II AKa 206/20

Sygn. akt: II AKa 206/20 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 2 czerwca 2021 r. Sąd Apelacyjny w Katowicach w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący SSA Piotr Pośpiech (spr.) Sędziowie SSA Marek Charuza SSO del. Maciej Dutkowski Protokolant Agnieszka Bargieł przy udziale Prokuratora Prokuratury Regionalnej w Katowicach Izabeli Stolarczyk po rozpoznaniu w dniach 7 maja 2021 r. i 31 maja 2021 r. sprawy 1. R. S. , s. E. i J. , ur. (...) w B. oskarżonego o czyn z art 271 § 1 i 3 kk w zw. z art 286 § 1 kk w zw. z art 294 §1 kk i inne 2. P. K. , s. A. i H. , ur. (...) w C. oskarżonego o czyn z art. 271 § 1 i 3 kk i 18 § 3 kk w zw. z art 286 § 1 kk i inne 3. R. K. s. E. i D. , ur. (...) w C. oskarżonego o czyn z art 271 § 1 i 3 kk i 18 § 3 kk w zw. z art 286 § 1 kk i inne 4. E. M. , c. A. i W. , ur. (...) w B. oskarżonej o czyn z art. 271 § 1 i 3 kk i 18 § 3 kk w zw. z art 286 § 1 kk i inne 5. M. N. , s. S. i Z. , ur. (...) w C. oskarżonego o czyn z art 263 § 2 kk , art 271 § 1 i 3 kk w zw. z art 286 § 1 kk i inne 6. B. M. , c. W. i K. , ur. (...) w T. oskarżonego o czyn z art 271 § 1 i 3 kk w zw. z art 12 kk , art 258 § 1 kk , art 299 § 1 i 5 kk w zw. z art 12 kk 7. J. S. , s. J. i J. , ur. (...) w K. oskarżonego o czyn z art 271 § 1 i 3 kk i 18 § 3 kk w zw. z art 286 § 1 kk i inne 8. G. S. , s. T. i H. , ur. (...) w N. oskarżonego czyn z art 271 § 1 i 3 kk w zw. z art 286 § 1 kk w zw. z art 294 § 1 kk i inne 9. J. P. , s. H. i L. , ur. (...) w C. oskarżonego o czyn z art. 271 § 1 i 3 kk i art 286 § 1 kk w zw. z art 294 § 1 kk i inne 10. M. W. , s. L. i J. , ur. (...) w C. oskarżonego o czyn z art. 271 § 1 i 3 kk i w zw. z art 12 kk w zw. z art 65 § 1 kk i inne 11. M. C. (1) , s. M. i G. , ur. (...) w C. oskarżonego o czyn z art. 271 § 1 i 3 kk w zw. z art. 18 § 3 kk w zw. z art. 286 § 1 kk i inne 12. R. C. , c. A. i H. , ur. (...) w B. oskarżonego o czyn z art. 271 § 1 i 3 kk w zw. z art. 18 § 3 kk z art. 286 § 1 kk i inne 13. M. K. (1) , s. M. i A. , ur. (...) w C. oskarżonego o czyn z art. 271 § 1 i 3 kk w zw. z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 294 § 1 kk i inne 14. M. K. (2) , s. G. i L. , ur. (...) w C. oskarżonego o czyn z art. 271 § 1 i 3 kk w zw. z art. 12 kk w zw. z art. 65 § 1 kk 15. D. K. , s. Z. i R. , ur. (...) w G. oskarżonego o czyn z art. 271 § 1 i 3 kk w zw. z art. 12 kk w zw. z art. 65 § 1 kk na skutek apelacji prokuratora względem R. S. , R. K. , E. M. , J. S. , G. S. , J. P. i obrońców wszystkich oskarżonych od wyroku Sądu Okręgowego w Częstochowie z dnia 28 grudnia 2018 roku, sygn. akt II K 1/13 1. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że: - w pkt 1 przyjmuje, że przypisany tam oskarżonemu R. S. czyn został popełniony od 2.01.2003 r. do 26.05.2004 r. i wyczerpuje on znamiona przestępstwa z art. 271 § 3 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. , a ponadto łagodzi orzeczoną karę pozbawienia wolności do 3 (trzech) lat, - uchyla rozstrzygnięcie w pkt 3, - w pkt 4 przyjmuje, że przypisany tam czyn został popełniony od 14.01.2003 r. do 24.11.2003 r. i łagodzi orzeczoną karę pozbawienia wolności do 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy, - uchyla rozstrzygnięcie w pkt 5, - w pkt 6 przyjmuje, że przypisany tam czyn został popełniony od 15.01.2004 r. do 21.12.2004 r. i wyczerpuje on znamiona przestępstwa z art. 271 § 3 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. , - w pkt 8 przyjmuje, że przypisany tam czyn został popełniony od 4.01.2005 r. do 09.2005 r. i wyczerpuje on znamiona przestępstwa z art. 271 § 3 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i łagodzi orzeczoną karę pozbawienia wolności do 6 (sześciu) lat, - w pkt 11 przyjmuje, że przypisany tam czyn wyczerpuje znamiona przestępstwa z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 271 § 3 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i łagodzi orzeczoną na podstawie art. 19 § 1 k.k. w zw. z art. 271 § 3 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. karę pozbawienia wolności do 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy, - w pkt 12 przyjmuje, że przypisany tam czyn został popełniony od 2003 r. do 10.2005 r. i łagodzi orzeczoną karę pozbawienia wolności do 5 (pięciu) lat, - pkt 13 uchyla orzeczoną karę łączną pozbawienia wolności i na podstawie art. 85 § 1 k.k. oraz art. 86 § 1 k.k. wymierza oskarżonemu R. S. karę łączną 8 (ośmiu) lat pozbawienia wolności, zaliczając na podst. art. 63 § 1 k.k. na jej poczet okres rzeczywistego pozbawienia wolności oskarżonego od 7.11.2005 r. do 27.02.2008 r., - w pkt 15 przyjmuje, że przypisany tam oskarżonemu P. K. czyn wyczerpuje znamiona przestępstwa z art. 271 § 3 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. , - uchyla rozstrzygnięcie w pkt 16, - w pkt 18 przyjmuje, że przypisany tam czyn wyczerpuje znamiona przestępstwa z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 271 § 3 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. , - w pkt 20 przyjmuje, że przypisany tam czyn został popełniony od 20.04.2004 r. do 19.09.2005 r., - uchyla rozstrzygnięcie w pkt 21, - w pkt 25 przyjmuje, że przypisany tam oskarżonemu R. K. czyn został popełniony od 1.02.2005 r. do 31.12.2005 r. w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru i wyczerpuje on znamiona przestępstwa z art. 271 § 3 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. , - w pkt 27 przyjmuje, że przypisany tam czyn został popełniony od 21.01.2005 r. do 15.11.2005 r., - w pkt 30 przyjmuje, że przypisany tam czyn został popełniony od 01.2005 r. do 12.2005 r., - w pkt 32 przyjmuje, że przypisany tam oskarżonej E. M. czyn został popełniony od 4.01.2005 r. do 31.12.2005 r. w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru i wyczerpuje on znamiona przestępstwa z art. 271 § 3 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. , - w pkt 34 przyjmuje, że przypisany czyn został popełniony od 01.2005 r. do 12.2005 r., - w pkt 37 przyjmuje, że przypisany tam oskarżonemu M. N. czyn został popełniony od 2.01.2003 r. do 26.05.2004 r. i wyczerpuje on znamiona przestępstwa z art. 271 § 3 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. , a ponadto łagodzi orzeczoną karę pozbawienia wolności do 2 (dwóch) lat, - uchyla rozstrzygnięcie w pkt 38, - w pkt 40 przyjmuje, że przypisany tam czyn został popełniony od 01.2003 r. do 05.2004 r., - w pkt 41 przyjmuje, że przypisany tam czyn został popełniony od 14.01.2003 r. do 25.03.2004 r. i łagodzi orzeczoną karę pozbawienia wolności do 2 (dwóch) lat, - w pkt 42 uchyla orzeczoną karę łączną pozbawienia wolności i na podstawie art. 85 § 1 k.k. oraz art. 86 § 1 k.k. wymierza oskarżonemu M. N. karę łączną 3 (trzech) lat pozbawienia wolności, zaliczając na podst. art. 63 § 1 k.k. na jej poczet okres rzeczywistego pozbawienia wolności oskarżonego od 4.11.2006 r. do 20.02.2008 r., - w pkt 47 przyjmuje, że przypisany tam oskarżonej B. M. czyn został popełniony od 31.03.2003 r. do 29.04.2003 r. i wyczerpuje on znamiona przestępstwa z art. 271 § 3 k.k. w zw. z art. 12 k.k. , a ponadto łagodzi orzeczoną karę pozbawienia wolności do 1 (jednego) roku, - w pkt 50, 51 i 52 uchyla orzeczoną karę łączną pozbawienia wolności i na podstawie art. 85 k.k. oraz art. 86 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. wymierza oskarżonej B. M. karę łączną 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawieni, której wykonanie na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k. i art. 70 § 1 pkt 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. warunkowo zawiesza tytułem próby na okres 3 (trzech) lat, a na podstawie art. 73 § 1 k.k. oddaje ją w okresie próby pod dozór kuratora sądowego, - w pkt 53 przyjmuje, że przypisany tam oskarżonemu J. S. czyn został popełniony od 4.01.2005 r. do 30.12.2005 r. i wyczerpuje on znamiona przestępstwa z art. 271 § 3 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. , - w pkt 55 przyjmuje, że przypisany tam czyn został popełniony od 21.01.2005 r. do 4.11.2005 r., a użyty w jego opisie zwrot „jako właściciel firmy PW (...) zastępuje zwrotem „razem z właścicielem firmy PW (...) , - w pkt 56 przyjmuje, że przypisany tam czyn został popełniony od 01.2005 r. do 12.2005 r., - w pkt 57 podwyższa wymierzoną oskarżonemu J. S. karę łączną pozbawienia wolności do 6 (sześciu) lat, - w pkt 58 przyjmuje, że przypisany tam G. S. czyn został popełniony od 2.01.2003 r. do 26.05.2004 r. i wyczerpuje on znamiona przestępstwa z art. 271 § 3 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. , a ponadto łagodzi orzeczoną karę pozbawienia wolności do 2 (dwóch) lat, - w pkt 60 przyjmuje, że przypisany tam czyn został popełniony od 01.2003 r. do 05.2004 r., - w pkt 61 przyjmuje, że przypisany tam czyn został popełniony od 14.01.2003 r. do 25.03.2004 r., - w pkt 62 uchyla orzeczoną karę łączną pozbawienia wolności i na podstawie art. 85 § 1 k.k. oraz art. 86 § 1 k.k. wymierza oskarżonemu G. S. karę łączną 3 (trzech) lat pozbawienia wolności, zaliczając na podst. art. 63 § 1 k.k. na jej poczet okres rzeczywistego pozbawienia wolności oskarżonego od 28.03.2006 r. do 21.09.2007 r., - w pkt 63 przyjmuje, że przypisany tam oskarżonemu J. P. czyn został popełniony od 4.01.2005 r. do 31.08.2005 r. w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru i wyczerpuje on znamiona przestępstwa z art. 271 § 3 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. , a ponadto łagodzi orzeczoną karę pozbawienia wolności do 4 (czterech) lat, - uchyla rozstrzygnięcie w pkt 64, - w pkt 66 przyjmuje, że przypisany tam czyn został popełniony od 3.01.2005 r. do 29.06.2005 r., - w pkt 67 przyjmuje, że przypisany tam czyn został popełniony od 01.2005 r. do 08.2005 r., - w pkt 68 uchyla orzeczoną karę łączną pozbawienia wolności i na podstawie art. 85 § 1 k.k. oraz art. 86 § 1 k.k. wymierza J. P. karę łączną 5 (pięciu) lat pozbawienia wolności, zaliczając na podst. art. 63 § 1 k.k. na jej poczet okres rzeczywistego pozbawienia wolności oskarżonego od 29.03.2006 r. do 15.01.2008 r. i podwyższa wymierzoną karę łączną grzywny do 250 (dwustu pięćdziesięciu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 200 (dwieście) zł, - w pkt 69 przyjmuje, że przypisany tam M. W. czyn został popełniony od 2.11.2005 r. do 30.12.2005 r. i wyczerpuje on znamiona przestępstwa z art. 271 § 3 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. , - w pkt 70 przyjmuje, że przypisany tam czyn został popełniony od 7.07.2005 r. do 31.12.2005 r., - w pkt 71 przyjmuje, że przypisany tam czyn został popełniony od 07.2005 r. do 12.2005 r., - w pkt 74 przyjmuje, że przypisany tam oskarżonemu M. C. (1) czyn został popełniony od 30.07.2003 r. do 29.02.2004 r. i wyczerpuje on znamiona przestępstwa z art. 271 § 3 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. , a ponadto łagodzi orzeczoną karę pozbawienia wolności do 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy, - w pkt 77 przyjmuje, że przypisany tam czyn został popełniony od 4.02.2004 r. do 25.03.2004 r., - w pkt 78 uchyla orzeczoną karę łączną pozbawienia wolności i na podstawie art. 85 k.k. oraz art. 86 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. wymierza M. C. (1) karę łączną 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności, której wykonanie na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k. i art. 70 § 1 pkt 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. warunkowo zawiesza tytułem próby na okres 3 (trzech) lat, a na podstawie art. 73 § 2 k.k. oddaje oskarżonego pod dozór kuratora sądowego, - w pkt 79 przyjmuje, że przypisany tam oskarżonej R. C. czyn został popełniony od 30.07.2003 r. do 29.02.2004 r. i wyczerpuje on znamiona przestępstwa z art. 271 § 3 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. , a ponadto łagodzi orzeczoną karę pozbawienia wolności do 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy, którą na podstawie art. 69 § 1 k.k. i art. 70 § 1 pkt 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. warunkowo zawiesza na okres próby wynoszący 3 (trzy) lata, a na podstawie art. 73 § 2 k.k. oddaje oskarżoną pod dozór kuratora sądowego, - w pkt 82 przyjmuje, że przypisany tam M. K. (1) czyn został popełniony od 30.07.2003 r. do 29.02.2004 r. i wyczerpuje on znamiona przestępstwa z art. 271 § 3 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. , a ponadto łagodzi orzeczoną karę pozbawienia wolności do 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy, - w pkt 85 przyjmuje, że przypisany tam czyn został popełniony od 4.02.2004 r. do 25.03.2004 r. i łagodzi orzeczoną karę pozbawienia wolności do 1 (jednego ) roku i 6 (sześciu) miesięcy, - w pkt 86 uchyla orzeczoną karę łączną pozbawienia wolności i na podstawie art. 85 k.k. oraz art. 86 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. wymierza M. K. (1) karę łączną 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności, której wykonanie na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k. i art. 70 § 1 pkt 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. warunkowo zawiesza tytułem próby na okres 3 (trzech) lat, a na podstawie art. 73 § 2 k.k. oddaje oskarżonego pod dozór kuratora sądowego, - w pkt 87 przyjmuje, że przypisany tam M. K. (2) czyn został popełniony od 17.02.2003 r. do 31.03.2003 r. i wyczerpuje on znamiona przestępstwa z art. 271 § 3 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. , - w pkt 92 przyjmuje, że przypisany tam D. K. czyn został popełniony od 5.02.2004 r. do 19.05.2004 r., z jego opisu eliminuje fakturę opisaną w pkt 7 i ustala, że wyczerpuje on znamiona przestępstwa z art. 271 § 3 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. , - w pkt 93 jako podstawę wymierzonej oskarżonemu D. K. kary łącznej 1 (jednego) roku pozbawienia wolności wskazuje przepisy art. 85 k.k. i art. 86 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. , którą na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k. i art. 70 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. warunkowo zawiesza na okres próby wynoszący 3 (trzy) lata, a na podstawie art. 73 § 2 k.k. oddaje oskarżonego pod dozór kuratora sądowego, - w pkt 94 zalicza oskarżonemu M. C. (1) okres rzeczywistego pozbawienia wolności od 26.06.2006 r. do 6.04.2007 r. na poczet orzeczonej w pkt 78 kary łącznej grzywny, oskarżonemu M. K. (1) okres rzeczywistego pozbawienia wolności od 27.11.2006 r. do 26.04.2007 r. na poczet orzeczonej w pkt 86 kary łącznej grzywny, oskarżonemu D. K. okres rzeczywistego pozbawienia wolności od 8.08.2014 r. do 14.11.2014 r. na poczet orzeczonej w pkt 92 kary grzywny, przyjmując jeden dzień pozbawienia wolności za równoważny dwóm stawkom dziennym grzywny i uznaje kary grzywny za wykonane w całości; 2. w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; 3. na podstawie art. 29 ust. 1 Prawo o adwokaturze zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. P. L. obrońcy oskarżonego R. S. , adw. M. C. (2) obrońcy oskarżony P. K. i adw. T. C. obrońcy oskarżonego D. K. kwoty po 885,60 zł (osiemset osiemdziesiąt piec zł i 60/100 gr) oraz adw. A. M. obrońcy oskarżonego R. K. i adw. M. B. obrońcy oskarżonego M. W. kwoty po 738 (siedemset trzydzieści osiem zł) tytułem poniesionych przez nich kosztów obrony z urzędu; 4 . zasądza na rzecz Skarnu Państwa od oskarżonych R. S. , P. K. , E. M. , M. N. , B. M. , J. S. , G. S. , J. P. , M. C. (1) , R. C. , M. K. (1) i M. K. (2) wydatki za postępowanie odwoławcze oraz opłatę za II instancję od oskarżonych: P. K. - 8.600 zł (osiem tysięcy sześćset złotych), E. M. – 3.400 zł (trzy tysiące czterysta złotych), a także jedną opłatę za obie instancje od oskarżonych: R. S. – 10.600 zł (dziesięć tysięcy sześćset złotych), M. N. - 10.500 zł (dziesięć tysięcy pięćset złotych), B. M. – 2.800 zł (dwa tysiące osiemset złotych), J. S. - 16.400 zł (szesnaście tysięcy czterysta złotych), G. S. - 16.300 zł (szesnaście tysięcy trzysta złotych), J. P. – 10.400 zł (dziesięć tysięcy czterysta złotych), M. C. (1) - 4.300 zł (cztery tysiące trzysta złotych), R. C. - 3.300 zł (trzy tysiące trzysta złotych), M. K. (1) – 4.300 zł (cztery tysiące trzysta złotych), M. K. (2) – 2.130 zł (dwa tysiące sto trzydzieści złotych); 5. zwalnia oskarżonych R. K. , M. W. i D. K. od ponoszenia kosztów postępowania odwoławczego, którymi obciąża Skarb Państwa. SSA Marek Charuza SSA Piotr PośpiechSSO del. Maciej Dutkowski UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II AKa 206/20 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 17 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji wyrok Sądu Okręgowego w Częstochowie z dnia 28.12.2018 r. sygn. II K 1/13 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.1.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☒ w części ☒ co do winy ☒ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.1.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☒ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k. , chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ Zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 1.5. Ustalenie faktów 1.1.3. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.1.1. R. S. fakt wcześniejszej wielokrotnej karalności odnoszący się do wszystkich zarzucanych czynów dane o karalności 5715 – 5719 2.1.1.2. P. K. fakt wcześniejszej wielokrotnej karalności odnoszący się do wszystkich zarzucanych czynów dane o karalności 5721 – 5722 2.1.1.3. R. K. fakt wcześniejszej wielokrotnej karalności odnoszący się do wszystkich zarzucanych czynów dane o karalności 5724 – 5726 2.1.1.4. E. M. fakt wcześniejszej niekaralności odnoszący się do wszystkich zarzucanych czynów dane o karalności 5639 2.1.1.5. M. N. fakt wcześniejszej wielokrotnej karalność odnoszący się do wszystkich zarzucanych czynów dane o karalności 5640 2.1.1.6. B. M. fakt nie karalności odnoszący się do wszystkich zarzucanych czynów dane o karalności 5641 2.1.1.7. J. S. fakt nie karalności odnoszący się do wszystkich zarzucanych czynów dane o karalności 5642 2.1.1.8. G. S. fakt niej karalności odnoszący się do wszystkich zarzucanych czynów dane o karalności 5643 2.1.1.9. J. P. fakt wcześniejszej karalności odnoszący się do wszystkich zarzucanych czynów dane o karalności 5728 2.1.1.10. M. W. fakt nie karalności odnoszący się do wszystkich zarzucanych czynów dane o karalności 5644 2.1.1.11. M. C. (1) fakt nie karalności odnoszący się do wszystkich zarzucanych czynów dane o karalności 5645 2.1.1.12. R. C. fakt nie karalności odnoszący się do wszystkich zarzucanych czynów dane o karalności 5646 2.1.1.13. M. K. (1) fakt wcześniejszej karalności odnoszący się do wszystkich zarzucanych czynów dane o karalności 5731 2.1.1.14. M. K. (2) fakt wcześniejszej nie karalności odnoszący się do wszystkich zarzucanych czynów dane o karalności 5647 2.1.1.15. D. K. fakt wcześniejszej karalności odnoszący się do wszystkich zarzucanych czynów dane o karalności 5734 2.1.1.16. R. K. fakt pozostawania przez oskarżonego w bardzo trudnej sytuacji materialnej i zdrowotnej odnoszący się do wszystkich zarzucanych czynów kwestionariusz wywiadu środowiskowego 5686 2.1.1.17. G. S. fakt posiadania przez oskarżonego stabilnej sytuacji materialnej i rodzinnej odnoszący się do wszystkich zarzucanych czynów odnoszący się do wszystkich zarzucanych czynów kwestionariusz wywiadu środowiskowego 5696 – 5697 2.1.1.18. M. C. (1) fakt posiadania przez oskarżonego stabilnej sytuacji materialnej i rodzinnej odnoszący się do wszystkich zarzucanych czynów kwestionariusz wywiadu środowiskowego 5668 – 5670 2.1.1.19. R. C. fakt posiadania przez oskarżoną stabilnej sytuacji materialnej i rodzinnej oraz poważnych problemów zdrowotnych kwestionariusz wywiadu środowiskowego 5661 - 5664 1.1.4. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.2.1. 2.1.2.2. 1.6. Ocena dowodów 1.1.5. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 2.1.1.1 dane o karalności dokumenty te zostały sporządzone przez uprawniony do tego organ, zgodnie z obowiązującymi przepisami i brak jest jakichkolwiek powodów do kwestionowania ich wiarygodności. kwestionariusze wywiadu środowiskowego dokumenty te zostały sporządzone przez uprawnione do tego osoby, zgodnie z obowiązującymi przepisami i brak jest jakichkolwiek powodów do kwestionowania ich wiarygodności. 1.1.6. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 3.1. z apelacji Prokuratora: - obrazy przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynów przypisanych oskarżonym, a to R. S. w pkt 6 sentencji wyroku poprzez nie powołanie art. 12 k.k. (stan prawny do dnia 14.11.2018 r.) oraz J. P. - w pkt 63 sentencji wyroku, R. K. w pkt 25 sentencji wyroku i E. M. w pkt 32 sentencji wyroku poprzez zakwalifikowanie opisanych tam czynów z art. 12 k.k. (stan prawny do dnia 14.11.2018 r.) ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny - oskarżony R. S. w pkt 6 wyroku został skazany za popełnienie przestępstwa z pkt III aktu oskarżenia, gdzie zarzucono mu popełnienie występku z art. 271 § 1 i 3 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. Sąd I instancji w orzeczeniu powielił kwalifikację prawną przyjętą w akcie oskarżenia mimo, iż z opisu zarzucanego czynu wynika, że wskazanych tam kilkadziesiąt przestępnych zachowań dopuścił się, działając w krótkich odstępach czasu, w realizacji z góry powziętego zamiaru. Powyższy opis, znajduje odzwierciedlenie w poczynionych ustaleniach faktycznych i wskazuje, że popełnione przestępstwo stanowi czyn ciągły z art. 12 k.k. , co winno było znaleźć odzwierciedlenie w jego kwalifikacji prawnej. Brak w podstawie prawnej skazania przepisu z art. 12 k.k. stanowi zatem obrazę przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu. ( art. 438 pkt 1a k.p.k. ) - odmienna sytuacja zaistniała w przypadku skazań R. K. E. M. i J. P. . Odpowiednio w pkt 25, 32 i 63 sentencji wyroku sąd uznał ich za winnych przestępstw z art. 271 § 1 i 3 k.k. zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 12 . Również i w tym przypadku odwołał się do zarzutów aktu oskarżenia i przyjętej tam kwalifikacji prawnej, nie dostrzegając, że tym razem w opisie czynu zabrakło tych sformułowań, które wskazywałyby, że ich zachowania stanowiły czyn ciągły. Niezgodność opisu czynu z przyjętą kwalifikacją prawna również i w tym przypadku stanowi obrazę przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynów przypisanych oskarżonym ( art. 438 pkt 1a k.p.k. ). Wniosek o zmianę orzeczenia: - odnośnie R. S. - o uzupełnienie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego w pkt 6 sentencji wyroku poprzez przywołanie art. 12 k.k. (stan prawny do dnia 14.11.2018 r.) - odnośnie J. P. , R. K. i E. M. - o wyeliminowanie z kwalifikacji prawnej czynów przypisanych odpowiednio w pkt 63, 25 i 32 sentencji wyroku art. 12 k.k. (stan prawny do dnia 14.11.2018 r.) ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. - zasadny zarzut pozwolił podzielić wnioski skarżącego, ale jedynie w części. Niewątpliwie w przypadku R. S. zaistniała potrzeba uzupełnienie kwalifikacji prawnej czynu z pkt 6 wyroku poprzez powołanie art. 12 k.k. Jednakże w przypadku pozostałych oskarżonych sąd uznał, że zmiana wyroku powinna polegać na uzupełnieniu opisu czynu o odpowiednie sformułowania o działaniu w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru z art. 12 k.k. , a nie poprzez wyeliminowanie tego przepisu z podstawy skazania, tak jak chciał tego skarżący. W ten sposób bowiem treść rozstrzygnięć zawartych w pkt 25, 32 i 63 będzie odpowiadać poczynionym ustaleniom faktycznym, a jednocześnie taka korekta będzie korzystniejsza dla oskarżonych. Popełnienie przestępstwa z art. 12 k.k. tworzy bowiem powagę rzeczy osądzonej i uniemożliwia ewentualne skazanie za inne przestępcze czyny popełnione w tym samym czasie. Taka korekta wyroku nie będzie stanowiła wyjście poza granice środka odwoławczego, gdyż wniosek apelacyjny nie wiąże sądu. 3.2. z apelacji Prokuratora: - rażąco niewspółmiernie łagodnych kar w stosunku do stopnia społecznej szkodliwości oraz winy wymierzonych oskarżonym: a. J. S. w części dot. orzeczenia o karze łącznej opisanej w pkt 57 sentencji wyroku b. G. S. w części dot. orzeczenia o karze łącznej opisanej w pkt 62 sentencji wyroku c. J. P. w części dot. orzeczenia o karze łącznej opisanej w pkt 68 sentencji wyroku. ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny - zarzut okazał się być zasadny jedynie w części tj. kar łącznych pozbawienia wolności wymierzonych J. S. i G. S. oraz kary łącznej pozbawienia wolności oraz kary łącznej grzywny wymierzonej J. P. . W tych rozstrzygnięcie sąd błędnie wykorzystał zasadę pełnej absorpcji zamiast asperacji zbliżonej do absorpcji przy ustalaniu wysokości tych kar. - sąd okręgowy skazał oskarżonego J. S. za przestępstwo z art. 271 § 1 i 3 k.k. i inne na karę 5 lat pozbawienia wolności, za przestępstwo z art. 299 § 1 i 5 k.k. i inne na karę 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, a także za przestępstwo z art. 258 § 1 k.k. na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Na podstawie art. 85 § 1 i 2 k.k. i art. 86 § 1 i 2 k.k. wymierzył oskarżonemu karę łączną 5 lat pozbawienia wolności. - kwestionowana kara łączna pozbawienia wolności została zatem wymierzona na zasadzie pełnej absorpcji (inaczej niż kara łączna grzywny, która została ukształtowana na za zasadzie asperacji zbliżonej do absorpcji). - zgodnie z treścią art. 86 § 1 k.k. najniższa możliwa do orzeczenia kara łączna w przypadku oskarżonego mogła wynosić 5 lata, a najwyższa 10 lat pozbawienia wolności, gdyż taka była suma pojedynczych kar orzeczonych za czyny tworzące realny zbieg. - „wymierzając karę łączną, stosuje się zwykłe dyrektywy karania, a zwłaszcza słuszności i celowości, wyrażane przez związek przedmiotowo-podmiotowy między poszczególnymi przestępstwami. Na ogół nie ma powodu, by orzekać kary łączne w dolnych granicach, to jest w wysokości najsurowszej ze zbiegających się kar”. (wyrok S.A. w Krakowie z dnia 19.10.2007 r., sygn. akt II AKa 183/07, publ. Prok. i Pr. -wkł. 2008/4/17) - w aspekcie przedmiotowym związek zbiegających się realnie przestępstw wyrażają kryteria przedmiotowe poszczególnych przestępstw, a to bliskość czasową ich popełnienia (największa gdy czyny przestępcze popełnione są równocześnie lub bezpośrednio po sobie), osoby pokrzywdzonej (największy ścisły związek zachodzi gdy kilkoma przestępstwami pokrzywdzono tę samą osobę), rodzaj naruszonego dobra prawnego (im bardziej zbliżone dobra, tym większa bliskość przestępstw, zatem największa przy tożsamości dóbr), sposób działania sprawcy itd., zaś aspekcie podmiotowym chodzi o motywy bądź pobudki stymulujące sprawcę, rodzaj i formę winy itd. - biorąc pod uwagę wszystkie te elementy należy stwierdzić, że popełnione przez oskarżonego przestępstwa był ze sobą w bliskim związku, choć granice wyznaczające ich odrębność są wyraźne, co nie pozwala na rozważanie, aby którykolwiek z nich mógł zostać uznany za czyn współukarany. Żaden z nich nie był też na tyle błahy, aby móc odstąpić w sposób pełny od jego ukarania poprzez pochłonięcie wymierzonej za niego kary przez pozostałe sankcje podlegające łączeniu. - kolejną istotną rzeczą wymagającą podkreślenia jest to, że popełnienie więcej niż jednego przestępstwa powinno raczej skłaniać do odstąpienia od absorpcji kar, niż za nią przemawiać. Wymierzenie takiej kary prowadziłoby bowiem do premiowania sprawcy popełniającego nie jedno, a więcej przestępstw, zatem prowadziłoby do praktycznej bezkarności innych zachowań zabronionych. - zatem z przyczyn wskazanych wyżej zasadę absorbowania kar stosuje się wyjątkowo albo wtedy, gdy wszystkie czyny wykazują ścisłą więź podmiotową i przedmiotową, albo orzeczone za niektóre czyny kary są tak minimalne, że w żadnym stopniu nie mogłyby rzutować na karę łączną, albo też istnieją jakieś szczególnie wyjątkowe okoliczności dotyczące osoby skazanego, a żadna z tych sytuacji nie ma miejsca w niniejszej sprawie. - z kolei względy prewencji indywidualnej nakazują, aby w przypadku osoby, która nie była wcześniej karana wymierzać karę niezbyt surową tak, aby osiągnęła ona swoje cele wpływając na niego wychowawczo. - z tych wszystkich powodów uznano, że podwyższona do 6 lat kara pozbawienia wolności spełni dyrektywy wymiaru kary z art. 85a k.k. , podobnie jak wymierzona w zaskarżonym wyroku na zasadzie asperacji kara łączna grzywny w ilości 400 stawek dziennych po 200 zł. - te same względy zdecydowały o innym ukształtowaniu kary łącznej pozbawienia wolności oraz kary łącznej grzywny wymierzonych J. P. . W tym miejscu należy jednak zastrzec, że zarzut w części dot. kary łącznej pozbawienia wolności został uwzględniony po tym, gdy sąd odwoławczy w wyniku apelacji obrońcy obniżył oskarżonemu karę za przestępstwo z art. 271 § 3 k.k. i inne. (pkt 3.46 uzasadnienia) - oskarżony został skazany za przestępstwo z art. 271 § 1 i 3 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. m.in. na karę 5 lat pozbawienia wolności oraz karę grzywny w ilości 150 stawek dziennych po 200 zł każda, a za przestępstwo z art. 299 § 1 i 5 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. na karę 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny w ilości 200 stawek dziennych po 200 zł każda oraz za przestępstwo z art. 258 § 1 k.k. na karę 2 lat pozbawienia wolności. Na podstawie art. 85 § 1 i 2 k.k. i art. 86 § 1 i 2 k.k. sąd wymierzył oskarżonemu karę łączną 5 lat pozbawienia wolności oraz karę łączną grzywny 200 stawek dziennych po 200 zł każda. - z tych samych powodów o których była już mowa wcześniej przy okazji rozważań o karze łącznej wymierzonej J. S. , brak również było podstaw do wymierzania kar łącznych J. P. na zasadzie pełnej absorpcji. - zgodnie z treścią art. 86 § 1 k.k. najniższa możliwa do orzeczenia kara łączna pozbawienia wolności wyniosła 5 lat zaś najwyższa 10 lat i 6 miesięcy, gdyż taka była suma pojedynczych kar orzeczonych za czyny tworzące realny zbieg. Z kolei w przypadku kary łącznej grzywny granica ta wynosiła odpowiednio 200 stawek i 350 stawek. - z uwagi na związek podmiotowo – przedmiotowy popełnionych czynów właściwa była kara łączna wymierzona na zasadzie asperacji zbliżonej do absorpcji, a więc 250 stawek dziennych po 200 zł każda, gdyż taka kara spełni cele określone w art. 85a k.k. - w przypadku kary łącznej pozbawienia wolności zastosowanie zasady asperacji zbliżonej do absorpcji musiało uwzględniać fakt złagodzenia na etapie postępowania odwoławczego kary jednostkowej za przestępstwo z art. 271 § 3 k.k. do 4 lat pozbawienia wolności. Z tego też powodu granica możliwej do wymierzenia kary łącznej obniżyła się do 4 lat oraz 9 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Ta sytuacja nakazywała wymierzyć karę łączną na nowo na poziomie 5 lat pozbawienia wolności. - taka sama sytuacja, z wymierzoną na zasadzie pełnej absorpcji karą łączną pozbawienia wolności, dotyczyła G. S. . - z tych samych względów, które zostały przedstawione powyżej, sąd odwoławczy uznał, iż brak było podstaw do wymierzenia jej w dolnych granicach przewidzianych w art. 86 § 1 k.k. - oskarżony został skazany za przestępstwo z art. 271 § 3 k.k. i inne na karę 5 lat pozbawienia wolności oraz karę grzywny w ilości 200 stawek dziennych po 200 zł każda, za przestępstwo z art. 258 § 1 k.k. na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz za przestępstwo z art. 299 § 1 i 5 k.k. na karę 2 lat pozbawienia wolności i karę grzywny w ilości 300 stawek dziennych po 200 zł każda. - zgodnie z treścią art. 86 § 1 k.k. najniższa możliwa do orzeczenia kara łączna pozbawienia wolności wyniosła 5 lat zaś najwyższa 8 lat i 6 miesięcy, gdyż taka była suma pojedynczych kar orzeczonych za czyny tworzące realny zbieg, zaś kara łączna grzywny od 300 do 500 stawek. - w tej sytuacji kara łączna 5 lat pozbawienia wolności, jako nazbyt łagodna, nie uwzględniała związku podmiotowo – przedmiotowego, a także nie realizowała celów kary z art. 85a k.k. - względy prewencji indywidualnej nakazywały z kolei, aby w przypadku osoby, która nie była wcześniej karana wymierzać karę niezbyt surową tak, aby osiągnęła ona swoje cele wpływając na niego wychowawczo. - przeprowadzana kontrola odwoławcza musiała jednak uwzględnić fakt złagodzenia przez sąd apelacyjny kary jednostkowej za przestępstwo z art. 271 § 3 k.k. i inne do 2 lat pozbawienia wolności (pkt 3.40 uzasadnienia). - w tej sytuacji granica możliwej do wymierzenia kary łącznej obniżyła się i wyniosła od 2 lat do 5 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności. W związku z tym wymierzano na nowo kara łączna pozbawienia wolności przy uwzględnieniu zasady asperacji zbliżonej do absorpcji na została ukształtowana na poziomie 3 lat. - z uwagi na związek podmiotowo – przedmiotowy popełnionych czynów karę łączną grzywny w ilości 400 stawek dziennych po 200 zł., a wiec wymierzoną na zasadzie asperacji zbliżonej do absorpcji, uznano za prawidłową, gdyż spełnia ona cele określone w art. 85a k.k. Wniosek. o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez orzeczenie wobec oskarżonych: - J. S. kary łącznej pozbawienia wolności w wymiarze 7 lat oraz kary grzywny łącznej w liczbie 460 stawek dziennych, ustalając wysokość stawki dziennej na kwotę 200 zł. - G. S. kary łącznej pozbawienia wolności w wymiarze 7 lat oraz kary grzywny łącznej w liczbie 460 stawek dziennych, ustalając wysokość stawki dziennej na kwotę 200 zł. - J. P. kary łącznej pozbawienia wolności w wymiarze 7 lat oraz kary grzywny łącznej w liczbie 460 stawek dziennych, ustalając wysokość stawki dziennej na kwotę 200 zł. ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. uznanie za zasadne zarzutów dotyczących wymierzenia rażąco niewspółmiernych kar łącznych poprzez zastosowanie zasady pełnej absorpcji J. S. J. P. i G. S. nakazywało zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wymierzenie temu pierwszemu kary łącznej 6 lat pozbawienia wolności, zaś temu drugiemu kary łącznej 5 lat pozbawienie wolności (przy obniżonej karze jednostkowej) i kary łącznej grzywny w ilości 250 stawek dziennych po 200 zł każda, a ostatniemu z nich kary łącznej pozbawienia 3 lat pozbawienia wolności (przy obniżonej karze jednostkowej). 3.3. z apelacji obrońcy oskarżonego R. S. : - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku i mający wpływ na jego treść, a wynikający z oparcia orzeczenia o skazaniu oskarżonego na podstawie dowolnej oceny dowodów. (szczegółowo opisany w pkt I) ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny - skarżący sformułował zarzut błędnych ustaleń faktycznych, mających wpływ na treść zaskarżonego wyroku, wynikający z dowolnej oceny, odnośnie każdego z przypisanych mu w zaskarżonym wyroku czynów. Z uzasadnienia środka odwoławczego, a zwłaszcza z jego kilku ostatnich stron wynika, że błędy w ustalaniu stanu faktycznego miały być następstwem odmówienia waloru wiarygodności wyjaśnieniom R. S. . Skarżący przytaczając fragmenty wyjaśnień oskarżonego oraz innych wybranych dowodów nie był jednak w stanie podważyć poczynionych ustaleń. W tym miejscu przypomnieć należy, iż możliwość przeciwstawienia ustaleniom sądu orzekającego innego poglądu, nie może automatycznie prowadzić do wniosku o popełnieniu przez ten sąd błędu w ustaleniach faktycznych (wyrok S.N. z 22.01.1975 r., sygn. I KR 197/74, publ. OSNKW 1975, nr 5, poz. 58). W takim przypadku apelujący winien w oparciu o zgromadzone w sprawie dowody wykazać, jakie błędy natury faktycznej lub logicznej, czy też jaka sprzeczność z zasadami doświadczenia życiowego powodują, iż ustalenia sądu I instancji są w okolicznościach rozpoznawanej sprawy błędne. Zadaniu temu obrońca nie sprostał, formułując zarzuty, stanowiące wyłącznie gołosłowną polemikę z opartymi na prawidłowo ocenionych dowodach ustaleniami. Przedstawione w uzasadnieniu apelacji wywody stanowią zwykłe spekulacje, w których obrońca arbitralnie stwierdza, że w tamtym czasie oskarżony prowadził wyłącznie legalną i zgodną z prawem działalność. Odnosząc się do konkretnych zarzutów należy stwierdzić, że: Ad. I. 1, 3 i 4. - „faktura VAT dokumentuje okoliczności istotne dla prawa publicznego i wywołuje konsekwencje publicznoprawne na równi z niektórymi dokumentami wystawianymi przez organy administracji państwowej, a uprawnienie określonych podmiotów do jej wystawiania płynie wprost z ustawy, to wystawca takiej faktury jest inną osobą uprawnioną do wystawienia dokumentu w rozumieniu art. 271 § 1 k.k. ”(uchwała SN z dnia 30.09.2003 r., sygn. I KZP 16/03, publ. OSNKW 2003/9–10, poz. 77;) - z treści art. 271 § 1 k.k. wynika, że przestępstwo poświadczenia nieprawdy ma charakter przestępstwa indywidualnego. Może je popełnić wyłącznie funkcjonariusz publiczny lub inna osoba uprawniona do wystawienia dokumentu. - bezspornie oskarżony jako właściciel firmy (...) z/s w C. ul (...) , Regon (...) , NIP (...) był osobą uprawnioną z mocy ustawy do wystawiania faktur VAT. - niemniej z opisu czynu kwalifikowanego z art. 271 § 1 i 3 k.k. , a także z poczynionych ustaleń wynika, że zarzucanych mu przestępstw miał dopuścić się również działając wspólnie i w porozumieniu z właścicielami innych podmiotów, którzy tak samo byli upoważnionymi do wystawiania dokumentów w postaci faktur VAT. - w przypadku tych zdarzeń, które miały stanowić formę współsprawstwa odpowiedzialność karna oskarżonego jest konsekwencją treści art. 21 § 2 k.k. Przepis ten stanowi - "Jeżeli okoliczność osobista dotycząca sprawcy, wpływająca chociażby tylko na wyższą karalność, stanowi znamię czynu zabronionego, współdziałający podlega odpowiedzialności karnej przewidzianej za ten czyn zabroniony, gdy o tej okoliczności wiedział, chociażby go nie dotyczyła". - zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie sądowym nie tylko nie budzi wątpliwości, ale utrwalony jest pogląd, że możliwe jest przypisanie osobie odpowiedzialności karnej za przestępstwo indywidualne, nawet wtedy, gdy sama nie spełnia cech indywidualizujących podmiot takiej odpowiedzialności. Niewątpliwie przepis art. 271 § 1 k.k. odnosi się do wypadków, w których czyn jest wykonywany przez podmiot mający wymagane przez ustawę cechy, natomiast cech tych nie mają osoby współdziałające. Do odpowiedzialności karnej za przestępstwo indywidualne wystarczy, gdy osoby te wiedzą, że osoba wykonująca czyn ma cechę wymaganą przez ustawę. Wypada zauważyć, że nie tylko możliwe jest, ale i obligatoryjne, przypisanie osobie współdziałającej odpowiedzialności karnej na równi ze sprawcą głównym wypełniającym znamię przestępstwa indywidualnego. Odpowiedzialność w takiej sytuacji można ponieść - w zależności od okoliczności faktycznych sprawy - zarówno w formie współsprawstwa, pomocnictwa, czy też podżegania. - w orzecznictwie sądowym podkreśla się, że przepis art. 21 § 2 k.k. przesądza, iż współdziałający (podżegacz, pomocnik, współsprawca, sprawca kierowniczy lub wydający polecenie) ponosi odpowiedzialność za wchodzące w grę przestępstwo indywidualne, jeżeli o danej okoliczności wiedział (tzn. uświadamiał sobie, iż współdziała z podmiotem przestępstwa indywidualnego). W ten sposób ustawodawca "zrównał" sytuację wszystkich współdziałających w przestępstwie indywidualnym. Nawet okoliczności wyłączające odpowiedzialność karną bezpośredniego wykonawcy czynu nie stanowią przeszkody do przyjęcia takiej odpowiedzialności po stronie sprawcy kierowniczego i sprawcy polecającego (wyrok SN z dnia 30.10.2013 r., sygn. II KK 81/13, publ. OSNKW 2014, z. 3, poz. 25). - podsumowując powyższe uwagi ogólne należy stwierdzić, że rację ma sąd I instancji, skazując oskarżonego w związku z realizacją przez niego znamiona przestępstwa określonego w art. 271 § 1 k.k. , także przy uwzględnieniu treści przepisu z art. 21 § 2 k.k. - oskarżony miał świadomość okoliczności indywidualizujących odpowiedzialność z art. 271 k.k. osób wskazanych jako współsprawcy, którzy byli uprawnionymi do wystawiania faktur. Tym samym wiedział o "okoliczności osobistej" w ujęciu art. 21 § 2 k.k. - zarzut będący w swej istocie zarzutem obrazy prawa materialnego nie zasługiwał na uwzględnienie. Ad. I. 2. - sąd apelacyjny w pełni zgadza się z ustaleniami zawartymi w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, iż R. S. miał pełną wiedzę co do tego, że pieniądze wpływające na wskazane w przypisanym czynie pochodzą z nielegalnej działalności, a przyjmując je na konto brał udział w procederze „prania brudnych pieniędzy”. Oczywistym jest, że już samo przyjęcie na rachunek bankowy środków finansowych pochodzących z przestępczej działalności wyczerpuje znamiona z art. 299 § 1 k.k. - wskazane środki pieniężne były przelewane z rachunków firmy (...) otwartych przez M. N. na polecenie G. S. : a. w Banku (...) Ł. o nr (...) na rachunki firm (...) i konto G. S. , b. w (...) Bank (...) SA w Ł. o nr (...) na rachunek firmy (...) c. w (...) Bank (...) / C. o nr (...) na rachunki firm (...) i konto G. S. . w związku z fakturami wystawianymi przez te podmioty, w których poświadczano nieprawdę co do sprzedaży paliwa w postaci oleju napędowego i benzyny. - bez większego znaczenia pozostaje to, czy oskarżony osobiście dokonywał tych przelewów, czy też wypłacał te środki z rachunków i przyjmował je z powrotem. - istota przypisanego czynu sprowadza się bowiem do współsprawstwa, które oparte jest na porozumieniu oraz współdziałanie dwóch lub więcej osób, z których każda obejmuje swoim zamiarem realizację całości znamion określonego czynu zabronionego. To porozumienie jest tym szczególnym elementem podmiotowym, który zespalając zachowania poszczególnych osób, pozwala przypisać każdej z nich również i tę akcję sprawczą, którą przedsięwzięła inna osoba współdziałająca w popełnieniu przestępstwa. W doktrynie i orzecznictwie dominuje podzielany przez sąd pogląd, iż dla przyjęcia współsprawstwa nie jest konieczne, aby każda z osób działających w porozumieniu realizowała własnoręcznie znamiona czynu zabronionego, czy też nawet część tych znamion. Wystarczy natomiast, że taka osoba w ramach uzgodnionego podziału ról, ułatwiając "bezpośredniemu" sprawcy (sprawcom) realizację wspólnie zamierzonego celu. W efekcie, o wspólnym działaniu możemy mówić nie tylko wtedy, gdy każdy ze współsprawców realizuje część znamion, ale także wtedy, gdy współdziałający nie realizuje żadnego znamienia czasownikowego uzgodnionego czynu zabronionego, ale wykonane wcześniej przez niego czynności stanowią istotny wkład we wspólne przedsięwzięcie. Każdy ze współsprawców ponosi odpowiedzialność za całość popełnionego (wspólnie i w porozumieniu) przestępstwa, a więc także i w tej części, w jakiej jego znamiona zostały wypełnione przez innego wspólnika. - tymczasem jak wykazało przeprowadzone postępowanie dowodowe oskarżony założył grupę przestępczą i wszedł w porozumienie z innymi osobami co do realizacji przestępczego procederu, a to wyczerpywało znamiona przestępstwa z art. 299 § 1 i 5 k.k. Ad. I. 5 - z ustaleń sądu I instancji wynika, że A. N. wystąpił do Urzędu Regulacji Energetyki w W. z wnioskiem o wydanie koncesji na obrót paliwami ciekłymi. Z powodu przeciągającej się procedury przyznania tej koncesji zwrócił się do swoich znajomych: M. N. i R. S. z zapytaniem, czy nie posiadają oni możliwości jej przyśpieszenia. R. S. zwrócił się wówczas do swojej znajomej E. K. , o której wiedział, że posiada znajomości w Urzędzie Regulacji Energetyki w W. z zapytaniem, czy nie byłaby w stanie wpłynąć na urzędników, aby koncesja ta została A. N. przyznana. E. K. oświadczyła, że jest w stanie załatwić koncesję pod warunkiem otrzymania kwoty 10.000 zł., którą musiała wręczyć naczelnikowi w tym urzędzie. R. S. spotkał się z zainteresowanym i poinformował, że przyznanie koncesji będzie kosztowało 17.000 zł, z czego kwota 2.000 zł miała zostać przeznaczona dla niego i M. N. jako zwrot kosztów związanych z pośrednictwem. A. N. zgodził się na zapłacenie wskazanej przez R. S. kwoty. - stan faktyczny potwierdził zatem treść postawionego oskarżonemu zarzutu, że powołując się na wpływy w Urzędzie Regulacji Energetyki podjął się pośrednictwa w załatwianiu koncesji na obrót paliwami płynnymi, w zamian za obietnicę przyjęcia korzyści majątkowej. - wbrew wywodom skarżącego nie istotne jest to, czy oskarżony taką korzyść przyjął, skoro za przestępstwo płatnej protekcji biernej odpowiada także osoba która podejmuje się pośrednictwa w załatwianiu sprawy nawet za obietnice przyjęcia korzyści majątkowej. - co realizacji przez oskarżonego wszystkich pozostałych znamion przestępstwa z art. 230 k.k. sąd odwoławczy w pełni podziela poglądy prawne zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku na str. 627 – 628. Ad. I. 6 - nie jest trafny pogląd skarżącego, iż opis czynu popełnionego przez oskarżonego z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 271 § 1 i 3 k.k. i inne nie zawierał wszystkich elementów stanowiący o realizacji znamion tego typu czyny zabronionego. - nie jest błędem używanie w opisie czynu takich sformułowań jak „z innymi ustalonymi i nie ustalonymi osobami”. Sąd zwraca uwagę, że ten zwrot został poprzedzony wskazaniem kilku konkretnych osób, które razem z oskarżonym dopuścić się miały tego przestępstwa. W związku jednak z tym, że nie wszystkie osoby współdziałające z oskarżonym zostały skazane i nie wszystkim zostały ustalone przez organy ścigania, uprawnionym było posłużenie się takim zwrotem jak „z innymi ustalonymi i nie ustalonymi osobami”. - trudno odnieść się do bardzo ogólnikowego zarzutu dot. udziału oskarżonego w zorganizowanej grupie przestępczej. - obrońca ograniczył się w zasadzie do stwierdzenia, że R. S. nigdy nie należał go grupy przestępczej. - tymczasem sąd w związku z czynem z art. 258 k.k. poczynił bardzo obszerne rozważania na str. 566 – 579, które znalazły pełną akceptację w sadzie odwoławczym. - brak próby podważenia dokonanej przez sąd I instancji oceny dowodów, a w konsekwencji także poczynionych na tej podstawie ustaleń faktycznych, czyni apelacje w tym zakresie za wyłącznie polemiczną i zwalnia od prowadzenia bardziej szczegółowych rozważań w tym przedmiocie. Ad. I. 7. - skarżący nie dostrzega, że oskarżony został skazany za założenie i kierowanie zorganizowaną grupą przestępczą tj. za występek z art. 258 § 3 k.k. - sąd apelacyjny ustalił, że oskarżony przypisanego w pkt 12 wyroku dopuścił się w okresie do października 2005 r. i w tym czasie czyn ten był zagrożony karą pozbawienia wolności do lat 10. - w okresie jego popełnienia, zgodnie z dyspozycją art. 101 § 1 pkt 2a k.k. , w przypadku, gdy czyn stanowi występek zagrożony karą pozbawienia wolności przekraczającą 5 lat, jego karalność ustawała, jeżeli od czasu jego popełnienia upłynęło 15 lat. - zgodnie z dyspozycją art. 102 k.k. okres ten został przedłużony o kolejne 10 lat. Co prawda przepis ten został zmieniony przez art. 1 pkt 60 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. (Dz.U.2015.396) i z dniem 1 lipca 2015 r. okres ten został skrócony do 5 lat. Jednak z dniem 2.03.2016 r. weszła w życie kolejna zmiana Kodeksu karnego . Nowelizacja ta dokonana została ustawą z dnia 15.01.2016 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny, a nowe brzmienie art. 102 k.k. stanowi obecnie, że jeżeli w okresie, o którym mowa w art. 101 , wszczęto postępowanie, karalność przestępstw określonych w art. 101 § 1 ustaje z upływem 10 lat. - art. 2 tej ustawy przewiduje z kolei, że do czynów popełnionych przed dniem jej wejścia w życie stosuje się przepisy o przedawnieniu w brzmieniu nadanym tą ustawą, chyba że termin przedawnienia już upłynął. - w zaistniałej sytuację kwestię przedawnienia karalności należy oceniać według art. 101 i 102 k.k. – w brzmieniu obowiązującym aktualnie, w oderwaniu od reguły kolizyjnej określonej w art. 4 § 1 k.k. , (wyrok SN z dnia 9.11.2005 r., sygn. KK 300/05, LEX nr 164314). - z tego powodu, przy uwzględnieniu tych regulacji, do przestępstwa z art. 258 § 3 k.k. przypisanego oskarżonemu mają zastosowanie aktualnie obowiązujące okresy przedawnienia karalności, a to powoduje, że ustaje ona po upływie 25 lat (15 lat i 10 lat), a więc z dniem 1.11.2030 r. Wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu czynów, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. niezasadny zarzut nie dawał podstaw do wydania przez sąd odwoławczy wyroku reformatorynego lub kasatoryjnego. 3.4. z apelacji obrońcy oskarżonego R. S. : - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku i mający wpływ na treść wyroku, a wynikający z oparcia orzeczenia o skazaniu oskarżonego na podstawie dowolnej oceny dowodów, tak aby doprowadziły do skazania ww. oskarżonego, a ponadto obrazy przepisów postępowania, mającej istotne skutki dla wydanego w sprawie wyroku, polegające na rozstrzyganiu wszelkich wątpliwości na niekorzyść oskarżonego, bez rozważenia całości zebranego w sprawie materiału dowodowego i bez wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych, istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny - odnosząc się do zarzutu obrazy art. 5 § 2 k.p.k. to przypomnieć trzeba, że zawarta tam zasada in dubio pro reo ma zastosowanie tylko wtedy, gdy pomimo przeprowadzenia wszystkich dostępnych w danej sprawie dowodów pozostają w dalszym ciągu niewyjaśnione okoliczności. W takiej sytuacji nie dające się usunąć wątpliwości, rozstrzyga się na korzyść oskarżonego i wybiera się tę wersję, która jest dla niego najkorzystniejsza, choć nie wyklucza się tego, że mogłoby być inaczej, ale nie zdołano tego ustalić w sposób stanowczy. O naruszeniu tego przepisu można zatem mówić wówczas, gdy sąd ustalając, że zachodzą nie dające się usunąć wątpliwości, rozstrzygnie je na niekorzyść skazanego (wyrok SN z dnia 6.06.2014 r., sygn. akt VKK 358/13, Prok. I Pr. -wkł. rok 2014, nr 9, poz. 5). Naruszenie reguły in dubio pro reo możliwe jest jednak jedynie w sytuacji, gdy po przeprowadzonym prawidłowo postępowaniu dowodowym i odpowiadającej standardom wynikają z art. 7 k.p.k. ocenie materiału dowodowego, nadal istnieją niedające się usunąć wątpliwości, które sąd rozstrzyga niezgodnie z kierunkiem określonym w przepisie art. 5 § 2 k.p.k. Oznacza to, że w przypadkach, w których skarżący kwestionuje ocenę poszczególnych dowodów, nie może być mowy o naruszeniu reguły in dubio pro reo . Zarzuty obrazy art. 7 k.p.k. i art. 5 § 2 k.p.k. mają bowiem charakter rozłączny. (post. SN z dnia 18.12.2019 r., IV KK 651/19 LEX nr 2784008). W niniejszej sprawie, co wynika z treści uzasadnienia, sąd I instancji nie miał żadnych wątpliwości co do przebiegu poszczególnych zdarzeń. Wątpliwości co najwyżej miał skarżący, ale wynikały one wyłącznie z niekorzystnej dla oskarżonego oceny materiału dowodowego. Dowodzi tego treść tego zarzutu, a także tego omówionego w pkt 3,3 niniejszego uzasadnienia, w którym jako zasadnicze uchybienie uznano to związane z naruszeniem art. 7 k.p.k. , co miało doprowadzić do błędnych ustaleń faktycznych. Tym samym nie mogła zaistnieć sytuacja, która pozwalałyby skarżącemu zasadnie podnosić zarzut obrazy art. 5 § 2 k.p.k. Wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu czynów, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. niezasadny zarzut nie dawał podstaw do wydania przez sąd odwoławczy wyroku reformatorynego lub kasatoryjnego. 3.5. z apelacji obrońcy oskarżonego R. S. : obrazy prawa materialnego tj.: - art. 45 § 1 k.k. poprzez orzeczenie wobec oskarżonego przepadku na rzecz Skarbu Państwa korzyści majątkowej osiągniętej z popełnienia czynu opisanego w pkt I części wstępnej wyroku w kwocie 250.000 zł poprzez błędne jego zastosowanie, albowiem nie uzyskał on korzyści majątkowej poprzez popełnienie jakiegokolwiek przestępstwa - art. 299 § 7 k.k. poprzez orzeczenie wobec oskarżonego R. S. przepadku na rzecz Skarbu Państwa korzyści osiągniętej z popełnienia przestępstwa opisanego w pkt II części wstępnej wyroku w kwocie 3.729.518,85 zł poprzez błędne zastosowanie albowiem oskarżony nie osiągnął korzyści majątkowej pochodzącej z jakiegokolwiek przestępstwa. ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny - w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku sąd okręgowy lakonicznie stwierdził, iż „Na podstawie art. 45 § 1 k.k. orzeczono przepadek korzyści majątkowej osiągniętych z popełnionych przestępstw wobec oskarżonego R. S. z przestępstwa z punktu I części wstępnej wyroku w kwocie 250.000 zł, oskarżonego P. K. z przestępstwa z punktu VIII części wstępnej wyroku w kwocie 250.000 zł, oskarżonego M. N. z przestępstwa opisanego w punkcie XX części wstępnej wyroku 1.884.044,13 zł, oskarżonego J. P. z przestępstwa z art. XXXV części wstępnej wyroku w kwocie 7.565.471,28 zł. Sąd wydając orzeczenie wziął pod uwagę korzyści osiągnięte przez ww. w wyniku nie odprowadzania podatku VAT i akcyzowego od nielegalnego, wprowadzonego przez nich do obrotu paliwa”. (str. 678) - tak przedstawione motywy nie pozwalają poznać argumentów prawnych, które stały u podstaw wydania rozstrzygnięcia na podstawie art. 45 § 1 k.k. w pkt 3 zaskarżonego wyroku. - jakkolwiek oskarżony nie został skazany za dokonanie szeroko rozumianego uszczuplenia podatkowego, a jedynie za przestępstwo z art. 271 § 3 k.k. i inne, to sąd I instancji ostatecznie przyjął, że takie uszczuplenie faktycznie miało miejsce i to w kwocie, która została wskazana w zarzucie aktu oskarżenia tj. 7.565.471,28 zł. Takie ustalenie legły u podstaw wydanie orzeczenia na podst. art. 45 § 1 k.k. - nie kwestionując samej wysokości zaistniałego ustalenia uwagę zwraca to, że suma podanych wyżej kwot orzeczonych tytułem przepadku znacznie przekracza 7.565.471,28 zł, co poddaje w wątpliwość prawidłowość tego rozstrzygnięcia. - należy także zauważyć, że sąd okręgowy nie poczynił żadnych precyzyjnych ustaleń odnośnie tego kto, w jakiej wysokości i w jakich okolicznościach osiągnął korzyść majątkową, a nade wszystko nie wskazał dowodów, które na takie ustalenia by pozwalały. Cytowane wcześniej stanowisko nosi cechy dowolności i arbitralności. - mając na uwadze powyższe, a także kwestie natury materialnoprawnej, sąd odwoławczy zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że uchylił rozstrzygnięcia o przepadku korzyści odniesionych z przestępstwa wydane w oparciu o przepis art. 45 § 1 k.k. - zgodnie bowiem z treścią art. 45 § 1 k.k. „jeżeli sprawca osiągnął z popełnienia przestępstwa, chociażby pośrednio, korzyść majątkową niepodlegającą przepadkowi przedmiotów wymienionych w art. 44 § 1 lub 6 k.k. , sąd orzeka przepadek takiej korzyści albo jej równowartości. Przepadku nie orzeka się w całości lub w części, jeżeli korzyść lub jej równowartość podlega zwrotowi pokrzywdzonemu lub innemu podmiotowi”. - jak wynika z ostatniego zdania cytowanego przepisu przepadku nie orzeka się, jeżeli korzyść lub jej równowartość podlega zwrotowi pokrzywdzonemu lub innemu podmiotowi. - w tej sprawie korzyści uzyskane z przypisanych oskarżonemu przestępstwa należy utożsamiać z kwotą nieodprowadzonych podatków w wyniku ich bezzasadnego zaniżenia poprzez wykorzystanie fikcyjnych faktur objętych niniejszym postępowaniem. - zaległości z tytułu zobowiązań podatkowych co do zasady podlegają zwrotowi pokrzywdzonemu Skarbowi Państwa reprezentowanemu przez właściwego naczelnika Urzędu Skarbowego w ramach prowadzonych postępowań administracyjnych i są egzekwowane w drodze egzekucji skarbowej i w tym zakresie takie postepowanie zostało wszczęte i jest prowadzone przed właściwym urzędem skarbowym. - pozostawienie rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 45 § 1 k.k. w zaskarżonym wyroku mogłoby spowodować podwójne obciążenie oskarżonych obowiązkiem zwrotu tych samych kwot. (wyrok S.A. w Katowicach z 7.03.2016 r., sygn. akt II AKa 366/15 LEX nr 2047137). - negatywna przesłanka z art. 45 § 1 k.k. stała na przeszkodzie orzeczenia przepadku korzyści majątkowej wobec oskarżonego R. S. (i pozostałych). - za nietrafne należało również uznać rozstrzygnięcie z pkt 5 zaskarżonego wyroku wydane na podstawie art. 299 § 7 k.k. - w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia sąd i instancji przyjął, że „oskarżeni R. S. , P. K. z popełnionych przestępstw opisanych w punktach 4 i 20 części dyspozytywnej wyroku odnieśli korzyść majątkową i w związku z tym na podstawie art. 299 § 7 k.k. orzeczono na rzecz Skarbu Państwa przepadek równowartości korzyści w kwocie 3.729.518,85 zł. Na kwotę równowartości korzyści majątkowej składa się suma środków finansowych podlegających tzw. praniu za pośrednictwem wszystkich rachunków bankowych wykorzystywanych przez członków zorganizowanej grupy przestępczej kierowanej przez R. S. ”. - ograniczając niniejsze rozważania wyłącznie do jednej kwestii należy zwrócić podnieść, że wyrażony przez sąd I instancji w zdaniu drugim pogląd jest błędny. - przepis art. 299 § 7 k.k. stanowi, że „w razie skazania za przestępstwo określone w § 1 lub 2 , sąd orzeka przepadek przedmiotów pochodzących bezpośrednio albo pośrednio z przestępstwa, a także korzyści z tego przestępstwa lub ich równowartość, chociażby nie stanowiły one własności sprawcy. …” - orzecznictwo sądowe w zdecydowanej większości stoi na stanowisku, że przepis art. 299 § 7 k.k. nie dotyczy korzyści osiągniętej z przestępstwa bazowego. - „ artykuł 299 § 7 k.k. nie dotyczy korzyści osiągniętej z przestępstwa bazowego, lecz tylko korzyści z przestępstwa prania brudnych pieniędzy, ewentualnie przedmiotów pocghodzących bezpośrednio lub pośrednio z przestępstwa określonego w art. 299 § 1 i 2 k.k. ” (wyrok S.A. w Katowicach z dnia 1.09.2016 r., sygn. II AKa 267/16, publ. LEX nr 2139380) - „w wypadku skazania za przestępstwo z art. 299 § 1 i 2 k.k. , przepis ten w § 7 jednoznacznie i bez żadnych wątpliwości obliguje sąd do orzeczenia przepadku korzyści pochodzących z tego przestępstwa lub ich równowartości.” (post. SN z dnia 26.08.2015 r., sygn. V KK 20/15, publ. LEX nr 1784533) - zgodnie z treścią art. 299 § 7 k.k. „w razie skazania za przestępstwo określone w § 1 lub 2 , sąd orzeka przepadek przedmiotów pochodzących bezpośrednio albo pośrednio z przestępstwa, a także korzyści z tego przestępstwa lub ich równowartość, chociażby nie stanowiły one własności sprawcy. …” - natomiast, osiągnięcie korzyści majątkowej za pomocą przestępstwa „prania” pieniędzy oznacza wszelkie przysporzenie majątkowe po stronie sprawcy. Przysporzenie to nie obejmuje wartości majątkowych (przedmiotów lub praw), których sprawca stał się dysponentem w miejsce przekazanych "brudnych pieniędzy". Korzyścią majątkową może być zapłata za przyjęcie pieniędzy na konto bankowe, prowizja od dokonanej transakcji, zysk z operacji finansowych lub giełdowych dokonywanych za pomocą "brudnych pieniędzy" (zob. W. Wróbel, (w:) Kodeks karny. Część szczególna. Komentarz. T. III, Kraków 2006, s. 719). - mając to na względzie, nie można zaakceptować stanowiska sądu okręgowego, że „Na kwotę równowartości korzyści majątkowej składa się suma środków finansowych podlegających tzw. praniu za pośrednictwem wszystkich rachunków bankowych wykorzystywanych przez członków zorganizowanej grupy przestępczej kierowanej przez R. S. . (s. 677 uzasadnienia wyroku). - w sytuacji, gdy sąd nie ustalił, czy oskarżony osiągnął korzyść z popełnienia przestępstwa tzw. prania brudnych pieniędzy, brak było przesłanek do orzekania przepadku korzyści majątkowej z art. 299 § 7 k.k. wobec oskarżonego R. S. (i pozostałych oskarżonych) Wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu czynów, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. uwzględnienie powyższego zarzutu nie dawało podstaw do wydania przez sąd odwoławczy wyroku reformatorynego lub kasatoryjnego w takim zakresie, w jakim domagał się obrońca, a jedynie do uchylenia rozstrzygnięć wydanych na podstawie art. 45 § 1 k.k. w pkt 3 oraz art. 299 § 7 k.k. w pkt 5 wyroku. 3.6. z apelacji obrońcy oskarżonego R. S. : - rażącej niewspółmierności kary, polegającej na połączeniu orzeczonych wobec oskarżonego kar pozbawienia wolności i kar grzywny wymierzając mu karę łączną10 lat pozbawienia wolności i karę łączną grzywny w wysokości 500 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej w kwocie 100 zł oraz orzeczenia wobec oskarżonego łącznego wymiaru środka karnego w postaci zakazu prowadzenia działalności gospodarczej związanej z obrotem paliwami na okres 10 lat., powołując się na nagminność podobnych przestępstw i na przesłankę kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, podczas gdy kara powinna być przede wszystkim zindywidualizowana. ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny - zarzut zasługiwał na uwzględnienie, choć nie z takich powodów i nie w takim zakresie, w jakim domagał się skarżący. - kontrola odwoławcza przeprowadzona w związku z zarzutem wymierzenie rażąco niewspółmiernej kary łącznej wykazała, że nadmiernie surowe okazały się być kary jednostkowe orzeczone za poszczególne czyny. - zarzut rażącej niewspółmierności kary nie wymaga wskazania nowych, nie znanych przez sąd okoliczności. Polegać bowiem on może na ustaleniu, że okoliczności, prawidłowo ustalone mają takie znaczenie i ciężar gatunkowy, których orzeczona kara bądź nie uwzględnia w ogóle, bądź uwzględnia je w stopniu niedostatecznym. - sąd okręgowy skazał oskarżonego w pkt 1 za przestępstwo z art. 271 § 1 i 3 k.k. na karę 5 lat pozbawienia wolności oraz karę grzywny w ilości 300 stawek po 100 zł każda, w pkt 4 za przestępstwo z art. 299 § 1 i 5 k.k. na karę 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny w ilości 200 stawek po 100 zł. każda, w pkt 6 za przestępstwo z art. 271 § 1 i 3 k.k. na karę 2 lat pozbawienia wolności oraz karę grzywny w ilości 100 stawek dziennych po 100 zł każda, w pkt 8 za przestępstwo z art. 271 § 1 i 3 k.k. na karę 7 lat pozbawienia wolności oraz karę grzywny w ilości 300 stawek dziennych po 100 zł każda, w pkt 10 za przestępstwo z art. 230 § 1 k.k. na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, w pkt 11 za przestępstwo z art., 18 § 3 k.k. w zw. z art. 271 § 1 i 3 k.k. na karę 3 lat pozbawienia wolności oraz kare grzywny w ilości 100 stawek dziennych 100 zł każda, a w pkt 12 za przestępstwo z art. 258 § 3 k.k. na karę 7 lat pozbawienia wolności. Na podst. art. 85 § 1 i 2 k.k. i art. 86 § 1 i 2 k.k. wymierzono oskarżonemu kary łączne 10 lat pozbawienia wolności oraz 500 stawek po 100 zł każda oraz na podst. art. 85 § 1 i 2 k.k. i art. 90 § 2 k.k. karę łączną w zakresie środka karnego 10 lat zakazu prowadzenia działalności gospodarczej związanej z obrotem paliwami. - sąd apelacyjny, mając również na uwadze szereg okoliczności obciążających oskarżonego, które wskazano w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku, zdecydował się obniżyć kary wymierzone pkt 1, 4, 8, 11 i 12 do odpowiednio 3 lat pozbawienia wolności, 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, 6 lat pozbawienia wolności, 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz 5 lat pozbawienia wolności. - złagodzenie kar nakazywała zasada wewnętrznej sprawiedliwości i spójności wyroku, albowiem nie istniały przesłanki do wymierzenia aż tak surowych kar w porównaniu z karami wymierzonymi pozostałym oskarżonymi za podobne czyny. Oczywistym jest, że z uwagi na doniosłą role jaką pełnił on przy ich popełnianiu kara musiała być surowsza niż w przypadku pozostałych, ale też odpowiednia do stopnia winy i społecznej szkodliwości czynów. - kara wymierzona przez sąd odwoławczy w pkt 1 za czyn związany z wystawianiem fikcyjnych faktur dla firmy (...) jest wyższa o 1 rok od kar wymierzonych M. N. i J. S. za tożsame przestępstwo w pkt 37 i 58. - kara wymierzona w pkt 4 za czyn związany „wypraniem” kwoty 3.729.518,85 zł jest niższa o jeden rok od kary, którą otrzymał P. K. skazany za podobny czyn, którego przedmiotem było około 10.000.000 zł. - kara wymierzona w pkt 8 za czyn związany wystawianiem około 1200 fikcyjnych faktur dla (...) i (...) sp. z o.o. jest o 1 rok wyższa niż kara, którą otrzymał J. S. za tożsame przestępstwo (około 1500 faktur). - kara wymierzona w pkt 11 za czyn pomocnictwa do wystawienia jednej fikcyjnej faktury w rozmiarze 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności jawiła się z kolei jako odpowiednia na tle kar orzeczonych za inne tego typu czyny popełnione w formie sprawstwa. - kara wymierzona w pkt 12 za zorganizowanie i kierowanie grupą przestępczą jawi się jako odpowiedni zwłaszcza na tle skazań na kary do 2 lat pozbawienia wolności pozostałych oskarżonych za przestępstwo z art. 258 § 1 k.k. - kara łączna pozbawienia wolności w rozmiarze 8 lat pozbawienia wolności została wymierzona przy uwzględnieniu tzw. zasady asperacji, ale w granicy bliższej ustawowemu minimum. Zgodnie z treścią art. 86 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. najniższa możliwa do orzeczenia kara łączna w niniejszej sprawa mogła wynosić 6 lat, a najwyższa 20 lat. - „kara łączna jest swego rodzaju podsumowaniem działalności przestępczej sprawcy w okresie czasu objętym skazaniami. Ma likwidować swoistą konkurencję kar w postępowaniu wykonawczym wynikłą z kilkakrotnych skazań. Nie jest to sposób na premię dla sprawcy większej ilości przestępstw. Wymierzając karę łączną, stosuje się zwykłe dyrektywy karania, a zwłaszcza słuszności i celowości, wyrażane przez związek przedmiotowo-podmiotowy między poszczególnymi przestępstwami. Na ogół nie ma powodu, by orzekać kary łączne w dolnych granicach, to jest w wysokości najsurowszej ze zbiegających się kar”. (wyrok S.A. w Krakowie z dnia 19.10.2007 r., sygn. akt II AKa 183/07, publ. Prok. i Pr. -wkł. 2008/4/17) - przyjmuje się, iż im ściślejsze są powiązania pomiędzy przestępstwami, jakich dopuścił się skazany, tym w szerszym zakresie wymiar kary łącznej winien uwzględniać zasadę absorpcji. - w aspekcie przedmiotowym związek zbiegających się realnie przestępstw wyrażają kryteria przedmiotowe poszczególnych przestępstw, a to bliskość czasową ich popełnienia (największa gdy czyny przestępcze popełnione są równocześnie lub bezpośrednio po sobie), osoby pokrzywdzonej (największy ścisły związek zachodzi gdy kilkoma przestępstwami pokrzywdzono tę samą osobę), rodzaj naruszonego dobra prawnego (im bardziej zbliżone dobra, tym większa bliskość przestępstw, zatem największa przy tożsamości dóbr), sposób działania sprawcy itd., zaś w aspekcie podmiotowym chodzi o motywy bądź pobudki stymulujące sprawcę, rodzaj i formę winy itd. - przenosząc powyższe w realia niniejszej sprawy zauważyć należy, że generalnie pomiędzy czynami objętymi karą łączną związek był niewątpliwie bliski. - wprawdzie bliskość podmiotowo-przedmiotowa czynów popełnionych przez skazanego otwierała na pierwszy rzut oka możliwość odwołania się do wspomnianej zasady, niemniej jednak przeciw jej zastosowaniu stał przede wszystkim rozmiar i charakter kryminalnej dzielności oskarżonego. W sytuacji, gdy każde z przestępstw oskarżonego cechuje znaczna społeczna szkodliwość, kształtowanie kary łącznej przy zastosowaniu pełnej absorpcji stanowiłoby niczym nieuzasadnione premiowanie oskarżonego. - na niekorzyść oskarżonego przemawia także jego wielokrotna karalność za różnego rodzaju przestępstwa oraz orzekane już wobec niego kary bezwzględnego pozbawienia wolności. - kara łączna 8 lat pozbawienia wolności spełni dyrektywy wymiaru kary określone w art. 85a § 1 k.k. Wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu czynów, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji. ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. uwzględnienie powyższego zarzutu nie dawało podstaw do wydania przez sąd odwoławczy wyroku reformatorynego lub kasatoryjnego w takim zakresie, w jakim domagał się obrońca, a jedynie do złagodzenia poszczególnych kar jednostkowych orzeczonych w pkt 1, 4, 8, 11, 12 i wymierzenie nowej kary łącznej w pkt 13 wyroku. 3.7. z apelacji obrońcy oskarżonego P. K. : - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mający wpływ na jego treść, a wyrażający się w przekonaniu, że zebrany w sprawie materiał dowodowy daje podstawy do przyjęcia, iż oskarżony P. K. dopuścił się przypisanych mu czynów, w sytuacji gdy ocena materiału dowodowego nie pozwala na przyjęcie w sposób zdecydowany i jednoznaczny takich wniosków. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny - z treści apelacji wynika, że apelujący, jako podstawowy jej zarzut, uczynił ten dotyczący wadliwej oceny dowodów, która miała wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia. W ocenie skarżącego dowolna ocena poszczególnych dowodów miała bowiem doprowadzić do wadliwych ustaleń popełnienia przez oskarżonego przestępstw z art. 271 § 1 i 3 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. , z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 271 § 1 i 3 k.k. w zw. z art. 12 k.k. , z art. 299 § 1 i 5 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. oraz z art 258 § 1 k.k. Zatem błąd w zakresie ustaleń miał być następstwem niewłaściwej oceny dowodów przedstawionej i omówionej w części 3.8 niniejszego uzasadnienia. - w orzecznictwie i doktrynie prawa karnego przyjmuje się, że błąd w ustaleniach faktycznych co do zasady może mieć miejsce tylko wówczas, gdy na podstawie prawidłowo przeprowadzonych i prawidłowo ocenionych dowodów sąd wadliwie ustalił fakty, które legły u podstaw skarżonego wyroku. - tego rodzaju konstrukcja zarzutu apelacyjnego jest nieprawidłowa. Zarzut odwoławczy formułuje się zasadniczo do jednego konkretnego uchybienia (jedno uchybienie - jeden zarzut); jeżeli jednak podnoszone zarzuty pozostają ze sobą w związku przyczynowym technika ta powinna być nieco odmienna - zarzut powinien dotyczyć uchybienia o charakterze pierwotnym, natomiast nie stawia się wówczas dodatkowo zarzutu w stosunku do jego następstw, czyli dalszych uchybień (uchybień wtórnych). Uchybienia wtórne, będące następstwem uchybienia pierwotnego, świadczą bowiem o istotności (relewantności) zarzutu pierwotnego, skoro jego zaistnienie powoduje dalsze konsekwencje. Z tego powodu uchybienia wtórne powinny zostać wykorzystane przez skarżącego jako podstawa do wykazania, że zarzucane uchybienie pierwotne mogło mieć wpływ na treść orzeczenia z uwagi na jego następstwa w sferze związanej z prawidłowością wydanego orzeczenia (por. D. Świecki, "Postępowanie odwoławcze w sprawach karnych", Wolters Kluwer, W-wa 2016, wyd. 3, s.132). - wobec powyższego wystarczające zatem będzie, poprzez odwołanie się do argumentów zaprezentowanych w tym zakresie w dalszej części tego uzasadnienia (pkt 3.8) i stwierdzenie, że na podstawie prawidłowo zgromadzonego, a następnie ocenionego materiału dowodowego, w pełni uprawnionym jest wnioskowanie, że P. K. swoim zachowaniem zrealizował znamiona podmiotowe i przedmiotowe wszystkich zarzucanych mu czynów. Wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. niezasadny zarzut nie dawał podstaw do uwzględnienia wniosku, który nie uwzględniał również treści art. 437 § 2 zd. 2 k.p.k. 3.8. z apelacji obrońcy oskarżonego P. K. : - naruszenie przepisów postępowania, która miały wpływ na treść orzeczenia, a to art. 4 k.p.k. i art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez dokonanie błędnej analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego i zbytnią dowolność w zakresie jego oceny, a w szczególności poprzez oparcie swoich ustaleń jedynie na podstawie okoliczności obciążających oskarżonego, to jest wyjaśnień współoskarżonych, w tym wyjaśnień A. S. , pominięcia dowodów o niewinności oskarżonego. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny - wbrew stanowisku obrońcy przedmiotem zainteresowania i rozważań sądu okręgowego był całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej, jak nakazuje art. 410 k.p.k. Podstawę ustaleń mogły zaś stanowić jedynie te dowody, które uznane zostały przez sąd za wartościowe i wiarygodne. Nieuwzględnienie pozostałych, w tym wyjaśnień P. K. , nie stanowiło żadnego uchybienia, gdyż pozostawały one w zainteresowaniu sądu, który poddał je odpowiedniej ocenie. - tym samy nie ma również podstaw do stwierdzenia naruszenia sformułowanej w art. 4 k.p.k. zasady obiektywizmu, bowiem Sąd Okręgowy zgodnie z jej wymogami zbadał i uwzględnił okoliczności przemawiające zarówno na korzyść jak i niekorzyść oskarżonego. Na marginesie wskazać też należy, że podstawy stawianych zarzutów nie mogą stanowić przepisy postępowania o charakterze ogólnym, które wyznaczają ogólne zasady i cele prowadzonego postępowania.(post. S.N. z dnia 11.12.2006 r., sygn. V KK 131/06, OSNKW 2007, Nr 1, poz. 9). - w dalszej kolejności należy przypomnieć, że wybór wiarygodnych źródeł dowodowych jest prerogatywą sądu I instancji - sądu stykającego się bezpośrednio z dowodami i odnoszącego wrażenia z przebiegu całości rozprawy głównej. Swobodna ocena dowodów ograniczona jest jedynie powinnością przedstawienia rozumowania, które doprowadziło ten sąd do dokonanego wyboru. Jest to niezbędne dla ustrzeżenia się od dowolności, usuwającej ów wybór spod kontroli stron i nadzoru instancyjnego. - dokonana przez sąd I instancji ocena dowodów jest oceną logiczną, zgodną z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego i pozostaje pod ochroną art. 7 k.p.k. w sytuacji, gdy nie została ona zasadnie niczym podważona. Nie może jej podważać polemiczna w gruncie rzeczy apelacja obrońcy oskarżonego, pomijająca wszystkie te argumenty, które legły u podstaw zaskarżonego wyroku. - wszechstronna ocena wszystkich dowodów i wynikających z nich okoliczności jest nie tylko obowiązkiem sądu orzekającego. Zasada ta obowiązuje także przy wyciąganiu wniosków przez strony procesowe, które przedstawiając własne stanowisko nie mogą go opierać na fragmentarycznej ocenie dowodów z pominięciem tego wszystkiego, co może prowadzić do innych wniosków. Skarżący zaś przechodzi do porządku dziennego nad tym wszystkim co legło u podstaw rozstrzygnięcia sądu I instancji i przedstawione zostało w motywach zaskarżonego wyroku. - skarżący nie dostrzegł jakimi motywami kierował się sąd okręgowy, odmawiając wiary wyjaśnieniom P. K. . W swoje apelacji skupił się niemal wyłącznie na podważaniu wyjaśnień A. S. , pomijając wszystkie inne dowody, które zostały w uzasadnieniu wskazane jako obciążające oskarżonego. - o winie oskarżonego zdecydowały bowiem nie tylko wyjaśnienia A. S. , ale również zeznania i wyjaśnieniami B. F. , R. K. , M. W. , E. M. , A. B. i R. S. . - w uzasadnieniu sąd przywoła te zeznania świadka B. F. , w których szczegółowo opisał rolę jaką w działalności PU (...) odegrał oskarżony. Konsekwentnie wskazywał na niego jako osobę, której polecenia realizował nie tylko przy dokonywaniu rejestracji podmiotu gospodarczego PU (...) , ale też na jego polecenie podpisywał dostarczane mu dokumenty, w tym i faktury, jak również dokonywał wypłat i przelewów i przekazywał mu wypłacone pieniądze. O wszystkim decydowali oskarżony oraz A. S. . Odmowa dalszego uczestnictwa w prowadzonym procederze spotkała się z ich strony z naruszeniem jego nietykalności cielesnej i groźbami uszkodzenia ciała. Z kolei R. K. konsekwentnie twierdził, że jedynie firmował swoim nazwiskiem działalność innych osób w obrocie paliwami, a za wszystkim stali P. K. i A. S. . To oskarżony zaproponował mu zajęcia się handlem paliwami. Jemu też i A. S. przekazał wszystkie dokumenty rejestrowe firmy (...) R. K. wraz z pieczątkami. Udzielił im również pełnomocnictw do kont bankowych firmy. Oni też zajmowali się działaniami związanymi z nielegalnym wprowadzaniem paliwa na rynek i im też przekazywał wypłacane z rachunków bankowych pieniądze. Również oskarżony M. W. wskazał na oskarżonego jako jedną z osób zaangażowanych w realizowanie wypłat środków finansowych z rachunków bankowych (...) . Z kolei E. M. wyjaśniała, że to oskarżony i A. S. przynieśli jej dokumenty rejestrowe firmy (...) . Oni też przystawiali pieczątki na wypisanych fakturach (...) i PU (...) B. F. oraz podpisywali je w imieniu właścicieli. Jej zdaniem R. K. był jedynie słupem, na którego A. S. i P. K. prowadzili swoje interesy. A. B. wyjaśniał natomiast, że na polecenie R. S. pełnomocnikiem do konta w banku (...) uczynił A. S. , a w banku (...) pseudonim (...) . Jak podał na te dwa konta w określonych dniach wpływały kwoty, które wypisywał na fakturach dotyczących zapłaty za rzekomo sprzedane na stacji paliwo. - mając powyższe na uwadze należało przyjmować, że w tej sytuacji wyjaśnienia A. S. były jednym z kilku dowodów obciążających oskarżonego. Zatem za prawdziwe należało przyjąć te jego wypowiedzi, gdy twierdził, że podczas jednego ze spotkań padła propozycja otwarcia firmy na B. F. przez którą przechodziłyby transakcje paliwowe. Taką ofertę złożył R. S. , a nadzór nad nowo utworzonym podmiotem zaproponował P. K. . A. S. i P. K. wozili B. F. do urzędów, banków, jak również odbierali od niego faktury. Oni też byli odpowiedzialni za prawidłowe księgowanie dokumentów w biurze rachunkowym E. M. Poza firmą (...) kontrolował również z P. K. firmę R. K. PH (...) oraz (...) należącą do A. B. . Przedstawił także okoliczności zatrzymania przez Urząd Celny w Ł. cysterny samochodowej z rozpuszczalnikiem o nazwie toluen służącym do produkcji benzyny PB 95 należącej do A. N. i rolę jaką odegrał wówczas P. K. . - na tle tych wszystkich tych dowodów można było czynić ustalenia, że oskarżony był jedną z kilku osób, z którymi ściśle współdziałał R. S. i które dostarczały mu firmy wystawiające „puste” faktury. P. K. nie tylko zajmował się wyszukiwaniem istniejących podmiotów skłonnych wystawiać fikcyjne faktury. On też z innymi osobami nakłonili M. W. i B. F. do założenia firm, a R. K. do podjęcia zawieszonej działalności w ramach (...) R. K. . Z kolei E. M. namówili do współpracy w zakresie obsługi księgowej firm uczestniczących w procederze legalizacji obrotu paliwem nielegalnego pochodzenia. Wskazywali jej firmy, dostarczali ich dokumenty rejestrowe i dane niezbędne do wystawienia fikcyjnych faktur VAT. A. S. i P. K. dysponowali pełnomocnictwami do rachunków bankowych nowo powstałych podmiotów gospodarczych. Na ich polecenie otwierano rachunki we wskazanych przez nich bankach. Pod ich kontrolą dokonywano wypłat środków finansowych za rzekomo sprzedane paliwo. - w świetle powyższego należało przyjąć, że zarzut obrońcy stanowi polemikę z ustaleniami sądu I instancji. Dla skuteczności zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, niezbędnym jest wykazanie przez skarżącego nie tylko ogólnej wadliwości ocen i wniosków wyprowadzonych przez sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego, ale wykazanie konkretnych uchybień w ocenie materiału dowodowego, jakich dopuścił się tenże sąd w świetle zasad logicznego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, (m.in. wyrok SN z dnia 20.02.1975 r., sygn II KR 355/74, publ. OSNPG 1975, z. 9, poz. 84). Innymi słowy zarzut ten nie może sprowadzać się do samej polemiku z ustaleniami sądu wyrażonymi w uzasadnieniu orzeczenia lub jak to czyni skarżący w niniejszej sprawie, przeciwstawienia tymże ustaleniom odmiennego poglądu opartego na własnej ocenie materiału dowodowego - wyjaśnień oskarżonego z całkowitym pominięciem argumentacji sądu I instancji. Wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. niezasadny zarzut nie dawał podstaw do uwzględnienia wniosku, który nie uwzględniał również treści art. 437 § 2 zd. 2 k.p.k. 3.9. z apelacji obrońcy oskarżonego P. K. : - rażąca niewspółmierność orzeczonych wobec oskarżonego kar jednostkowych pozbawienia wolności oraz kary łącznej pozbawienia wolności, bez uwzględnienia roli podrzędnej oskarżonego w całym przestępczym procederze, jego pełnej zależności od oskarżonego R. S. oraz A. S. , brak odpowiedniej indywidualizacji kar, bez uwzględnienia i zróżnicowania roli jaką mieli pełnić w ramach przestępczego procederu R. S. oraz ewentualnie oskarżony P. K. . ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny - wymierzone kary jednostkowe, przy uwzględnieniu wszystkich ujawnionych w tej sprawie okoliczności związanych z charakterem popełnionych przestępstw oraz osobą oskarżonego i istotnych z punktu widzenia zawartych w art. 53 k.k. dyrektyw wymiaru kary, są karami sprawiedliwymi i bez wątpienia nie noszą cech kar rażąco niewspółmiernie surowych. Kara łączna została z kolei ukształtowana prawidłowo, gdyż brak było podstaw do wymierzenia jej na zasadzie pełnej absorpcji. - zarzut niewspółmierności kary z art. 438 pkt 4 k.p.k. może stanowić podstawę odwoławczą tylko wtedy, gdy owa niewspółmierność ma charakter rażący. Zachodzić może ona tylko wówczas, gdy na podstawie ujawnionych okoliczności, które powinny mieć zasadniczy wpływ na wymiar kary, można byłoby przyjąć, iż zachodziłaby wyraźna różnica pomiędzy karą wymierzoną przez Sąd I instancji, a karą, jaką należałoby wymierzyć w instancji odwoławczej w następstwie prawidłowego zastosowania w sprawie dyrektyw wymiaru kary przewidzianych w art. 53 k.k. Na gruncie art. 438 pkt 4 k.p.k. nie chodzi bowiem o każdą ewentualną różnicę w ocenach co do wymiaru kary, ale o różnicę ocen tak zasadniczej natury, iż karę dotychczasową nazwać można byłoby, również w potocznym znaczeniu tego słowa, nazwać "rażąco niewspółmierną", to jest niewspółmierną w stopniu nie dającym się wręcz zaakceptować. - skarżący jako argumenty za obniżeniem kar wskazał na podrzędną rolę oskarżonego w całym przestępczym procederze, jego pełną zależność od oskarżonego R. S. oraz A. S. , a także brak odpowiedniej indywidualizacji kar, bez uwzględnienia i zróżnicowania roli jaką mieli pełnić w ramach przestępczego procederu R. S. oraz P. K. . - treść zaskarżonego wyroku oraz jego uzasadnienie dowodzi, że kary wymierzone oskarżonemu zostały w odpowiedni sposób zindywidualizowane. - z poczynionych ustaleń wynika, że P. K. był osobą podległą R. S. i wykonywał jego polecenia, jako osoby kierująca grupą przestępczą. Nie oznacza to jednak, że jego rola w przestępczym procederze była zupełnie podrzędną. On wraz z m.in. A. S. pełnił rolę pośrednika pomiędzy szefem grupy a innymi osobami. Koordynując działania innych w imieniu R. S. stał w hierarchii grupy zatem pośrodku. - znalazło to odpowiedni wyraz w orzeczonych karach. Były one łagodniejsze niż w przypadku R. S. , który np. za przestępstwo z art. art. 258 § 3 k.k. otrzymał karę 7 lat pozbawienia wolności (po zmianie przez 5 lat), za przestępstwo z art. 271 § 3 k.k. i inne dwie kary z pkt 6 i 8 wyroku - 2 lat oraz 7 lat (po zmianie 6 lat) pozbawienia wolności, a za przestępstwo z art. 299 § 1 i 5 k.k. karę 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności (po zmianie 2 lata i 6 miesięcy) , a odpowiedni P. K. karę 3 lat pozbawienia wolności oraz 2 lat pozbawienia wolności oraz 5 lat pobawienia wolności. Wniosek o wymierzenie oskarżonemu kar jednostkowych pozbawienia wolności w dolnych granicach ustawowego zagrożenia oraz wymierzenie kary łącznej pozbawienia wolności w niższym wymiarze z zastosowaniem zasady pełnej absorpcji. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. niezasadny zarzut nie dawał podstaw do zmiany zaskarżonego w kierunku wskazanym w apelacji. 3.10. z apelacji obrońcy oskarżonego P. K. : - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, które doprowadziło do wymierzenia skazanemu rażąco niewspółmierne surowej kary łącznej, polegający na nieuzasadnionym przyjęciu, iż dopiero kara łączna w wymiarze 6 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności spełni swoje funkcje zapobiegawczo - wychowawcze w stosunku do samego skazanego, jak i spełni swoje funkcje w zakresie prewencji ogólnej bez niedostatecznego uwzględnienia przy orzekaniu wymiaru kary łącznej okoliczności wpływającej na możliwość zastosowania zasady pełnej absorpcji to jest wykorzystania tej samej sposobności oraz związku czasowego i przedmiotowego pomiędzy przestępstwami przypisanymi oskarżonemu w pkt 15, 18, 20 i 22. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny - kara łączna pozbawienia wolności w rozmiarze 6 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności została wymierzona przy uwzględnieniu tzw. zasady asperacji, ale w granicach zbliżonych do ustawowego minimum. Zgodnie z treścią art. 86 § 1 k.k. najniższa możliwa do orzeczenia kara łączna w niniejszej sprawa mogła wynosić 5, a najwyższa 12 lat, gdyż taka była suma pojedynczych kar orzeczonych za czyny tworzące realny zbieg. - zgodzić się należy z sądem I instancji, że w przypadku P. K. nie było podstaw do orzeczenia łagodniejszej kary łącznej, w szczególności na zasadzie pełnej absorpcji. - „kara łączna jest swego rodzaju podsumowaniem działalności przestępczej sprawcy w okresie czasu objętym skazaniami. Ma likwidować swoistą konkurencję kar w postępowaniu wykonawczym wynikłą z kilkakrotnych skazań. Nie jest to sposób na premię dla sprawcy większej ilości przestępstw. Wymierzając karę łączną, stosuje się zwykłe dyrektywy karania, a zwłaszcza słuszności i celowości, wyrażane przez związek przedmiotowo-podmiotowy między poszczególnymi przestępstwami. Na ogół nie ma powodu, by orzekać kary łączne w dolnych granicach, to jest w wysokości najsurowszej ze zbiegających się kar”. (wyrok S.A. w Krakowie z dnia 19.10.2007 r., sygn. akt II AKa 183/07 publ., Prok. i Pr. -wkł. 2008/4/17) - przyjmuje się, iż im ściślejsze są powiązania pomiędzy przestępstwami, jakich dopuścił się skazany, tym w szerszym zakresie wymiar kary łącznej winien uwzględniać zasadę absorpcji. - w aspekcie przedmiotowym związek zbiegających się realnie przestępstw wyrażają kryteria przedmiotowe poszczególnych przestępstw, a to bliskość czasową ich popełnienia (największa gdy czyny przestępcze popełnione są równocześnie lub bezpośrednio po sobie), osoby pokrzywdzonej (największy ścisły związek zachodzi gdy kilkoma przestępstwami pokrzywdzono tę samą osobę), rodzaj naruszonego dobra prawnego (im bardziej zbliżone dobra, tym większa bliskość przestępstw, zatem największa przy tożsamości dóbr), sposób działania sprawcy itd., zaś w aspekcie podmiotowym chodzi o motywy bądź pobudki stymulujące sprawcę, rodzaj i formę winy itd. - przenosząc powyższe w realia niniejszej sprawy, zauważyć należy, że generalnie pomiędzy czynami objętymi karą łączną związek był niewątpliwie bliski. Wszystkie one zostały popełnione w związku z przynależnością do zorganizowanej grupy przestępczej. - wprawdzie bliskość podmiotowo-przedmiotowa czynów popełnionych przez skazanego otwierała na pierwszy rzut oka możliwość odwołania się do wspomnianej zasady, niemniej jednak przeciw jej zastosowaniu stał przede wszystkim rozmiar i charakter kryminalnej dzielności oskarżonego. W sytuacji, gdy każde z przestępstw oskarżonego cechuje znaczna społeczna szkodliwość, kształtowanie kary łącznej przy zastosowaniu pełnej absorpcji stanowiłoby niczym nieuzasadnione premiowanie oskarżonego. - zastosowanie zasady absorpcji ma miejsce jedynie wyjątkowo, w sytuacji, gdy przemawiają za tym także dyrektywy prewencji ogólnej i indywidualnej, które w przypadku oskarżonego, będącego osobą wielokrotnie karaną i dopuszczającą się regularnie poważnych przestępstw, sprzeciwiały się temu. Wniosek o wymierzenie oskarżonemu kar jednostkowych pozbawienia wolności w dolnych granicach ustawowego zagrożenia oraz wymierzenie kary łącznej pozbawienia wolności w niższym wymiarze z zastosowaniem zasady pełnej absorpcji. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. niezasadny zarzut nie dawał podstaw do zmiany zaskarżonego w kierunku wskazanym w apelacji. 3.11. z apelacji obrońcy oskarżonego R. K. : obraza przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie: - art. 7 k.p.k. , polegającą na dowolnej ocenie istotnej części zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a przede wszystkim wyjaśnień oskarżonego oraz współoskarżonych, chociażby A. S. , P. K. i E. M. , przez uznanie, że oskarżony brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej opisanej w akcie oskarżenia ... - art. 4 k.p.k. , art. 5 § 2 k.p.k. a contrario oraz art. 9 k.p.k. co doprowadziło do błędnego uznania przez sąd I instancji, że zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy stwarza podstawy do uznania oskarżonego za winnego przypisanych mu czynów. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny - kontrola odwoławcza wyroku w części skazującej oskarżonego za popełnienia przestępstwa z art. 258 § 1 k.k. świadczy o tym, że sąd orzekający swoje ustalenia oparł na prawidłowo przeprowadzonych i należycie ocenionych - dowodach, które uznał za miarodajne do ich poczynienia. W związku z tym w sprawie nie dopuszczono się obrazy tej normy prawa procesowego, która statuuje zasadę swobodnej oceny dowodów. - efektem trafnych ocen zebranych i ujawnionych dowodów są prawidłowe ustalenia faktyczne, które stały się podstawą uznania oskarżonego za winnego popełnienia przestępstwa udziału w zorganizowanej grupie przestępczej. - zarzuty związane z obrazą art. 7 k.p.k. sprowadzają się wyłącznie do polemiki z oceną materiału dowodowego dokonanymi przez ten sąd. Zawarta tam krytyka ogranicza się do zakwestionowania ocen przedstawiając w ich miejsce własne - oczywiście wyłącznie korzystne dla oskarżonego, wynikające z treści jego wyjaśnień, w których zaprzecza, aby miała świadomość i zamiaru udziału w zorganizowanej grupie przestępczej. - taka metoda kwestionowania trafności rozstrzygnięcia nie może być uznana za skuteczną. Aby środek odwoławczy- stracił swój wyłączny charakter polemiczny, nie może ograniczać się jedynie do negacji stanowiska sądu I instancji, zwłaszcza w zakresie oceny materiału dowodowego. Obowiązkiem skarżącego jest wykazanie, jakich konkretnych uchybień dopuścił się sąd meriti na gruncie zasad wiedzy - w szczególności logicznego rozumowania, jak również doświadczenia życiowego, oceniając zgromadzony materiał dowodowy. Nie wystarczy zatem napisanie w skardze, że sąd dopuścił się uchybienia i ograniczyć się do wyrażenia przekonania, iż inaczej należało ocenić dowody. W szczególności chodzi o przytoczenie okoliczności świadczących o tym, że sąd I instancji, ustalając stan faktyczny, pominął istotne dowody, naruszył zasady prawidłowego rozumowania, nie stosował się do wskazań wiedzy lub zignorował nauki płynące z doświadczenia życiowego. - sąd I instancji wskazał tymczasem, z jakich powodów uznał za niewiarygodne wyjaśnienia, w których zaprzeczał podporządkowaniu R. S. i przynależności do grupy przestępczej. Uznał, że w tym zakresie są one wewnętrznie sprzeczne. R. K. najpierw twierdzi, że nie był uzależniony od R. S. , a następnie potwierdzał wyjazdy do Z. na jego polecenie i otrzymywanie od niego wynagrodzenia. Jednocześnie potwierdzał realizację dyspozycji wydawanych mu przez A. S. i P. K. . Wspominał nawet o kierowanych pod jego adresem groźbach kiedy zamierzał zrezygnować ze współpracy z nimi. - skarżący nie wykazał w jakim zakresie wyjaśnienia współoskarżonych, mogłyby takie ustalenia podważać. Wręcz przeciwnie, w odczuciu sądu apelacyjnego, ich depozycje procesowe wydają się potwierdzać winę oskarżonego. Skarżący pominął także dowód z zeznań świadka T. Ł. k.168-170 t.137, którego wskazywał na świadomość oskarżonego w popełnianiu zarzucanych przestępstw oraz jego podporządkowanie R. S. . - odnosząc się wprost do treści zarzutu należy zwrócić uwagę, że zachowanie sprowadzające się „jedynie do realizacji poleceń R. S. , którego R. K. się obawiał” w żaden sposób nie uniemożliwiają przyjęcie odpowiedzialności karnej z art. 258 § 1 k.k. - druga część zarzutu z uwagi na jej wyjątkową ogólnikowość jawi się z kolei jako oczywiście bezzasadna. - art. 9 § 1 k.p.k. wyraża ogólną zasadę prawa - działania z urzędu organów procesowych. Stanowi ona dyrektywę kierunkową, której realizacji, konkretyzacji służą przepisy szczegółowe i to one mogą stanowić podstawę skutecznego zarzutu odwoławczego. - podobnie rzecz się ma z przepisem art. 4 k.p.k. , który wyraża ogólną zasadę prawa: zasadę obiektywizmu. - skarżący nie wskazał żadnych konkretnych przepisów, mogących naruszać którąkolwiek z tych zasad. - z kolei nakaz rozstrzygania nie dających się usunąć wątpliwości na korzyść oskarżonego wyrażony w art. 5 § 2 k.p.k. skierowany jest do organu postępowania a nie strony. Chodzi więc o te obiektywne, a nie istniejące tylko w subiektywnym przekonaniu strony, wątpliwości, które powziął (lub powinien powziąć) Sąd, lecz ich nie rozstrzygnął we wskazanym kierunku. Skoro sąd okręgowy takich wątpliwości nie nabrał a apelujący ich nie przybliża to i postąpienie w sposób wskazany w tym przepisie nie było możliwe. Wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzutów opisanych w pkt XIX, XX i XXII aktu oskarżenia i umorzenie postępowania w zakresie zarzutu z pkt XVIII, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. niezasadny zarzut nie dawał podstaw do uwzględnienia wniosku o wydanie orzeczenia kasatoryjnego lub reformatoryjnego. 3.12. z apelacji obrońcy oskarżonego R. K. - obrazy prawa materialnego przez nieprawidłowe zastosowanie przepisu art. 271 § 1 i 3 k.k. w sytuacji, gdy przypisany oskarżonemu czyn wypełnia znamiona przestępstwa opisanego w treści art. 273 k.k. , jako że przestępstwo z art. 271 § 1 i 3 k.k. sankcjonuje czynność polegającą na wystawieniu dokumentu poświadczającego nieprawdę, natomiast oskarżony przyjął i zaewidencjonował w dokumentacji księgowej faktury VAT poświadczające nieprawdę, to niewątpliwie zrealizował znamię w postaci użycia dokumentu z art. 273 k.k. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny - podniesiony przez skarżącego zarzut wskazywałby, że nie kwestionuje ani prawidłowości przeprowadzonej oceny dowodów, ani poczynionych na tej podstawie ustaleń faktycznych odnośnie wystawienia dokumentów, w których upoważniona osoba poświadcza w nich nieprawdę co do okoliczności mającej znaczenie prawne, - w apelacji brak jest zarzutu obrazy prawa procesowego lub błędnych ustaleń faktycznych, które miałyby wpływ na treść wydanego orzeczenia w zakresie przypisanego oskarżonemu przestępstwa z art. 271 § 1 i 3 k.k. i inne. - z ustaleń sądu I instancji wynika, że oskarżony „reaktywował” swoją firmę na prośbę P. K. , która następnie została wykorzystana do dostarczania nierzetelnych faktur, czego oskarżony miał świadomość. - sam skarżący przyznaje, że choć oskarżony osobiście nie sporządzał faktur poświadczających nieprawdę, co do sprzedaży paliwa, to jednak takie dokumenty zostały wprowadzone do ewidencji księgowej jego firmy. - niemniej oskarżony został skazany za popełnienie przestępstwa wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami. - istota współsprawstwa jest oparte zaś na porozumieniu oraz współdziałanie dwóch lub więcej osób, z których każda obejmuje swoim zamiarem realizację całości znamion określonego czynu zabronionego. To porozumienie jest tym szczególnym elementem podmiotowym, który zespalając zachowania poszczególnych osób, pozwala przypisać każdej z nich również i tę akcję sprawczą, którą przedsięwzięła inna osoba współdziałająca w popełnieniu przestępstwa. W doktrynie i orzecznictwie dominuje podzielany przez sąd pogląd, iż dla przyjęcia współsprawstwa nie jest konieczne, aby każda z osób działających w porozumieniu realizowała własnoręcznie znamiona czynu zabronionego, czy też nawet część tych znamion. Wystarczy natomiast, że taka osoba w ramach uzgodnionego podziału ról, ułatwiając "bezpośredniemu" sprawcy (sprawcom) realizację wspólnie zamierzonego celu. W efekcie, o wspólnym działaniu możemy mówić nie tylko wtedy, gdy każdy ze współsprawców realizuje część znamion, ale także wtedy, gdy współdziałający nie realizuje żadnego znamienia czasownikowego uzgodnionego czynu zabronionego, ale wykonane wcześniej przez niego czynności stanowią istotny wkład we wspólne przedsięwzięcie. Każdy ze współsprawców ponosi odpowiedzialność za całość popełnionego (wspólnie i w porozumieniu) przestępstwa, a więc także i w tej części, w jakiej jego znamiona zostały wypełnione przez innego wspólnika. - bez znaczenia pozostaje zatem fakt, że oskarżony nie sporządzał osobiście nierzetelnych faktur, skoro wszedł w porozumienie z innymi osobami co do wykorzystania jego firmy (...) do realizacji tego przestępczego procederu, co pozwoliło na realizowanie znamion przestępstwa z art. 271 § 3 k.k. Wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez umorzenie postępowania w zakresie zarzutu z pkt XVIII, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. niezasadny zarzut nie dawał podstaw do uwzględnienia wniosku o wydanie wyroku kasatorynego lub reformatoryjnego. 3.13. z apelacji obrońcy oskarżonego R. K. : - błąd w ustaleniach faktycznych, mający istotny wpływ na treść orzeczenia, a to poprzez przyjęcie, iż oskarżony był członkiem zorganizowanej grupy przestępczej i w sposób aktywny uczestniczył w działaniach tej grupy, nadzorował działalność innych członków grupy, nadzorował działalność firm dysponujących rachunkami bankowymi, a także samodzielnie przeprowadzał operacje finansowe, podczas gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż działalność oskarżonego sprowadzała się jedynie do realizacji poleceń R. S. , którego się obawiał. ☐ zas

[... tekst skrócony ...]