II AKA 210/14

Sygn. akt II AKa 210/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 17 września 2014 r. Sąd Apelacyjny w Gdańsku II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSA Krzysztof Ciemnoczołowski (spr.) Sędziowie: SSA Andrzej Czarnota SSA Dariusz Kala Protokolant: sekr.sądowy Anna Majewicz przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Gdańsku Wojciecha Wróbla po rozpoznaniu w dniu 17 września 2014 r. sprawy D. W. oskarżonego z art. 258 § 2 i 3 k.k. ; art. 263 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. ; art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. ; art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. ; art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. ; art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 279 § 1 k.k. w zb. z art. 288 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. ; art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 252 § 1 k.k. w zb. z art. 189 § 2 k.k. w zb. z art. 282 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. ; art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 288 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. ; art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 163 § 1 pkt 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. ; art. 263 § 2 k.k. ; art. 252 § 3 k.k. ; art. 288 § 1 k.k. ; art. 279 § 1 k.k. w zb. z art. 275 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. ; art. 279 § 1 k.k. ; art. 279 § 1 k.k. w zb. z art. 275 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. ; art. 279 § 1 k.k. w zb. z art. 275 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. ; art. 286 § 1 k.k. ; art. 279 § 1 k.k. M. F. oskarżonego z art. 258 § 2 k.k. ; art. 263 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. ; art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. ; art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. ; art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. ; art. 279 § 1 k.k. w zb. z art. 288 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. ; art. 252 § 1 k.k. w zb. z art. 189 § 2 k.k. w zb. z art. 282 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. ; art. 288 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. ; art. 163 § 1 pkt 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. ; art. 252 § 3 k.k. ; art. 288 § 1 k.k. ; art. 279 § 1 k.k. w zb. z art. 275 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. ; art. 279 § 1 k.k. ; art. 279 § 1 k.k. w zb. z art. 275 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. ; art. 279 § 1 k.k. w zb. z art. 275 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. ; art. 286 § 1 k.k. ; art. 279 § 1 k.k. T. B. (1) oskarżonego z art. 258 § 2 k.k. ; art. 263 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. ; art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. ; art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. ; art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. ; art. 279 § 1 k.k. w zb. z art. 288 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. ; art. 252 § 1 k.k. w zb. z art. 189 § 2 k.k. w zb. z art. 282 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. ; art. 288 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. ; art. 163 § 1 pkt 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. na skutek apelacji wniesionej przez Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w G. i pełnomocników oskarżycieli posiłkowych odnośnie wszystkich oskarżonych oraz obrońców oskarżonych D. W. i M. F. od wyroku Sądu Okręgowego w Gdańsku z dnia 3 października 2013 r., sygn. akt IV K 266/12 I. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że: ⚫ uchyla orzeczenia z punktów IX, XVIII i XXI w części dotyczącej kar łącznych pozbawienia wolności oraz z punktu XXII o zaliczeniu na ich poczet okresów rzeczywistego pozbawienia wolności ⚫ podwyższa orzeczone kary: w punkcie II wobec D. W. do 8 (ośmiu) lat pozbawienia wolności, w punkcie XI wobec M. F. do 6 (sześciu) lat pozbawienia wolności oraz w punkcie XX wobec T. B. (1) do 5 (pięciu) lat pozbawienia wolności, ⚫ w punkcie XVII przyjmuje, że wymiar orzeczonej wobec M. F. kary grzywny wynosi 20 (dwadzieścia) stawek dziennych, ustalając wysokość stawki dziennej na kwotę 100 (sto) złotych, ⚫ w punkcie XXIII w miejsce kwoty 18.104,09 złotych (osiemnaście tysięcy sto cztery złote i dziewięć groszy) przyjmuje kwotę 16.571,10 złotych (szesnaście tysięcy pięćset siedemdziesiąt jeden złotych dziesięć groszy), ⚫ na podstawie art. 46 § 1 k.k. zasądza od oskarżonych D. W. i M. F. solidarnie na rzecz (...) S.A. z siedzibą w W. kwotę 28.700 (dwadzieścia osiem tysięcy siedemset) złotych tytułem naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem, przypisanym oskarżonym w punktach VIII i XVII, ⚫ na podstawie art. 46 § 1 k.k. zasądza od oskarżonych D. W. i M. F. solidarnie na rzecz (...) S.A. z siedzibą w W. kwotę 218.052 (dwieście osiemnaście tysięcy pięćdziesiąt dwa) złote tytułem naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem kradzieży z włamaniem samochodu (...) nr rej (...) , przypisanym oskarżonym w punktach VII i XVI wyroku, w części w jakiej szkodę pokrył zakład ubezpieczeń, ⚫ na podstawie art. 46 § 1 k.k. zasądza od oskarżonych D. W. i M. F. solidarnie na rzecz (...) S.A. z siedzibą w W. kwotę 26.000 (dwadzieścia sześć tysięcy) złotych tytułem naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem kradzieży z włamaniem samochodu (...) nr rej (...) , przypisanym oskarżonym w punktach VI i XV wyroku, w części w jakiej szkodę pokrył zakład ubezpieczeń, ⚫ na podstawie art. 46 § 1 k.k. zasądza od oskarżonych D. W. i M. F. solidarnie na rzecz (...) S.A. z siedzibą w W. kwotę 130.197 (sto trzydzieści tysięcy sto dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem kradzieży z włamaniem samochodu (...) nr rej. (...) , przypisanym oskarżonym w punktach VII i XVI wyroku, w części w jakiej szkodę pokrył zakład ubezpieczeń, ⚫ na podstawie art. 46 § 1 k.k. zasądza od oskarżonych D. W. i M. F. solidarnie na rzecz (...) S.A. z siedzibą w W. kwotę 64.262 (sześćdziesiąt cztery tysiące dwieście sześćdziesiąt dwa) złote tytułem naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem kradzieży z włamaniem samochodu (...) nr rej. (...) , przypisanym oskarżonym w punktach VII i XVI wyroku, w części w jakiej szkodę pokrył zakład ubezpieczeń, ⚫ na podstawie art. 91 § 2 k.k. i art. 86 § 1 k.k. łączy kary pozbawienia wolności orzeczone zaskarżonym wyrokiem: ⚫ wobec D. W. w punktach I, II, III, IV, V, VI, VII i VIII i wymierza mu karę łączną 11 (jedenastu) lat pozbawienia wolności, ⚫ wobec M. F. w punktach X, XI, XII, XIII, XIV, XV, XVI i XVII i wymierza mu karę łączną 8 (ośmiu) lat pozbawienia wolności, ⚫ wobec T. B. (1) w punktach XIX i XX i wymierza mu karę łączną 6 (sześciu) lat pozbawienia wolności, ⚫ na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonych kar łącznych pozbawienia wolności zalicza oskarżonym okresy rzeczywistego pozbawienia wolności: ⚫ D. W. od dnia 16.09.2011 roku do dnia 17.09.2014 roku, ⚫ M. F. od dnia 16.09.2011 roku do dnia 05.03.2013 roku i od dnia 06.06.2013 roku do dnia 17.09.2014 roku, ⚫ T. B. (1) od dnia 31.08.2011 roku do dnia 17.09.2014 roku, przyjmując, że jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności równa się jednemu dniowi kary pozbawienia wolności, II. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok w pozostałej części; III. zasądza od oskarżonych D. W. i M. F. solidarnie na rzecz oskarżyciela posiłkowego (...) S.A. z siedzibą W. kwotę 600 zł. (sześćset złotych) tytułem zwrotu wydatków poniesionych w postępowaniu odwoławczym w związku z udziałem w sprawie pełnomocnika, IV. wymierza tytułem opłat za obie instancje oskarżonemu D. W. kwotę 21.600 zł. (dwadzieścia jeden tysięcy sześćset złotych) oraz oskarżonemu M. F. kwotę 11.000 zł. (jedenaście tysięcy złotych), nadto obciąża każdego z nich 1/3 wydatków postępowania odwoławczego, a oskarżonego T. B. (1) zwalnia od opłaty za obie instancje i wydatków postępowania odwoławczego, obciążając nimi Skarb Państwa; UZASADNIENIE Sąd Okręgowy w Gdańsku rozpoznawał sprawę: 1. D. W. , oskarżonego o to, że: I. w okresie od marca 2011r. do 16.06.2011r. w G. , T. , S. , S. , W. , M. , G. , S. , R. i R. założył, a następnie kierował zorganizowaną grupą przestępczą o charakterze zbrojnym, mającą na celu popełnienie przestępstwa przeciwko porządkowi publicznemu, wolności i mieniu, tj. o przestępstwo z art. 258 § 2 i 3 k.k. II. w okresie od marca 2011r. do 16.09.2011r. w G. i M. , posiadał bez wymaganego zezwolenia broń palną typu bojowego w postaci pistoletu dwulufowego tzw. (...) (kieszonkowy) kal. 9 mm marki (...) model (...) typu alarmowo-gazowego, produkcji niemieckiej z 1988r., przerobionego sposobem samodziałowym na pistolet zdolny do wystrzeliwania nabojów scalonych kal. 38 wzoru (...) oraz broń palną typu alarmowo-gazowego w postaci pistoletu samopowtarzalnego kal. 9 mm K marki (...) , model (...) , produkcji niemieckiej po 1999r., a także 2 sztuki naboi scalonych kal. 38 mm (...) i 14 sztuk naboi bezpociskowych tzw. ślepych kal. 9x 22 mm wzoru (...) z ładunkami gazowymi (...) i (...) oraz rewolwer gazowy nieustalonego wzoru kaliber 9 mm, tj. o przestępstwo z art. 263 § 2 k.k. w zw. art. 65 § 1 k.k. III. w nocy 26/27.05.2011r. w T. gm. P. , działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, tworząc z M. F. i T. B. (1) zorganizowaną grupę przestępczą o charakterze zbrojnym, kierował na miejscu wykonaniem czynu zabronionego przez wymienionych, którzy działając z nim wspólnie i w porozumieniu, zgodnie z uprzednio ustalonym podziałem ról, po uprzednim nawierceniu otworu w ramie drzwi przeszklonych tarasowych oraz rozwierceniu ich zamka, usiłowali wejść do wnętrza budynku i zabrać kluczyki, przy użyciu których zamierzali dokonać kradzieży samochodu marki (...) o nr (...) o wartości 45.000,- zł, lecz zamierzonego skutku nie osiągnęli z uwagi niemożność sforsowania blokady zamka drzwi, uszkadzając je, czym wyrządzili szkodę w kwocie 1200,- zł na rzecz M. Z. , tj. o przestępstwo z art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. IV. w nocy z 28/29.05.2011r. w S. , działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, tworząc z M. F. i T. B. (1) zorganizowaną grupę przestępczą o charakterze zbrojnym, kierował na miejscu wykonaniem czynu zabronionego przez wymienionych, którzy działając z nim wspólnie i w porozumieniu, zgodnie z uprzednio ustalonym podziałem ról, po uprzednim nawierceniu czterech otworów w ramie drzwi przeszklonych tarasowych, usiłowali wejść do wnętrza budynku i zabrać kluczyki, przy użyciu których zamierzali dokonać kradzieży samochodu marki (...) model (...) o nr (...) wartości około 140.000,- zł, lecz zamierzonego skutku nie osiągnęli z uwagi niemożność sforsowania okuć antywłamaniowych, uszkadzając je, czym wyrządzili szkodę w kwocie 1.500,- zł na rzecz J. S. (1) , tj. o przestępstwo z art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. V. w nocy z 01/02.06.2011r. w S. gm. P. , działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, tworząc z M. F. i T. B. (1) zorganizowaną grupę przestępczą o charakterze zbrojnym, kierował na miejscu wykonaniem czynu zabronionego przez wymienionych, którzy działając z nim wspólnie i w porozumieniu, zgodnie z uprzednio ustalonym podziałem ról, po uprzednim nawierceniu dwóch otworów w ramie drewnianych przeszklonych drzwi tarasowych, usiłowali wejść do wnętrza budynku i zabrać kluczyki, a następnie przy ich użyciu dokonać kradzieży samochodu marki (...) o nr rej. (...) o wartości 82.000,- zł, lecz zamierzonego skutku nie osiągnęli z uwagi na spłoszenie przez właścicielkę J. S. (2) , wyrządzając wymienionej szkodę w wysokości w 4.000,- zł, tj. o przestępstwo z art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. VI. w nocy z 02/03.06.2011r. w miejscowości W. k. S. , działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, tworząc z M. F. i T. B. (1) zorganizowaną grupę przestępczą o charakterze zbrojnym, kierował na miejscu wykonaniem czynu zabronionego przez wymienionych, którzy działając z nim wspólnie i w porozumieniu, zgodnie z uprzednio ustalonym podziałem ról, po uprzednim nawierceniu trzech otworów w ramie przeszklonych drzwi balkonowych PCV, weszli do wnętrza pomieszczenia kuchennego, skąd zabrali kluczyki, przy użyciu których dokonali kradzieży samochodu marki (...) o nr rej. (...) o wartości 19.000,- zł, czym działali na szkodę M. G. (1) oraz wyrządzili szkodę w wysokości 2.000,- zł rzecz M. S. , tj. o przestępstwo z art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 279 § 1 k.k. w zb. z art. 288 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. VII. w okresie od 08.06.2011 r. do 16.06.2011 r. w G. , M. , G. , S. , R. i R. , działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, tworząc z M. F. i T. B. (1) zorganizowaną grupę przestępczą o charakterze zbrojnym, kierował na miejscu wykonaniem czynu zabronionego przez wymienionych, którzy działając z nim wspólnie i w porozumieniu, zgodnie z uprzednio ustalonym podziałem ról, dokonali porwania J. R. , po czym pozbawiając wolności przetrzymywali ją przez okres ponad 7 dni w uprzednio wynajętym budynku w miejscowości M. gm. P. w charakterze zakładnika, celem zmuszenia R. R. , poprzez skierowanie wobec niego gróźb zgwałcenia, pozbawienia życia i przestrzelenia kolana uprowadzonej, do określonego zachowania polegającego na przekazaniu kwoty 1.000.000,00 EUR w zamian za jej uwolnienie, w wyniku czego w dniu 15.06.2011r. doprowadzili R. R. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 527.000,- EUR tj. 2.078.119,10 zł, po czym w dniu 16.06.2011 r. w kompleksie leśnym w pobliżu miejscowości R. , uwolnili J. R. , tj. o przestępstwo z art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 252 § 1 k.k. w zb. z art. 189 § 2 k.k. w zb. z art. 282 k.k. zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. , VIII. w dniu 16.06.2011r., w kompleksie leśnym przy trasie R. - P. , tworząc z M. F. i T. B. (1) zorganizowaną grupę przestępczą o charakterze zbrojnym, kierował na miejscu wykonaniem czynu zabronionego przez wymienionych, którzy działając z nim wspólnie i w porozumieniu, zgodnie z uprzednio ustalonym podziałem ról, dokonali zniszczenia samochodu m-ki (...) o nr rej. (...) o wartości 19.000.- zł, poprzez jego spalenie, czym działali na szkodę M. G. (1) , tj. o przestępstwo z art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 288 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. IX. w dniu 16.06.2011r. w kompleksie leśnym w pobliżu miejscowości R. gm. R. , tworząc z M. F. i T. B. (1) zorganizowaną grupę przestępczą o charakterze zbrojnym, kierował na miejscu wykonaniem czynu zabronionego przez wymienionych, którzy działając z nim wspólnie i w porozumieniu, zgodnie z uprzednio ustalonym podziałem ról, poprzez podpalenie samochodu m-ki (...) o nr rej. (...) , sprowadzili bezpośrednie niebezpieczeństwo pożaru lasów zagrażające życiu i zdrowiu wielu osób oraz mieniu w wielkich rozmiarach, tj. o przestępstwo z art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 163 § 1 pkt 1 k.k. w zw. art. 65 § 1 k.k. X. w bliżej nieustalonym okresie czasu, nie później niż w czerwcu 2011r. w G. , bez wymaganego pozwolenia posiadał broń palną w postaci pistoletu samopowtarzalnego m-ki (...) kal. 8 mm bez numeru identyfikacyjnego wraz z amunicją w ilości nie mniejszej niż pięć sztuk nabojów bezpociskowych tzw. ślepych kal. 8x20 mm typu gazowego firmy (...) , które następnie przekazał R. S. , tj. o przestępstwo z art. 263 § 2 k.k. XI. w okresie od marca do końca kwietnia 2011r. w T. i B. woj. (...) i innych miejscowościach, działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z M. F. , czynił przygotowania do uprowadzenia Z. S. lub członków jego rodziny, w celu zmuszenia wyżej wymienionego lub innej osoby do określonego zachowania w ten sposób, że prowadził obserwację wymienionego i jego małżonki oraz miejsca ich zamieszkania, miejsca prowadzenia przez niego działalności gospodarczej i publicznej, przeszukiwał teren jego posesji i odpady wyrzucane przez pokrzywdzonego oraz zamontował w pobliżu jego miejsca zamieszkania kamery, przy użyciu których zamierzał prowadzić obserwacje jego domu oraz poszukiwał w pobliżu B. miejsc dogodnych do przekazania okupu i przetrzymywania uprowadzonej osoby, tj. o przestępstwo z art. 252 § 3 k.k. XII. w nocy 04.04.2011r. w G. , działając wspólnie i w porozumieniu z M. F. , rzucając kamieniami, dokonał uszkodzenia samochodu marki (...) o nr rej (...) w postaci wybicia wszystkich szyb, wgniecenia karoserii, przebicia dwóch opon oraz uszkodzenia innych elementów wyposażenia pojazdu w łącznej kwocie 16.383,79- zł na szkodę S. K. , a nadto dokonał uszkodzenia mienia poprzez wybicie szyby w oknie zewnętrznym oraz lustra w szafie o wartości 1000,- zł na szkodę małżonków J. i R. W. , tj. o przestępstwo z art. 288 § 1 k.k. XIII. w nocy z 28/29.04.2003r w B. , działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z M. F. oraz inną ustaloną osobą, wobec której wyłączono materiały do odrębnego postępowania, dokonał kradzieży z włamaniem do budynku mieszkalnego przy ul. (...) w ten sposób, że po uprzednim wyważeniu okna na parterze wszedł do wnętrza budynku, skąd po penetracji pomieszczeń zabrał dwie kurtki puchowe, kurtkę skórzaną o łącznej wartości 1000,- zł, oraz portfel z zawartością dokumentu prawa jazdy i pieniędzy w kwocie 100 zł i 200 EUR o łącznej wartości 963,36 zł na szkodę T. B. (2) , a nadto kluczyki przy użyciu których dokonał zaboru samochodu m-ki (...) o nr rej. (...) o wartości 170.000,- zł oraz samochodu m-ki (...) o nr rej. (...) o wartości 52.000,- zł wraz z dowodem rejestracyjnym, czym wyrządzili szkodę o łącznej wartości 222.000,- zł na rzecz (...) sp. z o.o. , tj. o przestępstwo z art. 279 § 1 k.k. w zb. z art. 275 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. XIV. w dniu 14.04.2000r. w G. , działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z M. F. , po uprzednim wyłamaniu zamka w drzwiach kierowcy, wszedł do wnętrza radiowozu policyjnego m-ki (...) , numer taktyczny (...) , numer wewnętrzny (...) , o wartości 24.000,- zł, zaparkowanego przed Komisariatem Policji (...) przy ul. (...) , po czym używając narzędzia typu łamak uruchomił silnik pojazdu i dokonał jego kradzieży wraz ze znajdującymi się w nim trzema kompletami sprzętu pododdziału zwartego o wartości 735 zł, czym działał na szkodę Komendy Wojewódzkiej Policji w G. , tj. o przestępstwo z art. 279 § 1 k.k. XV . w nocy z 16/17.11.1999r. w G. działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z M. F. oraz inną ustaloną osobą, wobec której wyłączono materiały do odrębnego postępowania, dokonał kradzieży z włamaniem do budynku mieszkalnego przy (...) , w ten sposób, że po uprzednim wycięciu kasetonu w drzwiach piwnicznych budynku wszedł do jego wnętrza, skąd zabrał w celu przywłaszczenia telefon komórkowy m-ki M. o wartości 2000,- zł, zegarek męski C. o wartości 2000,- zł, portfel z zawartością kart bankomatowych i pieniędzy w kwocie 6000zł oraz prawa jazdy i dowodu osobistego o łącznej wartości 10.000,- zł na szkodę J. S. (3) , a nadto klucze do budynku i samochodu, przy użyciu których dokonał zaboru samochodu m-ki (...) o nr rej. (...) wartości 260.000,- zł na szkodę (...) Sp. z o.o. z siedzibą w G. , tj. o przestępstwo z art. 279 § 1 k.k. w zb. z art. 275 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. XVI. w nocy 11.01.2000r. G. , działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z M. F. oraz inną nieustaloną osobą, wobec której wyłączono materiały do odrębnego postępowania, po uprzednim nawierceniu otworu w drzwiach balkonowych, wszedł do wnętra budynku przy ul. (...) , skąd zabrał w celu przywłaszczenia kurtkę sportową o wartości 4.000,- zł, dokumenty w postaci paszportu, prawa jazdy i dowodu rejestracyjnego samochodu m-ki (...) o nr rej. (...) na szkodę J. Z. , a także dowód osobisty, prawo jazdy, dowód rejestracyjny samochodu m-ki (...) o nr rej. (...) , a nadto kluczyki przy użyciu, których dokonał zaboru wyżej wymienionych pojazdów o łącznej wartości 120.000,- zł, na szkodę M. i J. małżonków Z. , tj. o przestępstwo z art. 279 § 1 k.k. w zb. z art. 275 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. XVII. w bliżej nieustalonym okresie w 1999r., nie wcześniej niż 15.06.1999r. w G. okresie, działając wspólnie i w porozumieniu z M. F. , w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, po uprzednim upozorowaniu w dniu 15.06.1999r. kradzieży z włamaniem samochodu m-ki (...) o nr rej. (...) o wartości 100.000,- zł, dokonał demontażu elementów jego wyposażenia, które następnie sprzedał za pośrednictwem Serwisu (...) , a następnie posługując się postanowieniem o umorzeniu dochodzenia w sprawie kradzieży z włamaniem wyżej wymienionego pojazdu, doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 29.000,- zł (...) SA . Oddział w G. , z tytułu odszkodowania za uszkodzenie samochodu, tj. o przestępstwo z art. 286 § 1 k.k. XVIII. w nocy z 16/17.12.1999r. w G. , działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z M. F. oraz inną nieustaloną osobą, wobec której wyłączono materiały do odrębnego postępowania, po uprzednim nawierceniu otworu w oknie, wszedł do wnętra budynku przy ul. (...) , skąd zabrał w celu przywłaszczenia telewizor m-ki S. typ (...) z ekranem 29 calowym, radiomagnetofon z odtwarzaczem CD m-ki P. , dwie kurtki narciarskie m-ki K. , aparat fotograficzny m-ki (...) , walkaman m-ki P. , złotą biżuterię w postaci trzech pierścionków, telefon bezprzewodowy m-ki P. , pieniądze w kwocie 16.500,- zł, pilot do bramy o łącznej wartości 23.6000,- zł na szkodę E. K. i K. W. , a nadto kluczyki przy użyciu których dokonał zaboru samochodu m-ki (...) o nr rej. (...) o wartości 170.000,- zł na szkodę (...) w G. i (...) o nr rej. (...) o wartości 94.000,- zł na szkodę E. K. , tj. o przestępstwo z art. 279 § 1 k.k. 2. M. F. , oskarżonego o to, że: XIX. w okresie od marca 2011r. do 16.06.2011r. w G. , T. , S. , S. , W. , M. , G. , S. , R. i R. brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej o charakterze zbrojnym, mającej na celu popełnienie przestępstwa przeciwko porządkowi publicznemu, wolności i mieniu, tj. o przestępstwo z art. 258 § 2 k.k. XX. w okresie od marca 2011r. do 16.09.2011r. w G. i M. , w ramach zorganizowanej grupy przestępczej o charakterze zbrojnym, posiadał bez wymaganego zezwolenia broń palną typu bojowego w postaci pistoletu dwulufowego tzw. G. (kieszonkowy) kal. 9 mm marki N. model (...) typu alarmowo-gazowego, produkcji niemieckiej z 1988r., przerobionego sposobem samodziałowym na pistolet zdolny do wystrzeliwania nabojów scalonych kal. 38 wzoru (...) oraz broń palną typu alarmowo-gazowego w postaci pistoletu samopowtarzalnego kal. 9 mm K marki W. , model (...) , produkcji niemieckiej po 1999r., a także 2 sztuki naboi scalonych kal. 38 mm (...) i 14 sztuk naboi bezpociskowych tzw. ślepych kal. 9x 22 mm wzoru (...) z ładunkami gazowymi (...) i (...) oraz rewolwer gazowy nieustalonego wzoru kaliber 9 mm, tj. o przestępstwo z art. 263 § 2 k.k. w zw. art. 65 § 1 k.k. XXI. w nocy 26/27.05.2011r. w T. gm. P. , działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej o charakterze zbrojnym, wspólnie i w porozumieniu z D. W. i T. B. (1) , zgodnie z ustalonym podziałem ról, poprzez nawiercenie otworu w ramie drzwi przeszklonych tarasowych oraz rozwierceniu ich zamka, usiłował wejść do wnętrza budynku i zabrać kluczyki, przy użyciu których zamierzał dokonać kradzieży samochodu marki (...) o nr rej. (...) o wartości 45.000,- zł, lecz zamierzonego skutku nie osiągnął z uwagi niemożność sforsowania blokady zamka drzwi, uszkadzając je, czym wyrządził szkodę w wysokości 1200,- zł, na rzecz M. Z. , tj. o przestępstwo z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 279 §1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. XXII . w nocy z 28/29.05.2011r. w S. , działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w ramach zorganizowanej grupy przestępczej o charakterze zbrojnym, wspólnie i w porozumieniu z D. W. i T. B. (1) , zgodnie z ustalonym podziałem ról, poprzez nawiercenie czterech otworów w ramie przeszklonych drzwi tarasowych, usiłował wejść do wnętrza budynku i zabrać kluczyki, przy użyciu których zamierzał dokonać kradzieży samochodu marki (...) model (...) o nr rej. (...) wartości około 140.000,- zł, lecz zamierzonego skutku nie osiągnął z uwagi niemożność sforsowania okuć antywłamaniowych, uszkadzając je, czym wyrządził szkodę w wysokości 1.500,- zł na rzecz J. S. (1) , tj. o przestępstwo z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. XXIII . w nocy z 01/02.06.2011r. w S. gm. P. , działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w ramach zorganizowanej grupy przestępczej o charakterze zbrojnym, wspólnie i w porozumieniu z D. W. i T. B. (1) , zgodnie z ustalonym podziałem ról, poprzez nawiercenie dwóch otworów w ramie drewnianych przeszklonych drzwi tarasowych, usiłował wejść do wnętrza budynku i zabrać kluczyki, a następnie przy ich dokonać kradzieży samochodu marki (...) o nr rej. (...) o wartości 82.000,- zł, lecz zamierzonego skutku nie osiągnął z uwagi na spłoszenie przez właścicielkę J. S. (2) , wyrządzając wymienionej szkodę w wysokości w 4.000,- zł, tj. o przestępstwo z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. XXIV. w nocy z 02/03.06.2011r. w miejscowości W. k. S. , działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w ramach zorganizowanej grupy przestępczej o charakterze zbrojnym, wspólnie i w porozumieniu z D. W. i T. B. (1) , zgodnie z ustalonym podziałem ról, po uprzednim nawierceniu trzech otworów w ramie przeszklonych drzwi balkonowych PCV, wszedł do wnętrza pomieszczenia kuchennego, skąd zabrał kluczyki, przy użyciu których dokonał kradzieży samochodu marki (...) o nr rej. (...) o wartości 19.000,- zł, czym działał na szkodę M. G. (1) oraz wyrządził szkodę w wysokości 2.000,- zł rzecz M. S. , tj. o przestępstwo z art. 279 § 1 k.k. w zb. z art. 288 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. XXV. w okresie od 08.06.2011 r. do 16.06.2011 r. w G. , M. , G. , S. , R. i R. , działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w ramach zorganizowanej grupy przestępczej o charakterze zbrojnym, wspólnie i w porozumieniu z D. W. i T. B. (1) , zgodnie z ustalonym podziałem ról, dokonał porwania J. R. , po czym pozbawiając wolności przetrzymywał ją przez okres ponad 7 dni w uprzednio wynajętym budynku w miejscowości M. gm. P. w charakterze zakładnika, celem zmuszenia R. R. , poprzez skierowanie wobec niego gróźb zgwałcenia, pozbawienia życia i przestrzelenia kolana uprowadzonej, do określonego zachowania polegającego na przekazaniu kwoty 1.000.000,00 EUR w zamian za jej uwolnienie, w wyniku czego w dniu 15.06.2011r. doprowadził R. R. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 527.000,- EUR tj. 2.078.119,10 zł, po czym w dniu 16.06.2011 r. w kompleksie leśnym w pobliżu miejscowości R. , uwolnił J. R. , tj. o przestępstwo z art. 252 § 1 k.k. w zb. z art. 189 § 2 k.k. w zb. z art. 282 k.k. zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. XXVI. w dniu 16.06.2011r., w kompleksie leśnym przy trasie R. - P. , działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej o charakterze zbrojnym, wspólnie i w porozumieniu z D. W. i T. B. (1) , zgodnie z ustalonym podziałem ról, dokonał zniszczenia samochodu m-ki (...) o nr rej. (...) o wartości 19.000.- zł, poprzez jego spalenie, czym działał na szkodę M. G. (1) , tj. o przestępstwo z art. 288 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. XXVII. w dniu 16.06.2011r. w kompleksie leśnym w pobliżu miejscowości R. gm. R. , działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej o charakterze zbrojnym, wspólnie i w porozumieniu z D. W. i T. B. (1) , zgodnie z ustalonym podziałem ról, poprzez podpalenie samochodu m-ki (...) o nr rej. (...) , sprowadził bezpośrednie niebezpieczeństwo pożaru lasów zagrażające życiu i zdrowiu wielu osób oraz mieniu w wielkich rozmiarach, tj. o przestępstwo z art. 163 § 1 pkt 1 k.k. w zw. art. 65 § 1 k.k. XXVIII. w okresie od marca do końca kwietnia 2011r. w T. i B. woj. (...) i innych miejscowościach, działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z D. W. , czynił przygotowania do uprowadzenia Z. S. lub członków jego rodziny, w celu zmuszenia wyżej wymienionego lub innej osoby do określonego zachowania w ten sposób, że prowadził obserwację wymienionego i jego małżonki oraz miejsca ich zamieszkania, miejsca prowadzenia przez niego działalności gospodarczej i publicznej, przeszukiwał teren jego posesji i odpady wyrzucane przez pokrzywdzonego oraz zamontował w pobliżu jego miejsca zamieszkania kamery, przy użyciu których zamierzał prowadzić obserwacje jego domu oraz poszukiwał w pobliżu B. miejsc dogodnych do przekazania okupu i przetrzymywania uprowadzonej osoby, tj. o przestępstwo z art. 252 § 3 k.k. XXIX. w nocy 04.04.2011r. w G. , działając wspólnie i w porozumieniu z D. W. , rzucając kamieniami, dokonał uszkodzenia samochodu marki (...) o nr rej. (...) w postaci wybicia wszystkich szyb, wgniecenia karoserii, przebicia dwóch opon oraz uszkodzenia innych elementów wyposażenia pojazdu w łącznej kwocie 16.383,79- zł na szkodę S. K. , a nadto dokonał uszkodzenia mienia poprzez wybicie szyby w oknie zewnętrznym oraz lustra w szafie o wartości 1000,- zł na szkodę małżonków J. i R. W. , tj. o przestępstwo z art. 288 § 1 k.k. XXX. w nocy z 28/29.04.2003r w B. , działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z D. W. oraz inną ustaloną osobą, wobec której wyłączono materiały do odrębnego postępowania, dokonał kradzieży z włamaniem do budynku mieszkalnego przy ul. (...) w ten sposób, że po uprzednim wyważeniu okna na parterze wszedł do wnętrza budynku, skąd po penetracji pomieszczeń zabrał dwie kurtki puchowe, kurtkę skórzaną o łącznej wartości 1000,- zł, oraz portfel z zawartością dokumentu prawa jazdy i pieniędzy w kwocie 100 zł i 200 EUR o łącznej wartości 963,36 zł na szkodę T. B. (2) , a nadto kluczyki przy użyciu których dokonał zaboru samochodu m-ki (...) o nr rej. (...) o wartości 170.000,- zł oraz samochodu m-ki (...) o nr rej. (...) o wartości 52.000,- zł wraz z dowodem rejestracyjnym, czym wyrządził szkodę o łącznej wartości 222.000,- zł na rzecz (...) Sp. z o.o. , tj. o przestępstwo z art. 279 § 1 k.k. w zb. z art. 275 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. XXXI. w dniu 14.04.2000r. w G. , działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z D. W. , po uprzednim wyłamaniu zamka w drzwiach kierowcy, wszedł do wnętrza radiowozu policyjnego m-ki (...) , numer taktyczny (...) , numer wewnętrzny (...) , o wartości 24.000,- zł, zaparkowanego przed Komisariatem Policji (...) przy ul. (...) , po czym używając narzędzia typu łamak uruchomił silnik pojazdu i dokonał jego kradzieży wraz ze znajdującymi się w nim trzema kompletami sprzętu pododdziału zwartego o wartości 735 zł, czym działał na szkodę Komendy Wojewódzkiej Policji w G. , tj. o przestępstwo z art. 279 § 1 k.k. XXXII. w nocy z 16/17.11.1999r. w G. działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z D. W. oraz inną ustaloną osobą, wobec której wyłączono materiały do odrębnego postępowania, dokonał kradzieży z włamaniem do budynku mieszkalnego przy (...) , w ten sposób, że po uprzednim wycięciu kasetonu w drzwiach piwnicznych budynku wszedł do jego wnętrza, skąd zabrał w celu przywłaszczenia telefon komórkowy m-ki M. o wartości 2000,- zł, zegarek męski C. o wartości 2000,- zł, portfel z zawartością kart bankomatowych i pieniędzy w kwocie 6000zł oraz prawa jazdy i dowodu osobistego o łącznej wartości 10.000,- zł na szkodę J. S. (3) , a nadto klucze do budynku i samochodu, przy użyciu których dokonał zaboru samochodu m-ki (...) o nr rej. (...) wartości 260.000,- zł na szkodę (...) Sp. z o.o. z siedzibą w G. , tj. o przestępstwo z art. 279 § 1 k.k. w zb. z art. 275 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. XXXXIII. w nocy 11.01.2000r. w G. , działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z D. W. oraz inną nieustaloną osobą, wobec której wyłączono materiały do odrębnego postępowania, po uprzednim nawierceniu otworu w drzwiach balkonowych, wszedł do wnętra budynku przy ul. (...) , skąd zabrał w celu przywłaszczenia kurtkę sportową o wartości 4.000,- zł, dokumenty w postaci paszportu, prawa jazdy i dowodu rejestracyjnego samochodu m-ki (...) o nr rej. (...) na szkodę J. Z. , a także dowód osobisty, prawo jazdy, dowód rejestracyjny samochodu m-ki (...) o nr rej. (...) , a nadto kluczyki przy użyciu, których dokonał zaboru wyżej wymienionych pojazdów o łącznej wartości 120.000,- zł, na szkodę M. i J. małżonków Z. , tj. o przestępstwo z art. 279 § 1 k.k. w zb. z art. 275 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. , XXXIV. w bliżej nieustalonym okresie w 1999r., nie wcześniej niż 15.06.1999r. w G. okresie, działając wspólnie i w porozumieniu z D. W. , w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, po uprzednim upozorowaniu w dniu 15.06.1999r. kradzieży z włamaniem samochodu m-ki (...) o nr rej. (...) o wartości 100.000,- zł, dokonał demontażu elementów jego wyposażenia, które następnie sprzedał za pośrednictwem Serwisu (...) , a następnie posługując się postanowieniem o umorzeniu dochodzenia w sprawie kradzieży z włamaniem wyżej wymienionego pojazdu, doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 29.000,- zł (...) SA . Oddział w G. , z tytułu odszkodowania za uszkodzenie samochodu, tj. o przestępstwo z art. 286 § 1 k.k. XXXV. w nocy z 16/17.12.1999r. w G. , działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z D. W. oraz inną nieustaloną osobą, wobec której wyłączono materiały do odrębnego postępowania, po uprzednim nawierceniu otworu w oknie, wszedł do wnętra budynku przy ul. (...) , skąd zabrał w celu przywłaszczenia telewizor m-ki S. typ (...) z ekranem 29 calowym, radiomagnetofon z odtwarzaczem CD m-ki P. , dwie kurtki narciarskie m-ki K. , aparat fotograficzny m-ki O. (...) , walkamn m-ki P. , złotą biżuterię w postaci trzech pierścionków, telefonu bezprzewodowy m-ki P. , pieniądze w kwocie 16.500,- zł, pilot do bramy o łącznej wartości 23.6000,- zł na szkodę E. K. i K. W. , a nadto kluczyki przy użyciu których dokonał zaboru samochodu m-ki (...) o nr rej. (...) o wartości 170.000,- zł na szkodę (...) w G. i (...) o nr rej. (...) o wartości 94.000,- zł na szkodę E. K. , tj. o przestępstwo z art. 279 § 1 k.k. 3. T. B. (1) , oskarżonego o to, że: XXXVI. w okresie od marca 2011r. do 16.06.2011r. w G. , T. , S. , S. , W. , M. , G. , S. , R. i R. brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej o charakterze zbrojnym, mającej na celu popełnienie przestępstwa przeciwko porządkowi publicznemu, wolności i mieniu, tj. o przestępstwo z art. 258 § 2 k.k. XXXVII . w okresie od marca 2011r. do 31.08.2011r. w G. i M. , w ramach zorganizowanej grupy przestępczej o charakterze zbrojnym, posiadał bez wymaganego zezwolenia broń palną typu bojowego w postaci pistoletu dwulufowego tzw. G. (kieszonkowy) kal. 9 mm marki N. model (...) typu alarmowo-gazowego, produkcji niemieckiej z 1988r., przerobionego sposobem samodziałowym na pistolet zdolny do wystrzeliwania nabojów scalonych kal. 38 wzoru S. oraz broń palną typu alarmowo-gazowego w postaci pistoletu samopowtarzalnego kal. 9 mm K marki W. , model (...) , produkcji niemieckiej po 1999r., a także 2 sztuki naboi scalonych kal. 38 mm (...) i 14 sztuk naboi bezpociskowych tzw. ślepych kal. 9x 22 mm wzoru (...) z ładunkami gazowymi (...) i (...) oraz rewolwer gazowy nieustalonego wzoru kaliber 9 mm, tj. o przestępstwo z art. 263 § 2 k.k. w zw. art. 65 § 1 k.k. XXXVIII . w nocy 26/27.05.2011r. w T. gm. P. , działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej o charakterze zbrojnym, wspólnie i w porozumieniu z D. W. i M. F. , zgodnie z ustalonym podziałem ról, poprzez nawiercenie otworu w ramie drzwi przeszklonych tarasowych oraz rozwierceniu ich zamka, usiłował wejść do wnętrza budynku i zabrać kluczyki, przy użyciu których zamierzał dokonać kradzieży samochodu marki (...) o nr rej. (...) o wartości 45.000,- zł, lecz zamierzonego skutku nie osiągnął z uwagi niemożność sforsowania blokady zamka drzwi, uszkadzając je, czym wyrządził szkodę w wysokości 1200,- zł, na rzecz M. Z. , tj. o przestępstwo z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. XXXIX . w nocy z 28/29.05.2011r. w S. , działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w ramach zorganizowanej grupy przestępczej o charakterze zbrojnym, wspólnie i w porozumieniu z D. W. i M. F. , zgodnie z ustalonym podziałem ról, poprzez nawiercenie czterech otworów w ramie przeszklonych drzwi tarasowych, usiłował wejść do wnętrza budynku i zabrać kluczyki, przy użyciu których zamierzał dokonać kradzieży samochodu marki (...) model (...) o nr rej. (...) wartości około 140.000,- zł, lecz zamierzonego skutku nie osiągnął z uwagi niemożność sforsowania okuć antywłamaniowych, uszkadzając je, czym wyrządził szkodę w wysokości 1.500,- zł na rzecz J. S. (1) , tj. o przestępstwo z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. XL. w nocy z 01/02.06.2011r. w S. gm. P. , działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w ramach zorganizowanej grupy przestępczej o charakterze zbrojnym, wspólnie i w porozumieniu z D. W. i M. F. , zgodnie z ustalonym podziałem ról, poprzez nawiercenie dwóch otworów w ramie drewnianych przeszklonych drzwi tarasowych, usiłował wejść do wnętrza budynku i zabrać kluczyki, a następnie przy ich dokonać kradzieży samochodu marki (...) o nr rej. (...) o wartości 82.000,- zł, lecz zamierzonego skutku nie osiągnął z uwagi na spłoszenie przez właścicielkę J. S. (2) , wyrządzając wymienionej szkodę w wysokości w 4.000,- zł, tj. o przestępstwo z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. XLI . w nocy z 02/03.06.2011r. w miejscowości W. k. S. , działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w ramach zorganizowanej grupy przestępczej o charakterze zbrojnym, wspólnie i w porozumieniu z D. W. i M. F. , zgodnie z ustalonym podziałem ról, po uprzednim nawierceniu trzech otworów w ramie przeszklonych drzwi balkonowych PCV, wszedł do wnętrza pomieszczenia kuchennego, skąd zabrał kluczyki, przy użyciu których dokonał kradzieży samochodu marki (...) o nr rej. (...) o wartości 19.000,- zł, czym działał na szkodę M. G. (1) oraz wyrządził szkodę w wysokości 2.000,- zł rzecz M. S. , tj. o przestępstwo z art. 279 § 1 k.k. w zb. z art. 288 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. XLII. w okresie od 08.06.2011 r. do 16.06.2011 r. w G. , M. , G. , S. , R. i R. , działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w ramach zorganizowanej grupy przestępczej o charakterze zbrojnym, wspólnie i w porozumieniu z D. W. i M. F. , zgodnie z ustalonym podziałem ról, dokonał porwania J. R. , po czym pozbawiając wolności przetrzymywał ją przez okres ponad 7 dni w uprzednio wynajętym budynku w miejscowości M. gm. P. w charakterze zakładnika, celem zmuszenia R. R. , poprzez skierowanie wobec niego gróźb zgwałcenia, pozbawienia życia i przestrzelenia kolana uprowadzonej, do określonego zachowania polegającego na przekazaniu kwoty 1.000.000,00 EUR w zamian za jej uwolnienie, w wyniku czego w dniu 15.06.2011r. doprowadził R. R. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 527.000,- EUR tj. 2.078.119,10 zł, po czym w dniu 16.06.2011 r. w kompleksie leśnym w pobliżu miejscowości R. , uwolnił J. R. , tj. o przestępstwo z art. 252 § 1 k.k. w zb. z art. 189 § 2 k.k. w zb. z art. 282 k.k. zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. XLIII . w dniu 16.06.2011r., w kompleksie leśnym przy trasie R. - P. , działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej o charakterze zbrojnym, wspólnie i w porozumieniu z D. W. i M. F. , zgodnie z ustalonym podziałem ról, dokonał zniszczenia samochodu m-ki (...) o nr rej. (...) o wartości 19.000.- zł, poprzez jego spalenie, czym działał na szkodę M. G. (1) , tj. o z przestępstwo art. 288 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. XLIV. w dniu 16.06.2011r. w kompleksie leśnym w pobliżu miejscowości R. gm. R. , działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej o charakterze zbrojnym, wspólnie i w porozumieniu z D. W. i M. F. , zgodnie z ustalonym podziałem ról, poprzez podpalenie samochodu m-ki (...) o nr rej. (...) , sprowadził bezpośrednie niebezpieczeństwo pożaru lasów zagrażające życiu i zdrowiu wielu osób oraz mieniu w wielkich rozmiarach, tj. o przestępstwo z art. 163 § 1 pkt 1 k.k. w zw. art. 65 § 1 k.k. *** Wyrokiem z dnia 03.10.2013 roku, sygn. akt IV K 266/12, Sąd Okręgowy w Gdańsku orzekł: I. Oskarżonego D. W. uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu w punkcie I aktu oskarżenia czynu, z tym ustaleniem ,iż oskarżony założył grupę przestępczą o charakterze zbrojnym, w skład której wchodzili nadto M. F. i T. B. (1) i kierował nią w okresie od miesiąca maja 2011 roku do dnia 16.06.2011 roku, czyn ten zakwalifikował z art. 258 § 2 i 3 k.k. i za to na mocy art. 258 § 3 k.k. skazał go na karę 2 lat pozbawienia wolności. II . Oskarżonego D. W. uznał za winnego zachowań opisanych w punktach II, III, IV, V, VI, VII, VIII i IX aktu oskarżenia , z tym ustaleniem, iż zostały one podjęte w okresie od miesiąca maja 2011 roku do dnia 16.06.2011 roku w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz w ramach działania grupy przestępczej określonej w punkcie I wyroku, przy czym ustalił nadto w odniesieniu do poszczególnych zachowań : - w odniesieniu do zachowania opisanego w punkcie II, iż oskarżony D. W. posiadał w okresie od maja 2011 roku do dnia 16.06.2011 roku w ramach zorganizowanej grupy przestępczej broń palną typu alarmowo-gazowego w postaci pistoletu samopowtarzalnego kal. 9 mm K marki W. , model (...) , produkcji niemieckiej po 1999r., a także 2 sztuki naboi scalonych kal. 38 mm (...) i 14 sztuk naboi bezpociskowych tzw. ślepych kal. 9x 22 mm wzoru (...) z ładunkami gazowymi (...) i (...) oraz rewolwer gazowy koloru srebrnego , nieustalonego wzoru kaliber 9 mm; - w odniesieniu do zachowania opisanego w punkcie IV, iż szkoda wynikła z nawiercenia otworów w drzwiach tarasowych w domu J. S. (1) miała wartość 2500 zł; - w odniesieniu do zachowania opisanego w punkcie V, iż szkoda wynikła z nawiercenia otworów w drzwiach tarasowych w domu J. S. (2) miała wartość 1300 zł; - w odniesieniu do zachowania opisanego w punkcie VI, iż szkoda wynikła z nawiercenia otworów w drzwiach tarasowych w domu M. S. miała wartość 900 zł ; wskazane powyżej zachowania opisane w punktach II , III , IV, V, VI, VII, VIII i IX aktu oskarżenia potraktował jako jeden czyn zabroniony, który zakwalifikował z art. 263 § 2 k.k. w zb z art. 13 § 1 k.k. w zw z art. 279 § 1 k.k. w zb z art. 279 § 1 k.k. w zb z art. 252 § 1 k.k. w zb z art. 189 § 2 k.k. w zb z art. 282 k.k. w zb z art. 18 § 1 k.k. w zw z art. 288 § 1 k.k. w zb z art. 163 § 1 k.k. w zw z art. 11 § 2 k.k. w zw z art. 12 k.k. w zw z art. 65 § 1 k.k. , skazał oskarżonego na podstawie powołanych powyżej przepisów i za to przy zastosowaniu art. 12 k.k. i art. 11 § 3 k.k. na mocy art. 252 § 1 k.k. w zw z art. 65 § 1 k.k. w zw z art. 33 § 1 , 2 i 3 k.k. wymierzył mu karę 6 lat pozbawienia wolności i karę grzywny w wysokości 500 stawek dziennych ustalając jedną stawkę dzienną na kwotę 150 złotych. III . Oskarżonego D. W. uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie X aktu oskarżenia i za to na mocy art. 263 § 2 k.k. skazał go na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności. IV . Oskarżonego D. W. uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie XI aktu oskarżenia i za to na mocy art. 252 § 3 k.k. w zw z art. 33 § 1, 2 i 3 k.k. skazał go na karę 1 roku pozbawienia wolności i karę grzywny w wysokości 50 stawek dziennych ustalając jedną stawkę dzienną na kwotę 150 złotych. V . Oskarżonego D. W. uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie XII aktu oskarżenia i za to na mocy art. 288 § 1 k.k. skazał go na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności. VI. Oskarżonego D. W. uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie XIII aktu oskarżenia, z tym ustaleniem, iż czyn ten zakwalifikował z art. 279 § 1 k.k. i za to na mocy art. 279 § 1 k.k. skazał go na karę 2 lat pozbawienia wolności i karę grzywny w wysokości 200 stawek dziennych ustalając jedną stawkę dzienną na kwotę 150 złotych. VII . Oskarżonego D. W. uznał za winnego popełnienia czynów zarzucanych mu w punktach XIV, XV, XVI i XVIII aktu oskarżenia, z tym uściśleniem, iż szkoda wskazana w punkcie XVIII aktu oskarżenia wynikła wskutek kradzieży z wnętrza domu ruchomości oraz pieniędzy wyniosła 23.600 zł, każdy z tych czynów zakwalifikował z art. 279 § 1 k.k. , potraktował je jako ciąg przestępstw określony w art. 91 § 1 k.k. i za to przy zastosowaniu art. 91 § 1 k.k. na mocy art. 279 § 1 k.k. w zw z art. 33 § 1, 2 i 3 k.k. skazał go na karę 4 lat pozbawienia wolności i karę grzywnyw wysokości 400 stawek dziennych ustalając jedną stawkę dzienną na kwotę 150 złotych. VIII. Oskarżonego D. W. uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie XVII aktu oskarżenia i za to na mocy art. 286 § 1 k.k. w zw z art. 33 § 1, 2 i 3 k.k. skazał go na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności i karę grzywny w wysokości 50 stawek dziennych ustalając jedną stawkę dzienną na kwotę 150 złotych. IX. Na mocy art. 85 k.k. w zw z art. 86 § 1 i 2 k.k. w zw z art. 33 § 3 k.k. w zw z art. 91 § 2 k.k. połączył orzeczone w punktach I, II, III, IV, V, VI, VII i VIII wyroku kary jednostkowe pozbawienia wolności i orzeczone w punktach II, IV, VI, VII i VIII kary jednostkowe grzywny i orzekł w stosunku do oskarżonego D. W. karę łączną 8 lat pozbawienia wolności i karę łączną grzywny w wysokości 700 stawek dziennych ustalając jedną stawkę dzienną na kwotę 150 złotych. X . Oskarżonego M. F. uznał za winnego czynu zarzucanego mu w punkcie XIX aktu oskarżenia, z tym ustaleniem, iż oskarżony brał udział w grupie przestępczej o charakterze zbrojnym, w skład której wchodzili nadto D. W. i T. B. (1) w okresie od miesiąca maja 2011 roku do dnia 16.06.2011 roku, czyn ten zakwalifikował z art. 258 § 2 k.k. i za to na mocy art. 258 § 2 k.k. skazał go na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności. XI . Oskarżonego M. F. uznał za winnego zachowań opisanych w punktach: XX – w części dotyczącej posiadania pistoletu marki W. oraz rewolweru gazowego koloru srebrnego, XXI, XXII, XXIII, XXIV, XXV, XXVI i XXVII aktu oskarżenia, z tym ustaleniem, iż zostały one podjęte w okresie od miesiąca maja 2011 roku do dnia 16.06.2011 roku w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz w ramach działania grupy przestępczej określonej w punkcie X wyroku, przy czym ustalił nadto w odniesieniu do poszczególnych zachowań: - w odniesieniu do zachowania opisanego w punkcie XX, iż oskarżony M. F. posiadał w okresie od maja 2011 roku do dnia 16.06.2011 roku w ramach zorganizowanej grupy przestępczej broń palną typu alarmowo-gazowego w postaci pistoletu samopowtarzalnego kal. 9 mm K marki W. , model (...) , produkcji niemieckiej po 1999r., a także 2 sztuki naboi scalonych kal. 38 mm (...) i 14 sztuk naboi bezpociskowych tzw. ślepych kal. 9x 22 mm wzoru (...) z ładunkami gazowymi (...) i (...) oraz rewolwer gazowy koloru srebrnego, nieustalonego wzoru kaliber 9 mm; - w odniesieniu do zachowania opisanego w punkcie XXII, iż szkoda wynikła z nawiercenia otworów w drzwiach tarasowych w domu J. S. (1) miała wartość 2500 zł; - w odniesieniu do zachowania opisanego w punkcie XXIII, iż szkoda wynikła z nawiercenia otworów w drzwiach tarasowych w domu J. S. (2) miała wartość 1300 zł; - w odniesieniu do zachowania opisanego w punkcie XXIV, iż szkoda wynikła z nawiercenia otworów w drzwiach tarasowych w domu M. S. miała wartość 900 zł; wskazane powyżej zachowania opisane w punktach XX (w wyżej określonej części), XXI, XXII, XXIII, XXIV, XXV, XXVI i XXVII aktu oskarżenia potraktował jako jeden czyn zabroniony, który zakwalifikował z art. 263 § 2 k.k. w zb z art. 13 § 1 k.k. w zw z art. 279 § 1 k.k. w zb z art. 279 § 1 k.k. w zb z art. 252 § 1 k.k. w zb z art. 189 § 2 k.k. w zb z art. 282 k.k. w zb z art. 288 § 1 k.k. w zb z art. 163 § 1 k.k. w zw z art. 11 § 2 k.k. w zw z art. 12 k.k. w zw z art. 65 § 1 k.k. , skazał oskarżonego na podstawie powołanych powyżej przepisów i za to przy zastosowaniu art. 12 k.k. i art. 11 § 3 k.k. na mocy art. 252 § 1 k.k. w zw z art. 65 § 1 k.k. w zw z art. 33 § 1, 2 i 3 k.k. wymierzył mu karę 5 lat pozbawienia wolności i karę grzywny w wysokości 500 stawek dziennych ustalając jedną stawkę dzienną na kwotę 100 złotych. XII. W zakresie czynu zarzucanego oskarżonemu M. F. w punkcie XX aktu oskarżenia uznał go za winnego tego, że w okresie od bliżej nie ustalonego dnia w miesiącu czerwcu 2011 roku – nie wcześniej niż od dnia 16.06.2011 roku do dnia 16.09.2011 roku posiadał bez wymaganego zezwolenia broń palną typu bojowego w postaci pistoletu dwulufowego tzw. G. (kieszonkowy) kal. 9 mm marki N. model (...) typu alarmowo-gazowego, produkcji niemieckiej z 1988r., przerobionego sposobem samodziałowym na pistolet zdolny do wystrzeliwania nabojów scalonych kal. 38 wzoru S. , czyn ten zakwalifikował z art. 263 § 2 k.k. i za to na mocy art. 263 § 2 k.k. skazał go na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności. XIII. Oskarżonego M. F. uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie XXVIII aktu oskarżenia i za to na mocy art. 252 § 3 k.k. w zw z art. 33 § 1, 2 i 3 kk skazał go na karę 1 roku pozbawienia wolności i karę grzywny w wysokości 50 stawek dziennych ustalając jedną stawkę dzienną na kwotę 100 złotych. XIV . Oskarżonego M. F. uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu w punkcie XXIX aktu oskarżenia czynu i za to na mocy art. 288 § 1 k.k. skazał go na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności. XV . Oskarżonego M. F. uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu w punkcie XXX aktu oskarżenia czynu, z tym ustaleniem, iż czyn ten zakwalifikował z art. 279 § 1 k.k. i za to przy zastosowaniu art. 60 § 3 k.k. na mocy art. 279 § 1 k.k. w zw z art. 60 § 6 pkt 3 k.k. wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności. XVI . Oskarżonego M. F. uznał za winnego popełnienia czynów zarzucanych mu w punktach XXXI, XXXII, XXXIII i XXXV aktu oskarżenia, z tym uściśleniem, iż szkoda wskazana w punkcie XXXV aktu oskarżenia wynikła wskutek kradzieży z wnętrza domu ruchomości oraz pieniędzy wyniosła 23.600 zł, każdy z tych czynów zakwalifikował z art. 279 § 1 k.k. , potraktował je jako ciąg przestępstw określony w art. 91 § 1 k.k. i za to przy zastosowaniu art. 60 § 3 k.k. na mocy art. 279 § 1 k.k. w zw z art. 60 § 6 pkt 3 k.k. skazał go na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności. XVII. Oskarżonego M. F. uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie XXXIV aktu oskarżenia i za to na mocy art. 286 § 1 k.k. w zw z art. 33 § 1, 2 i 3 k.k. skazał go na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności i karę grzywny w wysokości 20 (pięćdziesięciu) stawek dziennych ustalając jedną stawkę dzienną na kwotę 100 złotych. XVIII . Na mocy art. 85 k.k. w zw z art. 86 § 1 i 2 k.k. w zw. z art. 33 § 3 k.k. w zw z art. 91 § 2 k.k. połączył orzeczone w punktach X, XI, XII, XIII, XIV, XV, XVI i XVII wyroku kary jednostkowe pozbawienia wolności i orzeczone w punktach XI, XIII i XVII wyroku kary jednostkowe grzywny i orzekł w stosunku do oskarżonego M. F. karę łączną 6 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności i karę łączną grzywny w wysokości 520 stawek dziennych ustalając jedną stawkę dzienną na kwotę 100 złotych. XIX . Oskarżonego T. B. (1) uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie XXXVI aktu oskarżenia z tym ustaleniem, iż oskarżony brał udział w grupie przestępczej o charakterze zbrojnym, w skład której wchodzili nadto D. W. i M. F. w okresie od miesiąca maja 2011 roku do dnia 16.06.2011 roku, czyn ten zakwalifikował z art. 258 § 2 k.k. i za to na mocy art. 258 § 2 k.k. skazał go na karę 1 roku pozbawienia wolności. XX . Oskarżonego T. B. (1) uznał za winnego zachowań opisanych w punktach XXXVII, XXXVIII, XXXIX, XL, XLI, XLII, XLIII i XLIV aktu oskarżenia, z tym ustaleniem, iż zostały one podjęte w okresie od miesiąca maja 2011 roku do dnia 16.06.2011 roku w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz w ramach działania grupy przestępczej określonej w punkcie XIX wyroku, przy czym ustalił nadto w odniesieniu do poszczególnych zachowań: - w odniesieniu do zachowania opisanego w punkcie XXXVII, iż oskarżony T. B. (1) posiadał w okresie od maja 2011 roku do dnia 16.06.2011 roku w ramach zorganizowanej grupy przestępczej broń palną typu alarmowo-gazowego w postaci pistoletu samopowtarzalnego kal. 9 mm K marki W. , model (...) , produkcji niemieckiej po 1999r., a także 2 sztuki naboi scalonych kal. 38 mm (...) i 14 sztuk naboi bezpociskowych tzw. ślepych kal. 9x 22 mm wzoru (...) z ładunkami gazowymi (...) i (...) oraz rewolwer gazowy koloru srebrnego , nieustalonego wzoru kaliber 9 mm; - w odniesieniu do zachowania opisanego w punkcie XXXIX, iż szkoda wynikła z nawiercenia otworów w drzwiach tarasowych w domu J. S. (1) miała wartość 2500 zł; - w odniesieniu do zachowania opisanego w punkcie XL, iż szkoda wynikła z nawiercenia otworów w drzwiach tarasowych w domu J. S. (2) miała wartość 1300 zł; - w odniesieniu do zachowania opisanego w punkcie XLI, iż szkoda wynikła z nawiercenia otworów w drzwiach tarasowych w domu M. S. miała wartość 900 zł; wskazane powyżej zachowania opisane w punktach XXXVII, XXXVIII, XXXIX, XL, XLI, XLII , XLIII i XLIV aktu oskarżenia potraktował jako jeden czyn zabroniony, który zakwalifikował z art. 263 § 2 k.k. w zb. z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 279 § 1 k.k. w zb z art. 279 § 1 k.k. w zb z art. 252 § 1 k.k. w zb z art. 189 § 2 k.k. w zb z art. 282 k.k. w zb z art. 288 § 1 k.k. w zb z art. 163 § 1 k.k. w zw z art. 11 § 2 k.k. w zw z art. 12 k.k. w zw z art. 65 § 1 k.k. , skazał oskarżonego na podstawie powołanych powyżej przepisów i za to przy zastosowaniu art. 12 k.k. i art. 11 § 3 k.k. na mocy art. 252 § 1 k.k. w zw z art. 65 § 1 k.k. w zw z art. 33 § 1, 2 i 3 k.k. wymierzył mu karę 3 lat i 10 miesięcy pozbawienia wolności i karę grzywny w wysokości 100 stawek dziennych ustalając jedną stawkę dzienną na kwotę 50 złotych. XXI . Na mocy art. 85 k.k. w zw z art. 86 § 1 k.k. połączył orzeczone w punktach XIX i XX wyroku kary jednostkowe pozbawienia wolności i orzekł w stosunku do oskarżonego T. B. (1) karę łączną 3 lat i 10 miesięcy pozbawienia wolności. XXII. Na mocy art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonych w punktach IX, XVIII i XXI wyroku kar łącznych pozbawienia wolności zaliczył oskarżonym okresy ich rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie: D. W. od dnia 16.09.2011 roku do dnia 03.10.2013 roku, M. F. od dnia 16.09.2011 roku do dnia 05.03.2013 roku i od dnia 06.06.2013 roku do dnia 03.10.2013 roku oraz T. B. (1) od dnia 31.08.2011 roku do dnia 03.10.2013 roku. XXIII. Na mocy art. 46 § 1 k.k. z tytułu skazania za przestępstwo ciągłe przypisane oskarżonym D. W. w punkcie II wyroku, M. F. w punkcie XI wyroku oraz T. B. (1) w punkcie XX wyroku orzekł obowiązek naprawienia szkód wyrządzonych zachowaniami wchodzącymi w skład przedmiotowego przestępstwa ciągłego w następujący sposób: - w zakresie działania na szkodę J. S. (1) orzekł w stosunku do oskarżonych D. W. , M. F. i T. B. (1) solidarnie obowiązek naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem w części, w jakiej szkoda została pokryta przez zakład ubezpieczeń, poprzez zapłatę na rzecz (...) S.A. kwoty 1000 złotych; - w zakresie działania na szkodę M. G. (1) orzekł w stosunku do oskarżonych D. W. , M. F. i T. B. (1) solidarnie obowiązek naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem w całości poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonego M. G. (1) kwoty 19 000 złotych; - w zakresie działania na szkodę R. R. orzekł obowiązek naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem w części w sposób następujący: w stosunku do oskarżonych D. W. , M. F. i T. B. (1) solidarnie obowiązek zapłaty na rzecz pokrzywdzonego R. R. kwoty 7 806,69 złotych stanowiącej koszt powrotu pokrzywdzonego do Polski oraz kwoty 18 104,09 złotych stanowiącej równowartość utraconych przez pokrzywdzonego korzyści w postaci odsetek należnych z tytułu ustanowienia lokat bankowych zerwanych w związku z koniecznością uiszczenia okupu, nadto w stosunku do oskarżonych D. W. i M. F. solidarnie obowiązek zapłaty na rzecz pokrzywdzonego R. R. kwoty 688 554,90 złotych stanowiącej równowartość kwoty 172 700 euro (przyjmując kurs 1 euro w wysokości 3,987 złotych) jako nieodzyskanej przez pokrzywdzonego części okupu przekazanego w zamian za uwolnienie J. R. ; nadto tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę zasądził od oskarżonych na rzecz pokrzywdzonego R. R. następujące kwoty: od D. W. kwotę 20 000 złotych, od M. F. kwotę 10 000 złotych oraz od T. B. (1) kwotę 5000 złotych. XXIV . Na mocy art. 46 § 2 k.k. w zw z art. 48 k.k. z tytułu skazania za przestępstwo ciągłe, obejmujące działanie na szkodę J. R. , a przypisane oskarżonym : D. W. w punkcie II wyroku, M. F. w punkcie XI wyroku oraz T. B. (1) w punkcie XX wyroku, orzekł w stosunku do każdego z oskarżonych środek karny w postaci nawiązki na rzecz pokrzywdzonej w następującej wysokości: w kwocie 50 000 złotych od oskarżonego D. W. , w kwocie 30 000 złotych od oskarżonego M. F. oraz w kwocie 20 000 złotych od T. B. (1) . XXV . Na mocy art. 46 § 1 k.k. z tytułu skazania za przestępstwo przypisane D. W. w punkcie V wyroku oraz M. F. w punkcie XIV wyroku orzekł w stosunku do oskarżonych D. W. i M. F. solidarnie obowiązek naprawienia szkody wyrządzonej przedmiotowym przestępstwem poprzez zapłatę na rzecz J. i R. W. kwoty 1000 złotych. XXVI. Na mocy art. 46 § 1 k.k. z tytułu skazania za ciąg przestępstw przypisany D. W. w punkcie VII wyroku oraz M. F. w punkcie XVI wyroku orzekł w stosunku do oskarżonych D. W. i M. F. obowiązek naprawienia szkód wyrządzonych przestępstwami wchodzącymi w skład przypisanego im ciągu przestępstw w następujący sposób: - poprzez zapłatę przez D. W. i M. F. solidarnie na rzecz KWP w G. kwoty 24.735 zł stanowiącej równowartość spalonego radiowozu oraz znajdującego się w nim sprzętu, - poprzez zapłatę przez każdego z oskarżonych na rzecz J. S. (3) kwot po 3.333,33 złotych jako równowartości 1/3 części wartości pieniędzy oraz ruchomości skradzionych z wnętrza domu; - poprzez zapłatę przez każdego z oskarżonych na rzecz E. K. i K. W. kwot po 6533,33 złotych złotych jako równowartości 1/3 części wartości pieniędzy i ruchomości skradzionych z wnętrza domu w zakresie w jakim szkoda ta nie została pokryta przez zakład ubezpieczeń. XXVII . na mocy art. 39 pkt 8 k.k. w zw z art. 50 k.k. orzekł wobec oskarżonych D. W. , M. F. oraz T. B. (1) środek karny w postaci podania wyroku do publicznej wiadomości poprzez jego trzykrotne ogłoszenie w Gazecie (...) , (...) i R. oraz na stronie internetowej (...) . XXVIII. Na mocy art. 70 k.p.k. w zw z art. 203 § 1 k.p.c. umorzył postępowanie w zakresie powództwa cywilnego złożonego przez pokrzywdzonych K. W. , E. K. oraz Przedsiębiorstwo (...) spółka z o.o. w G. , reprezentowane przez prezesa zarządu K. W. . XXIX. Na mocy art. 626 § 1 k.p.k. w zw z art. 627 k.p.k. , art. 624 § 1 k.p.k. , art. 1, 2 ust. 1 pkt 6 , art. 3 ust. 1, art. 6 , art. 17 ustawy z dnia 23.06.1973r. o opłatach w sprawach karnych zasądził od oskarżonych D. W. i M. F. na rzecz Skarbu Państwa opłaty w kwotach: od D. W. 21 600 złotych, od M. F. 11 000 zł i obciążył ich pozostałymi kosztami procesu, w tym kosztem udziału w sprawie pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej J. R. adwokata J. K. (1) w wysokości 2 066,40 złotych oraz pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego (...) S.A. w osobie adwokata I. S. w kwocie 738 złotych; oskarżonego T. B. (1) zwolnił od opłaty a kosztami procesu w części dotyczącej tego oskarżonego obciążył Skarb Państwa. *** Apelacje od powyższego wyroku wnieśli prokurator, obrońcy oskarżonych D. W. i M. F. oraz pełnomocnicy oskarżycieli posiłkowych R. R. , J. R. oraz (...) SA z siedzibą w W. . *** Prokurator zaskarżył wyrok na niekorzyść oskarżonych D. W. , M. F. i T. B. (1) w części dotyczącej orzeczenia o karze, zarzucając: ⚫ rażącą niewspółmierność kar pozbawienia wolności, to jest wobec: - oskarżonego D. W. w pkt II orzeczenia poprzez wymierzenie jednostkowej kary 6 lat pozbawienia wolności za popełnienie czynów zarzucanych mu w pkt II – IX aktu oskarżenia, - oskarżonego M. F. w pkt XI orzeczenia poprzez wymierzenie jednostkowej kary 5 lat pozbawienia wolności za popełnienie czynów zarzucanych mu w pkt XXI – XXVII aktu oskarżenia, - oskarżonego T. B. (1) w pkt XX orzeczenia poprzez wymierzenie jednostkowej kary 3 lat i 10 miesięcy pozbawienia wolności za popełnienie czynów zarzucanych mu w pkt XXXVII – XLIII aktu oskarżenia, podczas gdy ze zgromadzonego materiału dowodowego, a w szczególności rażąco wysokiego stopnia społecznej szkodliwości przypisanych im czynów wynikającego z rodzaju naruszonych dóbr, skali działalności przestępczej, motywacji działania wynika, iż dla spełnienia celów wychowawczych i zapobiegawczych kar oraz ich społecznego oddziaływania konieczne jest orzeczenie wobec wyżej wymienionych kar surowszych; ⚫ rażącą niewspółmierność kar łącznych pozbawienia wolności, to jest wobec: - oskarżonego D. W. w pkt IX orzeczenia poprzez wymierzenie kary łącznej 8 lat pozbawienia wolności, - oskarżonego M. F. w pkt XVIII orzeczenia poprzez wymierzenie kary łącznej 6 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, - oskarżonego T. B. (1) w pkt XXII orzeczenia poprzez wymierzenie kary łącznej 3 lat i 10 miesięcy pozbawienia wolności, podczas gdy dyrektywy wymiaru kary zawarte w treści art. 86 k.k. umożliwiały wymierzenie kar surowszych. ⚫ niezastosowanie wobec oskarżonych D. W. , M. F. i T. B. (1) środka karnego w postaci pozbawienia praw publicznych, podczas gdy oskarżeni popełnili przestępstwa opisane w punktach II, XI i XX wyroku w wyniku motywacji zasługującej na szczególne potępienie. Podnosząc powyższe zarzuty apelujący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku: - w punkcie II w części dotyczącej rozstrzygnięcia o jednostkowej karze pozbawienia wolności poprzez wymierzenie D. W. na podstawie powołanych w tym punkcie przepisów kary 8 lat pozbawienia wolności, - w punkcie IX wyroku w części dotyczącej orzeczenia o karze łącznej pozbawienia wolności przez wymierzenie oskarżonemu D. W. na podstawie powołanych w tym punkcie przepisów kary łącznej 11 lat pozbawienia wolności, - w punkcie XI wyroku w części dotyczącej rozstrzygnięcia o jednostkowej karze pozbawienia wolności poprzez wymierzenie M. F. na podstawie powołanych w tym punkcie przepisów kary 6 lat pozbawienia wolności, - w punkcie XVIII wyroku poprzez wymierzenie M. F. na podstawie powołanych w tym punkcie przepisów kary łącznej 8 lat pozbawienia wolności, - w punkcie XX wyroku w części dotyczącej rozstrzygnięcia o jednostkowej karze pozbawienia wolności poprzez wymierzenie T. B. (1) na podstawie powołanych w tym punkcie przepisów kary łącznej 5 lat pozbawienia wolności, - w punkcie XXI wyroku poprzez wymierzenie T. B. (1) na podstawie powołanych w tym punkcie przepisów kary łącznej 6 lat pozbawienia wolności, a nadto: - orzeczenie wobec D. W. , na podstawie art. 39 pkt 1 k.k. w zw. z art. 40 § 1 i 2 k.k. w zw. z art. 43 § 1 i 2 k.k. środka karnego w postaci pozbawienia praw publicznych na okres 8 lat, - orzeczenie wobec M. F. , na podstawie art. 39 pkt 1 k.k. w zw. z art. 40 § 1 i 2 k.k. w zw. z art. 43 § 1 i 2 k.k. środka karnego w postaci pozbawienia praw publicznych na okres 6 lat, - orzeczenie wobec T. B. (1) , na podstawie art. 39 pkt 1 k.k. w zw. z art. 40 § 1 i 2 k.k. w zw. z art. 43 § 1 i 2 k.k. środka karnego w postaci pozbawienia praw publicznych na okres 5 lat. *** Obrońca oskarżonego D. W. zaskarżył wyrok w całości, zarzucając: ⚫ obrazę przepisów postępowania, a mianowicie art. 410 k.p.k. , która miała wpływ na treść orzeczenia i polegała na tym, iż Sąd nie wziął pod uwagę całokształtu okoliczności ujawnionych na rozprawie głównej, tj. pominął dowód z oświadczeń oskarżonego przedłożonych na przedostatnim terminie rozprawy, z których treści wynika, iż oskarżony M. F. pomawiał w toku przesłuchań oskarżonego D. W. , ⚫ obrazę przepisów postępowania, a mianowicie art. 7 k.p.k. , która miała wpływ na treść orzeczenia polegający na tym, iż błędnie ustalono wiarygodność wyjaśnień oskarżonego M. F. , co doprowadziło do uznania za niewiarygodne obszernych wyjaśnień oskarżonego D. W. , złożonych dobrowolnie zarówno w toku postępowania przygotowawczego jak i jurysdykcyjnego, ⚫ obrazę prawa materialnego, a mianowicie art. 60 § 3 k.k. poprzez niezastosowanie dobrodziejstwa tej instytucji w stosunku do oskarżonego D. W. , podczas gdy ujawnił on w toku wielogodzinnych kilkunastu przesłuchań, wobec organu powołanego do ścigania przestępstw, informacje dotyczące osób uczestniczących w popełnieniu przestępstwa oraz istotne okoliczności ich popełnienia, ⚫ rażącą niewspółmierność kary poprzez wymierzenie oskarżonemu kary 8 lat pozbawienia wolności, podczas gdy Prokuratura w toku postępowania przygotowawczego oraz jurysdykcyjnego zapewniała o tym, iż konsekwencją zastosowania dobrodziejstwa instytucji z art. 60 § 3 k.k. będzie wnoszenie przez organy ścigania o wymierzenie kary 4 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, ⚫ obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie art. 7 k.p.k. , poprzez błędne przyjęcie przez Sąd I instancji, iż przyznanie się do winy oskarżonego może stanowić wyłączną podstawę do jej stwierdzenia. Podnosząc powyższe zarzuty apelujący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania w związku z nierozpoznaniem całości okoliczności faktycznych mogących stanowić postawę orzeczenia ( art. 410 k.p.k. ), ewentualnie o zmianę wyroku poprzez wymierzenie oskarżonemu kary łącznej 4 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności. *** Obrońca oskarżonego M. F. zaskarżył wyrok w całości, zarzucając: 1) obrazę przepisu prawa materialnego, tj. art. 60 § 3 k.k. , polegającą na niezastosowaniu wobec oskarżonego nadzwyczajnego złagodzenia kary w odniesieniu do czynów przypisanych mu w pkt X, XI, XII, XIII, XIV i XVII zaskarżonego wyroku, mimo wypełnienia ustawowych przesłanek, 2) obrazę przepisu prawa materialnego, tj. art. 46 § 1 k.k. , polegającą na orzeczeniu obowiązku naprawienia szkody w sposób zróżnicowany wobec wybranych sprawców, 3) obrazę przepisu postepowania, tj. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. polegającą na niewłaściwej ocenie dowodu w postaci wyjaśnień oskarżonego M. F. , wyrażającą się w częściowym uznaniu ich za niewiarygodne, co miało wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia poprzez niezastosowanie wobec niego nadzwyczajnego złagodzenia kary, 4) błąd w ustaleniach faktycznych polegający na uznaniu, że jedynie M. F. dopuścił się czynu opisanego w pkt XII zaskarżonego wyroku, 5) błąd w ustaleniach faktycznych polegający na uznaniu, że M. F. i D. W. podjęli część okupu w nocy z 22 na 23 czerwca 2011 r., 6) rażącą niewspółmierność kary orzeczonej wobec oskarżonego M. F. do jego roli w postępowaniu, zachowania po popełnieniu przestępstwa oraz kar orzekanych w podobnych sprawach, 7) rażącą niewspółmierność orzeczonej kary grzywny w stosunku do możliwości majątkowych i zarobkowych oskarżonego. Podnosząc powyższe zarzuty apelujący wniósł o: 1) uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, ewentualnie o: 2) zmianę zaskarżonego wyroku poprzez stosowne obniżenie wymierzonych oskarżonemu jednostkowych kar pozbawienia wolności, a co za tym idzie również kary łącznej, 3) zmianę zaskarżonego wyroku poprzez dostosowanie orzeczonych kar grzywny do możliwości majątkowych i zarobkowych oskarżonego, 4) zmianę zaskarżonego wyroku poprzez prawidłowe orzeczenie obowiązku naprawienia szkody. *** Pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego R. R. zaskarżył wyrok w całości na niekorzyść oskarżonych, zarzucając: 1) rażącą obrazę prawa materialnego, polegającą na niezastosowaniu przy wymiarze kary orzeczonej wobec każdego z oskarżonych dyrektywy z art. 53 § 2 k.k. , która przewiduje – między innymi – uwzględnienie rodzaju i rozmiaru ujemnych następstw przestępstwa oraz zachowanie się sprawcy po popełnieniu przestępstwa, czego Sąd Okręgowy nie uczynił, 2) rażącą obrazę prawa materialnego. polegającą na niezastosowaniu – błędnym zastosowaniu art. 55 k.k. poprzez przyjęcie za okoliczność łagodzącą w stosunku do każdego z oskarżonych faktu, iż CBŚ odzyskało i zwróciło część okupu pokrzywdzonemu, 3) rażącą obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia – art. 7 k.p.k. , art. 366 § 1 k.p.k. , art. 410 k.p.k. oraz błędy w ustaleniach faktycznych mające wpływ na treść orzeczenia poprzez: a) ukształtowanie przekonań składu orzekającego na podstawie jedynie części, a nie całości materiału dowodowego (...) z uwagi na niezapoznanie się przez cały skład sędziowski z aktami z klauzulą „poufne”, a także pobieżne, wybiórcze zapoznanie się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, b) przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, niezastosowanie zasad doświadczenia życiowego i prawidłowego rozumowania w przyznaniu waloru wiarygodności wyjaśnieniom T. B. (1) w zakresie, w jakim wskazał on, iż zaniechał prób podejmowania okupu od 16 czerwca (co w dalszej części uznane zostało za okoliczność łagodzącą), a jak wynika z materiału dowodowego próby takie podejmował, c) nieuwzględnienie przeprowadzonych w sprawie dowodów z zeznań J. , R. , K. R. , które w sposób jednoznaczny wskazują, iż separacja małżonków R. jest wynikiem porwania J. R. , a jedynie przyjęcie wniosku odmiennego, nie popartego żadnym dowodem czy też wskazaniem podstawy takiego wniosku, d) nieprzeprowadzenie wnikliwej analizy dowodu z zeznań R. R. , poprzez przyjęcie, iż nie testował on maszyny drukarskiej w firmie (...) , gdy z jego zeznań wynika, iż prezentacja maszyny odbyła się – co miało istotne znaczenie przy orzekaniu obowiązku naprawienia szkody, 4) rażącą obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia – art. 167 k.p.k. oraz art. 193 § 1 k.p.k. oraz błędy w ustaleniach faktycznych mające wpływ na treść orzeczenia poprzez: a) zaniechanie przeprowadzenia przez Sąd dowodu z opinii biegłego z zakresu psychologii i psychiatrii celem ustalenia wiarygodności zeznań J. R. (wystąpienia syndromu sztokholmskiego), gdy okoliczności sprawy uzasadniały przeprowadzenie takiego dowodu z urzędu, a którym to zeznaniom Sąd dał wiarę w całości, b) zaniechanie przeprowadzenia przez Sąd dowodu z opinii biegłego z zakresu psychologii i psychiatrii celem ustalenia czy u pokrzywdzonego R. R. wystąpił trwały rozstrój zdrowia spowodowany przeżyciami psychicznymi, a w miejsce tego dowodu bezpodstawne, arbitralne przyjęcie, iż u pokrzywdzonego trwały rozstrój zdrowia nie wystąpił, 5) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na jego treść, poprzez: a) błędne przyjęcie okresu, w którym istniała zorganizowana grupa przestępcza o charakterze zbrojnym założona przez D. W. , co miało wpływ na wymiar kary, b) błędne przyjęcie okoliczności łagodzących, z jednoczesnym pominięciem okoliczności obciążających, 6) rażącą niewspółmierność (łagodność) orzeczonej wobec każdego z oskarżonych kary jednostkowej jak i kary łącznej , w stosunku do wysokiego stopnia winy i wysokiego stopnia społecznej szkodliwości zarzucanych im czynów, przy nadaniu nadmiernego znaczenia okolicznościom łagodzącym i równoczesnym niedostatecznym uwzględnieniu szeregu okoliczności obciążających, co doprowadziło do wymierzenia kary rażąco niskiej i nie spełniającej należycie funkcji kary. Apelujący wniósł na podstawie art. 452 § 2 k.p.k. o przeprowadzenie dowodu z dokumentu z dnia 2 grudnia 2013 roku na okoliczność wskazaną w punkcie 3a apelacji. W konkluzji apelujący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, ewentualnie o zmianę wyroku poprzez podwyższenie wymiaru kary zarówno jednostkowej jak i łącznej. *** Pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego J. R. zaskarżył wyrok na niekorzyść oskarżonych w części dotyczącej wymiaru kary, zarzucając: I. naruszenie prawa procesowego: 1) w postaci art. 7 k.p.k. , art. 92 k.p.k. i art. 410 k.p.k. poprzez niezapoznanie się z całością akt sprawy – w tym wypadku objętych klauzulą tajności – przez wszystkich członków składu orzekającego, co mogło mieć istotny wpływ na wymiar kary, 2) w postaci art. 396 § 1 w zw. z art. 207 § 1 k.p.k. w zakresie w jakim zapoznanie się z aktami rozpoznawanej sprawy przez członków składu orzekającego nie stanowi ich oględzin, a co za tym idzie nie może zostać dokonane wyłącznie przez wyznaczonego sędziego – w tym wypadku przewodniczącego składu, II. rażącą niewspółmierność kary w postaci: 1) orzeczenia w stosunku do oskarżonego D. W. kary w wymiarze 6 lat pozbawienia wolności za czyn z art. 252 § 1 k.k. oraz kary łącznej 8 lat pozbawienia wolności w sytuacji, gdy sam czyn z art. 252 § 1 k.k. jest nacechowany daleko posuniętą, znaczną społeczną szkodliwością, a sam fakt skruchy i przeproszenia pokrzywdzonej, w sytuacji gdy mieli możliwość odstąpienia od porwania/ przetrzymywania i uzyskania okupu, winien mieć charakter wyłącznie marginalny, 2) orzeczenia w stosunku do oskarżonego M. F. kary 5 lat pozbawienia wolności za czyn z art. 252 § 1 k.k. oraz kary łącznej 6 lat pozbawienia wolności w sytuacji, gdy: a) sam czyn z art. 252 § 1 k.k. jest nacechowany daleko posuniętą, znaczną społeczną szkodliwością, b) fakt, iż pokrzywdzona uznała, iż oskarżony zachowywał się w stosunku do niej „odpowiednio” może wskazywać wyłącznie na przejaw „syndromu sztokholmskiego”, c) fakt skruchy i przeproszenia pokrzywdzonej przez oskarżonego, w sytuacji gdy miał on możliwość odstąpienia od porwania/ przetrzymywania i uzyskania okupu, jak i pomoc w ucieczce/ skróceniu cierpień, winny mieć charakter wyłącznie marginalny, 3) orzeczenia w stosunku do oskarżonego T. B. (1) kary 3 lat i 10 miesięcy pozbawienia wolności za czyn z art. 252 § 1 k.k. oraz kary łącznej 3 lat i 10 miesięcy pozbawienia wolności w sytuacji, gdy: a) sam czyn z art. 252 § 1 k.k. jest nacechowany daleko posuniętą, znaczną społeczną szkodliwością, b) fakt, iż pokrzywdzona uznała, iż oskarżony zachowywał się w stosunku do niej „odpowiednio” może wskazywać wyłącznie na przejaw „syndromu sztokholmskiego”, c) fakt skruchy i przeproszenia pokrzywdzonej przez oskarżonego, w sytuacji gdy miał on możliwość odstąpienia od porwania/ przetrzymywania i uzyskania okupu, jak i pomoc w ucieczce/ skróceniu cierpień, winny mieć charakter wyłącznie marginalny. Podnosząc powyższe zarzuty apelujący wniósł o: 1) uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w zakresie, w jakim cały skład orzekający winien zapoznać się z całością materiału zgromadzonego w sprawie, a w szczególności z aktami tajnymi, względnie 2) zmianę wyroku poprzez orzeczenie w stosunku do oskarżonych kary pozbawienia wolności surowszej, aniżeli orzeczonej przez Sąd I instancji. *** Pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego (...) S.A. z siedzibą w W. zaskarżył wyrok na niekorzyść oskarżonych D. W. i M. F. w części dotyczącej orzeczenia o środkach karnych przez nieuwzględnienie w pełnym zakresie wniosku o orzeczenie obowiązku naprawienia szkody przez oskarżonych zgodnie z wnioskiem oskarżyciela posiłkowego, tj. w związku z popełnieniem czynów określonych w pkt XVII, XV, XIII, XVIII aktu oskarżenia w odniesieniu do D. W. i w pkt XXXIV, XXXII, XXX, XXXV w odniesieniu do M. F. . Apelująca zarzuciła orzeczeniu: 1) błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na przyjęciu, iż: - nie można ustalić dokładnej wysokości kwot odszkodowania uzyskanego z tytułu kradzieży samochodu marki (...) o nr rej. (...) i samochodu marki (...) o nr rej. (...) , objętych zarzutami wskazanymi w pkt XVIII i XXXV aktu oskarżenia, podczas gdy z analizy zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż oskarżyciel posiłkowy wypłacił w związku z kradzieżą z włamaniem i zaborem samochodu marki (...) o nr rej. (...) kwotę 130.197 zł., a w związku z kradzieżą z włamaniem i zaborem samochodu marki (...) o nr rej. (...) kwotę 64.262 zł., - iż samochód (...) nr rej. (...) wskazany w zarzucie XIII i XXX aktu oskarżenia nie posiadał uszkodzeń, podczas gdy z materiału zgromadzonego w sprawie wynika, iż oskarżyciel posiłkowy na skutek zdarzenia opisanego w w/w zarzutach wypłacił odszkodowanie w kwocie 1.350 zł. za uszkodzoną stacyjkę w samochodzie, 2) obrazę przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 46 § 1 k.k. przez zaniechanie orzeczenia o obowiązku naprawienia szkody na rzecz oskarżyciela posiłkowego zgodnie z wnioskiem, pomimo dokonania ustaleń faktycznych przez Sąd odnośnie wysokości wypłaconych przez oskarżyciela posiłkowego szkód, 3) obrazę przepisów postępowania, a mianowicie art. 424 § 1 pkt 2 i § 2 k.p.k. przez niewskazanie i niewyjaśnienie nieuwzględnienia wniosku o orzeczenia obowiązku naprawienia szkody w pełnym zakresie. Podnosząc powyższe zarzuty apelująca wniosła o: 1) zmianę wyroku w stosunku do oskarżonych D. W. i M. F. poprzez nałożenie na nich obowiązku naprawienia szkody na rzecz oskarżyciela posiłkowego (...) S.A. zgodnie z wnioskami oskarżyciela posiłkowego w tym zakresie, złożonymi w toku postępowania przed Sądem I instancji, ewentualnie o 2) uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. *** W odpowiedzi na apelacje prokuratora oraz pełnomocników oskarżycieli posiłkowych J. R. i R. R. , obrońca oskarżonego T. B. (1) wniósł o ich nieuwzględnienie i utrzymanie zaskarżonego wyroku w mocy. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje. Zasadne w znacznej części okazały się apelacje prokuratora i pełnomocników oskarżycieli posiłkowych, zaś apelacje obrońców oskarżonych D. W. i M. F. nie zasługiwały na uwzględnienie. I. motywy częściowej zmiany zaskarżonego wyroku 1. uzasadnienie podwyższenia kar jednostkowych i kar łącznych pozbawienia wolności . Zasadnymi okazały się podnoszone w apelacjach oskarżyciela publicznego i oskarżycieli posiłkowych zarzuty orzeczenia wobec oskarżonych rażąco niewspółmiernie łagodnych kar pozbawienia wolności. W judykaturze i doktrynie powszechnie przyjmuje się, że rażąca niewspółmierność kary, o jakiej mowa w art. 438 pkt 4 k.p.k. , zachodzi wówczas, gdy na podstawie ujawnionych okoliczności, które powinny mieć zasadniczy wpływ na wymiar kary, można przyjąć, iż zachodzi wyraźna dysproporcja pomiędzy karą orzeczoną przez sąd pierwszej instancji, a karą, jaką należałoby sprawcy wymierzyć w następstwie prawidłowego zastosowania w sprawie dyrektyw sądowego wymiaru kary określonych w art. 53 k.k. Przedmiotowe uchybienie nie dotyczy zatem każdej różnicy w ocenie surowości lub łagodności kary między sądem orzekającym a sądem odwoławczym, lecz jedynie niewspółmierności wyraźnej, oczywistej, widocznej już na pierwszy rzut oka. W ocenie Sądu Apelacyjnego tego rodzaju dysproporcja w niniejszej sprawie zachodzi, na co słusznie wskazali w apelacjach prokurator i pełnomocnicy oskarżycieli posiłkowych J. R. i R. R. . Przed przystąpieniem do szczegółowych rozważań Sad Apelacyjny zastrzega, że o podwyższeniu orzeczonych wobec oskarżonych kar pozbawienia wolności orzekł uwzględniając treść przepisu art. 454 § 2 k.p.k. , tj. nie zmieniając ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku. Oznacza to aprobatę dla katalogu ustalonych przez Sąd Okręgowy okoliczności obciążających i łagodzących, wskazanych na s. 399 – 412 uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Sąd Apelacyjny stoi na stanowisku, że sąd meriti prawidłowo przyjął, iż główną okolicznością obciążającą w przypadku czynu ciągłego w postaci szeregu zachowań, związanych z uprowadzeniem J. R. , jest znaczny stopień społecznej szkodliwości tego przestępstwa. Należy jednak wyrazić pogląd, że prawidłowość tych ustaleń nie przełożyła się odpowiednio na orzeczenie o karze pozbawienia wolności. Należy zgodzić się z apelującymi oskarżycielami, że w następstwie tego uchybienia zachodzi oczywista i rażąca dysproporcja między stopniem społecznej szkodliwości przypisanych czynów a wymiarem orzeczonej za nie kary. Na poparcie tej oceny należy przywołać następujące argumenty. Sąd Okręgowy ma rację, że o znacznym stopniu społecznej szkodliwości czynu zadecydował w omawianym przypadku charakter dóbr prawnych naruszonych przestępstwem, rozmiary grożącej i wyrządzonej szkody oraz sposób i okoliczności popełnienia czynu, a więc okoliczności przewidziane w art. 115 § 2 k.k. Orzeczone wobec oskarżonych w punktach II, XI i XX zaskarżonego wyroku kary jednostkowe pozbawienia wolności są rażąco niewspółmiernie łagodne przede wszystkim dlatego, że pomimo powołania się przez Sąd Okręgowy na wielość zachowań, składających się na przestępstwo popełnione w warunkach czynu ciągłego, organ ten nie wyciągnął z tego faktu odpowiednich wniosków w zakresie wymiaru kary. Należy bowiem podkreślić, że na przypisane we wskazanych wyżej punktach przestępstwa, składało się w istocie aż osiem zachowań, z których każde mogłoby potencjalnie stanowić odrębny czyn zabroniony. Oto bowiem oskarżeni, realizując główny zamiar, dopuścili się nielegalnego posiadania broni i amunicji, trzech usiłowań i jednego dokonania kradzieży z włamaniem pojazdów, uprowadzenia J. R. w zbiegu z pozbawieniem jej wolności i wymuszeniem rozbójniczym, wreszcie zniszczenia (spalenia) samochodu i sprowadzenia bezpośredniego zagrożenia pożarem lasu. Takiej treści ustalenia nakazywały ocenę, że orzeczone kary winny odzwierciedlać nie tylko i wyłącznie społeczną szkodliwość samego aktu uprowadzenia dla okupu i pozbawienia wolności, lecz również fakt naruszenia przez oskarżonych istotnych dóbr prawem chronionych niejako „pod drodze” do popełnienia głównego z planowanych czynów, jak również po jego dokonaniu, celem zatarcia śladów przestępstwa. W obrębie oceny stopnia społecznej szkodliwości omawianych w tym miejscu czynów, Sąd Okręgowy zasadnie przyjął, że na niekorzyść oskarżonych przemawiają sposób i okoliczności ich popełnienia. Ustalony przez sąd meriti, zaplanowany i zorganizowany modus operandi był jednak tego rodzaju, że przemawiał – w ocenie sądu odwoławczego – za orzeczeniem znacznie surowszych kar. W istocie bowiem oskarżeni, przygotowując się w sposób ponadprzeciętnie staranny, drobiazgowy i czasochłonny do popełnienia przestępstwa, a zarazem podejmując szereg działań utrudniających ich ujęcie, wykazali się daleko idącym profesjonalizmem w zakresie przyjętego sposobu działania. Zatem in concreto akcja przestępcza już ze swojej istoty zakładała podjęcie wszelkich możliwych działań, mających zapewnić jej powodzenie, co wyrażało się drobiazgowym przygotowaniem teoretycznym (ustalenia o lekturze książek z zakresu kryminalistyki) i praktycznym (wyposażenie w różny sprzęt, obserwacja ofiary i podział ról, wynajęcie i przygotowanie domu, kradzież i przygotowanie pojazdu oraz szereg innych). Oczywistym jest, że dokonanie tych ustaleń winno znaleźć stosowne odzwierciedlenie w wymiarze kary, albowiem wyrażał się w nich znaczny stopień społecznej szkodliwości, wynikający z podjęcia przez oskarżonych wielu ustalonych przez sąd meriti działań, zmierzających do zapewnienia optymalnych warunków powodzenia akcji przestępczej. Sąd Okręgowy trafnie przyjął, że okolicznością przemawiającą za uznaniem stopnia społecznej szkodliwości czynu za znaczny, jest rozmiar grożącej i wyrządzonej szkody. Przypomnienia wymaga, że oskarżeni żądali okupu w kwocie 1.000.000 euro, przy czym T. B. (1) był przekonany, iż wysokość żądania to 500.000 zł. Nieodzyskana część okupu wyniosła 172.700 euro (688.554,90 zł.). W ocenie sądu ad quem ustalenia te przemawiały za podwyższeniem kar pozbawienia wolności ze względu na skalę, jaką należy mierzyć działania przestępcze, stanowiące zamach na – między innymi – mienie we wskazanych rozmiarach. Mamy bowiem w tym przypadku do czynienia bądź to z mieniem wielkiej wartości w rozumieniu art. 115 § 6 k.k. (w stosunku do D. W. i M. F. ) bądź z mieniem znacznej wartości w rozumieniu art. 115 § 5 k.k. (w stosunku do T. B. (1) ). Tym samym, skoro nawet z punktu widzenia kryteriów przyjętych przez Ustawodawcę, wysokość grożącej i wyrządzonej szkody była na tyle znaczna, to uzasadnionym było sięgnięcie po adekwatnie surową karę pozbawienia wolności. Należy podkreślić, że powyższe, przewidziane w art. 115 § 5 i 6 k.k. rodzaje wartości mienia, nie stanowiły w tym wypadku znamion przypisanego czynu, a przepis ten przywołano – podobnie jak uczynił to sąd a quo – jedynie w celu zobrazowania skali akcji przestępczej. Należy przyznać rację Sądowi Okręgowemu, że istotną okolicznością obciążającą jest fakt traktowania przez oskarżonych przestępstwa jako sposobu zdobycia pieniędzy w związku z trudnościami finansowymi. Z treści art. 53 § 2 k.k. wynika bowiem dyrektywa uwzględniania przy wymiarze kary motywacji sprawcy przestępstwa, a w niniejszej sprawie sprowadzała się ona do osiągnięcia korzyści majątkowej. Pomimo dostrzeżenia powyższej okoliczności obciążającej, sąd a quo niedostatecznie uwzględnił jej wpływ na wymiar kary. Jakkolwiek bowiem organ ten odnotował rozmiary spodziewanej i osiągniętej przez oskarżonych korzyści, odwołując się przy tym do art. 115 § 5 i 6 k.k. , to jednak nie przełożyło się to na wymiar kary. Tymczasem należy wyrazić ocenę, iż skala korzyści, którą spodziewali się uzyskać oskarżeni dowodzi, że ich motywacja była szczególnie naganna, obejmując kwoty, znacznie przekraczające ich zadłużenie lub nawet bieżące potrzeby. Ustalając, iż oskarżeni swoim zachowaniem okazali lekceważenie dla porządku prawnego i powszechnie obowiązujących norm moralnych, Sąd Okręgowy trafnie ocenił ich zachowanie, należące do dyrektyw przewidzianych treścią art. 53 § 2 k.k. Również jednak i w tym wypadku prawidłowe ustalenia organu pierwszej instancji nie znalazły odpowiedniego odzwierciedlenia w wymiarze kary. Tymczasem należało uznać, że oskarżeni, nadając zdecydowany priorytet realizacji własnych celów kosztem naruszenia porządku prawnego i reguł moralnych, uczynili z takiej postawy sposób na życie, niemal zawodowo poświęcając się przygotowaniom i realizacji przestępstwa. Innymi słowy – oskarżeni funkcjonowali niejako obok porządku prawnego i norm obowiązujących w społeczeństwie, czyniąc zasadę z ignorowania tych reguł. Należy zgodzić się z Sądem Okręgowym, iż okolicznościami obciążającymi w przypadku D. W. są w szczególności naruszenie przez niego zasad dobrosąsiedzkich (uprowadzenie osoby znajomej) oraz osiągnięcie największej korzyści z przestępstwa (oprócz kwoty 50.000 euro uzyskał spłatę długów ze strony M. F. ). Mimo oczywistej prawidłowości, ustalenia te nie przełożyły się w sposób wystarczający na wymiar orzeczonej wobec D. W. kary pozbawienia wolności. Podsumowując powyższe rozważania, Sąd Apelacyjny prezentuje stanowisko, zgodnie z którym ilość i rodzaj ustalonych prawidłowo przez Sąd Okręgowy okoliczności obciążających, podważały zasadność orzeczenia wobec D. W. za czyn ciągły, obejmujący m. in. uprowadzenie J. R. , kary 6 lat pozbawienia wolności, tj. w wymiarze nieco ponad 1/3 ustawowego zagrożenia. Taka kara musiała zostać uznana za rażąco niewspółmiernie łagodną już chociażby ze względu na skalę społecznej szkodliwości czynu, wynikającą z oceny o wielości naruszonych lub zagrożonych dóbr prawem chronionych, o ponadprzeciętnych rozmiarach wyrządzonej lub grożącej szkody oraz o niespotykanie przemyślanym, zaplanowanym, przygotowanym i zorganizowanym sposobie, jak i o okolicznościach popełnienia czynu. Również kara pozbawienia wolności orzeczona wobec M. F. razi zbytnią łagodnością. Pomimo, że oskarżonego tego nie dotyczyła część spośród okoliczności obciążających (w przeciwieństwie do D. W. nie pełnił on nadrzędnej roli w realizacji przestępstwa), to jednak w sytuacji, gdy przypisano mu rolę „prawej ręki” D. W. , w tym udział w przestępstwie od początku jego planowania oraz daleko idące porozumienie z przywódcą grupy przestępczej (zob. ustalenia o planie oszukania T. B. (1) przy podziale okupu oraz o wspólnym ukrywaniu się oskarżonych i planowaniu kolejnego porwania), niezasadną była ocena, że karą odpowiednią, proporcjonalną i sprawiedliwą w jego przypadku będzie kara pozbawienia wolności w wymiarze zaledwie 1/3 ustawowego zagrożenia. Jest to ocena tym bardziej nietrafna, że oskarżony był uprzednio karany, co prawidłowo ustalił sąd orzekający. Analogiczny pogląd należy wyrazić w przypadku oskarżonego T. B. (1) . Wprawdzie bowiem zgodzić należy się z Sądem Okręgowym, że jego rola w przestępstwie uprowadzenia J. R. była podrzędna, ale ocenę tę należy opatrzyć komentarzem, iż podrzędność ta może być jedynie wynikiem porównania zadań, jakie wykonywał T. B. (1) z rolami, pełnionymi przez D. W. i M. F. . Jednocześnie oczywistym jest, że nawet mniej doniosłe zadanie (udział w pilnowaniu uprowadzonej osoby), jakie przypadło T. B. (1) , było warunkiem koniecznym powodzenia całej akcji przestępczej. Tak rozumiana podrzędność roli wskazanego oskarżonego nie uzasadnia łagodzenia orzeczonej wobec niego kary pozbawienia wolności do granicy, przy której kara jawi się jako wyraźnie i oczywiście zbyt łagodna. Za taką właśnie należało uznać karę zaledwie o 10 miesięcy przewyższającą dolną granicę ustawowego zagrożenia, przewidzianego za zbrodnię z art. 252 § 1 k.k. Sąd Apelacyjny stoi w tym zakresie na stanowisku, iż T. B. (1) z pewnością zasługiwał na wymierzenie mu kary pozbawienia wolności najniższej spośród trzech oskarżonych, lecz zarazem kara ta nie mogła nie uwzględniać wielości i rodzaju zachowań składających się na czyn ciągły, ustalonych przez sąd meriti okoliczności obciążających oraz uprzedniej karalności oskarżonego. Powyższego toku rozumowania sądu ad quem nie podważa fakt ustalenia przez Sąd Okręgowy szeregu okoliczności łagodzących, nie równoważą one bowiem okoliczności obciążających, o których mowa była wyżej. Ocena o „stosunkowo dobrym traktowanie J. R. ” jest z jednej strony prawdziwa, ale w określeniu „stosunkowo” zawarta została w istocie uwaga organu pierwszej instancji, zgodnie z którą sformułowanie „dobre traktowanie” winno się oceniać z pewnymi zastrzeżeniami. Najpoważniejszym z nich jest w ocenie Sądu Apelacyjnego ustalona przez sąd meriti okoliczność przywiązania J. R. łańcuchem zamocowanym do jej szyi. Ten zupełnie zbędny akt poniżenia, upokorzenia i udręczenia pokrzywdzonej dowodzi, że oskarżeni nie mieli wyłącznie dobrych intencji w postaci zmniejszenia cierpień uprowadzonej i przetrzymywanej kobiety. Sąd Okręgowy formalnie poprawnie powołał się na odzyskanie i zwrócenie części okupu jako okoliczność łagodzącą, albowiem w świetle art. 53 § 2 k.k. wymierzając karę sąd uwzględnia w szczególności rozmiar ujemnych następstw przestępstwa. Skoro zaś część okupu odzyskano, to rozmiar ten jest niewątpliwie mniejszy od rozmiarów całego mienia, które było zagrożone przestępstwem. Niemniej nie należy tracić z pola widzenia faktu, że żaden z oskarżonych nie ma w tym swojej zasługi, gdyż skrytkę z częścią przekazanego okupu ujawnili w wyniku czynności operacyjnych funkcjonariusze CBŚ. W ocenie Sądu Apelacyjnego kary orzeczone przez Sąd Okręgowy pozostają rażąco łagodnymi również w świetle pozostałych okoliczności łagodzących. Ani bowiem niekaralność D. W. , ani przyznanie się oskarżonych do winy oraz ich pozytywne opinie środowiskowe nie stanowią wystarczającej przeciwwagi dla okoliczności obciążających, gdyż należą jedynie do tzw pomocniczych dyrektyw wymiaru kary przewidzianych treścią art. 53 § 2 k.k. Tymczasem dyrektywy podstawowe, wskazane w art. 53 § 1 k.k. , a wśród nich uwzględnienie ustawowych granic zagrożenia, stopnia społecznej szkodliwości czynu oraz stopnia winy, jednoznacznie przemawiały za wymierzeniem nie tylko kar surowych w ogóle, ale znacznie surowszych od kar orzeczonych przez sąd pierwszej instancji. Należy dodać, że jedynie kary surowsze od orzeczonych, tj. kary w wymiarze żądanym przez oskarżyciela publicznego, uwzględniają należycie cele zapobiegawcze i wychowawcze, które mają osiągnąć w stosunku do skazanych. Ustalenia bowiem Sądu Okręgowego w przedmiocie dotychczasowego sposobu życia oskarżonych (s. 1 – 2 uzasadnienia) nie pozostawiają wątpliwości, że przypisane im obecnie przestępstwa stanowią bądź to powrót do takiego sposobu na życie (w przypadku D. W. ), bądź też rozwinięcie skali realizowanych naruszeń porządku prawnego ( M. F. i T. B. (1) ). Stąd też orzeczona kara winna zapobiec podejmowaniu przez oskarżonych ewentualnych przyszłych prób podobnego postępowania poprzez uświadomienie jego nieopłacalności. Konsekwencją powyższej oceny było orzeczenie w punktu I wyroku Sądu Apelacyjnego o uchyleniu orzeczenia z punktów IX, XVIII i XXI w części dotyczącej kar łącznych pozbawienia wolności oraz z punktu XXII o zaliczeniu na ich poczet okresów rzeczywistego pozbawienia wolności, a następnie o podwyższeniu orzeczonych kar jednostkowych: w punkcie II wobec D. W. do 8 lat pozbawienia wolności, w punkcie XI wobec M. F. do 6 lat pozbawienia wolności oraz w punkcie XX wobec T. B. (1) do 5 lat pozbawienia wolności. Przystępując do orzeczenia kar łącznych pozbawienia wolności, Sąd Apelacyjny kierował się oceną, iż zgodnie z art. 86 § 1 k.k. , można je było wymierzyć w granicach od najwyższej z kar wymierzonych za poszczególne przestępstwa (zasada absorpcji) do ich sumy (zasada kumulacji), jak również w wysokości pomiędzy tymi granicznymi wartościami (zasada asperacji). W doktrynie i judykaturze utrwalił się pogląd, iż oparcie wymiaru kary łącznej na zasadzie absorpcji lub kumulacji traktować należy jako rozwiązanie skrajne, stosowane wyjątkowo i wymagające szczególnego uzasadnienia, zaś priorytetową zasadą wymiaru kary łącznej powinna być zasada asperacji (A. Marek: Komentarz, Kodeks karny, Warszawa 2004 r., s. 293; wyrok SN z 2 grudnia 1975 r., RW 628/75, OSNKW 1976/2/33, wyrok SA w Katowicach z 13 listopada 2003 r., II AKa 339/03, LEX nr 183336). Określając wymiar kar łącznych, Sąd Apelacyjny badał relacje zachodzące pomiędzy osądzonymi czynami celem ustalenia, jak bliski związek przedmiotowo-podmiotowy je łączy oraz w jakich odstępach czasu zostały one popełnione. Im bliższe bowiem są te relacje, tym bardziej wyrok łączny powinien być zbliżony do dopuszczalnego minimum, uwarunkowanego wysokością kar orzeczonych za poszczególne przestępstwa. Orzekając kary łączne wobec D. W. , M. F. i T. B. (1) na zasadzie asperacji Sąd Apelacyjny uznał, że w niniejszej sprawie brak jest zarówno okoliczności uzasadniających całkowite pochłonięcie kary łagodniejszej przez surowszą, jak i okoliczności uzasadniających arytmetyczne zsumowanie obu kar. Jednocześnie sąd ad quem przyjął, że zasadne są podnoszone w apelacji prokuratora argumenty, wskazujące na rażącą niewspółmierność kar łącznych pozbawienia wolności, orzeczonych przez Sąd Okręgowy, w tym częściową wadliwość zastosowania przez ten organ zasad wymiaru kary łącznej. Wymierzając D. W. karą łączną w wymiarze 11 lat pozbawienia wolności, Sąd Apelacyjny miał na względzie, iż jej dopuszczalne granice zawierały się w tym wypadku pomiędzy 8 a 15 latami pozbawienia wolności, a zachodzące między poszczególnymi przestępstwami związki przedmiotowo – podmiotowe nie w każdym przypadku były ścisłe. Oskarżony czynów przypisanych mu w punktach I i II wyroku dopuścił się z M. F. i T. B. (1) , przypisanych w punktach od IV do VII z M. F. , zaś czynu przypisanego w punkcie III samodzielnie. Można zatem uznać, że skład osobowy, w jakim działał oskarżony był generalnie zbliżony. Związek przedmiotowy i czasowy między poszczególnymi przestępstwami jedynie częściowo jest ścisły. Takowy zachodzi w pewnym zakresie między czynami przypisanymi w punktach od I do IV, ale zważyć należy, iż mamy w tym wypadku do czynienia z wielością dóbr prawem chronionych, które zostały naruszone lub zagrożone przestępstwem. Świadczy o tym zwłaszcza wskazywana już okoliczność, iż zawartość kryminalna czynu ciągłego, którego istotą było uprowadzenie J. R. , jest na tyle bogata, że obejmuje zachowania w postaci uprowadzenia dla okupu, pozbawienia wolności, wymuszenia rozbójniczego, kradzieży z włamaniem, nielegalnego posiadania broni palnej, zniszczenia mienia i sprowadzenia zagrożenia powszechnego w postaci pożaru. Innymi słowy – oskarżony, zakładając zorganizowaną grupę przestępczą, a następnie kierując nią, podejmował tak długi szereg zachowań, naruszających wiele istotnych dóbr prawem chronionym, że nie ma podstaw do uznania jego działalności przestępczej za tak jednorodną pod względem podmiotowym, że uzasadniałaby absorpcję lub asperację w stopniu korzystniejszym niż to orzeczono. Jeszcze dobitniej widać to w zestawieniu czynów przypisanych w punktach od I do IV z pozostałymi przestępstwami, albowiem porównanie takie dowodzi, że D. W. na przestrzeni lat rozwinął działalność przestępczą, przechodząc od samych tylko przestępstw przeciwko mieniu (głownie kradzieży z włamaniem) do przestępczości zorganizowanej, ukierunkowanej na dokonywanie czynów o znacznie większym stopniu społecznej szkodliwości. Z tego punktu widzenia również względy prognostyczne, mające znaczenie dla wymiaru kary łącznej, przemawiały za orzeczeniem jej w wymiarze zbliżonym do połowy dopuszczalnego jej wymiaru, albowiem postawa oskarżonego nie daje rękojmi, że kara łączna w niższym wymiarze osiągnie stawiane jej cele zapobiegawcze i wychowawcze. Wymierzając M. F. karą łączną w wymiarze 8 lat pozbawienia wolności, Sąd Apelacyjny miał na względzie, iż jej dopuszczalne granice zawierały się w tym wypadku pomiędzy 6 a 15 latami pozbawienia wolności, a zachodzące między poszczególnymi przestępstwami związki przedmiotowo – podmiotowe nie w każdym przypadku były ścisłe. W tym zakresie aktualność zachowują rozważania, dotyczące kary łącznej orzeczonej wobec D. W. (zob. wyżej). Również zatem M. F. , biorąc udział w działaniach zorganizowanej grupy przestępczej, podejmował tak długi szereg zachowań, naruszających wiele istotnych dóbr prawem chronionym, że nie ma podstaw do uznania jego działalności przestępczej za tak jednorodną pod względem podmiotowym, że mogłoby to uzasadniać absorpcję lub asperację w stopniu korzystniejszym niż to orzeczono. M. F. , podobnie jak D. W. , na przestrzeni lat rozwinął działalność przestępczą, przechodząc od samych tylko przestępstw przeciwko mieniu (głownie kradzieży z włamaniem) do przestępczości zorganizowanej, ukierunkowanej na dokonywanie czynów o znacznie większym stopniu społecznej szkodliwości. Stąd też względy prognostyczne, mające znaczenie dla wymiaru kary łącznej, przemawiały za orzeczeniem jej w wymiarze powyżej dolnej granicy dopuszczalnego jej wymiaru, albowiem postawa oskarżonego nie daje rękojmi, że kara łączna w niższym wymiarze osiągnie stawiane jej cele zapobiegawcze i wychowawcze. Kara łączna 8 lat pozbawienia wolności pozostaje przy tym we właściwej proporcji względem kary łącznej, orzeczonej wobec D. W. . W przypadku M. F. kara łączna pozostaje jednak bliżej dolnej ustawowej granicy, gdyż postawa tego oskarżonego w toku postępowania uzasadnia przekonanie, iż cele kary zostaną wobec niego osiągnięte szybciej niż w przypadku współoskarżonego. Wymierzając T. B. (1) karą łączną w wymiarze 6 lat pozbawienia wolności, Sąd Apelacyjny miał na względzie, iż jej dopuszczalne granice zawierały się w tym wypadku pomiędzy 5 a 15 latami pozbawienia wolności. Między poszczególnymi czynami zachodził ścisły związek podmiotowy i czasowy, ale pod względem przedmiotowym oskarżony nie działał w sposób jednorodny. Wprawdzie bowiem udział w zorganizowanej grupie przestępczej, uprowadzenie J. R. i nielegalne posiadanie broni palnej należą do tej samej kategorii przestępstw przeciwko porządkowi publicznemu, lecz w przypadku uprowadzenia, popełnionego w warunkach czynu ciągłego, T. B. (1) podejmował liczne zachowania, naruszające inne dobra prawem chronione, takie jak wolność, nietykalność cielesną, mienie i bezpieczeństwo powszechne. Zatem T. B. (1) , biorąc udział w działaniach zorganizowanej grupy przestępczej, podejmował tak długi szereg zachowań, naruszających wiele istotnych dóbr prawem chronionym, że nie ma podstaw do uznania jego działalności przestępczej za tak jednorodną pod wzgl

[... tekst skrócony ...]