II AKA 229/15

Sprawa dotyczyła oskarżonego E.W., który został skazany przez Sąd Okręgowy w Zamościu za popełnienie czynu z art. 280 § 2 k.k. w zb. z art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., polegającego na rozboju na osobie E.S. z użyciem noża, spowodowaniu obrażeń poniżej siedmiu dni oraz zabraniu pieniędzy w kwocie 200 zł. Sąd Okręgowy orzekł karę 3 lat pozbawienia wolności, zaliczając na jej poczet tymczasowe aresztowanie, zasądził odszkodowanie i zadośćuczynienie na rzecz pokrzywdzonej oraz orzekł przepadek noża. Obrońca oskarżonego wniósł apelację, zarzucając naruszenie przepisów prawa procesowego (m.in. art. 4, 5, 410, 424 k.p.k.), błąd w ustaleniach faktycznych oraz kwestionując wiarygodność zeznań pokrzywdzonej ze względu na jej problemy z pamięcią i inteligencję, a także wadliwość czynności okazania. Sąd Apelacyjny w Lublinie uznał apelację za bezzasadną. Sąd odwoławczy szczegółowo odniósł się do zarzutów, wskazując na prawidłową ocenę materiału dowodowego przez Sąd Okręgowy, zgodność z zasadą obiektywizmu i swobodnej oceny dowodów, a także na brak podstaw do zastosowania zasady in dubio pro reo. Sąd Apelacyjny podkreślił, że zeznania pokrzywdzonej, mimo pewnych rozbieżności i niższej inteligencji, były konsekwentne i znalazły potwierdzenie w innych dowodach, a opinia psychologiczna nie dyskwalifikowała jej zdolności do zeznawania. Oddalono wnioski dowodowe o dodatkowe opinie, uznając je za nieuzasadnione. Sąd Apelacyjny utrzymał zaskarżony wyrok w mocy, zaliczył na poczet kary okres tymczasowego aresztowania, zasądził wynagrodzenie dla obrońcy z urzędu i zwolnił oskarżonego od kosztów sądowych za II instancję.

Zagadnienia prawne (4)

Skład orzekający