II AKa 220/19

Sygn. akt: II AKa 220/19 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 7 grudnia 2020 r. Sąd Apelacyjny w Katowicach w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący SSA Wojciech Kopczyński (spr.) Sędziowie SA Alicja Bochenek SA Marcin Ciepiela Protokolant Ewelina Polok przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Kielcach Daniela Prokopowicza po rozpoznaniu w dniach 27.02.2020 r., 21.09.2020 r., 23.11.2020 r. sprawy: 1) R. H. s. S. i M. , ur. (...) w K. oskarżonego z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. i inne; 2) P. P. s. J. i J. , ur. (...) w B. oskarżonego z art. 585 § 2 k.s.h. i art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 296 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. ; 3) H. D. s. M. i E. , ur. (...) w K. oskarżonego z art. 585 § 1 k.s.h. i inne; 4) M. K. s. Z. i K. , ur. (...) w G. oskarżonego z art. 585 § 1 k.s.h. i art. 296 § 3 k.k. w zw. z art. 296 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art.12 k.k. i inne; 5) S. P. s. W. i H. , ur. (...) w C. oskarżonego z art. 585 § 1 k.s.h. i art. 296 § 3 k.k. w zw. z art. 296 § 2 k.k. w zw. art. 11 § 2 k.k. i w zw. z art. 12 k.k. i inne; 6) A. W. (1) s. K. i A. , ur. (...) w W. oskarżonego z art. 585 § 1 k.s.h. i art. 296 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i inne; 7) A. W. (2) s. W. i S. , ur. (...) w S. oskarżonego z art. 585 § 1 k.s.h. i inne; 8) P. M. s. A. i E. , ur. (...) w Ś. oskarżonego z art. 585 § 2 k.s.h. i art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 296 § 3 k.k. w zw. z art. 296 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i inne; 9) J. K. (1) s. J. i A. , ur. (...) w J. oskarżonego z art. 585 § 2 k.s.h. i art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 296 § 3 k.k. w zw. z art. 296 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art.12 k.k. na skutek apelacji prokuratora w odniesieniu do oskarżonych R. H. , P. P. , H. D. M. K. , S. P. , A. W. (1) , A. W. (2) , P. M. i J. K. (1) oraz obrońców oskarżonych R. H. , H. D. , M. K. , S. P. , A. W. (1) , A. W. (2) i P. M. od wyroku Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 2 lipca 2018 roku, sygn. akt V K 48/08, 1. zmienia punkt 5 zaskarżonego wyroku w ten sposób, że z opisu czynu przypisanego oskarżonemu R. H. eliminuje sformułowanie „co najmniej”, 2. zmienia punkt 7 zaskarżonego wyroku w ten sposób, że z opisu czynu przypisanego oskarżonemu R. H. eliminuje zwrot „oraz możliwości”, 3. zmienia punkt 10 zaskarżonego wyroku w ten sposób, że uniewinnia oskarżonego R. H. od popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie X części wstępnej wyroku i w tym zakresie kosztami postępowania obciąża Skarb Państwa, 4. zmienia punkt 21 zaskarżonego wyroku w ten sposób, że z opisu czynu przypisanego oskarżonemu R. H. eliminuje sformułowanie „zadatek” i w jego miejsce wprowadza sformułowanie „zaliczkę”, 5. zmienia punkt 23 zaskarżonego wyroku w ten sposób, że uniewinnia oskarżonego R. H. od popełnienia czynu opisanego w punkcie XXIII części wstępnej wyroku i w tym zakresie kosztami postępowania obciąża Skarb Państwa, 6. zmienia punkt 26 zaskarżonego wyroku w ten sposób, że z opisu czynu przypisanego oskarżonemu R. H. eliminuje zwrot „terminu i” oraz przyjmuje, że wymieniona w opisie tego czynu kwota 2.449.688,52 złotych to wartość niekorzystnego rozporządzenia mieniem, 7. zmienia punkt 31 zaskarżonego wyroku w ten sposób, że przyjmuje, iż wymieniona w opisie czynu przypisanego oskarżonemu R. H. kwota 1.456.777,63 złotych to wartość niekorzystnego rozporządzenia mieniem, 8. zmienia punkt 32 zaskarżonego wyroku w ten sposób, że eliminuje z opisu czynu przypisanego R. H. zwrot „zamiaru i” oraz przyjmuje, że wymieniona w opisie czynu kwota 603.871,89 złotych to wartość niekorzystnego rozporządzenia mieniem, 9. zmienia punkt 33 zaskarżonego wyroku w ten sposób, że eliminuje z opisu czynu przypisanego oskarżonemu R. H. zwrot „zamiaru i”, 10. uchyla rozstrzygnięcie z punktu 35 wyroku i w to miejsce na mocy art. 85 k.k. i art. 86 § 1 i 2 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015 roku w zw. z art. 4 § 1 k.k. łączy orzeczone w punktach 20, 21, 26, 27, 31, 32 i 33 zaskarżonego wyroku kary pozbawienia wolności oraz orzeczone w punktach 5, 7, 12, 20, 21, 26, 27, 31, 32 i 33 zaskarżonego wyroku kary grzywny i wymierza oskarżonemu R. H. nową karę łączną 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności oraz nową karę łączną grzywny w wymiarze 700 (siedemset) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 100 (stu) złotych, 11. uchyla orzeczenie zawarte w punkcie 36 zaskarżonego wyroku i na mocy art. 63 § 1 k.k. zalicza oskarżonemu R. H. na poczet wymierzonej niniejszym wyrokiem kary łącznej pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 10 marca 2004 roku do dnia 8 kwietnia 2004 roku, 12. zmienia punkt 40 zaskarżonego wyroku w ten sposób, że uniewinnia oskarżonego H. D. od popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie XXXVII części wstępnej wyroku i w tym zakresie kosztami postępowania obciąża Skarb Państwa, 13. uchyla rozstrzygniecie zawarte w punkcie 42 zaskarżonego wyroku o karze łącznej grzywny orzeczonej wobec oskarżonego H. D. 14. zmienia punkt 43 zaskarżonego wyroku w ten sposób, że przyjmuje, że podstawą warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej wobec oskarżonego H. D. w punkcie 41 kary pozbawienia wolności jest art. 85 k.k. i art. 86 § 1 i 2 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015 roku w zw. z art. 4 § 1 k.k. , 15. zmienia punkt 46 zaskarżonego wyroku w ten sposób, że przyjmuje, iż przypisane oskarżonemu M. K. zachowanie to przestępne współdziałanie w formie współsprawstwa, a w konsekwencji z opisu czynu eliminuje stwierdzenia „z zamiarem by ten dokonał czynu zabronionego”, „ułatwił mu jego popełnienie”, z podstawy prawnej skazania eliminuje art. 18 § 3 k.k. , a z podstawy wymiaru kary art. 19 § 1 k.k. , 16. zmienia punkt 48 zaskarżonego wyroku w ten sposób, że przyjmuje, iż przestępne zachowanie oskarżonego M. K. polegało na tym, że działając w zamiarze, aby R. H. dokonał czynu zabronionego polegającego na tym, że w dniu 31 października 2001 roku w B. , działając w celu osiągniecia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, wprowadzając w błąd przedstawicieli (...) Zakładu (...) ( (...) ) co do możliwości wywiązania się z umowy doprowadził (...) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości, ułatwił popełnienie tego czynu w ten sposób, że będąc prezesem zarządu spółki akcyjnej (...) ( (...) ), działając wspólnie i w porozumieniu z inną osobą zawarł umowę powierniczego przelewu wierzytelności, na podstawie których (...) S.A. przejęła od (...) Zakładu (...) wierzytelność w kwocie 1.000.000 (jednego miliona) złotych, czym wyczerpał znamiona przestępstwa z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. i za to na mocy art. 19 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. oraz art. 33 § 2 k.k. wymierza mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 150 (stu pięćdziesięciu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 100 (stu) złotych, 17. uchyla punkt 49 zaskarżonego wyroku i w to miejsce na mocy art. 85 k.k. i art. 86 § 1 i 2 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015 roku w zw. z art. 4 § 1 k.k. łączy kary pozbawienia wolności i kary grzywny orzeczone wobec oskarżonego M. K. i wymierza mu nową karę łączną 1 (jednego) roku pozbawienia wolności oraz nową karę łączną grzywny w wysokości 200 (dwustu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 100 (stu) złotych, 18. uchyla punkt 50 zaskarżonego wyroku i na mocy art. 69 § 1 i 2 k.k. i art. 70 § 1 pkt 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015 roku w zw. z art. 4 § 1 k.k. wykonanie orzeczonej niniejszym wyrokiem wobec oskarżonego M. K. kary łącznej pozbawienia wolności warunkowo zawiesza na okres próby wynoszący 2 (dwa) lata, 19. zmienia punkt 57 zaskarżonego wyroku w ten sposób, że przyjmuje, iż podstawą orzeczenia o warunkowym zawieszeniu wykonania orzeczonej wobec oskarżonego S. P. kary pozbawienia wolności jest art. 69 § 1 i 2 k.k. i art. 70 § 1 pkt 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015 roku, w zw. z art. 4 § 1 k.k. i wyznacza okres próby na 2 (dwa) lata, 20. zmienia punkt 62 zaskarżonego wyroku w ten sposób, że przyjmuje, iż podstawą orzeczenia o warunkowym zawieszeniu wykonania orzeczonej wobec oskarżonego A. W. (1) kary pozbawienia wolności jest art. 69 § 1 i 2 k.k. i art. 70 § 1 pkt 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015 roku w zw. z art. 4 § 1 k.k. i wyznacza okres próby na 2 (dwa) lata, 21. zmienia punkt 68 zaskarżonego wyroku w ten sposób, że z opisu czynu przypisanego oskarżonemu A. W. (2) eliminuje sformułowanie „będąc członkiem zarządu spółki akcyjnej (...) ”, eliminuje stwierdzenie „terminu i” oraz przyjmuje, że wymieniona w opisie tego czynu kwota 1.449.688,52 złotych to wartość niekorzystnego rozporządzenia mieniem, 22. zmienia punkt 70 zaskarżonego wyroku w ten sposób, że z opisu czynu przypisanego oskarżonemu A. W. (2) eliminuje stwierdzenie „będąc członkiem zarządu spółki akcyjnej (...) S.A. ”, eliminuje zwrot „zamiaru i” oraz przyjmuje, że wymieniona w opisie czynu kwota 1.456.777,63 złotych to wartość niekorzystnego rozporządzenia mieniem, 23. zmienia punkt 71 zaskarżonego wyroku w ten sposób, że z opisu czynu przypisanego oskarżonemu A. W. (2) eliminuje sformułowanie „jako członek Zarząd (...) S.A. ”, eliminuje stwierdzenie „zamiaru i” oraz przyjmuje, że wymieniona w opisie czynu kwota 603.871,89 złotych to wartość niekorzystnego rozporządzenia mieniem, 24. zmienia punkt 73 zaskarżonego wyroku w ten sposób, że łagodzi oskarżonemu A. W. (2) orzeczoną karę łączną pozbawienia wolności do 1 (jednego) roku i 10 (dziesięciu) miesięcy, 25. na mocy art. 69 § 1 i 2 k.k. i art. 70 § 1 pkt 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015 roku w zw. z art. 4 § 1 k.k. warunkowo zawiesza oskarżonemu A. W. (2) wykonanie orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności na okres próby wynoszący 5 (pięć) lat, 26. zmienia orzeczenie zawarte w punkcie 76 zaskarżonego wyroku w ten sposób, że przyjmuje, iż przestępne zachowanie oskarżonego P. M. polegało na tym, że działając w zamiarze, aby R. H. dokonał czynu zabronionego polegającego na tym, że w dniu 10 kwietnia 2002 roku w W. , w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, doprowadził przedstawicieli (...) Sp. z o.o. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie 1.456.777,24 złotych, wprowadzając ich w błąd co do możliwości wywiązania się z umowy w terminie, a to zapłaty w/w kwoty, ułatwił popełnienie tego czynu w ten sposób, że będąc członkiem zarządu spółki akcyjnej (...) ( (...) ) podpisał się wraz z innymi osobami na umowie przelewu wierzytelności, na podstawie której (...) przejęła od (...) Sp. z o.o. wierzytelności opiewające na kwotę 1.914.238,24 złotych, za które miał w określonym terminie zapłacić kwotę 1.456,777,63 złotych, czym wyczerpał znamiona przestępstwa z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. , a za podstawę wymiaru kary przyjmuje art. 19 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. oraz art. 33 § 2 k.k. , 27. zmienia punkt 78 zaskarżonego wyroku w ten sposób, że za podstawę rozstrzygnięcia przyjmuje art. 69 § 1 i 2 k.k. i art. 70 § 1 pkt 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015 roku w zw. z art. 4 § 1 k.k. , 28. w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy, 29. zasądza od Skarbu Państwa (Sądu Apelacyjnego w Katowicach) na rzecz adwokat M. H. – Kancelaria Adwokacka w M. kwotę 1033,20 (tysiąc trzydzieści trzy 20/100) złotych, w tym 23 % VAT, tytułem obrony z urzędu udzielonej oskarżonemu J. K. (1) w postępowaniu odwoławczym; 30. zasadza na rzecz Skarbu Państwa: a. od oskarżonego R. H. opłatę za obie instancje w kwocie 14300 (czternaście tysięcy trzysta) złotych, b. od oskarżonego A. W. (2) opłatę za obie instancje w kwocie 6300 (sześć tysiące trzysta) złotych, c. od oskarżonego H. D. opłatę za obie instancje w kwocie 2180 (dwa tysiące sto osiemdziesiąt) złotych, d. od oskarżonego M. K. opłatę za obie instancję w kwocie 4180 (cztery tysiące sto osiemdziesiąt) złotych, e. od oskarżonego S. P. opłatę za II instancję w kwocie 2180 (dwa tysiące sto osiemdziesiąt) złotych, f. od oskarżonego A. W. (1) opłatę za II instancję w kwocie 2180 (dwa tysiące sto osiemdziesiąt) złotych, g. od oskarżonego P. M. opłatę za II instancję w kwocie 2180 (dwa tysiące sto osiemdziesiąt) złotych, oraz wydatkami postępowania odwoławczego w części dotyczącej oskarżonych P. P. i J. K. (1) obciąża Skarb Państwa, a oskarżonych: R. H. , A. W. (2) , H. D. , M. K. , S. P. , A. W. (1) i P. M. zwalnia od wydatków postępowania odwoławczego w częściach ich dotyczących. SSA Marcin Ciepiela SSA Wojciech Kopczyński SSA Alicja Bochenek UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II AKa 220/19 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 8 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji wyrok Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 2 lipca 2018 roku, sygn. akt V K 48/08 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.1.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☒ co do winy ☒ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.1.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k. , chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☒ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 1.5. Ustalenie faktów 1.1.3. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.1.1. 1.1.4. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.2.1. 1.6. Ocena dowodów 1.1.5. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 1.1.6. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1.7. Prokurator Okręgowy w Kielcach zaskarżył wyrok Sąd Okręgowego na niekorzyść oskarżonego R. H. w zakresie czynów zarzucanych mu w pkt I, II, III, IV, XV, XVII, XVIII i XXII oraz XXV aktu oskarżenia i części wstępnej wyroku i w pkt 1, 2, 3, 4, 15, 17, 18 i 22 oraz 25 części dyspozytywnej wyroku - w całości, a także w zakresie czynów zarzucanych mu w pkt V, VII, X, XII, XX, XXI, XXVI, XXVII, XXXI, XXXII i XXXIII aktu oskarżenia oraz części wstępnej wyroku i punkcie 5, 7, 10, 12, 20, 21, 26, 27, 31, 32 i 33 oraz 35 części dyspozytywnej wyroku – w części dotyczącej orzeczenia o karze, a nadto na korzyść oskarżonego R. H. w zakresie czynu z pkt XXIII aktu oskarżenia i części wstępnej wyroku oraz pkt. 23 części dyspozytywnej wyroku – w całości; na niekorzyść oskarżonego P. P. – w całości; na niekorzyść oskarżonego H. D. w zakresie czynów zarzucanych mu w pkt LV aktu oskarżenia, pkt XXXVII części wstępnej wyroku, pkt 40 części dyspozytywnej wyroku oraz w pkt LVI aktu oskarżenia, punkt XXXVIII części wstępnej wyroku, pkt 41 części dyspozytywnej wyroku i odpowiednio pkt 42 i 43 części dyspozytywnej wyroku – w części dotyczącej orzeczenia o karze; na niekorzyść oskarżonego M. K. w zakresie czynu zarzucanego mu w pkt LVII aktu oskarżenia, pkt XXXIX części wstępnej wyroku, w pkt 44 części dyspozytywnej wyroku, w pkt LIX aktu oskarżenia, pkt XLI części wstępnej wyroku, pkt 46 części dyspozytywnej wyroku, w pkt LX aktu oskarżenia, pkt XLII części wstępnej wyroku, pkt 47 części dyspozytywnej wyroku – w całości, a także w zakresie czynów zarzucanych mu w pkt LIX aktu oskarżenia, pkt XLI części wstępnej wyroku, pkt 46 części dyspozytywnej wyroku i w pkt LXI aktu oskarżenia, pkt XLIII części wstępnej wyroku, pkt 48 części dyspozytywnej wyroku i odpowiednio w pkt 49 i 50 części dyspozytywnej wyroku – w części dotyczącej orzeczenia o karze; na niekorzyść oskarżonego S. P. w zakresie czynu zarzucanego mu w pkt LXIV aktu oskarżenia, pkt XLV części wstępnej wyroku, pkt 52 i 57 części dyspozytywnej wyroku – w części dotyczącej orzeczenia o karze; na niekorzyść oskarżonego A. W. (1) w zakresie czynu zarzucanego mu w pkt LXXIII aktu oskarżenia, pkt L części wstępnej wyroku, pkt 58 i 62 części dyspozytywnej wyroku – w części dotyczącej orzeczenia o karze; na niekorzyść oskarżonego A. W. (2) w zakresie czynu zarzucanego mu w pkt LXXX aktu oskarżenia, pkt LVII części wstępnej wyroku, pkt 66 części dyspozytywnej wyroku, w pkt LXXXI aktu oskarżenia, pkt LVIII części wstępnej wyroku, pkt 67 części dyspozytywnej wyroku – w całości, a także w zakresie czynów zarzucanych mu w pkt LXXIX aktu oskarżenia, pkt LVI części wstępnej wyroku, pkt 65 części dyspozytywnej wyroku, pkt LXXXII aktu oskarżenia, pkt LIX części wstępnej wyroku, pkt 68 części dyspozytywnej wyroku, pkt LXXXIV aktu oskarżenia, pkt LXI części wstępnej wyroku, pkt 70 części dyspozytywnej wyroku, pkt LXXXV aktu oskarżenia, pkt LXII części wstępnej wyroku, pkt 71 części dyspozytywnej wyroku i pkt LXXXVI aktu oskarżenia, pkt LXIII części wstępnej wyroku, pkt 72 części dyspozytywnej wyroku i odpowiednio w pkt 73 części dyspozytywnej wyroku – w części dotyczącej orzeczenia o karze; na niekorzyść oskarżonego P. M. w zakresie czynów zarzucanych mu w pkt LXXXVII aktu oskarżenia, pkt LXIV części wstępnej wyroku, pkt 74 części dyspozytywnej wyroku, i pkt LXXXIX aktu oskarżenia, pkt LXVI części wstępnej wyroku, pkt 76 części dyspozytywnej wyroku – w części dotyczącej orzeczenia o karze; na niekorzyść oskarżonego J. K. (1) – w całości. Wyrokowi Sądu I instancji zarzucił w części dotyczącej R. H. : - co do winy w zakresie dotyczącym czynów z pkt I, II, III i IV aktu oskarżenia i części wstępnej wyroku, pkt 1, 2, 3 i 4 części dyspozytywnej wyroku – obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie art. 7 k.p.k. , poprzez dokonanie dowolnej oceny materiału dowodowego, sprzecznej z zasadami logicznego rozumowania, wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, oraz sprzecznej z całokształtem zgromadzonego materiału dowodowego, poprzez przyjęcie, że ustalona na ówczesny czas sytuacja ekonomiczna i (...) Sp. z o.o. nie pozwalała na uznanie, że zrealizowane zostały znamiona oszustwa, jako, że nie można przyjąć, iż spółka (...) w momencie zawierania wskazanych umów nie miała możliwości rozliczenia się z nich, ponieważ spółka (...) dopiero w okresie 2000-2001 doprowadziła się na granicę utraty zdolności do regulowania zobowiązań, w konsekwencji przyjęcie przez sąd, że spółka (...) była w stanie spłacać zaciągnięte zobowiązania poprzez sprzedaż aktywów trwałych, jednocześnie uznając, że w przypadku spółki (...) zdolność aktywów do konwersji na środki płynne była praktycznie minimalna, a w konsekwencji czego zapłata wszystkich zobowiązań wymagalnych w formie innej niż cesja wierzytelności czy kompensata należności i zobowiązań – praktycznie niemożliwa, a ponadto uznając, że w 1997 r. wzrosło ryzyko kredytowe dla kontrahentów spółki (...) , a aktywa netto tej spółki w tym roku zabezpieczały jedynie 19,21 % zobowiązań spółki, co w konsekwencji doprowadziło do uniewinnienia oskarżonego R. H. od popełnienia zarzucanych mu czynów, podczas gdy prawidłowa ocena całokształtu materiału dowodowego powinna prowadzić do ustalenia, iż oskarżony wypełnił znamiona oszustwa w wyniku braku ujawnienia wobec kontrahentów narastających trudności płatniczych, jakie zaczęły występować po stronie spółki (...) , w konsekwencji braku ujawnienia wobec kontrahentów znacząco podwyższonego ryzyka gospodarczego zawieranych umów, przez co oskarżony świadomie zataił przed kontrahentami obiektywie istniejącej sytuację, która miała wpływ na możliwość realizacji warunków transakcji wynikających z zawieranych umów, (1 zarzut); - co do winy w zakresie dotyczącym czynów z pkt XV, XVII, XVIII i XXII aktu oskarżenia i części wstępnej wyroku, pkt 15, 17, 18 i 22 części dyspozytywnej wyroku – obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie art. 7 k.p.k. w zw. z art. 366 § 1 k.p.k. , art. 167 k.p.k. oraz art. 193 § 1 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej oceny materiału dowodowego, sprzecznej z zasadami logicznego rozumowania, wskazaniami wiedzy ekonomicznej i finansowej oraz regułami działalności gospodarczej, z uwagi na niewystarczające oparcie ustaleń faktycznych na opinii biegłych księgowych, operujących w niniejszej sprawie czysto matematyczna optyka, co doprowadziło do uniewinnienia oskarżonego R. H. od popełnienia zarzucanych mu czynów, bez oparcia się na wiedzy specjalistycznej w zakresie kształtowania i specyfiki relacji ekonomicznych pomiędzy podmiotami powiązanymi poprzez osobę R. H. – na okoliczność, czy zawarcie danej umowy było uzasadnione ekonomicznie, zważywszy na fakt współpracy pomiędzy tymi podmiotami, jak również z uwagi na faktyczne powiązania kapitałowe i organizacyjne pomiędzy nimi oraz z uwagi na sytuację finansową spółek (...) S.A. oraz (...) Sp. z o.o. , co umożliwiałoby ocenę strony podmiotowej czynu oskarżonego poprzez zbadanie motywacji jego działania oraz osądzenie jego decyzji gospodarczych w szerszym kontekście ekonomicznym, w szczególności co do stanu firmy, warunków rynkowych oraz powiązań z kontrahentami, ponieważ prawidłowa ocena całokształtu materiału dowodowego w niniejszej sprawie skłania do przekonania, iż operacje dokonywane w badanej sprawie odbywały się w kręgu powiązanych ze sobą podmiotów gospodarczych, były nieuzasadnione ekonomicznie, a wysokość umownego wynagrodzenia za wykonywane usługi budzi poważne wątpliwości – a w konsekwencji, operacje te faktycznie zmierzały do wyprowadzenia środków finansowych ze spółek (...) S.A. oraz (...) Sp. z o.o. , (2 zarzut); - od winy w zakresie dotyczącym czynu z pkt XXV aktu oskarżenia i części wstępnej wyroku i w pkt 25 części dyspozytywnej wyroku – obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie art. 12 k.p.k. poprzez zaniechanie działań zmierzających do pozyskania od pokrzywdzonego, tj. Fabryki (...) S.A. , oświadczenia w zakresie złożenia wymaganego prawem wniosku o ściganie za ten czyn, w sytuacji, gdy oświadczenia takiego nie złożono, czyn zarzucany aktem oskarżenia nie wymagał takiego wniosku, a uprzedzając o zmianie kwalifikacji prawnej czynu Sąd I instancji powinien taką okoliczność z urzędu zweryfikować, tj. zwrócić się o stosowne oświadczenie pokrzywdzonego w tej kwestii, (3 zarzut); - od winy w zakresie czynu z pkt XXIII aktu oskarżenia i części wstępnej wyroku oraz pkt 23 części dyspozytywnej wyroku – błąd w ustaleniach faktycznych polegający na niewłaściwej interpretacji prawidłowo ustalonego stanu faktycznego poprzez przyjęcie wysokości wartości szkody na kwotę 233.723,80 zł w sytuacji, gdy w rzeczywistości wynosiła ona 170.933 zł i przyjęcie tym samym, iż zachowanie oskarżonego wyczerpało znamiona czynu z art. 296 § 1 i 2 k.k. , (4 zarzut); - w zakresie kary - rażącą niewspółmierność kary polegającą na orzeczeniu wobec oskarżonego R. H. : - za czyn z pkt V części wstępnej i pkt 5 części dyspozytywnej wyroku kary grzywny w wysokości 200 stawek dziennych przy ustaleniu wysokości stawki na kwotę 100 zł; - za czyn z pkt 7 części dyspozytywnej wyroku kary grzywny w wysokości 100 stawek dziennych przy ustaleniu wysokości stawki na kwotę 100 zł; - za czyn z pkt 10 części dyspozytywnej wyroku kary grzywny w wysokości 200 stawek dziennych przy ustaleniu wysokości stawki na kwotę 100 złotych; - za czyn z pkt 12 części dyspozytywnej wyroku kary grzywny w wysokości 100 stawek dziennych przy ustaleniu wysokości stawki na kwotę 100 zł; - za czyn z pkt 20 części dyspozytywnej wyroku kary 1 roku pozbawienia wolności i kary grzywny w wysokości 100 stawek dziennych przy ustaleniu wysokości stawki na kwotę 100 zł; - za czyn z pkt 21 części dyspozytywnej wyroku kary 1 roku pozbawienia wolności i kary grzywny w wysokości 100 stawek dziennych przy ustaleniu wysokości stawki na kwotę 100 zł; - za czyn z pkt 26 części dyspozytywnej wyroku kary 1 roku pozbawienia wolności i kary grzywny w wysokości 200 stawek dziennych przy ustaleniu wysokości stawki na kwotę 100 zł; - za czyn z pkt 27 części dyspozytywnej wyroku kary 1 roku pozbawienia wolności i kary grzywny w wysokości 100 stawek dziennych przy ustaleniu wysokości stawki na kwotę 100 zł; - za czyn z pkt 31 części dyspozytywnej wyroku kary 1 roku pozbawienia wolności i kary grzywny w wysokości 100 stawek dziennych przy ustaleniu wysokości stawki na kwotę 100 zł; - za czyn z pkt 32 części dyspozytywnej wyroku kary 1 roku pozbawienia wolności i kary grzywny w wysokości 100 stawek dziennych przy ustaleniu wysokości stawki na kwotę 100 zł; - za czyn z pkt 33 części dyspozytywnej wyroku kary 1 roku pozbawienia wolności i kary grzywny w wysokości 100 stawek dziennych przy ustaleniu wysokości stawki na kwotę 100 zł; a w konsekwencji do wymierzenia w pkt 35 części dyspozytywnej wyroku za czyny z w/w pkt 20, 21, 23, 26, 27, 31, 32 i 33 kary łącznej pozbawienia wolności w wymiarze 4 lat i w/w pkt 5, 7, 10, 12, 20, 21, 23, 26, 27, 31, 32 i 33 kary łącznej grzywny w wymiarze 800 stawek dziennych; poprzez przecenienie znaczenia ustalonej w sprawie jedynej jednoznacznej okoliczności łagodzącej w postaci dotychczasowej niekaralności oskarżonego, nadto nadanie nadmiernego znaczenia ustaleniom dotyczącym osobowości oskarżonego, jego wieku, sytuacji rodzinnej, majątkowej, a niedocenienie wymowy i znaczenia ustalonych okoliczności obciążających takich, jak wielość i powtarzalność przypisanych oskarżonemu czynów popełnionych w znacznym przedziale czasowym, kierowniczej roli R. H. w całym przestępczym procederze przejawiającej się w jego przywódczej, stanowiącej wręcz warunek konieczny do zaistnienia przestępczych zdarzeń, roli w popełnianiu w zasadzie wszystkich przestępstw objętych niniejszym postępowaniem; w rażącym nadużyciu pełnionych przez niego funkcji w podmiotach gospodarczych, które reprezentował, wysokiej wartości szkód w przypadku większości przestępstw, ukierunkowaniu na osiągnięcie możliwie maksymalnej korzyści majątkowej, przemyślanego i zaplanowanego sposobu działania mającego na celu ukrycie przestępczego procederu i utrudnienie jego udowodnienia poprzez przypisanie tym działaniom pozorów legalności w ramach funkcjonującego wolnego rynku; co ostatecznie doprowadziło do wymierzenia – wbrew twierdzeniom Sądu I instancji zawartym w uzasadnieniu – za poszczególne czyny kar nie odpowiadającym celom jakie kara powinna spełniać i nie uwzględniających ustawowych dyrektyw wymiaru kary, a przede wszystkim nie uwzględniających należycie stopnia społecznej szkodliwości czynów i stopnia zawinienia, a co do kary łącznej wymierzenia jej w dużo niższym wymiarze wynikającym w części z orzeczenia niskich kar jednostkowych, a zasadniczo z nadmiernego stosowania zasady asperacji bliskiej w istocie absorpcji, której nie uzasadniał ustalony stan faktyczny, a w tym rodzaj popełnionych przestępstw, przedział czasowy popełniania poszczególnych czynów, wielość podmiotów pokrzywdzonych, współdziałanie z innymi osobami w popełnianiu tych czynów, (5 zarzut); - od winy w części dotyczącej P. P. (czyn z pkt XLII aktu oskarżenia i XXXV części wstępnej wyroku), pkt 38 części dyspozytywnej wyroku – obrazę przepisów postępowania mająca wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie art. 7 k.p.k. w zw. z art. 366 § 1 k.p.k. , art. 167 k.p.k. oraz art. 193 § 1 k.p.k. , poprzez dokonanie dowolnej oceny materiału dowodowego, sprzecznej z zasadami logicznego rozumowania, wskazaniami wiedzy ekonomicznej i finansowej oraz regułami działalności gospodarczej, z uwagi na niewystarczające oparcie ustaleń faktycznych na opinii biegłych księgowych, operujących w niniejszej sprawie czysto matematyczną optyka, co doprowadziło do uniewinnienia oskarżonego P. P. od popełnienia zarzucanego mu czynu, bez oparcia się na wiedzy specjalistycznej w zakresie kształtowania i specyfiki relacji ekonomicznych pomiędzy podmiotami powiązanymi poprzez osobę R. H. – na okoliczność, czy zawarcie danej umowy było uzasadnione ekonomicznie, zważywszy na fakt współpracy pomiędzy tymi podmiotami, jak również z uwagi na faktyczne powiązania kapitałowe i organizacyjne pomiędzy nimi oraz z uwagi na ich sytuację finansową ponieważ prawidłowa ocena całokształtu materiału dowodowego w niniejszej sprawie skłania do przekonania, iż operacje dokonywane w badanej sprawie odbywały się w kręgu powiązanych za sobą podmiotów gospodarczych, były nieuzasadnione ekonomicznie, a wysokość umownego wynagrodzenia za wykonane usługi budzi poważne wątpliwości – a w konsekwencji, operacje te faktycznie zmierzały do wyprowadzenia środków finansowych z badanych podmiotów gospodarczych; - w części dotyczącej H. D. w zakresie czynów z pkt LV aktu oskarżenia, pkt XXXVII części wstępnej wyroku i pkt 40 części dyspozytywnej wyroku oraz w pkt LVI aktu oskarżenia, pkt XXXVIII części wstępnej wyroku, pkt 41 części dyspozytywnej wyroku i pkt 42 i 43 części dyspozytywnej wyroku: rażącą niewspółmierność kar polegającą na orzeczeniu wobec H. D. : - za czyn z pkt 40 części dyspozytywnej wyroku kary grzywny w wysokości 200 stawek dziennych przy ustaleniu wysokości stawki na kwotę 100 zł; - za czyn z pkt 41 części dyspozytywnej wyroku kary 1 roku pozbawienia wolności i kary grzywny w wysokości 100 stawek dziennych przy ustaleniu wysokości stawki na kwotę 100 zł; - w pkt 43 wyroku zawieszeniu wymierzonej w pkt 41 kary pozbawienia wolności na okres próby wynoszący 2 lata; - w konsekwencji wymierzenie w pkt 42 za czyny z w/w pkt 40 i 41 kary łącznej grzywny w wymiarze 200 stawek dziennych; poprzez przecenienie znaczenia ustalonej w sprawie jedynej jednoznacznej okoliczności łagodzącej w postaci dotychczasowej niekaralności oskarżonego, nadto nadanie nadmiernego znaczenia ustaleniom dotyczącym osobowości oskarżonego, jego wieku, sytuacji rodzinnej, majątkowej, a niedocenienie wymowy i znaczenia ustalonych okoliczności obciążających takich, jak rażące nadużycie pełnionych przez niego funkcji w podmiotach gospodarczych, które reprezentował, wysokiej wartości szkód w przypadku większości przestępstw, ukierunkowaniu na osiągniecie możliwie maksymalnej korzyści majątkowej, przemyślanego i zaplanowanego sposobu działania mającego na celu ukrycie przestępczego procederu i utrudnienie jego udowodnienia poprzez przypisanie tym działaniom pozorów legalności w ramach funkcjonującego wolnego rynku; co ostatecznie doprowadziło do wymierzenia – wbrew twierdzeniom Sądu I instancji zawartym w uzasadnieniu – za poszczególne czyny kar nie odpowiadającym celom jakie kara powinna spełniać i nie uwzględniających ustawowych dyrektyw wymiaru kary, a przede wszystkim nie uwzględniających należycie stopnia społecznej szkodliwości czynów i stopnia zawinienia sprawcy, co do kary łącznej wymierzenia jej w dużo niższym wymiarze wynikającym w części z orzeczenia niskich kar jednostkowych, a zasadniczo z nadmiernego stosowania zasady pełnej absorpcji, której nie uzasadniał ustalony stan faktyczny, a w tym rodzaj popełnianych przestępstw, przedział czasowy popełniania poszczególnych czynów, ilość podmiotów pokrzywdzonych, współdziałanie z innymi osobami w popełnianiu tych czynów; - w części dotyczącej M. K. od winy w zakresie dotyczącym czynu z pkt LVII aktu oskarżenia, pkt XXXIX części wstępnej wyroku – obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie art. 7 k.p.k. w zw. z art. 366 § 1 k.p.k. , art. 167 k.p.k. oraz art. 193 § 1 k.p.k. , poprzez dokonanie dowolnej oceny materiału dowodowego, sprzecznej z zasadami logicznego rozumowania, wskazaniami wiedzy ekonomicznej i finansowej, oraz regułami działalności gospodarczej, z uwagi na niewystarczające oparcie ustaleń faktycznych na opinii biegłych księgowych, operujących w niniejszej sprawie czysto matematyczną optyką, co doprowadziło do uniewinnienia oskarżonego M. K. od popełnienia zarzucanego mu czynu, bez oparcia się na wiedzy specjalistycznej w zakresie kształtowania i specyfiki relacji ekonomicznych pomiędzy podmiotami powiązanymi przez osobę R. H. – na okoliczność, czy zawarcie danej umowy było uzasadnione ekonomicznie, zważywszy na fakt współpracy pomiędzy tymi podmiotami, jak również z uwagi na faktyczne powiązania kapitałowe i organizacyjne pomiędzy nimi oraz z uwagi na ich sytuację finansową ponieważ prawidłowa ocena całokształtu materiału dowodowego w niniejszej sprawie skłania do przekonania, iż operacje dokonywane w badanej sprawie odbywały się w kręgu powiązanych za sobą podmiotów gospodarczych, były nieuzasadnione ekonomicznie, a wysokość umownego wynagrodzenia za wykonane usługi budzi poważne wątpliwości – a w konsekwencji, operacje te faktycznie zmierzały do wyprowadzenia środków finansowych z badanych podmiotów gospodarczych, (1 zarzut); - od winy w zakresie dotyczącym czynu z pkt XLII części wstępnej wyroku i w pkt 47 części dyspozytywnej wyroku – obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie art. 12 k.p.k. poprzez zaniechanie działań zmierzających do pozyskania od pokrzywdzonego, tj. Fabryki (...) S.A. , oświadczenia w zakresie złożenia wymaganego prawem wniosku o ściganie za ten czyn, w sytuacji, gdy oświadczenia takiego nie złożono, czyn zarzucany aktem oskarżenia nie wymagał takiego wniosku, a uprzedzając o zmianie kwalifikacji prawnej czynu Sąd I instancji powinien tą okoliczność z urzędu zweryfikować, tj. zwrócić się o stosowne oświadczenie pokrzywdzonego w tej kwestii, (2 zarzut); - od winy w pkt LIX aktu oskarżenia, punkt XLI części wstępnej wyroku, pkt 46 części dyspozytywnej wyroku – błąd w ustaleniach faktycznych polegający na niewłaściwej interpretacji prawidłowo ustalonego stanu faktycznego poprzez przyjęcie, iż M. K. było pomocnikiem do tego czynu, w sytuacji, gdy w rzeczywistości był współsprawcą, co skutkowało niedokonaniem w tym zakresie zmiany opisu czynu i przyjęciem kwalifikacji prawnej z art. 18 § 3 k.k. , a w podstawie wymiaru kary art. 19 § 1 k.k. , (3 zarzut); - w zakresie dotyczącym czynów z pkt LIX aktu oskarżenia, pkt XLI części wstępnej wyroku, punkt 46 części dyspozytywnej wyroku i pkt LXI aktu oskarżenia, pkt XLIII części wstępnej wyroku, pkt 48 oraz pkt 49, 50 części dyspozytywnej wyroku – rażącej niewspółmierności kary polegający na orzeczeniu wobec oskarżonego M. K. : - za czy z pkt 46 części dyspozytywnej wyroku kary 1 roku pozbawienia wolności i kary grzywny w wysokości 200 stawek dziennych przy ustaleniu wysokości stawki na kwotę 100 zł, - za czyn z pkt 48 części dyspozytywnej wyroku kary 1 roku pozbawienia wolności i kary grzywny w wysokości 200 stawek dziennych przy ustaleniu wysokości stawki na kwotę 100 złotych, - a w konsekwencji w pkt 49 wymierzenia za czyny z w/w pkt 46 i 48 kary łącznej pozbawienia wolności w wymiarze 1 roku i kary łącznej grzywny w wymiarze 200 stawek dziennych, - w pkt 50 wyroku zawieszenie wymierzonej w pkt 49 kary łącznej pozbawienia wolności na okres próby wynoszący 2 lata; poprzez przecenienie znaczenia ustalonej w sprawie jedynej jednoznacznej okoliczności łagodzącej w postaci dotychczasowej niekaralności oskarżonego, nadto nadanie nadmiernego znaczenia ustaleniom dotyczącym osobowości oskarżonego, jego wieku, sytuacji rodzinnej, majątkowej, a niedocenienie wymowy i znaczenia ustalonych okoliczności obciążających takich, jak rażące nadużycie pełnionych przez niego funkcji w podmiotach gospodarczych, które reprezentował, wysokiej wartości szkód w przypadku większości przestępstw, ukierunkowaniu na osiągnięcie możliwie maksymalnej korzyści majątkowej, przemyślanego i planowanego sposobu działania mającego na celu ukrycie przestępczego procederu i utrudnianie jego udowodnienia poprzez przypisanie tym działaniom pozorów legalności w ramach funkcjonującego wolnego rynku; co ostatecznie doprowadziło do wymierzenia – wbrew twierdzeniom Sądu I instancji zawartym w uzasadnieniu – za poszczególne czynu kar nie odpowiadającym celom jakie kara powinna spełniać i nie uwzgledniających ustawowych dyrektyw wymiaru kary, a przede wszystkim nie uwzględniających należycie stopnia społecznej szkodliwości czynów i stopnia zawinienia sprawcy, a co do kary łącznej wymierzenia jej w dużo niższym wymiarze wynikającym w części z orzeczenia niskich kar jednostkowych, a zasadniczo z nadmiernego stosowania zasady pełnej absorpcji, której nie uzasadnia ustalony stan faktyczny, a w tym rodzaj popełnionych przestępstw, przedział czasowy popełnienia poszczególnych czynów, ilość podmiotów pokrzywdzonych, współdziałanie z innymi osobami w popełnianiu tych czynów, (4 zarzut); - w części dotyczącej S. P. w zakresie czynu z pkt LXIV aktu oskarżenia, pkt XLV części wstępnej wyroku, pkt 52 i 57 części dyspozytywnej wyroku: – rażącej niewspółmierności kary polegającej na orzeczeniu wobec oskarżonego S. P. : - za czyn z pkt 52 części dyspozytywnej wyroku kary 1 roku pozbawienia wolności i kary grzywny w wysokości 100 stawek dziennych przy ustaleniu wysokości stawki na kwotę 100 zł; - w pkt 57 wyroku zwieszeniu wymierzonej w pkt 52 kary łącznej pozbawienia wolności na okres próby wynoszący 1 rok; poprzez przecenienie znaczenia ustalonej w sprawie jedynej jednoznacznej okoliczności łagodzącej w postaci dotychczasowej niekaralności oskarżonego, nadto nadanie nadmiernego znaczenia ustaleniom dotyczącym osobowości oskarżonego, jego wieku, sytuacji rodzinnej, majątkowej, a niedocenienie wymowy i znaczenia ustalonych okoliczności obciążających takich jak wysokiej wartości szkód w przypadku większości przestępstw, ukierunkowaniu na osiągnięcie możliwie maksymalnej korzyści majątkowej, przemyślanego i zaplanowanego sposobu działania mającego na celu ukrycie przestępczego procederu i utrudnienie jego udowodnienia poprzez przypisanie tym działaniom pozorów legalności w ramach funkcjonującego wolnego rynku; co ostatecznie doprowadziło do wymierzenia - wbrew twierdzeniom Sądu I instancji zawartym w uzasadnieniu – za poszczególne czyny kar nie odpowiadającym celom jakie kara powinna spełniać i nie uwzględniających ustawowych dyrektyw wymiaru kary, a przede wszystkim nie uwzględniających należycie stopnia społecznej szkodliwości czynów i stopnia zawinienia sprawcy, współdziałania z innymi osobami w popełnianiu tych czynów; - w części dotyczącej A. W. (1) w zakresie czynu z pkt LXXIII aktu oskarżenia, pkt L części wstępnej wyroku, pkt 58 i 62 części dyspozytywnej wyroku – rażącej niewspółmierności kary polegający na orzeczeniu wobec oskarżonego A. W. (1) ; - za czyn z pkt 58 części dyspozytywnej wyroku kary 1 roku pozbawienia wolności i kary grzywny w wysokości 100 stawek dziennych przy ustaleniu wysokości stawki na kwotę 100 zł; - w pkt 62 wyroku zawieszenie wykonania wymierzonej w pkt 58 kary łącznej pozbawienia wolności na okres próby wynoszący 1 rok; poprzez przecenienie znaczenia ustalonej w sprawie jedynej jednoznacznej okoliczności łagodzącej w postaci dotychczasowej niekaralności oskarżonego, nadto nadanie nadmiernego znaczenia ustaleniom dotyczącym osobowości oskarżonego, jego wieku, sytuacji rodzinnej, majątkowej, na niedocenienie wymowy i znaczenia ustalonych okoliczności obciążających takich, jak wysokiej wartości szkody i ukierunkowanie na osiągnięcie możliwie maksymalnej korzyści majątkowej, przemyślanego i zaplanowanego sposobu działania mającego na celu ukrycie przestępczego procederu i utrudnienie jego udowodnienia poprzez przypisanie tym działaniom pozorów legalności w ramach funkcjonującego wolnego rynku; co ostatecznie doprowadziło do wymierzenie – wbrew twierdzeniom Sądu I instancji zawartym w uzasadnieniu – kary nie odpowiadającej celom jakie powinna spełniać i nie uwzględniającej ustawowych dyrektyw wymiaru kary, a przede wszystkim nie uwzględniającej należycie stopnia społecznej szkodliwości czynu i stopnia zawinienia sprawcy, współdziałanie z innymi osobami w popełnianiu tych czynów; - w części dotyczącej A. W. (2) od winy w zakresie dotyczącym czynu z pkt LXXX aktu oskarżenia, pkt LVII części wstępnej wyroku, pkt 66 części dyspozytywnej wyroku – obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie art. 7 k.p.k. w zw. z art. 366 § 1 k.p.k. , art. 167 k.p.k. oraz art. 193 § 1 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej oceny materiału dowodowego, sprzecznej z zasadami logicznego rozumowania, wskazaniami wiedzy ekonomicznej i finansowej, oraz regułami działalności gospodarczej, z uwagi na niewystarczające oparcie ustaleń faktycznych na opinii biegłych księgowych, operujących w niniejszej sprawie czysto matematyczną optyką, co doprowadziło do uniewinnienia oskarżonego A. W. (2) od popełnienia zarzucanego mu czynu, bez oparcia się na wiedzy specjalistycznej w zakresie kształtowania i specyfiki relacji ekonomicznych pomiędzy podmiotami powiązanymi poprzez osobę R. H. – na okoliczność, czy zawarcie danej umowy było uzasadnione ekonomicznie, zważywszy na fakt współpracy pomiędzy tymi podmiotami, jak również z uwagi na faktyczne powiązania kapitałowe i organizacyjne pomiędzy nimi oraz z uwagi na ich sytuację finansową ponieważ prawidłowa ocena całokształtu materiału dowodowego w niniejszej sprawie skłania do przekonania, iż operacje dokonywane w badanej sprawie odbywały się w kręgu powiązanych ze sobą podmiotów gospodarczych były nieuzasadnione ekonomicznie, a wysokość umownego wynagrodzenia za wykonane usługi budzi poważne wątpliwości – a w konsekwencji, operacje te faktycznie zmierzały do wyprowadzenia środków finansowych z badanych podmiotów gospodarczych, (1 zarzut); - od winy w zakresie dotyczącym czynu z pkt LVIII części wstępnej wyroku i w pkt 67 części dyspozytywnej wyroku – obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie art. 12 k.p.k. poprzez zaniechanie działań zmierzających do pozyskania od pokrzywdzonego, tj. Fabryki (...) S.A. , oświadczenia w zakresie złożenia wymaganego prawem wniosku o ściganie za ten czyn, w sytuacji, gdy oświadczenia takiego nie złożono, czyn zarzucany aktem oskarżenia nie wymagał takiego wniosku, a uprzedzając o zmianie kwalifikacji prawnej czynu Sąd I instancji powinien taką okoliczność z urzędu zweryfikować, tj. zwrócić się o stosowne oświadczenie pokrzywdzonego w tej kwestii, (2 zarzut); - w zakresie dotyczącym czynów z pkt LXXIX aktu oskarżenia, pkt LVI części wstępnej wyroku, pkt LXXXII aktu oskarżenia, pkt LIX części wstępnej wyroku, pkt LXXXIV aktu oskarżenia, pkt LXI części wstępnej wyroku, pkt LXXXV aktu oskarżenia, pkt LXII części wstępnej wyroku i pkt LXXXVI aktu oskarżenia, pkt LXIII części wstępnej wyroku, pkt 65, 68, 70, 71, 72 73 części dyspozytywnej wyroku – rażącą niewspółmierność kary polegającą na orzeczeniu wobec oskarżonego A. W. (2) : - za czyn z pkt 65 części dyspozytywnej wyroku kary 1 roku pozbawienia wolności i kary grzywny w wysokości 100 stawek dziennych przy ustaleniu wysokości stawki na kwotę 100 zł, - za czy z pkt 68 części dyspozytywnej wyroku kary 1 roku pozbawienia wolności i kary grzywny w wysokości 100 stawek dziennych przy ustaleniu wysokości stawki na kwotę 100 zł, - za czyn z pkt 70 części dyspozytywnej wyroku kary 1 roku pozbawienia wolności i kary grzywny w wysokości 100 stawek dziennych przy ustaleniu wysokości stawki na kwotę 100 zł, - za czyn z pkt 71 części dyspozytywnej wyroku kary 1 roku pozbawienia wolności i kary grzywny w wysokości 100 stawek dziennych przy ustaleniu wysokości stawki na kwotę 100 zł, - za czyn z pkt 72 części dyspozytywnej wyroku kary 1 roku pozbawienia wolności i kary grzywny w wysokości 100 stawek dziennych przy ustaleniu wysokości stawki na kwotę 100 zł, a w konsekwencji do wymierzenia w pkt 73 za czyny z w/w pkt 65, 68, 70, 71, i 72 kary łącznej pozbawienia wolności w wymiarze 2 lat i 6 miesięcy i kary łącznej grzywny w wymiarze 300 stawek dziennych; poprzez przecenienie znaczenia ustalonej w sprawie jedynej jednoznacznej okoliczności łagodzącej w postaci dotychczasowej niekaralności oskarżonego, nadto nadanie nadmiernego znaczenia ustaleniom dotyczącym osobowości oskarżonego, jego wieku, sytuacji rodzinnej, majątkowej, a niedocenienie wymowy i znaczenia ustalonych okoliczności obciążających takich, jak wielość i powtarzalność przypisanych oskarżonemu czynów popełnionych w znacznym przedziale czasowym, istotnej roli w całym przestępczym procederze, w rażącym nadużyciu pełnionych przez niego funkcji w podmiotach gospodarczych, które reprezentował, wysokiej wartości szkód, ukierunkowaniu na osiągnięcie możliwie maksymalnej korzyści majątkowej, przemyślanego i zaplanowanego sposobu działania mającego na celu ukrycie przestępczego procederu i utrudnienie jego udowodnienia poprzez przypisanie tym działaniom pozorów legalności w ramach funkcjonującego wolnego rynku; co ostatecznie doprowadziło do wymierzenie – wbrew twierdzeniom Sądu I instancji zawartym w uzasadnieniu – za poszczególne czyny kar nie odpowiadających celom jakie kara powinna spełniać i nie uwzgledniających ustawowych dyrektyw wymiaru kary, a przede wszystkim nie uwzgledniających należycie stopnia społecznej szkodliwości czynów i stopnia zawinienia sprawcy, a co do kary łącznej wymierzenia jej w dużo niższym wymiarze wynikającym w części z orzeczenia niskich kar jednostkowych, a zasadniczo z nadmiernego stosowania zasady asperacji bliskiej w istocie absorpcji, której nie uzasadniał ustalony stan faktyczny, a w tym rodzaj popełnianych przestępstw, przedział czasowy popełniania poszczególnych czynów, wielość podmiotów pokrzywdzonych, współdziałanie z innymi osobami w popełnianiu tych czynów, (3 zarzut); - w części dotyczącej P. M. w zakresie czynów zarzucanych mu w pkt LXXXVII aktu oskarżenia, pkt LXIV części wstępnej wyroku i pkt LXXXIX aktu oskarżenia, pkt LXVI części wstępnej wyroku, pkt 74, 76, 77 i 78 części dyspozytywnej wyroku – rażącą niewspółmierność kary polegającą na orzeczeniu wobec oskarżonego P. M. : - za czyn z pkt 74 części dyspozytywnej wyroku kary 1 roku pozbawienia wolności i kary grzywny w wysokości 100 stawek dziennych przy ustaleniu wysokości stawki na kwotę 100 zł, - za czy z pkt 76 części dyspozytywnej wyroku kary 1 roku pozbawienia wolności i kary grzywny w wysokości 100 stawek dziennych przy ustaleniu wysokości stawki na kwotę 100 zł, a w konsekwencji do wymierzenia w pkt 77 wyroku za czyny z w/w pkt 74 i 76 kary łącznej pozbawienia wolności w wymiarze 1 roku i kary łącznej grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych, - w pkt 78 wyroku zawieszenie wymierzonej w pkt 77 kary łącznej pozbawienia wolności na okres próby wynoszący 2 lata; poprzez przecenienie znaczenia ustalonej w sprawie jedynej jednoznacznej okoliczności łagodzącej w postaci dotychczasowej niekaralności oskarżonego, nadto nadanie nadmiernego znaczenia ustaleniom dotyczącym osobowości oskarżonego, jego wieku, sytuacji rodzinnej, majątkowej, a niedocenienie wymowy i znaczenia ustalonych okoliczności obciążających takich, jak wysoka wartość szkód w przypadku obu przestępstw, ukierunkowaniu na osiągnięcie możliwie maksymalnej korzyści majątkowej, przemyślanego i zaplanowanego sposobu działania mającego na celu ukrycie przestępczego procederu i utrudnienie jego udowodnienia poprzez przypisanie tym działaniom pozorów legalności w ramach funkcjonującego wolnego rynku; co ostatecznie doprowadziło do wymierzenia – wbrew twierdzeniom Sądu I instancji zawartym w uzasadnieniu – za poszczególne czyny kar nie odpowiadających celom jakie kara powinna spełniać i nie uwzględniających ustawowych dyrektyw wymiaru kary, a przede wszystkim nie uwzględniających należyci stopnia społecznej szkodliwości czynów i stopnia zawinienia sprawcy, a co do kary łącznej wymierzenia jej w dużo niższym wymiarze wynikającym w części z orzeczenia niskich kar jednostkowych, a zasadniczo z nadmiernego stosowania zasady pełnej absorpcji, której nie uzasadniał ustalony stan faktyczny, a w tym rodzaj popełnianych przestępstw, przedział czasowy popełniania poszczególnych czynów, ilość podmiotów pokrzywdzonych, współdziałanie z innymi osobami w popełnianiu tych czynów; - w części dotyczącej J. K. (1) czyn z pkt XC aktu oskarżenia i pkt LXVII części wstępnej wyroku, pkt 79 części dyspozytywnej wyroku: – obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie art. 7 k.p.k. w zw. z art. 366 § 1 k.p.k. , art. 167 k.p.k. oraz art. 193 § 1 k.p.k. , poprzez dokonanie dowolnej oceny materiału dowodowego, sprzecznej z zasadami logicznego rozumowania, wskazaniami wiedzy ekonomicznej i finansowej oraz regułami działalności gospodarczej, z uwagi na niewystarczające oparcie ustaleń faktycznych na opinii biegłych księgowych, operujących w niniejszej sprawie czysto matematyczną optyka, co doprowadziło do uniewinnienia oskarżonego J. K. (1) od popełnienia zarzucanego mu czynu, bez oparcia się na wiedzy specjalistycznej w zakresie kształtowania i specyfiki relacji ekonomicznych pomiędzy podmiotami powiązanymi poprzez osobę R. H. – na okoliczność, czy zawarcie danej umowy było uzasadnione ekonomicznie, zważywszy na fakt współpracy pomiędzy tymi podmiotami, jak również z uwagi na faktyczne powiązania kapitałowe i organizacyjne pomiędzy nimi oraz z uwagi na ich sytuację finansową ponieważ prawidłowa ocena całokształtu materiału dowodowego w niniejszej sprawie skłania do przekonania, iż operacje dokonywane w badanej sprawie odbywały się w kręgu powiązanych ze sobą podmiotów gospodarczych, były nieuzasadnione ekonomicznie, a wysokość umownego wynagrodzenia za wykonane usługi budzi poważne wątpliwości – a w konsekwencji, operacje te faktycznie zmierzały do wyprowadzenia środków finansowych z badanych podmiotów gospodarczych. Prokurator podnosząc powyższe zarzuty wniósł o: - uchylenie wyroku w części zaskarżonego rozstrzygnięcia o winie w/w oskarżonych (za wyjątkiem jego pkt 46 i 23 części dyspozytywnej) R. H. , P. P. , M. K. , A. W. (2) i J. K. (1) i przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Wniósł także o zmianę wyroku w pkt LIX aktu oskarżenia, pkt XLI części wstępnej wyroku, pkt 46 części dyspozytywnej wyroku, poprzez przyjęcie w opisie czynu, iż M. K. był współsprawcą i wyeliminowanie z kwalifikacji prawnej czynu art. 18 § 3 k.k. , a w podstawie wymiaru kary art. 19 § 1 k.k. Ponadto wniósł o zmianę wyroku w pkt XXIII aktu oskarżenia i części wstępnej wyroku, w pkt 23 części dyspozytywnej wyroku – poprzez uniewinnienie od tego czynu oskarżonego R. H. W końcu wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w zakresie kar poprzez wymierzenie wobec oskarżonego R. H. : - za czyn z pkt V części wstępnej i pkt 5 części dyspozytywnej wyroku kary 3 lat pozbawienia wolności i kary grzywny w wysokości 350 stawek dziennych przy ustaleniu wysokości stawki na kwotę 100 złotych; - za czyn z pkt 7 części dyspozytywnej wyroku kary 10 miesięcy pozbawienia wolności i kary grzywny w wysokości 150 stawek dziennych przy ustaleniu wysokości stawki na kwotę 100 zł; - za czyn z pkt 10 części dyspozytywnej wyroku kary 10 miesięcy pozbawienia wolności i kary grzywny w wysokości 200 stawek dziennych przy ustaleniu wysokości stawki na kwotę 100 zł; - za czyn z pkt 12 części dyspozytywnej wyroku kary 8 miesięcy pozbawienia wolności i kary grzywny w wysokości 100 stawek dziennych przy ustaleniu wysokości stawki na kwotę 100 zł; - za czyn z pkt 20 części dyspozytywnej wyroku kary 3 lat pozbawienia wolności i kary grzywny w wysokości 300 stawek dziennych przy ustaleniu wysokości 100 zł; - za czyn z pkt 21częsci dyspozytywnej wyroku kary 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności i kary grzywny w wysokości 300 stawek dziennych przy ustaleniu wysokości stawki na kwotę 100 zł; - za czyn z pkt 26 części dyspozytywnej wyroku kary 3 lat pozbawienia wolności i kary grzywny w wysokości 350 stawek dziennych przy ustaleniu wysokości stawki na kwotę 100 zł; - za czyn z pkt 27 części dyspozytywnej wyroku kary 3 lat pozbawienia wolności i kary grzywny w wysokości 300 stawek dziennych przy ustaleniu wysokości stawki na kwotę 100 zł; - za czyn z pkt 31 części dyspozytywnej wyroku kary 3 lat pozbawienia wolności i kary grzywny w wysokości 350 stawek dziennych przy ustaleniu wysokości stawki na kwotę 100 zł; - za czyn z pkt 32 części dyspozytywnej wyroku kary 3 lat pozbawienia wolności i kary grzywny w wysokości 300 stawek dziennych przy ustaleniu wysokości stawki na kwotę 100 zł; - za czyn z pkt 33 części dyspozytywnej wyroku kary 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności i kary grzywny w wysokości 250 stawek dziennych przy ustaleniu wysokości stawki na kwotę 100 zł; - a w konsekwencji wymierzenie za w/w czyny kary łącznej pozbawienia wolności w wymiarze 9 lat i kary łącznej grzywny w wymiarze 800 stawek dziennych; wobec oskarżonego H. D. : - za czyn z pkt 40 części dyspozytywnej wyroku kary 10 miesięcy pozbawienia wolności i kary grzywny w wysokości 200 stawek dziennych przy ustaleniu wysokości stawki na kwotę 100 zł; - za czyn z pkt 41 części dyspozytywnej wyroku kary 1 roku i 10 miesięcy pozbawienia wolności i kary grzywny w wysokości 100 stawek dziennych przy ustaleniu wysokości stawki na kwotę 100 zł; - a w konsekwencji wymierzenie za czyny z w/w pkt 40 i 41 kary łącznej pozbawienia wolności w wymiarze 2 lat z warunkowym zawieszeniem wykonania tej kary na okres próby wynoszący 3 lata, a nadto kary łącznej grzywny w wymiarze 250 stawek dziennych; wobec oskarżonego M. K. : - za czyn z pkt 46 części dyspozytywnej wyroku kary 2 lat pozbawienia wolności i kary grzywny w wysokości 200 stawek dziennych przy ustaleniu wysokości stawki na kwotę 100 zł; - za czyn z pkt 48 części dyspozytywnej wyroku kary 2 lat pozbawienia wolności i kary grzywny w wysokości 200 stawek dziennych przy ustaleniu wysokości stawki na kwotę 100 zł; - a w konsekwencji wymierzenie za czyny z w/w pkt 46 i 48 kary łącznej pozbawienia wolności w wymiarze 3 lat, kary łącznej grzywny w wymiarze 300 stawek dziennych; wobec oskarżonego S. P. ; - za czyn z pkt 52 części dyspozytywnej wyroku kary 2 lat pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby wynoszący 3 lata i kary grzywny w wysokości 200 stawek dziennych przy ustaleniu wysokości stawki na kwotę 100 zł; wobec oskarżonego A. W. (1) : - za czyn z pkt 58 części dyspozytywnej wyroku kary 2 lat pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby wynoszący 3 lata i kary grzywny w wysokości 200 stawek dziennych przy ustaleniu wysokości stawki na kwotę 100 zł; wobec oskarżonego A. W. (2) : - za czyn z pkt 65 części dyspozytywnej wyroku kary 2 lat pozbawienia wolności i kary grzywny w wysokości 200 stawek dziennych przy ustaleniu wysokości stawki na kwotę 100 zł; - za czyn z pkt 68 części dyspozytywnej wyroku kary 2 lat pozbawienia wolności i kary grzywny w wysokości 300 stawek dziennych przy ustaleniu wysokości stawki na kwotę 100 zł; - za czyn z pkt 70 części dyspozytywnej wyroku kary 2 lat pozbawienia wolności i kary grzywny w wysokości 300 stawek dziennych przy ustaleniu wysokości stawki na kwotę 100 zł; - za czyn z pkt 71części dyspozytywnej wyroku kary 2 lat pozbawienia wolności i kary grzywny w wysokości 250 stawek dziennych przy ustaleniu wysokości stawki na kwotę 100 zł; - za czyn z pkt 72 części dyspozytywnej wyroku kary 2 lat pozbawienia wolności i kary grzywny w wysokości 200 stawek dziennych przy ustaleniu wysokości stawki na kwotę 100 zł; - a w konsekwencji wymierzenia za czyny z w/w pkt 65. 68, 70, 71 i 72 kary łącznej pozbawienia wolności w wymiarze 4 lat i kary łącznej grzywny w wymiarze 400 stawek dziennych; a wobec oskarżonego P. M. : - za czyn z pkt 74 części dyspozytywnej wyroku kary 2 lat pozbawienia wolności i kary grzywny w wysokości 200 stawek dziennych przy ustaleniu wysokości stawki na kwotę 100 zł; - za czyn z pkt 76 części dyspozytywnej wyroku kary 2 lat pozbawienia wolności i kary grzywny w wysokości 300 stawek dziennych przy ustaleniu wysokości stawki na kwotę 100 zł; - a w konsekwencji wymierzenia kary łącznej pozbawienia wolności w wymiarze 2 lat i 9 miesięcy i kary łącznej grzywny w wymiarze 360 stawek dziennych. Na rozprawie odwoławczej w dniu 23 listopada 2020 roku Prokurator zmodyfikował swoje wnioski zawarte w apelacji w odniesieniu do oskarżonego R. H. i oskarżonego H. D. w zakresie punktu 10 i 40 wyroku, wnosząc o zmianę wyroku w tej części i uniewinnienie oskarżonych od przestępstw przypisanych oskarżonym we wskazanych wyżej punktach wyroku. Jednak wniosków końcowych co do kary łącznej w odniesieniu do oskarżonego R. H. prokurator nie zmienił. Natomiast w odniesieniu do oskarżonego H. D. wniósł o uchylenie orzeczenia o karze łącznej pozbawienia wolności i zawieszenie wykonania orzeczonej kary jednostkowej pozbawienia wolności na okres próby wynoszący 3 lata. Obrońca oskarżonego R. H. zaskarżył powyższy wyrok w punktach: 5 w całości, 7 w całości, 10 w całości, 12 całości, 20 całości, 21 całości, 23 całości, 26 całości, 27 całości, 31 całości, 32 całości, 33 całości. Ponadto zaskarżył punkty dotyczące wymiaru kary, tj. 35, 36 i 37 w całości. Zaskarżonemu wyrokowi Sądu I instancji zarzucił w zakresie kwestii wspólnych dla (...) i (...) : 1. rażące naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na treść orzeczenia, a to art. 6 k.p.k. poprzez pozbawienie oskarżonego prawa do obrony przed Sądem I instancji, poprzez brak poinformowania go na rozprawie w dniu 14 października 2010 r. o terminach rozprawy wyznaczonych na dzień 18 listopada 2010 r. i 30 listopada 2010 r.; 2. obrazę art. 7 k .pk. w zw. z art. 410 k.p.k. w zw. z art. 193 § 1 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, z pominięciem całości materiału dowodowego zebranego w sprawie i bez uwzględnienia wiedzy specjalistycznej, polegający na ocenie sytuacji majątkowej spółek na podstawie jedynie opinii biegłych przeprowadzonej metodą wyceny wartości aktywów netto (metody bilansowej), podczas gdy dla wyceny majątku spółki, wycena wartości aktywów netto jest niewystarczająca i różni się od wyceny rynkowej, która powinna zostać przeprowadzona na podstawie korygowania wartości aktywów netto m.in. o wartość nieruchomości, co doprowadziło do zaniżenia majątku i możliwości finansowych ocenianych spółek; 3. obrazę art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego poprzez błędne przyjęcie, że R. H. (1) mógł działać na niekorzyść spółek (...) S.A. lub (...) w sytuacji gdy: a) był właścicielem (...) , czyli osobą zainteresowana działaniem spółki zgodnym z jej celem, b) był powiązany kapitałowo z (...) S.A. , czyli był osobą zainteresowaną działaniem spółki zgodnie z jej celem, c) postępowanie nie wykazało, żeby uzyskał z uwagi na działalność spółek korzyści majątkowe, które byłyby niezgodne z prawem lub nieadekwatne do wykonywanych czynności, 4. obrazę art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego poprzez błędne przyjęcie, że działalność (...) i (...) była prowadzona nieprawidłowo, a przy zaciąganiu zobowiązań osobom decyzyjnym w spółce towarzyszyła świadomość braku możliwości ich terminowego wykonania podczas gdy: a) działalność na rynku sprzedaży wierzytelności była obarczona u swoich podstaw ryzykiem gospodarczym, wynikającym m.in. z niewypłacalności kontrahentów, b) działalność spółek (...) i (...) S.A. polegała w dużej mierze na ogólnej koniunkturze gospodarczej i możliwości pozyskania nowych klientów, co oznacza wrażliwość na zaburzenia wywołane np. zmianami w prawie lub zmianą technologii produkcji, c) w przypadku spółki (...) S.A. wyniki gospodarcze, która osiągała spółka w latach 1999-2001 pozwalały zakładać, że (przy utrzymaniu się trendu) wyniki w następnych latach będą podobne lub po krótkim okresie spadku wrócą do normy (v, opinia biegłych UE), 5. obrazę art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego poprzez błędne uznanie i założenie, że relacje finansowe pomiędzy (...) S.A. a (...) były niekorzystne (v.np str. 81 uzasadnienia), w sytuacji gdy sama wartość transakcji między tymi podmiotami nie jest miarodajna dla oceny celu gospodarczego, który miały te spółki i efektu jaki miał być osiągnięty, 6. w konsekwencji powyższego brak ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mających wpływ na jego treść: a) pozwalających na zbadanie i zrozumienie celu gospodarczego spółki, b) braku zbadania czy i jakie interesy majątkowe i jakich podmiotów, zostały naruszone przez działania R. H. c) pozwalających na faktyczne ustalenie istnienia i ewentualnie daty powstania przestępnego zamiaru R. H. : - w zakresie art. 286 k.k. błędne jest ustalenie co do istnienia zamiaru wprowadzenia w błąd, - w zakresie art. 296 błędne jest ustalenie, że oskarżony działał w celu wyrządzenia szkody spółce i w celu uzyskania korzyści majątkowej. W zakresie (...) zarzucił: 1. obrazę art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i pominięcie istotnych okoliczności wynikających ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a to faktu, że Sąd I instancji błędnie przyjął, że R. H. miał bezpośrednie władztwo nad osobami wchodzącymi w skład zarządu (...) S.A. podczas gdy: a) struktura prawna spółki nie pozwalała na inną kontrolę zarządu niż ta wykonywana poprzez głosowanie akcjonariuszy, b) w postępowaniu nie wykazano, żeby między oskarżonym, a osobami pozostającymi w zarządzie zachodziły stosunki o charakterze pozwalającym na określenie ich jako relacji panowania nad czynami członków zarządu, c) sąd I instancji nie wytłumaczył dlaczego osoby „znane” (v. str. 87 uzasadnienia) miałyby czuć się odpowiedzialne wobec R. H. i podejmować niekorzystne dla spółki (...) S.A. czynności mimo świadomości ryzyka gospodarczego. Skarżący, formułując szczegółowe zarzuty , w zakresie dotyczącym pkt 5 wyroku zarzucił: a) obrazę art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego tj. poprzez brak uwzględnienia, że w momencie podjęcia decyzji o zwolnieniu R. W. z długu, R. H. był zarówno jedynym wspólnikiem spółki, jak też jedynym członkiem zarządu, stąd jeżeli nawet „hipotetycznie” działał na niekorzyść spółki to czynił to z własnej woli i na własny rachunek co wyłącza jego odpowiedzialność, gdyż żaden interes innych osób lub podmiotów nie został naruszony, b) obrazę art. 410 k.p.k. w zw. z art. 201 k.p.k. poprzez brak dopuszczenia nowej opinii biegłego w sytuacji, gdy opinia sporządzona przez biegłego J. K. (2) była niejasna, lakoniczna i wymagała wyjaśnienia, czego biegły nie potrafił wykonać, z uwagi na bardzo zły stan zdrowia i upływ czasu, c) błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na jego treść polegający na braku zbadania i zebrania odpowiedniego materiału dowodowego: - sytuacji majątkowej R. W. w 1997 r., składników posiadanego przez niego majątku, wartości jego długów i zobowiązań, - rodzaju i charakteru zobowiązania R. W. , jego zasadności i istnienia, podstawy prawnej, daty jego wymagalności i ewentualnego przedawnienia części lub całości zobowiązania w dacie zwolnienia z długu, które to ustalenia umożliwiłoby prawidłową ocenę zasadności zwolnienia z długu R. W. w zamian za przeniesienie własności nieruchomości pod kątem ekonomicznym i prawnym. Podnosząc powyższe zarzuty wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w pkt 5 poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu. W zakresie dotyczącym orzeczenia z punktu 7 wyroku zarzucił: a) obrazę art. 14 § 1 k.p.k. , art. 366 § 1 k.p.k. oraz art. 410 k.p.k. poprzez nieuprawnioną zmianę opisu czynu zarzucanego w akcie oskarżenia w sytuacji, gdy czyn ten nie był zarzucany w akcie oskarżenia, tj. poprzez zmianę daty rzekomego wprowadzenia w błąd pokrzywdzonych z dnia 5 marca 1999 r. na dzień 20 października 1998 r., w sytuacji gdy miejsce, przedmiot i zakres działania R. H. był w tych datach zupełnie inny, a jedyną rzeczą łączącą zdarzenia opisane w/w datach jest tożsamość pokrzywdzonego, b) obrazę art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i pominięcie istotnych okoliczności wynikających ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a to faktu, iż oskarżony nie mógł działać z zamiarem uzyskania korzyści majątkowej, gdyż nie chciał pierwotnie odebrać okien, a po ich odebraniu ich nie wykorzystał, ani też nie sprzedał, a w konsekwencji błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, iż oskarżony działał z zamiarem popełnienia czynu zabronionego, c) obrazę art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, poprzez nie uwzględnienie, że oskarżony nie zawierał (nie podpisywał) umowy pierwotnej za zakup okien, a jedynie złożył imieniem spółki oświadczenie woli pod aneksem nr (...) do umowy, co oznacza, że nie mógł mieć zamiaru wprowadzenia w błąd pokrzywdzonych w momencie zawarcia umowy, d) obrazę art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. w zw. z art. 65 § 1 k.c. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, poprzez nie uwzględnienie treści umowy (...) i błędne uznanie, że doszło do przejścia własności okien na rzecz (...) , podczas gdy zgodnie z § 5 w/w umowy okna do czasu zapłaty pozostawały własnością I. N. i (...) s.c. , co oznacza, że nie doszło do zaistnienia szkody majątkowej w rozumieniu prawa karnego, a jedynie do cywilnego niewykonania części umowy, e) obrazę art. 410 k.p.k. poprzez pominięcie istotnych okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy wynikających z postanowienia z dnia 26 listopada 1999 r. Prokuratury Rejonowej Kraków Krowodrza sygn. akt I Ds.2772/99, a to iż w tej dacie organy procesowe uznały, iż brak jest dowodów dla uznania, iż w momencie zawarcia umowy (...) nie miała zamiaru zapłacić, a także, iż nie da się wykluczyć, że kłopoty z płatnością (...) nastąpiły już po zawarciu umowy, który to dowód został uznany za wiarygodny w całości, a zatem powinien stanowić podstawę dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych, f) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mający wpływ na jego treść, a polegający na niezasadnym uznaniu, iż materiał dowodowy zgromadzony w sprawie pozwala na przyjęcie, że oskarżony działał z zamiarem umyślnym kierunkowym, podczas gdy w niniejszej sprawie możliwe jest przypisanie mu co najwyżej rażącego niedbalstwa, co doprowadziło do błędnego skazania, g) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku polegający na błędnym przyjęciu, że oskarżony popełnił zarzucany mu czyn, podczas gdy brak jest wystarczających i jednoznacznych dowodów świadczących o winie oskarżonego, co w konsekwencji doprowadziło do bezpodstawnego skazania, w szczególności z uwagi na fakt, iż Sąd I instancji w podobnych stanach faktycznych uniewinnił oskarżonego od zarzucanych mu czynów. Obrońca stawiając powyższe zarzuty wniósł o uchylenie wyroku w pkt 7 i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu. W zakresie dotyczącym orzeczenia z punktu 10 wyroku obrońca zarzucił: a) obrazę przepisów prawa materialnego, tj. art. 296 § 1 i 2 k.k. w zw. z art. 115 § 5 k.k. polegającą na uznaniu przez Sąd I instancji, że doszło do powstania szkody znacznej wartości – a w konsekwencji do realizacji znamion czynu zabronionego z art. 296 k.k. – w sytuacji gdy kwota zadatku ustalonego aneksem z dnia 8 maja 2000 r. wynosiła równo kwotę 200.000 zł, co oznacza, że potencjalnie powstała w konsekwencji szkoda nie przekracza kwoty 200.000 złotych, b) niezależnie od powyższego wskazał na: - błędną kwalifikację prawną czynu z art. 296 § 2 k.k. mimo braku wytłumaczenia w uzasadnieniu czynności oskarżonego polegającej na zmierzaniu do uzyskania korzyści majątkowej, - błędną ocenę, iż R. H. działał na szkodę spółki w sensie cywilistycznym, w sytuacji, w której sąd nie kwestionuje samej istoty wykupu długu z banku, a jedynie zmianę zaliczki w wysokości 200.000 zł na zadatek w tej wysokości, podczas gdy ta czynność była zgodna z zasadami uczciwego obrotu gospodarczego, gdyż M. S. w celu wykonania umowy z bankiem musiał złożyć zadatek, więc od (...) mógł żądać takiego samego zabezpieczenia. Podnosząc powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w pkt 10 i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu. W zakresie dotyczącym orzeczenia z punktu 12 wyroku zarzucił: a) obrazę art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, sprzecznej z ustaleniami opinii biegłych, tj. bezpodstawnie przyznanie wiarygodności zeznaniom M. S. oraz R. B. , którzy stwierdzili. iż do umowy z Zespołem (...) nakłonił ich oskarżony R. H. , podczas gdy Sąd I instancji mając świadomość ich uprzedniej karalności za czyn zbieżny w treści z zarzutem XII wskazanym w akcie oskarżenia. winien był odmówić w tym zakresie wiarygodności tych dowodów, a w konsekwencji nie powinny one stanowić podstawy przyjętych ustaleń faktycznych, b) obrazę art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności wyjaśnień oskarżonego poprzez bezpodstawną odmowę ich wiarygodności i w konsekwencji uznanie, iż oskarżony był osobą faktycznie zarządzającą spółka, podejmując w niej decyzje oraz w szczególności „decydował o płatnościach”, a w konsekwencji czego Sąd I instancji nie uczynił ich podstawą przyjętych ustaleń faktycznych, c) obrazę art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i w konsekwencji uznanie, iż oskarżony znał złą sytuację majątkową spółki (...) S.A. , podczas gdy posiadał on wiedzę, która nie pozwalała na ocenę, że (...) S.A. – niezależnie od swojej sytuacji – jest w stanie uiścić zaciągnięte – stosunkowo niewielkie – zobowiązania wynikające z umowy z Zespołem (...) , d) obrazę art. 5 § 2 k.p.k. poprzez przyjęcie, że oskarżonemu w momencie zawarcia umowy towarzyszył zamiar wprowadzenia drugiej strony w błąd, podczas gdy (...) w tamtym momencie była w dobrej sytuacji majątkowej, stąd brak jest dowodu, który wskazywałby na zamiar bezpośredni wprowadzenia w błąd, co powinno być rozstrzygnięte na korzyść oskarżonego, f) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mający wpływ na jego treść, a polegający na niezasadnym uznaniu, iż materiał dowodowy zgromadzony w sprawie pozwala na przyjęcie, że oskarżony działał z zamiarem umyślnym kierunkowym, podczas gdy w niniejszej sprawie co najwyżej można mu przypisać wyłącznie rażące niedbalstwo, co doprowadziło do błędnego przypisania mu sprawstwa polecającego, f) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku polegający na błędnym przyjęciu, że oskarżony popełnił zarzucany mu czyn, podczas gdy brak jest wystarczających i jednoznacznych dowodów świadczących o winie oskarżonego, co w konsekwencji doprowadziło do bezpodstawnego skazania, w szczególności z uwagi na fakt, iż Sąd I instancji w podobnych stanach faktycznych uniewinnił oskarżonego od zarzucanych mu czynów. Podnosząc powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w punkcie 12 i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu. W zakresie dotyczącym orzeczenia z punktu 20 wyroku zarzucił: a) obrazę art. 14 § 1 k.p.k. , art. 366 § 1 k.p.k. , art. 398 § 1 k.p.k. oraz art. 410 k.p.k. poprzez nieuprawnioną zmianę opisu czynu zarzucanego w akcie oskarżenia w sytuacji, gdy czyn ten nie był zarzucany w akcie oskarżenia, tj. poprzez zmianę osoby pokrzywdzonej z (...) sp. z o.o. na (...) S.A. w sytuacji gdy od początku postępowania oskarżyciel konsekwentnie twierdził, że transakcja zaistniała z pokrzywdzeniem (...) i pod tym kontem prowadzone było postępowanie dowodowe, b) obrazę art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego polegającej na błędnej ocenie transakcji potrącenia i umorzenia wierzytelności miedzy (...) S.A. a (...) sp. z o.o. jako transakcji niekorzystnej dla (...) w sytuacji gdy: - wartość nabycia (wartość transakcyjna) wierzytelności do (...) była niższa niż ich wartość nominalna, - umorzenie było korzystne z podatkowego punktu widzenia, gdyż umożliwiało unikniecie podatku dochodowego w wysokości 264.000 zł, co było korzystne z uwagi na brak możliwości zapłaty przez (...) reszty zobowiązania, c) obrazę art. 193 k.p.k. poprzez brak zasięgnięcia opinii lub opinii uzupełniającej biegłych z zakresu ekonomii i finansów ze specjalnością wyceny wartości wierzytelności w celu ustalenia realnej wartości, d) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku polegających na braku ustalenia wartości rynkowej wierzytelności, w sytuacji, gdy wartość transakcyjna (nabycia wierzytelności do (...) ) była prawie o 3.000.000 zł niższa niż wartość nominalna wierzytelności. Podnosząc powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w pkt 12 i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu. W zakresie dotyczącym orzeczenia z punktu 21 wyroku zarzucił: a) obrazę art. 167 k.p.k. w zw. z art. 193 k.p.k. poprzez niedopuszczenia z urzędu dowodu z uzupełniającej opinii biegłych z UE w K. i dokonanie samodzielnych ustaleń faktycznych odnośnie rzeczywistej wartości wierzytelności przeniesionej przez oskarżonego R. H. na (...) S.A. w związku z rozliczeniem pobranych zaliczek w związku z umową z dnia 20 kwietnia 2001r., w sytuacji gdy stwierdzenie powyższych okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy wymagało wiadomości specjalnych i nie mogły zostać samodzielnie ustalone przez sąd, b) obrazę art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności umowy cesji z dnia 12 października 2001r, oraz dwóch dokumentów zawiadamiających o przelewie wierzytelności z dnia 10 grudnia 2001r., w konsekwencji błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, iż dokumenty te nacechowane były pozornością, c) błąd w ustaleniach fatycznych przyjętych za podstawę wyroku polegających na błędnym przyjęciu, iż oskarżony R. H. działał w celu osiągniecia korzyści majątkowej, podczas gdy braki zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności opinii biegłego, wskazują, iż nie jest możliwe ustalenie rzeczywistej wartości przenoszonej wierzytelności, a tym samym czy oskarżony mógł działać w celu osiągnięcia korzyści majątkowej podczas, gdy nie wykluczone, iż wzajemne świadczenia był ekwiwalentne. d) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku polegający na błędnym przyjęciu, iż oskarżony popełnił zarzucany mu czyn, podczas gdy brak jest wystarczających i jednoznacznych dowodów świadczących o winie oskarżonego, co w konsekwencji doprowadziło do bezpodstawnego skazania. Podnosząc powyższe zarzuty obrońca wniósł o uchylenie w tym zakresie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, albowiem konieczne jest przeprowadzenie na nowo przewodu i dowodów w całości. W zakresie dotyczącym orzeczenia z punktu 23 wyroku zarzucił: a) obrazę przepisów prawa materialnego, tj. art. 296 § 1 i 2 k.k. w zw. z art. 115 § 5 k.k. polegająca na uznaniu przez Sąd I instancji, że doszło do powstania szkody znacznej wartości – a w konsekwencji do realizacji znamion czynu zabronionego z art. 296 k.k. – w sytuacji, gdy kwota zadatku ustalonego aneksem z dnia 8 maja 2000r. wyniosła równo kwotę 170.933 zł, co oznacza, że potencjalnie powstała w konsekwencji szkoda nie przekracza kwoty 200.000 zł. Podnosząc powyższy zarzut wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu. W zakresie dotyczącym orzeczenia z punktu 26 wyroku zarzucił: a) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku polegający na błędnym przyjęciu, że oskarżony miał zamiar popełnienia czynu zabronionego stypizowanego w art. 286 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. , podczas gdy nawet uznając, iż godził się na realizacje czynu przestępnego, nie dojdzie do zaktualizowania się powołanej normy prawnej wobec faktu, iż do jej znamion należy wyłącznie zamiar bezpośredni kierunkowy, co w konsekwencji doprowadziło do jego błędnego skazania, b) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku polegający na błędnym przyjęciu, że: - środki na spłatę do (...) miały pochodzić wyłącznie ze sprzedaży nieruchomości w K. , podczas gdy zarówno Zarząd (...) jak i R. H. liczyli na środki pochodzące z obrotu wierzytelnościami – co było głównym przedmiotem działalności spółki, - zamiarem zarządu (czy też R. H. ) wobec nieruchomości w K. było wybudowanie kortów, podczas gdy (...) nie zamierzała budować kortów, tak jak nie zamierzała budować bloków mieszkalnych występując o warunki zabudowy i zagospodarowania terenu na taką inwestycję. Podnosząc powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w pkt 26 i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu. W zakresie dotyczącym orzeczenia z punktu 27 wyroku zarzucił: a) obrazę art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności bezpodstawną odmowę wiarygodności wyjaśnieniom P. M. , R. B. , A. W. (2) , S. P. , opinii sporządzonej przez biegłych pod kierownictwem dr. P. K. z udziałem dr B. C. z Centrum (...) w K. z dnia 30 czerwca 2016 roku, notatki W. G. z dnia 15 marca 2002r. – w zakresie w jakim dowody te wskazują na podjęcie działań windykacyjnych przez (...) S.A. , co doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych polegających na przyjęciu, iż umowa z dnia 25 lutego 2002 r. była pozorna i nie podjęto w jej wykonaniu żadnych czynności windykacyjnych, podczas gdy prawidłowa ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego winna prowadzić do tezy przeciwnej, b) obrazę art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności uznanie, Iż oskarżony wykonał w spółce akcyjnej Zakłady (...) w (...) S.A. faktyczne czynności zarządcze oraz miał decydujący wpływ na podejmowane przez zarząd tej spółki decyzje finansowe, co pozostaje w sprzeczności, w szczególności z wyjaśnieniami S. P. , który zaprzeczył aby kiedykolwiek działał pod kierownictwem R. H. zaś jego działania opierały się na rzetelnej analizie, co potwierdził także A. W. (1) – „Prezes H. nie wydawał mi żadnych poleceń. Wszystkie decyzje podejmowane przez zarząd były autonomiczne i podejmowane z uwzględnieniem etyki dobrego handlowca, czyli uwzględniające interesy wszystkich właścicieli”, co doprowadziło do bezpodstawnego przypisania odpowiedzialności za zarzucany oskarżonemu czyn, c) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mający wpływ na jego treść, a polegający na przyjęciu, iż: - wiedza podmiotu ( (...) S.A. ) profesjonalnie zajmującego się obrotem wierzytelnościami, co do możliwości odzyskania należności stanowi nieuprawnione działanie sankcjonowane normą karną, podczas gdy wiedza taka stanowi nierzadko tajemnicę przedsiębiorstwa – zmierza bowiem do skutecznego ściągnięcia wierzytelności, a więc wykonania umowy, skąd nie może być mowy o pozorności umowy z dnia 25 lutego 2002 r. – błędna ocena zeznań R. B. , poprzez uznanie, że świadek zeznał, że oskarżony miał wiedzę o kredytach dla (...) przed zakupem (...) , podczas gdy z jego depozycji wynika, że taką wiedzę miał dopiero przed zakupem (...) , - oskarżony działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, podczas gdy jego działania były podyktowane realizacją umowy, której przedmiotem była skuteczna windykacja należności, - oskarżony działał z nadużyciem udzielonych mu uprawnień lub nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku oraz wyrządził (...) w O. znaczną szkodę majątkową, podczas gdy na oskarżonym nie spoczywały żadne obowiązki oraz nie posiadał żadnych uprawnień względem (...) w O. z uwagi na fakt, iż nie pełnił żadnej funkcji w dacie podpisywania umowy w (...) , ani w (...) w O. , - zawarcie umowy z dnia 25 lutego 2002r. pomiędzy (...) S.A. a (...) miało na celu wyłącznie pozyskanie przez (...) S.A. środków finansowych – gotówki, kosztem (...) w O. , a także, iż umowa ta powinna zostać uznana za nieuzasadnioną, podczas gdy przeczy temu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy prowadzący do wniosków przeciwnych, co doprowadziło do bezpodstawnego skazania za przypisany czyn, d) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku polegających na błędnym przyjęciu, że oskarżony popełnił zarzucany mu czyn, podczas gdy brak jest wystarczających i jednoznacznych dowodów świadczących o winie oskarżonego, co w konsekwencji doprowadziło do bezpodstawnego skazania. Podnosząc powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w pkt 27 i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu. W zakresie dotyczącym orzeczenia z punktu 31 wyroku zarzucił: a) obrazę art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. w zw. z art. 193 § 1 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, z pominięciem całości materiału dowodowego zebranego w sprawie i bez uwzględnienia wiedzy specjalistycznej, polegający na pominięciu przy ocenie sytuacji majątku spółki wartości nieruchomości (...) S.A. w tym nieruchomości przy ul. (...) w K. , co wpłynęło też na błędną ocenę stanu świadomości oskarżonego w momencie zawarcia przez spółkę umowy, b) obrazę art. 7 k.p.k. w zw. z art., 410 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, z pominięciem całości materiału dowodowego zebranego w sprawie, polegający na błędnej ocenie świadków (przede wszystkim B. N. - W. i częściowo W. G. ) bez uwzględnienia przepływów gotówki na koncie (...) S.A. , w sytuacji gdy w ciągu roku 2002 wpływy pieniężne przekroczyły 10.000.000 zł, c) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mający wpływ na jego treść, a polegający na niezasadnym uznaniu, iż materiał dowodowy zgromadzony w sprawie pozwala na przyjęcie, że oskarżony: - działał z zamiarem umyślnym kierunkowym, podczas gdy w niniejszej sprawie możliwe jest przypisanie mu co najwyżej rażącego niedbalstwa, co doprowadziło do błędnego skazania, - zamiar przestępny istniał w momencie zawarcia umowy przez (...) S.A. Podnosząc powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w pkt 31 i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu. W zakresie dotyczącym orzeczenia z punktu 32 wyroku zarzucił: a) obrazę art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. w zw. z art. 193 § 1 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, z pominięciem całości materiału dowodowego zebranego w sprawie i bez uwzględnienia wiedzy specjalistycznej, polegający na pominięciu przy ocenie sytuacji majątku spółki wartości nieruchomości (...) S.A. , w tym nieruchomości przy ul. (...) w K. , co wpłynęło na błędną ocenę stanu świadomości oskarżonego w momencie zawarcia przez spółkę umowy, b) obrazę art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego z pominięciem całości materiału dowodowego zebranego w sprawie, polegający na błędnej ocenie świadków (przede wszystkim B. N. - W. i częściowo W. G. ), bez uwzględnienia przepływów gotówki na koncie (...) S.A. , gdy w ciągu roku 2002 wpływy pieniężne przekroczyły 10.000.000 zł, c) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mający wpływ na jego treść, a polegający na niezasadnym uznaniu, iż materiał dowodowy zgromadzony w sprawie pozwala na przyjęcie, że oskarżony: - działał z zamiarem umyślnym kierunkowym, podczas gdy w niniejszej sprawie możliwe jest przypisanie mu co najwyżej rażącego niedbalstwa, co doprowadziło do błędnego skazania, - zamiar przestępny istniał w momencie zawarcia umowy przez (...) S.A. Podnosząc powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w pkt 32 i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu. W zakresie dotyczącym orzeczenia z punktu 33 wyroku zarzucił: a) obrazę art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. w zw. z art. 193 § 1 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, z pominięciem całości materiału dowodowego zebranego w sprawie i bez uwzględnienia wiedzy specjalistycznej, polegający na pominięciu przy ocenie sytuacji majątku spółki, wartości nieruchomości (...) S.A. , w tym nieruchomości przy ul. (...) w K. , co wpłynęło też na błędną ocenę stanu świadomości oskarżonego w momencie zawarcia przez spółkę umowy, b) obrazę art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, z pominięciem całości materiału dowodowego zebranego w sprawie, polegający na błędnej ocenie świadków (przede wszystkim B. N. - W. i częściowo W. G. ) bez uwzględnienia przepływów gotówki na koncie (...) S.A. w sytuacji, gdy w ciągu roku 2002 wpływy pieniężne przekroczyły 10.000.000 zł, c) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mający wpływ na jego treść, a polegający na niezasadnym uznaniu, iż materiał dowodowy zgromadzony w sprawie pozwala na przyjęcie, że oskarżony: - działał z zamiarem umyślnym kierunkowym, podczas gdy w niniejszej sprawie możliwe jest przypisanie mu co najwyżej rażącego niedbalstwa, co doprowadziło do błędnego skazania, - zamiar przestępny istniał w momencie zawarcia umowy przez (...) S.A. Podnosząc powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w pkt 33 i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu. Obrońca oskarżonego H. D. zaskarżył powyższy wyrok w części, a to w zakresie czynów przypisanych temu oskarżonemu w pkt 40 i 41 wyroku - w wypadku obu czynów - w całości. W zakresie czynu przypisanego oskarżonemu w pkt 40 zaskarżonego wyroku zarzucił: 1) obrazę przepisów postępowania, co mogło mieć wpływ na treść orzeczenia, a to: - art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej, tj. sprzecznej z zasadami prawidłowego rozumowania, wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego oceny zgromadzonego materiału dowodowego, poprzez nie danie wiary wyjaśnieniom oskarżonego H. D. i R. H. co do tego, że zakup wierzytelności od (...) (...) S.A. z/s w K. wymagał pośrednictwa podmiotu trzeciego ( PHU (...) ) oraz że podjęte przez oskarżonych w tym zakresie działania stanowiły realizację umowy o współpracę z dnia 12 lipca 1999r. łączącą (...) sp. z o.o. z (...) z/s w K. (zwana dalej (...) S.A. ), podczas gdy ich wyjaśnienia nie zostały zakwestionowane przez żaden obiektywny dowód, zaś obowiązek działania (...) S.A. na rzecz (...) sp. z o.o. w zakresie oddłużenia wprost wynikał z umowy o współpracę z dnia 12 lipca 1999 r. znajdującej się w aktach sprawy; 2) art. 410 k.p.k. poprzez pominięcie przy dokonywaniu ustaleń faktycznych istotnych okoliczności wynikających z umowy przedwstępnej z dnia 8 maja 2000 r. zawartej pomiędzy (...) S.A. , a PHU (...) w postaci okoliczności, iż kwota 100.000 zł wpłacona przez (...) S.A. przy zawarciu umowy od początku stanowiła zadatek, który w wypadku niedojścia umowy do skutku, podlegał przepadkowi na rzecz (...) (§ 3 i 5 umowy przedwstępnej); co w konsekwencji prowadzi do konieczności postawienia zarzutu: - błędu w ustaleniach faktycznych polegającego na przyjęciu, iż: 1) umowa przedwstępna zawarta pomiędzy (...) S.A. a PHU (...) nie miała uzasadnienia ekonomicznego, zaś wskutek jej zawarcia i wpłacenia na rzecz PHU (...) zadatku w kwocie 200.000 zł doszło do wyrządzenia szkody w majątku (...) S.A ; ewentualnie 2) wskutek podpisania przez oskarżonego aneksu z dnia 23 września 2000r. do umowy przedwstępnej, doszło do wyrządzenia (...) S.A. szkody majątkowej w kwocie 200.000 zł podczas gdy kwota 100.000 zł stanowiła zadatek już na podstawie umowy przedwstępnej z 8 maja 2000r., zaś na podstawie wspomnianego aneksu zadatkiem stała się już wcześniej wpłacona kwota 100.000 zł; w wypadku nie podzielenia zarzutów wskazanych w pkt 1 i 2 podniósł zarzut: 3. obrazy przepisów prawa materialnego, a to art. 296 § 1 i 2 k.k. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż: 1) ustalony w sprawie stan faktyczny wskazuje, iż oskarżony dopuścił się w/w czynu zabronionego, podczas gdy w istocie zmiana charakteru kwoty (100.000 zł) wpłaconej na rzecz PHU (...) (z zaliczki na zadatek) poprzez podpisanie aneksu z 23 września 2000r. do umowy przedwstępnej było w pełni dopuszczalne w świetle prawa cywilnego oraz uzasadnione umową o współpracy z dnia 12 lipca 1999r. łączącą (...) sp. z o.o. z (...) S.A. w zakresie oddłużania i windykacji (...) , umową sprzedaży wierzytelności z 10 kwietnia 2000r., zawartą pomiędzy PHU (...) jako kupującym (na podstawie umowy przedwstępnej kupna – sprzedaży zawartej w dniu 8 maja 2000r. z (...) S.A. w związku z realizacją umowy o współpracy z (...) ), a Bankiem (...) S.A. z/s w K. jako sprzedającym oraz aneksem nr (...) do tej umowy z dnia 23 września 2000r., w którym wobec zmiany warunków zapłaty ceny (tj. wydłużenia terminu) kupujący musiał wpłacić na rzecz banku dodatkowo jeszcze (oprócz wpłaconych już wcześniej 100.000 zł tytułem zadatku), kolejnej kwoty 100.000 zł tytułem zadatku; ewentualnie 2) oskarżony zrealizował znamiona czynu zabronionego z art. 296 § 1 i 2 k.k. polegające na wyrządzeniu (...) S.A. znacznej szkody majątkowej w wysokości 200.000 zł, działając przy tym w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, podczas gdy: 1) ustalony w sprawie stan faktyczny wskazuje, że w/w kwota przepadła z uwagi na niewywiązanie się przez (...) S.A. z umowy przedwstępnej zawartej z PHU (...) nie zaś wskutek podpisania aneksu przez oskarżonego, brak jest zaś jakichkolwiek dowodów wskazujących, że do niewywiązania się z umowy przedwstępnej przez (...) S.A. doszło z przyczyn zawinionych przez oskarżonego; 2) w istocie wskutek podpisania przez oskarżonego aneksu z 23 września 2000 r. zadatkiem stała się jedynie kwota 100,000 zł, albowiem kwota w tej samej wysokości stanowiła już zadatek na podstawie § 3 i 5 umowy przedwstępnej, której to podpisania – w ramach czynności wykonawczych składających się na zarzucany czyn – H. D. w wyroku nie przypisano; co za tym idzie, w wypadku przyjęcia, że doszło do popełnienia przestępstwa, w wyniku czynności wykonawczej przypisanej oskarżonemu, (...) Sp. z o.o. utraciła co najwyżej kwotę 100.000 zł, co w światle przepisów ustawy ( art. 115 § 5 i 7 k.k. ) nie stanowi znacznej szkody majątkowej; 3) ustalony w sprawie stan faktyczny nie wskazuje, aby oskarżony, z tytułu popełnienia zarzucanego mu czynu osiągnął jakąkolwiek korzyść majątkową; W zakresie czynu przypisanego oskarżonemu w pkt 41 zaskarżonego wyroku zarzucił: 1. obrazę przepisów postepowania, co mogło mieć wpływ na treść orzeczenia, a to art. 7 k.p.k. , poprzez dokonanie dowolnej, tj. sprzecznej z zasadami prawidłowego rozumowania, wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, poprzez: - nie danie wiary wyjaśnieniom oskarżonych R. H. , H. D. P. M. , zeznaniom świadków W. G. i J. G. oraz znajdującym się w aktach sprawy dokumentom w postaci porozumienia z dnia 15 marca 2002 roku zawartego pomiędzy (...) , a (...) , oraz aneksu do umowy z 25 lutego 2002 roku, co do tego, że przedstawiciele (...) S.A. faktycznie wykonali czynności windykacyjne na rzecz (...) w marcu 2002 roku, za które zgodnie z umowa z dnia 25 marca 2002 roku należało się im wynagrodzenie w postaci prowizji, podczas gdy wyjaśnienia i zeznania w/w są za sobą w tym zakresie zgodne i co ważniejsze, mają one potwierdzenie w znajdujących się w aktach sprawy dokumentach oraz fakcie rzeczywistej spłaty należności przez (...) ; ewentualnie – nie danie wiary wyjaśnieniom oskarżonego H. D. co do tego, iż wykonywanie funkcji członka zarządu (...) S.A. faktycznie rozpoczął w czerwcu 2002 roku (a więc już po podpisaniu umowy z (...) , po spotkaniach z przedstawicielami (...) i podpisaniu z nimi porozumienia co do spłaty wierzytelności), zaś przed podpisaniem protokołu z dnia 14 sierpnia 2002 roku uzyskał pozytywne informacje od J. G. oraz W. G. , że (...) S.A. faktycznie wykonało czynności windykacyjne na rzecz (...) , podczas gdy całość wyjaśnień oskarżonego w tym zakresie nie została podważona przez jakikolwiek obiektywny dowód przeprowadzony w sprawie zaś dodatkowo, wykonanie czynności windykacyjnych na rzecz (...) potwierdza również sporządzona w sprawie opinia biegłych (wnioski na pytanie 25, str. 167 opinii) oraz fakt przystąpienia do podpisania porozumienia z 14 sierpnia 2002 roku przez przedstawicieli (...) ; co skutkuje koniecznościom postawienia zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych polegającego na przyjęciu, iż: – umowa o windykację należności od (...) z dnia 25 lutego 2002 roku miała charakter pozorny, zaś (...) S.A. nie podjęło żadnych czynności, które pozostawałyby w związku ze spłatą wierzytelności przez dłużnika; ewentualnie – oskarżony wiedział, iż fatycznie (...) S.A. nie przeprowadził na rzecz (...) czynności windykacyjnych, które uzasadniałyby naliczenie na rzecz tego pierwszego podmiotu wynagrodzenia ustalonego w umowie z 25 lutego 2002 roku; ewentualnie, w wypadku nie podzielenia twierdzeń zawartych w pkt 1 i 2 powyższego zarzutu skarżący podniósł zarzut: - obrazy przepisów prawa materialnego, a to art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 296 § 1 i 2 k.k. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, iż oskarżony dopuścił się pomocnictwa do popełnienia przestępstwa z art. 296 § 1 i 2 k.k. podczas gdy ustalony w sprawie stan faktyczny nie wskazuje, aby H. D. wiedział o pozorności umowy o windykację przeciwko (...) S.A. z dnia 25 lutego 2002 roku oraz o braku rzeczywistych działań ze strony (...) S.A. w tym zakresie, a co za tym idzie, że podpisując protokół z dnia 14 sierpnia 2002 roku stwierdzający przeprowadzenie windykacji miał świadomość że ułatwia popełnienie przestępstwa, mając przy tym pełne wyobrażenie o tym jakiego rodzaju jest to przestępstwo oraz jakie znaczenie dla jego popełnienia ma jego zachowanie. Mając powyższe na względzie wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i orzeczenie odmiennie co do istoty poprzez uniewinnienie oskarżonego od czynów przypisanych mu w pkt 40 i 41 wyroku oraz o dopuszczenie dowodu z dokumentów, a to: - umowy przedwstępnej kupna – sprzedaży wierzytelności (...) sp. z o.o. z dni 8 maja 2000 roku zawartej pomiędzy PHU (...) , a (...) S.A. z/s w K. ; - umowy sprzedaży wierzytelności z dnia 10 kwietnia 2000 roku zawartej pomiędzy Bankiem (...) S.A. z/s w K. , a PHU (...) , - aneksu nr (...) z dnia 23 września 2000 roku do umowy sprzedaży wierzytelności z dnia 10 kwietnia 2000r., na okoliczność stosunków umownych łączących (...) S.A. , PHU (...) oraz Bank (...) S.A. , odzwierciedlenia zadatku wpłaconego przez (...) S.A. na rzecz PHU (...) , w kwocie zadatku żądanego (i otrzymanego) przez bank. Obrońca oskarżonego M. K. zaskarżył powyższy wyrok w części, a to w następującym zakresie: 1. w zakresie czynu opisanego w pkt XLI wyroku, tj. przestępstwa z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 296 § 1 i 2 k.k. w zw. z art. 296 § 3 k.k. , popełnienie którego zostało przypisane oskarżonemu M. K. w pkt 46 wyroku – w całości (co do winy) na korzyść oskarżonego, 2. w zakresie czynu opisanego w pkt XLIII wyroku, tj. przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. , popełnienie, którego zostało przypisane oskarżonemu M. K. w pkt 48 wyroku – w całości (co do winy), na korzyść oskarżonego. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: A) w zakresie czynu opisanego w pkt. XLI wyroku, tj. przestępstwa z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 296 § 1 i 2 k.k. w zw. z art. 296 § 3 k.k. , popełnienie, którego zostało przypisane oskarżonemu M. K. w pkt 46 wyroku zarzucił: - obrazę przepisów postępowania, a to art. 17 § 1 pkt 9 k.p.k. w zw. z art. 14 § 1 k.p.k. poprzez wyjście przez Sąd I instancji poza granice – oskarżenia i skazanie w pkt 46 wyroku oskarżonego M. K. za czyn opisany w pkt XLI wyroku, pomimo braku skargi uprawnionego oskarżyciela, a zatem w sytuacji w której zachodziła okoliczność wyłączająca postępowanie, stanowiącą bezwzględną przyczynę odwoławcza określoną w art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. , która to obraza doprowadziła także do rzeczywistego pozbawienia oskarżonego M. K. prawa do obrony, z ostrożności procesowej, na wypadek nieuwzględnienia przez sąd odwoławczy określonej powyżej bezwzględnej przyczyny odwoławczej zaskarżonemu wyroki zarzucił także: - obrazę przepisów postepowania, a to: 1. art. 410 k.p.k. poprzez pominięcie istotnych okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, wynikających z opinii biegłych – Centrum (...) w K. z dnia 30 czerwca 2016 roku, a to okoliczności, iż: - na dzień 31 marca 2001 roku, przy założeniu pełnej ściągalności należności spółki (...) sp. z o.o. można było pokryć jedynie 22 % zobowiązań bieżących, a zdolność do regulowania zobowiązań przez (...) w kolejnych okresach jeszcze bardziej spadała, - w roku 2001: „Niski poziom płynności finansowej, odwrócony (lub inaczej ujemny) cykl konwersji gotówki, może rodzić wątpliwość co do wypłacalności (...) sp. z o.o. ” (str. 22 opinii biegłych z (...) ), - „pod koniec 2000 roku (...) sp. z o.o. głównie regulowała swoje zobowiązania w niewielkim stopniu wykorzystując środki pieniężne których w całym 2000 roku zgromadzono i wydatkowano w kwocie 114.538,63 zł, a w pierwszym kwartale 2001 roku 275.447,30 zł. Jeżeli w 2000 roku aktywa zmniejszyły się o 6.140.456,42 zł, z czego tylko 113.971,59 zł stanowiły pozyskane środki pieniężne, to oznacza, że tylko w 1,8% zostały zamienione na aktywa o najwyższym stopniu płynności. W takiej formie spłata zobowiązań trwałaby ponad 50 lat” (str. 28 opinii biegłych z (...) ), - (...) sp. z o.o. w okresie od końca 1998 roku do 31 marca 2001 roku praktycznie zmniejszała rozmiary swojej działalności, mierzone spadkiem wielkości aktywów (pasywów) oraz zmniejszającymi się przychodami.” (str. 29-30 opinii biegłych z (...) ), - na początku 2001 roku (...) była w bardzo trudnej sytuacji finansowej (str. 77 opinii biegłych z (...) ), - w kwietniu 2001 roku (...) była spółką (...) , (str. 143 i 144 opinii biegłych z (...) ), - „umorzenie kwoty 2.776.060,48 zł można uznać za działanie na szkodę spółki (...) S.A. o tyle o ile kwotą tą można byłoby pokryć kolejne zobowiązania (...) wobec (...) : (str. 138 oraz 192 opinii biegłych z (...) ), z których to okoliczności wynika, że umorzenie kwoty 2.776.060,48 zł mogłoby zostać uznane za szkodę po stronie (...) tylko i wyłącznie przy założeniu, iż kwota ta mogłaby zostać odzyskana od (...) lub w inny sposób rozliczona oraz, że (...) w roku 2001 była w rażąco złej kondycji finansowej, uzasadniającej przypuszczenie, że nie uda się odzyskać od tej spółki wierzytelności w kwocie 2.776.060,48 zł, który to dowód został uznany za wiarygodny w całości, a zatem w całości powinien stanowić podstawę dla dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych, 2. art. 167 k.p.k. i art. 193 § 1 k.p.k. poprzez niedopuszczenie z urzędu dowodu w postaci opinii biegłego z zakresu ekonomii na okoliczność ustalenia rzeczywistej (rynkowej) wartości wierzytelności (..

[... tekst skrócony ...]