II AKA 197/18

Sygnatura akt II AKa 197/18 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 19 września 2018 roku Sąd Apelacyjny we Wrocławiu II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSA Bogusław Tocicki (spr.) Sędziowie: SA Witold Franckiewicz SO del. do SA Konrad Wytrykowski Protokolant: Aldona Zięta przy udziale prokuratora Prokuratury Regionalnej Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Krakowie Anny Balon po rozpoznaniu w dniu 19 września 2018 roku sprawy D. G. (1) oskarżonej z art. 18 § 3 kk w związku z art. 286 § 1 kk w związku z art. 294 § 1 kk i art. 270 § 1 kk w związku z art. 11 § 2 kk B. P. (1) oskarżonej z art. 18 § 3 kk w związku z art. 286 § 1 kk w związku z art. 294 § 1 kk i art. 270 § 1 kk w związku z art. 11 § 2 kk J. S. (1) oskarżonego z art. 286 § 1 kk w związku z art. 12 kk M. P. - oskarżonej z art. 286 § 1 kk oraz z art. 271 § 1 i § 3 kk i art. 18 § 3 kk w związku z art. 286 § 1 kk w związku z art. 294 § 1 kk przy zastosowaniu art. 11 § 2 kk na skutek apelacji wniesionych przez wszystkich oskarżonych, apelacji Prokuratora wniesionej wobec wszystkich oskarżonych oraz apelacji oskarżyciela posiłkowego wobec oskarżonych M. P. i J. S. (1) od wyroku Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 28 kwietnia 2016 r. sygn. akt III K 32/14 I. zmienia zaskarżony wyrok w stosunku do oskarżonej D. G. (1) w ten sposób, że: a) uznaje oskarżoną D. G. (1) , w ramach zarzutu z punktu V części wstępnej wyroku, za winną tego, że w okresie od czerwca 2000r. do dnia 14 listopada 2000r. w K. i K. , woj. (...) oraz w innych miejscowościach na terenie kraju, jako prezes Zarządu Centrum (...) sp. z o.o. w K. , Oddział w B. , przewidując możliwość doprowadzenia Centrum (...) S.A. w W. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie 280.600 złotych, stanowiącym cenę sprzedaży na rzecz pokrzywdzonej spółki przedmiotu leasingu i na to się godząc, udzieliła pomocy R. P. w usiłowaniu wyłudzenia mienia na szkodę wskazanej spółki w ten sposób, że zaakceptowała przygotowanie i przedłożenie dokumentów potwierdzających fałszywe okoliczności, jakoby Centrum (...) sp. z o.o. w K. przysługiwało prawo własności wtryskarki (...) , nr fabr. (...) , stanowiącej przedmiot leasingu, mając świadomość sytuacji finansowej spółki i braku środków na zakup wskazanej wtryskarki oraz rezygnując ze sprawdzenia, czy transakcja rzeczywiście miała miejsce, a następnie zaakceptowała działanie tegoż R. P. bez umocowań prawnych, jako wiceprezesa Zarządu Centrum (...) sp. z o.o. , wspólnie i w porozumieniu z L. S. , jako prezesem Zarządu (...) sp. z o.o. w C. , polegające na zbyciu wskazanej wtryskarki przez Centrum (...) sp. z o.o. w K. na rzecz Centrum (...) S.A. w W. jako leasingodawcy, przy czym Centrum (...) S.A. w W. miało z kolei zawrzeć umowę leasingu z (...) sp. z o.o. w C. , jako leasingobiorcą, przy czym wymienieni R. P. i L. S. , w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, usiłowali w ten sposób doprowadzić Centrum (...) S.A. w W. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie 280.600 złotych, lecz zamierzonego celu nie osiągnęli z uwagi na zatrzymanie przez Policję, tj. przestępstwa z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. i art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i za to, na podstawie art. 19 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. oraz art. 33 § 2 i 3 kk wymierza jej kary: 1 (jednego) roku pozbawienia wolności i 100 (stu) stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 40 (czterdziestu) złotych; b) na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k. i art. 70 § 1 pkt 1 k.k. , w zw. z art. 4 § 1 k.k. , w brzmieniu obowiązującym na dzień 14 listopada 2000r., wykonanie orzeczonej wobec oskarżonej D. G. (1) kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesza na okres 2 (dwóch) lat próby; c) na podstawie art. 63 § 1 k.k. , na poczet orzeczonej kary grzywny zalicza oskarżonej D. G. (1) okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 14.11.2000r. do dnia 2.01.2001r. (50 dni), przyjmując jeden dzień pozbawienia wolności za równoważny dwóm dziennym stawkom grzywny oraz stwierdzając, że orzeczona kara 100 (stu) stawek dziennych grzywny została wobec oskarżonej D. G. (1) w całości wykonana, zaś dalszy okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 3.01.2001r. do dnia 7.06.2001r. zalicza oskarżonej D. G. (1) na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności, na wypadek zarządzenia jej wykonania; II. zmienia zaskarżony wyrok w stosunku do oskarżonej B. P. (1) w ten sposób, że: a) uznaje oskarżoną B. P. (1) , w ramach zarzutu z punktu VI części wstępnej wyroku, za winną tego, że w dniu 24 maja 2000r. w K. i K. , woj. (...) , jako dyrektor handlowy Centrum (...) sp. z o.o. w K. , przewidując możliwość doprowadzenia Centrum (...) S.A. w W. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie 280.600 złotych, stanowiącym cenę sprzedaży na rzecz pokrzywdzonej spółki przedmiotu leasingu i na to się godząc, udzieliła pomocy R. P. w usiłowaniu wyłudzenia mienia na szkodę wskazanej spółki w ten sposób, że potwierdziła fakturę VAT nr (...) dotyczącą fikcyjnego zakupu wtryskarki (...) , stanowiącej przedmiot leasingu, czym umożliwiła przedłożenie dokumentów potwierdzających fałszywe okoliczności, jakoby Centrum (...) sp. z o.o. w K. przysługiwało prawo własności wtryskarki (...) , nr fabr. (...) , stanowiącej przedmiot leasingu, mając świadomość sytuacji finansowej spółki i braku środków na zakup wskazanej wtryskarki oraz rezygnując ze sprawdzenia, czy transakcja rzeczywiście miała miejsce, a następnie zaakceptowała działanie tegoż R. P. bez umocowań prawnych, jako wiceprezesa Zarządu Centrum (...) sp. z o.o. , wspólnie i w porozumieniu z L. S. , jako prezesem Zarządu (...) sp. z o.o. w C. , polegające na zbyciu wskazanej wtryskarki przez Centrum (...) sp. z o.o. w K. na rzecz Centrum (...) S.A. w W. jako leasingodawcy, natomiast Centrum (...) S.A. w W. miało z kolei zawrzeć umowę leasingu z (...) sp. z o.o. w C. , jako leasingobiorcą, przy czym wymienieni R. P. i L. S. , w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, usiłowali w ten sposób doprowadzić Centrum (...) S.A. w W. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie 280.600 złotych, lecz zamierzonego celu nie osiągnęli z uwagi na zatrzymanie przez Policję, tj. przestępstwa z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. i art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i za to, na podstawie art. 19 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. oraz art. 33 § 2 i 3 kk wymierza jej kary: 1 (jednego) roku pozbawienia wolności i 50 (pięćdziesięciu) stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 40 (czterdziestu) złotych; b) na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k. i art. 70 § 1 pkt 1 k.k. , w zw. z art. 4 § 1 k.k. , w brzmieniu obowiązującym na dzień 24 maja 2000r., wykonanie orzeczonej wobec oskarżonej B. P. (1) kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesza na okres 2 (dwóch) lat próby; c) na podstawie art. 63 § 1 k.k. , na poczet orzeczonej kary grzywny zalicza oskarżonej B. P. (1) okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 14.11.2000r. do dnia 16.11.2000r., przyjmując jeden dzień pozbawienia wolności za równoważny dwóm dziennym stawkom grzywny; III. zmienia zaskarżony wyrok w stosunku do oskarżonej M. P. w ten sposób, że: a) uznaje oskarżoną M. P. , w ramach zarzutu z punktu VIII części wstępnej wyroku, za winną tego, że w okresie od dnia 6 września 2000r. do dnia 14 listopada 2000r. we W. , woj. (...) oraz w R. , woj. (...) , jako prezes Zarządu Przedsiębiorstwa (...) sp. z o.o. , przewidując możliwość doprowadzenia Zakładów (...) S.A. w R. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem wartości 110.285,56 złotych i na to się godząc, udzieliła pomocy L. S. w wyłudzeniu mienia na szkodę wskazanej spółki w ten sposób, że rezygnując z ustalenia sytuacji finansowej spółki i możliwości sfinansowania transakcji, zawarła w dniu 6 września 2000r. w R. umowę o współpracy dotyczącej handlu wyrobami Zakładów (...) S.A. w R. , w oparciu o którą wydawano towar, czym umożliwiła temuż L. S. wprowadzenie w błąd pokrzywdzonej spółki co do możliwości płatniczych Przedsiębiorstwa (...) sp. z o.o. i zamiaru uregulowania należności za pobrany towar, a także umożliwiła doprowadzenie Zakładów (...) S.A. w R. przez L. S. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci mebli giętych i innego asortymentu o łącznej wartości 110.285,56 złotych, tj. przestępstwa z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. i za to, na podstawie art. 19 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. oraz art. 33 § 2 i 3 k.k. wymierza jej kary: 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności i 100 (stu) stawek dziennych grzywny, ustalając wartość jednej stawki na kwotę 40 (czterdziestu) złotych; b) uznaje oskarżoną M. P. , w ramach zarzutu z punktu IX części wstępnej wyroku, za winną tego, że w okresie od dnia 7 sierpnia 2000r. do dnia 27 października 2000r. we W. , woj. (...) oraz w K. i K. , woj. (...) , jako prezes zarządu Przedsiębiorstwa (...) sp. z o.o. i osoba upoważniona do wystawiania dokumentów, przewidując możliwość doprowadzenia Centrum (...) S.A. w W. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie 280.600 złotych, stanowiącym cenę sprzedaży na rzecz pokrzywdzonej spółki przedmiotu leasingu i na to się godząc, udzieliła pomocy L. S. w usiłowaniu wyłudzenia mienia na szkodę wskazanej spółki w ten sposób, że w dniu 14 sierpnia 2000r. wystawiła zawierającą nieprawdziwe dane fakturę VAT nr (...) na zakup wtryskarki (...) o wartości brutto 417.240 złotych, mając świadomość sytuacji finansowej spółki i braku środków na zakup wskazanej wtryskarki oraz rezygnując ze sprawdzenia, czy transakcja rzeczywiście miała miejsce, a następnie zaakceptowała działanie L. S. , jako prezesa Zarządu (...) sp. z o.o. w C. , wspólnie i w porozumieniu z R. P. , jako wiceprezesem Zarządu Centrum (...) sp. z o.o. , polegające na zbyciu wskazanej wtryskarki przez Centrum (...) sp. z o.o. w K. na rzecz Centrum (...) S.A. w W. jako leasingodawcy, natomiast Centrum (...) S.A. w W. miało z kolei zawrzeć umowę leasingu z (...) sp. z o.o. w C. , jako leasingobiorcą, przy czym wymienieni R. P. i L. S. , w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, usiłowali w ten sposób doprowadzić Centrum (...) S.A. w W. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie 280.600 złotych, lecz zamierzonego celu nie osiągnęli z uwagi na zatrzymanie przez Policję, tj. przestępstwa z art. 271 § 1 i 3 k.k. i art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i za to, na podstawie art. 19 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. oraz art. 33 § 2 i 3 k.k. wymierza jej kary 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności i 100 (stu) stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 40 (czterdziestu) złotych; c) na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 i 2 k.k. łączy kary pozbawienia wolności i grzywny wymierzone oskarżonej M. P. i orzeka wobec niej kary łączne 1 (jednego) roku i 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz 200 (dwustu) stawek dziennych grzywny określając wartość jednej stawki na kwotę 40 (czterdziestu) złotych: d) na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k. i art. 70 § 1 pkt 1 k.k. , w zw. z art. 4 § 1 k.k. , w brzmieniu obowiązującym na dzień 14 listopada 2000r., wykonanie orzeczonej wobec oskarżonej M. P. kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesza na okres 2 (dwóch) lat próby; e) na podstawie art. 63 § 1 k.k. , na poczet orzeczonej kary grzywny zalicza oskarżonej M. P. okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 10.07.2001r. do dnia 17.10.2001r. (100 dni), przyjmując jeden dzień pozbawienia wolności za równoważny dwóm dziennym stawkom grzywny oraz stwierdzając, że orzeczona kara 200 (stu) stawek dziennych grzywny została wobec oskarżonej M. P. w całości wykonana, zaś dalszy okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 17.10.2001r. do dnia 19.12.2001r. zalicza oskarżonej M. P. na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności, na wypadek zarządzenia jej wykonania; IV. w pozostałej części zaskarżony wyrok w stosunku do oskarżonych: D. G. (1) , B. P. (1) i M. P. utrzymuje w mocy; V. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok w stosunku do oskarżonego J. S. (1) ; VI. zwalnia oskarżonych: D. G. (1) , B. P. (1) , J. S. (1) i M. P. , a także oskarżyciela posiłkowego (...) S.A. z siedzibą w B. ( Zakłady (...) S.A. ) od ponoszenia wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu odwoławczym, obciążając nimi Skarb Państwa, a także zwalnia oskarżonych: D. G. (1) , B. P. (1) i M. P. od opłat za obie instancje, a oskarżonego J. S. (1) oraz oskarżyciela posiłkowego (...) S.A. z siedzibą w B. ( Zakłady (...) S.A. ) zwalnia od opłat za drugą instancję. UZASADNIENIE Prokurator Okręgowy w Krakowie skierował do Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Śródmieścia akt oskarżenia przeciwko szeregu osobom, w tym miedzy innymi przeciwko: 1) D. G. (1) o to, że: w okresie od czerwca 2000 roku do 14 listopada 2000 roku w K. i K. , woj. (...) , oraz innych miejscowościach na terenie kraju, działając jako prezes Zarządu Centrum (...) Sp. z o.o. w K. z oddziałem w B. , wspólnie i w porozumieniu z R. P. , działającym bez umocowań prawnych jako v-ce prezes Zarządu Centrum (...) Sp. z o.o. , która występowała jako właściciel przedmiotu leasingu, L. S. działającym jako prezes jednoosobowego Zarządu (...) Sp. z o.o. w C. , która występowała jako leasingobiorca oraz B. P. (1) działającą jako dyrektor handlowy Centrum (...) Sp. z o.o. w K. , w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, poprzez przygotowanie i przedłożenie dokumentów podających fałszywe okoliczności dotyczące praw własności wtryskarki (...) , nr fabr. (...) , stanowiącej przedmiot leasingu, usiłowała doprowadzić firmę (...) S.A. w K. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej bo wynoszącej 374.540 zł wartości, - tj. o przestępstwo z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. i art. 270 § 1 k.k. , przy zastosowaniu art. 11 § 2 k.k. (zarzut XVIII aktu oskarżenia); 2) B. P. (1) o to, że: w dniu 24 maja 2000 roku w K. i K. , woj. (...) , działając jako dyrektor handlowy Centrum (...) Sp. z o.o. w K. , wspólnie i w porozumieniu z R. P. , działającym bez umocowań prawnych jako v-ce prezes Zarządu Centrum (...) Sp. z o.o. , L. S. działającym jako prezes jednoosobowego Zarządu (...) we W. oraz D. G. (1) działającą jako prezes Zarządu Centrum (...) Sp. z o.o. w K. z oddziałem w B. , w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, poprzez potwierdzenie faktury VAT nr (...) dotyczącej fikcyjnego zakupu wtryskarki (...) stanowiącej przedmiot leasingu, która następnie przedłożono w firmie leasingodawcy jako potwierdzenie praw własności, usiłowała doprowadzić firmę (...) S.A. w K. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej bo wynoszącej 374.540 zł wartości, - tj. o przestępstwo z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. i art. 270 § 1 k.k. , przy zastosowaniu art. 11 § 2 k.k. (zarzut XIX aktu oskarżenia); 3) J. S. (1) o to, że : I. w okresie od dnia 17 lipca 1998 roku do 17 listopada 2000 roku we W. i B. , w woj. (...) , działając w podobny sposób, w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w ramach zorganizowanej grupy mającej na celu popełnianie przestępstw przeciwko mieniu, według przyjętego i zaakceptowanego podziału ról i zadań przy realizacji poszczególnych przestępnych przedsięwzięć, wspólnie i w porozumieniu z L. S. , M. P. i innymi nieustalonymi osobami, co do których wyłączono materiały do odrębnego postępowania, wykorzystując działalność gospodarczą prowadzoną w ramach firmy Przedsiębiorstwo (...) – Produkcyjne (...) spółka z o.o. , pełniąc funkcję prezesa Zarządu tej firmy, poprzez złożenie zamówienia długoterminowego na dostawy folii trójwarstwowej pęcherzykowej, z której to umowy faktycznie nie zamierzał się wywiązać, wprowadził w ten sposób w błąd kontrahenta co do zamiaru i możliwości uregulowania należności za wydany towar, doprowadzając w konsekwencji do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w łącznej wysokości 94.437,80 złotych, na szkodę Zakładu (...) S.A. ”, a w szczególności: - w dniu 28 lipca 1999 roku nabył w oparciu o fakturę VAT nr (...) w/w towar wartości 11.282,56 zł; - w dniu 29 lipca 1999 roku nabył w oparciu o fakturę VAT nr (...) w/w towar wartości 16.592,00 zł; - w dniu 12 sierpnia 1999 roku nabył w oparciu o fakturę VAT nr (...) w/w towar wartości 14.576,56 zł; - w dniu 17 sierpnia 1999 roku nabył w oparciu o fakturę VAT nr (...) w/w towar wartości 14.576,56 zł; - w dniu 23 sierpnia 1999 roku nabył w oparciu o fakturę VAT nr (...) w/w towar wartości 12.754,49 zł; - w dniu 24 sierpnia 1999 roku nabył w oparciu o fakturę VAT nr (...) w/w towar wartości 14.576,56 zł; - w dniu 3 września 1999 roku nabył w oparciu o fakturę VAT nr (...) w/w towar wartości 10.021,39 zł; - w dniu 24 września 1999 roku nabył w oparciu o fakturę VAT nr (...) w/w towar wartości 10.05768 zł dokonując na jego zakup przedpłaty w wysokości 10.000,00 zł; - tj. o przestępstwo z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 k.k. (zarzut XX aktu oskarżenia); II. w okresie od dnia 28 października 1998 roku do 17 listopada 2000 roku we W. w woj. (...) , działając w podobny sposób, w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w ramach zorganizowanej grupy mającej na celu popełnianie przestępstw przeciwko mieniu, według przyjętego i zaakceptowanego podziału ról i zadań przy realizacji poszczególnych przestępnych przedsięwzięć, wspólnie i w porozumieniu z L. S. , M. P. i innymi ustalonymi i nieustalonymi osobami, co do których wyłączono materiały do odrębnego postępowania, wykorzystując działalność gospodarczą prowadzoną w ramach firmy Przedsiębiorstwo (...) – Produkcyjne (...) spółka z o.o. , pełniąc funkcję prezesa Zarządu tej firmy, a następnie w okresie od 27 grudnia 1999 roku działając bez umocowań prawnych do reprezentowania tego podmiotu gospodarczego, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, poprzez nadużycie swych uprawnień i wypłacanie z rachunku firmy (...) w banku (...) / W. nr (...) realizowane osobiście oraz przez L. S. , dokonywane w oparciu o wystawione czeki gotówkowe, a następnie przeznaczanie tych pieniędzy na cele nie związane z bieżącą działalnością firmy, wypłacił kwotę 844.500 złotych, wyrządzając w ten sposób w/w podmiotowi gospodarczemu szkodę majątkową w wielkich rozmiarach, a w szczególności: a) w oparciu o wystawione przez siebie czeki: - w dniu 11 czerwca 1999 roku wypłacono 16.000 złotych; - w dniu 22 czerwca 1999 roku wypłacono 5.000 złotych; - w dniu 20 sierpnia 1999 roku wypłacono 13.000 złotych; - w dniu 23 sierpnia 1999 roku wypłacono 1.500 złotych; - w dniu 26 sierpnia 1999 roku wypłacono 3.000 złotych; - w dniu 8 grudnia 1999 roku wypłacono 5.000 złotych; - w dniu 13 grudnia 1999 roku wypłacono 2.500 złotych; - w dniu 14 grudnia 1999 roku wypłacono 25.000 złotych; - w dniu 6 stycznia 2000 roku wypłacono 5.000 złotych; - w dniu 10 stycznia 2000 roku wypłacono 12.500 złotych; - w dniu 11 stycznia 2000 roku wypłacono 7.000 złotych; - w dniu 17 lutego 2000 roku wypłacono 10.000 złotych; - w dniu 21 lutego 2000 roku wypłacono 66.000 złotych; - w dniu 28 lutego 2000 roku wypłacono 2.000 złotych; - w dniu 1 marca 2000 roku wypłacono 12.000 złotych; - w dniu 27 marca 2000 roku wypłacono 9.500 złotych; - w dniu 17 kwietnia 2000 roku wypłacono 4.000 złotych; - w dniu 4 maja 2000 roku wypłacono 7.000 złotych; - w dniu 5 maja 2000 roku wypłacono 11.000 złotych; - w dniu 26 czerwca 2000 roku wypłacono 59.000 złotych - w dniu 6 lipca 2000 roku wypłacono 1.200 złotych; - w dniu 7 lipca 2000 roku wypłacono 28.000 złotych; - w dniu 9 października 2000 roku wypłacono 13.700 złotych; b) w oparciu o czeki wystawione przez L. S. : - w dniu 14 czerwca 1999 roku wypłacono 1.000 złotych; - w dniu 1 lipca 1999 roku wypłacono 60.000 złotych; - w dniu 5 lipca 1999 roku wypłacono 1.500 złotych; - w dniu 6 lipca 1999 roku wypłacono 2.500 złotych; - w dniu 7 lipca 1999 roku wypłacono 10.000 złotych; - w dniu 9 lipca 1999 roku wypłacono 2.000 złotych; - w dniu 13 lipca 1999 roku wypłacono 2.500 złotych; - w dniu 15 lipca 1999 roku wypłacono 2.500 złotych; - w dniu 19 lipca 1999 roku wypłacono 2.000 złotych; - w dniu 23 lipca 1999 roku wypłacono 500 złotych; - w dniu 27 sierpnia 1999 roku wypłacono 1.500 złotych; - w dniu 30 sierpnia 1999 roku wypłacono 2.500 złotych; - w dniu 2 września 1999 roku wypłacono 600 złotych; - w dniu 6 września 1999 roku wypłacono 12.000 złotych; - w dniu 9 września 1999 roku wypłacono 2.000 złotych; - w dniu 13 września 1999 roku wypłacono 10.000 złotych; - w dniu 14 września 1999 roku wypłacono 50.000 złotych; - w dniu 16 września 1999 roku wypłacono 4.000 złotych; - w dniu 17 września 1999 roku wypłacono 500 złotych; - w dniu 11 października 1999 roku wypłacono 2.000 złotych; - w dniu 13 października 1999 roku wypłacono 1.600 złotych; - w dniu 2 listopada 1999 roku wypłacono 5.000 złotych; - w dniu 4 listopada 1999 roku wypłacono 39.000 złotych; - w dniu 5 listopada 1999 roku wypłacono 15.000 złotych; - w dniu 15 listopada 1999 roku wypłacono 5.800 złotych; - w dniu 16 listopada 1999 roku wypłacono 3.000 złotych; - w dniu 23 listopada 1999 roku wypłacono 12.000 złotych; - w dniu 25 listopada 1999 roku wypłacono 3.000 złotych; - w dniu 26 listopada 1999 roku wypłacono 60.000 złotych; - w dniu 12 stycznia 2000 roku wypłacono 27.000 złotych; - w dniu 13 stycznia 2000 roku wypłacono 17.000 złotych; - w dniu 14 stycznia 2000 roku wypłacono 5.000 złotych; - w dniu 15 lutego 2000 roku wypłacono 25.000 złotych; - w dniu 21 lutego 2000 roku wypłacono 20.000 złotych; - w dniu 23 lutego 2000 roku wypłacono 2.000 złotych; - w dniu 10 marca 2000 roku wypłacono 800 złotych; - w dniu 14 marca 2000 roku wypłacono 80.000 złotych; - w dniu 20 kwietnia 2000 roku wypłacono 4.000 złotych; - w dniu 23 czerwca 2000 roku wypłacono 25.000 złotych; - w dniu 17 listopada 2000 roku wypłacono 5.800 złotych; - tj. o przestępstwo z art. 296 § 1, 2 i 3 k.k. , przy zastosowaniu art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 k.k. (zarzut XXI aktu oskarżenia); III. w okresie od 17 lipca 1998 roku do 17 listopada 2000 roku we W. , woj. (...) , działając wspólnie i w porozumieniu z L. S. , J. S. (2) , M. P. , W. R. , M. A. , A. M. (1) oraz innymi ustalonymi i nieustalonymi osobami, co do których wyłączono materiały do odrębnego postępowania brał udział w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnianie przestępstw przeciwko mieniu i dokumentom oraz przestępstw skarbowych, - tj. o przestępstwo z art. 258 § 1 k.k. (zarzut XXII aktu oskarżenia); 4) M. P. o to, że : I. w okresie od dnia 6 września 2000 roku do 14 listopada 2000 roku we W. w woj. (...) , R. w woj. (...) i K. w woj. (...) , w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w ramach zorganizowanej grupy mającej na celu popełnianie przestępstw przeciwko mieniu, według przyjętego i zaakceptowanego podziału ról i zadań przy realizacji poszczególnych przestępnych przedsięwzięć, wspólnie i w porozumieniu z L. S. i innymi nieustalonymi osobami, co do których wyłączono materiały do odrębnego prowadzenia, wykorzystując działalność gospodarczą prowadzoną w ramach firmy Przedsiębiorstwo (...) spółka z o.o. , pełniąc funkcję prezesa Zarządu tej firmy, zawierając w dniu 6 września 2000 roku w R. umowę o współpracy dotyczącej handlu wyrobami Zakładów (...) S.A. , w oparciu o którą wydawano towar, poprzez wprowadzenie w błąd co do możliwości płatniczych spółki i zamiaru uregulowania należności za pobrany towar, doprowadziła kontrahenta do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci mebli giętych i innego asortymentu o łącznej wartości 110.285,56 zł stanowiącego mienie znacznej wartości na szkodę (...) S.A. , - tj. o przestępstwo z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. i w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 k.k. (zarzut XXIII aktu oskarżenia); II. w okresie od dnia 7 sierpnia 2000 roku do 27 października 2000 roku we W. w woj. (...) oraz K. i K. , woj. (...) , w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w ramach zorganizowanej grupy mającej na celu popełnianie przestępstw przeciwko mieniu, według przyjętego i zaakceptowanego podziału ról i zadań przy realizacji poszczególnych przestępnych przedsięwzięć, wspólnie i w porozumieniu z L. S. , R. P. i innymi nieustalonymi osobami, działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wykorzystując działalność gospodarczą prowadzoną w ramach firm Przedsiębiorstwo Produkcyjno Handlowo Usługowe (...) spółka z o.o. , Przedsiębiorstwo (...) spółka z o.o. oraz Centrum (...) spółka z o.o. i innych, pełniąc funkcję Prezesa Zarządu firmy (...) , będąc osobą upoważnioną do wystawiania dokumentów, w dniu 14 sierpnia 2000 roku wystawiła zawierającą dane niezgodne z rzeczywistością fakturę VAT nr (...) na zakup wtryskarki (...) o wartości brutto 417.240 złotych, stanowiącej mienie znacznej wartości, którą to fakturą R. P. reprezentując firmę Centrum (...) następnie posłużył się w obrocie gospodarczym jako dowodem nabycia praw własności do tegoż środka trwałego, w wyniku czego pomogła L. S. i R. P. we wprowadzeniu w błąd pracowników Centrum (...) S.A. w K. co do tytułu prawnego do dysponowania tym środkiem trwałym, możliwości płatniczych i zamiaru uregulowania należności z tytułu zawartej umowy leasingowej, jednakże zamierzonego czynu nie osiągnięto z uwagi na zatrzymanie L. S. i R. P. przez policję, - tj. o przestępstwo z art. 271 § 1 i 3 k.k. , art. 13 § 1 k.k. w zw. z art 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. , przy zastosowaniu art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 65 k.k. (zarzut XXIV aktu oskarżenia); III. w dniu 15 września 1998 roku we W. , działając wspólnie i w porozumieniu z J. S. (2) i L. S. podstępnie wprowadziła w błąd funkcjonariusza publicznego w osobie sędziego Sądu Wojewódzkiego we Wrocławiu, poprzez przedłożenie w Sądzie Wojewódzkim Sekcja Rejestrowa niezgodnych z rzeczywistym stanem rzeczy dokumentów wymaganych zgodnie z przepisami Ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 roku Prawo o Stowarzyszeniach ( Dz. U. nr 20 poz. 104 z 1989 roku z późn. zm.)do zarejestrowania stowarzyszenia w postaci: - listy założycieli stowarzyszenia na której umieszczono osoby, które nie uczestniczyły w zgromadzeniu założycielskim Stowarzyszenia (...) , nie podpisywały listy założycieli ani też wymaganego protokoły z wyboru komitetu założycielskiego Stowarzyszenia, - protokołu walnego zgromadzenia członków Stowarzyszenia z wyboru komitetu założycielskiego Stowarzyszenia oraz ukonstytuowania się Zarządu Stowarzyszenia z dnia 10 października 1998 roku, - doprowadzając na ich podstawie do zarejestrowania Stowarzyszenia (...) i jego Zarządu, - tj. o przestępstwo z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 272 k.k. , przy zastosowaniu art. 11 § 2 k.k. (zarzut XXV aktu oskarżenia); IV. w okresie od 15 września 1998 roku do 14 listopada 2000 roku we W. , woj. (...) , działając wspólnie i w porozumieniu z L. S. , J. S. (2) , J. S. (1) , A. M. (1) , M. A. , W. R. a nadto innymi ustalonymi i nieustalonymi osobami, co do których wyłączono materiały do odrębnego postępowania brała udział w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnianie przestępstw przeciwko mieniu i dokumentom oraz przestępstw skarbowych, - tj. o przestępstwo z art. 258 § 1 k.k. (zarzut XXVI aktu oskarżenia). Wyrokiem zdnia 16 grudnia 2011r. sygn. akt II K – 1379/02 Sąd Rejonowy dla Wrocławia – Śródmieścia, w odniesieniu do oskarżonych: D. G. (1) , B. P. (1) , J. S. (1) i M. P. , orzekł następująco: I. oskarżoną D. G. (1) uznał za winną czynu opisanego w punkcie XV części wstępnej wyroku, stanowiącego występek z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. i art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i za to, na podstawie art. 14 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierzył jej karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności i 100 (stu) stawek dziennych grzywny określając wartość jednej stawki na kwotę 40 (czterdziestu) złotych; II. oskarżoną B. P. (1) uznał za winną czynu opisanego w punkcie XVI części wstępnej wyroku, stanowiącego występek z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. i art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i za to, na podstawie art. 14 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierzył jej karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności i 50 (pięćdziesięciu) stawek dziennych grzywny określając wartość jednej stawki na kwotę 40 (czterdziestu) złotych; III. oskarżonego J. S. (1) uznał za winnego tego, że w okresie od dnia 17 lipca 1998 roku do 17 listopada 2000 roku we W. i B. , w woj. (...) , działając w podobny sposób, w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wspólnie i w porozumieniu z L. S. , M. P. i innymi osobami,, wykorzystując działalność gospodarczą prowadzoną w ramach firmy Przedsiębiorstwo (...) – Produkcyjne (...) spółka z o.o. , pełniąc funkcję prezesa Zarządu tej firmy, poprzez złożenie zamówienia długoterminowego na dostawy folii trójwarstwowej pęcherzykowej, z której to umowy faktycznie nie zamierzał się wywiązać, wprowadził w ten sposób w błąd kontrahenta co do zamiaru i możliwości uregulowania należności za wydany towar, doprowadzając w konsekwencji do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w łącznej wysokości 94.437,80 złotych, na szkodę Zakładu (...) S.A. ”, a w szczególności: - w dniu 28 lipca 1999 roku nabył w oparciu o fakturę VAT nr (...) w/w towar wartości 11.282,56 zł; - w dniu 29 lipca 1999 roku nabył w oparciu o fakturę VAT nr (...) w/w towar wartości 16.592,00 zł; - w dniu 12 sierpnia 1999 roku nabył w oparciu o fakturę VAT nr (...) w/w towar wartości 14.576,56 zł; - w dniu 17 sierpnia 1999 roku nabył w oparciu o fakturę VAT nr (...) w/w towar wartości 14.576,56 zł; - w dniu 23 sierpnia 1999 roku nabył w oparciu o fakturę VAT nr (...) w/w towar wartości 12.754,49 zł; - w dniu 24 sierpnia 1999 roku nabył w oparciu o fakturę VAT nr (...) w/w towar wartości 14.576,56 zł; - w dniu 3 września 1999 roku nabył w oparciu o fakturę VAT nr (...) w/w towar wartości 10.021,39 zł; - w dniu 24 września 1999 roku nabył w oparciu o fakturę VAT nr (...) w/w towar wartości 10.057,68 zł dokonując na jego zakup przedpłaty w wysokości 10.000,00 zł; tj. występku z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i za to na podstawie art. 286 § 1 k.k. i art. 33 § 2 i 3 k.k. wymierzył mu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności i 100 (stu) stawek dziennych grzywny określając wartość jednej stawki na kwotę 40 (czterdziestu) złotych): IV. oskarżonego J. S. (1) uniewinnił od popełnienia przestępstwa z art. 296 § 1, 2 i 3 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 k.k. (zarzut XXI aktu oskarżenia) oraz przestępstwa z art. 258 § 1 k.k. (zarzut XXII aktu oskarżenia); V. na podstawie art. 63 § 1 k.k. , na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zaliczył oskarżonemu J. S. (1) okres zatrzymania i tymczasowego aresztowania od 14 listopada 2000 roku do 31 stycznia 2003 roku; VI. oskarżoną M. P. uznał za winną tego, że w okresie od dnia 6 września 2000 roku do 14 listopada 2000 roku we W. w woj. (...) , R. w woj. (...) i K. w woj. (...) , w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wspólnie i w porozumieniu z L. S. i innymi osobami, wykorzystując działalność gospodarczą prowadzoną w ramach firmy Przedsiębiorstwo (...) spółka z o.o. , pełniąc funkcję prezesa Zarządu tej firmy, zawierając w dniu 6 września 2000 roku w R. umowę o współpracy dotyczącej handlu wyrobami Zakładów (...) S.A. , w oparciu o którą wydawano towar, poprzez wprowadzenie w błąd co do możliwości płatniczych spółki i zamiaru uregulowania należności za pobrany towar, doprowadziła kontrahenta do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci mebli giętych i innego asortymentu o łącznej wartości 110.285,56 zł stanowiącego mienie znacznej wartości na szkodę (...) S.A. tj. występku z art. 18 § 1 k.k. w zw. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i za to, na podstawie art. 19 § 1 kk w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierzył jej karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności i 100 (stu) stawek dziennych grzywny określając wartość jednej stawki na kwotę 40 (czterdziestu) złotych; VII. oskarżoną M. P. uznał za winną tego, że w okresie od dnia 7 sierpnia 2000 roku do 27 października 2000 roku we W. w woj. (...) oraz K. i K. , woj. (...) , w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wspólnie i w porozumieniu z L. S. , R. P. i innymi nieustalonymi osobami, działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wykorzystując działalność gospodarczą prowadzoną w ramach firm Przedsiębiorstwo Produkcyjno Handlowo Usługowe (...) spółka z o.o. , Przedsiębiorstwo (...) spółka z o.o. oraz Centrum (...) spółka z o.o. i innych, pełniąc funkcję Prezesa Zarządu firmy (...) , będąc osobą upoważnioną do wystawiania dokumentów, w dniu 14 sierpnia 2000 roku wystawiła zawierającą dane niezgodne z rzeczywistością fakturę VAT nr (...) na zakup wtryskarki (...) o wartości brutto 417.240 złotych, stanowiącej mienie znacznej wartości, którą to fakturą R. P. reprezentując firmę Centrum (...) następnie posłużył się w obrocie gospodarczym jako dowodem nabycia praw własności do tegoż środka trwałego, w wyniku czego pomogła L. S. i R. P. we wprowadzeniu w błąd pracowników Centrum (...) S.A. w K. co do tytułu prawnego do dysponowania tym środkiem trwałym, możliwości płatniczych i zamiaru uregulowania należności z tytułu zawartej umowy leasingowej, jednakże zamierzonego czynu nie osiągnięto z uwagi na zatrzymanie L. S. i R. P. przez policję; tj. występku z art. 271 § 1 i 3 k.k. , art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art.. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i za to, na podstawie art. 14 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw z art. 11 § 3 k . wymierzył jej karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności i 100 (stu) stawek dziennych grzywny określając wartość jednej stawki na kwotę 40 (czterdziestu) złotych; VIII. na podstawie art. 17 § 1 k.p.k. w zw. z art. 101 § 1 pkt 4 k.k. i art. 102 k.k. umorzył postępowanie karne wobec oskarżonej M. P. o przestępstwo z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 272 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. (zarzut XXV aktu oskarżenia); IX. oskarżoną M. P. uniewinnił od popełnienia przestępstwa z art. 258 § 1 k.k. (zarzut XXVI aktu oskarżenia); X. na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 k.k. połączył kary pozbawienia wolności i grzywny wymierzone oskarżonej M. P. i orzekł wobec niej karę łączną 1 (jednego) roku i 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności i 300 (trzystu) stawek dziennych grzywny określając wartość jednej stawki na kwotę 40 (czterdziestu) złotych; XI. na podstawie art. 69 § 1 k.k. i art. 70 § 1 pkt 1 k.k. wykonanie orzeczonych kar pozbawienia wobec: D. G. (1) , B. P. (1) i M. P. warunkowo zawiesił na okres próby wynoszący: - 2 (dwa) lata wobec B. P. (1) , - 3 (trzy) lata wobec D. G. (1) , - nie wskazując okresu próby wobec M. P. ; XII. na podstawie art. 63 § 1 k.k. , na poczet orzeczonej kary grzywny zaliczył oskarżonej B. P. (1) okres jej zatrzymania od 14 listopada 2000 roku do 16 listopada 2000 roku; XIII. na podstawie art. 63 § 1 k.k. , na poczet orzeczonej kary grzywny zaliczył oskarżonej D. G. (1) okres jej zatrzymania i tymczasowego aresztowania od 14 listopada 2000 roku do 7 czerwca 2001 roku; XIV. na podstawie art. 63 § 1 k.k. , na poczet orzeczonej kary grzywny zaliczył oskarżonej M. P. okres zatrzymania i tymczasowego aresztowania od 10 lipca 2001 roku do 19 grudnia 2001 roku; XV. zwolnił oskarżonych od ponoszenia kosztów postępowania, zaliczając je na rachunek Skarbu Państwa i od opłaty. Powyższy wyrok został zaskarżony przez prokuratora na niekorzyść m.in. oskarżonych: J. S. (1) i M. P. wyłącznie w zakresie uniewinnienia obojga tych oskarżonych od przestępstw z art. 258 § 1 k.k. (zarzuconych w punktach XVIII i XIX aktu oskarżenia). W pozostałym zakresie prokurator nie kwestionował prawidłowości zapadłego wyroku na niekorzyść oskarżonych: D. G. (1) , B. P. (1) , J. S. (1) i M. P. . Oznaczało to, że uprawomocniły się orzeczenia: a) o uniewinnieniu oskarżonego J. S. (1) od popełnienia przestępstwa z art. 296 § 1, 2 i 3 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 k.k. (zarzut XXI aktu oskarżenia); b) o umorzeniu postępowania karnego wobec oskarżonej M. P. , na podstawie art. 17 § 1 k.p.k. w zw. z art. 101 § 1 pkt 4 k.k. i art. 102 k.k. , o przestępstwo z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 272 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. (zarzut XXV aktu oskarżenia). Apelacje złożyli także obrońcy oskarżonych: D. G. (1) , B. P. (1) , J. S. (1) i M. P. , podnosząc szereg zarzutów i domagając się uniewinnienia tych oskarżonych. Po rozpoznaniu wymienionych środków odwoławczych, wyrokiem z dnia 20 listopada 2013r. sygn. akt IV Ka – 838/12 Sąd Okręgowy we Wrocławiu uchylił zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Śródmieścia z dnia 16 grudnia 2011r. sygn. akt II K – 1379/02 w odniesieniu do oskarżonych: D. G. (1) , B. P. (1) , J. S. (1) i M. P. w części skazującej tych oskarżonych i w tym zakresie przekazał sprawę Sądowi Okręgowemu we Wrocławiu do ponownego jej rozpoznania, jako sądowi I instancji. Tym samym wyrokiem, Sąd Okręgowy we Wrocławiu utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Śródmieścia z dnia 16 grudnia 2011r. sygn. akt II K – 1379/02 w pozostałej części, a zatem także w zakresie uniewinnienia oskarżonych: J. S. (1) i M. P. od zarzutów popełnienia przestępstw z art. 258 § 1 k.k. (zarzuty XXII i XXVI aktu oskarżenia). Po ponownym rozpoznaniu sprawy, wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2016r. sygn. akt III K – 32/14 Sąd Okregowy we Wrocławiu, w odniesieniu do oskarżonych: D. G. (1) , B. P. (1) , J. S. (1) i M. P. , orzekł następująco: I. uznał oskarżoną D. G. (1) , w ramach zarzutu z punktu V części wstępnej wyroku (opisanego w zarzucie XVIII aktu oskarżenia), za winną tego, że w okresie od czerwca 2000 roku do 14 listopada 2000 roku w K. i K. , woj. (...) , oraz innych miejscowościach na terenie kraju, działając jako prezes Zarządu Centrum (...) sp. z o.o. w K. z oddziałem w B. , udzieliła pomocy R. P. , umożliwiając mu działanie za spółkę, gdzie ten działając bez umocowań prawnych jako v-ce prezes Zarządu Centrum (...) Sp. z o.o. , która występowała jako właściciel przedmiotu leasingu oraz wspólnie i w porozumieniu z L. S. działającym jako prezes jednoosobowego Zarządu (...) Sp. z o.o. w C. , która występowała jako leasingobiorca, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, poprzez przygotowanie i przedłożenie dokumentów podających fałszywe okoliczności dotyczące praw własności wtryskarki (...) , nr fabr. (...) , stanowiącej przedmiot leasingu, przez co usiłowali oni doprowadzić Centrum (...) S.A. w W. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie 280.600 złotych stanowiącym cenę sprzedaży na rzecz pokrzywdzonego przedmiotu leasingu, lecz zamierzonego celu nie osiągnęli z uwagi na zatrzymanie przez Policję, tj. czynu z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. i art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i za to, na podstawie art. 19 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. oraz art. 33 § 2 i 3 k.k. wymierzył jej karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności i 100 (stu) stawek dziennych grzywny określając wartość jednej stawki na kwotę 40 (czterdzieści) złotych (punkt VI części rozstrzygającej wyroku); II. uznał oskarżoną B. P. (1) , w ramach zarzutu z punktu VI części wstępnej wyroku (opisanego w zarzucie XIX aktu oskarżenia), za winną tego, że w dniu 24 maja 2000 roku w K. i K. , woj. (...) , działając jako dyrektor handlowy Centrum (...) Sp. z o.o. w K. , udzieliła pomocy R. P. , działającym bez umocowań prawnych jako v-ce prezes Zarządu Centrum (...) Sp. z o.o. oraz L. S. działającemu jako prezes jednoosobowego Zarządu (...) , działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, poprzez potwierdzenie faktury VAT nr (...) dotyczącej fikcyjnego zakupu wtryskarki (...) stanowiącej przedmiot leasingu, która następnie przedłożono w firmie leasingodawcy jako potwierdzenie praw własności, usiłowała doprowadzić firmę Centrum (...) S.A. w W. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie 280.600 złotych, tj. czynu z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. i art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i za to, na podstawie art. 19 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. oraz art. 33 § 1 i 3 k.k. wymierzył jej karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności i 50 (pięćdziesięciu) stawek dziennych grzywny określając wartość jednej stawki na kwotę 40 (czterdzieści) złotych (punkt VII części rozstrzygającej wyroku); III. uznał oskarżonego J. S. (1) , w ramach zarzutu z punktu VII części wstępnej wyroku (opisanego w zarzucie XX aktu oskarżenia), za winnego tego, że w okresie od dnia 17 lipca 1998 roku do 17 listopada 2000 roku we W. i B. , w woj. (...) , działając w warunkach czynu ciągłego, w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wspólnie i w porozumieniu z L. S. , M. P. i innymi osobami, wykorzystując działalność gospodarczą prowadzoną w ramach firmy Przedsiębiorstwo (...) – Produkcyjne (...) spółka z o.o. , występując jako prezes Zarządu tej spółki, poprzez złożenie zamówienia długoterminowego na dostawy folii trójwarstwowej pęcherzykowej, z której to umowy faktycznie nie zamierzał się wywiązać, wprowadził w ten sposób w błąd kontrahenta co do zamiaru i możliwości uregulowania należności za wydany towar, doprowadzając w konsekwencji do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w łącznej wysokości 94.437,80 złotych, na szkodę Zakładu (...) S.A. ”, a w szczególności: - w dniu 28 lipca 1999 roku nabył w oparciu o fakturę VAT nr (...) w/w towar wartości 11.282,56 zł; - w dniu 29 lipca 1999 roku nabył w oparciu o fakturę VAT nr (...) w/w towar wartości 16.592,00 zł; - w dniu 12 sierpnia 1999 roku nabył w oparciu o fakturę VAT nr (...) w/w towar wartości 14.576,56 zł; - w dniu 17 sierpnia 1999 roku nabył w oparciu o fakturę VAT nr (...) w/w towar wartości 14.576,56 zł; - w dniu 23 sierpnia 1999 roku nabył w oparciu o fakturę VAT nr (...) w/w towar wartości 12.754,49 zł; - w dniu 24 sierpnia 1999 roku nabył w oparciu o fakturę VAT nr (...) w/w towar wartości 14.576,56 zł; - w dniu 3 września 1999 roku nabył w oparciu o fakturę VAT nr (...) w/w towar wartości 10.021,39 zł; - w dniu 24 września 1999 roku nabył w oparciu o fakturę VAT nr (...) w/w towar wartości 10.057,68 zł dokonując na jego zakup przedpłaty w wysokości 10.000,00 zł; tj. czynu z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i za to na podstawie art. 286 § 1 k.k. i art. 33 § 2 i 3 k.k. wymierzył mu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności i 100 (stu) stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 40 (czterdzieści) złotych (punkt VIII części rozstrzygającej wyroku); IV. uznał oskarżoną M. P. , w ramach zarzutu z punktu VIII części wstępnej wyroku (opisanego w zarzucie XXIII aktu oskarżenia), za winną tego, że w okresie od dnia 6 września 2000 roku do 14 listopada 2000 roku we W. w woj. (...) , R. w woj. (...) , działając w warunkach czynu ciągłego, wspólnie i w porozumieniu z L. S. i innymi osobami, wykorzystując działalność gospodarczą prowadzoną w ramach firmy Przedsiębiorstwo (...) spółka z o.o. , pełniąc funkcję prezesa Zarządu tej firmy, zawierając w dniu 6 września 2000 roku w R. umowę o współpracy dotyczącej handlu wyrobami Zakładów (...) S.A. , w oparciu o którą wydawano towar, poprzez wprowadzenie w błąd co do możliwości płatniczych spółki i zamiaru uregulowania należności za pobrany towar, doprowadziła kontrahenta do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci mebli giętych i innego asortymentu o łącznej wartości 110.285,56 zł na szkodę (...) S.A. , tj. czynu z art. 286 § 1 k.k. i za to, na podstawie art. 286 § 1 k.k. oraz art. 33 § 2 i 3 k.k. , wymierzył jej karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności i 100 (stu) stawek dziennych grzywny ustalając wartość jednej stawki na kwotę 40 (czterdzieści) złotych (punkt IX części rozstrzygającej wyroku); V. uznał oskarżoną M. P. , w ramach zarzutu z pkt. IX części wstępnej wyroku (opisanego w zarzucie XXIV aktu oskarżenia), za winną tego, że w okresie od dnia 7 sierpnia 2000 roku do 27 października 2000 roku we W. w woj. (...) oraz K. i K. , woj. (...) , działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, pełniąc funkcję Prezesa Zarządu firmy (...) , będąc osobą upoważnioną do wystawiania dokumentów, w dniu 14 sierpnia 2000 roku wystawiła zawierającą dane niezgodne z rzeczywistością fakturę VAT nr (...) na zakup wtryskarki (...) o wartości brutto 417.240 złotych, którą to fakturą R. P. reprezentując firmę Centrum (...) następnie posłużył się w obrocie gospodarczym jako dowodem nabycia praw własności do tegoż środka trwałego, czym udzieliła pomocy L. S. i R. P. wykorzystując działalność gospodarczą prowadzoną w ramach firm Przedsiębiorstwo Produkcyjno Handlowo Usługowe (...) spółka z o.o. , Przedsiębiorstwo (...) spółka z o.o. oraz Centrum (...) spółka z o.o. i innych, we wprowadzeniu w błąd pracowników Centrum (...) S.A. w W. co do tytułu prawnego do dysponowania tym środkiem trwałym, możliwości płatniczych i zamiaru uregulowania należności z tytułu zawartej umowy leasingowej, przez co usiłowali oni doprowadzić firmę Centrum (...) S.A. w W. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie 280.600 złotych stanowiącą cenę sprzedaży na rzecz leasingodawcy przedmiotu leasingu, lecz zamierzonego celu nie osiągnęli z uwagi na zatrzymanie przez Policję, tj. występku z art. 271 § 1 i 3 k.k. i art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i za to, na podstawie art. 19 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. oraz art. 33 § 2 i 3 k.k. wymierzył jej karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności i 100 (stu) stawek dziennych grzywny określając wartość jednej stawki na kwotę 40 (czterdzieści) złotych (punkt X części rozstrzygającej wyroku); VI. na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 i 2 k.k. połączył kary pozbawienia wolności i grzywny wymierzone oskarżonej M. P. i orzekł wobec niej karę łączną 1 (jednego) roku i 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności i 300 (trzystu) stawek dziennych grzywny określając wartość jednej stawki na kwotę 40 (czterdziestu) złotych (punkt XI części rozstrzygającej wyroku); VII. na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k. i art. 70 § 1 pkt 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. , wykonanie orzeczonych kar pozbawienia wolności warunkowo zawiesił oskarżonym: - D. G. (1) na okres 3 (trzech) lat próby, - B. P. (1) na okres 2 (dwóch) lat próby, - J. S. (1) na okres 5 (pięciu) lat próby, (punkt XV części rozstrzygającej wyroku); VIII. na podstawie art. 63 § 1 k.k. , na poczet orzeczonej kary zaliczył oskarżonym okres zatrzymania i tymczasowego aresztowania odpowiednio: - D. G. (1) na poczet orzeczonej kary grzywny zaliczył okres zatrzymania i tymczasowego aresztowania w dniach od 14 listopada 2000 roku do 2 stycznia 2001 roku, przyjmując że jeden dzień pozbawienia wolności odpowiada dwóm dziennym stawkom grzywny, zaś okres tymczasowego aresztowania w dniach od 3 stycznia 2001 roku do 7 czerwca 2001 roku zaliczył na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności; - B. P. (1) na poczet orzeczonej kary grzywny zaliczył zatrzymanie w dniach 14 listopada 2000 roku do 16 listopada 2000 roku, przyjmując, że jeden dzień pozbawienia wolności odpowiada dwóm dziennym stawko grzywny; - J. S. (1) na poczet orzeczonej kary grzywny zaliczył okres zatrzymania i tymczasowego aresztowania w dniach od 14 listopada 2000 roku do 2 stycznia 2001 roku, przyjmując że jeden dzień pozbawienia wolności odpowiada dwóm dziennym stawkom grzywny, zaś okres tymczasowego aresztowania w dniach od 3 stycznia 2001 roku do 3 stycznia 2003 roku zaliczył na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności; - M. P. na poczet orzeczonej kary grzywny zaliczył okres zatrzymania i tymczasowego aresztowania od 10 lipca 2001 roku do 6 grudnia 2001 roku, przyjmując że jeden dzień pozbawienia wolności odpowiada dwóm dziennym stawkom grzywny, zaś okres tymczasowego aresztowania w dniach od 7 do 19 grudnia 2001 roku zaliczył na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności; (punkt XVI części rozstrzygającej wyroku); IX. zwolnił oskarżonych od ponoszenia kosztów postępowania, zaliczając je na rachunek Skarbu Państwa i od opłaty (punkt XVII części rozstrzygającej wyroku). Prokurator Okręgowy w Krakowie zaskarżył powyższy wyrok m.in. na niekorzyść oskarżonych: D. G. (1) , B. P. (1) , J. S. (1) i M. P. , a także częściowo na korzyść oskarżonej M. P. , orzeczeniu temu zarzucając : 1) obrazę przepisów prawa materialnego, tj. art. 11 § 3 k.k. i art. 294 § 1 k.k. , polegającą na wymierzeniu: - D. G. (1) , za czyn przypisany jej z punkcie VI części dyspozytywnej wyroku, zakwalifikowany z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. i art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. , kary na podstawie art. 19 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. , - B. P. (1) , za czyn przypisany jej w punkcie VII części dyspozytywnej wyroku, zakwalifikowany z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. i art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. , kary na podstawie art. 19 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. , - M. P. , za czyn przypisany jej w punkcie X części dyspozytywnej wyroku, zakwalifikowany z art. 271 § 1 i 3 k.k. i art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. , kary na podstawie art. 19 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. , gdy pominięty przez sąd art. 294 § 1 k.k. przewidywał karę najsurowszą, co uzasadniało jej wymierzenie na podstawie tego przepisu; 2) obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k. , poprzez niezawarcie dokładnego określenia czynów przypisanych: D. G. (1) w punkcie VII części dyspozytywnej wyroku, J. S. (1) w punkcie VIII części dyspozytywnej wyroku, M. P. w punkcie IX części dyspozytywnej wyroku, poprzez pominięcie znamienia „ w celu osiągnięcia korzyści majątkowej ”; 3) obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 443 k.p.k. poprzez wydanie wyroku w stosunku do M. P. orzeczenia surowszego niż wydane wyrokiem Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Śródmieścia z dnia 10 listopada 2011r., sygn. akt II K – 1379/02, poprzez wymierzenie jej kary łącznej jednego roku i 10 miesięcy pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania, podczas gdy wskazanym wyrokiem wymierzono jej wymienioną karę z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, a to orzeczenie nie było zaskarżone na niekorzyść oskarżonej. Podnosząc powyższe zarzuty, Prokurator Okręgowy w Krakowie wniósł o : 1) zmianę zaskarżonego wyroku w zakresie przestępstw przypisanych oskarżonym: D. G. (1) , B. P. (1) i M. P. , w punktach: VI, VII i X części dyspozytywnej wyroku, przez przyjęcie przepisu art. 294 § 1 k.k. jako podstawy wymiaru kary; 2) zmianę zaskarżonego wyroku przez uzupełnienie opisów czynów przypisanych oskarżonym: D. G. (1) , J. S. (1) i M. P. w punktach: VI, VIII i IX części dyspozytywnej wyroku o znamię „ w celu osiągnięcia korzyści majątkowej ”; 3) zmianę zaskarżonego wyroku przez warunkowe zawieszenie wykonania kary pozbawienia wolności orzeczonej wobec oskarżonej M. P. na okres 2 lat próby. Pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego (...) SA (dawniej (...) SA ), adw. K. W. zaskarżył wyrok na niekorzyść L. S. i J. S. (1) w zakresie, w jakim sąd nie orzekł w stosunku do oskarżonych środka karnego w postaci obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej sp. (...) w B. , zarzucając : 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 46 § 1 k.k. poprzez jego niezastosowanie, pomimo że pokrzywdzony w postępowaniu sądowym, do końca przewodu sądowego, złożył wniosek o orzeczenie od L. S. i J. S. (1) środka karnego w postaci obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej sp. (...) w B. w całości w kwocie 94.437,80 zł, gdy zastosowanie tego przepisu było obowiązkiem, a nie uprawnieniem Sądu meriti ; 2) naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 415 § 1 k.p.k. poprzez zaniechanie orzeczenia obowiązku naprawienia szkody przez L. S. i J. S. (1) na rzecz pokrzywdzonego, mimo wyraźnego obowiązku nałożonego w przywołanym przepisie na sąd albowiem w niniejszej sprawie zostały spełnione wszystkie przesłanki powodujące obligatoryjne orzeczenie tego środka karnego przez sąd orzekający. Podnosząc te zarzuty, pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego (...) SA (dawniej (...) SA ), adw. K. W. wniósł o : 1) zmianę zaskarżonego wyroku poprzez orzeczenie na podstawie art. 46 § 1 k.k. środka karnego w postaci obowiązku naprawienia szkody w kwocie 94.437,80 zł na rzecz (...) S.A. ; 2) ewentualnie – uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu we Wrocławiu do ponownego rozpoznania. Obrońca z wyboru oskarżonej D. G. (1) , adw. S. G. , zaskarżył w całości wyrok co do tej oskarżonej i orzeczeniu temu zarzucił : 1) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, polegający na bezzasadnym i dowolnym przyjęciu, w konkretnych okolicznościach tej sprawy i w oparciu o zebrany materiał dowodowy, że oskarżona D. G. (1) „ w okresie od czerwca 2000 r. do 14 listopada 2000 r. w K. i w K. , działając jako prezes zarządu Centrum (...) sp. z o.o. udzieliła pomocy R. P. , umożliwiając mu działanie za spółkę, który bez umocowań prawnych jako wice prezes zarządu Centrum (...) występującego jako właściciel przedmiotu leasingu oraz wspólnie i w porozumieniu z L. S. , działającym jako prezes sp. z o.o. (...) , która występowała jako leasingobiorca, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, poprzez przygotowanie i przedłożenie dokumentów podających fałszywe okoliczności dotyczące praw własności wtryskarki (...) stanowiącej przedmiot leasingu, przez co usiłowała doprowadzić (...) SA do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 280.600 zł., stanowiącej cenę sprzedaży przedmiotu leasingu, lecz zamierzonego celu nie osiągnęła z uwagi na zatrzymanie przez policję ”, a tym samym błędne przyjęcie, że oskarżona dopuściła się zjawiskowej formy przestępstwa opisanej wyżej, mimo że z zebranych dowodów wynika, iż nie miała ona jakiegokolwiek zamiaru popełnienia czynu zabronionego w jakiejkolwiek formie, i co w konsekwencji doprowadziło do obrazy przepisów prawa materialnego, tj. art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. i art. 270 § 1 k.k. , wskutek ich niezasadnego zastosowania w przypadku oskarżonej, gdy tymczasem ustalenia poczynione w toku postępowania karnego w niniejszej sprawie i zebrane dowody świadczą jednoznacznie o tym, że nie może być mowy o jakimkolwiek działaniu oskarżonej polegającym na pomocnictwie poprzez „ umożliwienie działania za spółkę ” (co jest przecież conditio sine qua non przestępstwa oszustwa opisanego w powołanym przepisie), tj. działaniu podjętym przez nią w formie pomocnictwa polegającego na zaniechaniu do popełnienia czynu zabronionego polegającego na działaniu z góry powziętym zamiarem doprowadzenia rzekomego pokrzywdzonego, tj. spółki (...) S.A. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem ( dolus directus coloratus ), a ustalony przez Sąd I instancji stan faktyczny nie pozwala na dokonanie ustalenia, że zawiera on znamiona pomocnictwa do czynu zabronionego opisanego w powołanych wyżej przepisach, jak też jakimkolwiek innym przepisie kodeksu karnego , a to wobec braku podmiotowo-przedmiotowych przesłanek odpowiedzialności oskarżonej; 3) obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na treść wyroku, polegającą na naruszeniu w szczególności przepisów art. 410 k.p.k. i art. 424 § 1 pkt 1 i 2 k.p.k. , poprzez pominięcie jako podstawy orzekania i w rozważaniach sądu zawartych w uzasadnieniu wyroku w sposób określony w powołanych przepisach w szczególności rozważań dotyczących kwestii winy oskarżonej D. G. (1) w powiązaniu z instytucją pomocnictwa, jako zjawiskowej formy przestępstwa, którego karalność istnieje i uzależniona jest wyłącznie od powiązania z odpowiednim i konkretnym czynem zabronionym opisanym w części szczególnej kodeksu karnego . Podnosząc powyższe zarzuty, obrońca z wyboru oskarżonej D. G. (1) , adw. S. G. wniósł o : zmianę wyroku w zaskarżonej części przez uniewinnienie oskarżonej D. G. (1) . Obrońca z wyboru oskarżonej B. P. (1) , adw. A. M. (2) , zaskarżył w całości wyrok co do tej oskarżonej i orzeczeniu temu zarzucił : 1) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, polegający na przyjęciu, że oskarżona B. P. (1) dopuściła się czynu opisanego w części wstępnej wyroku, a tym samym przyjęcie zjawiskowej formy przypisanego jej przestępstwa, pomimo iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdza, że nie miała ona zamiaru popełnienia czynu zabronionego w jakiejkolwiek formie, gdy tymczasem przeprowadzone przez Sąd I instancji postępowanie dowodowe potwierdza, że nie może być mowy o jakimkolwiek działaniu oskarżonej polegającym na pomocnictwie do popełnienia przestępstwa ukierunkowanego na pokrzywdzenie spółki (...) SA , przez doprowadzenie jej do niekorzystnego rozporządzenia mieniem; 2) obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie: a) art. 4 k.p.k. , art. 5 k.p.k. i art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez oparcie rozstrzygnięcia jedynie na części okoliczności ujawnionych na rozprawie głównej i ich ocenę w sposób przekraczający zasadę swobodnej oceny dowodów, poprzez pominięcie kwestii dotyczącej winy oskarżonej B. P. (1) w aspekcie jej powiązania z instytucją pomocnictwa, jako zjawiskowej formy popełnienia przestępstwa, którego karalność istnieje i jest uzależniona wyłącznie w powiązaniu z odpowiednim i konkretnym czynem zabronionym opisanym w części szczególnej kodeksu karnego , a także nieustaleniu związku przyczynowego pomiędzy działaniem B. P. (1) i R. P. a zachowaniem pokrzywdzonego i rezultatem w postaci niekorzystnego rozporządzenia mieniem przez niego. Nie jest zatem możliwe popełnienie oszustwa poprzez niekorzystne rozporządzenie mieniem przez pokrzywdzonego, które dokonuje się bez jego wiedzy bądź udziału; b) art. 7 k.p.k. przez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej, oceny wyjaśnień złożonych przez oskarżonego R. P. w zakresie, w jakim sąd odmówił im wiary, a które są konsekwentne, stanowcze i znajdują – wbrew twierdzeniu sądu – pełne oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym, a zatem w całości powinny być uznane za wiarygodny dowód w sprawie; c) art. 424 § 1 k.p.k. poprzez brak wystarczającej analizy prawnej rozstrzygnięcia i wyjaśnienia w sposób wyczerpujący podstawy prawnej wyroku. Sąd wskazał jedynie podstawę prawną wydanego rozstrzygnięcia, podczas gdy zgodnie z art. 424 k.p.k. , uzasadnienie powinno zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej zapadłego rozstrzygnięcia i wskazywać, dlaczego dany pogląd prawny sąd uznaje za trafny i z jakich powodów. Nie wystarczy przy tym wymienienie tylko zastosowanych przepisów ale należy wyjaśnić sposób ich wykładni i zastosowanie (por. wyrok SN z 28.02.1983r. II KR-25/83). Podnosząc te zarzuty, obrońca z wyboru oskarżonej B. P. (1) , adw. A. M. (2) wniósł o : 1) zmianę wyroku w zaskarżonej części i uniewinnienie oskarżonej B. P. (1) od zarzucanego jej przestępstwa; 2) ewentualnie – uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Pierwszy z obrońców z wyboru oskarżonego J. S. (1) , adw. T. R. zaskarżył w całości wyrok co do tego oskarżonego i powołując się na przepis art. 438 pkt 2 k.p.k. orzeczeniu temu zarzucił : obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. , wyrażającą się w niepełnej (nieobejmującej wszystkich dowodów istotnych dla rozstrzygnięcia w przedmiocie zarzuconego oskarżonemu występku) oraz wadliwej ocenie dowodów odnoszących do przestępstwa przypisanego J. S. (1) w punkcie VIII części dyspozytywnej wyroku), która była sprzeczna z zasadami wiedzy oraz wskazaniami prawidłowego rozumowania, skutkując błędem w ustaleniach faktycznych polegającym na uznaniu, że J. S. (1) jest sprawcą przypisanego mu przestępstwa, podczas gdy wnikliwa analiza całokształtu zgromadzonych dowodów przeprowadzonych na rozprawie głównej wskazuje na to, że nie był on jego sprawcą. Podnosząc ten zarzut obrońca z wyboru oskarżonego J. S. (1) , adw. T. R. wniósł o : zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od popełnienia przestępstwa przypisanego mu w punkcie VIII części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku oraz zasądzenie od Skarbu Państwa na jego rzecz poniesionych wydatków, związanych z ustanowieniem obrońcy z wyboru w dotychczasowym toku postępowania i w postępowaniu odwoławczym. Drugi z obrońców z wyboru oskarżonego J. S. (1) , adw. L. A. zaskarżył w całości wyrok co do tego oskarżonego i orzeczeniu temu zarzucił : 1) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść, polegający na ustaleniu, że J. S. (1) występując jako prezes zarządu spółki, poprzez złożenie długoterminowego zamówienia nie zamierzał wywiązać się z umowy i w ten sposób wprowadził kontrahenta w błąd, co do zamiaru uregulowania należności w sytuacji, gdy podpisana przez niego umowa była realizowana, gdy nie był udziałowcem i prezesem zarządu sp. z o.o. (...) (od 30 marca 1999r.), a transakcje miały miejsce po 28 lipca 1999r.; 2) obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść wyroku, a mianowicie: a) art. 5 § 1 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. i art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. , polegającą na przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów i dowolną ocenę materiału dowodowego oraz poczynienie ustaleń wbrew zasadom domniemania niewinności, czego potwierdzeniem jest zawarty na stronie 62 uzasadnienia przedostatni akapit; b) art. 442 § 3 k.p.k. w sytuacji, gdy wyrok sądu odwoławczego z 20 listopada 2013r. nakazywał Sądowi I instancji wskazanie dowodów w zakresie zamiaru bezpośredniego podjętego z góry, a polegającego na wprowadzeniu pokrzywdzonego w błąd, gdy sąd rozpoznając ponownie sprawę takich dowodów nie wskazał. Podnosząc te zarzuty obrońca z wyboru oskarżonego J. S. (1) , adw. L. A. wniósł o : zmianę zaskarżonego wyroku odnośnie do J. S. (1) i uniewinnienie go od przypisanego mu czynu. Pierwszy z obrońców z wyboru oskarżonej M. P. , adw. T. R. zaskarżył w całości wyrok co do tej oskarżonej i powołując się na przepis art. 438 pkt 2 k.p.k. orzeczeniu temu zarzucił : obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na jego treść, a mianowicie: 1) art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. , wyrażającą się w niepełnej (nieobejmującej wszystkich dowodów istotnych dla rozstrzygnięcia w przedmiocie zarzuconych oskarżonej występków) oraz wadliwej ocenie dowodów odnoszących do przestępstw przypisanych M. P. w punktach IX i X części dyspozytywnej wyroku, która to ocena była sprzeczna z zasadami wiedzy oraz wskazaniami prawidłowego rozumowania, skutkującej błędem w ustaleniach faktycznych polegającym na uznaniu, że M. P. jest sprawczynią przypisanych jej przestępstw, podczas gdy wnikliwa analiza zgromadzonych dowodów przeprowadzonych na rozprawie głównej wskazuje na yo, ze nie była ona ich sprawczynią; 2) art. 170 § 1 pkt 2 i 5 k.p.k. , wyrażającą się w nieuprawnionym oddaleniu wniosku dowodowego o przesłuchanie w charakterze świadka M. M. (1) , przy czym również i ta wadliwość skutkowała błędem w ustaleniach faktycznych polegającym na uznaniu, że M. P. jest sprawczynią przypisanego jej przestępstwa, podczas gdy przeprowadzenie tego dowodu prowadziłoby do wniosku, że nie popełniła przestępstwa na szkodę Zakładów (...) SA . Podnosząc te zarzuty obrońca z wyboru oskarżonej M. P. , adw. T. R. wniósł o : zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonej od popełnienia przestępstw przypisanych jej w punktach: IX i X części rozstrzygającej wyroku oraz zasądzenie od Skarbu Państwa na jej rzecz poniesionych wydatków, związanych z ustanowieniem obrońcy z wyboru w dotychczasowym toku postępowania i w postępowaniu odwoławczym. Drugi z obrońców z wyboru oskarżonej M. P. , adw. L. A. zaskarżył w całości wyrok co do tej oskarżonej i orzeczeniu temu zarzucił : 1) obrazę przepisu prawa procesowego, art. 442 § 3 k.p.k. , polegającą na braku stosowania się sądu pierwszej instancji do wiążących zapatrywań prawnych i wskazań zawartych w wyroku z 20 listopada 2013r.; 2) pogorszenie sytuacji oskarżonej M. P. , ponieważ uchylony wyrok z 16 grudnia 2011r. był łagodniejszy niż wyrok zaskarżony; 3) bezzasadne pominięcie dowodu z zeznań M. M. (1) odnośnie do okoliczności przechowywania mebli (objętych czynem przypisanym w punkcie IX części rozstrzygającej zaskarżonego wyroku), co stanowi obrazę art. 4 k.p.k. i art. 170 § 1 k.p.k. ; 4) przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, co jest pogwałceniem zasad z art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. i dowolną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego polegającą na przypisaniu oskarżonej popełnienia przestępstw ujętych w punktach IX i X części rozstrzygającej zaskarżonego wyroku. Podnosząc te zarzuty obrońca z wyboru oskarżonej M. P. , adw. L. A. wniósł o : uchylenie orzeczenia o karze łącznej i uniewinnienie oskarżonej o przypisanych jej przestępstw. Trzeci z obrońców z wyboru oskarżonej M. P. , adw. B. G. zaskarżył w całości wyrok co do tej oskarżonej i powołując się na przepisy art. 438 pkt 1-4 k.p.k. orzeczeniu temu zarzucił : A. w zakresie przestępstwa przypisanego w punkcie IX części rozstrzygającej wyroku: I. obrazę przepisów prawa materialnego, tj. art. 286 § 1 k.k. poprzez jego błędną wykładnię i ustalenie sprawstwa oskarżonej, co do czynu z punktu VIII części wstępnej wyroku, w oparciu o stan faktyczny sprawy, w którym sąd ustalił, że pomiędzy spółkami (...) , (...) oraz Zakładami (...) SA istniało trójstronne porozumienie w przedmiocie spłaty zadłużenia spółki (...) względem spółki (...) , polegające na zwrocie zobowiązania poprzez dostarczenie gotowych produktów – mebli do spółki (...) , co świadczy, że fakt nieuiszczania należności względem spółki Zakłady (...) SA było działaniem wynikającym z trójstronnej umowy cywilnoprawnej, co uniemożliwia byt czynu z art. 286 § 1 k.k. z uwagi na brak realizacji znamienia doprowadzenia do niekorzystnego rozporządzenia mieniem; II. obrazę przepisów prawa materialnego, tj. art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 115 § 5 k.k. poprzez jego błędną wykładnię i uznanie o sprawstwie czynu oszustwa w typie kwalifikowanym z art. 294 § 1 k.k. , tj. dopuszczenia się przestępstwa oszustwa w stosunku do mienia znacznej wartości, podczas gdy z okoliczności sprawy, w tym postawionego w akcie oskarżenia zarzutu i opisu czynu wynika, że oskarżona miała dopuścić się oszustwa na szkodę spółki (...) SA na kwotę 110.285,56 zł, co zgodnie z art. 115 § 5 k.k. nie stanowi mienia znacznej wartości; B. w zakresie przestępstwa przypisanego w punkcie X części rozstrzygającej wyroku: III. błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na treść orzeczenia, polegający na uznaniu, że: 1) oskarżona miała wiedzę o przedmiocie działalności spółki, treści i znaczeniu podpisywanych dokumentów oraz sytuacji faktycznej i (...) spółki (...) , co zdaniem sądu stanowi podstawę do stwierdzenia jej winy i sprawstwa w zakresie poświadczenia nieprawdy w wystawionej fakturze na sprzedaż wtryskarki, podczas gdy z wyjaśnień innych oskarżonych, w tym L. S. wynika, że M. P. nie miała wiedzy o bieżących sprawach spółki i nie zdawała sobie sprawy, że transakcja opisana na podpisanej przez nią fakturze nie miała miejsca; 2) oskarżona M. P. dopuściła się fałszu intelektualnego w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, mimo że swym zachowaniem nie wypełniła znamion tego czynu, gdyż w świetle zgromadzonego materiału dowodowego nie sposób uznać, że oskarżona działała w zamiarze bezpośrednim, a tylko taka postać zamiaru pozwala jej przypisać czyn z art. 271 § 1 i 3 k.k. , co winno skutkować umorzeniem postępowania z uwagi na przedawnienie karalności czynu zabronionego; 3) oskarżona zdawała sobie sprawę, że podpisana przez nią faktura będzie służyła L. S. do prowadzenia negocjacji, co do zawarcia umowy leasingu operacyjnego ze spółką (...) , podczas gdy cała współpraca i pomoc, jaką świadczyła M. P. , w tym fikcyjne pełnienie funkcji prezesa zarządu spółki (...) , opierała się na zaufaniu do niego i wierze, że działalność jest legalna; C. w pozostałym zakresie względem całości wyroku, przy nieuwzględnieniu wymienionych wyżej zarzutów: IV. obrazę przepisów prawa materialnego, tj. art. 86 § 1 k.k. poprzez błędne zastosowanie i wymierzenie kary łącznej grzywny w wymiarze przekraczającym sumę orzeczonych kar jednostkowych, tj. poprzez wymierzenie w punkcie XI części rozstrzygającej wyroku kary łącznej grzywny w wymiarze 300 stawek dziennych po 40 zł każda, podczas gdy kary grzywny w punktach IX i X wymierzone zostały po 100 stawek dziennych po 40 zł; V. naruszenie prawa procesowego mające wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 443 k.p.k. poprzez wydanie orzeczenia surowszego w stosunku do oskarżonej M. P. niż zawarte w uchylonym wyroku, przy jednoczesnym braku uwzględnionej skargi na niekorzyść oskarżonej w tym zakresie; VI. rażącą niewspółmierność kary łącznej pozbawienia wolności w wymiarze 1 roku i 10 miesięcy pozbawienia wolności, bez warunkowego zawieszenia jej wykonania oraz orzeczenie obowiązku uiszczenia grzywny w wymiarze 300 stawek dziennych po 40 zł każda, za czyny opisane w punkcie VIII i IX części wstępnej wyroku, podczas gdy z okoliczności sprawy, w tym szczególnie ze stanu faktycznego, złożonych przez oskarżoną wyjaśnień, zgromadzonego materiału dowodowego, warunków i właściwości sprawcy oraz zasad i dyrektyw wymiaru kary, ze szczególnym uwzględnieniem stopnia szkodliwości społecznej czynu, zasad prewencji indywidualnej i ogólnej, wymierzona kara jest niewspółmierna do popełnionych czynów, będąc karą zbyt surową. Podnosząc te zarzuty obrońca z wyboru oskarżonej M. P. , adw. B. G. wniósł o : 1) uchylenie zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonej od czynów z punktów VIII i IX części wstępnej wyroku; 2) ewentualnie – przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania; 3) ewentualnie – zmianę wyroku poprzez orzeczenie kary łącznej pozbawienia wolności w niższym wymiarze z zastosowaniem warunkowego zawieszenia jej wykonania. Wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2017r. sygn. akt II AKa – 257/16Sąd Apelacyjny we Wrocławiu zmienia zaskarżony wyrok Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 28 kwietnia 2016r. sygn. akt III K – 32/14 w ten sposób, że: 1) uniewinnił oskarżoną D. G. (1) od popełnienia czynu przypisanego jej w punkcie VI części rozstrzygającej, 2) uniewinnił oskarżoną B. P. (1) od popełnienia przestępstwa przypisanego jej w punkcie VII części rozstrzygającej, 3) uniewinnił oskarżoną J. S. (1) od popełnienia przestępstwa przypisanego mu w punkcie VIII części rozstrzygającej, 4) uniewinnił oskarżoną M. P. od popełnienia przestępstw przypisanych jej w punkcie IX i X części rozstrzygającej, zaś w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy. Ponadto, Sąd Apelacyjny stwierdził, że wydatki związane z postępowaniem wobec m.in. oskarżonych: D. G. (1) , B. P. (1) , J. S. (1) i M. P. ponosi Skarb Państwa, a także zwolnił (...) S.A. z siedzibą w B. ( Zakłady (...) S.A. ) z obowiązku ponoszenia opłaty związanej z postępowaniem odwoławczym. Po rozpoznaniu kasacji wniesionej przez Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Krakowie od wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 28 kwietnia 2017r. sygn. akt II AKa – 257/16, na niekorzyść oskarżonych: D. G. (1) , B. P. (1) , J. S. (1) i M. P. w zakresie uniewinnienia ich od przestępstw przypisanych wyrokiem Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 28 kwietnia 2016r., sygn. akt III K – 32/14, Sąd Najwyższy wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2018r. sygn. akt V KK 379/17 uchylił wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 28 kwietnia 2017r. sygn. akt II AKa – 257/16 w zaskarżonym zakresie i sprawę przekazał temuż Sądowi Apelacyjnemu we Wrocławiu do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym . Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Aby zapewnić przejrzystość wywodów niniejszego uzasadnienia, na tle środków odwoławczych złożonych przez poszczególne strony procesowe oraz ich przedstawicieli procesowych, należy odnieść się do nich odrębnie. W pierwszej kolejności zostaną omówione apelacje wniesione na korzyść oskarżonych: D. G. (1) , B. P. (1) , J. S. (1) i M. P. , gdyż były najdalej idące, kwestionujące winę oskarżonych, a nadto postawione w nich zarzuty były już przedmiotem rozważań sądów wszystkich instancji i Sądu Najwyższego, co nakazywało pewną oszczędność w rozwijaniu argumentacji, ocenionej już i poddanej wnikliwej analizie, także na etapie orzeczenia kasacyjnego. Apelacje wniesione na korzyść oskarżonych: D. G. (1) , B. P. (1) , J. S. (1) i M. P. I. Ponieważ apelacje wniesione na korzyść oskarżonych: D. G. (1) , B. P. (1) , J. S. (1) i M. P. przez ich obrońców, koncentrowały się na zarzutach obrazy przez Sąd I instancji przepisów procesowych, związanych ze sposobem przeprowadzenia postępowania dowodowego, następnie oceny wiarygodności przedstawionych dowodów, wreszcie podnosiły wadliwość uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego we Wrocławiu, jak również koncentrowały się na błędnych ustaleniach faktycznych, które doprowadziły do skazania wymienionych oskarżonych za zarzucane im przestępstwa, objęte niniejszym postepowaniem, w pierwszej kolejności należy poczynić szereg uwag natury podstawowej, co do sposobu i prawidłowości przeprowadzenia procesu sądowego przez Sąd Okręgowy we Wrocławiu. Wbrew wywodom zawartym w apelacjach obrońców wszystkich oskarżonych, orzekając w niniejszej sprawie Sąd Okręgowy we Wrocławiu przeprowadził postępowanie dowodowe w sposób prawidłowy i z niezbędną wnikliwością. Podczas postępowania dowodowego Sąd I instancji wyczerpał wszystkie dostępne możliwości dowodowe w celu ustalenia czy istnieją podstawy do przypisania oskarżonemu zarzuconego mu przestępstwa, respektując przy tym zasady procesowe, w tym zasadę prawdy materialnej ( art. 2 § 2 k.p.k. ), zasadę bezstronności ( art. 4 k.p.k. ), zasadę in dubio pro reo ( art. 5 k.p.k. ), a także zasadę swobodnej oceny dowodów ( art. 7 k.p.k. ). Dokonane w wyroku ustalenia faktyczne praktycznie uwzględniały całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy ( art. 410 k.p.k. ). Przeprowadzone w taki sposób postępowanie dowodowe w sposób drobiazgowy wyjaśniło istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności przestępstw przypisanych ostatecznie oskarżonym: D. G. (1) , B. P. (1) , J. S. (1) i M. P. . Podstawę do takich ustaleń faktycznych dawał Sądowi Okręgowemu we Wrocławiu zebrany materiał dowodowy. Na stronach 1-27 uzasadnienia zaskarżonego wyroku (k. 23180-23193, t. 139) Sąd Okręgowy we Wrocławiu dokonał trafnie rekonstrukcji stanu faktycznego i przebiegu przestępstw popełnionych m.in. przez oskarżonych: D. G. (1) , B. P. (1) , J. S. (1) i M. P. , podając na jakich oparł się dowodach, zaś na stronach 27-47 tegoż uzasadnienia wyroku (k. 23193-23503, t. 139) przedstawił wiernie treść wyjaśnień m.in. wymienionych oskarżonych na poszczególnych etapach postępowania karnego. Następnie, w dalszej części uzasadnienia, na stronach 47-88 (k. 23503-23523v, t. 139), Sąd I instancji przeprowadził wnikliwą ocenę wiarygodności wyjaśnień m.in. oskarżonych: D. G. (1) , B. P. (1) , J. S. (1) i M. P. na tle pozostałych dowodów, w tym wyjaśnień współoskarżonych, zeznań świadków, wyników przeszukań, a przede wszystkim analizy zebranej dokumentacji finansowo-księgowej związanej z działaniem spółek prawa handlowego i przeprowadzanymi transakcjami, które miały postać działań przestępczych. Wspomniana analiza materiału dowodowego jest na tyle jasna, przekonująca i komplementarna, że nie ma potrzeby ponownie jej przytaczać i zasługuje w całości na akceptację. Jednocześnie Sąd I instancji odnosił się krytycznie do przedstawionego przez oskarżyciela publicznego materiału dowodowego, nie znajdując podstaw do przypisania oskarżonym: D. G. (1) , B. P. (1) , J. S. (1) i M. P. zarzutów popełnienia przestępstw w takiej postaci, jak to zarzucił oskarżyciel publiczny, eliminując działanie wymienionych oskarżonych w ramach zorganizowanej grupy przestępczej (wyeliminowanie z kwalifikacji prawnej przepisu art. 65 k.k. ). Co więcej, w odniesieniu do oskarżonych: D. G. (1) , B. P. (1) i M. P. (co do czynu zarzuconego w punkcie IX części wstępnej wyroku, czyli zarzucie XXIV aktu oskarżenia, przypisanego w punkcie X części rozstrzygającej zaskarżonego wyroku), Sąd Okręgowy we Wrocławiu przyjął, że nie działały one w warunkach współsprawstwa, lecz wyłącznie w postaci zjawiskowej pomocnictwa, co stanowiło zasadniczą krytyczną ocenę postawionych przez prokuratora zarzutów. II. Jak podkreślano w doktrynie, błąd w ustaleniach faktycznych (error facti) przyjętych za podstawę orzeczenia to błąd, który wynika bądź to z niepełności postępowania dowodowego (tzw. błąd "braku"), bądź też z przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów (błąd "dowolności"). Może on więc być wynikiem nieznajomości określonych dowodów lub nieprzestrzegania dyrektyw obowiązujących przy ocenie dowodów (art. 7), np. błąd logiczny w rozumowaniu, zlekceważenie niektórych dowodów, danie wiary dowodom nieprzekonującym, bezpodstawne pominięcie określonych twierdzeń dowodowych, oparcie się na faktach w istocie nieudowodnionych itd. (T. Grzegorczyk – Kodeks postępowania karnego. Komentarz, wyd. III, Zakamycze 2003,– s. 1133-1134). Wielokrotnie podkreślano w orzecznictwie, że zarzut błędu w ustaleniach faktycznych nie może ograniczać się wyłącznie do polemiki z ocenami dokonanymi przez Sąd I instancji, bez wskazania jakich konkretnie uchybień w zakresie zasad logicznego rozumowania dopuścił się sąd w ocenie zebranego materiału dowodowego. Możliwość przeciwstawienia ustaleniom sądu orzekającego odmiennego poglądu, nie może prowadzić do wniosku o dokonaniu przez sąd błędu w ustaleniach faktycznych. Wyraża to wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2005r. sygn. WA – 10/05: „ Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych nie może sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami sądu a quo wyrażonymi w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia, lecz musi zmierzać do wykazania jakich konkretnie uchybień w zakresie logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego dopuścił się sąd w ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego. Sama możliwość przeciwstawienia ustaleniom sądu orzekającego odmiennego poglądu w kwestii ustaleń faktycznych, opartego nie na innych dowodach od tych, na których oparł się sąd pierwszej instancji (…) nie może prowadzić do wniosku o popełnieniu przez ten sąd błędu w ustaleniach faktycznych. Istota zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych nie może opierać się na odmiennej ocenie materiału dowodowego, innymi słowy mówiąc na forsowaniu własnego poglądu strony na tę kwestię. Stawiając tego rodzaju zarzut należy wskazać, jakich uchybień w świetle zgodności (lub niezgodności) z treścią dowodu, zasad logiki (błędność rozumowania i wnioskowania) czy sprzeczności (bądź nie) z doświadczeniem życiowym lub wskazaniami wiedzy dopuścił się w dokonanej przez siebie ocenie dowodów sąd pierwszej instancji ” (OSNwSK 2005, z. 1, poz. 949 oraz poz. 947; podobnie T. Grzegorczyk – Kodeks postępowania karnego. Komentarz, , wyd. III, Zakamycze 2003 s. 1134 oraz P. Hoffmański, E. Sadzik, K. Zgryzek – Kodeks postępowania karnego. Komentarz, t. II, Warszawa 2007, s. 666-667). W realiach niniejszej sprawy, poza polemiką z ustaleniach faktycznymi, w swojej apelacji obrońcy oskarżonych: D. G. (1) , B. P. (1) , J. S. (1) i M. P. nie postawili zaskarżonemu wyrokowi rzeczowych zarzutów dotyczących niewłaściwego odczytania treści dowodów, błędów logicznego rozumowania i wnioskowania, a także sprzeczności ustaleń Sądu I instancji ze wskazaniami wiedzy i zasadami doświadczenia życiowego. Nie można w żadnym wypadku doszukiwać się naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów w tym, że Sąd I instancji przeprowadził drobiazgową analizę wyjaśnień oskarżonych: D. G. (1) , B. P. (1) , J. S. (1) i M. P. , a także ich działań podejmowanych w imieniu reprezentowanych przez te osoby podmiotów gospodarczych, a następnie uznał w konsekwencji za niewiarygodne ich wyjaśnienia, zmierzające do uniknięcia odpowiedzialności karnej i zdystansowania się od działań przestępczych. Charakterystyczne było to, że mimo wysokiej pozycji w reprezentowanych przez siebie podmiotach gospodarczych, możliwości nieskrępowanego wglądu w działalność wymienionych spółek, a także wiedzy o działaniach gospodarczych podejmowanych w imieniu spółek przez inne osoby, w tym L. S. i R. P. , oskarżeni nie sprzeciwiali się przestępczym działaniom albo wręcz ignorowali przyjęte na siebie obowiązki reprezentantów podmiotów gospodarczych. Przyjęli właściwie linię obrony polegającą na wskazywaniu innych osób jako winnych przestępstw, podnosząc, że nie interesowali się przebiegiem działań i transakcji gospodarczych, gdyż się na tym nie znali albo z powodu tego, że mieli zaufanie do osób finalizujących wskazane działania. Takie wyjaśnienia oskarżonych: D. G. (1) , B. P. (1) , J. S. (1) i M. P. , słusznie zostały krytycznie ocenione przez Sąd I instancji, a po złożeniu kasacji przez Prokuratora Okręgowego w Krakowie, także przez Sąd Najwyższy, który kasację tę uwzględnił. Jeszcze raz należy podkreślić, że nie można doszukiwać się naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów w tym, że Sąd I instancji, opierając się na zgromadzonych dowodach, a także zasadach wiedzy i doświadczenia życiowego, odrzucił wiarygodność części wyjaśnień złożonych przez oskarżonych: D. G. (1) , B. P. (1) , J. S. (1) i M. P. , a inne uznał za wiarygodne, co doprowadziło do zmiany opisu przestępstw przypisanych oskarżonym, a także uniewinnienia z części zarzutów, w tym z zarzutów działania w zorganizowanej grupie przestępczej. Właśnie konsekwencją obowiązywania zasady swobodnej oceny dowodów jest to, że nie ma reguły nakazującej całkowite uznanie wiarygodności lub jej braku określonego środka dowodowego. Jak słusznie stwierdził Sąd Najwyższy w zachowującym pełną aktualność wyroku z dnia 28 marca 1974r. sygn. Rw 152/74: „ Kierując się przepisem art. 4 § 1 [obecnie art. 7 ] k.p.k. , sąd może określonym zeznaniom świadka lub wyjaśnieniom oskarżonego częściowo dać lub nie dać wiary, pod tym jednak warunkiem, że stanowisko swoje w sposób przekonujący uzasadni w konfrontacji z całokształtem zebranego materiału dowodowego. Sama zaś okoliczność, że świadek lub oskarżony dotychczas nienagannie się zachowywali albo przeciwnie - że dotychczasowy ich tryb życia był naganny, bez ustalenia innych okoliczności nie może stanowić o tym, że dane zeznanie lub wyjaśnienie jest albo nie jest wiarygodne ” (OSNKW 1974, z. 7-8, poz. 154). W kolejnym wyroku z dnia 14 lipca 1975r., sygn. Rw 323/75 Sąd Najwyższy odniósł się także do możliwości uznania za wiarygodne nawet pewnych fragmentów relacji świadka. Stwierdził, że „ z istoty (…) zasady swobodnej oceny dowodów wynika, że sąd realizując ustawowy postulat poczynienia ustaleń faktycznych odpowiadających prawdzie ( art. 2 § 1 pkt 2 [ob. 2 § 2] k.p.k. ) ma prawo uznać za wiarygodne zeznania świadka co do niektórych przedstawionych przezeń okoliczności i nie dać wiary zeznaniom tego samego świadka co do innych okoliczności - pod warunkiem że stanowisko sądu w kwestii oceny zeznań świadka zostanie należycie uzasadnione ” (OSNKW 1975, z. 9, poz. 133). Mając powyższe na uwadze, stanowisko Sądu Okręgowego we Wrocławiu w zakresie wiarygodności wyjaśnień oskarżonych: D. G. (1) , B. P. (1) , J. S. (1) i M. P. , bezsprzecznie pozostawało pod ochroną przepisu art. 7 k.p.k. . Jak wielokrotnie podkreślano w doktrynie i orzecznictwie, przekonanie Sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną art. 7 k.p.k. wtedy, gdy: jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy ( art. 410 k.p.k. ) i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy ( art. 2 § 2 k.p.k. ), stanowi wyraz rozważenia wszystkich tych okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego ( art. 4 k.p.k. ), jest wyczerpujące i logiczne - z uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego - uargumentowane w uzasadnieniu wyroku ( art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. ). Akcentuje to szereg orzeczeń Sądu Najwyższego i sądów apelacyjnych (por. wyrok SN z 3.09.1998r. sygn. V KKN 104/98 – Prokuratura i Prawo 1999, nr 2, poz. 6; a także wyrok S.A. w Łodzi z 20.03.2002r. sygn. II AKa 49/02 – Prokuratura i Prawo 2004, nr 6, poz. 29). Wszystkim tym wymogom Sąd Okręgowy we Wrocławiu sprostał, nie naruszając także przepisu art. 5 § 2 k.p.k. nakładającego obowiązek rozstrzygania nie dających się usunąć wątpliwości na korzyść oskarżonego. Słusznie zatem Sąd Okręgowy doszedł do przekonania, że oskarżeni: D. G. (1) , B. P. (1) , J. S. (1) i M. P. dopuścili się przypisanych im przestępstw, a swoje stanowisko uzasadnił wyczerpująco i przekonująco, wypełniając wymogi określone w przepisie art. 424 k.p.k. , uwzględniając przy tym okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i niekorzyść oskarżonych ( art. 4 k.p.k. ). Uzasadnienie to pozwalało także na kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku. Należy się zgodzić z tym, że Sąd Okręgowy we Wrocławiu nie uniknął pewnych niedoskonałości wyroku, które sprowadzała się do niejednoznacznego, nawet zbyt ogólnego, opisu przypisanych przestępstw pomocnictwa w odniesieniu do oskarżonych: D. G. (1) , B. P. (1) i M. P. (co do czynu zarzuconego w punkcie IX części wstępnej wyroku, czyli zarzucie XXIV aktu oskarżenia, przypisanego w punkcie X części rozstrzygającej zaskarżonego wyroku), jak również nieprzekonującego przejęcia, że oskarżona M. P. dopuściła się czynu zarzuconego w punkcie VIII części wstępnej wyroku, czyli zarzucie XXIII aktu oskarżenia, przypisanego w punkcie IX części rozstrzygającej zaskarżonego wyroku, w warunkach współsprawstwa, podczas gdy zebrane dowody pozwalały wyłącznie na przypisanie jej działania w formie pomocnictwa. Wskazane niedoskonałości wyroku, podobnie jak inne podnoszone w apelacjach obrońców oraz oskarżyciela publicznego, zostały usunięte przez Sąd odwoławczy, który zmienił w tym zakresie zaskarżony wyrok. III. Nie były uzasadnione zarzuty obrazy przepisu art. 424 § 1 i 2 k.p.k. , mającej wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, zawarte w apelacjach obrońców oskarżonych: D. G. (1) i B. P. (1) , a także jednego z obrońców oskarżonego J. S. (1) , adw. L. A. . Uzasadnienie wyroku sporządzone przez Sad Okręgowy we Wrocławiu odpowiadało bowiem wymogom przedstawionym w powołanych przepisach, a mimo trudności sprawy i obszerności materiału dowodowego, zawierało najistotniejsze wywody, tłumaczące podjęte rozstrzygnięcia. Niewątpliwie, rola uzasadnienia wyroku jest doniosła, gdyż jest ono podstawowym środkiem kontroli prawidłowości orzeczenia, pozwalającym instancji odwoławczej na sprawdzenie czy sąd i instancji oparł ustalenia faktyczne na analizie całokształtu okoliczności ujawnionych na rozprawie głównej. Zgadzając się zatem z powszechnym i właściwie niekwestionowanym poglądem, że uzasadnienie jest swego rodzaju sprawozdaniem, nawiązującym do przebiegu rozprawy i narady nad wyrokiem, jednak powstającym już po jego ogłoszeniu, to trudno przyjąć, że uzasadnienie może mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, a nie odwrotnie, że treść rozstrzygnięcia winna kształtować treść uzasadnienia. W doktrynie i orzecznictwie zwracano jednak uwagę na to, że niespełnienie wymagań ustawowych w zakresie uzasadnienia nie może być utożsamiane z wadliwością samego rozstrzygnięcia, gdyż naruszenie przepisu art. 424 k.p.k. nie ma wpływu na treść wyroku, gdyż dochodzi do niego już po jego wydaniu (R.A. Stefański [w:] J. Bratoszewski, L. Gadrocki, Z. Gostyński, S.M. Przyjemski, R.A. Stefański, S. Zabłocki – Kodeks postępowania karnego. Komentarz, tom II, Dom Wydawniczy ABC 1998r., s. 390 oraz P. Hofmański, E. Sadzik, K. Zgryzek – Kodeks postępowania karnego. Tom II, Komentarz do art. 297-467, wyd. 3, Warszawa 2007, s. 582; a także wyrok SN z dnia 10 lutego 1984r. sygn IV KR –261/83 – OSNPG 1984, nr 7-8, poz. 85). A zatem, nie każde wadliwe uzasadnienie wyroku uniemożliwia przeprowadzenie kontroli instancyjnej, a w konsekwencji stanowi dostateczną przyczynę uchylenia wyroku oraz przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Do uchylenia wyroku może prowadzić tylko i wyłącznie taka wadliwość uzasadnienia, za względu na którą sąd odwoławczy nie może w sposób merytoryczny ustosunkować się do zarzutów i wniosków środka odwoławczego (por. wyrok SN z dnia 7 października 1983r. sygn. Rw – 7976/83 – OSNKW 1984, z. 5-6, poz. 58). Właśnie taki stosunek do wadliwości uzasadnienia wyroku jest dostrzegany także w orzecznictwie sądów apelacyjnych. Jako przykład nich posłuży wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 26 lutego 2004r., sygn. II AKa – 413/03: „ Znaczenie uzasadnienia wyroku, które stanowi całość z dyspozytywną częścią orzeczenia, nie może poddawać w wątpliwość tezy, iż o trafności rozstrzygnięcia nie decyduje uzasadnienie, lecz materiał dowodowy stanowiący jego podstawę. Uzasadnienie w ramach kontroli odwoławczej stanowi jedynie punkt wyjścia do zbadania zasadności rozstrzygnięcia i jest oczywiste, że tak jak będąc formalnie nienaganne, nie może przesłaniać wad wyroku nie znajdującego podstaw w materiale dowodowym, tak też wadliwe uzasadnienie nie może przesądzać niezbędności korekty dyspozytywnej części orzeczenia. Nawet w razie występowania sprzeczności między wyrokiem a jego uzasadnieniem decydujące znaczenie ma stanowisko sądu wyrażone w wyroku ” (Krakowskie Zeszyty Sądowe 2005, z. 1, poz. 37). Podobnie wypowiadał się Sąd Apelacyjny w Krakowie w wyroku z dnia 23 listopada 2004r., II AKa – 235/04, stwierdzając jeszcze bardziej stanowczo: „ Gdy uzasadnienie wyroku nie odpowiada wymaganiom ustawy, ale sąd drugiej instancji może ocenić zarzuty sformułowane w apelacji w oparciu o materiał dowodowy, jaki został zebrany, to brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonego wyroku i do przekazania sprawy do ponownego rozpoznania w I instancji. Jeżeli jednak w wyroku nie zawarto żadnych ustaleń faktycznych, to ponowne rozpoznanie sprawy w I instancji jest konieczne. Inaczej czyniąc, sąd apelacyjny byłby jedynym sądem, który dokonywałby ustaleń faktycznych, zatem dwuinstancyjność postępowania byłaby fikcją ” (Krakowskie Zeszyty Sądowe 2004, z. 12, poz. 38). Podzielając zasadniczo stanowiska zawarte we wskazanych wyżej judykatach należy stwierdzić, że niewłaściwie sporządzone uzasadnienie, choć niewątpliwie stanowi obrazę przepisu postępowania ( art. 424 k.p.k. ), jednak nie musi prowadzić zawsze do dyskwalifikacji zaskarżonego orzeczenia, gdyż następuje po wydaniu wyroku. Oznacza to, że nie zawsze konsekwencją obrazy przepisu art. 424 k.p.k. będzie możliwość uznania jej względną przyczynę odwoławczą z art. 438 pkt 2 k.p.k. , gdyż brakuje niezbędnego elementu w postaci możliwości wywarcia przez wskazaną obrazę prawa wpływu na treść orzeczenia (por. A. Zachuta – Wadliwość uzasadnienia wyroku jako samodzielna przyczyna jego uchylenia, Prokuratura i Prawo 2006, nr 12, s. 157). W zaskarżonym wyroku, Sąd Okręgowy we Wrocławiu ustalił bowiem stan faktyczny i jednocześnie przeprowadził na rozprawie głównej wszelkie istotne dla sprawy dowody, a następnie ocenił je wnikliwie i wskazał podstawy orzeczenia wobec oskarżonych: D. G. (1) , B. P. (1) , J. S. (1) i M. P. kar jednostkowych i kary łącznej co do oskarżonej M. P. , a także pozostałych rozstrzygnięć. Na zakończenie wypada przypomnieć, że zgodnie z art. 455a k.p.k. , nie można uchylić wyroku z tego powodu, że jego uzasadnienie nie spełnia wymogów określonych w art. 424 k.p.k. Ustanawiając taką normę ustawodawca jednoznacznie przyjął, że mankamenty uzasadnienia wyroku nie mogą przesądzać o wadliwości samego rozstrzygnięcia. Wskazane przez apelujących braki uzasadnienia wyroku, zwłaszcza w zakresie określenia strony podmiotowej przestępstw przypisanych oskarżonym: D. G. (1) , B. P. (1) , J. S. (1) i M. P. , zostaną bowiem konwalidowane w orzeczeniu sądu odwoławczego. IV. Na tle zarzutów zawartych w poszczególnych apelacjach, należy poczynić pewne uwagi odnoszące się odrębnie do przestępstw przypisanych ostatecznie oskarżonym: D. G. (1) , B. P. (1) , J. S. (1) i M. P. . co do apelacji obrońcy oskarżonej D. G. (1) Obrońca oskarżonej D. G. (1) , adw. S. G. postawił zarzuty błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, mającego polegać na bezzasadnym i dowolnym przyjęciu, w konkretnych okolicznościach sprawy i w oparciu o zebrany materiał dowodowy, że oskarżona D. G. (1) dopuściła się przestępstwa w formie zjawiskowej pomocnictwa, a w konsekwencji także obrazy przepisów prawa materialnego, tj. art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. i art. 270 § 1 k.k. , wskutek ich niezasadnego zastosowania w przypadku oskarżonej, jak również obrazy przepisów postępowania mającą istotny wpływ na treść wyroku, polegającą na naruszeniu w szczególności przepisów art. 410 k.p.k. i art. 424 § 1 pkt 1 i 2 k.p.k. , poprzez pominięcie jako podstawy orzekania i w rozważaniach sądu zawartych w uzasadnieniu wyroku w sposób określony w powołanych przepisach w szczególności rozważań dotyczących kwestii winy oskarżonej D. G. (1) w powiązaniu z instytucją pomocnictwa, jako zjawiskowej formy przestępstwa, którego karalność istnieje i uzależniona jest wyłącznie od powiązania z odpowiednim i konkretnym czynem zabronionym opisanym w części szczególnej kodeksu karnego . Obrońca oskarżonej D. G. (1) dowodził, że ustalenia poczynione w toku postępowania karnego w niniejszej sprawie i zebrane dowody świadczyły jednoznacznie o tym, że nie może być mowy o jakimkolwiek działaniu oskarżonej polegającym na pomocnictwie poprzez „ umożliwienie działania za spółkę ” (co jest przecież conditio sine qua non przestępstwa oszustwa opisanego w powołanym przepisie), tj. działaniu podjętym przez nią w formie pomocnictwa polegającego na zaniechaniu do popełnienia czynu zabronionego polegającego na działaniu z góry powziętym zamiarem doprowadzenia rzekomego pokrzywdzonego, tj. spółki (...) S.A. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem ( dolus directus coloratus ), a ustalony przez Sąd I instancji stan faktyczny nie pozwala na dokonanie ustalenia, że zawiera on znamiona pomocnictwa do czynu zabronionego opisanego w powołanych wyżej przepisach, jak też jakimkolwiek innym przepisie kodeksu karnego , a to wobec braku podmiotowo-przedmiotowych przesłanek odpowiedzialności oskarżonej. Stanowisko to jest nieprzekonujące, a w powołaniu się na rzekome bezsprzeczne ustalenia faktyczne, wręcz życzeniowe, na co zwrócił poniekąd uwagę Sąd Najwyższy rozpoznając kasację Prokuratora Okręgowego w Krakowie. Na podstawie wyjaśnień oskarżonego R. P. (k. 3034-3036, 3037, 3041, t. 15; 19221-19223, 119; 23161-23163, t. 138), wyjaśnień oskarżonej D. G. (1) (k. 7069-7071, 7074, 7098, t. 37; 18961, t. 118), a także dokumentów w postaci: odpisu rejestru handlowego (k. 66-67, t. 1), sprawozdania zarządu (k. 68-74, t. 1), protokołów Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników Spółki (k. 83-86, t. 1), Sąd Okręgowy we Wrocławiu prawidłowo ustalił, że od grudnia 1999r. D. G. (1) stanowiła jednoosobowy zarząd firmy Centrum (...) . R. P. zrezygnował wówczas z funkcji wiceprezesa zarządu, chociaż nadal faktycznie nią zarządzał, podejmując wszystkie decyzje w sprawach firmy, negocjując wszystkie kontrakty, przygotowując wszystkie dokumenty, decydując o płatnościach firmy itp. Natomiast rola oskarżonej D. G. (1) sprowadzała się do obecności w siedzibie firmy w B. , reprezentacji spółki w czynnościach wymagających udziału statutowego członka zarządu i pomocy księgowej w prostych czynnościach. Mimo dość wysokiej pozycji w hierarchii firmy, oskarżona D. G. (1) , z zawodu pielęgniarka, niemająca przygotowania zawodowego do wykonywania tego rodzaju czynności, całkowicie świadomie rezygnowała z jakiejkolwiek aktywności, która mogła zweryfikować działania R. P. , sprawdzić prawidłowość jego czynności, ustalić czy zdarzenia gospodarcze, na które się powoływał rzeczywiście miały miejsce, a także czy środki finansowe będące w posiadaniu firmy pozwalają na przedsięwzięcia realizowane rzekomo przez R. P. . Nie zadała sobie jakiegokolwiek trudu weryfikacji poczynań oskarżonego R. P. nawet przy świadomości trudnej sytuacji finansowej spółki z o.o. Centrum (...) , niespłaceniem szeregu należności, a nadto mimo znanych jej trudności finansowych samego R. P. , borykającego się z postępowaniami egzekucyjnymi prowadzonymi przez komorników (wyjaśnienia oskarżonej D. G. – k. 21-23, t. 37). Co więcej, oskarżona D. G. (1) miała świadomość braku środków finansowych w spółce z o.o. Centrum (...) na zakup wtryskarki, która miała być przedmiotem leasingu. Świadczą o tym wyjaśnienia złożone podczas śledztwa przez oskarżoną D. G. (1) : „ Pan P. , na pytanie po co nam taka droga maszyna powiedział, że jest druga firma zainteresowana kupnem w leasingu (…) W tej chwili, kiedy to było kupione, nie było żadnych środków w Centrum kapitałowym żeby zapłacić za tę maszynę. Z tego co widziałam w dokumentach nie był uruchomiony żaden przelew żeby zapłacić tę maszynę, a nic nie wiem o płaceniu przez Oddział Centrum żeby przelewać pieniądze na rzecz Urzędu Skarbowego. Ja takiej dyspozycji nie wydawałam. Z tego co widziałam z wyciągów, maszyna wtryskarka nie została zapłacona ” (k. 23, t. 37). Oskarżona wyjaśniła także: „ dokumenty o ich zwrocie z banku były przechowywane w segregatorze w siedzibie Oddziału w B. . Do tych dokumentów miałam dostęp ja oraz księgowa (…) R. P. , gdy był w B. (...) , miał dostęp do tych dokumentów (…) Zdarzało się, że R. P. dysponował dokumentami w lipcu lub sierpniu 2000r. daty dokładnie nie pamiętam R. P. przywiózł do B. fakturę od firmy (...) za wtryskarkę. Była to faktura na kwotę ok. 400.000 zł. Zgodnie z tą fakturą my byliśmy nabywcą tej wtryskarki. Zainteresowałam się tą fakturą, gdyż o ile pamiętam był to pierwszy numer faktury tej firmy a także, iż była w niej bardzo wysoka kwota. Z relacji P. wtryskarka miała służyć do wyrobu z tworzyw sztucznych i miała być przystosowana do pracy osób niewidomych. P. nie mówił mi gdzie ta maszyna fizycznie się znajduje. Z wypowiedzi P. wnioskowałam, iż płatność za tą maszynę nastąpi dopiero wtedy, gdy my tą maszynę sprzedamy do firmy leasingowej ,która następnie odda ją w leasing innej firmie” (k. 48, t. 37). Zarówno wskazany fragment wyjaśnień oskarżonej D. G. (1) , jak i wyjaśnienia oskarżonego R. P. , powołane przez Sąd I instancji dowodzą, że oskarżona miała jednak instrumenty, aby ustalić, czy doszło do transakcji sprzedaży wtryskarki przez spółkę z o.o. Centrum (...) , a także świadomość możliwości przestępczego działania R. P. . Według relacji tego ostatniego, oskarżona D. G. (1) „ zajmowała się w firmie nadzorowaniem księgowości. Nie miała ona żadnego przygotowania do sprawowania funkcji prezesa zarządu. Umówili się, że to oskarżony będzie kierował firmą, a ona miała do niego pełne zaufanie. Jej rola miała polegać praktycznie na reprezentowaniu firmy zwłaszcza przed bankiem (…) Nie uczestniczyłam w negocjowaniu i ustalaniu warunków tej umowy, gdyż wszystko to czynił R. P. . R. twierdził, iż dzięki tej umowie nasza spółka miała zachować płynność finansową, sprzedawaliśmy jako firma faktury dla Banku i Bank je wykupywał i mieliśmy od razu pieniądze na koncie.” (s. 32 uzasadnienia wyroku – k. 23195, t. 139). Oczywiste były także powody aprobowania przez oskarżoną D. G. (1) działań R. P. , a także nie interesowania się bliżej jego działaniami, nawet jeśli oskarżona mogła przypuszczać, że mają charakter przestępczy. Powody te wyjaśniła sama oskarżona D. G. (1) : „ Wierzyłam mu bezgranicznie i to on zajmował się przygotowaniem tej transakcji (…) Miałam do niego wielkie zaufanie, kochałam go, dawał mi on poczu

[... tekst skrócony ...]