II AKA 192/23

Sąd Apelacyjny w Warszawie rozpoznał sprawę z wniosku T. S. o zadośćuczynienie za krzywdę doznaną w wyniku internowania w okresie od 14 grudnia 1981 r. do 29 kwietnia 1982 r. Sąd Okręgowy w Warszawie wyrokiem z dnia 23 marca 2023 r. (sygn. akt XII Ko 57/22) zasądził na rzecz wnioskodawcy kwotę 100.000 zł tytułem zadośćuczynienia. Od tego wyroku apelacje wnieśli Prokurator oraz pełnomocnik Skarbu Państwa – Komendant Stołeczny Policji. Prokurator zarzucił obrazę przepisów postępowania (art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k.) polegającą na dowolnej ocenie materiału dowodowego i powierzchownym traktowaniu okoliczności dotyczących wymiaru zadośćuczynienia, co miało skutkować zasądzeniem nadmiernej kwoty. Pełnomocnik Skarbu Państwa zarzucił obrazę przepisów postępowania (art. 8 ust. 3 ustawy z dnia 23 lutego 1991 r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych, art. 558 k.p.k. w zw. z art. 232 k.p.k. w zw. z art. 6 k.c.) oraz błąd w ustaleniach faktycznych, twierdząc, że wnioskodawca nie wykazał krzywdy uzasadniającej przyznanie 100.000 zł, a kwota ta jest nadmiernie wygórowana. Sąd Apelacyjny uznał oba zarzuty za niezasadne. Stwierdził, że ocena dowodów przez Sąd Okręgowy była swobodna, a nie dowolna, i została wyczerpująco uzasadniona. Podkreślił, że brak akceptacji oceny dowodów przez skarżącego nie świadczy o wadliwości orzeczenia. Sąd Apelacyjny przywołał orzecznictwo Sądu Najwyższego i sądów apelacyjnych dotyczące zasad ustalania zadośćuczynienia za krzywdę, wskazując, że powinno ono mieć charakter kompensacyjny, być ekonomicznie odczuwalne, ale jednocześnie utrzymane w rozsądnych granicach, odpowiadających aktualnym warunkom i przeciętnej stopie życiowej społeczeństwa. Sąd Apelacyjny uznał, że Sąd I instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny, uwzględniając wszystkie istotne okoliczności związane z pozbawieniem wolności T. S., w tym intensywność cierpień psychicznych i wpływ izolacji na relacje rodzinne. Podkreślono, że sytuację osoby internowanej należy oceniać odmiennie od przypadków niesłusznego pozbawienia wolności. Sąd Apelacyjny uznał, że przyznana kwota 100.000 zł jest adekwatna do czasokresu zatrzymania, doznanych niedogodności i negatywnych przeżyć psychicznych, biorąc pod uwagę okoliczności związane z aktywnością niepodległościową wnioskodawcy. W konsekwencji, Sąd Apelacyjny utrzymał w mocy zaskarżony wyrok w całości i obciążył Skarb Państwa kosztami postępowania odwoławczego.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający