II AKA 226/15

Sygn. akt II AKa 226/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 2 grudnia 2015 r. Sąd Apelacyjny w Lublinie w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący - Sędzia SA Lech Lewicki Sędziowie: SA Elżbieta Jóźwiakowska SA Mariusz Młoczkowski (sprawozdawca) Protokolant st.sekr.sąd. Agnieszka Jarzębkowska przy udziale Cezarego Pakuły prokuratora Prokuratury Okręgowej w Lublinie del. do Prokuratury Apelacyjnej w Lublinie po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2015 r. sprawy M. G. , syna J. i F. z domu K. , urodzonego (...) w P. , oskarżonego z art. 258 § 3 k.k. w zw. z art. 258 § 1 k.k. i in., W. D. , syna S. i C. z domu K. , urodzonego (...) w N. , oskarżonego z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. i w zw. z art. 12 k.k. oraz E. G. , syna W. i M. z domu R. , urodzonego (...) w W. , oskarżonego z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. z powodu apelacji wniesionych przez prokuratora i obrońców oskarżonych od wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 29 kwietnia 2015 r., sygn. akt IV K 28/13 I. Zmienia zaskarżony wyrok w stosunku do M. G. , W. D. i E. G. w ten sposób, że: 1. uchyla orzeczenie o karze łącznej pozbawienia wolności wymierzonej M. G. , 2. z opisu czynu przypisanego M. G. w miejsce czynu z punktu I aktu oskarżenia eliminuje ustalenie: „oraz konsumentów współpracujących z tym podmiotem”, 3. w opisie czynu przypisanego M. G. w miejsce czynu z punktu II aktu oskarżenia: a) w miejsce ustalenia: „w okresie co najmniej od 17 kwietnia 2002 r. do dnia 21 czerwca 2003 r.” przyjmuje ustalenie: „w okresie od dnia 17 kwietnia 2002r. do dnia 21 czerwca 2003 r.”, b) w miejsce ustalenia: „w łącznej ilości co najmniej 9 686 595,00 (dziewięć milionów sześćset osiemdziesiąt sześć tysięcy pięćset dziewięćdziesiąt pięć) litrów” przyjmuje ustalenie: „w łącznej ilości 9 193 295 litrów”, c) w miejsce ustalenia: „w kwocie 24 829 646,96 (dwadzieścia cztery miliony osiemset dwadzieścia dziewięć tysięcy sześćset czterdzieści siedem zł i dziewięćdziesiąt sześć groszy” przyjmuje ustalenie: „w kwocie 23 710 292, 50 zł”, d) z opisu czynu przypisanego M. G. w miejsce czynu z punktu II aktu oskarżenia eliminuje ustalenie: „a także konsumentów nabywających paliwa płynne we wskazanej hurtowni, którzy w błędnym przeświadczeniu co do rzeczywistych właściwości tychże substancji nabywali je jako wartościowe benzyny i olej napędowy, narażając silniki swoich pojazdów mechanicznych na szkodliwe działanie nabytych produktów”, 4. karę pozbawienia wolności orzeczoną w stosunku do M. G. za czyn przypisany mu w miejsce czynu z punktu II aktu oskarżenia łagodzi do 4 (czterech) lat, 5. orzeczoną w stosunku do M. G. karę grzywny za czyn przypisany mu w miejsce czynu z punktu II aktu oskarżenia łagodzi do 200 (dwustu) stawek dziennych, za podstawę jej wymiaru przyjmując art. 33 § 2 i 3 k.k. w brzmieniu sprzed nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 5 listopada 2009 r. (Dz. U. Nr 206, poz. 1589) w zw. z art. 4 § 1 k.k. , 6. na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 k.k. w brzmieniu sprzed nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 20 lutego 2015 r. (Dz. U. 2015.396) w zw. z art. 4 § 1 k.k. orzeka w stosunku do M. G. karę łączną 4 (czterech) lat pozbawienia wolności za przypisane mu czyny w miejsce czynów z punktów I i II aktu oskarżenia, 7. przyjmuje, że orzeczenie w stosunku do M. G. środka karnego w postaci zakazu prowadzenia działalności gospodarczej związanej z produkcją i dystrybucją paliw płynnych wiąże się ze skazaniem za czyn z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zb. z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. przypisany mu w miejsce czynu z punktu II aktu oskarżenia, 8. w opisie czynu przypisanego W. D. : a) w miejsce ustalenia: „w okresie co najmniej od 17 kwietnia 2002 r. do dnia 16 lipca 2003 r.” przyjmuje ustalenie: „w okresie od dnia 17 kwietnia 2002 r. do dnia 21 czerwca 2003 r.”, b) w miejsce ustalenia: „w łącznej ilości co najmniej 9 686 595,00 (dziewięć milionów sześćset osiemdziesiąt sześć tysięcy pięćset dziewięćdziesiąt pięć) litrów” przyjmuje ustalenie: „w łącznej ilości 9 339 695 litrów”, c) w miejsce ustalenia: „w kwocie 24 829 646,96 (dwadzieścia cztery miliony osiemset dwadzieścia dziewięć tysięcy sześćset czterdzieści siedem zł i dziewięćdziesiąt sześć groszy” przyjmuje ustalenie: „w kwocie 24 114 225,96 zł”, 9. z opisu czynu przypisanego W. D. w eliminuje ustalenie: „a także konsumentów nabywających paliwa płynne we wskazanej hurtowni, którzy w błędnym przeświadczeniu co do rzeczywistych właściwości tychże substancji nabywali je jako wartościowe benzyny i olej napędowy, narażając silniki swoich pojazdów mechanicznych na szkodliwe działanie nabytych produktów”, 10. orzeczoną w stosunku do W. D. karę pozbawienia wolności łagodzi do 2 (dwóch) lat a orzeczoną karę grzywny łagodzi do 130 (stu trzydziestu) stawek dziennych, za podstawę jej wymiaru przyjmując art. 33 § 2 i 3 k.k. w brzmieniu sprzed nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 5 listopada 2009 r. (Dz. U. Nr 206, poz. 1589) w zw. z art. 4 § 1 k.k. , 11. w opisie czynu przypisanego E. G. : a) w miejsce ustalenia: „w okresie co najmniej od 18 kwietnia 2002 r. do marca 2003 r.” przyjmuje ustalenie: „w okresie od dnia 18 kwietnia 2002 r. do marca 2003 r.”, b) w miejsce ustalenia: „w łącznej ilości co najmniej 9 686 595,00 (dziewięć milionów sześćset osiemdziesiąt sześć tysięcy pięćset dziewięćdziesiąt pięć) litrów o wartości 24 829 646,96 (dwadzieścia cztery miliony osiemset dwadzieścia dziewięć tysięcy sześćset czterdzieści siedem zł i dziewięćdziesiąt sześć groszy)” przyjmuje ustalenie: „w łącznej ilości 7 542 460 litrów o wartości 19 447 429,07 zł”, c) w miejsce ustalenia: „po wprowadzeniu w błąd nabywców co do jakości paliw płynnych”, przyjmuje ustalenie: „po wprowadzeniu w błąd nabywcy co do jakości paliw płynnych”, d) w miejsce ustalenia: „a następnie sprzedaż ich odbiorcom jako pełnowartościowych produktów zbywanych do firmy (...) oraz osobom zaopatrującym się w paliwa płynne w tej hurtowni”, przyjmuje ustalenie: „a następnie sprzedaż ich firmie (...) jako pełnowartościowych produktów”, 12. orzeczoną w stosunku do E. G. karę pozbawienia wolności łagodzi do roku i 2 (dwóch miesięcy) a orzeczoną karę grzywny łagodzi do 130 (stu trzydziestu) stawek dziennych, za podstawę jej wymiaru przyjmując art. 33 § 2 i 3 k.k. w brzmieniu sprzed nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 5 listopada 2009 r. (Dz. U. Nr 206, poz. 1589) w zw. z art. 4 § 1 k.k. , 13. wymierza oskarżonym opłaty za obie instancje: M. G. w kwocie 8 400 (osiem tysięcy czterysta) zł, W. D. w kwocie 5 500 (pięć tysięcy pięćset) zł, E. G. w kwocie 1 600 (tysiąc sześćset) zł; II. uchyla zaskarżony wyrok w części dotyczącej rozstrzygnięcia co do czynu przypisanego M. G. w miejsce czynu z punktu III aktu oskarżenia i w tym zakresie sprawę przekazuje Sądowi Okręgowemu w Lublinie do ponownego rozpoznania; III. w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok w stosunku do M. G. , W. D. i E. G. utrzymuje w mocy; IV. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. J. A. – Kancelaria Adwokacka w L. – kwotę 738 (siedemset trzydzieści osiem) zł, w tym podatek VAT, tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu E. G. z urzędu w postępowaniu odwoławczym; V. zwalnia oskarżonych od wydatków za postępowanie odwoławcze, ustalając, że ponosi je Skarb Państwa. UZASADNIENIE Niniejsze uzasadnienie wyroku Sądu Apelacyjnego w Lublinie zostało ograniczone do wyjaśnienia przesłanek zapadłego w postępowaniu odwoławczym wyłącznie w odniesieniu do M. G. i W. D. ( art. 457 § 2 k.p.k. w zw. z art. 422 § 2 k.p.k. ). Wyrokiem z dnia 29 kwietnia 2015 r., wydanym w sprawie sygn. akt IV K 28/13 , Sąd Okręgowy w Lublinie uznał M. G. ( dalej będzie powoływane tylko pierwsze imię oskarżonego ), w ramach czynu zarzuconego mu w punkcie I aktu oskarżenia, za winnego tego, że od co najmniej kwietnia 2002 r, do 16 lipca 2003 r. w L. , W. oraz innych miejscowościach, działając wspólnie i w porozumieniu z P. R. , Z. T. , G. J. , A. C. , A. Ż. , H. C. , Z. B. , D. T. , S. J. , S. S. i inną osobą, kierował zorganizowaną grupą przestępczą zajmującą się popełnianiem przestępstw oszustwa na szkodę hurtowni paliw oraz konsumentów współpracujących z tym podmiotem, polegających na wprowadzeniu do obrotu handlowego mieszaniny węglowodorów aromatycznych o charakterze benzyny silnikowej oraz o charakterze oleju napędowego jako pełnowartościowych benzyn samochodowych i olejów napędowych, przy pomocy sieci specjalnie utworzonych do tego celu firm, kreujących fikcyjną dokumentację finansowo księgową a nadto organizującą proceder prania brudnych pieniędzy uzyskanych w wyniku dokonywanych oszustw, tj. czynu z art. 258 § 1 k.k. w zw. z art. 258 § 3 k.k. w brzmieniu wprowadzonym zmianą ustawy z dnia 17 października 1999 r. Dz. U. 1999.83.931, i za to na podstawie art. 258 par. 3 k.k. wymierzył mu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności. Nadto (w ramach czynu z punktu II aktu oskarżenia) uznał M. G. za winnego tego, że w okresie od co najmniej 17 kwietnia 2002 r. do dnia 21 czerwca 2003 r. w L. , W. i innych miejscowościach, kierując zorganizowaną grupą przestępczą, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z P. R. , Z. T. , H. C. , W. D. , S. J. , D. T. i innymi osobami, w ramach uzgodnionego podziału ról, w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, przy pomocy sieci specjalnie utworzonych do tego celu firm, kreujących fikcyjną dokumentację finansowo księgową tj. (...) sp. z o.o. , (...) sp. z o.o. , (...) sp. z o.o. , PHU (...) , PHPU K. , (...) , (...) sp. z o.o. , (...) sp. z o.o. i (...) sp . z o.o. , wytworzyli na bazie nabytych uprzednio komponentów do produkcji paliw mieszaniny o charakterze benzyny silnikowej oraz oleju napędowego w łącznej ilości co najmniej 9 686 595,00 (dziewięć milionów sześćset osiemdziesiąt sześć tysięcy pięćset dziewięćdziesiąt pięć) litrów a następnie zawierając umowy handlowe poprzez firmy (...) wprowadzili w błąd członków zarządu Hurtowni (...) sp. z o.o. z siedzibą w S. k/ L. , co do przedmiotu zawartych umów i jako pełnowartościowe paliwa płynne w postaci benzyn i oleju napędowego, posługując się sfałszowanymi dokumentami, sprzedawali mieszaniny o charakterze benzyny silnikowej oraz oleju napędowego, nie spełniające wymagań obowiązujących norm jakościowych, poprzez co doprowadzili spółkę (...) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 24 829 647,96 (dwadzieścia cztery miliony osiemset dwadzieścia dziewięć sześćset czterdzieści siedem zł i dziewięćdziesiąt sześć groszy), poprzez zapłatę za sprzedawane produkty jak za pełnowartościowe paliwa, a także konsumentów nabywających paliwa płynne we wskazanej hurtowni, którzy w błędnym przeświadczeniu co do rzeczywistych właściwości tychże substancji nabywali je jako wartościowe benzyny i olej napędowy, narażając silniki swoich pojazdów mechanicznych na szkodliwe działanie nabytych produktów, tj. czynu z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. , art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i art. 65 § 1 k.k. , i za to na podstawie art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. wymierzył mu karę pięciu lat pozbawienia wolności i na podstawie art. 33 § 2 i 3 k.k. grzywnę w wysokości 300 stawek dziennych po 200 zł stawka. Na podstawie art. 45 § 1 k.k. orzekł od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 500.000 (pięćset tysięcy) zł tytułem zwrotu osiągniętych korzyści majątkowych uzyskanych z przestępstwa. M. G. został także uznany za winnego (w ramach czynu z punktu III aktu oskarżenia) tego, że w czasie od września 2002r. do lipca 2003 r. w L. , kierując zorganizowaną grupą przestępczą wspólnie i w porozumieniu z P. R. , Z. B. , M. K. , w ramach uzgodnionego podziału ról, w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, działając w zamiarze utrudnienia stwierdzenia przestępczego pochodzenia środków finansowych pozyskiwanych z handlu mieszaninami o charakterze benzyn oraz oleju napędowego dokonanego na szkodę firmy (...) sp. z o.o. oraz jej odbiorców przekazywał uzyskane z przestępstwa pieniądze na działalność firmy (...) z siedzibą w L. jako legalnego przedsięwzięcia gospodarczego, tj. czynu z art. 299 § 1 k.k. i art. 299 § 5 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. , art. 12 k.k. , i za to na podstawie 299 § 5 k.k. i art. 65 § 1 k.k. skazał go na karę dwóch lat pozbawienia wolności. Na podstawie art. 85 k.k. , 86 § 1 i 2 k.k. orzeczone w stosunku do M. G. kary pozbawienia wolności połączył i jako karę łączną wymierzył mu karę 5 (pięciu) lat pozbawienia wolności. Na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zaliczył oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od 18 marca 2005 roku do 14 marca 2006 roku. Na podstawie art. 41 § 2 k.k. orzekł, w stosunku do M. G. , zakaz prowadzenia działalności gospodarczej związanej z produkcją i dystrybucją paliw płynnych na okres lat 5. Tym samym wyrokiem Sąd Okręgowy w Lublinie uznał W. D. ( dalej będzie powoływane tylko pierwsze imię oskarżonego ) za winnego tego, że w okresie co najmniej od 17 kwietnia 2002 r. do dnia 16 lipca 2003 r. w L. oraz Ł. G. k/ L. , jako kierownik terminala (...) spółki (...) , działając z zamiarem bezpośrednim popełnienia przestępstwa, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z P. R. , M. G. , S. S. w ramach uzgodnionego podziału ról, w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, przy pomocy sieci specjalnie utworzonych do tego celu firm, kreujących fikcyjną dokumentację finansowo księgową tj. (...) sp. z o.o. , (...) sp. z o.o. , (...) sp. z o.o. , po wytworzeniu na bazie nabytych uprzednio komponentów do produkcji paliw mieszanin o charakterze benzyny silnikowej oraz oleju napędowego w łącznej ilości co najmniej 9 686 595,00 (dziewięć milionów sześćset osiemdziesiąt sześć tysięcy pięćset dziewięćdziesiąt pięć) litrów a następnie zawierając umowy handlowe poprzez firmy (...) sp. z o.o. i (...) sp. z o.o. wprowadzili w błąd członków zarządu Hurtowni (...) sp. z o.o. z siedzibą w S. k/ L. , co do przedmiotu zawartych umów i jako pełnowartościowe paliwa płynne w postaci benzyn i oleju napędowego, posługując się sfałszowanymi dokumentami, sprzedawali mieszaniny o charakterze benzyny silnikowej oraz oleju napędowego, nie spełniające wymagań obowiązujących norm, które W. D. przyjmował na terminalu paliw poza wiedzą właścicieli spółki (...) , pobierając z tego tytułu korzyści majątkowe, poprzez co doprowadzili spółkę (...) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 24 829 647,96 (dwadzieścia cztery miliony osiemset dwadzieścia dziewięć sześćset czterdzieści siedem zł i dziewięćdziesiąt sześć groszy), poprzez zapłatę za sprzedawane produkty jak za pełnowartościowe paliwa, a także konsumentów nabywających paliwa płynne we wskazanej hurtowni, którzy w błędnym przeświadczeniu co do rzeczywistych właściwości tychże substancji nabywali je jako wartościowe benzyny i olej napędowy, narażając silniki swoich pojazdów mechanicznych na szkodliwe działanie nabytych produktów, tj. czynu z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. , art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. , i za to na podstawie art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierzył mu karę 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności i na podstawie art. 33 § 2 i 3 k.k. grzywnę w wysokości 200 stawek dziennych po 200 zł stawka. Na podstawie art. 45 § 1 k.k. orzekł od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 20.000 (dwadzieścia) tysięcy zł tytułem zwrotu korzyści uzyskanej z przestępstwa. Na podstawie art. 41 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego zakaz zajmowania stanowisk nadzorczych związanych z produkcją i dystrybucją paliw płynnych na okres lat 3. Na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zaliczył oskarżonemu okres tymczasowego aresztowania od dnia 14 września 2005 roku do 2 stycznia 2006 roku. Apelacje od powyższego wyroku wywiedli obrońcy oskarżonych: M. G. (adw. adw. P. S. , P. W. ) i W. D. (adw. B. W. ) oraz Prokurator Okręgowy w Lublinie. Pierwszyz obrońców M. G. , adw. P. S. , zaskarżył wyrok Sądu Okręgowego w Lublinie w całości. Na podstawie art. 427 § 1 i 2 k.p.k. oraz art. 438 pkt 1, 2, 3 k.p.k. zaskarżonemu wyrokowi zrzucił: I. obrazę przepisów prawa materialnego tj. art. 4 k.k. , poprzez zastosowanie wobec oskarżonego ustaw obowiązujących w dacie orzekania w sytuacji, gdy ustawy obowiązujące uprzednio były dla niego korzystniejsze; II. obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść zaskarżonego wyroku tj.: art. 4 k.p.k. , art. 7 k.p.k. , art. 410 k.p.k. w związku z art. 2 § 2 k.p.k. przez naruszenie zasady obiektywizmu i uwzględnienie jedynie okoliczności niekorzystnych dla oskarżonego, jak też dokonanie ustaleń faktycznych w sposób naruszający zasady prawidłowego rozumowania, a przejawiające się w czynieniu ustaleń faktycznych na niekorzyść oskarżonego bez oparcia w materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie, a także w sposób sprzeczny z treścią dowodów wskazanych jako podstawa ustaleń faktycznych, a w szczególności: 1) rażąco dowolnej, dokonanej bez uwzględnienia zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, dokonanej w sposób fragmentaryczny i wybiórczy – przez to w całości wadliwej ocenie dowodu z opinii biegłych z Instytutu Nafty i Gazu w K. poprzez wysnucie nielogicznego i nieuprawnionego wniosku z tej opinii o niepełnowartościowym charakterze paliwa, które miało zostać wytworzone z komponentów paliwowych; w sytuacji gdy prawidłowa interpretacja tego dowodu na takie ustalenie nie pozwala; nadto ocena tego dowodu w oderwaniu od innych dowodów w postaci zeznań świadków potwierdzających kompleksowe – także laboratoryjne – badanie próbek paliwa przez pracowników (...) sp. z o.o. ; 2) dowolnej, a nie swobodnej ocenie dowodu z zeznań świadka P. R. złożonych w postępowaniu przygotowawczym oraz uniemożliwienie należytej ich weryfikacji z powodu oddalenia wniosku o udział biegłego psychologa w przesłuchaniu świadka na rozprawie – a następnie oparcie przez Sąd I instancji swoich ustaleń na tak odebranych niepełnowartościowych zeznaniach; 3) dowolnej ocenie zeznań świadka S. S. , odnośnie rzekomego fałszowania świadectw jakości oraz innych dokumentów, poprzez uznanie tych zeznań za wiarygodne mimo braku potwierdzenia tego faktu w innych dowodach, w szczególności braku dowodu z opinii biegłego z zakresu pisma ręcznego, który pozwoliłby na weryfikację zeznań świadka; 4) dowolną ocenę wyjaśnień oskarżonego M. G. oraz zeznań świadka Z. B. poprzez pominięcie w dokonywaniu ustaleń faktycznych tej części, w której w/w wskazują, iż pomiędzy P. R. a M. G. zaistniał konflikt, w wyniku którego doszło do zaprzestania współpracy między nimi; pominięcie w wyjaśnieniach oskarżonego faktu, iż przyznawał się on do blendowania benzyny, nie zaś do blendowania oleju napędowego; 5) wybiórczą i powierzchowną ocenę dowodu z zeznań świadka Z. T. złożonych w postępowaniu przygotowawczym (w postępowaniu sądowym odczytanych), w których wskazywał on, że prowadził rzeczywisty handel komponentami z różnymi podmiotami zaś nie wszystkie komponenty dostarczane do Bazy Paliw „ (...) ” uległy zmieszaniu; 6) dowolną ocenę zeznań świadków S. J. i A. Ż. , w których wskazują oni na realny charakter obrotu komponentami paliwowymi, tj. rzeczywistą a nie fikcyjną działalność prowadzoną przez spółki handlujące komponentami; 7) dowolność w ocenie dowodu z zeznań W. W. i A. B. , dotyczących działalności spółki (...) oraz legalnych źródeł jej finansowania; uznaniu ich za niewiarygodne mimo, że znajdują potwierdzenie w innych dowodach; 8) oparcie ustaleń odnośnie ilości paliwa i jego wartości na „dowodzie” w postaci wyliczenia faktur sporządzonym Prokuratora k. 10153, 10155), natomiast zaniechanie własnych bezpośrednich ustaleń w tym przedmiocie – s. 8 oraz 44 uzasadnienia wyroku; III. obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść zaskarżonego wyroku tj. art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k. poprzez - brak dokładnego opisu przypisanego oskarżonemu czynu z art. 286 § 1 k.k. , polegający na nie wskazaniu w nim precyzyjnie lub choćby w przybliżeniu liczby konsumentów rzekomo przez oskarżonego oszukanych; - brak wskazania odnośnie kwalifikacji czynu z art. 270 § 1 k.k. jakimi konkretnie „sfałszowanymi dokumentami” miał posługiwać się oskarżony przy dostawach paliwa do spółki (...) ; - brak precyzyjnego opisu i określenia znamion czynu z art. 299 § 1 i 5 k.k. przypisanego oskarżonemu; m.in. nie wskazanie znamion i kwalifikacji prawnej czynu „pierwotnego”, z którego pochodzić miały korzyści stanowiące przedmiot obrotu opisanego we wskazanym zarzucie, brak określenia kwoty, która miała zostać zainwestowana w celu utrudniania stwierdzenia przestępczego pochodzenia; IV. obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść zaskarżonego wyroku tj. art. 170 § 1 pkt 5 k.p.k. poprzez bezzasadne oddalenie wniosku dowodowego o przesłuchanie świadka Z. T. , pomimo że dowód z zeznań tego świadka ma istotne znaczenie dla ustaleń faktycznych w sprawie oraz oceny innych dowodów – opinii biegłych oraz zabezpieczonej dokumentacji spółek handlujących komponentami; V. obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść zaskarżonego wyroku tj. art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. , poprzez: - lakoniczne uzasadnienie dokonanej oceny opinii biegłych z Instytutu Nafty i Gazu odnośnie jakości i ilości zblendowanego paliwa pomimo zastrzeżeń formułowanych przez obronę w toku rozprawy; - brak jakiegokolwiek odniesienia się do ujawnionej w toku sprawy uprzedniej ekspertyzy tego samego Instytutu co do jakości paliwa uzyskanego w procesie blendowania (k.4210 i n., (...) ); - niewystarczające uzasadnienie swojego stanowiska, w którym Sąd I instancji uznał, że doszło do doprowadzenia pokrzywdzonych do niekorzystnego rozporządzenia mieniem – brak wskazania na czym polegało takie zachowanie się oskarżonego; nie wskazanie dowodów, które stanowiły podstawę ustaleń faktycznych na temat oszukania konsumentów nabywających paliwa; - nie odtworzenie stanu faktycznego w sposób szczegółowy, brak wskazania konkretnych dat poszczególnych zachowań oskarżonego, w szczególności rozpoczęcia współpracy osób objętych zarzutami, także gdy oskarżony wskazywał, iż doszło do nieporozumień i zaprzestania współpracy pomiędzy nim, a P. R. jesienią 2002 r. (k 2112 tom XXI); nie wskazanie dowodów, stanowiących podstawę ustaleń faktycznych co do faktu prowadzenia działalności przez oskarżonego do 2003 r. (koniec okresu czasu zawartego w opisach czynów przypisanych) oraz brak odniesienia do powyższego w uzasadnieniu wyroku; - brak ustaleń faktycznych na temat dalszych działań z zakupionymi według dokumentacji komponentami paliwowymi przez spółki (...) , K. i E. ,; w sytuacji gdy w części ich działalność nie była powiązana w procesie zakupu takich środków z firmą (...) ( V. ) ; - brak ustalenia na czym polegało podejmowanie przez oskarżonego czynności co do korzyści związanych z popełnieniem czynu zabronionego ( art. 299 k.k. ); brak ustalenia jaka miała być ewentualna wysokość korzyści rzekomo zainwestowanej w działalność spółki (...) oraz precyzyjnego ustalenia w jaki sposób została przekazana na działalność tej spółki; VI. obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść zaskarżonego wyroku tj. art. 167 k.p.k. w zw. z art. 366 § 1 k.p.k. nie wyjaśnienie istotnych okoliczności sprawy: - brak precyzyjnego ustalenia jaka część komponentów została użyta do blendowania paliwa a jaka została odsprzedana innym podmiotom; - w odniesieniu do czynu z art. 299 k.k. nie wyjaśnienie choćby w przybliżeniu jaka był wartość środków uzyskanych z obrotu paliwami, a zainwestowanych w firmę (...) ; nie wskazanie jaka była proporcja tych środków względem legalnego obrotu spółki; - nie ustalenie zgodnie z prawdą czasokresu czynów zarzucanych oskarżonemu, mimo istniejących co do tego wątpliwości VII. obrazę przepisów postępowania tj. art. 424 § 2 k.p.k. poprzez brak należytego wyjaśnienia podstawy prawnej wyroku; VIII. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku, mający wpływ na jego treść, polegający na: - przyjęciu, iż oskarżony dopuszczał się przestępstwa fałszowania dokumentów, w tym także fałszowania świadectw jakości paliwa, w sytuacji gdy Sąd nie wskazał ku temu wartościowych dowodów; - przyjęciu, że oskarżony wprowadził w błąd członków zarządu spółki (...) oraz bliżej nieokreślonych konsumentów co do jakości paliwa, pomimo że brak jest dowodów na wypełnienie tego znamienia czynu z art. 286 § 1 k.k. ; - uznaniu że M. G. kierował zorganizowaną grupą przestępczą, w sytuacji gdy charakter powiązań pomiędzy osobami i firmami handlującymi komponentami paliwowymi, natura ich współdziałania o charakterze wyłącznie gospodarczym, wyklucza takie ustalenie; - ustaleniu, iż oskarżony dopuścił się przestępstwa „prania brudnych pieniędzy”, pomimo braku precyzyjnych ustaleń faktycznych w odniesieniu do wypełnienia przez niego znamion czynu z art. 299 k.k. Wskazując na powyższe zarzuty, skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od dokonania zarzucanych mu czynów, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Drugi (...) G. , adw. P. W. , zaskarżył wyżej wymieniony wyrok w całości. Na podstawie art. 427 § 1 i 2 k.p.k. oraz art. 4438 pkt 2, 3 k.p.k. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: I. obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, a to: 1. art. 2 § 2, 4, 7, 410 k.p.k. polegającą na: a) oparciu rozstrzygnięcia w zakresie winy jedynie na części zgromadzonego materiału dowodowego, a to w szczególności tej części opinii biegłych z Instytutu Nafty i Gazu w K. , która zakładała że paliwo wytworzone z komponentów paliwowych było niepełnowartościowe, w sytuacji gdy z opinii tej wynika, że jest to jedna z hipotetycznych wersji, a nadto bez uwzględnienia, że jest to wersja sprzeczna z wyjaśnieniami oskarżonego M. G. oraz świadków, którzy potwierdzali, że próbki paliwa były kompleksowo badane przez pracowników spółki (...) – co w konsekwencji doprowadziło Sąd Okręgowy do przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów skutkującej jej dowolnością; b) uznaniu za wiarygodne zeznań świadków: S. S. , mimo że sama ona przyznała, że zeznania dotyczące możliwości fałszowania dokumentów są jedynie jej przypuszczeniami; P. R. , którego zeznania zostały jedynie odczytane, mimo że obrona wnosiła o jego przesłuchanie w obecności biegłego psychologa z uwagi na jego braki pamięci powodowane przez stan zdrowia psychicznego; oraz dowodu z wyliczenia faktury sporządzonego Prokuratora (k. 10153, 10155), mimo że okoliczność na którą prowadzony był dowód winna być ustalona przez biegłego; c) uznaniu za wiarygodne tylko tej części wyjaśnień oskarżonego M. G. oraz zeznań świadków: Z. B. , Z. T. , S. J. , A. Ż. , W. W. , A. Z. , A. B. , M. K. , A. C. , D. W. , M. C. , D. B. , A. M. , A. S. , M. D. , J. G. , E. J. która była niekorzystna dla oskarżonego, mimo że dowody w tej części przemawiające na jego korzyść były logiczne, spójne i konsekwentne i nie było w nich wewnętrznych sprzeczności – przy jednoczesnym braku należytego uzasadnienia takiej oceny, d) nie wzięcie pod uwagę przy orzekaniu zeznań złożonych przez biegłą M. P. , które przemawiały za uznaniem, iż nie jest możliwe określenie faktycznej jakości paliw powstałych w wyniku blendowania; e) nieuwzględnieniu przez Sąd ekspertyz biegłych ( nr Z-16/E-107/05), mimo iż zawierała ona istotne informacje przemawiające za uznaniem, iż paliwo dostarczone do spółki (...) mogło spełniać stosowne wymagania jakościowe; 2. art. 170 § 1 pkt 5 k.p.k. i art. 192 § 2 k.p.k. w zw. z art. 391 § 1 k.p.k. poprzez oddalenie przez Sąd wniosków dowodowych o przesłuchanie świadków: P. R. w obecności psychologa, w sytuacji gdy świadek na rozprawie nie pamiętał wielu istotnych szczegółów tłumacząc to stanem zdrowia i leczeniem psychiatrycznym; a nadto wniosku o przesłuchanie świadka Z. T. pomimo jego istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy – co w konsekwencji spowodowało, że nie zostały wyjaśnione wszystkie istotne okoliczności sprawy odnoszące się do blendowania komponentów; 3. art. 167 k.p.k. w zw. z art. 366 § 1 k.p.k. poprzez zaniechanie wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy, w tym w szczególności brak ustalenia nabywców paliw od spółki (...) , którzy mieli być poszkodowani w wyniku działania oskarżonego, kwoty ich niekorzystnego rozporządzenia mieniem, nieustalenie konkretnej ilości wytworzonego i sprzedanego paliwa i poprzestanie na nieostrym określeniu „co najmniej”, nieustalenie jaka kwota została wpłacona na konto spółki (...) oraz jaka część tej kwoty była nielegalnego pochodzenia; 4. art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k. poprzez brak dokładnego opisu przypisanych oskarżonemu czynów z art. 286 § 1 k.k. , art. 270 § 1 k.k. oraz art. 299 § 1 i 5 k.k. ; 5. art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. poprzez niewyczerpujące wskazanie i omówienie w uzasadnieniu skarżonego wyroku wzajemnych korelacji jakie zachodzą pomiędzy poszczególnymi dowodami obciążającymi, w sytuacji gdy dowody te nie są jednoznaczne, spójne i konsekwentne; II. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mających wpływ na jego treść, przez uznanie oskarżonego M. G. za winnego popełnienia wszystkich zarzucanych mu aktem oskarżenia czynów, przyjmując za prawdziwą wersję zdarzenia tę, która została zaprezentowana przez biegłych jako jedynie hipotetyczna, a nadto przez wybiórczą i dowolną analizę materiału dowodowego o charakterze osobowym – w sytuacji gdy prawidłowa analiza całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie niniejszej, wskazuje, iż brak jest danych uzasadniających powyższy wniosek. Na zasadzie art. 427 § 1 i 437 § 2 k.p.k. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji albo o jego zmianę poprzez uniewinnienie oskarżonego M. G. od zarzucanych mu aktem oskarżenia czynów. Obrońca W. D. , adw. B. W. , wyrok Sądu Okręgowego w Lublinie zaskarżył, w części dotyczącej jego mandanta, w całości. Na zasadzie art. 427 § 2 k.p.k. i art. 438 pkt 2 k.p.k. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: 1. obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść wyroku, a to: a) art. 7, 366 § 1 k.p.k. w zw. z art. 2 § 2 k.p.k. przez nie wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy w szczególności: jakie były faktyczne parametry produktów benzyny i oleju napędowego dostarczanych i sprzedawanych przez firmę (...) Sp. z o.o. Poszczególnym pokrzywdzonym, czy odbiegały one od Polskiej Normy i w jakim zakresie, czy nie, w konsekwencji czego zaskarżonego orzeczenia nie sposób skontrolować; b) art. 7, 366 § 1, 410, 424 § 1 pkt 1 k.p.k. w zw. z art. 2 § 2 k.p.k. przez niepoczynienie podstawowych ustaleń w sprawie w zakresie strony podmiotowej czynu przypisanego oskarżonemu, a to: kiedy doszło do zawarcia porozumienia, kto uczestniczył w zawieraniu porozumienia co do wykonania czynu przestępczego, jaka była treść porozumienia, a także jakie role wyznaczono poszczególnym uczestnikom tego porozumienia i w jaki sposób je realizowali, w konsekwencji czego nie sposób skontrolować zaskarżonego orzeczenia; c) art. 7, 410, 424 § 1 pkt 1 k.p.k. w zw. z art. 2 § 2 k.p.k. przez poczynienie bezdowodowych, nie będących konsekwencją wnikliwego rozważenia wszystkich dowodów zgromadzonych w sprawie, zgodnie z przesłankami oceny wyrażonymi w art. 7 k.p.k. , ustaleń co do zamiaru oskarżonego, jego świadomości, że dostarczone produkty benzyna i olej napędowy nie spełniają określonych norm i celowości takiego działania, co w konsekwencji doprowadziło do poczynienia niezasadnych ustaleń faktycznych, będących podstawą zaskarżonego wyroku; d) art. 7, 410, 424 § 1 pkt 1 k.p.k. w zw. z art. 2 § 2 k.p.k. poprzez oparcie ustaleń faktycznych na dowodach w postaci pomówień P. R. , M. G. , S. S. , D. T. bez należytego rozważenia treści całokształtu tych dowodów składanych na poszczególnych etapach postępowania oraz sprzeczności między sobą i z innym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, w tym uznanym przez Sąd za wiarygodny, w konsekwencji czego przedstawionej w motywach wyroku oceny dowodów nie sposób zaaprobować, e) art. 7, 410, 424 § 1 pkt 1 k.p.k. przez pobieżną i mało wnikliwą ocenę zgromadzonego w sprawie materiału ze źródeł osobowych w postaci zeznań świadków: H. C. , E. J. , M. D. , D. B. , J. G. , J. D. , A. M. , W. C. , A. S. , przeprowadzoną bez należytego rozważenia treści tych dowodów, co w konsekwencji doprowadziło do niedostrzeżenia i pominięcia istotnych treści tych dowodów i poczynienia wadliwych ustaleń faktycznych sprzecznych z treścią tych dowodów, co do jakości produktów dostarczanych do (...) , możliwości poczynienia spostrzeżeń, że produkty te nie są pełnowartościowe, a także wpływu oskarżonego W. D. na decyzję o zawieraniu umów handlowych z dostawcami produktów na przyjmowania produktów do hurtowni, w tym możliwości wstrzymania dostaw, co w konsekwencji doprowadziło do poczynienia wadliwych ustaleń faktycznych w sprawie; f) art. 7, 410, 424 § 1 pkt 1 k.p.k. przez nienależyte rozważenie i odniesienie się do dowodu z wyjaśnień oskarżonego W. D. , w konsekwencji nie dostrzeżenie lub pominięcie istotnej ich treści dla kształtowania ustaleń faktycznych w sprawie w zakresie wykluczającym jego świadomość faktu, że dostarczana benzyna i olej napędowy nie spełniają norm określonych dla tych produktów, czy negującym pomówienia jego o przyjmowanie pieniędzy za dostarczane produkty d. (...) , czyli w zakresie zarzucanych oskarżonemu czynów, co czyni tę ocenę mało wnikliwą, pobieżną, arbitralną, nie podejmującą nawet próby zweryfikowania jego twierdzeń z treścią innych dowodów zgromadzonych w sprawie, a więc nie spełniającą ustawowych przesłanek oceny dowodów; g) art. 7, 424 § 1 pkt 1 k.p.k. przez nienależyte rozważenie dowodów zgromadzonych w sprawie i nie wskazanie w motywach wyroku dlaczego i na podstawie jakich dowodów Sąd ustalił w opisie czynu, że oskarżony popełnił czyn w okresie co najmniej od 17 kwietnia 2002 roku do dnia 16 lipca 2003 roku, niedostrzeżenie sprzeczności pomiędzy ilością produktów wyprodukowanych z komponentów i ilością sprzedanych do firmy (...) (różnica . 3 248 193 litrów), przy jednoczesnym ustaleniu, że wszystkie produkty powstałe w wyniku blendowania zostały sprzedane do (...) , a tym samym poczynienie ustaleń i przypisanie oskarżonemu zachowania pozostającego w opozycji do treści dowodów uznanych przez Sąd za wiarygodne; h) art. 7, 424 § 1 pkt 1 k.p.k. przez nienależyte odniesienie się do dowodów z dokumentów i w konsekwencji poczynienie ustaleń faktycznych sprzecznych z treścią dowodów uznanych za wiarygodne ( k. 10 159 – 10 168 i k. 10315-10323) oraz poczynienie ustaleń faktycznych co do ilości i jakości sprzedawanego oleju sprzecznych z treścią dokumentów uznanych przez Sąd za wiarygodne i powołanych w podstawie czynionych ustaleń lub z odwołaniem się do dowodów, z których treści te okoliczności nie wynikają – opinia Instytutu (...) , w konsekwencji czego ustaleń będących podstawą faktyczną zaskarżonego wyroku nie sposób zaaprobować; i) art. 7, 410, 201 k.p.k. przez nienależyte rozważanie treści opinii biegłych i w konsekwencji nie dostrzeżenie jej niejasności oraz niemożności poczynienia na jej podstawie kategorycznych ustaleń co do jakości produktów dostarczanych do hurtowni (...) oraz jakości produktów sprzedawanych przez tę hurtownie innym odbiorcom, co w konsekwencji doprowadziło do wadliwego poczynienia ustaleń, że zarówno dostarczane do hurtowni, jak i sprzedawane przez hurtownie były niepełnowartościowe; j) art. 7, art. 424 § 1 pkt 2 k.p.k. poprzez nie należyte rozważenie kwestii zamiaru wyczerpania przez oskarżonego znamion przestępstwa jemu zarzuconego, świadomości, że dostarczane produkty mogą nie spełniać norm jakościowych, a także kwestii wprowadzenia przez niego pokrzywdzonych w błąd co do jakości sprzedawanego paliwa, oraz nienależyte rozważenie okoliczności wpływających na wymiar kary, w konsekwencji czego orzeczenia tego nie sposób zaaprobować. Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Lublinie. Prokurator powyższy wyrok Sądu Okręgowego w Lublinie zaskarżył na niekorzyść oskarżonego M. G. w części dotyczącej orzeczenia o środku karnym. W oparciu o art. 427 § 1 i 2 k.p.k. oraz art. 438 pkt 2 k.p.k. zarzucił obrazę przepisów prawa karnego procesowego, mającą wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie art. 413 § 2 pkt 2 kodeksu postępowania karnego , polegającą na orzeczeniu wobec M. G. środka karnego w postaci zakazu wykonywania działalności gospodarczej związanej z produkcją i dystrybucją paliw płynnych na okres 5 lat przy zastosowanej wobec niego karze łącznej, bez równoczesnego wskazania za jaki czyn jednostkowy przypisany oskarżonemu został orzeczony ten środek karny. Podnosząc ten zarzut, prokurator wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w stosunku do M. G. poprzez wskazanie, że środek karny w postaci zakazu wykonywania działalności gospodarczej związanej z produkcją i dystrybucją paliw płynnych na okres 5 lat został wymierzony za przypisany oskarżonemu w pkt. II wyroku czyn wyczerpujący dyspozycję art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. , art. 270 § 1 k.k. 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. Sąd Apelacyjny w Lublinie zważył, co następuje . Apelacje obrońców oskarżonych M. G. o tyle okazały się zasadne, że doprowadziły do zmiany zaskarżonego wyroku - w sposób wynikający z treści pkt I.1-I.6 i pkt I.13 orzeczenia Sądu odwoławczego - oraz uchylenia tego wyroku w części dotyczącej rozstrzygnięcia co do czynu przypisanego temu oskarżonemu w miejsce czynu z pkt III aktu oskarżenia, z przekazaniem sprawy, w tym zakresie, Sądowi Okręgowemu w Lublinie do ponownego rozpoznania (pkt II orzeczenia Sądu Apelacyjnego). Rzeczony środek odwoławczy w pozostałej mierze nie zasługiwał na uwzględnienie, co skutkowało rozstrzygnięciem zawartym w punkcie III wydanego w postępowaniu odwoławczym orzeczenia. Podobnie, apelacja obrońcy W. D. o tyle też okazała się zasadną, że doprowadziła do zmiany zaskarżonego wyroku Sądu pierwszej instancji w sposób wynikający z pkt I.8–I.10 orzeczenia Sądu odwoławczego; w pozostałym zaś zakresie apelacja ta nie zasługiwała na uwzględnienie, w efekcie czego orzeczono, w stosunku do W. D. , jak w pkt III wyroku Sądu Apelacyjnego. Z kolei apelacja prokuratora w pełni zasługiwała na uwzględnienie, czego wyrazem jest rozstrzygnięcie zawarte w pkt I.7 niniejszego wyroku. Przed bliższym omówieniem przesłanek orzeczenia Sądu Apelacyjnego, wyjaśnieniem czym kierował się Sąd wydając przedmiotowy wyrok w stosunku do M. G. i W. D. oraz dlaczego zarzuty poszczególnych apelacji uznał za zasadne lub niezasadne, na wstępie zauważyć trzeba, że wywody apelacji obu obrońców M. G. w zasadniczej mierze dotyczą tych samych zagadnień, opierają się na podobnej argumentacji, co pozwala na odniesienie się do przedmiotowych środków odwoławczych w sposób łączny – w tym zakresie, w jakim skarżący podnieśli tożsame, w istocie, zarzuty. Zmiana zaskarżonego wyroku w stosunku do M. G. , która nastąpiła w wyniku częściowego uwzględnienia wniesionych na jego korzyść apelacji obrońców, podyktowana została z jednej strony tym, że wyniki postępowania odwoławczego skutkowały koniecznością wydania orzeczenia o charakterze kasatoryjnym w części dotyczącej rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji co do czynu przypisanego temu oskarżonemu w miejsce czynu z punktu III aktu oskarżenia (pkt III wyroku Sądu odwoławczego), z drugiej zaś strony jest konsekwencją tego, że wobec zasadności części zarzutów rzeczonych apelacji opartych na względnej przesłance odwoławczej wskazanej w punkcie 3 art. 438 k.p.k. – co doprowadziło do zmiany zaskarżonego wyroku w sposób wynikający z pkt I.2-I.3 wyroku Sądu Apelacyjnego - niezbędne stało się złagodzenie poszczególnych kar jednostkowych wymierzonych M. G. za pozostałe dwa przypisane mu przestępstwa (pkt I.4-I.5 omawianego orzeczenia), co z kolei musiało doprowadzić do nowego ukształtowania kary łącznej pozbawienia wolności (pkt I.6), po uprzednim uchyleniu orzeczenia o karze łącznej pozbawienia wolności wymierzonej M. G. w zaskarżonym wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie (pkt I.1 orzeczenia wydanego w niniejszym postępowaniu odwoławczym). Oczywistym zarazem jest, że ukształtowanie, w postępowaniu odwoławczym, nowej kary łącznej pozbawienia wolności skutkowało wymierzeniem M. G. nowej opłaty (pkt I.13). Zasadnymi okazały się wywody apelacji obrońców M. G. odnoszące się do trzeciego z przypisanych mu czynów, a zakwalifikowanego z art. 299 § 1 k.k. i art. 299 § 5 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i art. 12 k.k. (przypisanego oskarżonemu w miejsce czynu z punktu III aktu oskarżenia), co doprowadziło do uchylenia zaskarżonego wyroku w części dotyczącej tego rozstrzygnięcia z przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Lublinie (pkt II wyroku Sądu Apelacyjnego). Rzecz bowiem w tym, że skarżący mają rację podnosząc, iż wyrokowy opis rzeczonego czynu, przypisanego M. G. , tak dalece odbiega od wymogów określonych w art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k. (por. pkt III apelacji adw. P. S. oraz pkt I.4 apelacji adw. P. W. ), że w istocie nie pozwala na ustalenie, jakie – konkretnie – zachowania zostały mu przypisane, stając się następnie podstawą subsumpcji pod powołane w zaskarżonym wyroku przepisy Kodeksu karnego . Dodać do tego trzeba, iż także zaprezentowany przez Sąd meriti sposób uargumentowania orzeczenia skazującego M. G. za czyn przypisany mu w miejsce czynu z punktu III aktu oskarżenia jest na tyle wadliwy, że zaskarżony wyrok i z tego powodu „wymyka się” spod kontroli apelacyjnej. Rację mają obrońcy oskarżonego podnosząc w tym zakresie zarzuty obrazy art. 424 § 2 k.p.k. i art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. (pkt V i VII apelacji adw. P. S. oraz pkt I.5 apelacji adw. P. W. – w częściach odnoszących się do omawianego czynu; por. też, w szczególności, s. 12-13 pierwszej z apelacji i s. 16 drugiej ze wskazanych). W konsekwencji powyższego niemożliwe jest dokonanie ostatecznej kontroli odwoławczej wskazanego rozstrzygnięcia, stanowcze stwierdzenie, czy oskarżony rzeczywiście dopuścił się czynu realizującego znamiona ustawy karnej, które wskazał w treści zaskarżonego orzeczenia Sąd Okręgowy w Lublinie ; tym samym, siłą rzeczy, nie sposób – na obecnym etapie postępowania – odeprzeć podniesionych przez skarżących zarzutów błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia (w omawianym w tym miejscu zakresie) i mającego wpływ na jego treść (por. punkt VIII apelacji adw. P. S. i pkt II apelacji adw. P. W. – w częściach dotyczących rzeczonego czynu). Dodać przy tym trzeba, że wskazane wyżej uchybienie Sądu pierwszej instancji wystąpiło już na niejako „przedpolu” tych kwestii, które skarżący uczynili zasadniczym przedmiotem wywodów zawartych w uzasadnieniach wniesionych apelacji a odnoszących się do zagadnienia błędów w ustaleniach faktycznych będących podstawą przypisania oskarżonemu czynu z art. 299 § 1 k.k. i art. 299 § 5 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i art. 12 k.k. (por. w szczególności s. 11-13 apelacji adw. P. S. oraz s. 14-15 apelacji adw. P. W. ). Innymi słowy - nie ma w aktualnym stanie sprawy realnej możliwości prześledzenia toku rozumowania Sądu I instancji, który doprowadził ten Sąd do konkluzji (kwestionowanej przez skarżących), iż M. G. jest sprawcą czynu przypisanego mu w miejsce czynu z punktu III aktu oskarżenia, a mającego – zdaniem Sądu meriti – realizować wszystkie znamiona określone w powołanych w wyroku przepisach Kodeksu karnego (w pierwszej kolejności w art. 299 § 1 k.k. , co wszak stanowi warunek konieczny „dalszego kwalifikowania” ewentualnego przestępczego działania oskarżonego w kontekście pozostałych powołanych norm). Zarazem należy podkreślić, że na obecnym etapie postępowania nie ma podstaw do uwzględnienia sformułowanych przez skarżących wniosków odwoławczych o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie M. G. od popełnienia omawianego w tym miejscu czynu, a jedynie istnieją podstawy do rozstrzygnięcia zgodnego z wnioskami „alternatywnymi” - tj. uchylenia zaskarżonego wyroku - w części dotyczącej rozstrzygnięcia co do czynu przypisanego M. G. w miejsce czynu z punktu III aktu oskarżenia – i przekazanie sprawy, w tym zakresie, Sądowi Okręgowemu w Lublinie do ponownego rozpoznania. Faktem bowiem jest, że nadal występuje wysokie prawdopodobieństwo – przy uwzględnieniu zakresu zarzutu punktu III aktu oskarżenia ( notabene opis czynu zarzuconego oskarżonemu został sformułowany znacznie bardziej szczegółowo, aniżeli opis czynu przypisanego) i zdarzeń nimi objętych (tzw. „zdarzeń historycznych” będących przedmiotem osądu) - iż oskarżony popełnił czyn sankcjonowany, którego kwalifikacja prawna, co oczywiste, pozostaje kwestią otwartą (o ile istotnie wyniki ponownego przewodu sądowego potwierdzą istnienie przesłanek do pociągnięcia M. G. do odpowiedzialności karnej). Odnosząc się zaś bliżej do zasygnalizowanych wyżej kwestii podkreślić przede wszystkim trzeba, że ustalenia faktyczne podlegające subsumpcji zawarte są w wyrokowym opisie czynu przypisanego. Zarazem, przy uwzględnieniu też unormowania art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k. , jak również bacząc na to, aby ów opis oddawał komplet znamion danego typu czynu zabronionego, postulowanym jest, aby określenia ustawowe zastępować opisem ustalonych dowodowo okoliczności odnoszących się do tego czynu (jest to tzw. metoda podstawiania polegająca na zaniechaniu przytaczania ustawowych znamion przypisanego sprawcy czynu i wskazywania wprost na ustalenia faktyczne) lub też, aby posługiwać się tzw. metodą repetycji, polegającą na przytoczeniu w treści wyroku ustawowych znamion, a następnie, po słowach „przez to”, wyrażeń konkretyzujących te znamiona przez opis odpowiadający stosownym ustaleniom. Tym samym nie jest prawidłowe, co do zasady, blankietowe opisywanie czynu, polegające na wyłącznym powtórzeniu przepisu typizującego przestępstwo (por. w tym przedmiocie A. Zachuta, Opis i kwalifikacja prawna czynu z uwzględnieniem sprawczych odmian przestępnego współdziałania – Prokuratura i Prawo Nr 1 z 2005 r., s. 52 i 55 oraz powołana tam literatura). W istocie bowiem, w tym ostatnim przypadku, o ile dane ustawowe znamię nie ma tak wąskiego zakresu, że nie ma potrzeby jego konkretyzacji, taki właśnie sposób zredagowania wyroku skazującego tylko pozornie stanowi przejaw wyraźnego wyartykułowania przesłanek określonego, prawnego zakwalifikowania przypisywanego sprawcy przestępczego zachowania – w rzeczywistości nie jest niczym innym, jak li tylko swoistym pleonazmem, nie wyjaśniając w czytelny sposób, jaki jest obraz czynu przypisanego poddany procesowi subsumpcji. Powyższe prowadzi do wniosku, że możliwe jest zastąpienie w wyroku sformułowań ustawy, określających znamiona danego przestępstwa, stosownym opisem zachowania sprawcy, który jednak musi być na tyle jednoznaczny, aby nie budziło żadnych wątpliwości, iż przypisane sprawcy zachowanie wypełnia dane znamię (znamiona), wobec semantycznej ekwiwalentności użytych w wyrokowym opisie czynu przypisanego słów i ustawowego określenia danego znamienia czynu zabronionego (por. w tym przedmiocie m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 września 2014 r., V KK 156/14, LEX nr 1532786, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 maja 2015 r., V KK 53/15, OSNKW 2015/10/84, oraz wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 18 września 2012 r., II AKa 183/12, LEX nr 1237254). Mając na uwadze poczynione powyżej uwagi, stwierdzić więc trzeba, że wyrokowy opis czynu przypisanego M. G. w żadnym razie nie pozwala na ostateczne, stanowcze stwierdzenie, iż „ustalony” w sprawie stan faktyczny (mowa tu, co podkreśla się po raz ostatni, o czynie przypisanym M. G. w miejsce czynu z punktu III aktu oskarżenia), który w kontekście znamion danego typu czynu zabronionego musi wszak oddawać ów opis czynu przypisanego (por. w tym przedmiocie m.in. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18 czerwca 2003 r., IV KKN 101/00, Prok. i Pr. – wkł. 2004/5/9), ponad wszelką wątpliwość mieści się w obszarze pojęć, który wyznaczają, w pierwszej kolejności, znamiona określone w hipotezie przepisu art. 299 § 1 k.k. , a więc że istnieją – a co przecież kwestionują obrońcy oskarżonego – podstawy do subsumowania owego „stanu faktycznego” pod rzeczone znamiona; inaczej mówiąc – w aktualnym stanie sprawy nie sposób dokonać w postępowaniu odwoławczym takiej kontroli zaskarżonego wyroku, która doprowadziłaby do jednoznacznego wniosku, że M. G. popełnił przypisane mu przestępstwo, ewentualnie, że nie ma podstaw do jego przypisania. W tym kontekście zauważyć należy, iż w realiach niniejszego postępowania Sąd Okręgowy w Lublinie w wydanym wyroku przypisał M. G. , iż „działając w zamiarze utrudnienia stwierdzenia przestępczego pochodzenia środków finansowych pochodzących z handlu mieszaninami o charakterze benzyn oraz oleju napędowego (…) przekazywał ( podkreślenie S.A.) uzyskane z przestępstwa pieniądze na działalność firmy (...) (…), co Sąd meriti zakwalifikował jako przejaw „wyczerpania dyspozycji” art. 299 § 1 k.k. (w tym miejscu, dla czytelności wywodu pominięto dalsze elementy kwalifikacji omawianego czynu, będące de facto pochodną przyjęcia, iż M. G. zrealizował znamiona określone w hipotezie wskazanej wyżej normy sankcjonowanej). Przytoczone wyżej formułowanie, którym posłużył się Sąd meriti, a które zapewne miało w intencji Sądu stanowić „opis” przestępczego działania M. G. w kontekście znamion przestępstwa tzw. prania pieniędzy, jest na tyle ogólnikowe, że nic nie wyjaśnia. W szczególności, jak trafnie podniósł w uzasadnieniu apelacji adw. P. S. , nie wskazuje, na czym podlegała „czynność sprawcza” przypisanego oskarżonemu działania, w świetle znamion przypisanego mu przestępstwa (por. s. 12-13 wskazanej apelacji). Dla porządku wypada przy tym zauważyć, że powyższe sformułowanie nie może być traktowane jako wyraz „ograniczenia” się Sądu pierwszej instancji do powołania w treści wyroku ustawowego określenia jednego ze znamion czynu penalizowanego normą art. 299 § 1 k.k. Rzecz przecież w tym, że realizacja jednego ze znamion tego czynu, polegającego na „przekazywaniu” m.in. środków płatniczych, pochodzących z korzyści związanych z popełnieniem czynu zabronionego, wiąże się wyłącznie z przekazywaniem takich środków „za granicę”, nie zaś na jakąkolwiek inną działalność (por. w tym przedmiocie m.in. A. Marek, Kodeks karny . Komentarz, wydanie V, Lex 2010 (teza 8 komentarza do art. 299 k.k. oraz J. Giezek (red.), D. Gruszecka, N. Kłączyńska, G. Łabuda, A. Muszyńska, T. Razowski, Kodeks karny. Część szczególna. Komentarz, Lex 2014 - teza 19 komentarza do art. 299 k.k.). W takim stanie rzeczy zauważyć należy, iż rzeczone sformułowanie nie stanowi ani „blankietowego opisania czynu” (polegającego na powtórzeniu któregokolwiek ze znamion przypisanego oskarżonemu przestępstwa), a z drugiej zaś strony nie jest też wystarczającym opisem ustalonych dowodowo okoliczności odnoszących się do czynu z art. 299 § 1 k.k. , pozwalającym na jednoznaczne ustalenie, iż przypisane oskarżonemu zachowanie konkretyzuje którekolwiek ze znamion tego czynu; nie jest więc na tyle jednoznacznym opisem zachowania sprawcy, aby stanowczo ustalić, że zachowanie to wypełnia określone znamię przestępstwa określonego w art. 299 k.k. Zważywszy zarazem na zawarte w wyrokowym opisie czynu stwierdzenie, że oskarżony G. przypisanego mu czynu dopuścił się „działając w zamiarze utrudnienia stwierdzenia przestępczego pochodzenia środków finansowych (…)” - co zresztą kwestionuje w swej apelacji adw. P. S. (por. s. 12) - można przypuszczać, że Sąd pierwszej instancji „ustalając”, iż oskarżony „przekazywał uzyskane z przestępstwa pieniądze na działalność firmy (...) , przyjął, że zachowanie to, będące wyrazem realizacji wskazanego wyżej przestępczego zamiaru, mieściło się w ramach ostatniego, otwartego katalogu „innych czynności”, stanowiących w świetle hipotezy art. 299 § 1 k.k. wyraz dokonania przestępstwa tzw. prania pieniędzy. W ukazanym kontekście trzeba podnieść, że w przypadku powołania się na ten „sposób” realizacji czynu zabronionego (a w określony przez Sąd pierwszej instancji jako „przekazywanie” rzeczonych środków płatniczych) niezbędne jest dowodowe ustalenie, że sprawca, realizując opisany w wyroku zamiar, podjął takie zachowania, które mogły udaremnić lub znacznie utrudnić stwierdzenie przestępnego pochodzenia środków płatniczych (w realiach niniejszej sprawy taki jest przedmiot wykonawczy omawianego przestępstwa) lub miejsca umieszczenia, ich wykrycie, zajęcie albo orzeczenie przepadku. Zwrócić przy tym należy uwagę, iż rzeczone „utrudnienie stwierdzenie przestępnego pochodzenia środków płatniczych”, dla realizacji znamion czynu z art. 299 § 1 k.k. musi mieć charakter „ znaczny ” (a więc „ponadprzeciętny” – por. w tym przedmiocie wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 18 marca 2014 r., II AKa 80/13, LEX nr 1451623), co jest znamieniem alternatywnym w stosunku do „udaremnienia stwierdzenia ich przestępczego pochodzenia” ( notabene unormowanie w tym zakresie nie było nowelizowane od początku jego obowiązywania). Zarazem wypada wskazać, że – ściśle rzecz biorąc – znamieniem czynu z art. 299 § 1 k.k. (a w konsekwencji i typu kwalifikowanego z § 5 art. 299 k.k. ) jest podjęcie przez sprawcę takich zachowań, które „ mogą udaremnić lub znacznie utrudnić stwierdzenie przestępczego pochodzenia (…)” m.in. środków płatniczych. O tyle na tę okoliczność warto zwrócić uwagę, że tak określona hipoteza wskazanego przepisu odwołuje się nie tyle do „efektu” podjętych przez sprawcę zachowań, co wyłącznie do potencjalnego „zagrożenia” (przemawia za tym zapis: „może”) w zakresie „znacznego utrudnienia lub udaremnienia stwierdzenia przestępczego pochodzenia” m.in. środków płatniczych. Innymi słowy, wydaje się więc (ujmując rzecz wyłącznie teoretycznie), że w konstrukcji omawianego przepisu możliwym jest, że sprawca podejmuje opisane w hipotezie przepisu art. 299 § 1 k.k. zachowania, które okazały się - z przestępczego punktu widzenia - „nieskuteczne” – albowiem „ostatecznie” nie udaremniły ani znacznie nie utrudniły stwierdzenia przestępczego pochodzenia m.in. środków płatniczych, ale tworzyły – w określonym stanie faktycznym – na danym etapie przestępczego działania - stan, który „mógł udaremnić lub znacznie utrudnić stwierdzenie przestępczego pochodzenia” m.in. środków płatniczych. Uwaga ta ma jednak wymiar stricte abstrakcyjny, mający charakter li tylko konstrukcji logicznej – wszak nie sposób bowiem abstrahować w tym przedmiocie, w procesie dokonywania ustaleń faktycznych, od „efektu”, „skutku”, zachowania sprawcy (objętego hipotezą art. 299 § 1 k.k. ). Wydaje się, że regułą jest, iż zachowania określone w art. 299 § 1 k.k. , skutkujące (finalnie) jedynie „utrudnieniem” stwierdzenia przestępczego pochodzenia m.in. środków płatniczych, nie tworzą – na wcześniejszym etapie - stanu zagrożenia „znacznego utrudnienia lub udaremnienia” stwierdzenia przestępczego pochodzenia m.in. środków płatniczych, chociaż w aspekcie logicznym wykluczyć tego nie można. Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy należy zauważyć, że w świetle ustawowych przesłanek odpowiedzialności za czyn z art. 299 § 1 k.k. (będący przesłanką przyjęcia, w realiach niniejszego postępowania, dalszej kwalifikacji prawnej, określonej w zaskarżonym wyroku), przy uwzględnieniu wyrokowego opisu omawianego czynu, nie sposób stanowczo stwierdzić, że M. G. czy to popełnił przedmiotowe przestępstwo, czy też nie. Dodać przy tym trzeba, że wywody pisemnego uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie są w tym przedmiocie w niczym pomocne, albowiem przez swą ogólnikowość nic nie wyjaśniają (co zasadnie podniósł adw. P. S. w swej apelacji – por. s. 12); nie pozwalają w szczególności na poczynienie stanowczych konkluzji w kontekście tych przesłanek odpowiedzialności za przedmiotowe przestępstwo, które zostały w dużym skrócie naszkicowane powyżej (por. s. 8 pisemnego uzasadnienia zaskarżonego wyroku). Nie tylko więc „ustalenia faktyczne” zawarte w treści wyrokowego opisu czynu przypisanego M. G. nie pozwalają na ostateczną, merytoryczną kontrolę zapadłego orzeczenia, ale też i ich ogólnikowe „rozwinięcie” w pisemnym uzasadnieniu wyroku Sądu pierwszej instancji nie pozwalają na rekonstrukcję rozumowania Sądu Okręgowego, który doprowadził do wydania wyroku skazującego, a tym bardziej do pełnej, szczegółowej rekonstrukcji zdarzeń będących przedmiotem osądu. Co więcej, dalsze wywody rzeczonego uzasadnienia (por. s. 44-45) również – mówiąc wprost – nie odnoszą się do wszystkich ustawowych przesłanek odpowiedzialności za czyn objęty hipotezą art. 299 § 1 k.k. , w szczególności nie omawiają wszystkich niezbędnych przesłanek przypisania oskarżonemu przedmiotowego czynu, w tym w kontekście jego znamion przedmiotowych. Także ta część pisemnego uzasadnienia, która miała „wyjaśnić” podstawy prawne wydanego wyroku ( art. 424 §1 pkt 2 k.p.k. ) nie spełnia ustawowych wymogów, albowiem sprowadza się do powtórzenia treści rozstrzygnięcia i postawienia tezy o cechach wręcz aksjomatu (por. s. 50 pisemnego uzasadnienia zaskarżonego wyroku); z tego więc powodu również nie sposób było przeprowadzić ostatecznej, merytorycznej kontroli zapadłego przed Sądem Okręgowym wyroku. Skoro Sąd pierwszej instancji nie zaprezentował jednoznacznych w swej wymowie ustaleń faktycznych, mogących stanowić o zasadnej ich subsumpcji pod wskazane w wyroku przepisy prawa materialnego, w istocie nie rozważył przesłanek odpowiedzialności M. G. za przypisany mu czyn, to w reżimie modelu postępowania odwoławczego, który ma w niniejszej sprawie zastosowanie, nie może w tym zakresie Sądu pierwszej instancji „wyręczyć” Sąd odwoławczy (postępowanie to sprowadziłoby się do orzekania stricte pierwszoinstancyjnego, po uprzednim przeprowadzeniu dowodów co do istoty sprawy). W takim zaś stanie rzeczy konieczne stało się wydanie orzeczenia o charakterze kasatoryjnym, tym bardziej, że zgromadzone dowody czynią stosunkowo wysoce prawdopodobną tezę aktu oskarżenia o popełnieniu przez oskarżonego G. zarzucanego mu w punkcie III aktu oskarżenia przestępstwa, co oczywiście nie przesądza ostatecznego rozstrzygnięcia w sprawie, albowiem teza ta wymaga skrupulatnej weryfikacji w kontekście zasad odpowiedzialności karnej M. G. za – w pierwszej kolejności – czyn kwalifikowany z art. 299 § 1 k.k. (co otworzy pole do rozważań w przedmiocie dalszej, ewentualnej kwalifikacji, o ile zostaną dokonane trafne ustalenia co do tego, że oskarżony swym zachowaniem rzeczywiście zrealizował znamiona czynu zabronionego). W ponownym postępowaniu Sąd Okręgowy w Lublinie dokona właściwych, odpowiadających rzeczywistemu przebiegowi zdarzeń ustaleń faktycznych, odtworzy szczegółowo mechanizm podejmowanych przez oskarżonego (i inne osoby) działań (celowym jest, co oczywiste, przeprowadzenie co najmniej dowodu z osób uczestniczących w procederze opisanym w zarzucie aktu oskarżenia oraz S. S. ). O ile wyniki postępowania dowodowego będą przemawiały, w ramach postawionego zarzutu, za tezą, iż zachowanie oskarżonego stanowiło naruszenie porządku prawnego, Sąd dokona właściwej subsumpcji jego czynu pod stosowne przepisy prawa karnego materialnego. Dodać do tego trzeba, że poczynionych wyżej rozważań nie można traktować jako swoistego „ukierunkowania” na rozstrzygnięcie sprawy – dotyczy to nie tylko kwestii ewentualnej kwalifikacji prawnej czynu oskarżonego M. G. ale też samego zagadnienia jego sprawstwa i winy; kwestie te nadal pozostają otwarte. Znaczenie orzeczenia Sądu odwoławczego, wydanego w niniejszej sprawie, sprowadza się do konkluzji, iż sposób dotychczasowego rozstrzygnięcia sprawy przez Sąd pierwszej instancji (w zakresie czynu przypisanego M. G. w miejsce czynu zarzuconego w punkcie III aktu oskarżenia) o tyle okazał się wadliwy, że nie sposób było odeprzeć podniesionego w apelacjach jego obrońców, w pierwszej kolejności, zarzutu obrazy art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k. (przede wszystkim poprzez brak dokładnego określenia przypisanego czynu w kontekście znamion zawartych w hipotezie art. 299 § 1 k.k. , na co zasadnie zwrócił uwagę adw. P. S. – por. s. 12 jego apelacji; por. również zarzut pkt I.4 apelacji adw. P. W. i jej s. 16), jak również zarzutu obrazy art. 424 § 1 i 2 pkt 1 k.p.k. ( pkt V i VII apelacji adw. P. S. i pkt I.5 apelacji adw. P. W. ), a w drugiej kolejności, w konsekwencji, zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę powyżej omówionego rozstrzygnięcia, a który to błąd miał wpływ na jego treść, ściśle powiązanego z powyższymi zarzutami natury procesowej (por. pkt VIII apelacji adw. P. S. , jak również pkt II apelacji adw. P. W. ). Na koniec niniejszego fragmentu rozważań dodać trzeba, że wobec powyższego rozstrzygnięcia odnoszenie się do zarzutów podniesionych przez obrońców oskarżonego a dotyczących zaprezentowanej przez Sąd Okręgowy oceny zeznań W. W. i A. B. (pkt I.1.c apelacji adw. P. W. i pkt II.7 apelacji adw. P. S. ) byłoby przedwczesne. W odniesieniu do pozostałych zarzutów podniesionych w apelacjach obrońców M. G. należy wskazać, co następuje. Bezprzedmiotowe jest bliższe omawianie zarzutu z pkt I adw. P. S. . Rzecz bowiem w tym, że wobec rozstrzygnięcia zawartego w pkt I.5 wyroku Sądu odwoławczego (przesłanki tego orzeczenia zostaną przedstawione poniżej) zarzut ten nie miał wpływu na treść wyroku Sądu Apelacyjnego (bowiem konieczność właściwego zastosowania prawa materialnego przy zmianie zaskarżonego wyroku jest kwestią wręcz oczywistą), niezależnie od tego, że rację miał skarżący wskazując na konieczność orzeczenia kary grzywny (przy założeniu zasadności jej wymierzenia) z uwzględnieniem unormowania zawartego w art. 4 k.k. (w istocie: w art. 4 § 1 k.k. ). W odniesieniu do pozostałych zarzutów podniesionych w apelacjach obrońców M. G. należy wskazać, co następuje. Bezprzedmiotowe jest bliższe omawianie zarzutu z pkt I adw. P. S. . Rzecz bowiem w tym, że wobec rozstrzygnięcia zawartego w pkt I.5 wyroku Sądu odwoławczego (przesłanki tego orzeczenia zostaną przedstawione poniżej) zarzut ten nie miał wpływu na treść wyroku Sądu Apelacyjnego (bowiem konieczność właściwego zastosowania prawa materialnego przy zmianie zaskarżonego wyroku jest kwestią wręcz oczywistą), niezależnie od tego, że rację miał skarżący wskazując na konieczność orzeczenia kary grzywny (przy założeniu zasadności jej wymierzenia) z uwzględnieniem unormowania zawartego w art. 4 k.k. (w istocie: w art. 4 § 1 k.k. ). Nie podzielił Sąd Apelacyjny stanowiska skarżących, jakoby Sąd Okręgowy w Lublinie dopuścił się obrazy prawa procesowego przy ocenie dowodu w postaci opinii biegłych z Instytutu Nafty i Gazu w K. (por. pkt II.1 apelacji adw. P. S. i pkt I.1.a apelacji adw. P. W. ), dowód ten rzekomo oceniając w sposób sprzeczny z dyrektywami określonymi w art. 7 k.p.k. , bez uwzględnienia pozostałego materiału dowodowego (a więc także w sposób naruszający reguły określone w art. 410 k.p.k. ). Nie ujawniono przekonujących, rzeczywiście występujących podstaw do twierdzenia, iż orzeczenie Sądu meriti (mowa tu o czynie przypisanym M. G. w miejsce czynu z pkt II aktu oskarżenia) zapadło w obrazą określonej w art. 4 k.p.k. zasady obiektywizmu, opierając się zarazem na błędnych ustaleniach faktycznych, wbrew postulatowi wynikającemu z art. 2 § 2 k.p.k. Żadnego oparcia w realiach sprawy nie ma przy tym zarzut podniesiony przez adw. P. S. w pkt V apelacji, dotyczący obrazy art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. , w którym skarżący bezpodstawnie utrzymuje, że Sąd pierwszej instancji jedynie „lakonicznie” odniósł się do rzeczonej opinii ( notabene zarzut ten nie został przez autora apelacji szerzej omówiony w uzasadnieniu wniesionego środka odwoławczego). Bez wpływu na rozstrzygnięcie pozostają przy tym zarzuty podniesione w pkt VI (pierwszy akapit) i w pkt V (drugi akapit) apelacji adw. P. S. , jak również zarzuty podniesione w pkt I.1.d oraz I.1.e apelacji adw. P. W. . Przede wszystkim jednak powyższe zarzuty obu apelacji nie mogły być uznane za skuteczne z powodu o wręcz zasadniczym znaczeniu. Rzecz bowiem w tym, że skarżący zdają się nie dostrzegać istoty przypisanego oskarżonemu czynu; pomijają w swych wywodach to, na czym rzeczywiście polegało „oszukańcze” działanie oskarżonego (i współdziałających z nim osób), przypisane mu zaskarżonym orzeczeniem, i w czym, w istocie, wyraziła się realizacja znamion czynu określonego w art. 286 § 1 k.k. Przypomnieć więc należy, w dużym skrócie (bowiem obraz przypisanego oskarżonemu przestępstwa znajduje odzwierciedlenie nie tylko w znanym wszak skarżącym, zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, ale przede wszystkim w opisie czynu przypisanego oskarżonemu oraz w sporządzonym przez Sąd pierwszej instancji pisemnym uzasadnieniu wydanego wyroku), że ów przestępczy „mechanizm”, który doprowadził do pokrzywdzenia Spółki (...) (poprzez doprowadzenie jej do niekorzystnego rozporządzenia mieniem za pomocą wprowadzenia w błąd członków jej zarządu), sprowadzał się do wytworzenia na bazie nabytych uprzednio komponentów do produkcji paliw mieszaniny o charakterze benzyny silnikowej oraz oleju napędowego i następnie jej sprzedaży Spółce (...) , przy czym, zarazem, uprzednio utworzone w tym celu firmy kreowały fikcyjną dokumentację księgową, co służyło wyłącznie do stworzenia pozorów, że dostarczany do pokrzywdzonej Spółki (...) stanowi pełnowartościowe paliwa, rzekomo nabywane uprzednio od innych podmiotów, podczas gdy w rzeczywistości stanowił on wynik zblendowania w prymitywnych warunkach, pod „nadzorem” H. C. , komponentów paliwowych. W celu wprowadzenia zarządu Spółki M. w błąd, dla ukrycia, że dostarczany jest inny produkt, aniżeli w rzeczywistości, stworzona sieć spółek z jednej strony dokonywała wyłącznie fikcyjnego „obrotu” komponentami (w tej grupie były spółki (...) , K. , M. , K. i E. ), które w rzeczywistości posłużyły do wytworzenia „produktu” dostarczanego do Spółki (...) , zaś kolejne (w tej grupie były P. , (...) i M. ) tworzyły fikcję uprzedniego nabycia pełnowartościowych produktów paliwowych, rzekomo następnie zbywanych do Spółki (...) (czego dokonywała spółka (...) , a uprzednio U. i (...) por. k. 6051). Tym samym oczywistym jest, że członkowie zarządu Spółki (...) zostali, jak trafnie przyjął Sąd meriti , wprowadzeni w błąd co do przedmiotu zawartych umów, czego efektem było doprowadzenie tej Spółki do niekorzystnego rozporządzenia swym mieniem. Inaczej mówiąc, w realiach niniejszego postępowania nie może budzić żadnych wątpliwości to, że członkowie zarządu Spółki (...) pozostawali w błędzie co do „charakteru” dostarczanego „paliwa” i jego oczekiwanej jakości. Dodać przy tym trzeba, że zeznania prezesa zarządu i współwłaściciela Spółki (...) – M. D. (k. 10 259) wprost wskazują, że dla dobra firmy nigdy by nie nabył – gdyby wiedział, że taki „produkt” jest dostarczany – zblendowanego paliwa (por. k. 10 261 oraz s. 25 i 49 pisemnego uzasadnienia zaskarżonego wyroku). Dla porządku i wiedzy skarżących (jeśli fakt ten nie został przez nich dostrzeżony), wypada zauważyć, że tożsamy wniosek wynika także z zeznań E. J. (por. k. 10 218-10 218v), M. C. (k. 10 255) i A. S. (k. 10 256v-20 257). W takim zaś stanie rzeczy jak najbardziej zasadnym jest więc wniosek Sądu meriti , iż skoro do Spółki (...) była dostarczana mieszanina (blenda) komponentów paliwowych, to tym samym oszukańcze zabiegi oskarżonego M. G. i współdziałających z nim osób okazały się na tyle skuteczne, do doprowadziły pokrzywdzoną Spółkę do niekorzystnego rozporządzenia swym mieniem (por. s. 49 pisemnego uzasadnienia zaskarżonego wyroku), poprzez zapłatę za dostarczone produkty jak za pełnowartościowe paliwa. Do wywodów tych dodać tylko można to, że przedmiotowe, wskazane znamię czynu określonego w art. 286 § 1 k.k. , jest zrealizowane już wtedy, gdy owe „rozporządzenie mieniem” jest niekorzystne z punktu widzenia interesów pokrzywdzonego, nawet jeśli by nie powstała rzeczywista szkoda w jego mieniu (por. w tym przedmiocie m.in. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 30 sierpnia 2000 r., V KKN 267/00, OSNKW 2000, nr 9-10, poz. 85). W takich realiach odwoływanie się przez skarżących wyłącznie do kwestii (rzekomej) „jakości” dostarczanego produktu (o czym będzie jeszcze mowa poniżej), podkreślanie, że ów „produkt” był „pełnowartościowy” (czego jakoby ma dowodzić „poddana prawidłowej ocenie” opinia biegłych z Instytutu Nafty i Gazu) w istocie jest pozbawione realnego znaczenia dla przedmiotu niniejszego procesu, co wprost wynika z analizy dokonanych przez Sąd pierwszej instancji ustaleń i wyprowadzonych przez ten Sąd prawidłowych wniosków. Dodać przy tym tylko można, że gdyby oskarżony (i współdziałające z nim, w przypisanym przestępczym procederze, osoby) szczerze dążyli do dostarczania do Spółki (...) „pełnowartościowego” (oczekiwanego przez tę Spółkę) paliwa, nie byłoby logicznego powodu, aby kreować fikcyjną dokumentację finansowo – księgową, mającą tworzyć pozory, że do Spółki (...) dostarczane jest uprzednio nabyte u innych podmiotów właśnie pełnowartościowe (czego z kolei dotyczyły fikcyjne świadectwa jakości dostarczane przez H. C. ) paliwo, przy jednoczesnym zatajeniu, że w rzeczywistości powstało ono w procesie blendowania komponentów paliwowych – prowadzonego przy tym bez ścisłego przestrzegania niezbędnych reguł i proporcji blendowanych komponentów oraz bez kontrolowania na bieżąco jakości powstającej mieszaniny; bezprzedmiotowe też byłoby tworzenie następnie pozorów, że komponenty w istocie wykorzystane do blendowania pozostawały w dalszym obrocie handlowym. Mówiąc inaczej – gdyby rzeczone „przedsięwzięcie” nie miało na celu nielegalnego „wyprodukowania” paliwa ze zblendowanych komponentów a następnie wprowadzenia w błąd członków zarządu pokrzywdzonej Spółki co do charakteru i jakości dostarczanego produktu, nie byłoby potrzeby „ukrywania” rzeczywistego „procederu”, w jakim uzyskano ów produkt, który był dostarczany do Spółki (...) , przy jednoczesnym stworzeniu fikcji dalszego „obrotu” wykorzystanych do jego wytworzenia komponentów paliwowych. Mechanizm przestępstwa popełnionego przez oskarżonego G. sprowadzał się więc do ukrycia przed członkami zarządu Spółki (...) źródła „pochodzenia” produktu dostarczonego do Spółki (...) , sposobu jego wytworzenia (faktu, że jest efektem zblendowania, w prymitywnych warunkach, komponentów paliwowych), przy jednoczesnym tworzeniu pozorów, że jest to pełnowartościowe paliwo uprzednio nabyte u innych podmiotów, co prowadziło do przekonania reprezentujących interesy pokrzywdzonej Spółki, że ten właśnie produkt (a nie mieszanina komponentów paliwowych) jest dostarczany w realizacji umów handlowych. Mając na uwadze treść omawianych zarzutów stwierdzić trzeba, że wywody apelacji obrońców M. G. sprowadzają się do lansowania tezy, że niezależnie od tego, że oskarżony (współdziałający z innymi osobami) stworzył pozory mające na celu wprowadzenie w błąd członków zarządu Spółki (...) co do charakteru (wynikającego ze sposobu wytworzenia) dostarczanych produktów, będących przedmiotem umów handlowych (i niezależnie od tego, że reprezentujący pokrzywdzoną Spółkę w żadnym razie, dla zachowania reputacji firmy, nie byli zainteresowani nabywaniem mieszanin komponentów paliwowych o charakterze benzyn i oleju napędowego) – a które to okoliczności skarżący, mówiąc wprost, ignorują - pokrzywdzona Spółka mimo wszystko nie została doprowadzona do niekorzystnego rozporządzenia mieniem, bowiem i tak otrzymała „pełnowartościowe paliwa” ( notabene – co trzeba ponownie podkreślić – wytworzone w sposób, który nie znajdował akceptacji osób reprezentujących interesy majątkowe Spółki (...) , tj. w drodze zblendowania komponentów paliwowych). Takiego sposobu rozumowania nie sposób zaakceptować (a najdobitniej wyrażono je w uzasadnieniu apelacji adw. P. W. – s. 7). Nie tylko bowiem abstrahuje ono od prawidłowego rozumienia istoty rzeczonego znamienia czynu określonego w art. 286 § 1 k.k. , o czym była mowa powyżej, ale też nie ma umocowania w treści dowodu (opinii biegłych Instytutu Nafty i Gazu), na którym się opiera. W odniesieniu do pierwszej ze wskazanych okoliczności, zważywszy, że była już wyżej podniesiona, dość będzie tylko dodać, że dla przyjęcia, iż pokrzywdzony został wprowadzony w błąd, co skutkowało niekorzystnym rozporządzeniem mienia, wystarczające jest ustalenie, że nie zawarłby on danej umowy (w realizacji której dokonał rzeczonego rozporządzenia mieniem), gdyby wiedział o okolicznościach, które były przedmiotem wprowadzenia go w błąd przez sprawcę; wystarczające jest więc wywołanie u niego błędnego wyobrażenia o okolicznościach decydujących o rozporządzeniu lub sposobie rozporządzenia (por. w tym przedmiocie wyrok Sądu Najwyższego z dnia 2 października 2015 r., III KK 148/15, LEX nr 1816561). Już ta konstatacja prowadzi do wniosku o trafności zaskarżonego rozstrzygnięcia Sądu Okręgowego w Lublinie. Wszak z dokonanych przez ten Sąd ustaleń (które nie są kwestionowane przez obrońców), mających oparcie we wskazanych wyżej zeznaniach M. D. , E. J. , M. C. i A. S. , jednoznacznie wynika, że gdyby członkowie zarządu Spółki (...) wiedzieli, że Spółka ta nabywa mieszaniny zblendowanych komponentów paliwowych, „produkowane” w prymitywnych warunkach pod „nadzorem” osoby, która (o czym niżej) nie była w stanie kontrolować jej jakości i parametrów, bez ścisłego stosowania procedur mogących gwarantować ich uzyskanie (por. też s. 43 pisemnego uzasadnienia zaskarżonego wyroku), nie zaś – jak to upozorował oskarżony działający wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami – pełnowartościowe paliwa wytworzone we właściwych warunkach, to rzeczonych zobowiązań ze swej strony by nie realizowała; skoro zaś tak uczyniła, nabywając inny produkt, niż zamierzała, to tym samym została doprowadzona do niekorzystnego rozporządzenia mieniem, za pomocą oszukańczych działań podjętych przez M. G. (i współdziałające z nim osoby), co znalazło prawidłowe odzwierciedlenie w treści opisu czynu przypisanego oskarżonemu oraz w przedstawionych w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku ustaleniach faktycznych będących jego podstawą. Tym niemniej, niezależnie od powyższej konstatacji, dla wiedzy skarżących, w odniesieniu do drugiej ze wskazanych wyżej okoliczności, należy wskazać, że dotyczące jej wywody, zaprezentowane w apelacjach, są również rażąco chybione. W błędzie pozostają bowiem obrońcy oskarżonego utrzymując, że przedmiotowa opinia biegłych z Instytutu Nafty i Gazu nie może stanowić podstawy do wysnucia kategorycznych wniosków, iż w ustalonych w sprawie realiach nie sposób było uzyskać pełnowartościowego paliwa (niezależnie już od tego, że nawet gdyby takowe przypadkowo uzyskano, to intencją reprezentujących Spółkę (...) nie było nabywanie produktu „obarczonego ryzykiem”, co do jego jakości i parametrów, pomijając już kwestię zatajenia, że ów produkt to efekt nieakceptowanego przez pokrzywdzoną Spółkę procesu blendowania komponentów paliwowych mającego prowadzić do wytworzenia produktu zaoferowanego do nabycia przez Spółkę (...) ); okoliczności te zostały przekonująco wyjaśnione (a w żadnym razie nie są one „lakoniczne” – por. pkt V apelacji adw. P. S. ) na s. 43 pisemnego uzasadnienia zaskarżonego wyroku, a które skarżący skrupulatnie ignorują, nawet nie próbując przedstawić argumentów mogących podważyć tok rozumowania Sądu meriti . Ono zaś uwzględnia szczególnie istotny fakt, którego autorzy apelacji starają się nie dostrzegać, że dla uzyskania pełnowartościowego produktu wytwarzanego w procesie blendowania komponentów paliwowych niezbędne byłoby ścisłe przestrzeganie procedur jego produkcji, w tym przestrzegania, w toku ich mieszania, ściśle określonych proporcji , co powinno być nadto na bieżąco kontrolowane w kontekście zgodności z normami jakościowymi (por. też s. 78-80 rzeczonej opinii). Rzecz więc nie w tym, czy „udałoby się” wytworzenie pełnowartościowego paliwa w mającym miejsce w niniejszych realiach procesie blendowania komponentów (pozostawiając w tym miejscu na marginesie omówione wyżej zagadnienie wiedzy pokrzywdzonej Spółki co do tego, jakiego rodzaju produkt jest jej dostarczany w realizacji umów handlowych), lecz w tym, czy proces ten, w warunkach jakie miały miejsce w osądzonych przez Sąd Okręgowy realiach, gwarantował, że Spółka (...) otrzyma pełnowartościowe paliwo. Dla przypomnienia zaś jak wyglądał proces „produkcji” paliwa, którego jakość w przekonaniu skarżących nie mogła budzić zastrzeżeń, dość będzie przywołać trafnie wskazane przez Sąd pierwszej instancji (por. s. 30 pisemnego uzasadnienia zaskarżonego wyroku) zeznania H. C. , nie pozostawiające wątpliwości, że on sam „nie przeprowadzał kontroli jakości ( zblendowanego pod jego „nadzorem” paliwa – uwaga S.A.) , bo się na tym w ogóle nie znał (k. 10 359; podkreślenie S.A.), skupiając się wyłącznie na ilości tego produktu (k. 10 359). Okoliczności te tym bardziej uzasadniają przedstawioną powyżej tezę, że gdyby rzeczony proces blendowania „paliwa” był znany zarządowi spółki M. , to niewątpliwie (jak zresztą wskazali powyżej wymienieni świadkowie) Spółka ta nie nabywałaby takiego „produktu”. Ponownie przy tym trzeba podkreślić, że bez znaczenia jest to, że przy „niektórych zestawieniach komponentów przypadkowo ( podkreślenie S.A.) uzyskano właściwą jakość (…)” – por. opinię biegłych M. P. i J. L. (k. 10 455v-10 456) – wynika to stąd, że, jak już podniesiono, istota popełnionego przez oskarżonego przestępstwa wyraża się - mówiąc wprost i w skrócie - w tym, że w wyniku podjętych przez oskarżonego (działającego wspólnie i w porozumieniu z innymi) oszukańczych zabiegów, firma (...) nabywała produkt, którego w żadnym razie nie chciała nabywać i który nie był przedmiotem umówionych transakcji handlowych. W efekcie więc realizowała swe zobowiązania w odniesieniu do transakcji, które były z punktu widzenia przedmiotu jej działalności w oczywisty sposób niekorzystne. W takich realiach bez znaczenia dla rozstrzygnięcia są te wywody skarżących, które dotyczą tego, że biegli „nie wykluczyli” możliwości, iż wytworzone paliwo „mogło spełniać wymagania” (por. s. 7 apelacji adw. P. S. oraz s. 4 i 5 apelacji adw. P. W. ) – jest to kwestia irrelewantna z punktu widzenia wspomnianej wyżej istoty przypisanego oskarżonemu przestępstwa, w świetle dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych. Z tego powodu oczywiście wręcz niezasadnymi są zarzuty podniesione w pkt I.1.d oraz I.1.e apelacji adw. P. W. (por. też s. 5 i 6 jego apelacji). Podobnie, trudno uznać za trafne te twierdzenia, które zasadzają się na podkreślaniu „teoretycznego” charakteru przedmiotowej opinii, skoro nie przebadano próbek z każdej partii dostarczonego do M. paliwa (por. s. 5 apelacji adw. P. S. oraz s. 4 apelacji adw. P. W. ). Pomijają one bowiem szeroko omówione w opinii okoliczności – a zasygnalizowane powyżej – związane z procesem blendowania paliw, mogące prowadzić do uzyskania pełnowartościowego produktu (a na które trafnie zwrócił uwagę Sąd pierwszej instancji – por. s. 43 i 49 pisemnego uzasadnienia zaskarżonego wyroku). W takich realiach (ponownie abstrahując w tym miejscu od omówionych wyżej okoliczności, które jednoznacznie dowodzą realizacji przez oskarżonego znamion czynu określonych w art. 286 § 1 k.k. ) dość będzie powiedzieć, że dla prawidłowego wnioskowania co do charakteru i jakości przedmiotowego paliwa nie było konieczne poddawanie go, każdorazowo, badaniu. Z tego powodu nie było podstaw do zastosowania normy określonej w art. 5 § 2 k.p.k. , gdyż – po prostu - w sprawie nie było pola do stwierdzenia, że jej hipoteza została zrealizowana. Skoro zaś decydująca dla możności uzyskania niezbędnych parametrów wytwarzanego paliwa jest konieczność przestrzegania procedur jego produkcji, w procesie mieszania komponentów, w tym przestrzegania ściśle określonych proporcji, co powinno być nadto na bieżąco kontrolowane w kontekście zgodności z normami jakościowymi (por. s. 78-80 rzeczonej opinii) - a ponad wszelką wątpliwość taki stan rzeczy w realiach osądzonego przypadku nie wystąpił - to tym samym bez znaczenia jest próba podważania dalszych założeń przedmiotowej opinii, w tym próba wykazania ( notabene sprzeczna z ustaleniami Sądu meriti i ograniczająca się do zaprezentowania odmiennej tezy), iż blendowaniu nie podlegała całość komponentów (por. pkt II.6, pkt V i pkt VI zarzutów apelacji adw. P. S. oraz jej s. 5 – 6, jak również s. 4-5 i s. 6 apelacji adw. P. W. ). W efekcie nie ma racjonalnych podstaw twierdzenie, jakoby jakość dostarczonego do Spółki (...) paliwa została ustalona przez biegłych jedynie „szacunkowo” (por. s. 8 apelacji adw. P. S. oraz s. 5 apelacji adw. P. W. ). W odniesieniu zaś do zagadnienia, że – jak twierdzą skarżący – dostarczane paliwo było „kompleksowo badane” (por. pkt II.1 apelacji adw. P. S. oraz jej s. 9, a także pkt I.1.a apelacji adw. P. W. i jej s. 3) wystarczające będzie odesłanie autorów apelacji do treści zeznań D. B. i J. G. , z których wynika, że dokonywali oni jedynie badania „minimalnej jakości paliwa, tj. jego gęstości i temperatury”, nie mając wiedzy ani możliwości odróżnienia paliwa pochodzącego z blendowania od takiego, którego w tym procederze nie wyprodukowano (por. k. 10 334v, k. 10 337v). Z kolei, odnosząc się do argumentu co do „laboratoryjnego badania” przedmiotowego „paliwa”, notabene , jak wynika z zeznań J. G. , przeprowadzanego „wyrywkowo” (por. k. 10 336), dość będzie wskazać, że – niezależnie od wiarygodności opinii biegłych Instytutu Nafty i Gazu – okoliczności tych dotyczą obdarzone przez Sąd pierwszej instancji (czego skarżący nie skutecznie nie podważyli) depozycje S. S. (k. 4458v, k. 4465; por. też s. 36 pisemnego uzasadnienia zaskarżonego wyroku), pośrednio też wskazujące na rolę – w tym przedmiocie - W. D. , który o tyle, jak to ujęła S. S. , „wiedział co robi”, że P. R. „nie musiał się niczego obawiać” (por. k. 4458v). Podobnie, nie podważa skutecznie toku rozumowania Sądu pierwszej instancji twierdzenie apelacji adw. P. S. , iż „nie odnotowano żadnych skarg ze strony nabywców” paliw sprzedawanych następnie przez Spółkę (...) (por. s. 9). Jak wyżej bowiem wskazano, nawet ustalenie, że rzeczony produkt dostarczony do spółki (...) , przypadkowo, w pewnej części, mógł spełnić elementarne wymogi jakościowe, czy też ustalenie, że konsumenci paliwa sprzedawanego następnie przez tę spółkę nie kierowali do niej skarg (co przecież mogło mieć szereg przyczyn – od chociażby odstąpienia przez klientów od jej składania, braku wiedzy do której firmy należy je kierować, po sytuacje, w których, po prostu, klienci nie wiedzieli, czy przedmiotowe paliwo spełnia wymogi Polskiej Normy, nie mając też ku temu stosownych narzędzi, by takie ewentualne podejrzenia zweryfikować, bądź też nie łączyli występowania zaburzeń procesu spalania paliwa w silniku z wadami jakościowymi produktu sprzedawanego dalszym odbiorcom przez wspomnianą Spółkę – a użytkownicy pojazdów silnikowych wcale nie musieli być przy tym kontrahentami spółki (...) ), nie wpływa na ocenę realizacji przez oskarżonego znamion czynu z art. 286 § 1 k.k. – albowiem to nie w zagadnieniu składania reklamacji przez dalszych użytkowników przedmiotowego paliwa wyraża się możność stwierdzenia czy pokrzywdzona Spółka została wprowadzona w błąd co do przedmiotu zawartych umów na dostarczanie pełnowartościowych paliw płynnych, lecz w tych okolicznościach, które dowodzą realizacji poszczególnych znamion przypisanego oskarżonemu czynu. Nie podważa też trafności zaskarżonego rozstrzygnięcia zarzut podniesiony w pkt V, akapit drugi, apelacji adw. P. S. i powiązany z nim zarzut podniesiony w pkt I.1.e apelacji adw. P. W. . Odnotowując tylko na marginesie, że adw. P. S. nie wyjaśnił chociażby w ogólnej formie, w czym miałby wyrażać się chociażby potencjalny wpływ rzeczonego uchybienia na treść wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie (zaś adw. P. W. ograniczył się do afirmacji tego, że z rzeczonej ekspertyzy wynika możliwość wytworzenia „pełnowartościowego paliwa” – por. s. 6, s. 10), należy zwrócić uwagę, że wskazana ekspertyza – a co skarżący skrupulatnie pomijają - także dowodzi konieczności posiadania przez dokonującego blendowania komponentów dużej wiedzy technologicznej (a takowej, jak wyżej ukazano, nie miał H. C. ), pozwalającej na „określenie proporcji komponentów”, jak również wskazuje na konieczność posługiwania się sprzętem, który „zapewni realizację tych proporcji w fizycznym procesie komponowania” (por. k. 4211), co przecież w realiach niniejszej sprawy nie miało miejsca – a tylko w takich warunkach, teoretycznie rzecz biorąc, byłaby możliwość uzyskania „paliwa zbliżonego parametrami do benzyn silnikowych lub oleju napędowego” (por. k. 4211); dowód ten więc w żaden sposób nie podważa trafności ustaleń i wniosków Sądu Okręgowego w Lublinie, zwłaszcza w kontekście poczynionych wyżej uwag. W świetle poczynionych wyżej konkluzji, bez znaczenia dla rozstrzygnięcia pozostaje twierdzenie, iż Sąd pierwszej instancji dopuścił się uchybienia polegającego na bezpodstawnym oddaleniu wniosku obrony o bezpośrednie przesłuchanie na rozprawie Z. T. (pkt I.2 apelacji adw. P. W. – por. też jej s. 6), a który to wywód skarżącego pozostaje w związku z zarzutami podniesionymi w pkt II.5 i pkt IV apelacji wniesionej przez adw. P. S. (por. też jej s. 6-7). Pomijając już to, że decyzja Sądu Okręgowego, mocą której rzeczonego wniosku nie uwzględniono jest prawidłowa (skarżący nie wykazali w skuteczny sposób, że niezbędne było dalsze przesłuchiwanie świadka na rozprawie), zauważyć trzeba, iż okoliczności, na które miałby zeznawać (i notabene zeznawał w postępowaniu przygotowawczym – por. też rozważania Sądu Okręgowego zawarte na s. 32-33 pisemnego uzasadnienia zaskarżonego wyroku) Z. T. (rzecz dotyczy zagadnienia, czy część komponentów podlegała dalszej sprzedaży, a nie blendowaniu), pozostają w istocie bez znaczenia dla oceny istoty przypisanego oskarżonemu przestępstwa; stąd w tym zakresie, o jakim mowa w rzeczonych zarzutach, nie sposób dopatrzeć się uchybienia mogącego mieć wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia. Z tych samych powodów nie mógł zasługiwać na uwzględnienie zarzut podniesiony w pkt II.5 apelacji wniesionej przez adw. P. S. . Nie przekonuje o wadliwości zaskarżonego wyroku także zarzut podniesiony przez adw. P. W. w pkt I.1.c jego apelacji. Pomijając już, że ma on charakter zarzutu bardzo ogólnego, prezentującego li tylko odmienny punkt widzenia skarżącego na wymowę wskazanych dowodów (nie został też bliżej uzasadniony), a sprowadza się do kontestowania sposobu ich oceny (a ściśle rzecz biorąc wnioskowania Sądu pierwszej instancji z treści tych dowodów – mowa tu o tych dowodach, które skarżący „łączy” z przypisaniem oskarżonemu przestępstwa w miejsce czynu zarzuconego mu w punkcie II aktu oskarżenia - por. s. 6, s. 8-9), dość będzie powiedzieć, że pozostaje on w związku z całokształtem pozostałych zarzutów, które zostały omówione, przy czym w konstrukcji apelacji zarzut ten nie przystaje do rzeczywistych przesłanek przypisania M. G. przestępstwa (o których była mowa wyżej), a nadto – wbrew faktom – utrzymuje, że Sąd meriti uchylił się od przedstawienia przesłanek ich oceny (w żadnym razie nie znajduje potwierdzenia, w odniesieniu do dwóch prawomocnie przypisanych oskarżonemu czynów, zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji reguł określonych w art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. – por. pkt I.5 apelacji); podkreślić trzeba, że wybiórczo traktowane przez skarżącego depozycje poszczególnych osób – mające przemawiać na korzyść oskarżonego, podkreślone w uzasadnieniu apelacji, odwołują się do okoliczności irrelewantnych z punktu widzenia tych okoliczności, które stanowiły o zasadności uznania M. G. za winnego omawianego przestępstwa. W ukazanym stanie rzeczy nie mógł, w konsekwencji, zasługiwać na uznanie zarzut podniesiony w pkt VIII apelacji adw. P. S. , jakby zaskarżone orzeczenie dotknięte było błędem w ustaleniach faktycznych przyjętych za jego podstawę, w sposób mający wpływ na jego treść, a dotyczącym rzekomo wadliwego ustalenia, iż oskarżony G. wprowadził w błąd członków zarządu Spółki (...) ; okoliczności te zostały szeroko już omówione, w związku z czym nie ma potrzeby ich powtarzania. Dodać tylko należy, że twierdzenie skarżącego jakoby w tym przedmiocie „brak było dowodów” jest gołosłowne, pozbawione jakiegokolwiek oparcia w prawidłowo ocenionym przez Sąd pierwszej instancji materiale dowodowym. Wypada też zaznaczyć, że dokonane w sprawie ustalenia faktyczne nie pozostawiają wątpliwości co do istoty rzeczonego „wprowadzenia w błąd’, zaś opis czynu przypisanego oskarżonemu jest w tej mierze wystarczający dla oceny zagadnienia realizacji znamion przypisanego oskarżonemu czynu; odmienne spojrzenie na tę kwestię skarżącego (por. s. 8) jest li tylko nieuzasadnionym, polemicznym postulatem. Te same uwagi odnieść trzeba do twierdzeń zawartych w pkt I.4 apelacji adw. P. W. . Podobnie, uwagi tego skarżącego dotyczące braku podstaw do przyjęcia po stronie oskarżonego G. zamiaru popełnienia przypisanego mu przestępstwa (por. s. 10-14) o tyle nie są trafne, że abstrahują one od dokonanych w sprawie ustaleń dotyczących przebiegu poddanych osądowi zdarzeń, roli oskarżonego, w kontekście oczywistej wręcz realizacji znamion przedmiotowych czynu określonego w art. 286 § 1 k.k. (i innych, wskazanych w kwalifikacji prawnej przypisanego oskarżonemu czynu); tym samym, w tym kontekście, nie sposób mieć też jakiejkolwiek wątpliwości co do trafności przyjęcia przez Sąd pierwszej instancji, iż oskarżony zrealizował także znamiona podmiotowe tego czynu. Oskarżony miał świadomość istoty podejmowanych działań, ukierunkowanych na uzyskanie korzyści majątkowej, rozmyślnie wprowadził (działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami) w błąd członków zarządu spółki (...) co do przedmiotu zawartych umów, co skutkowało z jednej strony dostarczaniem do tej Spółki mieszanin o charakterze benzyny silnikowej i oleju napędowego miast umówionych pełnowartościowych paliw płynnych, w efekcie czego oskarżony i współdziałające z nim osoby uzyskali nienależne korzyści majątkowe (na osiągniecie tego celu ukierunkowane było całe rzeczone przestępcze przedsięwzięcie), zaś pokrzywdzona Spółka została doprowadzona do niekorzystnego rozporządzenia swym mieniem. Całe powyższe działanie oskarżonego było więc realizacją przestępczego, kierunkowego zamiaru popełnienia przestępstwa tzw. oszustwa na szkodę pokrzywdzonej spółki (...) . Nie zasługiwał na uwzględnienie także zarzut podniesiony w punkcie I.1.b apelacji adw. P. W. (mowa tu o ocenie zeznań S. S. , która miała doprowadzić do niezasadnego przyjęcia przez Sąd meriti , iż oskarżony swym działaniem dopuścił się także realizacji znamion czynu określonego w art. 270 § 1 k.k. – por. s. 14 rzeczonej apelacji). Dodać przy tym trzeba, że zarzut ten powiązany jest z zarzutem podniesionym przez skarżącego w pkt I. 1.4. Tych samych okoliczności dotyczą zarzuty sformułowane przez adw. P. S. w pkt II.3 oraz pkt III wniesionej przez tego obrońcę apelacji; one również nie zasługują na uwzględnienie, tak jak będący „konsekwencją” podniesionych uchybień zarzut błędu w ustaleniach faktycznych (pkt VIII). Na wstępie zauważyć trzeba, że wyrokowy opis czynu przypisanego oskarżonemu jest wystarczający z punktu widzenia normy określonej w art. 413 § 2 k.p.k. , spełnia elementarne ustawowe wymogi, aczkolwiek, co oczywiste, mógłby być także w omawianym zakresie bardziej rozbudowany (brak takiego, szerszego opisu, nie rzutuje jednak na wątpliwości co do dokonanych przez Sąd meriti , podlegających subsumpcji ustaleń faktycznych) . Rzecz o tyle jednak nie jest pozbawiona „praktycznego” znaczenia, że wydaje się, że ów opis czynu stał się podstawą swoistego nieporozumienia, które legło u podstaw podniesienia przez skarżących zarzutów odnoszących się do oceny depozycji S. S. – a to dlatego, że skarżący skupili się na okolicznościach obojętnych z punktu widzenia przyjętej przez Sąd pierwszej instancji kwalifikacji prawnej czynu oskarżonego G. . Podjęli oni bowiem próbę wykazania, że nie są wiarygodne te twierdzenia świadka, które dotyczą „sfałszowania” świadectw jakości paliwa, które „dostarczał” H. C. , co stało się przedmiotem wywodów obu skarżących (por. s. 14 apelacji adw. P. W. oraz s. 11 apelacji adw. P. S. ). O tyle jednak jest to działanie chybione, że to nie w zagadnieniu posługiwania się rzeczonymi „świadectwami jakości paliwa” wyraża się realizacja znamion czynu określonego w art. 270 § 1 k.k. Skądinąd, na marginesie, warto zauważyć, że – ściśle rzecz biorąc – S. S. wyraziła li tylko swoje przekonanie, że dokumenty te są „fikcyjne” (por. k. 4459v), dodając też, że tym samym były „sfałszowane”, gdyż były w formie kserokopii (por. k. 9557, k. 9939). O ile, jak się wydaje, S. S. postawiła znak równości pomiędzy desygnatami pojęć: „sfałszowany dokument” i „podrobiony dokument” (co jest zrozumiałe przy uwzględnieniu pojęć języka potocznego), o tyle w aspekcie unormowań kodeksu karnego równie dobrze dokumenty te mogłyby być traktowane jako „poświadczające nieprawdę”, co nie jest już jednak objęte hipotezą normy określonej w art. 270 § 1 k.k. – i w takim kontekście możnaby obrońcom przyznać rację, gdyby nie to, że to nie w tym aspekcie poddanych osądowi zdarzeń wyraża się realizacja przez oskarżonego także znamion wskazanego wyżej przepisu (błędnym jest przy tym, w ukazanym stanie rzeczy, stwierdzenie Sądu pierwszej instancji, iż oskarżony posługiwał się także „podrobionymi dokumentami w postaci świadectw jakości” - por. s. 50 pisemnego uzasadnienia zaskarżonego wyroku – albowiem istotnie depozycje S. S. , ani innych przesłuchanych osób nie dają jednoznacznej podstawy do przyjęcia, że owe „świadectwa jakości” były dokumentami „podrobionymi” lub „przerobionymi”, w rozumieniu znamion określonych w art. 270 § 1 k.k. ). Innymi więc słowy, są to okoliczności obojętne z punktu widzenia przypisania oskarżonemu realizacji i tego przestępstwa. W tym bowiem przedmiocie zarazem wskazać trzeba, że rażąco myli się adw. P. W. utrzymując, że nie tylko z treści wyroku (w którym wszak mowa jest o „dokumentach”, które są elementem hipotezy normy wynikającej z art. 270 § 1 k.k. ), ale też z pisemnego jego uzasadnienia nie wynika konkretyzacja rodzaju przedmiotu rzeczonego przestępstwa (por. s. 14 jego apelacji). Dość będzie powiedzieć, że Sąd Okręgowy w Lublinie w jednoznaczny sposób wyjaśnił, że podrobionymi dokumentami, którymi posłużył się oskarżony (w ramach działania konstrukcji współsprawstwa) były nie tylko wspomniane wyżej „świadectwa jakości” (co istotnie jest twierdzeniem niedostatecznie wykazanym), ale też faktury dotyczące zakupu benzyny od firmy (...) w G. (por. s. 6, s. 16, s. 20 i s. 50 pisemnego uzasadnienia zaskarżonego wyroku), co znajduje pełne odzwierciedlenie w depozycjach S. S. (por. k. 4445, k. 4454v), wskazujących przy tym na rolę w tym przedmiocie oskarżonego G. (por. k. 9938), których wiarygodności w tym zakresie nie jest w stanie podważyć stanowisko skarżących, którzy do tej ostatniej okoliczności w istocie się nie odnieśli. Dla porządku wypada też wskazać skarżącym, że rzeczone okoliczności w pełni i stanowczo też wynikają z depozycji Z. B. (por. k. 4254v, k. 4255, k. 4269v, k. 4284). W świetle powyższych dowodów nie było przy tym realnej potrzeby wywoływania jakiejkolwiek opinii z zakresu badania pisma ręcznego (por. pkt II.3 apelacji adw. P. S. – aczkolwiek ściśle rzecz biorąc odnosi się on do zagadnienia wiarygodności depozycji S. S. w kontekście „sfałszowania” wspomnianych świadectw jakości paliwa), tym bardziej że takiej potrzeby nie widziały też strony, uznając zapewne powyższe okoliczności (co do faktu podrobienia wskazanych dokumentów) za udowodnione zgodnie z rzeczywistym przebiegiem zdarzeń. W takich realiach za wręcz rażąco sprzeczne z rzeczywistym stanem rzeczy uznać należy te wywody apelacji wniesionej przez adw. P. S. , w których podnosi on, że Sąd nie ustalił, jakimi dokumentami, w jakich okolicznościach i w jakim celu posłużył się oskarżony, jak również, iż nie ocenił dowodów wskazujących na to, kto i kiedy podrobił (skarżący posłużył się sformułowaniem: „sfałszował”) przedmiotowe dokumenty (por. s. 11); dość będzie odesłać skarżącego do pisemnego uzasadnienia wyroku sporządzonego przez Sąd Okręgowy w Lublinie, które odpowiada na stawiane przez autora apelacji pytania. Czysto przy tym polemiczne jest stwierdzenie skarżącego, że wątpliwości budzi strona podmiotowa czynu oskarżonego – jest ona bowiem nad wyraz oczywista, jak przyjął Sąd meriti , gdy zważy się na cel, w jakim w ramach podziału przestępczych ról były podrabiane (poprzez posługiwanie się podrobioną pieczątką i podrabianiem podpisu prezesa firmy (...) ) faktury dotyczące „sprzedaży” paliwa (por. s. 6, s. 16, s. 20 i s. 50 pisemnego uzasadnienia zaskarżonego wyroku). Powyższe, w całokształcie przedstawionych rozważań, już samo w sobie przemawia za nietrafnością podniesionych przez oskarżonego, a omówionych w tym miejscu zarzutów. Nie zyskał uznania Sądu odwoławczego również zarzut podniesiony w pkt II apelacji wniesionej przez adw. P. W. (mowa tu o zarzucie dotyczącym błędu w ustaleniach faktycznych w odniesieniu do czynów przypisanych oskarżonemu w miejsce czynów zarzuconych mu w punktach I i II aktu oskarżenia). Konkluzja ta w stosunku do czynu przypisanego M. G. w miejsce czynu z punktu II aktu oskarżenia wynika stąd, że nie znalazły potwierdzenia zarzuty obrazy prawa procesowego, które – w konstrukcji apelacji – miały „dowodzić”, iż zaskarżone orzeczenie oparte jest na wadliwych ustaleniach faktycznych (por. s. 3 apelacji). W toku kontroli odwoławczej nie stwierdzono też, aby Sąd Okręgowy w Lublinie dopuścił się wadliwego wnioskowania prowadzącego do takich właśnie, błędnych ustaleń przyjętych za podstawę wyroku (odnotować przy tym trzeba, że skarżący zarzutu tego bliżej w apelacji nie uzasadnił). Z kolei znaczącą część swych wywodów skarżący poświęcił zagadnieniu przypisania oskarżonemu czynu zakwalifikowanego z art. 258 § 1 k.k. w zw. z art. 258 § 3 k.k. (w stosownym brzmieniu ustawy karnej, zgodnie z regułą określoną w art. 4 § 1 k.k. ), ukierunkowanych na wykazanie wadliwości ustaleń co do tego, że oskarżony kierował opisaną w wyroku zorganizowaną grupą przestępczą (por. s. 16-18). Wywody te w żadnym stopniu nie przekonują. Stanowią li tylko polemikę z prawidłowymi ustaleniami Sądu meriti , które przedstawiono na s. 47-48 pisemnego uzasadnienia zaskarżonego wyroku. W istotnej części opierają się one na podkreśleniu, że zamiar oskarżonego nie dotyczył wprowadzenia spółki (...) w błąd, w celu doprowadzenia jej do niekorzystnego rozporządzenia mieniem, a blendowania paliwa nie wiązało się z popełnieniem tego czynu zabronionego (por. s. 18 apelacji). Jak wyżej była o tym mowa, ta argumentacja jest chybiona, bowiem rzeczone przestępstwo, popełnione przez oskarżonego w ramach kierowania przedmiotową grupą przestępczą, zostało ponad wszelką wątpliwość udowodnione; tym samym ten zakres argumentacji nie może odnieść zamierzonego przez wnoszącego apelacją skutku. W pozostałej zaś mierze, wywody skarżącego sprowadzają się do zaprezentowania odmiennego spojrzenia na rolę oskarżonego w przedmiotowym przestępczym procederze (por. s. 47 pisemnego uzasadnienia zaskarżonego wyroku), wynikającą chociażby z depozycji P. R. , S. S. , A. S. , Z. B. i H. C. . Uwagi powyższe mają też pełne odniesienie do zarzutu podniesionego w pkt VIII apelacji wniesionej przez adw. P. S. (por. też s. 13-14 jego apelacji). W tym też miejscu należy wskazać, że Sąd odwoławczy nie znalazł przekonujących przesłanek, aby uznać za zasadne zarzuty podniesione przez tego ostatniego obrońcę w pkt II.4, V (czwarty akapit) 9 VI (trzeci akapit). Rzecz w tym, że dla prawidłowego wyrokowania, przy uwzględnieniu zakresu skargi prokuratorskiej, nie było potrzeby ustalania konkretnych dat poszczególnych zdarzeń; wystarczającym jest dokonan

[... tekst skrócony ...]