II AKA 258/16

Sąd Apelacyjny w WarszawieWarszawa2016-10-14
SAOSinnerepresje komunistyczneŚredniaapelacyjny
represjezadośćuczynienieWiNbezprawne pozbawienie wolnościIPNhistoriapowojenne sądownictwoustawa represyjna

Sąd Apelacyjny utrzymał w mocy wyrok Sądu Okręgowego oddalający wniosek o zadośćuczynienie za krzywdę ojca, uznając brak dowodów na jego przynależność do organizacji WiN.

Sąd Apelacyjny rozpoznał apelację od wyroku Sądu Okręgowego, który oddalił wniosek T.W. o zasądzenie zadośćuczynienia za krzywdę doznaną przez jej ojca, E.R., w związku z bezprawnym pozbawieniem wolności. Apelacja zarzucała błąd w ustaleniach faktycznych i obrazę przepisów postępowania, twierdząc, że E.R. należał do organizacji WiN. Sąd Apelacyjny uznał apelację za bezzasadną, stwierdzając, że ocena dowodów przez Sąd I instancji była prawidłowa, a dowody przedstawione przez wnioskodawczynię były niewystarczające i sprzeczne z dokumentami IPN.

Sąd Apelacyjny w Warszawie rozpoznał sprawę z wniosku T. W. o zadośćuczynienie za krzywdę doznaną przez jej ojca, E. R., który został bezprawnie pozbawiony wolności w czasach powojennych przez Wojskowe Sądy Okręgowe. Sąd Okręgowy w Warszawie oddalił ten wniosek, uznając, że nie udowodniono przynależności E. R. do organizacji WiN, co było podstawą do ubiegania się o zadośćuczynienie na mocy ustawy z 1991 r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych. Pełnomocnik wnioskodawczyni złożył apelację, zarzucając sądowi pierwszej instancji wybiórczą analizę dowodów, nieuwzględnienie opinii biegłego oraz błąd w ustaleniach faktycznych co do przynależności E. R. do WiN. Sąd Apelacyjny uznał apelację za oczywiście bezzasadną. Stwierdził, że ocena dowodów dokonana przez Sąd Okręgowy była prawidłowa, a zeznania świadków i opinia biegłej były niewystarczające i wewnętrznie sprzeczne lub oparte na przypuszczeniach. Podkreślono, że dowody te pozostawały w rażącej sprzeczności z dokumentami z Instytutu Pamięci Narodowej oraz innymi zeznaniami, które jednoznacznie wskazywały na brak przynależności E. R. do organizacji WiN. W konsekwencji, Sąd Apelacyjny utrzymał w mocy zaskarżony wyrok i obciążył Skarb Państwa kosztami postępowania odwoławczego.

Asystent AI do analizy prawnej

Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.

Analiza orzecznictwa Badanie przepisów Odpowiedzi na pytania Drafting pism
Wypróbuj Asystenta AI

Zagadnienia prawne (1)

Odpowiedź sądu

Nie, zebrane dowody, w tym zeznania świadków i opinia biegłego, nie potwierdzają przynależności E. R. do organizacji WiN, a wręcz pozostają w sprzeczności z dokumentami IPN.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny uznał, że dowody przedstawione przez wnioskodawczynię były niewystarczające, wewnętrznie sprzeczne lub oparte na przypuszczeniach, a także pozostawały w rażącej sprzeczności z dokumentami IPN i innymi zeznaniami, które jednoznacznie wskazywały na brak przynależności E. R. do organizacji WiN.

Rozstrzygnięcie

Decyzja

Utrzymanie w mocy wyroku w zaskarżonej części

Strona wygrywająca

Skarb Państwa

Strony

NazwaTypRola
T. W.osoba_fizycznawnioskodawca
Skarb Państwaorgan_państwowyodpowiedzialny za zadośćuczynienie

Przepisy (3)

Główne

u.o.u.o.w.o.r. art. 11 § 1

Ustawa o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego

Podstawa do ubiegania się o zadośćuczynienie za krzywdę doznaną w wyniku bezprawnego pozbawienia wolności.

u.o.u.o.w.o.r. art. 8 § 4

Ustawa o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego

Określa przesłanki uznania orzeczeń za nieważne i możliwość dochodzenia roszczeń.

Pomocnicze

k.p.k. art. 7

Kodeks postępowania karnego

Dotyczy oceny dowodów i całokształtu materiału dowodowego.

Argumenty

Skuteczne argumenty

Prawidłowa ocena materiału dowodowego przez Sąd I instancji. Dowody przedstawione przez wnioskodawczynię są niewystarczające, wewnętrznie sprzeczne lub oparte na przypuszczeniach. Dowody wnioskodawczyni pozostają w rażącej sprzeczności z dokumentami IPN i innymi zeznaniami wskazującymi na brak przynależności E. R. do organizacji WiN.

Odrzucone argumenty

Obraza przepisów postępowania (art. 7 k.p.k.) poprzez wybiórczą analizę dowodów. Błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że E. R. nie należał do organizacji WiN.

Godne uwagi sformułowania

apelacja pełnomocnika wnioskodawczyni jest oczywiście bezzasadna i nie zasługuje na uwzględnienie stanowi w istocie dowolną polemikę z prawidłową oceną zgromadzonego materiału dowodowego dowody powyższe pozostają w rażącej sprzeczności z dokumentami zawartymi w aktach sprawy Instytutu Pamięci Narodowej

Skład orzekający

Marek Motuk

przewodniczący-sprawozdawca

Marek Czecharowski

sędzia

Anna Zdziarska

sędzia

Informacje dodatkowe

Wartość precedensowa

Siła: Średnia

Powoływalne dla: "Potwierdzenie konieczności udowodnienia przynależności do organizacji represjonowanych w celu uzyskania zadośćuczynienia na podstawie ustawy z 1991 r., a także znaczenia dowodów z dokumentów IPN w takich sprawach."

Ograniczenia: Dotyczy specyficznego stanu prawnego i historycznego, wymaga udowodnienia przynależności do organizacji objętych ustawą.

Wartość merytoryczna

Ocena: 6/10

Sprawa dotyczy rozliczeń z przeszłością PRL i represji, co zawsze budzi zainteresowanie. Pokazuje trudności w dochodzeniu praw po latach i znaczenie dowodów historycznych.

Czy można uzyskać zadośćuczynienie za krzywdę ojca sprzed lat? Sąd rozstrzyga o dowodach przynależności do WiN.

Asystent AI dla prawników

Twój asystent do analizy prawnej

Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.

Analiza orzecznictwa i przepisów
Drafting pism i dokumentów
Odpowiedzi na pytania prawne
Pogłębiona analiza z doktryny

Powiązane tematy

Pełny tekst orzeczenia

Oryginał, niezmieniony
Sygn. akt II AKa 258/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 października2016 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSA – Marek Motuk (spr.) Sędziowie: SA – Marek Czecharowski SA – Anna Zdziarska Protokolant: sekr. sąd. Łukasz Jachowicz przy udziale Prokuratora Hanny Gorajskiej - Majewskiej po rozpoznaniu w dniu 14 października 2016 r. sprawy T. W. w przedmiocie zadośćuczynienia za doznaną krzywdę za bezprawne pozbawienie wolności jej ojca E. R. w sprawie b. Wojskowego Sądu Okręgowego nr 7 w Lublinie o sygn. akt So 100/49 oraz w sprawie b. Wojskowego Sądu Okręgowego w Warszawie o sygn.. akt 491/49 na skutek apelacji, wniesionej przez pełnomocnika wnioskodawcy od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 4 marca 2016 r., sygn. akt XII Ko 102/14 I utrzymuje w mocy wyrok w zaskarżonej części; II kosztami sądowymi za postępowanie odwoławcze obciąża Skarb Państwa. UZASADNIENIE Sąd Okręgowy w Warszawie wyrokiem z dnia 4 marca 2016 r. w całości oddalił wniosek T. W. o zasądzenie od Skarbu Państwa na jej rzecz zadośćuczynienia za doznaną krzywdę za bezprawne pozbawienie wolności E. R. w sprawie b. Wojskowego Sądu Okręgowego w Lublinie o sygn. akt So 100/49 oraz w sprawie b. Wojskowego Sądu Okręgowego w Warszawie o sygn. akt So 491/49. Wyrok powyższy zaskarżyła pełnomocnik wnioskodawcy zarzucając mu: 1) obrazę przepisów postępowania tj. art. 7 k.p.k. mającą istotny wpływ na treść wyroku, a polegającą na dokonaniu wybiórczej analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego i wzięcie pod uwagę przy rozstrzyganiu wyłącznie dowodów świadczących niekorzystnie dla wnioskodawczyni, a nie dokonanie oceny całokształtu materiału dowodowego w sprawie, w tym nie wzięcie pod uwagę dowodów, w szczególności dowodu z opinii biegłego, świadczących o przynależności E. R. do organizacji (...) – WiN; 2) błąd w ustaleniach faktycznych, który miał wpływ na treść zapadłego wyroku, polegający na przyjęciu wbrew zebranemu materiałowi dowodowemu, iż E. R. – ojciec wnioskodawczyni – nie należał do organizacji (...) – WiN i nie podejmował działań ukierunkowanych na rzecz odzyskania niepodległego bytu Państwa P. , a w konsekwencji oddalenie żądania wnioskodawczyni złożonego na podstawie art. 11 ust. 1 w zw. z art. 8 ust. 4 ustawy z dnia 23 lutego 1991 r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa P. . Opierając się na przytoczonych wyżej zarzutach skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez zasądzenie na rzecz wnioskodawczyni zadośćuczynienia w kwocie 273.000 zł wraz z odsetkami od dnia uprawomocnienia się wyroku. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje. Apelacja pełnomocnika wnioskodawczyni jest oczywiście bezzasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu Apelacyjnego treść podniesionych przez pełnomocnika zarzutów i argumentów na jej uzasadnienie stanowi w istocie dowolną polemikę z prawidłową oceną zgromadzonego materiału dowodowego dokonaną przez Sąd I instancji, a także opartymi na nich i niebudzącymi wątpliwości ustaleniami faktycznymi. Zarzut pełnomocnika, iż Sąd Okręgowy nie uwzględnił dowodów w postaci zeznań T. W. , S. P. , Z. P. oraz opinii biegłej J. Ż. jest gołosłowny i nieuzasadniony w świetle treści uzasadnienia wyroku, z którego jednoznacznie wynika, iż dowody powyższe były przedmiotem wnikliwej analizy i oceny. Wnioskowanie Sądu I instancji, iż żaden z powyższych dowodów nie wskazuje na przynależność E. R. w przeszłości do organizacji (...) – WiN zgodne jest w ocenie Sądu Apelacyjnego z zasadami prawidłowego rozumowania. Trafnie dostrzegł Sąd I instancji, iż zeznania T. W. w powyższym zakresie są rażąco wewnętrznie sprzeczne, zaś zeznania S. P. i Z. P. miały bardzo ogólny charakter i oparte były na wiedzy zasłyszanej od innej osoby. Nie budzi także jakichkolwiek zastrzeżeń ocena opinii biegłej J. Ż. , która sformułowała bardzo ogólne wnioski w oparciu o własne przypuszczenia, a nie konkretne dokumenty. Ponadto Sąd Okręgowy trafnie dostrzegł, iż powyższe dowody przede wszystkim pozostają w rażącej sprzeczności z dokumentami zawartymi w aktach sprawy Instytutu Pamięci Narodowej m.in. o sygn. 765/484, raportem Komisji M. oraz zeznaniami E. J. i Z. S. . Treść powołanych wyżej i szczegółowo opisanych przez Sąd I instancji dokumentów jednoznacznie wskazujących na brak przynależności E. R. do organizacji (...) została całkowicie zignorowana przez pełnomocnika, co czyni podniesioną przez niego argumentację całkowicie dowolną i polemiczną. Mając powyższe na względzie Sąd Apelacyjny orzekł o utrzymaniu w mocy wyroku w zaskarżonej części.

Potrzebujesz pomocy prawnej?

Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.

Zadaj pytanie Asystentowi AI