ten sposób, że nawiązując z terenu Polski rozmowę telefoniczną, a następnie wprowadzając w błąd, podając się za najbliższą osobę, nakłoniła go do wydania złotych monet i gotówki nie mniejszej niż 75 000 euro, tj. o czyn z art. 286 §1 k.k. i w zw. z art. 294 § 1 k.k. i w zw. z art. 65 § 1 k.k. III. w dniu 8 listopada 2019 roku we W. i na terenie Republiki Federalnej Niemiec, w M. , działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, opisanej w punkcie I, wspólnie i w porozumieniu z T. J. i innymi osobami, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadziła obywatelkę Niemiec – F. H. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem o wartości nie mniejszej niż 15 000 euro, to jest 63 000zł, w ten sposób, że nawiązując z terenu Polski rozmowę telefoniczną, a następnie wprowadzając pokrzywdzoną w błąd, podając się za jej najbliższą osobę, nakłoniła ja do wydania pieniędzy w kwocie 1000 euro i biżuterii o wartości 14 000 euro, tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. IV. w dniu 20 listopada 2019 roku we W. i na terenie Republiki Federalnej Niemiec, w T. , działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, opisanej w punkcie I, wspólnie i w porozumieniu z T. J. i innymi osobami, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadziła obywatelkę Niemiec – E. S. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem o wartości nie mniejszej niż 70 000 euro, to jest 294 0000 zł, w ten sposób, że nawiązując z terenu Polski rozmowę telefoniczną, a następnie wprowadzając pokrzywdzoną w błąd, podając się za jej najbliższą osobę, nakłoniła ją do przeszukania pieniędzy w kwocie 70 000 euro, tj. o czyn z art. 286 §1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. i w zw. z art. 65 § 1 k.k. V. w dniu 22 listopada 2019 roku we W. i na terenie Republiki Czeskiej, w P. , działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, opisanej w punkcie I, wspólnie i w porozumieniu z T. J. i innymi osobami, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadziła obywatelkę Czech – B. S. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem wartości nie mniejszej niż 689 000 koron czeskich, to jest 115 476 zł, w ten sposób, że nawiązuje z terenu Polski rozmowę telefoniczną, a następnie wprowadzając pokrzywdzona w błąd, podając się za jej osobę najbliższą, nakłoniła ja do wydania pieniędzy w kwocie 39 000 CZK i biżuterii wartości nie mniejszej niż 650 000 CZK, tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. VI. w dniu 28 listopada 2019 roku we W. i na terenie Republiki Czeskiej, w J. , działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, opisanej w punkcie I, wspólnie i w porozumieniu z T. J. i innymi osobami, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadziła obywatelkę Czech – D. A. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem wartości nie mniejszej niż 400 000 koron czeskich, to jest 64 040 zł, w ten sposób, że nawiązując z terenu polski rozmowę telefoniczną, a następnie wprowadzając pokrzywdzoną w błąd, podając się za jej osobę najbliższą, nakłoniła ją do przekazania pieniędzy w kwocie 400 000 CZK, tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. VII. w dniu 26 lutego 2020 roku we W. i na terenie Republiki Czeskiej, w P. , działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, opisanej w punkcie I, wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadziła obywatela Czech – F. S. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem wartości 25 000 koron czeskich, to jest 41 900 zł, w ten sposób, że nawiązując z terenu Polski rozmowę telefoniczną, a następnie wprowadzając pokrzywdzonego w błąd, podając się za jego osobę najbliższą, nakłoniła go do wydania pieniędzy w kwocie 250 000 CZK, tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. VIII. w dniu 18 grudnia 2020 roku we W. i na terenie Republiki Federalnej Niemiec, w H. , działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, opisanej w punkcie I, wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadziła obywatelkę Niemiec – A. L. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem wartości nie mniejszej niż 10 000 euro, to jest 42 000 zł, w ten sposób, że nawiązując z terenu Polski rozmowę telefoniczną, a następnie wprowadzając pokrzywdzoną w błąd, podając się za jej najbliższą osobę, nakłonił ją do wydania pieniędzy w kwocie 10 000 euro, tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. T. J. o to, że : IX. w okresie od marca 2019 roku do października 2021 roku we W. i innych miastach Polski, na terenie Republiki Czeskiej oraz na terenie Republiki Federalnej Nieniec brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej, mającej na celu dokonywanie oszustw na szkodę osób w podeszłym wieku, poprzez wprowadzenie ich w błąd, podawanie się za osoby im bliskie celem wyłudzenia pieniędzy w znacznych kwotach w które uczestniczył także: D. K. , D. S. (1) , M. J. (1) , A. B. (2) i inne osoby, tj. o czyn z art. 258 § 1 k.k. X. w dniu 26 marca 2019 roku we W. i na terenie Republiki Czeskiej, w V. , działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, opisanej w punkcie, IX aktu oskarżenia wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, usiłował doprowadzić obywatela Czech – L. G. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci pieniędzy i biżuterii wartości łącznej 15 000 koron czeskich, to jest 2 215 zł, w ten sposób, że nawiązując z terenu Polski rozmowę telefoniczną, a następnie wprowadzając pokrzywdzonego w błąd, podając się za jego osobę najbliższą, nakłaniał go do przekazania pieniędzy w kwocie 5 000 koron czeskich, oraz biżuterii wartości 10 000 koron czeskich, lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na działania Policji i postawę pokrzywdzonego, tj. o czyn z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. XI. w dniu 7 maja 2019 roku we W. i na terenie Republiki Czeskiej, w P. , działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, opisanej w punkcie IX aktu oskarżenia, wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził obywatelkę Czech – R. H. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci pieniędzy w kwocie 180 000 koron czeskich, to jest 30 168 zł, w ten sposób, że nawiązując z terenu Polski rozmowę telefoniczną, a następnie wprowadzając pokrzywdzoną w błąd, podając się za jej wnuka oraz prokuratora, nakłonił ja do wydania pieniędzy w kwocie 180 000 koron czeskich, tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. XII. w dniu 23 maja 2019 roku we W. i na terenie Republiki Czeskiej, w C. , działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, usiłował doprowadzić obywatelkę Czech – H. L. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci pieniędzy w kwocie 750 000 koron czeskich, to jest 125 700 zł, w ten sposób, że nawiązując z terenu Polski rozmowę telefoniczną, a następnie wprowadzając pokrzywdzona w błąd, podając się za jej osobę najbliższą, nakłaniał ja do przekazania pieniędzy w kwocie 750 000 koron czeskich, lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwago na działania Policji i postawę pokrzywdzonej, tj. o czyn z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. XIII. w dniu 19 czerwca 2019 roku we W. i na terenie Republiki Czeskiej, w U. , działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, opisanej w punkcie IX aktu oskarżenia, wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej. Doprowadził obywatelkę Czech – M. P. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci pieniędzy w kwocie 12 000 koron czeskich, to jest 17 095 zł, w ten sposób, że nawiązując z terenu Polski rozmowę telefoniczną, a następnie wprowadzając pokrzywdzoną w błąd, podając się za jej przyjaciela, nakłonił ją do wydania pieniędzy w kwocie 120 000 koron czeskich, tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. XIV. w dniu 24 lipca 2019 roku we W. i na terenie Republiki Czeskiej, w M. , działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, opisanej w punkcie IX aktu oskarżenia, wspólnie i w porozumieniu z D. K. i innymi osobami, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził obywatelkę Czech – A. S. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem, w postaci pieniędzy w kwocie 407 000 koron czeskich, to jest 68 270 zł, w ten sposób, że nawiązując z terenu Polki rozmowę telefoniczną, a następnie wprowadzając pokrzywdzoną w błąd, podając się za jej osobę najbliższą, nakłonił ja do wydania pieniędzy w kwocie 407 000 koron czeskich, tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. XV. w dniu 8 listopada 2019 roku we W. i na terenie Republiki Federalnej Niemiec, w M. , działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, opisanej w punkcie IX aktu oskarżenia wspólnie i w porozumieniu z D. S. (1) i innymi osobami, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził obywatelkę Niemiec – F. H. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem wartości nie mniejszej niż 15 000 euro, to jest 63 000 zł, w ten sposób, że nawiązując z terenu Polki rozmowę telefoniczną, a następnie wprowadzając pokrzywdzoną w błąd, podając się za jej osobę najbliższą, nakłonił ja do wydania pieniędzy w kwocie 1 000 euro oraz biżuterii wartości 14 000 euro, tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. XVI. w dniu 14 listopada 2019 roku we W. i na terenie Republiki Czeskiej, w H. , działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, opisanej w punkcie IX aktu oskarżenia, wspólnie i w porozumieniu z D. K. i innymi osobami, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził obywatelkę Czech – O. P. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem, w postaci pieniędzy w kwocie 82 000 koron czeskich, to jest 13744 zł, w ten sposób, że nawiązując z terenu Polki rozmowę telefoniczną, a następnie wprowadzając pokrzywdzoną w błąd, podając się za jej osobę najbliższą, nakłonił ja do wydania pieniędzy w kwocie 76 000 koron czeskich oraz biżuterii wartości 6000 koron czeskich, tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. XVII. w dniu 20 listopada 2019 roku we W. i na terenie Republiki Federalnej Niemiec, w T. , działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, opisanej w punkcie IX aktu oskarżenia wspólnie i w porozumieniu z D. S. (1) i innymi osobami, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził obywatelkę Niemiec – E. S. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem wartości nie mniejszej niż 70 000 euro, to jest 294 000 zł, w ten sposób, że nawiązując z terenu Polki rozmowę telefoniczną, a następnie wprowadzając pokrzywdzoną w błąd, podając się za jej osobę najbliższą, nakłonił ja do wydania pieniędzy w kwocie 70 000 euro, tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. XVIII. w dniu 22 listopada 2019r. we W. na terenie Republiki Czeskiej, w P. , działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, opisanej w punkcie IX aktu oskarżenia, wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził obywatelkę Czech – B. S. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem wartości nie mniejszej niż 689 000 koron czeskich, to jest 115 476 zł, w ten sposób, że nawiązując z terenu Polki rozmowę telefoniczną, a następnie wprowadzając pokrzywdzoną w błąd, podając się za jej osobę najbliższą, nakłonił ja do wydania pieniędzy w kwocie 39 000 koron czeskich oraz biżuterii wartości 650 000 koron czeskich, tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. XIX. w dniu 28 listopada 2019 roku we W. i na terenie Republiki Czeskiej, w J. , działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, opisanej w punkcie IX aktu oskarżenia, wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził obywatelkę Czech – D. A. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem wartości nie mniejszej niż 400 000 koron czeskich, to jest 67 040 zł, w ten sposób, że nawiązując z terenu Polki rozmowę telefoniczną, a następnie wprowadzając pokrzywdzoną w błąd, podając się za jej osobę najbliższą, nakłonił ja do wydania pieniędzy w kwocie 39 000 koron czeskich oraz biżuterii wartości 400 000 koron czeskich, tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. XX. w dniu 3 grudnia 2019 roku we W. i na terenie Republiki Czeskiej, w N. , działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, opisanej w punkcie IX aktu oskarżenia, wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, usiłował doprowadzić obywatelkę Czech – H. Z. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem wartości nie mniejszej niż 200 000 koron czeskich, to jest 37 000 zł, w ten sposób, że nawiązując z terenu Polki rozmowę telefoniczną, a następnie wprowadzając pokrzywdzoną w błąd, podając się za jej osobę najbliższą, nakłaniał ją do wydania pieniędzy w kwocie 200 000 koron czeskich, lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na interwencję Policji, tj. o czyn z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. XXI. w dniu 5 grudnia 2019 roku we W. i na terenie Republiki Czeskiej, w B. , działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, opisanej w punkcie IX aktu oskarżenia, wspólnie i w porozumieniu z D. K. i innymi osobami, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził obywatelkę Czech – D. B. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci pieniędzy w kwocie 80 000 koron czeskich, to jest 13 408 zł, w ten sposób, że nawiązując z terenu Polki rozmowę telefoniczną, a następnie wprowadzając pokrzywdzoną w błąd, podając się za jej osobę najbliższą, nakłonił ja do wydania pieniędzy w kwocie 80 000 koron czeskich, tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. XXII. w dniu 26 lutego 2020 roku we W. i na terenie Republiki Czeskiej, w P. działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, opisanej w punkcie IX aktu oskarżenia, wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, usiłował doprowadzić obywatelkę Czech – B. R. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci pieniędzy w kwocie 400 000 koron czeskich, to jest 67 040 zł, w ten sposób, że nawiązując z terenu Polki rozmowę telefoniczną, a następnie wprowadzając pokrzywdzoną w błąd, podając się za jej osobę najbliższą, nakłaniał ja do wydania pieniędzy w kwocie 400 000 koron czeskich, lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na postawę pokrzywdzonej, tj. o czyn z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. XXIII. w dniu 5 czerwca 2020 roku we W. i na terenie Republiki Czeskiej, w P. , działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, opisanej w punkcie IX aktu oskarżenia, wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził obywatelkę Czech – V. S. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem wartości 50 000 koron czeskich, to jest 8 380 zł, w ten sposób, że nawiązując z terenu Polki rozmowę telefoniczną, a następnie wprowadzając pokrzywdzoną w błąd, podając się za jej osobę najbliższą, nakłonił ja do wydania pieniędzy w kwocie 25 000 koron czeskich i złotej monety, tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. XXIV. w dniu 6 lipca 2020 roku we W. i na terenie Republiki Czeskiej, w O. działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, opisanej w punkcie IX aktu oskarżenia, wspólnie i w porozumieniu z D. K. i innymi osobami, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, usiłował doprowadzić obywatelkę Czech – M. J. (2) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci pieniędzy w kwocie 300 000 koron czeskich, to jest 50 280 zł, w ten sposób, że nawiązując z terenu Polki rozmowę telefoniczną, a następnie wprowadzając pokrzywdzoną w błąd, podając się za jej bratanka, nakłaniał ją do wydania pieniędzy w kwocie 300 000 koron czeskich, lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na postawę pokrzywdzonej, tj. o czyn z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. XXV. w dniu 7 lipca 2020 roku we W. i na terenie Republiki Czeskiej, w B. (...) działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, opisanej w punkcie IX aktu oskarżenia, wspólnie i w porozumieniu z D. K. i innymi osobami, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, usiłował doprowadzić obywatelkę Czech – M. T. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci pieniędzy w kwocie 300 000 koron czeskich, to jest 50 280 zł, w ten sposób, że nawiązując z terenu Polki rozmowę telefoniczną, a następnie wprowadzając pokrzywdzoną w błąd, podając się za jej osobę najbliższą, nakłaniał ją do wydania pieniędzy w kwocie 300 000 koron czeskich, lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na postawę pokrzywdzonej, tj. o czyn z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. XXVI. w dniu 8 lipca 2020 roku we W. i na terenie Republiki Czeskiej, w B. działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, opisanej w punkcie IX aktu oskarżenia, wspólnie i w porozumieniu z D. K. i innymi osobami, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, usiłował doprowadzić obywatelkę Czech – M. O. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci pieniędzy w nieustalonej kwocie koron czeskich, w ten sposób, że nawiązując z terenu Polki rozmowę telefoniczną, a następnie wprowadzając pokrzywdzoną w błąd, podając się za jej osobę najbliższą, nakłaniał ją do przekazania pieniędzy, lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na postawę pokrzywdzonej, tj. o czyn z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. XXVII. w dniu 31 marca 2021 roku we W. i na terenie Republiki Czeskiej, w P. działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, opisanej w punkcie IX aktu oskarżenia, wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził obywatelkę Czech – M. S. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem wartości 286 173 koron czeskich, to jest 47 962 zł, w ten sposób, że nawiązując z terenu Polki rozmowę telefoniczną, a następnie wprowadzając pokrzywdzoną w błąd, podając się za jej osobę najbliższą, nakłonił ją do pobrania z banku i wydania pieniędzy w kwocie 286 173 koron czeskich, tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. XXVIII. w dniu 14 lutego 2022 roku we W. , w mieszkaniu przy ulicy (...) wbrew przepisom ustawy posiadał środek odurzający w postaci 1,64 grama netto ziela konopi innych niż włókniste, tj. o czyn z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku – o przeciwdziałaniu narkomanii. A. B. (3) o to, że: XXIX. w okresie od stycznia 2020 roku do końca grudnia 2020 roku we W. , L. i na terenie Republiki Czeskiej oraz republiki Federalnej Niemiec brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej, mającej na celu dokonywanie oszustw na szkodę osób w podeszłym wieku, poprzez wprowadzenie ich w błąd, podawanie się za osoby im bliskie celem wyłudzenia pieniędzy w znacznych kwotach, jak tez prania brudnych pieniędzy poprzez ich transfer przez granice państw członkowskich UE, w której uczestniczył także: M. J. (1) , K. L. (1) i inne osoby, tj. o czyn z art. 258 § 1 k.k. XXX. w dniach 26 i 27 lutego 2020 roku w B. i we W. , działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, opisanej w punkcie XXIX aktu oskarżenia, wykonując telefoniczne polecenia innych członków grupy, kierując samochodem O. (...) o nr rej. (...) udał się do Republiki Czeskiej, gdzie w B. przyjął od S. C. pieniądze w kwocie 250 000 koron czeskich, równowartość 45 000 zł, stanowiące korzyści z przestępstwa wyłudzenia dokonanego w dniu 26 lutego 2020 roku w P. na szkodę obywatela Czech – F. S. , które następnie – wykonując kolejne telefoniczne polecenia innych członków grupy, przewiózł przez granice czesko – polską do W. i przekazał im, tj. o czyn z art. 299 § 5 w zw. z art. 65 § 1 k.k. XXXI. w dniu 18 grudnia 2020 roku w D. , W. i we W. , działając, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, opisanej w punkcie XXIX aktu oskarżenia, udzielił pomocy D. S. (1) i innym osobom do dokonania oszustwa na szkodę obywatelki niemieckiej A. L. , w kwocie 10 000 euro, stanowiącej równowartość 44 000 zł, w ten sposób, że kierując pojazdem marki O. (...) o nr rej. (...) , wykonując polecenia innego członka grupy, udał się z Polski do Republiki Federalnej Niemiec, w okolice D. , gdzie zgłosił się do oczekującego na niego, na parkingu autostradowym kuriera – taksówkarza H. B. , celem odbioru pieniędzy w kwocie 10 000 euro, które zostały uprzednio przekazane kurierowi przez wprowadzoną, przez innych członków grupy, w błąd A. L. , lecz pieniędzy nie odebrał z uwagi na interwencję Policji Republiki Federalnej Niemiec, tj. o czyn z art. 18 §1 3 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. M. J. (1) o to, że: XXXII. w okresie od października 2019 roku do końca grudnia 2019 roku we W. , L. i na terenie Republiki Czeskiej oraz Republiki Federalnej Niemiec brała udział w zorganizowanej grupie przestępczej, mającej na celu dokonywanie oszustw na szkodę osób w podeszłym wieku, poprzez wprowadzenie ich w błąd, podawanie się za osoby im bliskie celem wyłudzenia pieniędzy w znacznych kwotach, w której uczestniczył także: K. L. (1) i inne osoby, tj. o czyn z art. 258 § 1 k.k. XXXIII. w dniu 8 listopada 2019 roku w D. i L. , działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, opisanej w punkcie XXXII aktu oskarżenia, wykonując telefoniczne polecenia innych członków grupy, kierując samochodem S. (...) udała się D. , gdzie przyjęła od C. B. pieniądze w kwocie 15 000 euro, stanowiące równowartość 63 000 zł oraz stanowiące korzyści z przestępstwa wyłudzenia dokonanego w dniu 8 listopada roku w M. , na szkodę obywatelki Niemiec – F. H. , które następnie – wykonując kolejne telefoniczne polecenia innych członków grupy, przewiozła przez granice niemiecko – polską do L. i przekazała D. S. (1) , tj. o czyn z art. 299 § 5 w zw. z art. 65 § 1 k.k. XXXIV. w dniach 20 i 21 listopada 2019 roku w D. , L. i we W. , działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, opisanej w punkcie XXXII aktu oskarżenia, wykonując telefoniczne polecenia innych członków grupy, kierując samochodem S. (...) udała się D. , gdzie przyjęła od C. B. pieniądze w kwocie 70 000 euro, stanowiące równowartość 308 000 zł oraz stanowiące korzyści z przestępstwa wyłudzenia dokonanego w dniu 20 listopada 2019 roku w V. na szkodę obywatelki Niemiec – E. S. , które następnie – wykonując kolejne telefoniczne polecenia innych członków grupy, przewiozła przez granice niemiecko – polską do L. i przekazała D. S. (1) , tj. o czyn z art. 299 § 5 w zw. z art. 65 § 1 k.k. XXXV. w dniach 22 listopada 2019 roku w P. , L. i we W. , w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, opisanej w punkcie XXXII aktu oskarżenia, udzieliła pomocy innym osobom do dokonania oszustwa na szkodę obywatelki czeskiej B. S. w kwocie nie mniejszej niż 101 000 zł, w ten sposób, że wykonując telefoniczne polecenia innych członków grupy, kierując samochodem S. (...) udała się z L. do P. , gdzie odebrała od B. S. pieniądze i biżuterię o wartości nie mniejszej niż 600 000 CZK, które następnie przewiozła przez granicę czesko – polską do L. i przekazała innym osobom, tj. o czyn z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. XXXVI. w dniu 28 listopada 2019r. w J. , L. i we W. , działając, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, opisanej w punkcie XXXII, udzieliła pomocy innym osobom do dokonania oszustwa na szkodę obywatelki czeskiej D. A. w kwocie nie mniejszej niż 67 200 zł, w ten sposób, że kierując pojazdem marki S. (...) udała się z L. do Republiki Czeskiej do miejscowości Z. k. J. , gdzie zgłosiła się po odbiór od D. A. pieniędzy w kwocie 400 000 CZK, które nie zostały jej wydane z uwagi na interwencje Policji Republiki Czeskiej, tj. o czyn z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. Sąd Okręgowy we Wrocławiu wyrokiem z 23 lutego 2024 r. sygn. akt III K 401/22 orzekł następująco: I. uznaje oskarżoną D. S. (1) za winną popełnienia zarzucanego jej czynu opisanego w pkt I części wstępnej wyroku, stanowiącego przestępstwo z art. 258 § 1 k.k. i za ten czyn na podstawie art. 258 § 1 k.k. wymierza oskarżonej karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności; II. uznaje oskarżoną D. S. (1) za winną popełnienia zarzucanych jej czynów opisanych w pkt II i IV części wstępnej wyroku, stanowiących ciąg przestępstw z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. i w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. i za te czyny na podstawie 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. i w zw. z 65 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. wymierza oskarżonej karę 4 (czterech) lat pozbawienia wolności oraz na podstawie art. 33 § 1,2 i 3 k.k. karę grzywny w ilości 400 (czterystu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 100 (sto) zł.; III. uznaje oskarżoną D. S. (1) za winną popełnienia zarzucanych jej czynów opisanych w pkt III, V, VI, VII i VIII części wstępnej wyroku, stanowiącego ciąg przestępstw z art. 286 § 1 k.k. oraz 13 § 1 kk w zw. z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 kk i za te czyny na podstawie 286 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 kk wymierza oskarżonej karę 5 (pięciu) lat pozbawienia wolności oraz na podstawie art. 33 § 1,2 i 3 k.k. karę grzywny w ilości 300 (trzystu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 100 (stu) złotych; IV. na podstawie art. 85 § 1 i 2 k.k. i art. 86 § 1 i 2 k.k. w zw. z art. 91 § 2 kk w zw. z art. 4 § 1 kk łączy oskarżonej D. S. (1) orzeczone wobec niej jednostkowe kary pozbawienia wolności i kary grzywien i orzeka wobec niej karę łączną w wymiarze 8 (ośmiu) lat pozbawienia wolności oraz karę łączną grzywny 600 (sześciuset) stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 100 (sto) zł; V. na podstawie art. 46 § 1 kk orzeka wobec oskarżonej D. S. (1) obowiązek naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonych: - K. V. kwoty 75.000 (siedemdziesiąt pięć tysięcy) euro, - F. H. kwoty 7.500 (siedem tysięcy pięćset) euro, - E. S. kwoty 35.000 (trzydzieści pięć tysięcy) euro, - B. S. kwoty 350.000 (trzysta pięćdziesiąt tysięcy koron czeskich, - D. A. kwoty 250.000 (dwieście pięćdziesiąt tysięcy) koron czeskich, - A. L. kwoty 10.000 (dziesięć tysięcy) euro; VI. uznaje oskarżonego T. J. ( J. ) za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w pkt IX części wstępnej wyroku, stanowiącego przestępstwo z art. 258 § 1 k.k. i za ten czyn na podstawie art. 258 § 1 k.k. wymierza oskarżonemu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności; VII. uznaje oskarżonego T. J. ( J. ) za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów opisanych w pkt X – XVI, XVIII – XXVII części wstępnej wyroku, stanowiących ciąg przestępstw z art. 286 § 1 k.k. oraz 13 § 1 kk w zw. z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 kk i za te czyny na podstawie art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 kk wymierza oskarżonemu karę 6 (sześciu) lat pozbawienia wolności oraz na podstawie art. 33 § 1,2 i 3 k.k. karę grzywny w ilości 500 (pięciuset) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 100 (sto) złotych; VIII. uznaje oskarżonego T. J. ( J. ) za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w pkt XVII części wstępnej wyroku, stanowiącego przestępstwo z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i za ten czyn na podstawie 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. i w zw. z art. 65 § 1 k.k. wymierza oskarżonemu karę 4 (czterech) lat pozbawienia wolności oraz na podstawie art. 33 § 1,2 i 3 k.k. karę grzywny w ilości 300 (trzystu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 100 (stu) złotych; IX. uznaje oskarżonego T. J. ( J. ) za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w pkt XXVIII części wstępnej wyroku, stanowiącego przestępstwo z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii i za ten czyn na podstawie art. 62 ust.1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii wymierza oskarżonemu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności; X. na podstawie art. 85 § 1 i 2 k.k. i art. 86 § 1 i 2 k.k. w zw. z art. 91 § 2 kk w zw. z art. 4 § 1 kk łączy oskarżonemu T. J. orzeczone wobec niego jednostkowe kary pozbawienia wolności i kary grzywien i orzeka wobec niego karę łączną w wymiarze 10 (dziesięciu) lat pozbawienia wolności oraz karę łączną grzywny 800 (ośmiuset) stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 100 (stu) zł; XI. na podstawie art. 46 § 1 kk orzeka wobec oskarżonego T. J. obowiązek naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonych: - R. H. kwoty 180.000 (sto osiemdziesiąt tysięcy) koron czeskich, - M. P. kwoty 305.500 (trzysta pięć tysięcy pięćset) koron czeskich, - F. H. kwoty 7.500 (siedem tysięcy pięćset) euro, - O. P. kwoty 41.000 (czterdzieści jeden tysięcy) koron czeskich, - E. S. kwoty 35.000 (trzydzieści pięć tysięcy) euro, - B. S. kwoty 650.000 (sześćset pięćdziesiąt tysięcy) koron czeskich, - D. A. kwotę 400.000 (czterysta tysięcy) koron czeskich, - D. B. kwotę 40.000 (czterdzieści tysięcy) koron czeskich, - V. S. kwotę 50.000 (pięćdziesiąt tysięcy) koron czeskich, - M. S. kwotę 286.173 (dwieście osiemdziesiąt sześć tysięcy sto siedemdziesiąt trzy) koron czeskich, XII. uznaje oskarżonego A. B. (3) za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w pkt XXIX części wstępnej wyroku, stanowiącego przestępstwo z art. 258 § 1 k.k. i za ten czyn na podstawie art. 258 § 1 k.k. wymierza oskarżonemu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności; XIII. uznaje oskarżonego A. B. (3) za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w pkt. XXX części wstępnej wyroku, stanowiącego przestępstwo z art. 299 § 5 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i za ten czyn na podstawie art. 299 § 5 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. przy zastosowaniu przepisu art. 60 § 3 kk i art. 60 § 6 pkt 3 kk wymierza oskarżonemu karę 11 (jedenastu) miesięcy pozbawienia wolności oraz na podstawie art. 33 § 1,2 i 3 k.k. karę grzywny w ilości 100 (stu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 100 (stu) zł; XIV. na podstawie art. 299 § 7 kk orzeka wobec oskarżonego A. B. (3) przepadek na rzecz Skarbu Państwa równowartości korzyści osiągniętej z przestępstwa w kwocie 1.400 (jednego tysiąca czterystu) złotych; XV. uznaje oskarżonego A. B. (3) za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w pkt. XXXI części wstępnej wyroku, stanowiącego przestępstwo z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i za ten czyn na podstawie art. 19 § 1 kk w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. wymierza oskarżonemu karę 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz na podstawie art. 33 § 1,2 i 3 k.k. karę grzywny w ilości 100 (stu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 100 (sto) zł; XVI. na podstawie art. 85 § 1 i 2 k.k. i art. 86 § 1 i 2 k.k. w zw. z art. 4 § 1 kk łączy oskarżonemu A. B. (3) orzeczone wobec niego jednostkowe kary pozbawienia wolności i kary grzywien i orzeka wobec niego karę łączną w wymiarze 1 roku pozbawienia wolności oraz karę łączną grzywny 200 (dwustu) stawek dziennych grzywny, przyjmując wysokość jednej stawki na kwotę 100 (sto) zł; XVII. na podstawie art. 69 § 1 kk i art. 70 § 1 kk warunkowo zawiesza orzeczoną wobec oskarżonego A. B. (3) karę łączną pozbawienia wolności na 2 (dwa) lata okresu próby; XVIII. na podstawie art. 73 § 1 kk oddaje oskarżonego A. B. (3) pod dozór kuratora sądowego; XIX. na podstawie art. 72 § 1 kk pkt 1 kk zobowiązuje oskarżonego A. B. (3) – w okresie próby – co 6 (sześć) miesięcy – do pisemnego informowania kuratora o przebiegu okresu próby; XX. uznaje oskarżoną M. J. (1) za winną popełnienia zarzucanego jej czynu opisanego w pkt. XXXII części wstępnej wyroku, stanowiącego przestępstwo z art. 258 § 1 k.k. i za ten czyn na podstawie art. 258 § 1 k.k. wymierza oskarżonej karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności; XXI. uznaje oskarżoną M. J. (1) za winną popełnienia zarzucanych jej czynów opisanych w pkt. XXXIII - XXXIV części wstępnej wyroku, stanowiących ciąg przestępstw z art. 299 § 5 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 kk i za te czyny na podstawie 299 § 5 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 kk wymierza oskarżonej karę 1 (jednego) roku i 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności oraz na podstawie art. 33 § 1,2 i 3 k.k. karę grzywny w ilości 200 (dwustu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 100 (sto) zł; XXII. na podstawie art. 299 § 7 kk orzeka wobec oskarżonej M. J. (1) przepadek na rzecz Skarbu Państwa równowartości korzyści osiągniętej z przestępstw w kwocie 3.000 (trzech tysięcy) złotych; XXIII. uznaje oskarżoną M. J. (1) za winną popełnienia zarzucanych jej czynów opisanych w pkt. XXXV – XXXVI części wstępnej wyroku, stanowiących ciąg przestępstw z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. i w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 kk i za te czyny na podstawie art. 19 § 1 kk w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 kk wymierza oskarżonej karę 1 (jednego) roku i 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności oraz na podstawie art. 33 § 1,2 i 3 k.k. karę grzywny w ilości 200 (dwustu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 100 (sto) zł; XXIV. na podstawie art. 85 § 1 i 2 k.k. i art. 86 § 1 i 2 k.k. w zw. z art. 91 § 2 kk w zw. z art. 4 § 1 kk łączy oskarżonej M. J. (1) orzeczone wobec niej jednostkowe kary pozbawienia wolności i kary grzywien i orzeka wobec niej karę łączną w wymiarze 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności oraz karę łączną grzywny 300 (trzystu) stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 100 (stu) zł; XXV. na podstawie art. 63 § 1 k.k. zalicza oskarżonej D. S. (1) na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności, okres rzeczywistego pozbawienia wolności tj. okres od dnia 16.02.2022r. godz.17.05 do dnia 27.07.2022 r. godz. 13:15 XXVI. na podstawie art. 63 § 1 k.k. zalicza oskarżonemu T. J. na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności, okres rzeczywistego pozbawienia wolności tj. okres od dnia 05.02.2021r. godz.12.00 do dnia 07.02.2021 r. godz.18.25, od dnia 14.02.2022r. godz.12.00 do dnia 20.06.2022r. godz.15.30; XXVII. na podstawie art. 63 § 1 k.k. zalicza oskarżonemu A. B. (3) na poczet orzeczonej kary łącznej grzywny, okres rzeczywistego pozbawienia wolności tj. okres od dnia 17.12.2021 r. godz. 06.20 do dnia 17.12.2021 r. godz. 10:30, XXVIII. na podstawie art. 63 § 1 k.k. zalicza oskarżonej M. J. (1) na poczet orzeczonej kary łącznej grzywny, okres rzeczywistego pozbawienia wolności tj. okres od dnia 09.08.2021 r. godz.06.00 do dnia 09.08.2021 r. godz. 8:45, XXIX. na podstawie art. 627 k.p.k zasądza od oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa przypadające na rzecz oskarżonych koszty sądowe, a to: - od D. S. (1) 59.374,56 zł, - od T. J. 148.436,40 zł, - od A. B. (3) 22.265,46 zł, - od M. J. (1) 37.109,10 zł, oraz opłaty sądowe w następujących wysokościach: - D. S. (1) w kwocie 12.600 złotych, - T. J. w kwocie 16.600 złotych, - A. B. (3) w kwocie 4.180 złotych, - M. J. (1) w kwocie 6.300 złotych. Wyrok zaskarżyli obrońcy oskarżonych: D. S. (1) , T. J. oraz M. J. (3) . Obrońca oskarżonego T. J. adw. P. Ł. na podstawie art. 444 § 1 k.p.k. zaskarżył wyrok Sądu Okręgowego w całości na korzyść oskarżonego. Na zasadzie art. 427 § 2 k.p.k. w zb. z art. 438 pkt. 1 k.p.k. , art. 438 pkt. 2 k.p.k. , art. 438 pkt. 3 k.p.k. i art. 438 pkt. 4 k.p.k. w zw. z art. 92 k.p.k. oraz art. 410 k.p.k. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: 1. obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia tj. art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k. w zb. z art. 2 § 2 k.p.k. oraz art. 4 k.p.k. i art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. , w postaci niepełnej analizy materiału dowodowego, w szczególności badając i analizując materiał dowodowy w zakresie sprawstwa i winy oskarżonego, naruszenie zasad rządzących swobodną oceną dowodów, poprzez pominięcie oraz niewyjaśnienie szeregu okoliczności ujawnionych w toku postępowania, które miały istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, w tym kluczowym uchybieniem Sądu I instancji była dowolna sądowa ocena dowodów w szczególności w postaci wyjaśnień oskarżonego A. B. (3) oraz zeznań świadków, które charakteryzuje powierzchowność, wybiórczość, wzajemna sprzeczność i niezgodność z zasadami prawidłowego rozumowania i doświadczenia zawodowego, które to pierwotne uchybienie procesowe, generuje wadliwe ustalenia faktyczne, przez co, ustalenia co do sprawstwa oskarżonego, nie mogą być zaakceptowane, a rozstrzygnięcie w postaci skazania uznać należy za błędne, tym bardziej, że przekonanie Sądu I instancji o wiarygodności dowodów oraz niewiarygodności innych, nie pozostaje pod ochroną art. 7 k.p.k. , ponieważ nie zostało poprzedzone, ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy ( art. 410 k.p.k. ), w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy ( art. 2 § 2 k.p.k. ), nie stanowi wyniku rozważenia wszystkich okoliczności, przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego (in casu lustrowanej, art. 4 k.p.k. ) oraz nie jest wyczerpująco i logicznie z jednoczesnym uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego - uargumentowane w uzasadnieniu wyroku ( art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. ) (Zob.: postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 24.02.2011r., III KK 382/2010; 07.07.2010r., II KK 147/2010; 13.06.2007r., V KK 5/2007; 25.09.2002r., II KKN 79/2000 oraz wyroki Sądu Najwyższego z dnia 22.02.1996r., II KRN 199/95; 09.11.1990r., (...) 149/90), albowiem Sąd I instancji oparł zaskarżone orzeczenie, jedynie na części materiału ujawnionego, zatem wydane rozstrzygnięcie nie jest wynikiem analizy holistycznej ujawnionych okoliczności, zaś wśród konkretnych mankamentów Sądu I instancji w sądowej ocenie zebranego materiału dowodowego w kontekście zasad wiedzy, logicznego rozumowania oraz doświadczenia życiowego, które przesądzają, że Sąd I instancji nie sprostał tymże wymaganiom jest w szczególności pominięcie niektórych istotnych dla sprawy okoliczności, które nota bene podniesione zostały w pismach procesowych obrońcy oskarżonego z dnia 17.02.2023r. oraz 09.11.2023r. i nie znalazły stosownej atencji w argumentacji Sądu I instancji, który pominął określone dowody, o których przeprowadzenie wnosił niżej podpisany, w tym opinię inż. Z. S. , który przeanalizował wszystkie nagrania zapisane na czterech nośnikach CD-R, wcześniej przekazanych obrońcy, które były odtworzone podejrzanemu w Prokuraturze Okręgowej we Wrocławiu w dniu 10.10.2022r. z której wynika, że wyłącznie w siedmiu przypadkach rozmów, potwierdzono autentyczność głosu oskarżonego; odtworzenie na rozprawie głównej w obecności oskarżonego zarejestrowanych nagrań rozmów, znajdujących się na kartach 7–77 (tom I); 2027–2028 (tom IX); 3575–3632 (tom XVI); sporządzenie przez stałego czeskiego biegłego sądowego z dziedziny fonoskopii opinii w sprawie rozpoznania głosu oskarżonego oraz przesłuchanie świadka B. N. i adwokata P. Ž. . 2. obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść wyroku, a mianowicie obrazę art. 424 § 1 i 2 k.p.k. , wyrażającą się w sporządzeniu bardzo krótkiego, w stosunku do objętości akt sprawy i jej złożoności, uzasadnienia wyroku, a wręcz mechanicznego skopiowania spisu treści elektronicznych akt sprawy, bez przeprowadzenia procesu intelektualnego, zatem zaniechano poruszyć w ogóle lub przynajmniej niedostatecznie wyjaśniono, bardzo wiele istotnych okoliczności faktycznych oraz zagadnień prawnych, w szczególności: 1.nie zawarto należytych ustaleń stanu faktycznego sprawy, a jedynie poprzestano na dosłownym lub prawie dosłownym przepisaniu opisu czynów zawartych w akcie oskarżenia, 2.nie przeprowadzono rzetelnej analizy wszystkich istotnych fragmentów wyjaśnień i zeznań oskarżonych i świadków, 3.nie wyjaśniono, dlaczego oddalono wniosek o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z dziedziny fonoskopii, 4.nie odniesiono się w żadnym stopniu do wniosków dowodowych, złożonych przez oskarżonego, 5.nie wyjaśniono jaką rolę w każdym z czynów wymienionych w pkt IX–XXVII części wstępnej wyroku pełnił oskarżony, w tym czy był w stanie brać udział we wszystkich czynach, 6.nie odniesiono się do tego, że oskarżony nie przebywał w dniach 06–08.07.2020r. w apartamentach przy ul. (...) we W. , 7.nie wyjaśniono, czy oskarżony znał innych współoskarżonych, 8.nie wyjaśniono, dlaczego oskarżonemu wymierzono karę 10 lat pozbawienia wolności. 3. obrazę przepisu postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia tj. art. 5 § 2 k.p.k. , poprzez rozstrzygnięcie licznie występujących w sprawie wątpliwości, jedynie na niekorzyść oskarżonego, nadto wbrew zasadom logicznego myślenia i doświadczenia życiowego. 4. obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 193 § 1 k.p.k. w zw. z art. 170 k.p.k. i art. 201 k.p.k. , polegającą na zaniechaniu przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego specjalizującego się w badaniach z zakresu fonoskopii, w sytuacji kiedy, opinie M. S. (2) nie mogły zostać wykorzystane w niniejszej sprawie, ponieważ jest ekspertem w dziedzinie grafologii i budowy maszyn, która wiedza specjalna nie ma związku z dziedziną fonoskopii. 5. obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 410 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k. , art. 5 k.p.k. , art. 6 k.p.k. , art. 7 k.p.k. , art. 167 k.p.k. , art. 169 § 2 k.p.k. , art. 174 k.p.k. , art. 175 § 2 k.p.k. , art. 193 k.p.k. , art. 200 k.p.k. oraz art. 45 ust. 1 Konstytucji RP i art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, wyrażającą się w ustaleniu okoliczności faktycznych sprawy na materiale, który nie został w sposób prawidłowy ujawniony w toku rozprawy głównej, na co wielokrotnie zwracał uwagę obrońca przed Sądem I instancji, w tym na zaniechaniu odtworzenia na rozprawie głównej w obecności oskarżonego, zarejestrowanych nagrań rozmów, znajdujących się na kartach 7–77 (tom I); 2027–2028 (tom IX); 3575–3632 (tom XVI), które były odtworzone podejrzanemu w Prokuraturze Okręgowej we Wrocławiu w dniu 10.10.2022r., aby Sąd I instancji mógł przekonać osobiście, że poza nagraniami z dnia 23.05.2019r., oznaczonymi jako: (...) (...)- (...) (...) ; (...) (...)- (...) (...) ; (...) (...)- (...) (...) ; (...) (...)- (...) (...) ; (...) (...)- (...) (...) ; (...) (...)- (...) (...) ; (...) (...)- (...) (...) , wszystkie pozostałe rozmowy prowadził mężczyzna inny aniżeli oskarżony. 6. obrazę przepisu prawa materialnego, tj. art. 258 § 1 k.k. , poprzez niewłaściwe przyjęcie, że oskarżony podejmował działania w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, w sytuacji, kiedy w sprawie brak jest elementów konstrukcyjnych, pozwalających na przypisanie mu uczestnictwa w takiej grupie w postaci sztywnego zorganizowania jej struktury i ustalonych reguł działania, ścisłego im podporządkowania, poczucia przynależności do niej jej członków i występowania silnych powiązań pomiędzy nimi, utrwalonej i akceptowanej kierowniczej roli przynajmniej jednego z członków grupy (przy czym musi istnieć świadomość takiego przywództwa), nadto, wbrew twierdzeniom zawartym w uzasadnieniu wyroku, oskarżeni przystawali na propozycję udziału w przestępstwach i czasie dokonywanych przestępstw oszustwa, podporządkowywali się sobie nawzajem, co nie oznacza, że działali w zorganizowanej grupie przestępczej, a jedynie wskazuje na działanie wspólnie i w porozumieniu w dokonaniu czynu zabronionego, a tego nie sposób utożsamiać z działaniem w zorganizowanej grupie przestępczej, albowiem udział w przestępstwie był własną decyzją oskarżonych i sami winni byli zadbać o to, aby m.in. zorganizować sobie dojazd, mając świadomość, że jeśli nie stawią się w określonym miejscu i czasie, to nie będą mogli uczestniczyć w przestępstwie, bo zostanie dokonane bez ich udziału, a wówczas nie otrzymają gratyfikacji, na jakiej im niewątpliwie zależało, co wskazuje na brak podporządkowania, jak i organizacji na poziomie wymaganym treścią art. 258 k.k. ” 7. obrazę przepisu prawa materialnego tj. art. 258 § 1 k.k. , poprzez jego błędne zastosowanie w odniesieniu do czynu opisanego w pkt X-XI; XII; XV; XVII-XX; XXII–XXVIII części wstępnej wyroku i przyjęcie, że oskarżony popełnił wskazane przestępstwa, w sytuacji kiedy: a) zgodnie z przedstawioną ekspertyzą inż. Z. S. , po przeanalizowaniu wszystkich nagrań, zapisanych na czterech nośnikach CD-R, przekazanych niżej podpisanemu obrońcy, pismem sądowym tut. Sądu z dnia 17.07.2023 r. wraz z kopiami płyt, które były odtworzone podejrzanemu w Prokuraturze (...) we W. w dniu 10.10.2022 r., wyłącznie w siedmiu przypadkach rozmów, potwierdzono autentyczność głosu oskarżonego, tj. w dniu 23.05.2019 r., a mianowicie w nagraniach oznaczonych jako: (...) (...)- (...) (...) ; (...) (...)- (...) (...) ; (...) (...)- (...) (...) ; (...) (...)- (...) (...) ; (...) (...)- (...) (...) ; (...) (...)- (...) (...) ; (...) (...)- (...) (...) , tym samym oskarżony nie mógł dopuścić się następujących przestępstw: w dniu 26.03.2019 r. na szkodę L. G. ; w dniu 07.05.2019 r. na szkodę R. H. ; w dniu 19.06.2019 r. na szkodę M. P. ; w dniu 26.02.2020 r. na szkodę B. R. ; w dniu 05.06.2020 r. na szkodę V. S. ; w dniu 31.03.2021 r. na szkodę M. S. (1) , b) jak wynika z wyjaśnień oskarżonego oraz zeznań świadka R. J. z dnia 26.04.2023 r., a przede wszystkim pisemnego potwierdzenia świadka P. Ž. z dnia 03.03.2022 r., to od dnia 6 do 8 lipca 2020 r., nie przebywał we W. , tym samym oskarżony nie mógł dopuścić się następujących przestępstw: w dniu 06.07.2020 r. na szkodę M. J. (2) ; w dniu 07.07.2020 r. na szkodę M. T. ; w dniu 08.07.2020 r. na szkodę M. O. . c) zgodnie z ekspertyzami (...) Policji Republiki Czeskiej autorstwa M. S. (2) , mężczyzna inny aniżeli oskarżony, posiadający prawdopodobnie identyczny głos jak oskarżony, dopuścił się następujących przestępstw: w dniu 26.03.2019 r. na szkodę L. G. , zamieszkałej w H. ; w dniu 07.05.2019 r. na szkodę R. H. , zamieszkałej w P. ; w dniu 19.06.2019 r. na szkodę M. P. , zamieszkałej w U. (...) ; w dniu 26.02.2020 r. na szkodę B. R. , zamieszkałej w P. ; w dniu 05.06.2020 r. na szkodę V. S. , zamieszkałej w P. oraz w dniu 31.03.2021 r. na szkodę M. S. (1) , zamieszkałej w P. ; w dniu 08.11.2019 r. na szkodę F. H. ; w dniu 20.11.2019 r. na szkodę E. S. ; w dniu 22.11.2019 r. na szkodę B. S. ; w dniu 28.11.2019 r. na szkodę D. A. ; w dniu 03.12.2019 r. na szkodę H. Z. . 8. obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 167 k.p.k. w zw. z art. 5 k.p.k. i art. 74 § 1 k.p.k. oraz art. 366 k.p.k. i art. 410 k.p.k. , poprzez pozostawienie bez rozpoznania wniosków dowodowych oskarżonego, złożonych w pismach procesowych z dnia 17.02.2023 r. oraz 09.11.2023 r., w postaci odtworzenia na rozprawie głównej w obecności oskarżonego zarejestrowanych nagrań rozmów, znajdujących się na kartach 7–77 (tom I); 2027–2028 (tom IX); 3575–3632 (tom XVI), które były odtworzone podejrzanemu w Prokuraturze (...) we W. w dniu 10.10.2022 r., aby Sąd I instancji mógł przekonać się osobiście, że poza nagraniami z dnia 23.05.2019 r., oznaczonymi jako: (...) (...)- (...) (...) ; (...) (...)- (...) (...) ; (...) (...)- (...) (...) ; (...) (...)- (...) (...) ; (...) (...)- (...) (...) ; (...) (...)- (...) (...) ; (...) (...)- (...) (...) , wszystkie pozostałe rozmowy prowadził mężczyzna inny aniżeli oskarżony, przesłuchania świadka B. N. na tożsame okoliczności, co świadka R. J. , a także przesłuchanie w drodze wideokonferencji, z uwagi na podeszły wiek świadka adwokata P. Ž. na okoliczność miejsca pobytu oskarżonego od dnia 6 do 8 lipca 2020 r., w szczególności czy przebywał wówczas w apartamentach przy ul. (...) lub (...) we W. , które to dowody miały potwierdzić, że oskarżony nie mógł popełnić ww. przestępstw. 9. obrazę przepisu postępowania tj. art. 438 pkt 4 k.p.k. , poprzez wymierzenie oskarżonemu rażąco niewspółmiernych kar jednostkowych oraz kary łącznej w wymiarze 10 lat pozbawienia wolności, a także jednostkowych kar grzywny oraz kary łącznej grzywny 800 (ośmiuset) stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 100 (stu) zł, w sytuacji, kiedy Sąd I instancji nie uwzględnił w należytym stopniu okoliczności łagodzących przemawiających na korzyść oskarżonego tj. okazanie skruchy, brak uprzedniej karalności, młodego wieku, podjęcia zatrudnienia oraz w wyniku rozważenia tylko okoliczności obciążających, co winno skutkować wymierzeniem ewentualnie kar jednostkowych oraz kary łącznej pozbawienia wolności w zdecydowanie niższym wymiarze, a nadto braku rozważenia przez Sąd I instancji, jakie dolegliwości wymierzone zostały innym sprawcom w podobnych lub tożsamych sprawach, co skutkowałoby przeświadczeniem, że kara 10 lat pozbawienia wolności jest rażąco niewspółmierna i niespotykana, 10. obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 627 k.p.k. , poprzez zasądzenie od oskarżonego kosztów postępowania, pomimo wszelkich podstaw ku temu, aby uznać, że uiszczenie tych kosztów jest dla oskarżonego zbyt uciążliwe, z uwagi na jego sytuację rodzinną, majątkową i wysokość uzyskiwanych dochodów, jak również, kiedy za zwolnieniem w całości oskarżonego od kosztów postępowania przemawiają względy słuszności. Wskazując na powyższe podstawy zaskarżenia, na podstawie art. 453 § 2 k.p.k. i art. 437 § 2 k.p.k. , obrońca oskarżonego wniósł o: 1.odtworzenie na rozprawie głównej w obecności oskarżonego, zarejestrowanych nagrań rozmów, znajdujących się na kartach 7–77 (tom I); 2027–2028 (tom IX); 3575–3632 (tom XVI), które były odtworzone podejrzanemu w Prokuraturze (...) we W. w dniu 10.10.2022 r., aby tut. Sąd mógł przekonać się osobiście, że poza nagraniami z dnia 23.05.2019 r., oznaczonymi jako: (...) (...)- (...) (...) ; (...) (...)- (...) (...) ; (...) (...)- (...) (...) ; (...) (...)- (...) (...) ; (...) (...)- (...) (...) ; (...) (...)- (...) (...) ; (...) (...)- (...) (...) ; wszystkie pozostałe rozmowy prowadził mężczyzna inny aniżeli oskarżony. 2.dopuszczenie dowodu z opinii stałego czeskiego biegłego sądowego z dziedziny fonoskopii w sprawie rozpoznania głosu oskarżonego na czterech nośnikach CD-R, przekazanych niżej podpisanemu obrońcy, pismem sądowym Sądu I instancji z dnia 17.07.2023 r. wraz z kopiami płyt, które były odtworzone podejrzanemu w Prokuraturze (...) we W. w dniu 10.10.2022 r., albowiem opinie M. S. (2) nie mogły zostać wykorzystane w niniejszej sprawie, ponieważ jest ekspertem w dziedzinie grafologii i budowy maszyn, która wiedza specjalna nie ma związku z dziedziną fonoskopii. 3.przesłuchanie świadka B. N. na tożsame okoliczności, co świadka R. J. , wskazane w piśmie procesowym z dnia 17.02.2023 r. 4.przesłuchanie w drodze wideokonferencji, z uwagi na podeszły wiek świadka adwokata P. Ž. , (zgodnie z załączonym potwierdzeniem dnia 03.03.2022 r.), na okoliczność miejsca pobytu oskarżonego od dnia 6 do 8 lipca 2020 r., w szczególności czy przebywał wówczas w apartamentach przy ul. (...) lub (...) we W. , celem popełnienia następujących przestępstw: - w dniu 06.07.2020 r. na szkodę M. J. (2) , zamieszkałej w O. , tj. czyn z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. , - w dniu 07.07.2020 r. na szkodę M. T. , zamieszkałej w B. , tj. czyn z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. , - w dniu 08.07.2020 r. na szkodę M. O. , zamieszkałej w B. , tj. czyn z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k , 5.zmianę zaskarżonego wyroku, poprzez uniewinnienie oskarżonego od czynów opisanych w pkt X–XI; XIII; XV; XVII–XX; XXII–XXVII części wstępnej zaskarżonego wyroku. ewentualnie: 6.uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Obrońca oskarżonej D. S. (1) adw. adw. H. K. , na podstawie art. 444 § 1 k.p.k w związku z art. 425 §1, 2 k.p.k zaskarżyła wyrok Sądu Okręgowego we Wrocławiu w całości - na korzyść oskarżonej. W oparciu o art. 427 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 438 pkt 1, 2 i 4 k.p.k. wyrokowi zarzuciła: I. obrazę przepisów postępowania, a to: a. art. 7 k.p.k. polegającą na błędnej - niezgodnej z zasadami prawidłowego rozumowania ocenie zgromadzonego materiału dowodowego, a w szczególności wyjaśnień oskarżonej oraz wyjaśnień A. B. (3) , który korzystając z instytucji przewidzianej przez art. 60 § 3 k.k. uniemożliwił zweryfikowanie wiarygodności jego wyjaśnień z uwagi na odmowę odpowiedzi na zadawane mu pytania, co doprowadziło do błędnego ustalenia, że D. S. (1) dopuściła się zarzucanych jej przestępstw, II. obrazę prawa materialnego, a to: a. art. 12 § 1 k.k. polegającą na niezastosowaniu przewidzianej w tym przepisie konstrukcji czynu ciągłego, mimo ustalenia, że między poszczególnymi zachowaniami oskarżonej występują krótkie odstępy czasu, oraz w wyniku niedostrzeżenia, że z góry powzięty zamiar popełnienia przestępstwa sprowadzać się może do chęci wielokrotnej realizacji znamion czynu zabronionego, b. art. 53 § 2c k.k. polegającą na uwzględnieniu przy wymiarze kary - w charakterze okoliczności obciążającej okoliczności stanowiącej znamię czynu zabronionego przypisanego oskarżonej, a to celu osiągnięcia korzyści majątkowej, III. rażącą niewspółmierność wymierzonych oskarżonej kar jednostkowych oraz kar łącznych pozbawienia wolności i grzywny, wynikającą z: a. wadliwego przyjęcia, że wiodącą dyrektywą wymiaru kary jest zawsze dyrektywa stopnia społecznej szkodliwości czynu, b. uwzględnienia na płaszczyźnie wymiaru kary „nagminności przestępstw", związanej z niedopuszczalną w demokratycznym państwie prawnym negatywną prewencją generalną, c. nieuwzględnienia przy wymierzaniu kary łącznej związku zachodzącego między poszczególnymi przestępstwami, za które wymierzono kary jednostkowe, a który w realiach sprawy jest szczególnie bliski i tym samym uzasadnia wymierzenie kary łącznej na zasadzie absorpcji, d. wadliwego uwzględnienia przy wymiarze grzywny dyrektywy statusu majątkowego sprawcy ( art. 33 § 3 k.k. ), co doprowadziło do ustalenia wysokości pojedynczej stawki dziennej na 100 zł mimo dostrzeżenia, że oskarżona jest bezrobotna, nie ma wyuczonego zawodu oraz opiekuje się kilkumiesięcznym dzieckiem, Obrońca wniosła o zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez uniewinnienie oskarżonej od przypisanych jej czynów, ewentualnie o modyfikację wyroku w zakresie odpowiadającym zarzutom II i III apelacji. Obrońca oskarżonej M. J. (1) adw. A. R. , na podstawie art. 444 § 1 k.p.k w związku z art. 425 § 1 i 2 k.p.k zaskarżył wyrok Sądu Okręgowego we Wrocławiu w całości - na korzyść oskarżonej. W oparciu o art. 427 § 2 k.p.k. w zw. z art. 438 pkt 3 k.p.k. wyrokowi zarzucił: 1) co do pkt XX części dyspozytywnej wyroku, poprzez błędne przyjęcie, iż charakter działań podejmowanych przez oskarżoną realizował ustawowe przesłanki przestępstwa z art. 258 §1 k.k. , podczas gdy obiektywna analiza działań M. J. , w tym fakt, że znała osobiście jedynie K. L. (1) , który przedstawił jej pozostałych członków grupy jako „dobrych klientów” i nie podał co do nich jakichkolwiek innych charakterystycznych informacji, fakt, że nigdy nie widziała pozostałych osób, które miały wchodzić w skład zorganizowanej grupy przestępczej i miała z nimi ograniczony kontakt, fakt, że nie posiadała informacji o wewnętrznej strukturze grupy ani o jej członkach, fakt, że podczas przekazywania jej przesyłek nikt nie informował jej o powodach takich działań, a także fakt, że nie miała świadomości, jaka jest faktyczna zawartość przewożonych przez nią przesyłek, nie pozwala na uznanie, by oskarżona swoim zachowaniem spełniała ustawowe przesłanki odpowiedzialności inkryminowanego jej czynu zabronionego. 2) co do pkt XXI części dyspozytywnej wyroku, poprzez błędne przyjęcie, iż oskarżona swoim zachowaniem dopuściła się umyślnego ciągu przestępstw z art. 299 §5 k.k. w zw. z art. 65 §1 k.k. w zw. z art. 91 §1 k.k. , podczas gdy analiza działań oskarżonej, w tym fakt, że nie miała świadomości istnienia grupy przestępczej, fakt, że nie była informowana o zawartości przewożonych przesyłek, fakt, że K. L. (1) nie poinformował jej, jakie faktycznie działania podejmują jego „klienci”, fakt, że podczas przekazywania przesyłek nikt nie informował oskarżonej, co przewozi, i najczęściej przekazanie odbywało się bez jakiejkolwiek rozmowy z przekazującymi oskarżonej przesyłki, a także fakt, że pierwotnie to za pośrednictwem K. L. (1) oskarżona otrzymywała informacje, gdzie ma być miejsce przekazania paczek, nie pozwala na uznanie, by oskarżona swoim zachowaniem spełniała ustawowe przesłanki odpowiedzialności inkryminowanego jej czynu zabronionego. 3) co do pkt XXIII części dyspozytywnej wyroku, poprzez błędne przyjęcie, iż oskarżona swoim zachowaniem dopuściła się ciągu przestępstw z art. 18 §3 k.k. w zw. z art. 286 §1 k.k. i w zw. z art. 65 §1 k.k. w zw. z art. 91 §1 k.k. , podczas gdy analiza działań oskarżonej, w tym fakt, że nie miała świadomości istnienia grupy przestępczej, fakt, że nie miała świadomości, że przesyłki zawierały pieniądze pochodzące z czynu zabronionego, fakt, że przekazywanie przesyłek z reguły odbywało się w milczeniu, fakt, że pełniący w rzeczywistości rolę pośrednika K. L. (1) nie informował jej, jakie faktycznie działania podejmują jego „klienci”, fakt, że oskarżona nie znała osobiście żadnego z pozostałych członków rzekomej grupy przestępczej, a także fakt, iż nie kontaktowała się z pokrzywdzonymi i nie wprowadzała ich w błąd co do swojej tożsamości, nie pozwala na uznanie, by oskarżona swoim zachowaniem spełniała ustawowe przesłanki odpowiedzialności inkryminowanego jej czynu zabronionego. Niezależnie od powyższego, na podstawie art. 427 § 2 oraz art. 438 pkt 4 k.p.k. wskazanemu orzeczeniu zarzucił w pkt XXIV części dyspozytywnej wyroku kary łącznej niewspółmiernie surowej w oparciu o to, iż zachowanie oskarżonej cechowała nagminność oraz wysoki stopień społecznej szkodliwości czynu, który wymierzony miał być przeciwko osobom starszym i wrażliwym, przy czym Sąd I instancji pominął całkowicie takie okoliczności łagodzące jak fakt, iż oskarżona jest osobą wcześniej niekaraną, że w toku postępowania przygotowawczego złożyła obszerne wyjaśnienia i ujawniła wszystkie znane jej okoliczności sprawy, które posłużyły w przedmiotowym postępowaniu i przysłużyły się w znacznej mierze do ujęcia pozostałych współoskarżonych, a nadto od chwili przedstawienia jej zarzutów przebywała na wolności i nie podejmowała jakichkolwiek działań ukierunkowanych na utrudnianie przedmiotowego postępowania, jak również nie dopuściła się popełnienia innego czynu zabronionego. Na podstawie art. 427 §1 k.p.k. obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia przez uniewinnienie oskarżonej od zarzucanych jej czynów, ewentualnie: o zmianę zaskarżonego orzeczenia w pkt XXIV części wstępnej wyroku i wymierzenie oskarżonej kary łącznej 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz kary łącznej grzywny w wymiarze 210 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 100 zł. Na skutek apelacji oskarżonych Sąd Apelacyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 29 stycznia 2025 r, sygn. akt II AKa 260/24 orzekł następująco: I. zmienia zaskarżony wyrok wobec T. J. w ten sposób, że: 1. uniewinnia oskarżonego od popełnienia przestępstw opisanych w punkcie XX i XXIV części wstępnej wyroku, a kosztami postępowania w tej części obciąża Skarb Państwa, 2. przyjmuje, że pozostałe czyny przypisane oskarżonemu w pkt. VII części rozstrzygającej wyroku stanowią ciąg przestępstw z art. 286 § 1 k.k. i art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i w zw. z art. 91 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. wymierza oskarżonemu T. J. karę 5 (pięciu) lat pozbawienia wolności oraz na podstawie art. 33 § 1 i 2 k.k. karę grzywny w wysokości 450 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 100 zł, 3. stwierdza utratę mocy kary łącznej pozbawienia wolności i kary łącznej grzywny orzeczonych w pkt. X części dyspozytywnej wyroku, 4. w pkt. XI części rozstrzygającej wyroku dotyczącego obowiązku naprawienia szkody eliminuje rozstrzygnięcie o zasądzeniu kwoty 305.000 koron czeskich na rzecz M. P. ; II. zmienia zaskarżony wyrok wobec M. J. (1) w ten sposób, że wymierzoną oskarżonej w pkt. XXIV karę łączną pozbawienia wolności obniża do roku i 6 (sześciu) miesięcy, zaliczając na jej poczet na podstawie art. 63 § 1 k.k. okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 9 sierpnia 2021 r. godz. 6:00 do dnia 9 sierpnia 2021 r. godz. 8:45; III. w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok wobec T. J. , M. J. (1) oraz wobec D. S. (1) utrzymuje w mocy; IV. na podstawie art. 91 § 2 k.k. w brzmieniu obowiązującym przed 1 października 2023 r w zw. z art. 4 § 1 k.k. łączy oskarżonemu T. J. orzeczone wobec niego w pkt VI i VIII części rozstrzygającej zaskarżonego wyroku jednostkowe kary pozbawienia wolności i kary grzywien oraz karę pozbawienia wolności i grzywny orzeczone w pkt I. 2. tego wyroku i wymierza T. J. karę łączną 8 (ośmiu) lat pozbawienia wolności oraz karę łączną grzywny w wysokości 700 (siedmiuset) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 100 (stu) zł; V. zasądza od oskarżonych T. J. , D. S. (1) oraz M. J. (1) na rzecz Skarbu Państwa po 6,66 zł tytułem wydatków postępowania odwoławczego oraz wymierza: - D. S. (1) opłatę w wysokości 12.600 zł za II instancję, - T. J. opłatę w wysokości 14.600 zł za obie instancje, - M. J. (1) opłatę w wysokości 6.300 zł za obie instancje. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Ponieważ część podniesionych przez obrońców oskarżonych zarzutów jest wspólna lub zbieżna Sąd Odwoławczy odniesie się do nich łącznie, tak by niepotrzebnie nie powielać tych samych argumentów w przypadku apelacji obrońcy każdego z oskarżonych. Na wstępie należy poczynić kilka uwag ogólnych, które zasadniczo dotyczą wszystkich apelacji. Przede wszystkim należy wskazać, że sporządzone w tej sprawie pisemne uzasadnienie wyroku sądu pierwszej instancji w sposób oczywisty narusza wymogi wynikające z art. 424 k.p.k. , gdyż nie spełnia wymogów określonych dla tego rodzaju dokumentu. Uzasadnienie to nie pozwala na jednoznaczne ustalenie, jakie konkretnie okoliczności zostały przez sąd meriti przyjęte jako podstawa rozstrzygnięcia. Można jedynie domniemywać, że sąd ustalił takie okoliczności faktyczne, które wynikają z przypisanego oskarżonym czynu karalnego. Nie wskazano jednak precyzyjnie, na jakich to dowodach sąd I instancji oparł swoje ustalenia, co stanowi istotny mankament zaskarżonego wyroku. Podniesione w apelacjach argumenty dotyczące wadliwości pisemnego uzasadnienia są w dużej mierze zasadne, o czym szerzej będzie w dalszej części tego uzasadnienia. Należy jednak podkreślić, że błędy w pisemnym uzasadnieniu wyroku, co do zasady nie mają wpływu na samą treść orzeczenia. Wyrok zapada w określonym dniu, natomiast jego pisemne uzasadnienie sporządza się w późniejszym terminie. Z logicznego punktu widzenia treść pisemnego uzasadnienia nie może mieć wpływu na wcześniejsze zdarzenie jakim była narada nad wyrokiem i jego wydanie. Takie stanowisko znajduje potwierdzenie w licznym orzecznictwie Sądu Najwyższego. W związku z tym samo uchybienie w zakresie sporządzenia pisemnego uzasadnienia wyroku nie stanowi podstawy do uchylenia wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Kwestia kluczowa w niniejszej sprawie sprowadza się do tego, czy zgromadzone w postępowaniu przygotowawczym dowody w sposób jednoznaczny wskazują na sprawstwo i winę poszczególnych oskarżonych. W dalszej części uzasadnienia Sąd Odwoławczy naprawiając niejako błędy Sądu I instancji wskaże co do każdego czynu lub grupy czynów konkretne dowody wskazujące na sprawstwo poszczególnych oskarżonych. W tym miejscu podnieść jedynie należy, że analizując materiał dowodowy sprawy należy stwierdzić, że dowody zgromadzone przez prokuraturę, w tym te uzyskane we współpracy z organami ścigania Niemiec i Czech, potwierdzają zasadniczo wszystkie czyny przypisane oskarżonym w akcie oskarżenia – z wyjątkiem dwóch przypadków, co do których brak było wystarczających dowodów na przypisanie sprawstwa i winy T. J. . Chcąc rzetelnie odnieść się do zarzutów podniesionych przez obrońców oskarżonych w apelacjach, sąd odwoławczy przeanalizował zgromadzone i ujawnione w toku postępowania sądowego dowody w sposób szczegółowy. Akta sprawy liczą ponad 40 tomów i Sąd Odwoławczy przeanalizował dowody zawarte w dokumentach sprawy, ale również przesłuchał wszystkie dostępne nagrania rozmów telefonicznych, zarówno te pochodzące z polskich podsłuchów, jak i te uzyskane od organów ścigania w Czechach. Sąd odwoławczy uznał, że opinie fonoskopijne oraz inne dowody w sposób jednoznaczny wskazują na sprawstwo poszczególnych współoskarżonych. Ostatecznie, Sąd Apelacyjny uniewinnił oskarżonego T. J. od dwóch czynów, w przypadku których brak było wystarczających dowodów potwierdzających jego sprawstwo. Decyzja ta wynikała z zasady in dubio pro reo, określonej w art. 5 §2 k.p.k. Odnosząc się szczegółowo do zarzutów podniesionych przez obrońcę oskarżonego T. J. to jak już wcześniej podniesiono spośród opisanych w apelacji zarzutów w pkt. 1 – 5 dotyczących obrazy przepisów prawa procesowego za zasadny uznano zarzut dotyczący obrazy art. 424 § 1 i 2 k.p.k. opisany zasadniczo w pkt. 2 zarzutu i częściowo także w pkt. 1, bowiem rzeczywiście okoliczności podniesione w zarzucie wskazujące na sporządzenie pisemnego uzasadnienia wyroku w sposób nieakceptowalny, bowiem sprzeczny z wymogami ustawowymi tego przepisu, co znalazło wyraz w tym, iż praktycznie brak jest ustaleń faktycznych dotyczących konkretnych zdarzeń, ale co istotne brak jest wskazań konkretnych dowodów potwierdzających owe zdarzenia. Sporządzenie uzasadnienia w formie tabelarycznej na druku urzędowym sposób jaskrawy wskazuje (zwłaszcza przy ocenie wartości dowodowej poszczególnych źródeł dowodowych) na powielanie tych samych stwierdzeń dotyczących oceny dowodów np. zeznań świadków – cytat z uzasadnienia „zeznania zasługują na przyznanie im waloru wiarygodności, są logiczne, spójne i korespondują z pozostałym zebranym w sprawie materiałem dowodowym”- zobacz sekcja dotycząca oceny dowodów – dowody będące podstawą uchylenia ustalenia faktów. Tak lakoniczne uzasadnienie zaskarżonego wyroku tylko w niewielkim stopniu spełnia wszystkie niezbędne wymagania przepisu art. 424 k.p.k. Nieprawidłowy jest także taki sposób sporządzenia faktograficznej części uzasadnienia, w której wymienia się en block wszystkie dowody wraz z numerami wszystkich kart zeznań czy wyjaśnień danej osoby, zamiast wskazania tylko tej karty, która dotyczy określonego ustalenia faktycznego. Powyższe uchybienia jakkolwiek utrudniają kontrolę instancyjną orzeczenia to jednak jej nie uniemożliwiają. Od 1 lipca 2015 r. od tzw. "wielkiej nowelizacji przepisów procedury karnej" braki uzasadnienia wyroku Sądu I instancji nie powodują wadliwości postępowania w sposób uniemożliwiający rozpoznania zarzutów apelacyjnych. W takim wypadku Sąd Odwoławczy powinien zmierzyć się z dowodami przeprowadzonymi w toku postępowania przed sądem I instancji i ocenić czy z przeprowadzonych dowodów poczyniono prawidłowe ustalenia faktyczne i wyciągnięto właściwe wnioski w zakresie odpowiedzialności prawnokarnej oskarżonego. Takie czynności przeprowadzono w toku postępowania odwoławczego i analiza zgromadzonego materiału dowodowego zasadniczo potwierdziła słuszność rozstrzygnięcia dokonanego przez sąd I instancji. Przypomnieć jedynie należy, że w obecnym stanie prawnym, po pierwsze zgodnie z art. 455 a k.p.k. ewentualne braki pisemnego uzasadnienia nie mogą skutkować uchyleniem wyroku, po drugie uzasadnienie wyroku jest sporządzane na piśmie po wydanym już rozstrzygnięciu i nigdy nie może mieć wpływu na jego treść, po trzecie wreszcie zgodnie z brzmieniem art. 424 § 1 k.p.k. − koniec zdania, wszelkie elementy uzasadnienia dotyczące faktów, dowodów, oceny prawnej, cech przestępstwa, wymiaru kary należy przedstawiać w sposób zwięzły. Poza elementami uzasadnienia dotyczącymi ustaleń faktycznych zdarzeń oraz oceny prawnej dowodów wskazujących na sprawstwo oskarżonych stwierdzić należy, iż pozostałe elementy dotyczące subsumcji prawnej jak również wymiaru kary spełniają wymogi art. 424 k.p.k. , co czyni podniesiony zarzut apelacyjny tylko częściowo zasadnym, ale co najważniejsze zarzut nie mający żadnego wpływu na wydane rozstrzygnięcie. W tym miejscu przypomnieć bowiem należy, że zgodnie z art. 438 pkt. 2 k.p.k. stwierdzone uchybienie procesowe tylko wtedy powoduje uchylenie bądź zmianę wyroku, gdy obraza przepisów postępowania mogła mieć wpływ na treść orzeczenia. W przedmiotowej sprawie takich konsekwencji nie stwierdza się. Odnosząc się do zarzutu opisanego w punkcie 1 apelacji , należy uznać go za niezasadny. Skarżący podnosił zarzut obrazy art. 7 k.p.k. , art. 410 k.p.k. w zw. z art. 2 § 2 k.p.k. oraz art. 4 k.p.k. , wskazując na rzekomo niepełną analizę materiału dowodowego w zakresie sprawstwa i winy oskarżonego. Należy jednak zaznaczyć, że analiza zgromadzonych dowodów – zarówno osobowych, jak i dokumentów, w tym opinii biegłych – jednoznacznie wskazuje na sprawstwo T. J. . Twierdzenie, że sąd meriti dokonał dowolnej oceny dowodów, bazuje w rzeczywistości na niedociągnięciach pisemnego uzasadnienia wyroku, a nie na rzeczywistych uchybieniach w ocenie dowodów. Nie można przyjąć, że sąd meriti oparł swoje ustalenia na dowolnej interpretacji materiału dowodowego. Wręcz przeciwnie – jego ocena była zgodna z art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. , gdyż opierała się na logicznej analizie dowodów zgromadzonych w aktach sprawy, zasadach doświadczenia życiowego oraz wskazaniach wiedzy specjalistycznej, wynikających np. z opinii fonoskopijnych, badań śladów DNA czy odcisków palców. Analiza dowodów zgromadzonych w toku postępowania przygotowawczego czy to w zakresie dowodów osobowych czy też dowodów z dokumentów w tym opinii fonoskopijnych wskazuje na sprawstwo T. J. . W istocie skarżący podnosząc, iż sąd meriti dokonał dowolnej oceny dowodów wskazując np. na wyjaśnienia A. B. (3) i pozostałe dowody w sposób pośredni wskazuje na mankamenty sporządzonego w sprawie uzasadnienia wyroku na piśmie. A przecież o tym czy sąd dokonał oceny dowolnej dowodów czy też oceny swobodnej nie decyduje jakość i ilość argumentów podniesionych w pisemnym uzasadnieniu wyroku, ale rzeczywista a więc zgodna z wymogami art. 7 k.p.k. w zb. z art. 410 k.p.k. analiza tychże dowodów, która ma być zgodna z treścią dowodów zawartych w aktach sprawy, zasadami doświadczenia życiowego czy też wskazaniami wiedzy wynikających (jak w przedmiotowej sprawie) z opinii biegłych specjalistów np. z zakresu fonoskopii (wielokrotnie rozpoznany głos T. J. ), badań śladów DNA (ślad oskarżonego pobrany z wnętrza samochodu zatrzymanego przez policję) czy też odcisków palców oskarżonego (ujawnione na telefonie z którego dzwoniono do pokrzywdzonych). W zarzucie tym skarżący przywołuje stanowisko zawarte w szeregu orzeczeniach Sądu Najwyższego wydanych w przeszłości (w roku 1990,1996,2002, 2007, 2010 i 2011). Orzeczenia te w ocenie Sądu Odwoławczego zawierają wykładnię art. 7 k.p.k. i dotyczą tzw. swobodnej oceny dowodów. Polega ona na tym, że pod ochroną art. 7 k.p.k. pozostają takie ustalenia Sądu meriti, które były wynikiem ujawnienia w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy, w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy, stanowią wyraz rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść jak i na niekorzyść oskarżonego oraz są wyczerpująco i logicznie uargumentowane w pisemnym uzasadnieniu wyroku. Oczywiście teza wynikająca z tych orzeczeń zasługuje na akceptację, przy czym, co trzeba podkreślić orzeczenia te zapadały pod rządami nieobowiązujących już przepisów prawa procesowego, w tym zwłaszcza w zakresie postępowania odwoławczego, a więc w czasie kiedy to Sąd Odwoławczy w drodze kontroli instancyjnej nie mógł dokonać odmiennych ustaleń faktycznych, a tym samym zmienić wyroku. Aktualnie w obecnym porządku prawnym tezy tych orzeczeń zdezaktualizowały się w części dotyczącej skutków ewentualnych braków w zakresie właściwego to jest pełnego umotywowania - oceny dowodów zawartego w pisemnym uzasadnieniu wyroku. W obecnym modelu odwoławczym istnieje możliwość uzupełnienia postępowania dowodowego i choćby z tego powodu ewentualne naruszenie art. 410 k.p.k. w postępowaniu pierwszoinstancyjnym nie ma istotnego znaczenia. Podobnie należy odnieść się do wymagań wyczerpującego i logicznego uargumentowania w pisemnym uzasadnieniu wyroku. Nietrafny jest argument, że sąd I instancji oparł wydany wyrok jedynie na części materiału dowodowego ujawnionego na rozprawie głównej, a wydane rozstrzygnięcie nie było wynikiem analizy holistycznej ujawnionych okoliczności sprawy. Skarżący zupełnie bezzasadnie podnosi, iż sąd meriti nie oparł swoich ustaleń na opinii prywatnej fonoskopijnej inż. Z. S. , który dokonywał oceny nagrań zapisanych na nośnikach CD-R (dotyczy rozmów z czeskimi taksówkarzami − przypis Sądu Apelacyjnego). Otóż wskazać należy, że sąd meriti nie mógł oprzeć się na tym dowodzie, albowiem dowód ten nie został dopuszczony w procesie, gdyż został oddalony. Sąd Odwoławczy w całości zgadza się z rozstrzygnięciem o oddaleniu tego wniosku dowodowego, albowiem stoi na stanowisku, że dowód ten nie jest opinią w rozumieniu art. 193 i 194 k.p.k. . Nie został bowiem przeprowadzony na podstawie postanowienia organu procesowego jak również okoliczności przeprowadzenia opinii pozostawały poza sferą organu procesowego. Podniesiony w tym zarzucie tylko częściowo słuszny jest argument, że sąd meriti nie rozstrzygnął wniosku dowodowego o odtworzenie na rozprawie głównej w obecności oskarżonego zarejestrowanych nagrań rozmów szczegółowo opisanych w zarzucie, bowiem rzeczywiście sąd I instancji nie wydał postanowienia w tym zakresie. Jest to uchybienie procesowe, jednak zdaniem Sądu Odwoławczego nie mające wpływu na treść rozstrzygnięcia. Po pierwsze analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że po złożeniu tego wniosku o odtworzenie rozmów telefonicznych w obecności oskarżonego, T. J. nie pojawił się już na żadnej kolejnej rozprawie przed sądem (zobacz protokoły z dnia 26 kwietnia 2023 roku, 5 maja 2023 r., 16 czerwca 2023r.,12 lipca 2023r.,25 sierpnia 2023r.,27 września 2023r.,8 listopada 2023r., 15 listopada 2023r.,5 stycznia 2024r., 9 lutego 2024r., 23 lutego 2024r). Natomiast na końcowej rozprawie w trybie art. 405 § 2 k.p.k. ujawniono wszelkie protokoły i dokumenty zawarte w aktach sprawy, co oznacza że wprowadzono do materiału dowodowego także rozmowy z podsłuchów telefonicznych prowadzonych przez polskie służby policyjne jak również nagrania rozmów z czeskimi taksówkarzami pochodzące z pomocy prawnej z Republiki Czeskiej. Oczywiście podstawą dowodową są także wydane opinie fonoskopijne biegłego sądowego S. B. (1) jak również biegłej z zakresu kryminologii i kryminalistyki dr M. S. (2) . Nie było także uchybieniem nieodtworzenie na rozprawie głównej rozmów telefonicznych, albowiem wobec braku oskarżonego na rozprawie nie było takiej potrzeby. Sąd I instancji ujawniając te rozmowy w trybie art. 405 § 2 k.p.k. wprowadził je do materiału dowodowego w rozumieniu art. 410 k.p.k. , niewątpliwie zapoznał się z nimi w trakcie prowadzonego długotrwałego postępowania sądowego. Z nagraniami tymi, co przyznał sam skarżący, zapoznał się obrońca i oskarżony T. J. . W toku postępowania odwoławczego z nagraniami zapoznał się także Sąd Apelacyjny. Nie stwierdza się obrazy art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. czy też art. 2 § 2 k.p.k , art. 4 k.p.k. poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z przesłuchania B. N. i adw. P. Z. . Okoliczności na które mieliby ci świadkowie zeznawać (że oskarżony T. J. nie przebywał w dniach od 6 do 8 lipca 2020 r. w apartamentach przy ulicy (...) we W. , a w innym miejscu) były o tyle nieprzydatne, gdyż po pierwsze świadkowie ci mieli potwierdzić słowa R. J. , która została przesłuchana na rozprawie 26 kwietnia 2023 r. (karta 8205) nadto z ustaleń sprawy i charakteru przestępstw popełnianych na tak zwanego „wnuczka” nie sposób przyjąć, iż zasadniczo uczestnicy grupy popełniającej to przestępstwo pozostają w jego trakcie w jednym miejscu (jak chce skarżący we W. w apartamentach przy ulicy (...) lub (...) ). Zasadniczo rola T. J. w popełnieniu przestępstw polegała na podstępnym przekonaniu w trakcie kilku rozmów telefonicznych do pokrzywdzonych o potrzebie pomocy i przekazania określonej sumy pieniężnej lub kosztowności, przy czym przekazanie to często odbywało się po kilkukrotnych rozmowach telefonicznych i pewnym odstępie czasowym od pierwszej rozmowy. Powyższe wynika z odsłuchanych rozmów nagranych przez czeskich taksówkarzy, w trakcie których podczas kolejnej rozmowy taksówkarza z T. J. sam taksówkarz przekazywał telefon osobie pokrzywdzonej, która rozpoznawała jako rozmówcę swego rzekomego bliskiego, z którym rozmawiała uprzednio często z innego numeru telefonu. Sąd Odwoławczy rozpoznając wniosek dowodowy obrońcy oskarżonego również nie uwzględnił go, albowiem dowód z tych źródeł dowodowych nie mógł potwierdzić tezy dowodowej wykluczającej w sposób pewny sprawstwo T. J. w zakresie popełnionych przestępstw. Odnosząc się raz jeszcze do zarzutu opisanego w pkt. 2 wskazać należy, że skarżący zarzucił w sposób będący jedynie polemiką z argumentami Sądu meriti, że w pisemnym uzasadnieniu Sąd I instancji nie przeprowadził rzetelnej analizy wszystkich istotnych fragmentów wyjaśnień oskarżonych i zeznań świadków, jednakże skarżący niejako powielając ten sam błąd nie wskazał konkretnie o jakie wyjaśnienia i zeznania chodzi. A przecież w pisemnym uzasadnieniu w sekcji „ocena dowodów” sąd meriti wskazał, że oparł się (prawidłowo zresztą) na wyjaśnieniach A. B. (3) , który przyznał się do zarzucanych czynów i ujawnił informacje o osobach uczestniczących w przedmiotowych przestępstwach i znane mu okoliczności ich popełnienia. Sąd ten wskazał również, iż swoje ustalenia oparł częściowo na wyjaśnieniach oskarżonej M. J. (1) , rzeczywiście nie wskazując, o które konkretnie wyjaśnienia chodzi. Nieprawdą jest, iż nie wyjaśniono dlaczego oddalono wniosek o przeprowadzenie dowodu z opinii prywatnej biegłego z fonoskopii. Sąd meriti zawarł swoje stanowisko o oddaleniu tego wniosku dowodowego w protokole rozprawy z dnia 5 stycznia 2024r (k. 8332/2). Rzeczywiście uchybieniem jest okoliczność, iż sąd I instancji nie rozstrzygnął pozostałych wniosków dowodowych zgłoszonych przez obrońcę oskarżonego, albowiem w aktach sprawy rzeczywiście brakuje stosownego w tym zakresie postanowienia. Brak owego postanowienia jest oczywiście uchybieniem procesowym, przy czym zasady logicznego rozumowania nakazują przyjąć, że brak w protokole rozprawy głównej postanowienia pozytywnego wskazuje na decyzję negatywną, a więc na oddalenie wniosków dowodowych. W tym miejscu podnieść należy, iż tożsame wnioski dowodowe zostały zgłoszone w toku postępowania odwoławczego i Sąd Apelacyjny także rozstrzygnął je negatywnie podczas rozprawy głównej (zob. protokół rozprawy z dnia 29 stycznia 2025 r – k. 8757-58). Skarżący podnosi, iż sąd meriti nie odniósł się do dowodu w postaci zeznań R. J. , która miała potwierdzić, iż oskarżony nie przebywał we W. w dniach 6- 8 lipca 2020 r. Podniesiono także zarzut, że nie wskazano w uzasadnieniu wyroku czy oskarżony znał innych współoskarżonych, a także dlaczego wymierzono mu karę 10 lat pozbawienia wolności. Jak wskazano wcześniej powyższe braki czy wątpliwości skarżącego nie dotyczą obrazy przepisów prawa procesowego w zakresie artykułu 7 k.p.k. a jednak art. 424 k.p.k. , o czym była już mowa powyżej. Odnosząc się do zarzutu opisanego w pkt. 3 apelacji to jest obrazy art. 5 § 2 k.p.k. to zarzut ten jest w dużym stopniu niezasadny. Przypomnieć należy, że przepis art. 5 § 2 k.p.k. znajduje zastosowanie wyłącznie wówczas, gdy sąd I instancji ma wątpliwości co do przebiegu zdarzenia i w sytuacji kiedy pojawiają się alternatywne wersje przebiegu takiego zdarzenia powinien na gruncie art. 5 § 2 k.p.k. przyjąć wersję dla oskarżonego najkorzystniejszą. W sytuacji natomiast, gdy w ramach art. 7 k.p.k. to jest swobodnej oceny dowodów takich wątpliwości sąd meriti nie poweźmie i ustali okoliczności przebiegu zdarzenia w sposób pewny to nie ma mowy o naruszeniu art. 5 § 2 k.p.k. Wyłącznie subiektywne przekonanie strony postępowania o istnieniu wątpliwości dowodowych nie jest wystarczające do stwierdzenia obrazy tego przepisu. Te wątpliwości bowiem muszą się pojawić u organu procesowego i pomimo ich stwierdzenia podjęcie rozstrzygnięcia wbrew regule, iż wszelkie wątpliwości rozstrzyga się na korzyść oskarżonego. Co do obrazy art. 193§1 k.p.k. w zw. z art. 170 k.p.k. i art. 201 k.p.k . ( pkt 4 zarzutów) to w zakresie zaniechania przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego specjalizującego się w badaniach z zakresu fonoskopii w sytuacji gdy opinie, co do czeskich nagrań oskarżonego z taksówkarzami wydała M. S. (2) , która jest ekspertem w dziedzinie grafologii i budowy maszyn to zarzut ten jest nietrafny z kilku powodów. Po pierwsze opinia M. S. (2) została wydana przez podmiot do tego uprawniony, albowiem jak wynika z akt sprawy M. S. (2) zatrudniona była w Laboratorium Kryminalistycznym i zajmowała się m.in. ekspertyzami fonoskopijnymi. Okoliczność, iż posiada wykształcenie a także specjalizuje się w dziedzinie grafologii i budowy maszyn nie może być przeszkodą czy podstawą do podważania umiejętności biegłego i jakości sporządzonej opinii. Dość przypomnieć, że przecież nie kwestionowane przez obronę i oskarżonego rozmowy zamawiającego taksówkę z 23 maja 2019 r., co biegła ustaliła, że był to oskarżony T. J. zostały potwierdzone przez polskiego biegłego z zakresu fonoskopii S. B. (1) . Wydana opinia fonoskopijna spełnia wszystkie kryteria konieczne do uznania jej za w pełni prawidłowy i wiarygodny dowód w sprawie. Zawiera nie tylko rozpoznanie głosu mówcy, ale także wskazuje na stopień i kategoryzację tego rozpoznania, a w uzasadnieniu odnosi się także do metod badawczych odwołując się zarówno do metody słuchowej jak również elektronicznej. Skarżący poza zarzutem, iż biegła jest ekspertem w zakresie grafologii i budowy maszyn nie przedstawił żadnego argumentu podważającego umiejętności tej biegłej. Także kolejna prywatna opinia fonoskopijna nie może być podstawą do kwestionowania czeskiej opinii fonoskopijnej, gdyż nie są to równoprawne opinie w znaczeniu procesowym. Tylko na marginesie zauważyć należy, że kolejna prywatna opinia fonoskopijna R. S. , która dotyczy rozmów nagranych i przekazanych przez czeskich taksówkarzy zawiera w ramach końcowych wniosków stwierdzenia, iż wszystkie rozmowy tzw. klientów (zamawiającego) to ta sama osoba oraz porównanie głosów rozmówców udziela średnio silnego wsparcia dla twierdzenia, że T. J. nie jest klientem zamawiającym kierowców taksówek na ani jednym z nagrań oraz nie jest ani jednym z taksówkarzy (zob. tłumaczenie opinii k. 8711) - wnioski są częściowo sprzeczne nawet z opinią prywatną Z. S. . Odnosząc się do zarzutu opisanego w punkcie 5 apelacji , skarżący podniósł zarzut obrazy przepisów procesowych, w szczególności naruszenia art. 410 k.p.k. w zw. z art. 4, 5, 6, 7 k.p.k. , art. 167 k.p.k. , art. 169 §1 k.p.k. , art. 174 k.p.k. , art. 175 k.p.k. , art. 193 k.p.k. , art. 200 k.p.k. , a także art. 45 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka (EKPC). Zdaniem skarżącego naruszenie tych przepisów wynikało z wadliwego ustalenia okoliczności faktycznych sprawy, a w szczególności z faktu, że materiały dotyczące rozmów telefonicznych i podsłuchów nie zostały odtworzone podczas rozprawy głównej. Konkretne zarzuty dotyczyły: 1. rozmów pochodzących z podsłuchów prowadzonych na terenie Polski, dotyczących K. L. (1) . 2.nagranych rozmów telefonicznych zamawiających czeskich taksówkarzy, którzy byli nieświadomymi uczestnikami przestępczego procederu wyłudzania pieniędzy metodą „na wnuczka”. Zdaniem Sądu Odwoławczego nie sposób podzielić tych zarzutów, bowiem żaden z przepisów nie został naruszony. Sąd pierwszej instancji co prawda nie odtworzył nagrań podczas rozprawy, ale wprowadził je do materiału dowodowego w trybie art. 405 §2 k.p.k. na końcowym etapie przewodu sądowego. Odtwarzanie tych nagrań było zbędne, ponieważ: 1.Skarżący domagał się ich odtworzenia w obecności oskarżonego, który nie pojawił się na rozprawie głównej (po złożeniu wniosku). 2.zarówno obrońca jak i oskarżony znali treść tych nagrań, ponieważ zostały im odtworzone na etapie postępowania przygotowawczego. Sąd Odwoławczy uznaje, że brak formalnego odtworzenia nagrań nie naruszał prawa oskarżonego do rzetelnego procesu, gdyż oskarżony się z tymi nagraniami zapoznał, a obrońca miał możliwość ich analizy. Oskarżony rzeczywiście miałby prawo podnosić taką okoliczność, gdyby był obecny na rozprawie i domagał się odtworzenia określonych nagrań celem ustosunkowania się do nich, jednak w sytuacji jego nieobecności oczywistym jest, że odtwarzanie tych nagrań było bezprzedmiotowe. Materiał dowodowy pochodzący z przedmiotowych nagrań został wykorzystany przez sąd I instancji do dokonania ustaleń faktycznych właśnie zgodnie zasadą obiektywizmu, domniemania niewinności, z zachowaniem prawa do obrony, bowiem T. J. korzystał z pomocy obrońcy podczas całego postępowania sądowego, dowody te zostały ocenione w kontekście innych dowodów w ramach dyrektyw procesowych wynikających z zasady swobodnej oceny dowodów ( art. 7 k.p.k. ). Co prawda sąd meriti nie rozstrzygnął tego wniosku dowodowego w sposób formalny poprzez wydanie negatywnego postanowienia, niemniej jednak to naruszenie − uchybienie przepisom dowodowym art. 167,169 § 2 i 170 k.p.k. nie miało wpływu na treść wydanego orzeczenia. Zupełnie bezpodstawne są zarzuty naruszenia art. 174,175 § 2 k.p.k. w sytuacji, gdy oskarżony nie był obecny (poza pierwszą rozprawą) na dalszych rozprawach przed sądem I instancji. Zupełnie niezasadny jest zarzut obrazy art. 193 k.p.k. , art. 200 k.p.k. , co jak należy rozumieć miało mieć miejsce w związku z oddaleniem dowodu z prywatnej opinii fonoskopijnej. Wbrew podniesionemu zarzutowi to właśnie art. 193 i 194 k.p.k. wskazuje, że to organ procesowy powołuje biegłego określonej specjalności wskazując imię i nazwisko biegłego oraz zakres badania, gdy ma to znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy i wymaga wiadomości specjalnych. Wskazane wyżej przepisy w żadnym zakresie nie dotyczą prywatnych opinii sporządzonych do sprawy przez strony postępowania. Nie można zatem zasadnie twierdzić o naruszeniu tych przywołanych wyżej przepisów. Nie stwierdza się także obrazy art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i art. 6 ust. 1 Europejskiej konwencji ochrony praw człowieka i podstawowych wolności, zresztą sam skarżący nie rozwija tego i nie podaje w czym wyraża się naruszenie tych konstytucyjnych i konwencyjnych zasad do czego zdaniem skarżącego miało dojść w postępowaniu przed sądem I instancji. Próżno szukać jakiegoś rozwinięcia czy dalszych argumentów dotyczących tak postawionego zarzutu także w uzasadnieniu sporządzonej przez obrońcę apelacji. Obrońca w tym zarzucie przyznaje, że rozmowy zarejestrowane z czeskim taksówkarzem w dniu 23 maja 2019 r. oznaczone numerami jako pliki (...) (...) i dalsze do (...) (...) są to rozmowy z udziałem oskarżonego T. J. natomiast wszystkie pozostałe rozmowy miał prowadzić mężczyzna inny aniżeli oskarżony. Taką hipotezę obrońca wyprowadza z wyników prywatnej opinii sporządzonej na potrzeby tego postępowania przez inż. Z. S. , jednak skarżący nie odnosi się w sposób wyczerpujący i przekonywający do przeprowadzonego w postępowaniu przygotowawczym dowodu z opinii biegłej z czeskiego Laboratorium Kryminalistycznego dr M. S. (2) zarzucając jej w sposób nieuprawniony, że jest ekspertem z dziedziny grafologii i budowy maszyn. Skarżący nie zauważa, że specjalizacja w zakresie fonoskopii nie wynika z żadnego konkretnego wykształcenia, nie ma takich kierunków studiów wyższych - co najwyżej specjalizacje i biegli tej specjalności nie mogą posiadać wykształcenia z zakresu fonoskopii, natomiast zajmują się tą dziedziną, gdy posiadają odpowiednie umiejętności i kwalifikacje. Zarzut skarżącego, że biegła sporządzając opinię fonoskopijną jest ekspertem w dziedzinie grafologii i budowy maszyn logicznie rozumując nie wyklucza specjalizacji w dziedzinie fonoskopii. Twierdzenie przeciwne, że biegła nie miała specjalizacji i była dyletantem w tym zakresie nie zostało poparte przez skarżącego żadnym skutecznym i przekonywającym argumentem. Wbrew sugestii obrońcy należy przyjąć, że czeskie organy ścigania działają profesjonalnie i rzetelnie, a sporządzona do sprawy opinia fonoskopijna została wydana przez osobę mającą kompetencję do tego typu badań, zwłaszcza że z okoliczności sprawy wynika, iż jest pracownikiem Laboratorium Kryminalistycznego policji czeskiej. Wreszcie za kompetencjami biegłej w tej dziedzinie przemawia przyznana przez skarżącego okoliczność, że głos zamawiającego taksówkę w dniu 23 maja 2019 r. należy do T. J. , i tożsamą w tym zakresie diagnozę postawił także biegły sądowy S. B. (1) . (zobacz protokół rozprawy k. 8296-97). Słusznie zatem Sąd meriti uznał opinię dr M. S. (2) za opinię rzetelną i profesjonalną, ponieważ jej ustalenia zostały potwierdzone przez polskiego biegłego z zakresu fonoskopii – dr S. B. (1) . W konsekwencji uznać należy, że oddalenie prywatnej opinii fonoskopijnej było uzasadnione i zgodne z przepisami procesowymi. Nie wykazano bowiem, aby zaszły okoliczności wynikające z art. 201 k.p.k. Odnosząc się do zarzutów opisanych w pkt. 6 i 7 dotyczących obrazy przepisów prawa materialnego, a w szczególności art. 258 § 1 k.k. to wskazać należy, że zasadniczo zarzut obrazy prawa materialnego jest niedopuszczalny w sytuacji, gdy skarżący kwestionuje również ustalenia faktyczne sprawy, a niewątpliwie taki zarzut przynajmniej w formalny sposób sformułował obrońca, wskazując we wstępnej części apelacji, iż skarży wyrok w zakresie obrazy przepisów określonych w art. 438 pkt. 1,2,3 i 4 k.p.k. . Co prawda skarżący nie wysłowił dokładnie w żadnym z opisanych w punktach 1 − 10 zarzutów jakich to błędnych ustaleń dopuścił się sąd I instancji, nie mniej odczytując całościowo postawione zarzuty należy przyjąć, że skarżący miał na myśli, iż błędnych ustaleń dopuścił się sąd meriti w tym zakresie, gdy przyjął iż oskarżony T. J. był uczestnikiem przypisanych mu przestępstw, w tym znaczeniu, że był członkiem zorganizowanej grupy przestępczej w rozumieniu art. 258 § 1 k.k. jak również dopuścił się przestępstw oszustw w ramach przypisanych mu ciągów przestępstw. Orzecznictwo Sądu Najwyższego w sposób jednoznaczny wskazuje, że niedopuszczalne jest formułowanie zarzutów obrazy prawa materialnego w sytuacji kwestionowania ustaleń faktycznych ( zob. np. V KK 340/19 - postanowienie SN - Izba Karna z dnia 01-10-2020 „Zarzut naruszenia prawa materialnego ma rację wyłącznie wówczas, gdy nie są kwestionowane ustalenia faktyczne, w odniesieniu do których prawo to stosowano”, opubl. L. oraz II AKa 359/18 - wyrok SA Warszawa z dnia 26-03-2019 „Zarzut obrazy prawa materialnego z części szczególnej Kodeksu karnego może być postawiony tylko wówczas, gdy skarżący akceptuje dokonane przez Sąd meriti ustalenia faktyczne. Sąd I instancji w pierwszej kolejności dokonuje ustaleń faktycznych sprawy w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, który w procesie analizy i oceny uzna za wiarygodny. Następnie zaś ustalony stan faktyczny składający się z elementów strony przedmiotowej i podmiotowej poddaje prawno – karnej analizie w aspekcie tego, czy ustalone przez Sąd zachowanie oskarżonego wyczerpuje, czy też nie znamiona określonego przepisu lub przepisów (przy kumulatywnej kwalifikacji prawnej). Ze wskazanych powodów jednoczesne kwestionowanie dokonanych przez Sąd meriti ustaleń faktycznych oraz przyjętej w wyroku kwalifikacji prawnej należy uznać za błędne, a zarzut obrazy prawa materialnego dodatkowo należy potraktować jako przedwczesny. Jest on bowiem aktualny dopiero wówczas gdy skarżący akceptuje w całości ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd meriti”, opubl. L. .). Mając jednak na uwadze, że zarzut obrazy prawa materialnego w zakresie zorganizowanej grupy przestępczej podniesiony został także przez obrońców innych oskarżonych Sąd Odwoławczy odniesie się do tak sformułowanego zarzutu oczywiście w przypadku oskarżonego T. J. przy założeniu, że brał udział w przypisanych mu przestępstwach oszustw. Otóż zgodnie z art. 258 § 1 k.k. każdy kto bierze udział w zorganizowanej grupie albo związku mającym na celu popełnienie przestępstwa lub przestępstwa skarbowego podlega karze pozbawienia wolności. Dotychczasowe orzecznictwo sądowe, także poglądy doktryny przyjmują, że dla istnienia grupy przestępczej musi być ustalone współdziałanie co najmniej 3 osób, że owo współdziałanie musi być zorganizowane w ten sposób, aby uczestnicy wykonywali określone czynności konieczne do zaistnienia przestępstwa. Przyjmuje się, że uczestnicy powinni pozostawać w pewnym zorganizowaniu i w pewnej strukturze z pewnym podporządkowaniem osobie lub osobom będących przywódcą grupy i zdaniem skarżącego zebrany materiał dowodowy nie potwierdza takiego zorganizowania i podporządkowania oraz zależności członków grupy od jej kierownictwa. W ocenie Sądu Odwoławczego przywołane w uzasadnieniu apelacji orzecznictwo Sądu Apelacyjnego w Łodzi czy też Sądu Apelacyjnego w Katowicach i Sądu Apelacyjnego w Krakowie dotyczy grup przestępczych działających w przeszłości − świadczą o tym daty przywołanych judykatów (2009, 2012, 2014) i dotyczą grup przestępczych o charakterze kryminalnym tzw. siłowym. Taki był bowiem w tamtym czasie charakter przestępczości w ramach zorganizowanych grup przestępczych. Nie świadczy to jednak o tym, że tylko grupy w których istnieje silny przywódca i tak zwani „żołnierze” wykonujący polecenia szefa stanowią o bycie zorganizowanej grupy przestępczej w rozumieniu art. 258 § 1 k.k. . Przede wszystkim nie wynika to z treści ustawowych znamion tego przestępstwa. Sąd Odwoławczy nie podzielił tego zarzutu, uznając, że zorganizowane grupy przestępcze mogą funkcjonować w luźniejszej strukturze, a kluczowym elementem ich działania jest świadome współdziałanie w celu popełniania przestępstw. Obecna praktyka sądowa zwłaszcza w zakresie przestępstw dotyczących tzw. karuzeli vatowskich czy też innych przestępstw dotyczących środków finansowych dowodzi, że zorganizowane grupy przestępcze mają nieco luźniejszy charakter bez ścisłego podporządkowania szefowi, bowiem głównym motywem współzależności tych osób jest chęć osiągnięcia korzyści majątkowej, co bez współdziałania tych osób w sposób przemyślany i zorganizowany byłoby trudn

[... tekst skrócony ...]