II AKA 223/20

Sąd Apelacyjny w Warszawie rozpoznał apelację prokuratora wniesioną na niekorzyść oskarżonego P. M., który został skazany przez Sąd Okręgowy Warszawa-Praga wyrokiem z dnia 24 marca 2020 r. sygn. akt V K 268/19 za czyn z art. 148 §1 kk w zw. z art. 64 §1 kk. Prokurator zarzucił sądowi pierwszej instancji obrazę przepisów postępowania (art. 7 k.p.k.) oraz błędy w ustaleniach faktycznych, mające wpływ na treść orzeczenia. Głównym argumentem apelacji było twierdzenie, że oskarżony działał z zamiarem bezpośrednim pozbawienia życia pokrzywdzonego P. B. (2), a nie z zamiarem ewentualnym, jak przyjął sąd okręgowy. Prokurator domagał się zmiany kwalifikacji prawnej czynu i orzeczenia kary dożywotniego pozbawienia wolności. Sąd Apelacyjny po analizie materiału dowodowego, w tym wyjaśnień oskarżonego, zeznań świadków i zapisów rozmów alarmowych, uznał zarzuty apelacji za niezasadne. Sąd odwoławczy podzielił ocenę dowodów dokonaną przez sąd pierwszej instancji, wskazując, że zachowanie oskarżonego (jedno ugodzenie, próba wezwania pomocy, pozostawienie otwartych drzwi) nie świadczyło jednoznacznie o zamiarze bezpośrednim. Podkreślono, że ewolucja wyjaśnień oskarżonego mogła wynikać z chęci złagodzenia odpowiedzialności po stwierdzeniu zgonu pokrzywdzonego. Sąd Apelacyjny utrzymał w mocy zaskarżony wyrok, uznając karę 15 lat pozbawienia wolności za adekwatną i spełniającą wymogi prewencji. Kosztami postępowania odwoławczego obciążono Skarb Państwa, a adwokatowi z urzędu zasądzono wynagrodzenie za pomoc prawną udzieloną oskarżycielowi posiłkowemu.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający