II AKA 192/19

1Sygn. akt II AKa 192/19 1.1WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 31 stycznia 2020 r. Sąd Apelacyjny w Szczecinie w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: Sędziowie: SSA Andrzej Mania SA Bogumiła Metecka - Draus SO del. do SA Dorota Mazurek (spr.) Protokolant: st. sekr. sądowy Anita Jagielska 2przy udziale prokuratora Prokuratury Okręgowej w Szczecinie del. do Prokuratury Regionalnej w Szczecinie Grzegorza Sosnowskiego po rozpoznaniu w dniach 9 grudnia 2019 r. i 17 stycznia 2020 roku sprawy : 1. D. K. (1) oskarżonego z art. 258 § 3 k.k. i innych, 2. B. G. oskarżonego z art. 258 § 1 k.k. i innych, 3. L. K. oskarżonego z art. 258 § 1 k.k. i innych, 4. D. W. (1) oskarżonego z art. 258 § 1 k.k. i innych, 5. C. K. (1) oskarżonego z art.258 § 1 k.k. i inne. 6. D. K. (2) oskarżonego z art. 258 § 1 k.k. i inne 7. M. N. oskarżonego z art. 118 ust. 2 ustawy z dnia 4.02.1994 roku o prawie autorskim i prawach pokrewnych , 8. A. B. (1) oskarżonego z art. 118 ust. 2 ustawy z dnia 4.02.1994 roku o prawie autorskim i prawach pokrewnych i inne, 9. P. J. oskarżonego z art. 258 § 3 k.k. i inne, 10. R. G. oskarżonego z art. 258 § 1 k.k. i inne, 11. A. S. (1) oskarżonej z art. 258 § 1 k.k. i inne, 12. M. M. oskarżonego z art. 258 § 1 k.k. i inne, 13. G. B. oskarżonego z art. 258 § 1 k.k. i inne, 14. A. S. (2) oskarżonego z art. 118 ust. 2 ustawy z dnia 4.02.1994 roku o prawie autorskim i prawach pokrewnych na skutek apelacji wniesionych przez prokuratora - co do oskarżonych D. K. (2) , A. S. (1) , M. M. , G. B. , R. G. oraz obrońców oskarżonych D. K. (1) (obu obrońców), B. G. , L. K. , D. W. (1) , C. K. (1) , D. K. (2) , M. N. , A. B. (1) , P. J. , A. S. (2) od wyroku Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 31 stycznia 2019 roku. sygn. akt III K 212/12 I. uchyla zaskarżony wyrok w odniesieniu do oskarżonych D. K. (1) i L. K. i sprawę tych oskarżonych przekazuje w całości do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Szczecinie, II. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że: 1. uchyla orzeczenia o karach łącznych pozbawienia wolności orzeczonych wobec oskarżonych: - B. G. (pkt 6 części dyspozytywnej wyroku), - D. W. (1) ( pkt 12 części dyspozytywnej wyroku), 2. orzeczone za przypisane oskarżonym B. G. i D. W. (1) przestępstwa z art. 258 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 2 k.k. kary pozbawienia wolności obniża: - wobec B. G. (pkt 4 części dyspozytywnej wyroku) do 1 (jednego) roku, - wobec D. W. (1) (pkt 10 części dyspozytywnej wyroku) do 1 (jednego) roku, 3. w odniesieniu do czynu przypisanego oskarżonemu B. G. w pkt 5 części dyspozytywnej wyroku, a D. W. (1) w pkt 11 części dyspozytywnej wyroku, w miejsce ustalenia „co najmniej 91.000 sztuk” wskazuje „nieustalonej ilości sztuk”, a orzeczone, za tak przypisane oskarżonym przestępstwa, kwalifikowane z art. 118 ust 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych kary pozbawienia wolności obniża wobec każdego z oskarżonych do 1 (jednego) roku, a ilość stawek dziennych grzywny obniża do 200 (dwustu), 4. na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. łączy kary pozbawienia wolności orzeczone wobec w/w oskarżonych, za poszczególne przypisane im przestępstwa i wymierza: - B. G. - karę łączną w rozmiarze 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, - D. W. (1) - karę łączną w rozmiarze 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, 5. na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k. i art. 70 § 2 k.k. i art. 73 § 2 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015 roku w zw. z art. 4 § 1 k.k. , warunkowo zawiesza wykonanie kar łącznych pozbawienia wolności orzeczonych wobec B. G. i D. W. (1) , na okres próby lat 4 (czterech), oddając ich, w tym okresie, pod dozór kuratora sądowego, IV . 1 . uchyla orzeczenia o karach łącznych pozbawienia wolności orzeczonych wobec oskarżonych: - C. K. (1) (pkt 17 części dyspozytywnej wyroku), - D. K. (2) ( pkt 21 części dyspozytywnej wyroku), - P. J. (w pkt 32 części dyspozytywnej wyroku), - R. G. (pkt 37 części dyspozytywnej wyroku), - A. S. (1) (pkt 40 części dyspozytywnej wyroku), - M. M. (pkt 44 części dyspozytywnej wyroku), - G. B. (pkt 48 części dyspozytywnej wyroku), 2. orzeczoną wobec oskarżonych: - C. K. (1) , za przypisany mu czyn z art. 258 § 1 k.k. w. z art. 65 § 2 k.k. (pkt 13 części dyspozytywnej wyroku) karę pozbawienia wolności obniża do 1 (jednego) roku i 3 (trzech) miesięcy, - D. K. (2) za przypisany mu czyn z art. 258 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 2 k.k. ustalając, jako datę początkową tego czynu styczeń 2006 roku (pkt 18 części dyspozytywnej wyroku) karę pozbawienia wolności obniża do 6 (sześciu) miesięcy, również jako datę początkową popełnienia czynu przypisanego oskarżonemu D. K. (2) w pkt 19 części dyspozytywnej wyroku, ustala datę początkową styczeń 2006 roku, - P. J. za przypisany mu czyn z art. 258 § 3 k.k. w zw. z art. 65 § 2 k.k. (pkt 27 części dyspozytywnej wyroku) karę pozbawienia wolności obniża do 2 (dwóch ) lat i 6 (sześciu) miesięcy, - R. G. za przypisany mu czyn z art. 258 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 2 k.k. (pkt 34 części dyspozytywnej wyroku) karę pozbawienia wolności obniża do 1 (jednego) roku, - A. S. (1) za przypisany jej czyn z art. 258 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 2 k.k. (pkt 38 części dyspozytywnej wyroku) karę pozbawienia wolności obniża do 1 (jednego) roku, - M. M. za przypisany mu czyn z art. 258 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 2 k.k. (pkt 41 części dyspozytywnej wyroku) karę pozbawienia wolności obniża do 1 (jednego) roku, - G. B. za przypisany mu czyn z art. 258 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 2 k.k. (pkt 41 części dyspozytywnej wyroku) karę pozbawienia wolności obniża do 1 (jednego) roku, 3. na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 k.k. łączy kary pozbawienia wolności orzeczone wobec oskarżonych za poszczególne przypisane im przestępstwa i wymierza: - C. K. (1) karę łączną w rozmiarze 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności, - D. K. (2) karę łączną w rozmiarze 1 (jednego) roku pozbawienia wolności, - P. J. karę łączną w rozmiarze 3 (trzech) lat i 6 (sześciu) miesięcy lat pozbawienia wolności, - R. G. karę łączną w rozmiarze 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, - A. S. (1) 1 (jednego) roku i 5 (pięciu) miesięcy pozbawienia wolności, - M. M. 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, - G. B. 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, 4. zawarte w pkt 57 części dyspozytywnej wyroku orzeczenie o warunkowym zawieszeniu wykonania kary pozbawienia wolności wobec oskarżonych D. K. (2) , A. S. (1) , R. G. , M. M. , G. B. , odnosi do nowo orzeczonych wobec tych oskarżonych kar łącznych pozbawienia wolności, przy czym jako podstawę prawną powyższego orzeczenia wskazuje obok art. 69 § 1 i 2 k.k. , w miejsce art. 70 § 1 pkt 1 k.k. art. 70 § 2 k.k. obowiązujący do dnia 30.06.2015 roku i na podstawie art. 73 § 2 k.k. obowiązującego do dnia 30.06.2015 roku, oddaje tych oskarżonych w okresie próby pod dozór kuratora sądowego, 5. na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k. i art. 70 § 2 k.k. i art. 73 § 2 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015 roku w zw. z art. 4 § 1 k.k. warunkowo zawiesza wykonanie kary łącznej pozbawienia wolności orzeczonej wobec C. K. (1) na okres próby lat 4 (czterech) oddając oskarżonego, w tym okresie, pod dozór kuratora sądowego, V. zawarte w pkt 59 części dyspozytywnej wyroku zaliczenie na podstawie art. 63§1 k.k. wobec oskarżonych B. G. , D. W. (1) i C. K. (1) zaliczenia okresów rzeczywistego pozbawienia ich wolności, odnosi do orzeczonych wobec tych oskarżonych kar grzywien, VI. w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy, VII. zasądza na rzecz radcy prawnego J. P. , obrońcy oskarżonego C. K. (1) kwotę 1107 (tysiąc sto siedem) złotych z tytułem kosztów nieopłaconej obrony oskarżonego w postepowaniu odwoławczym w tym 207 (dwieście siedem) złotych podatku VAT oraz kwotę 11,70 (jedenaście złotych 70/100) złotych tytułem poniesionych przez niego wydatków, VIII. zasądza od oskarżonych B. G. , D. W. (1) , C. K. (1) , D. K. (2) , M. N. , A. B. (1) , P. J. , R. G. , A. S. (1) , M. M. , G. B. , A. S. (2) wydatki za postępowanie odwoławcze w częściach ich dotyczących i wymierza im opłaty: 1. B. G. 2180 ( dwa tysiące sto osiemdziesiąt) złotych za obie instancje, 2. D. W. (1) 2980 (dwa tysiące dziewięćset osiemdziesiąt) złotych za obie instancje, 3. C. K. (1) 1800 (tysiąc osiemset) złotych za obie instancje, 4. D. K. (2) 1680 (tysiąc sześćset osiemdziesiąt) złotych za obie instancje, 5. M. N. 980 (dziewięćset osiemdziesiąt) złotych za drugą instancję, 6. A. B. (1) 1300 (tysiąc trzysta) złotych za drugą instancję, 7. P. J. 6400 (sześciu tysięcy czterystu) złotych za obie instancje, 8. R. G. 1400 (tysiąc czterysta) złotych za obie instancje, 9. A. S. (1) 1300 (tysiąc trzysta) złotych za obie instancje, 10. M. M. 1300 (tysiąc trzysta) złotych za obie instancje, 11. G. B. 380 (trzysta osiemdziesiąt) złotych za obie instancje, 12. A. S. (2) 1780 (tysiąc siedemset osiemdziesiąt) złotych za drugą instancję. SSO Dorota Mazurek SSA Andrzej Mania SSA Bogumiła Metecka - Draus UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II AKa192/19 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 9 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji wyrok Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 31 stycznia 2019 roku sygn. III K 212/12 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☒ w części ☒ co do winy ☒ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k. , chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.1.1. D. K. (1) , L. K. , B. G. , D. W. (1) , C. K. (1) , D. K. (2) , M. N. , A. B. (1) , R. G. , A. S. (1) , M. M. , G. B. , A. S. (5) -chelskiego, P. J. karty karne uznano za wiarygodne potwierdzające niekaralność wszystkich oskarżonych za wyjątkiem oskarżonego P. J. i M. N. karta karna 14577 karta karna 14579 karta karna 14580 karta karna 14581 karta karna 14583 karta karna 14584 karta karna karta karna 14585 karta karna karta karna 14586 karta karna 114587 karta karna 14588 karta karna 14589 2.1.1.2. Sąd odwoławczy nie dokonywał odmiennej oceny dowodów przeprowadzonych przez Sąd I instancji, informacje zawarte w danych o karalności uznała za wiarygodne niekaralność oskarżonych co do których Sąd Apelacyjny zawiesił wykonanie orzeczonej kary Sąd uznał za okoliczność dla oskarżonych korzystną 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.2.1. 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu karty karne wiarygodne jako sporządzone przez właściwe organy i nie budzące wątpliwości 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 3.1. apelacja prokuratora odnosząca się do oskarżonych D. K. (2) , A. S. (1) , M. M. G. B. , R. G. - obraza prawa materialnego art. 73 § 2 k.k. , wskutek nie orzeczenia wobec w/w oskarżonych obowiązkowego poddania pod dozór kuratorowi okresie próby, pomimo, że oskarżeni zostali uznani za winnych popełnienia czynu z art. 258 § 1 k.k. do których to oskarżonych ma zastosowanie art. 65 § 2 k.k. ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Rację ma prokurator, że wobec faktu, że do oskarżonych miał zastosowanie art. 65 § 2 k.k. zgodnie z dyspozycją tego przepisu obowiązującego w czasie popełnienia przestępstwa oskarżonym przypisanego, do sprawcy przestępstwa z art. 258 k.k. miały odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące sprawcy określonego w art. 258 k.k. . Dlatego też oskarżeni winni byli w myśl art. 73 § 2 k.k. obowiązującego do dnia 30.06.2015 roku, zostać poddani obowiązkowemu dozorowi kuratora, jak też okres próby winien był być ustalony na podstawie art. 70 § 2 k.k. co Sąd uwzględnił z urzędu ( nie ingerując w czas trwania okresu próby). Wniosek - o zmianę wyroku poprzez orzeczenie na podstawie art. 73 § 2 k.k. oddania oskarżonych w okresie próby pod dozór kuratora ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. W istocie skoro oskarżeni dopuścili się przestępstwa z art. 258 § 1 k.k. to niewątpliwie stosownie do treści art. 65 § 2 k.k. mają do oskarżonych D. K. (2) , A. S. (1) , M. M. G. B. , R. G. zastosowanie przepisy odnoszące się do sprawców wskazanych w art. 64 § 2 k.k. a tym samym należało oskarżonych oddać pod dozór kuratora w okresie próby stosownie do treści art. 73 § 2 k.k. jak też przywołać właściwą podstawę prawną do ustalonych okresów próby art. 70 § 2 k.k. . Nie mniej w odniesieniu do wskazanych w apelacji prokuratora oskarżonych Sąd odwoławczy dostrzegł też potrzebę zmiany orzeczeń ich dotyczących, w przedmiocie wymiaru kar zasadniczych za przestępstwo z art. 258 § 1 k.k. , a co za tym idzie wymiaru kary łącznej pozbawienia wolności. W ocenie Sądu odwoławczego oczywistym jest bowiem, że Sąd Okręgowy dokonując wymiaru kar pozbawienia wolności, za przypisane oskarżonym przestępstwa z art. 258 § 1 k.k. nie uwzględnił należycie celu do jakiego wskazana grupa przestępcza powstała, a w szczególności, że biorący w niej udział mieli na celu dokonywanie przestępstw z ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych zagrożonych maksymalnie karą 5 lat pozbawienia wolności. To zaś niewątpliwie ma wpływ na ocenę stopnia społecznej szkodliwości przypisanego oskarżonym przestępstwa, a w konsekwencji i wymiaru kary, który uległ obniżeniu. 3.2. Apelacja obrońcy D. K. (1) -zarzut obrazy art. 6 k.p.k. w zw. z art. 85 k.p.k. rażącego naruszenia prawa do obrony wobec reprezentowania oskarżonych D. K. (1) i L. K. przez tego samego obrońcę pomimo sprzeczności interesów jako, że L. K. pomawiał oskarżonego o udział w przestępstwach wskazując, że ten zamawiał nielegalne płyty. Pozostałe zarzuty zawarte w tej apelacji k. 14389-14391, jak i zarzuty zawarte w apelacji obrońcy oskarżonych D. K. (1) i L. K. k. 14417-14419 stały się po części bezprzedmiotowe, a odniesienie się do innych przedwczesne stosownie do treści art. 436 k.p.k. Sąd Apelacyjny odstąpił do odniesienia się do ich treści. W odniesieniu do L. K. podzielenie zarzutu zawartego w apelacji obrońcy oskarżonego D. K. (1) , musiało skutkować uchyleniem orzeczenia i wobec L. K. , jako że zadecydowały o tym te same względy. ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzut obrazy art. 6 k.p.k. w zw. z art. 85 k.p.k. jest zasadny, a jego podzielenie skutkowało koniecznością uchylenia zaskarżonego wyroku, tak w odniesieniu do oskarżonego D. K. (1) , jak i oskarżonego L. K. i uznanie, że odniesienie się do pozostałych zarzutów zawartych, tak w apelacji obrońcy oskarżonego D. K. (1) - adw. J. Ł. , jak i w apelacji adw. T. B. , reprezentującego przez Sądem Okręgowym interesy obu oskarżonych, tak D. K. (1) , jak i L. K. , byłoby przedwczesne i stosownie do treści art. 436 k.p.k. , Sąd Apelacyjny ograniczył rozpoznanie tych środków odwoławczych. Zgodnie z treścią art. 85 § 1 k.p.k. obrońca może bronić kilku oskarżonych, jeżeli ich interesy nie pozostają w sprzeczności. Jeżeli występuje sprzeczność interesów oskarżonych, na jakimkolwiek etapie postępowania, a obrona jednego z oskarżonych w sposób nieuchronny naraża dobro drugiego z nich, a inaczej mówiąc, gdy wyjaśnienia jednego z oskarżonych oraz ich ocena, godzi w interes drugiego oskarżonego, to należy przyjąć, że istnieje kolizja, która prowadzi do unicestwienia roli obrońcy w procesie karnym. W przedmiotowej sprawie tego rodzaju sprzeczność pomiędzy interesami oskarżonych D. K. (1) i L. K. występuje i jest to sprzeczność rzeczywista, a nie pozorna, a fakt, że oskarżeni z własnej inicjatywy ustanowili jednego obrońcę owej sprzeczności nie znosi. Konflikt interesów obu oskarżonych zarysował się już na etapie postepowania przygotowawczego i trwał przez całą fazę postępowania jurysdykcyjnego, kiedy to oskarżonych D. K. (1) i L. K. reprezentował ten sam obrońca . Ewolucja relacji procesowych obu oskarżonych (w szczególności oskarżonego D. K. (1) ) wskazuje na pewną tendencję zmiany kierunku składanych wyjaśnień, ale z punktu widzenia obowiązków procesowych obrońcy okoliczność ta nie ma znaczenia. Analiza treści wyjaśnień oskarżonych D. K. (1) i L. K. wskazuje, że rozbieżności w ich relacjach. W szczególności treści zawarte w protokole złożenia wyjaśnień przez L. K. dnia 31.01.2008 roku k 1896-1887 (Tom X), podtrzymanych przez tego oskarżonego L. K. w toku przesłuchania dnia 27 czerwca 2011 roku k-2027- 2028 (Tom XI) i w toku rozprawy k 10107—10108 verte (Tom LI) w zakresie w jakim oskarżony ten obciąża swoimi wyjaśnieniami D. K. (1) przesądza, że adw. T. B. nie mógł pełnić swojego obowiązku z korzyścią dla obu oskarżonych, gdy obrona jednego podważała zaufanie do twierdzeń drugiego, nawet jeśli dotyczy to określonej fazy postepowania. D. K. (1) w swoich wyjaśnieniach nawet tych złożonych w toku procesu nie wskazywał okoliczności, jakie wynikają z treści relacji L. K. , tak w zakresie czynu I, jak i II. Porównanie oświadczeń procesowych oskarżonych reprezentowanych przez adw. T. B. jednoznacznie wskazuje, że obrońca nie mógł należycie spełniać swojego obowiązku jako, że obrona jednego z oskarżonych wymagała depozycji oświadczeń procesowych drugiego z oskarżonych. W sytuacji gdy doszło do obrony przez adwokata oskarżonych, których interesy pozostają sprzeczne, niewątpliwie doszło do naruszenia prawa do obrony, która mogła mieć wpływ na treść wyroku i taki wpływ miało. Sąd Okręgowy uznając sprawstwo i winę oskarżonego D. K. (1) w sposób jednoznaczny wskazał, że przypisanie oskarżonemu sprawstwa i winy, opiera w znacznym zakresie o treść wyjaśnień L. K. , w których ten wskazywał na sposób działania D. K. (1) i jego rolę, tak w kontaktach z osobami zajmującymi się zwielokrotnianiem nośników wideogramów i fonogramów, ale też i to, że wyjaśnienia L. K. potwierdzają, że D. K. (1) utworzył zorganizowaną grupę przestępczą, jak i sieć odbiorców nielegalnie skopiowanych nośników oraz był organizatorem działań bezpośrednio związanych z pomaganiem w zbyciu owych nośników, w tym sposobem przekazywania za nie środków pieniężnych. Sąd Okręgowy, w oparciu o treść tych wyjaśnień oskarżonego L. K. poczynił ustalenia faktyczne ściśle dotyczące sprawstwa i winy oskarżonego D. K. (1) i wobec treści tych wyjaśnień L. K. , nie dał wiary wyjaśnieniom D. K. (1) , w zakresie w jakim ten kwestionował swoje sprawstwo i winę, o czym wprost świadczy treść uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia k 14255, k 14321-14322. To, że ustalenia w zakresie sprawstwa i winy oskarżonego D. K. (1) zostały poczynione i w oparciu o inne dowody, nie zmienia faktu, że tak oskarżony D. K. (1) , jak i oskarżony L. K. , z uwagi na zachodzącą sprzeczność interesów, mieli co prawda formalnie obrońcę, ale nie mógł on należycie spełniać swoich powinności i jak wynika z treści poszczególnych protokołów rozpraw, w istocie ich nie spełniał. Nie dezawuował on bowiem wyjaśnień L. K. , a wykonanie prawidłowej obrony D. K. (1) tego wymagało. Podobnie też w wywiedzionej przez siebie apelacji nie zwalczał treści wynikającej z relacji L. K. (co mogłoby mieć znaczenie dla obrony oskarżonego D. K. (1) ), lecz wątek ten pomijał, ale też owego przyznania się L. K. nie akcentował na jego korzyść, mając na względzie interesy D. K. (1) nie mógłby tego czynić. Taki sposób obrony wskazuje, że obrońca nie spełniał należycie swoich powinności, a to z kolei skutkuje niemożnością zaakceptowania dopuszczenia do Sąd procedowania w tych warunkach. Zaistniała sytuacja w sposób oczywisty i rażący wpłynęła na prawo do obrony, obu oskarżonych tak D. K. (1) , jak i L. K. i w ocenie Sądu odwoławczego, nie może zostać zaakceptowana. Doszło niewątpliwe do obrazy art. 85 § 2 k.p.k. , ale i pogwałcenie uprawnień do obrony wynikających z treści art. 6 k.p.k. . Prawo do obrony jest podstawowym prawem oskarżonego, gwarantowanym przez Konstytucję i uchybienia w tym zakresie powodują konieczność uchylenia wyroku co do obu oskarżonych. Prawo do obrony musi być realne. Konstytucyjne prawo do obrony nie może być stopniowane i to niezależnie od stanowiska wyrażanego przez samego oskarżonego. Naruszenie prawa do obrony (nawet w aspekcie formalnym) należy ocenić jako mogące mieć wpływ na treść wyroku, zważywszy, że prawo do obrony jest gwarantowanym w Konstytucji RP ( art. 42 ust. 2), ustawie procesowej ( art. 6 k.p.k. )oraz konwencjach międzynarodowych (np. art. 6 ust 3 lit. c Europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności i art. 14 ust. 3 lit. Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych ) co nakłada obowiązek restryktowego spojrzenia na te zachowania lub postąpienia, które stanowią o ograniczeniu tego prawa lub wprost to prawo naruszają (wyrok SN z dnia 16 stycznia 2018 roku V KK 449/17). Obrońca uwikłany w sytuację kolizyjną nie prowadził bowiem obrony należycie, zostawiając poza zakresem swojej aktywności kwestie sporne i wynikające z relacji L. K. , w której wskazuje na okoliczności popełnienia przestępstw przez D. K. (1) , znaczenie wykraczające poza treści na które wskazuje sam D. K. (1) . Zgodnie z § 2 art. 85 k.p.k. Sąd, dostrzegając sprzeczność interesów oskarżonych obligowany był odsunąć dotychczasowego obrońcę od udziału w sprawie i zakreślić obu oskarżonym termin do ewentualnego ustanowienia innych obrońców. Nie uczynienie powyższego powoduje, konieczność uchylenia zaskarżonego orzeczenia w odniesieniu do obu oskarżonych jako, że każdy z nich był pozbawiony prawa do obrony. Przed przystąpieniem do rozpoznania sprawy Sąd Okręgowy obligowany będzie do wyznaczenia obu oskarżonym tj. tak oskarżonemu D. K. (1) , jak i oskarżonemu L. K. , terminu do ustanowienia sobie innych obrońców, w miejsce adw. T. B. . Dotychczasowy obrońca adw. T. B. , wobec stwierdzenia wyrokiem Sądu odwoławczego kolizji interesów tych oskarżonych i sprzeczności obrony, nie może być dalej już obrońcą żadnego z oskarżonych. Pozostawienie dotychczasowego obrońcy przy jednym ze współoskarżonych mogłoby budzić obawy, że w dalszym toku sprawy obrońca będzie mógł wykorzystać w celu obrony informacje uzyskane od oskarżonego, od którego odstąpił (postanowienie SN z dnia 2.06.2016 roku WZ 7/16, lex nr 2053666, wyrok SN z dnia 13.12.2017 r. II KK 224/17, Lex nr 2427143) Przy ponownym rozpoznaniu sprawy nie ma potrzeby przeprowadzania dowodów na okoliczności dotyczące sposobu zabezpieczenia dowodów. Okoliczności te zostały należycie udokumentowane, a w sytuacji gdy apelację wywiedzione zostały jedynie na korzyść oskarżonych niewątpliwie nie będzie możliwe dokonanie niekorzystnych dla oskarżonych ustaleń chociażby co do ilości nośników nielegalnie zwielokrotnionych nośników wideogramów czy fonogramów, chociażby z racji odpowiedzialności materialnej oskarżonych wynikającej z tego tytułu. Sąd więc winien przeprowadzić postępowanie dowodowe w całości, ale mając na względzie konieczność rozstrzygnięcia istoty sprawy nie zaś dokonanie krytyki organów procesowych. Po prawidłowym zebraniu dowodów, winien dokonać ich oceny kierując się zasadami określonymi w treści art. 4,7,410 k.p.k. co niewątpliwie doprowadzi do dokonania prawidłowych ustaleń tak w zakresie sprawstwa i winy oskarżonych jak i pozwoli na dokonanie (przy przyjęciu owego sprawstwa i winy) prawidłowego wymiaru kary uwzględniającego wszystkie okoliczności tak niekorzystne dla oskarżonych, jak i te związane z czasem dokonania przestępstw będących przedmiotem osądu. Wniosek - o uchylenie zaskarżonego wyroku ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Skoro oskarżeni D. K. (1) i L. K. , z racji kolizji obrony zostali pozbawieni realnego prawa do obrony, to niewątpliwie doszło do rażącego naruszenia prawa do obrony obu oskarżonych, mającego wpływ na treść wyroku i zachodzi konieczność uchylenia sprawy tak sprawy D. K. (1) , jak i L. K. do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Szczecinie. 3.3. Zarzut obrazy przepisów postepowania odnoszących się do oceny dowodów tak art. 4,410, art. 7 k.p.k. w zw. z art. 92 k.p.k. poprzez nieprawidłową ocenę dowodów: - zmarginalizowanie, a w praktyce pominięcie okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego, jak wyjaśnień oskarżonego - wykluczających jego sprawstwo i winę, a w konsekwencji błąd w ustaleniach faktycznych, - zarzut rażącej niewspółmierności kary orzeczonej względem oskarżonego D. K. (1) . ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Odniesienie się do pozostałych zarzutów jawi się jako przedwczesne wobec treści art. 436 k.p.k. jako, że postepowanie w niniejszej sprawie wobec tak D. K. (1) , musi zostać przeprowadzone ponownie w całości. Sąd Okręgowy w toku tego postepowania winien jednak przeprowadzić je jedynie w zakresie jaki może mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy tych oskarżonych i przy uwzględnieniu, że w ich części nie wywiedziono środków odwoławczych na ich niekorzyść. Tak więc przesłuchiwanie funkcjonariuszy straży granicznej w zakresie na okoliczności dotyczące sposobu zabezpieczania dowodów wobec wynikających z dokumentów treści, w istocie jawi się jako zbędne, nie mniej to Sąd winien podjąć decyzję w przedmiocie tego, które z dowodów w jego ocenie będą miały znaczenie dla rozstrzygnięcia w przedmiocie sprawstwa i winy tak oskarżonego D. K. (1) , jak i L. K. . Sąd winien mieć przy tym na względzie, że nagrania z rozmów mają obecnie charakter jawny. Wniosek - o zmianę wyroku poprzez uniewinnienie ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. - odniesienie się tak do wniosku jak i zarzutu jawi się jako przedwczesne 3.4. - apelacja drugiego obrońcy D. K. (1) i jednocześnie obrońcy oskarżonego L. K. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Odniesienie się do zarzutów zawartych w apelacji obrońcy oskarżonych D. K. (1) i L. K. jawi się jako przedwczesne wobec treści art. 436 k.p.k. jako, że postępowanie w niniejszej sprawie wobec tak D. K. (1) , jak i L. K. musi zostać przeprowadzone ponownie w całości. Sąd Okręgowy w toku tego postępowania winien jednak przeprowadzić je jedynie w zakresie jaki może mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy tych oskarżonych i przy uwzględnieniu, że w ich części nie wywiedziono środków odwoławczych na ich niekorzyść. Tak więc przesłuchiwanie funkcjonariuszy straży granicznej w zakresie na okoliczności dotyczące sposobu zabezpieczania dowodów wobec wynikających z dokumentów treści w istocie jawi się jako zbędne , nie mniej to Sąd winien podjąć decyzję w przedmiocie tego, które z dowodów w jego ocenie będą miały znaczenie dla rozstrzygnięcia w przedmiocie sprawstwa i winy tak oskarżonego D. K. (1) , jak i L. K. Wniosek - o uniewinnienie lub uchylenie wyroku ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. odniesienie się do wniosku nie jest możliwe z racji przedwczesności odniesienia się do zarzutu 3.5. apelacja obrońcy B. G. zarzut: oparty o art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. polegający na naruszeniu art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. w zw. z art. 102 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. poprzez skazanie oskarżonego za czyn zarzucany mu w pkt IV aktu oskarżenia tj. za czyn z art. 118 ust 2 ustawy z dnia 4 lutego 1994 roku o prawie autorskim i prawach pokrewnych , pomimo , iż w zakresie tego czynu, w oparciu o brzmienie przepisu art. 101 § 1 w zw. z art. 102 k.k. w brzmieniu obowiązującym w dacie popełnienia przez oskarżonego czynu nastąpiło przedawnienie karalności ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Sąd Okręgowy wskazał szczegółowo z jakich względów uznał, że art. 4 § 1 k.k. nie ma zastosowania w niniejszej sprawie str. 160 uzasadnienia Sądu I instancji, a Sąd odwoławczy w pełni ową ocenę podziela, wskazując, że art. 4 k.k. nie ma zastosowania w tym zakresie. Sąd Okręgowy wskazał na judykaty odnoszące się do wskazanej problematyki. Zmiany w treści art. 101 i 102 k.k. ,w sytuacji gdy do przedawnienia karalności przestępstw z art. 118 ust. 2 w/w ustawy nie doszło, tak przed dniem 3.08.2005 jak i 2.03.2006 roku w sposób oczywisty nie pozwalają na uznanie, że nastąpiło przedawnienie karalności przestępstw, a tym samym, że ziściła się negatywna przesłanka nakazująca umorzenie postępowania. Tym samym brak było podstaw do uznania, że w sprawie wystąpiła bezwzględna przyczyna odwoławcza o jakiej mowa w art. 439 § 1pkt 9 k.p.k. . Wniosek - o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. - niezasadny jako, że nie doszło do przedawnienia żadnego z przypisanych oskarżonemu przestępstw 3.6. Apelacja obrońcy B. G. zarzut obrazy przepisów postępowania - art. 4 poprzez uwzględnienie jedynie okoliczności przemawiających na niekorzyść oskarżonego B. G. , z całkowitym pominięciem okoliczności przemawiających na jego korzyść, - art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie oceny dowodów w sposób wybiórczy, z naruszeniem zasad prawidłowego rozumowania wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, - art. 424 § 1 k.p.k. poprzez lakoniczne uzasadnienie treści wyroku, które nie pozwala ocenić jakie fakty Sąd uznał za udowodnione i nieudowodnione, na podstawie jakich w tej mierze oparł się dowodach, a w szczególności dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych, a w konsekwencji błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu: - iż oskarżony brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej, mimo iż brak jest jakichkolwiek dowodów potwierdzających rzekomy świadomy udział oskarżonego w zorganizowanej grupie przestępczej, a jedynie co zrobił oskarżony to na prośbę D. K. (1) odebrał od niego kilkukrotnie (4 razy) pieniądze będąc przejazdem w miejscowościach z których odbierał pieniądze, - przyjęciu, że oskarżony pomógł w zbyciu co najmniej 91.000 sztuk nośników o nieustalonej wartości w sytuacji gdy na przestrzeni dwudziestu trzech miesięcy oskarżony na prośbę D. K. (1) odebrał dla niego kilkakrotnie pieniądze (4 razy) będąc przejazdem w miejscowościach, z których pieniądze odbierał, ma co za tym idzie nie jest możliwe aby oskarżony pomógł D. K. (1) w zbyciu co najmniej 91.000 sztuk nośników, które zostały zbyte w okresie od stycznia 2006 do listopada 2007 r., - przyjęciu, że oskarżony w celu osiągnięcia korzyści majątkowej uczynił sobie stałe źródło dochodu z pomagania w zbyciu nośników wideogramów i fonogramów zwielokrotnionych bez uprawnienia poprzez przyjmowanie zapłaty dla D. K. (1) , podczas gdy oskarżony na prośbę D. K. (1) odebrał dla niego kilkukrotnie pieniądze (4 razy) będąc przejazdem w miejscowościach, z których pieniądze odbierał, nie otrzymując w zamian za to żadnej gratyfikacji , a jedynie wykonując przysługę koleżeńską. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Wbrew stanowisku skarżącego, uzasadnienie Sądu Okręgowego pozwala na dokonanie pełnej kontroli instancyjnej, Sąd I instancji w sposób obiektywny i zgodny tak z treścią art. 4 jak i art. 7 k.p.k. ocenił też zebrany materiał dowodowy, zasadnie uznając, że treść rozmów telefonicznych jakie oskarżony B. G. prowadził z D. K. (1) w sposób jednoznaczny wskazuje na to, że oskarżony nie był jedynie niezangażowanym w proceder pomocnikiem D. K. (1) , lecz przynależąc do grupy zorganizowanej w celu popełniania przestępstw polegających na pomocy w zbywaniu zwielokrotnionych bez uprawnień nośników wideogramów i fonogramów, nie tylko pozostawał w gotowości do dokonywania przestępstw z art. 118 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych , ale też aktywnie uczestniczył w wypełnianiu znamion czynu z art. 118 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych popełnianych właśnie poprzez odbieranie zapłaty za dystrybuowane do różnych odbiorców nośniki. Podejmując się odbioru pieniędzy za dostarczane przez D. K. (1) poszczególnym odbiorcom nielegalnie zwielokrotnione nośniki był aktywnym uczestnikiem zorganizowanej grupy przestępczej i w ramach ustalonego w niej podziału ról wykonywał czynności zlecone przez D. K. (1) , polegające na odbiorze środków za dostarczone nośniki. Za takim stanowiskiem przemawia treść zarejestrowanych pomiędzy oskarżonym, a D. K. (1) rozmów tak prowadzonych przez oskarżonego z w/w, jak i informacje jakie w tym zakresie D. K. (1) otrzymywał od D. W. (1) . W tym okoliczności związanych z uzbieraniem woreczka z należnościami od osób, którym zostały dostarczone nośniki nielegalnie zwielokrotnione Nie ma istotnego znaczenia dla przypisania oskarżonemu, tak działania w zorganizowanej grupie przestępczej o jakiej mowa w art. 258 § 1 k.k. , jak i popełnienia wspólnie i w porozumieniu z pozostałymi osobami czynu z art. 118 ust 2 wskazanej ustawy to, że oskarżony nie odbierał wszystkich pieniędzy za dostarczane płyty, a zrobił to kilkakrotnie. Nie jest też prawdą, że te czynności wykonywał nie mając wiedzy, co do tego, że przekazywane mu pieniądze stanowią z zapłatę za dostarczone płyty, w ramach szerszego procederu polegającego na dostarczaniu płyt zza wschodniej granicy, a następnie ich dystrybuowaniu poprzez siatkę współpracowników za pomocą różnych kierowców, a w konsekwencji dostarczanie ich do osób pomagających w zbyciu owych nośników, tak samodzielnie, jak i ich dalszych odbiorców. Sam oskarżony wskazał, że jedynie czterokrotnie odebrał pieniądze - kwotę 800 euro w Ś. , jak i dwa razy odebrał pieniądze w Z. , z czego co najmniej raz była to kwota 2000 euro. Nie mniej, już z treści relacji T. N. wynika, że oskarżony pośredniczył też w przekazywaniu pieniędzy w K. , co najmniej dwa razy k 5753, a co więcej z relacji K. F. wynika, że B. G. ps. (...) odbierał od niego też płyty za które rozliczał się z T. N. k 8620. Ta relacja jeżeli nawet nie dotyczy procederu w jaki oskarżony był zaangażowany w związku ze współpracą z oskarżonym D. K. (1) , to niewątpliwie czyni niewiarygodnym twierdzenia oskarżonego o braku jego wiedzy, co do tego w czym uczestniczy w ramach wykonywania poleceń D. K. (1) . Ową wiedzę po części potwierdza też fakt zabezpieczenia u B. G. nielegalnie zwielokrotnionych nośników k 1778-1789. Oskarżony nie tylko miał świadomość uczestniczenia w grupie przestępczej, której poczynania akceptował i wyrażał gotowość uczestniczenia w podejmowanych przez nią działaniach przestępczych, ale w określonym czasie wspomagał jej funkcjonowanie, angażując się w dokonywanie konkretnych przestępstw związanych z odbieraniem zapłaty za konkretne nośniki nielegalnie zwielokrotnione. Myli się też obrońca oskarżonego, że zgromadzony materiał dowodowy nie daje podstaw do uznania, że oskarżony uczynił sobie z popełniania tego przestępstwa stałego źródła dochodu. Trudno uznać, że odbieranie owych kwot wiązało się li tylko z przysługą koleżeńską. Oskarżony jeśli nawet w ramach podziału ról, nie otrzymywał określonych kwot pieniężnych, jak oskarżony D. K. (2) , czy C. K. (1) , których role były ściśle określone, to nie mniej oskarżony czerpał stałe korzyści ze współpracy z firmą oskarżonego, otrzymując od D. K. (1) określone zlecenia, jak też w przypadku odbierania pieniędzy otrzymywał zwrot kosztów przejazdów, co w ocenie Sądu stanowiło dalece większe i to stałe źródło dochodu, na które miały wpływ podejmowane przez oskarżonego działania. Oskarżony D. K. (1) w swoich wyjaśnieniach wskazał, że w zamian za pomoc jaką mu w zakresie odbioru pieniędzy świadczył D. W. (1) kupował od niego części samochodowe, partycypował w kosztach jego wyjazdów. Jednocześnie wskazał, że w ten sam sposób odbierał dla niego pieniądze B. G. . Ta okoliczność w sposób oczywisty wskazuje, że D. K. (1) nie traktował B. G. , podobnie, jak i D. W. (1) jedynie jako swoich kolegów, którzy przy okazji swoich spraw załatwiali dla niego jego zlecenia, lecz były to osoby zaufane, które mając stałą korzyść z kontaktów z nim, w istocie brały udział w prowadzonym przez niego przestępczym procederze niezależnie od formy wynagrodzenia, jaka była ich udziałem. Oskarżony nie tylko działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, ale uczynił sobie z owej działalności stałe źródło dochodu o jakim mowa w art. 118 ust. 2 wskazanej ustawy. Stałe źródło dochodu o jakim mowa w tym przepisie wynika tak w wielokrotności działania oskarżonego (wskazana 4 krotność podjęcia pieniędzy) nie nastąpiła we wskazanym okresie zarzutu, lecz na przełomie miesięcy czerwca - do sierpnia. Jak wynika z zapisu rozmowy pomiędzy D. W. (1) , a D. K. (1) w czasie jednego z objazdów oskarżony zebrał "woreczek należności". Dla przyjęcia, że sprawca ma z tytułu popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodu nie jest konieczna regularność odstępów czasowych w uzyskiwaniu dochodów, ani też to by dochód taki stanowił wyłączne, czy też główne źródło utrzymania sprawcy. Pojęcie stałego dochodu obejmuje takie dochody, które zgodnie z zamiarem sprawcy, będą przez niego osiągane przy każdej nadarzającej się sposobności, czy w dłuższym okresie czasu. W sytuacji gdy oskarżony w przeciągu trzech miesięcy już czterokrotnie, jak sam przyznaje, podejmował różne kwoty pieniędzy, a z akt sprawy wynika, że nie były to jedyne sytuacje, to ta systematyczność gwarantująca zysk stały, nawet jeśli niewielki wypełniła znamię stałego źródła dochodu. Zgodzić się można z obrońcą oskarżonego, że brak jest dowodów, że B. G. był zaangażowany w całokształt czynności podejmowanych przez oskarżonego D. K. (1) , związanych z pomaganiem w zbywaniu w zwielokrotnionych nielegalnie nośników, dlatego też nie znając pełnej wysokości kwot odebranych przez oskarżonego od nabywców owych nośników i nie mogąc ściśle ustalić ilości owych nośników w pomocy w zbyciu których udzielał oskarżony (był osobiście zaangażowany) Sąd odwoławczy zmienił opis czynu mu przypisanego oskarżonemu. Wniosek - o uniewinnienie ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Brak było podstaw do uniewinnienia oskarżonego tak od przypisanego mu czynu z art. 258 § 1 k.k. jak i od czynu z art. 118 ust. 2 wskazanej ustawy, jako, że zebrane dowody w sposób oczywisty nakazywały przypisanie oskarżonemu sprawstwa i winy w zakresie obu przypisanych mu przestępstw. 3.7. - zarzut rażącej niewspółmierności kary, obniżenie wymiaru kar jednostkowych oraz kary grzywny oraz orzeczenie kary łącznej w maksymalnym wymiarze do lat 2 z jednoczesnym orzeczeniem warunkowego zawieszenia jej wykonania na minimalny okres próby oraz zmniejszenie oskarżonemu grzywny do minimalnych wymiarów ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny W ocenie Sądu odwoławczego należało podzielić zarzut rażącej niewspółmierności orzeczonej kary i to zarówno kary orzeczonej za czyn z art. 258 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 2 k.k. jak i biorąc pod uwagę dokonanie częściowej zmiany opisu przypisanego oskarżonemu czynu z art. 118 ust 2 ustawy o prawach autorskich i prawach pokrewnych. To spowodowało konieczność uchylenia kary łącznej pozbawienia wolności i dokonania na nowo wymiaru kar za przypisane oskarżonemu przestępstwa. Po pierwsze należy stwierdzić, że przy wymiarze kary pozbawienia wolności za przypisany oskarżonemu czyn z art. 258 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 2 k.k. , sąd I instancji nie uwzględnił w sposób należyty tego, że grupa przestępcza w której brał udział oskarżony została zorganizowana w celu popełniania przestępstw z art. 118 ust. 2 w/w ustawy, a więc przestępstw zagrożonych karą do 5 lat pozbawienia wolności, czasokres funkcjonowania grupy nie był znaczny, a oskarżony choć pozostawał jej uczestnikiem, nie podejmował szczególnych działań świadczących o jego znacznym zaangażowaniu. Jeśli się przy tym uwzględni czas popełnienia przestępstwa, jak i niekaralność oskarżonego, to w ocenie sądu brak było podstaw do wymierzenia oskarżonemu za to przestępstwo kary w wymiarze ustalonym przez Sąd I instancji jako, że kara 1 roku pozbawienia wolności będzie karą adekwatną tak do wagi czynu (jego społecznej szkodliwości), jak i osoby sprawcy. Z kolei za drugie z przypisanych oskarżonemu przestępstw Sąd odwoławczy obniżył wymiar kary kierując się tak powyżej wskazanymi względami dotyczącymi osoby sprawcy, jak i tym, że czyn przypisany oskarżonemu jest czynem o średniej szkodliwości społecznej , a orzeczone kary tak kara pozbawienia wolności w wymiarze 1 roku, jak i wymierzona grzywna w wymiarze 200 stawek dziennych będą stanowiły dostateczną dolegliwość za przypisane oskarżonemu przestępstwo. Sąd Okręgowy prawidłowo miarkował wysokość jednej stawki dziennej stąd brak było podstaw do ingerowania w tym zakresie w treść tego wyroku. Miarkując wymiar kary łącznej pozbawienia wolności Sąd Apelacyjny uznał, iż wymierzenie oskarżonemu kary w wymiarze 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności za przypisane oskarżonemu przestępstwa, biorąc pod uwagę związek przedmiotowy i czasowy tych przestępstw, spełni cele kary mające za zadanie tak powstrzymanie oskarżonego przez popełnianiem przestępstw, jak i wdrożenie go do przestrzegania porządku prawnego. Biorąc pod uwagę tak dane dotyczące niekaralności oskarżonego, jak i czas jaki upłynął od popełnienia przestępstw w ocenie Sądu Apelacyjnego zachodzą podstawy do warunkowego zawieszenia wykonania owej kary w oparciu o przepisy obowiązujące w dacie popełnienia czynów przypisanych oskarżonemu. Okres próby 4 lat i obligatoryjny dozór kuratora będzie wystarczającym dla wdrożenia oskarżonego do poszanowania norm prawnych. Na powyższe pozwalało zastosowanie art. 4 § 1 k.k. jako , że wobec oskarżonego znalazły zastosowanie przepisy k.k. obowiązujące do dnia 30.06.2015 r. Wniosek - obniżenie wymiaru kar jednostkowych oraz kary grzywny oraz orzeczenie kary łącznej w maksymalnym wymiarze do lat 2, z jednoczesnym orzeczeniem warunkowego zawieszenia jej wykonania na minimalny okres próby oraz zmniejszenie oskarżonemu grzywny do minimalnych wymiarów ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. - Sąd podzielając po części wniosek apelującego uznał, że nie jest zasadnym dalsze zmniejszenie wymiar kar (ponad to co uczynił już Sąd Apelacyjny ) tak pozbawienia wolności, jak i grzywny, jak i ustalenie okresu próby na 2 lata, w stopniu oczekiwanym apelacją. Tak ustalony wymiar kar świadczyłby o jej rażącej łagodności i nie pozwoliłby w pełni na zweryfikowanie stanowiska Sądu, co do tego, że oskarżony jest stale ukierunkowany (obecnie) na przestrzeganie norm prawnych. Wymiar kary grzywny uwzględnia ,zaś tak oczywisty fakt, że oskarżony działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, tak przez siebie, jak i inne osoby w wymiarze ustalonym przez Sąd i będzie adekwatny tak do wagi czynu, jak i osoby sprawcy. 3.8. obrońca oskarżonego D. W. (1) zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił: - obrazę art. 424 § 1 pkt 1 i 2 k.p.k. poprzez nie wskazanie jakie fakty sąd uznał za udowodnione lub nieudowodnione i na jakich w tej mierze oparł się dowodach i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych, co uniemożliwiło skontrolowanie podstawy prawnej skazania D. W. (1) , tak w zakresie czynu z art. 258 § 1 k.k. jak i czynu z art. 118 ust 2 i niewyjaśnienie podstawy prawnej wyroku, w szczególności przyczyn z powodu których Sąd nie uznał, że zachodzi zbieg przepisów przejawiający się w tym, że przepis art. 118 ust. 2 ustawy konsumuje art. 258 k.k. - zarzut obrazy prawa materialnego, art. 258 § 1 k.k. poprzez jego zastosowanie, mimo, że przepis art. 118 ust 2 wskazanej ustawy, stanowiąc, że jego sprawca uczynił sobie z popełniania przestępstwa określonego w ust 1 stałe źródło dochodu albo działalność przestępczą określoną w ust. 1 organizuje lub nią kieruje, podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 5 konsumuje działanie art. 258 § 1 k.k. zwłaszcza, że przepis art. 118 ust. 1 ustawy prawo autorskie i prawa pokrewne w swoim brzmieniu harmonizuje z art. z opisem art. 258 1 k.k. , - opisy czynów przypisanych D. W. (1) przez Sąd są tożsame, a wiadomo, że przynajmniej z treści art. 11 § 1 k.k. ten sam czyn może stanowić tylko jedno przestępstwo w konsekwencji - obrazę art. 11 § 1 k.k. polegający na wykreowaniu z jednego czynu dwóch przestępstw. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Na wstępie należy stwierdzić, że brak jest podstaw do uznania, że uzasadnienie Sądu I instancji zostało sporządzone w sposób wadliwy, naruszający reguły określone treścią art. 424 § 1 i 2 k.p.k. . Wbrew stanowisku obrońcy Sąd I instancji wskazał jakie fakty uznał za udowodnione i nieudowodnione i na jakich w tej mierze oparł się dowodach, tak w zakresie czynu z art. 258 § 1 k.k. popełnionego w warunkach art. 65 § 2 k.k. , jak i czynu z art. 118 ust. 2 ustawy o ochronie praw autorskich i prawach pokrewnych. Trafnie wskazał Sąd I instancji, że o sprawstwie oskarżonego D. W. (1) świadczą przede wszystkim wyjaśnienia L. K. i to w zakresie czynu z art. 258 § 1 k.k. , jak i czynu z art. 118 ust. 2 wskazanej powyżej ustawy, ale i po części wyjaśnienia oskarżonego D. K. (1) (w zakresie w jakim wskazuje on na to jakie korzyści uzyskiwał D. W. (1) z racji "współpracy" i odbierania środków należnych od odbiorców nielegalnie zwielokrotnionych nośników nośników), jak i treść zarejestrowanych rozmów telefonicznych prowadzonych pomiędzy oskarżonym D. K. (1) , a D. W. (1) , w których to rozmowach (mających charakter jawny z mocy decyzji nr 125/16 Komendanta NoOSG z dnia 20.12.l2016 roku ) oskarżony D. W. (1) nie tylko wykazywał się pełną wiedzą, co do prowadzonego procederu pomagania w zbyciu nielegalnie zwielokrotnionych nośników fono i wideogramów, ale też przejawiał wręcz troskę o to by doszło do należytego rozliczenia się poszczególnych osób tak wobec oskarżonego D. K. (1) , ale i L. K. . To, że uzasadnienie Sądu zostało sporządzone w taki sposób, że różne przejawy aktywności D. W. (1) , zostały wskazane w różnych częściach tego uzasadnienia nie powoduje, że nie poddaje się ono kontroli instancyjnej, jako, że przedmiotem kontroli jest wyrok i całość wskazanego uzasadnienia, ale co istotne Sąd odwoławczy dokonuje owej kontroli poprzez dokonanie analizy całokształtu materiału dowodowego, jaki został przez Sąd Okręgowy zgromadzony i stał się podstawą ustaleń faktycznych. Ta analiza zaś prowadzi do wniosku, że tak ustalenie przez Sąd, że oskarżony brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej i w ramach działania tej grupy podejmował czynności polegające na pomocy w zbyciu nielegalnie zwielokrotnionych nośników jest prawidłowe, na co wprost wskazują przywołane dowody, które ocenione we wzajemnych powiązaniu wskazują na sprawstwo i winę oskarżonego, co do czynów mu przypisanych, z tą różnicą, że w istocie nie da się ustalić za jaką ilość zwielokrotnionych bez uprawnień nośników fonogramów i wideogramów oskarżony pobierał środki pieniężne od odbiorców, jako że zgromadzony materiał dowodowy wskazuje, że pieniądze te były też przekazywane w inny sposób (poprzez kierowców autobusów, odbierane osobiście przez D. K. (1) i L. K. ), tak więc pomimo, że oskarżony pozostawał w gotowości do wykonania zleconych mu czynności jako uczestnik zorganizowanej grupy przestępczej i czynił to na tyle często, że zasadnym było uznanie, że nie tylko działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowych, ale też z powyższego procederu, podobnie, jak B. G. uczynił sobie stałe źródło dochodu, nawet jeśli nie miało ono systematycznego charakteru. Wedle relacji D. K. (1) oskarżony nie tylko odbierał pieniądze od A. S. (2) , czy D. K. (2) , ale też z racji zamieszkania we W. kilkakrotnie odbierał pieniądze od kierowców autobusów. Już wskazanie przez D. K. (1) , że oskarżony D. W. (1) czynił to często, wskazuje na jego zaangażowanie w przestępczy proceder i nie było tak, jak twierdził oskarżony, że odbiór pieniędzy miał charakter sporadyczny. Pomaganie w zbyciu obejmuje zaś wszelkie przejawy zaangażowania sprawcy w tym i udział w dokonywaniu rozliczeń. O zaangażowaniu oskarżonego w przestępczy proceder świadczy też i to, że w jego mieszkaniu również zabezpieczono nielegalnie zwielokrotnione płyty (o czym wprost świadczy opinia (...) ). Ich niewielka ilość nie świadczy o braku wiedzy o ich pochodzeniu, lecz potwierdza zaangażowanie oskarżonego w proceder w określony sposób, zwłaszcza wobec treści rozmów, z których wprost wynika jego wiedza z jakiego tytułu środki pobiera i przekazuje, pomagając tym samym w zbyciu nielegalnie zwielokrotnionych nośników. Oczywistym jest, że oskarżony miał pełną świadomość co do tego, że pomaga w zbyciu przedmiotów będących nośnikami fonogramów i wideogramów zwielokrotnianych bez uprawnienia w celu ich rozpowszechniania i działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej tak przez siebie, jak i pozostałe osoby, czyniąc sobie z popełniania tego przestępstwa stałe źródło dochodu. Brak jest podstaw do podzielenia stanowiska obrońcy co do tożsamości czynów z art. 258 k.k. i art. 118 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych , a tym samym do uznania, że doszło do obrazy wskazanych przepisów, jak i art. 11 § 2 k.k. Zważyć należy, iż wbrew twierdzeniom obrońcy, organizowanie o jakim mowa w art. 258 k.k. , nie jest tożsamym z organizowaniem o jakim mowa w treści art. 118 ust 3 wskazanej ustawy. Art. 258 k.k. stypizowano przestępstwo formalne. Już przynależność do grupy, która ma na celu popełnianie przestępstw, jest zgodnie z wolą ustawodawcy karalne. W treści art. 118 ust. 2 czy 117 ust 2 ustawy o prawach autorskich i prawach pokrewnych, chodzi nie o zorganizowanie grupy przestępczej, czy kierowaniem tą grupą, ale o zorganizowanie działalności przestępczej, co do realizacji konkretnych czynów zabronionych i kierowanie ich dokonywaniem. Organizacja przestępstwa i kierowanie jego popełnieniem nie musi odnosić się do działalności podejmowanej przez co najmniej 3 osoby. Sprawców może być dwóch, nie tworzą oni grupy, ale prowadzą działalność przestępczą w której jedna z osób jest jej organizatorem i kierownikiem bądź się tymi rolami dzielą. Dla wypełnienia znamion czynu z art. 118 ust. 2 w/w ustawy, wystarczy więc współpraca z inną osobą, (a nie koniecznie z innymi osobami), sprawca organizuje nie grupę, lecz podejmuje działania umożliwiające bezpośrednio popełnienie przestępstwa pomocy w zbyciu. Nie sposób więc uznać, że Sąd Okręgowy winien był tak przynależność oskarżonego do zorganizowanej grupy przestępczej, jak i udział w dokonywaniu konkretnych czynów polegających na pomaganiu w zbyciu zwielokrotnionych bez uprawnień nośników wideogramów i fonogramów, uznać za jedno przestępstwo, tylko z racji tego że czyny te były popełnione w jednym czasie, czy miejscu. Wbrew stanowisku skarżącego oskarżony swoim działaniem, wyczerpał tak znamiona czynu z art. 258 §1 k.k. stanowiącego przestępstwo formalne dla którego realizacji wystarczającym jest, że oskarżony, nie tylko akceptował cele jakie grupa stworzona przez D. K. (1) miała realizować, ale też pozostał w gotowości do realizacji zadań, jakie zostały mu w ramach grupy wyznaczone, nawet jeśli zadania te miałby realizować, uwzględniając inne swoje plany związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Z kolei podjęcie określonych czynności w ramach uzgodnionego podziału ról i odbieranie pieniędzy od osób którym przekazywano nielegalnie zwielokrotnione utwory w istocie doprowadziło do realizacji znamion czynu z art. 118 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych jako, że stanowiło pomaganie w zbyciu zwielokrotnionych bez uprawnień cudzych utworów, w tym zakresie aktualne pozostają też uwagi zawarte w pkt. 3.6 ., 3.7. Z tych względów brak było też podstaw do podzielenia zarzutu obrazy art. 11§ 1 k.k. jako, że nie sposób uznać, że oskarżony swoim zachowaniem wypełnił znamiona jednego przestępstwa. Wniosek - o uniewinnienie ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. - Brak było podstaw do uwzględnienia wniosku jako, że Sąd nie podzielił stanowiska obrońcy oskarżonego, tak co do braku zasadności uznania oskarżonego za sprawcę obu przypisanych mu przestępstw, jak i co do tego, że zachowanie oskarżonego należało uznać za wyczerpujące znamiona jednego przestępstwa tj. przestępstwa z art. 118 ust 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych . Tym bardziej nie podzielił stanowiska obrońcy co do braku podstaw do przypisania oskarżonemu sprawstwa i winy. 3.9. zarzut nieprawidłowej oceny materiału dowodowego wyjaśnień D. W. (1) , wyjaśnień D. K. (1) , wyjaśnień L. K. i wskazanych materiałów niejawnych, które nie dawały podstaw do skazania oskarżonego za czyny mu przypisane, a nadto nie znajdują odzwierciedlenia we wskazanych przepisach spowodowany brakiem obiektywizmu o jakim mowa w art. 4 k.p.k. jako, że Sąd nie uwzględnił okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego, co oznacza, że doszło do obrazy art. 7 k.p.k. , art. 5 § 2 k.p.k. i art. 4 k.p.k. a w konsekwencji podnosząc zarzut błędu w ustaleniach faktycznych polegający na przypisaniu oskarżonemu brania udziału w zorganizowanej grupie przestępczej i pomagania w zbyciu w celu osiągnięcia korzyści majątkowej nośników fonogramów i wideogramów zwielokrotnionych bez uprawnienia powodującej przypisanie tak czynu z art. 258 § 1 k.k. , jak i art. 118 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych . ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Wbrew twierdzeniom skarżącego Sąd I instancji dokonał prawidłowej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, jak i prawidłowo ustalił stan faktyczny odnoszący się do oskarżonego D. W. (1) . W szczególności słusznie uznał za niewiarygodne wyjaśnienia oskarżonego D. W. (1) wskazującego, że odbieranie przez niego pieniędzy za zwielokrotnione nielegalnie nośniki wideogramów i fonogramów stanowiły przysługę koleżeńską, a oskarżony nie miał świadomości co do tego z powodu jakiego tytułu przekazywane są owe środki pieniężne tak te w euro, jak w walucie polskiej. Już treść rozmów nagranych w ramach kontroli operacyjnej pomiędzy oskarżonym D. W. (1) i D. K. (1) bez wątpienia świadczy o tym, że oskarżony D. W. (1) jest świetnie zorientowany co do tego, za co są owe środki pieniężne, jak i co do stanu rozliczeń oskarżonego D. K. (1) z innymi osobami. W kontekście tego faktu nie sposób też było uznać za prawdziwych twierdzeń D. K. (1) o braku zaangażowania D. W. (1) w przestępczy proceder, skoro sam wskazał na różne okoliczności odbioru przez D. W. (1) pieniędzy z różnych miejsc i dotyczących tak udania się w określone miejsca, jak i odbioru od kierowców autobusów, które wedle relacji D. K. (1) przyjeżdżały do W. z różnych stron, zwłaszcza w kontekście wskazywanych przez niego gratyfikacji, jakich z tego tytułu systematycznie doświadczał oskarżony D. W. (1) (otrzymywał zlecenia na zakup części, zwroty kosztów przejazdu). Również treść relacji L. K. , co do zaangażowania D. W. (1) w odbieranie pieniędzy od osób uczestniczących w procederze pomocy w zbywaniu nielegalnie zwielokrotnionych nośników nie pozostawia wątpliwości, co do zaangażowania i roli oskarżonego D. W. (1) . L. K. wskazał, tak na odbieranie przez D. W. (1) pieniędzy we W. , jak i, że do różnych klientów na bazary na zachodzie Polski jeździł po pieniądze D. W. (1) . L. K. nie łączył tego jedynie z wyjazdami powiązanymi z własnymi interesami oskarżonego D. W. (1) . Z treści rozmowy wynika niewątpliwie, że i w takich sytuacjach tak D. W. (1) , jak i B. G. odbierali pieniądze, ale przy okazji trudno mówić o tym, że coś jest po drodze jeśli z G. trzeba np. pojechać do C. . Już te dowody niezależnie od treści wskazywanych przez inne osoby przekazujące pieniądze dla D. K. (1) wynika, że nie sposób było czynić ustaleń w zakresie sprawstwa i winy oskarżonego D. K. (1) w oparciu o wyjaśnienia oskarżonego. Treść relacji L. K. nie pozostawia wątpliwości, że oskarżony był nie tylko uczestnikiem zorganizowanej grupy przestępczej kierowanej przez D. K. (1) , ale i pomagał w zbyciu zwielokrotnionych bez uprawnień nośników. Tak wskazane tu okoliczności, jak i chociażby wysokość kwot nie pozostawiała wątpliwości za co są określone kwoty czasami niebagatelne, bo sięgające10.000 złotych stanowiącą zapłatę za płyty dostarczone mężczyźnie o ps . (...) . Oskarżony udawał się wprost na przygraniczne bazary i to do osób, które nie handlowały odzieżą, co stwierdza i L. K. . W kontekście już tych relacji nie sposób uznać, że oskarżony D. W. (1) pozostawał nieświadomy w zakresie tego czym zajmuje się D. K. (1) , jak i tego, że pozostając w gotowości do wykonywania poleceń D. K. (1) , co do odbioru pieniędzy od osób, którym dostarczono nielegalne nośniki w istocie przynależy do zorganizowanej grupy przestępczej mającej na celu pomoc w zbyciu nielegalnie zwielokrotnionych nośników fono i wideogramów. Jak już powyżej wskazano oskarżony miał też z tego tytułu stałe dochody, bo nie tylko otrzymywał zlecenia na zakup samochodów, ale i zwrot kosztów podróży, co przy uwzględnieniu że przy okazji załatwiał też i własne sprawy niewątpliwie należy uznać za stałe źródło dochodu o jakim mowa w art. 118 ust.2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych (jak u B. G. ). Okoliczności te potwierdzają też rozmowy prowadzone przez oskarżonego z D. K. (1) . W sprawie nie wystąpiły żadne nie dające usunąć się wątpliwości, Sąd I instancji ich nie powziął. Sąd odwoławczy stwierdził jedynie, że nie jest możliwe ustalenie, co do jakiej ilości nośników oskarżony udzielał pomocy w ich zbyciu, bo jak wyżej wskazano pieniądze trafiały do oskarżonego D. K. (1) również poprzez inne osoby, jak i odbierał je osobiście. Nie mniej jednak czynił to w ramach pomocy w zbyciu o jakiej mowa w tym przepisie, albowiem "pomaganie w zbyciu" przedmiotu będącego nośnikiem utworu, fonogramu czy wideogramu rozpowszechnionego bez uprawnienia obejmuje wszelkiego rodzaju zachowania ułatwiające realizację porozumienia pomiędzy zbywcą a nabywcą tego przedmiotu, w tym i pośredniczenie w przekazywaniu pieniędzy ułatwiające realizację zamierzonego przedsięwzięcia jako całości. W konsekwencji trafnej oceny dowodów, również ustalenia Sądu oparte o dowody uznane przez Sąd za wiarygodne, należało uznać za prawidłowe. Zasadnie Sąd Okręgowy uznał, że oskarżony brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu popełnia przestępstw o jakich mowa w ustawie o prawie autorskim i prawach pokrewnych , jak też wykonując zlecone przez oskarżonego D. K. (1) czynności udzielał w ramach przypisanej mu roli pomagania w zbyciu zwielokrotnionych bez uprawnień nośników wideogramów i fonogramów działając tak w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, jak i czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu. Wniosek - o uniewinnienie ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. - Brak podstaw do uwzględnienia wniosku, skoro prawidłowo oceniony materiał dowodowy nakazywał przypisanie oskarżonemu sprawstwa i winy w zakresie obu przestępstw, a zmiana w zakresie czynu z art. 118 ust 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych nie ma wpływu na trafność uznania sprawstwa i winy 3.10. - zarzut rażącej niewspółmierności kary orzeczonej wobec D. W. (1) w szczególności w związku z uprzednia niekaralnością oskarżonego, prowadzenia przez niego prawidłowego trybu życia, jak i nieuwzględnieniu konsekwencji, które poniesie on sam jak i osoby mu bliskie, wreszcie, że bezwzględna kara pozbawienia wolności pozbawi go możliwości uiszczenia grzywny. ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny W ocenie Sądu odwoławczego należało częściowo podzielić zarzut rażącej niewspółmierności orzeczonej kary i to zarówno kary orzeczonej za czyn z art. 258 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 2 k.k. , jak i biorąc pod uwagę dokonanie częściowej zmiany opisu przypisanego oskarżonemu czynu z art. 118 ust. 2 ustawy o prawach autorskich i prawach pokrewnych. To spowodowało konieczność uchylenia kary łącznej pozbawienia wolności i dokonania na nowo wymiaru kar za przypisane oskarżonemu przestępstwa. Po pierwsze należy stwierdzić, że przy wymiarze kary pozbawienia wolności za przypisany oskarżonemu czyn z art. 258 § 1 k.k. sąd I instancji nie uwzględnił w sposób należyty tego, że grupa przestępcza w której brał udział oskarżony, została zorganizowana w celu popełniania przestępstw z art. 118 ust. 2 w/w ustawy, a więc przestępstw zagrożonych karą do 5 lat pozbawienia wolności, czasokres funkcjonowania grupy nie był znaczny, a oskarżony choć pozostawał jej uczestnikiem, nie podejmował szczególnych działań świadczących o jego znacznym zaangażowaniu. Jeśli się przy tym uwzględni czas popełnienia przestępstwa, jak i niekaralność oskarżonego, w ocenie sądu brak było podstaw do wymierzenia oskarżonemu za to przestępstwo kary w wymiarze ustalonym przez Sąd I instancji jako, że kara 1 roku pozbawienia wolności będzie karą adekwatną tak do wagi czynu jak i osoby sprawcy. Z kolei za drugie z przypisanych oskarżonemu przestępstw, Sąd odwoławczy obniżył wymiar kary kierując się tak powyżej wskazanymi względami dotyczącymi osoby sprawcy jak i tym, że czyn przypisany oskarżonemu jest czynem o średniej szkodliwości społecznej, a orzeczone kary tak kara pozbawienia wolności w wymiarze 1 roku jak i wymierzona grzywna w wymiarze 200 stawek dziennych będą stanowiły dostateczną dolegliwość za przypisane oskarżonemu przestępstwo. Ustalenie co do wysokości jednej stawki dziennej jako zasadne należało utrzymać w mocy. Miarkując wymiar kary łącznej pozbawienia wolności Sąd Apelacyjny uznał , iż wymierzenie oskarżonemu kary w wymiarze 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności za przypisane oskarżonemu przestępstwa, biorąc pod uwagę związek przedmiotowy i czasowy tych przestępstw spełni cele kary mające za zadanie tak powstrzymanie oskarżonego przez popełnianiem przestępstw jak i wdrożenie go do przestrzegania porządku prawnego. Biorąc pod uwagę tak dane dotyczące niekaralności oskarżonego, jak i czas jaki upłynął od popełnienia przestępstw w ocenie Sądu Apelacyjnego zachodzą podstawy do warunkowego zawieszenia wykonania owej kary w oparciu o przepisy obowiązujące w dacie popełnienia czynów przypisanych oskarżonemu. Okres próby 4 lat i obligatoryjny dozór kuratora będzie wystarczającym dla wdrożenia oskarżonego do poszanowania norm prawnych. Sąd nie znalazł podstaw do dalszego złagodzenia wymiaru kary w tym i kary grzywny, okresu próby jako, że kara w niższym wymiarze byłaby w swoim całokształcie karą rażąco niewspółmiernie łagodną. W odniesieniu do czynów przypisanych oskarżonemu mają zastosowanie przepisy ustawy kodeks karny obowiązujące do dnia 30.06.2015 roku stosownie do treści art. 4 k.p.k. . Wniosek - obniżenie wymiaru kar jednostkowych oraz kary grzywny oraz orzeczenie kary łącznej w maksymalnym wymiarze do lat 2 z jednoczesnym orzeczeniem warunkowego zawieszenia jej wykonania na minimalny okres próby oraz zmniejszenie oskarżonemu grzywny do minimalnych wymiarów ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Stwierdzić należy, nie bagatelizując czynów przypisanych oskarżonemu, że tak sam charakter tych czynów, jak i rola jaką oskarżony pełnił w przestępstwach mu przypisanych należało obniżyć wymiar kary zasadniczej za pierwszy z przypisanych oskarżonemu przestępstw, jak i za drugi zwłaszcza w kontekście zmiany jego opisu, co wpłynęło również na wymiar liczby stawek dziennych grzywny. Co do ustalenia wysokości jednej stawki dziennej Sąd uznał, że brak jest podstaw do zmiany orzeczenia. Wymiar kary pozbawienia wolności za przypisane oskarżonemu przestępstwo z art. 258 § 1 k.k. obniżyć należało do wymiaru 1 roku, tak z uwagi na stopień społecznej szkodliwości czynu jak i wskazany już fakt, że założona grupa przestępcza miała na celu popełnianie przestępstw ukierunkowanych li tylko na popełnianie czynów z art. 118 ust 2 wskazanej ustawy, a więc zagrożonych karą pozbawienia wolności do lat 5. Tak stopień społecznej szkodliwości czynu, jak i rola oskarżonego w funkcjonowaniu grupy nie była też tego rodzaju by uznać, że kara w wymiarze 1 roku nie spełni swoich celów. Sąd I instancji nie uwzględnił w sposób należyty tego, że grupa przestępcza w której brał udział oskarżony została zorganizowana w celu popełniania przestępstw z art. 118 ust. 2 w/w ustawy, a więc przestępstw zagrożonych karą do 5 lat pozbawienia wolności, czasokres funkcjonowania grupy nie był znaczny, a oskarżony choć pozostawał jej uczestnikiem, nie podejmował szczególnych działań świadczących o jego znacznym zaangażowaniu. Jeśli się przy tym uwzględni czas popełnienia przestępstwa, jak i niekaralność oskarżonego, to w ocenie sądu brak było podstaw do wymierzenia oskarżonemu za to przestępstwo kary w wymiarze ustalonym przez Sąd I instancji jako, że kara 1 roku pozbawienia wolności będzie karą adekwatną tak do wagi czynu (jego społecznej szkodliwości), jak i osoby sprawcy. Z kolei za drugie z przypisanych oskarżonemu przestępstw Sąd odwoławczy obniżył wymiar kary kierując się tak powyżej wskazanymi względami dotyczącymi osoby sprawcy, jak i tym, że czyn przypisany oskarżonemu jest czynem o średniej szkodliwości społecznej, a orzeczone kary tak kara pozbawienia wolności w wymiarze 1 roku, jak i wymierzona grzywna w wymiarze 200 stawek dziennych będą stanowiły dostateczną dolegliwość za przypisane oskarżonemu przestępstwo. Sąd Okręgowy prawidłowo miarkował wysokość jednej stawki dziennej stąd brak było podstaw do ingerowania w tym zakresie w treść tego wyroku. Miarkując wymiar kary łącznej pozbawienia wolności Sąd Apelacyjny uznał, iż wymierzenie oskarżonemu kary w wymiarze 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności za przypisane oskarżonemu przestępstwa, biorąc pod uwagę związek przedmiotowy i czasowy tych przestępstw, spełni cele kary mające za zadanie tak powstrzymanie oskarżonego przez popełnianiem przestępstw, jak i wdrożenie go do przestrzegania porządku prawnego. Biorąc pod uwagę tak dane dotyczące niekaralności oskarżonego, jak i czas jaki upłynął od popełnienia przestępstw w ocenie Sądu Apelacyjnego zachodzą podstawy do warunkowego zawieszenia wykonania owej kary w oparciu o przepisy obowiązujące w dacie popełnienia czynów przypisanych oskarżonemu. Okres próby 4 lat i obligatoryjny dozór kuratora będzie wystarczającym dla wdrożenia oskarżonego do poszanowania norm prawnych. Na powyższe pozwalało zastosowanie art. 4 § 1 k.k. jako , że wobec oskarżonego znalazły zastosowanie przepisy k.k. obowiązujące do dnia 30.06.2015 r. 3.11. - apelacja obrońcy oskarżonego C. K. (1) zarzut obrazy art. 439 pkt 9 - k.p.k. -naruszenie art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. w zw. z art. 102 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. poprzez skazanie oskarżonego za czyny z art. 118 ust. 2 ustawy z dnia 4 lutego 1994 roku o prawie autorskim i prawach pokrewnych , mimo iż w zakresie tych czynów nastąpiło przedawnienie karalności na podstawie art. 101 § 1 k.k. w zw. z art. 102 k.k. w brzmieniu obowiązującym w dacie popełnienia czynów ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzut nie jest zasadny. Nie sposób bowiem podzielić stanowiska skarżącego, że przestępstwa popełnione przez oskarżonego C. K. (1) kwalifikowane z art. 118 ust. 2 ustawy z dnia 4 lutego 1994 roku o prawie autorskim i prawach pokrewnych uległy przedawnieniu. Sąd Okręgowy szczegółowo odniósł się do kwestii braku podstaw do uznania, że doszło do przedawnienia karalności, przywołanych powyżej przestępstw w treści uzasadnienie str. 160. Sąd odwoławczy w pełni ową ocenę podziela, wskazując, że art. 4 k.k. nie ma zastosowania w tym zakresie. Sąd Okręgowy wskazał na judykaty odnoszące się do wskazanej problematyki. Zmiany w treści art. 101 i 102 k.k. , w sytuacji gdy do przedawnienia karalności przestępstw z art. 118 ust 2 w/w ustawy nie doszło, tak przed dniem 3.08.2005, jak i 2.03.2006 roku w sposób oczywisty nie pozwalają na uznanie, że nastąpiło przedawnienie karalności przestępstw, a tym samym, że ziściła się negatywna przesłanka nakazująca umorzenie postępowania. Tym samym brak było podstaw do uznania, że w sprawie wystąpiła bezwzględna przyczyna odwoławcza o jakiej mowa w art. 439 § 1pkt 9 k.p.k. Wniosek o umorzenie postepowania ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Brak podstaw do uznania, że art. 4 k.k. ma zastosowanie dla oceny kwestii przedawnienia karalności czynu, czyni zarzut niezasadny, a wniosek na uwzględnienie nie zasługuje. 3.12. - na podstawie art. 438 pkt 2, 3 i 4 k.p.k. 1. obrazę przepisów postępowania a) 4, 5 § 2 i 7 k.p.k. poprzez pominięcie okoliczności korzystnych dla oskarżonego i przy licznych wątpliwościach związanych z zabezpieczeniem, opisywaniem i opiniowaniem nośników, z występowaniem nieprawidłowości przy liczeniu płyt i przy dokonywaniu oględzin zawartości nie sposób ustalić ile faktycznie płyt zabezpieczono u C. K. (1) , ile z tych płyt mogło być legalnych, a ile faktycznie zawierało zwielokrotnione nośniki wideogramów bez zezwolenia i o jakiej treści były oraz uwzględnienie wyłącznie okoliczności przemawiających na niekorzyść oskarżonego z całkowitym pominięciem okoliczności przemawiających na jego korzyść i rozstrzygnięcie na niekorzyść oskarżonego istotnych wątpliwości dotyczących: - nieustalenia do chwili orzekania konkretnych tytułów i ich autorów, których utwory zwielokrotniono na wideogramach, co wyklucza możliwość przypisania oskarżonemu przestępstw z art. 118 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych , wobec nie wyczerpania ustawowych znamion tych czynów; - nieustalenie do chwili orzekania rzeczywistej ilości wideogramów (ostatecznie przypisano oskarżonemu 6000 sztuk), co miało istotne znaczenie , min. dla ustalenia zwielokrotnionych cudzych utworów wideogramów oraz potwierdzenia ewentualnej korzyści , jaką miał osiągnąć oskarżony, (czy też ustalenia stałego źródła dochodu) - nieustalenia do chwili orzekania obywateli Ukrainy, z którymi rzekomo miał współpracować oskarżony w działalności przestępczej, b) 394 § 2 k.p.k. i art. 393 § 1 k.p.k. poprzez ujawnienie bez odczytywania dowodów z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy stanowiących materiały uzyskane w wyniku kontroli operacyjnej, w tym nagrań rozmów telefonicznych oskarżonych zarejestrowanych w jej trakcie, w sytuacji gdy dowody te mają zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy i są sprzeczne z innymi dowodami zgromadzonymi w sprawie, a ponadto o ich odtworzenia wnioskował oskarżyciel publiczny, c) art. 16 § 2 k.p.k. i art. 6 k.p.k. poprzez naruszenie zasady informacji stron i niepoinformowania ich wraz z uzasadnieniem o terminie rozprawy wyznaczonej na dzień 17 stycznia 2019 roku że planowane jest przeprowadzenie w tym dniu dowodu z materiałów niejawnych uzyskanych w wyniku kontroli operacyjnej, a w konsekwencji niepouczenie stron o przysługujących im w tym zakresie uprawnieniach, w sytuacji gdy ze względu na ważność tego dowodu dla sprawy i etap postepowania , na jakim miał on być przeprowadzony tj. po upływie 5 lat od daty złożenia wyjaśnień przez oskarżonego C. K. (1) , informacja ta dla zapewnienia prawa do obrony była nieodzowna w świetle okoliczności sprawy, d) 366 k.p.k. i art. 193 k.p.k. poprzez nie przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu fonoskopii w celu identyfikacji osób uczestniczących w rozmowach telefonicznych zarejestrowanych w wyniku kontroli operacyjnej, w sytuacji gdy w wyniku nieodtworzenia nagrań oskarżonym, uniemożliwiono mu dokonanie identyfikacji oraz odniesienia się do ich treści, co doprowadziło do niewyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności w sprawie, e) 424 §1 k.p.k. poprzez lakoniczne uzasadnienia zaskarżonego wyroku, które nie pozwala ocenić, jakie fakty Sąd uznał za udowodnione lub nieudowodnione, na jakich w tej mierze oparł się dowodach, a w szczególności dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych, niewyjaśnienie ustalenia, że oskarżony był członkiem zorganizowanej grupy przestępczej i poprzestanie jedynie na przytoczeniu treści przepisu z pominięciem jakichkolwiek rozważań w odniesieniu do zebranych dowodów w tym również wyjaśnień oskarżonych oraz niewyjaśnienie w uzasadnieniu wyroku przyczyn pominięcia w rozważaniach nad nim art. 94 ust 2 i 3 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych odnoszących się do pojęć wideogramów oraz ich własności, których zastosowanie pozwoliłoby sądowi dostrzec, że dla bytu przestępstw z art. 118 ust. 2 koniecznym jest ustalenie które z cudzych utworów (tytułów) zostały zwielokrotnione bez uprawnienia lub po takiej bezprawnej czynności zbyte, do czego nie jest wystarczające ustalenie ilości samych nośników, tym bardziej gdy na praktycznie każdym z nich utrwalono po kilka tytułów różnych utworów i twórców , czego dowodzą protokoły przeszukań dwóch lokali mieszkalnych oskarżonego, 2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, polegający na dowolnym i nieprawidłowym uznaniu, że: oskarżony był członkiem zorganizowanej grupy przestępczej w rozumieniu art. 258 § 1 k.k. , której celem było popełnienie przestępstw zwielokrotniania bez uprawnień i pomagania w zbyciu nośników zwielokrotnionych fonogramów i wideogramów dla osiągnięcia dla osiągnięcia korzyści majątkowych, mimo, że brak jest jakichkolwiek dowodów potwierdzających rzekomy i świadomy udział oskarżonego w zorganizowanej grupie przestępczej, a jedynie co zrobił to na prośbę D. K. (1) odebrał od kierowców autobusów komunikacji publicznej klika paczek, nie wiedząc przy tym, że zawierają one wideogramy, - oskarżony w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, uczynił sobie stałe źródło dochodu z pomagania w zbyciu nośników wideogramów zwielokrotnionych bez uprawnienia, 3. rażąca niewspółmierność kary rażącą surowość orzeczonych wobec oskarżonego C. K. (1) kar jednostkowych oraz kary łącznej pozbawienia wolności powodującej iż: - kary te przekraczają stopień winy i stopień społecznej szkodliwości czynów popełnionych przez oskarżonego przez co nie spełniają swoich celów zapobiegawczych i wychowawczych , -nie uwzględnia się właściwości i warunków osobistych oskarżonego oraz sposobu życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowania C. K. (1) po ich popełnieniu, a które to okoliczności ocenione poprzez pryzmat dyrektyw wymiaru kar prowadzą do wniosku, iż kary jednostkowe oraz kara łączna jaka winna być wymierzona oskarżonemu za popełnione przez niego czyny powinny oscylować w dolnej granicy zagrożenia ustawowego za przypisane przestępstwa , a ponadto w przypadku kary łącznej wymierzonej oskarżonemu winno mieć zastosowanie dobrodziejstwo warunkowego zawieszenia ich wykonania wobec istnienia w jego sytuacji wyjątkowego wypadku uzasadnionego szczególnymi okolicznościami. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Wbrew stanowisku skarżącego Sąd Okręgowy, procedując w przedmiotowej sprawie, nie dopuścił się obrazy wskazanych przez skarżącego przepisów prawa procesowego. Zgromadzone dowody ocenił z zachowaniem reguł określonych tak treścią art. 4, 7 jak i przy uwzględnieniu art. 5 § 2 k.p.k. . Okoliczność, że Sąd nie wskazał konkretnych oznaczonych indywidualnie utworów- wideogramów, czy fonogramów ich zawartości, na których utwory twórców objęte ochroną zostały zwielokrotnione bez uprawnienia, poza wiedzą i wolą uprawnionych producentów i w których pomocy w zbyciu oskarżony uczestniczył, nie miało wpływu na zasadność przypisania oskarżonemu przestępstwa z art. 118 ust. 2 wskazanej ustawy. Oczywistym jest, że skoro oskarżonemu przypisano pomaganie w zbyciu nośników wideogramów i fonogramów zwielokrotnionych bez uprawnienia, czy przyjęcie takich nośników, to nie oznacza to, że by przypisać im sprawstwo i winę w tym zakresie konieczne jest wskazanie konkretnych utworów i producentów uprawnionych do zwielokrotniania. Nie sposób bowiem uznać, że nie przywołanie konkretnych utworów narusza treść art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k. skoro treść opisu czynu wyraźnie wskazuje, że były to przedmioty będące nośnikami utworów fonogramu, wideogramu były zwielokrotnione bez uprawnienia a oskarżony pomagał do ich zbycia będąc tego w pełni świadomym i czyniąc to w celu osiągnięcia korzyści majątkowej jak i stałego źródła dochodu. Nie ma bowiem wątpliwości, że tak nośniki, w których pomaganiu w zbyciu oskarżony uczestniczył, jak i te zabezpieczone w mieszkaniu nie pochodziły od legalnych producentów, o czym świadczy tak treść opinii (...) i (...) , a wskazane w tych opiniach utwory znajdujące się poszczególnych zwielokrotnionych bez uprawnień nośnikach podlegają ochronie z ustawy prawo autorskie i prawa pokrewne. Sąd, okoliczności związane z nieprawidłowościami w zakresie sposobu zabezpieczenia materiału dowodowego, aż nadto uwzględnił, wobec wszystkich oskarżonych, w tym i oskarżonego C. K. (1) (zmniejszając ilość przyjętych płyt z co najmniej 10.456, sztuk (pkt XI zarzutu), do co najmniej 2050 (pkt 15 części dyspozytywnej wyroku), nie mniej nie sposób uznać, by uwzględnienie tych okoliczności mogło skutkować uniewinnieniem oskarżonego od popełnienia przypisanych mu czynów. Oskarżeni, nie prowadzili legalnej działalności, a przedmiotem ich działalności nie były legalnie zwielokrotnione nośniki fonogramów czy wideogramów. Już nośniki odbiegały o tych jakie są stosowane przez właścicieli praw autorskich, na co wprost wskazują opinie (...) podobnie jak i opakowania owych płyt, nie nosiły cech właściwych oryginałom, ale też jak wskazano określone tytuły sporządzone zostały z naruszeniem praw producentów lub działających w ich imieniu dystrybutorów. Oskarżony C. K. (1) w swoich wyjaśnieniach wskazywał, że znał nie tylko źródło pochodzenia owych nośników, ale i też osoby , które w owe nielegalne zwielokrotnianie nośników wideogramów i fonogramów były angażowane. To, że oskarżony zakwestionował tą część swoich wyjaśnień w której w sposób logiczny i spójny z pozostałym materiałem dowodowym potwierdzał swoje sprawstwo i winę, nie zmienia faktu, że w oparciu o prawidłową ocenę jego wyjaśnień należało przyjąć, że pomaganie w zbyciu płyt jak i przyjęcie co najmniej 2050 nośników dotyczyło tylko nośników zwielokrotnionych bez uprawnień Oskarżonym przypisano działanie wspólnie i w porozumieniu w dokonaniu przestępstw z pkt X mającego charakter przestępstwa formalnego, samo więc pomaganiu w zbyciu, nawet jeśli do zbycia nie doszło wskazuje na wyczerpanie przez oskarżonego znamion czynu zabronionego, nawet jeśli w treści przypisanego oskarżonemu w pkt 14 czynu nie wskazano konkretnych twórców i producentów mających uprawnienia do ich rozpowszechniania, to niewątpliwie tacy producenci zostali wskazani w opiniach biegłych (podobnie jak utwory) i nie było koniecznym wskazywanie, co do których konkretnie oskarżony pomagał w zbyciu. Uczynienie takich ustaleń sąd okręgowy uznał za niemożliwe z uwagi na brak pewności, które z zabezpieczonych dowodów pochodziły od konkretnych oskarżonych i jakie były to ilości, nie zmienia to jednak faktu, że zabezpieczone jako dowody, nośniki zostały zwielokrotnione nielegalnie bez uprawnień, a podlegały ochronie. Z tego też względu nie sposób uznać by brak przywołania konkretnych utworów lub producentów czynił nieuprawnionym przypisanie oskarżonym wypełnienia znamion czynu zabronionego z art. 118 ust. 2 wskazanej ustawy tak w zakresie czynu z pkt 14, jak i 15. Wyeliminowanie wskazania uprawnionych producentów ma jedynie ten skutek , że Sąd nie był uprawniony do orzeczenia na ich rzecz stosownych kwot. Nie można zaś zaakceptować stanowiska obrońcy jakoby skutkowało to możliwością przyjęcia, że oskarżony nie wypełnił ustawowych znamion czynu z art. 118 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych , tak co do przestępstwa przypisanego mu w pkt 14 jak i 15 . Konkretne tytuły i utwory wynikające z treści opinii w sposób oczywisty wskazują w jakim procederze oskarżony brał udział i nakazują przypisanie mu sprawstwa i winy w sposób ustalony przez Sąd Okręgowy. Brak ustaleń co do wysokości korzyści jaką uzyskał oskarżony czy inne współdziałające z nim osoby, również nie daje podstaw do uznania, że opis czynów przypisanych oskarżonemu nie wypełnia znamion czynu zabronionego. Zważyć bowiem należy, że wysokość owej korzyści nie należy do znamion czynu zabronionego, jako, że jak słusznie wskazał Sąd Okręgowy przestępstwo z art. 118 ust. 2 nie jest przestępstwem przepołowionym, a ustalenie, że oskarżony z popełnienia przestępstwa opisanego w pkt 14 i 15 uczynił sobie stałe źródło dochodu, wynika tak z pozyskiwania systematycznych korzyści od D. K. (1) za pomaganie w zbyciu nielegalnie zwielokrotnionych nośników, jak i z uzyskiwania korzyści z faktu przyjęcia takowych nośników od innej osoby i przechowywania ich w swoim mieszkaniu za opłatą. Te okoliczności wynikają zaś wprost tak z tych wyjaśnień oskarżonego w których przyznał się do popełnienie przestępstw mu zarzucanych, nawet jeśli inaczej oceniał charakter niektórych z nich, jak i z pozostałych dowodów trafnie przywołanych przez Sąd Okręgowy. Do tych dowodów należą nie tylko nagrania, które zostały odtajnione i były dostępne dla stron (strony mogły zapoznać się z ich treścią) ale też i dowody z wyjaśnień oskarżonego D. K. (1) wskazującego jak przebiegała jego współpraca z oskarżonym C. K. (1) . To, że nie ustalono wszystkich osób związanych z przestępczym procederem w którym uczestniczył oskarżony w tym obywateli Ukrainy nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia w sprawie, zwłaszcza, że ich udział jest oczywisty. Podobnie też nie sposób uznać by ustalenie tych osób miało się odbyć na skutek procedowania Sądu. Myli się też obrońca oskarżonego jakoby, Sąd I instancji, w toku procedowania w przedmiotowej sprawie dopuścił się wskazanych przez skarżącego przepisów procedury karnej. Długotrwałość tego postepowania nie doprowadziła do zerwania ciągłości rozprawy. Nie sposób też uznać, że Sąd był nieuprawniony do ujawnienia dowodów w postaci dokumentów w tym tych zawierających treść rozmów pomiędzy oskarżonym a D. K. (1) bez ich odtworzenia w toku rozprawy. Strony obecne na rozprawie w dniu 17 stycznia 2019 roku zaakceptowały taki sposób procedowania Sądu, w tym obecny na rozprawie prokurator. Żadna ze stron nie wnosiła o przeprowadzenie dowodów tak z nagrań rozmów, jak i opinii biegłych z zakresu fonoskopii. Sąd mając do dyspozycji materiały niejawne miał możliwość identyfikacji osób, których rozmowy zostały utrwalone na zapisach. Nie można podzielić stanowiska zawartego w apelacji, jakoby Sąd Okręgowy w ramach instytucji wskazanej w treści art. 16 § 2 k.p.k. , był obligowany do informowania stron o tym jakie dowody na danej rozprawie będzie przeprowadzał. Oskarżony był zawiadamiany o terminach kolejnych rozpraw i miał prawo w nich uczestniczyć, jeśli z tego zrezygnował, to niewątpliwie nie może to powodować uznania, że zostały naruszone prawa do obrony oskarżonego. Jeśli nawet oskarżony z racji wieku, czy odległości do Sądu nie był w stanie uczestniczyć w każdej rozprawie, to niewątpliwie mógł w toku całego postępowania składać wnioski i oświadczenia, w tym i te w zakresie jakim obecnie są kwestionowane, będąc na rozprawie czy kierując do Sądu pisma. Wreszcie już wynikające z akt sprawy informacje dot. stanu majątku oskarżonego wcale nie dają podstawy do uznania, że oskarżony nie miał możliwości ustanowienia sobie obrońcy na tym etapie postępowania. Tak więc strona, która świadomie nie korzysta ze swoich uprawnień, nie może obecnie powoływać z tego tytułu na naruszenie jej prawa do obrony. Na marginesie należy wskazać, że domaganie się przeprowadzenia opinii przez biegłych z zakresu fonoskopii po upływie 10 lat od rozmów, które zostały utrwalone w istocie można by było odczytywać jedynie jako próby doprowadzenia do przewlekłości prowadzonego postepowania. Myli się też obrońca C. K. (1) , co do tego, że Sąd I instancji sporządził lakoniczne uzasadnienie wyroku, które nie pozwala ocenić jakie fakty Sąd uznał za udowodnione i na jakich w tej mierze oparł się dowodach, czy dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych. Wbrew twierdzeniom skarżącego uzasadnienie Sądu spełnia wymogi określone treścią art. 424 § 1 k.p.k. i pozwala na dokonanie kontroli instancyjnej. To, że oskarżony brał udział w zorganizowanej grupy przestępczej wynika nie tylko z treści zarejestrowanych pomiędzy nim a D. K. (1) rozmów, podobnie jak i pomaganie w zbyciu nielegalnie zwielokrotnionych nośników fono i wideogramów. Świadczy o tym tak treść wyjaśnień L. K. , po części D. K. (1) , ale też wyjaśnienia samego oskarżonego, który będąc przesłuchiwany dnia 6 lutego 2008 roku k 2351-2352, 2358-2359, wskazał w jaki sposób został zwerbowany do grupy, jak też przytoczył okoliczności związane następnie z wykonywaniem przez niego czynności sprawczych w ramach pomocy w zbyciu nielegalnie zwielokrotnionych nośników. Oczywistym jest, że dla przypisania oskarżonemu brania udziału w zorganizowanej grupie przestępczej nie jest wymaganym, aby oskarżony znał wszystkich członków tej grupy, czy też całokształt podejmowanych przez nich czynności. Wystarczający jest, że oskarżony ma świadomość istnienia grupy mającej na celu popełnianie przestępstw, w tym przypadku przestępstw z art. 118 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych , polegających na pomaganiu w zbyciu nielegalnie zwielokrotnionych nośników i akceptuje ów cel, jak też swoją postawą wyraża gotowość do podejmowania czynności co wskazuje, że nie tylko akceptuje te cele, ale chce aktywnie uczestniczyć w ich realizacji. Oskarżony nawiązał kontakt z obywatelami Ukrainy, zgodził się na wskazanie jego osoby D. K. (1) jako tej osoby, która, za wynagrodzeniem będzie wykonywała zlecone przez niego czynności w realizacji celu działania grupy. Już to wskazuje na jego udział w zorganizowanej grupie przestępczej. Oskarżony nie tylko miał kontakt z osobami, które dostarczały nielegalnie zwielokrotnione nośniki, ale przekazywał tak paczki z płytami w celu ich dalszej dystrybucji, jak i odbierał pieniądze , które przekazywał osobom dostarczającym nielegalnie zwielokrotnione nośniki. Miał więc świadomość znacznej liczebności grupy zajmującej się pomaganiem w zbyciu owych zwielokrotnionych bez uprawnień nośników. Powyższe okoliczności w sposób oczywisty wskazują na wypełnienie przez oskarżonego znamion czynu z art. 258 § 1 k.k. . Nie ma też racji skarżący, że nie odniesienie się przez Sąd do pojęć z art. 94 ust 2 i 3 ustawy o prawach autorskich i prawach pokrewnych ma ten skutek, że niemożliwym było przypisanie oskarżonemu przestępstw z art. 118 us.t 2 wskazanej ustawy. Dla bytu tego przestępstwa istotne jest ustalenie czy przedmiot przestępstwa został pozyskany w sposób legalny, czy też nie, a okoliczność ta wynika tak z faktu zabezpieczenia zarówno u oskarżonego, jak i osób z nim współdziałających nielegalnie zwielokrotnionych fonogramów i wideogramów. Treść opinii tak (...) , jak i (...) wprost wskazuje, że nośniki nie zostały zwielokrotnione przez uprawnionych producentów i wskazuje, że do tego zwielokrotnienia doszło na skutek uszczerbku w prawach twórców i wykonawców, jak i producentów, którym przysługiwało wyłączne prawo do rozporządzania i korzystania tak z wideogramów jak i fonogramów tak w zakresie zwielokrotniania określoną techniką, wprowadzania do obrotu, najmu czy użyczenia wreszcie publicznego udostępniania fonogramu czy wideogramu takich nie tylko z ustalenia, które z cudzych utworów zostały utrwalone na nośnikach tj. płytach CD i DVD oraz zwielokrotnione bez uprawnień i pozostawały w posiadaniu sprawcy następnie doszło do pomagania w ich zbywaniu. Oczywistym jest, że zwielokratniający te utwory nie mieli praw producentów i czynili to wbrew przepisom ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych , a celem ich działania było rozpowszechnianie owych nielegalnie zwielokrotnionych nośników by z pominięciem tak twórców, autorów jak i producentów by osiągać korzyści majątkowe, wprowadzając do obrotu owe nośniki w cenach nie adekwatnych do ich rzeczywistej wartości nie ponosząc kosztów związanych z ich pozyskaniem w zakresie właśnie chronionym ustawą o prawach autorskich i prawach pokrewnych i to co do takich co do których prawa określone w treści art. 94 ust. 4 i 5 nie wygasły. Przypisanie oskarżonemu sprawstwa i winy w zakresie czynów z art. 118 ust. 2 wynika z faktu ustalenia przez Sąd, że właśnie takich utworów to dotyczyło nawet jeżeli z racji nieprawidłowości w zabezpieczeniu nośników nie można było wskazać, które konkretnie należało przypisać danemu oskarżonemu jako, że wskazane przez (...) i (...) należały do takich którym ochrona przysługiwała. Sąd odwoławczy nie uznał za możliwe obecnie przywołania owych producentów i tytułów nie dlatego, że ich nie ma, ale z racji faktu, że nie wywiedziono na niekorzyść oskarżonych środka odwoławczego w tym zakresie, a wskazanie owych producentów, autorów, twórców umożliwiające dochodzenie roszczeń finansowych - przepadku korzyści majątkowej, stanowiłoby rozstrzygnięcie na niekorzyść oskarżonego. Nie sposób też uznać, za zasadnego zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych zawartego w apelacji obrońcy oskarżonego C. K. (1) . Jak powyżej wskazano już treść wyjaśnień oskarżonego w jakim wskazuje na sposób nawiązania kontaktów z osobami z Ukrainy i z D. K. (1) i ustalenia jaki poczynili w tym zakresie, a następnie pozostawanie w gotowości do realizacji celów grupy utworzonej dla popełniania przestępstw o jakich mowa w art. 118 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych , które Sąd Okręgowy uznał za wiarygodne uprawniała ów Sąd do poczynienia ustaleń w zakresie udziału oskarżonego C. K. (1) w zorganizowanej grupie przestępczej. Treść przywołanych już powyżej wyjaśnień oskarżonego jednoznacznie wskazuje na to, że był w pełni świadomy nie tylko tego, że taka grupa istnieje, ale i co do tego jakie są oczekiwania owej grupy co do jego osoby. Jak już powyżej wskazano, brak znajomości wszystkich członków grupy, czy ostatecznych odbiorców przedmiotów przestępstwa nie podważa ustaleń Sądu Okręgowego dotyczących brania przez oskarżonego udziału w owej zorganizowanej grupie przestępczej i w konsekwencji przypisania oskarżonemu czynu z art. 258 § 1 k.k. . Odnosząc, się do zawartego w apelacji zarzutu rażącej niewspółmierności kar jednostkowych, jak i kary łącznej pozbawienia wolności, należało uznać, że zarzut ten jest zasadny, ale jedynie w części dotyczącej wymiaru kary łącznej pozbawienia wolności, jak i wymiaru kary orzeczonej za przestępstwo z art. 258 § 1 k.k. popełnionego w warunkach art. 65 § 2 k.k. W konsekwencji zaś dokonania na nowo wymiaru kary łącznej pozbawienia wolności, Sąd odwoławczy uznał też za zasadne stanowisko skarżącego co do zachodzenia podstaw do warunkowego zawieszenia wykonania kary łącznej pozbawienia wolności. Z tego też względu Sąd Apelacyjny uchylił orzeczenie o karze łącznej wymierzonej temu oskarżonemu, a następnie po obniżeniu wymiaru kary za przestępstwo z art. 258 § 1 k.k. popełnione w warunkach art. 65 § 2 k.k. do wymiaru 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności, dokonał na nowo wymiaru kary łącznej pozbawienia wolności ustalając jej wysokość na 2 lata, jak też orzekł o warunkowym zawieszeniu wykonania owej kary na okres próby lat 4 i oddaniu oskarżonego pod dozór kuratora. Przy wymiarze kary pozbawienia wolności za przypisany oskarżonemu, a kwalifikowany z art. 258 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 2 k.k. , sąd I instancji nie uwzględnił w sposób należyty tego, że grupa przestępcza w której brał udział oskarżony została zorganizowana w celu popełniania przestępstw z art. 118 ust. 2 w/w ustawy, a więc przestępstw zagrożonych karą do 5 lat pozbawienia wolności, czasokres funkcjonowania grupy nie był znaczny. Jeśli się przy tym uwzględni czas popełnienia przestępstwa, jak i niekaralność oskarżonego, osoby wszak już dojrzałej, co do której brak jest podstaw do uznania, że jest osobą o znacznym stopniu zdemoralizowania, to w ocenie sądu brak było podstaw do wymierzenia oskarżonemu za to przestępstwo kary w wymiarze ustalonym przez Sąd I instancji jako, że kara 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności, będzie karą adekwatną, tak do wagi czynu (jego społecznej szkodliwości) i stopnia winy oskarżonego ocenianego poprzez pryzmat jego zaangażowania, ale jednak drugorzędnej roli w grupie, jak i osoby sprawcy. Sąd odwoławczy nie znalazł podstaw do uznania, że pozostałe kary jednostkowe wymierzone oskarżonemu za przypisane mu przestępstwa są karami rażąco niewspółmiernie surowymi. Wprost przeciwnie biorąc w tym zakresie pod uwagę, tak trafnie przez Sąd przywołane okoliczności dotyczące stopnia społecznej szkodliwości tych czynów, jak i okoliczności dotyczące osoby sprawcy, Sąd Okręgowy dokonał prawidłowego wymiaru owych kar jednostkowych tak w zakresie kar pozbawienia wolności, jak i grzywny wymierzonej w związku z popełnieniem przestępstwa z art. 118 ust. 2 ustawy o prawach autorskich i prawach pokrewnych, opisanego w pkt 5 części dyspozytywnej wyroku. Miarkując wymiar kary łącznej pozbawienia wolności Sąd Apelacyjny uznał, iż wymierzenie oskarżonemu kary łącznej pozbawienia wolności w wymiarze dwóch lat, za wszystkie przypisane oskarżonemu przestępstwa, biorąc pod uwagę związek przedmiotowy i czasowy tych przestępstw - tu zawłaszcza łączność przedmiotową czynów przypisanych oskarżonemu w pkt. 13, 14 i 15 części dyspozytywnej wyroku, jak i odmienność rodzajową czynu z pkt 16, nie mniej popełnionego w związku z toczącym się w niniejszej sprawie postepowaniem, spełni cele kary mające za zadanie tak powstrzymanie oskarżonego przez popełnianiem przestępstw, jak i wdrożenie go do przestrzegania porządku prawnego. Biorąc zwłaszcza pod uwagę tak dane dotyczące niekaralności oskarżonego, jak i czas jaki upłynął od popełnienia przestępstw w ocenie Sądu Apelacyjnego zachodzą podstawy do warunkowego zawieszenia wykonania owej kary w oparciu o przepisy obowiązujące w dacie popełnienia czynów przypisanych oskarżonemu. Okres próby 4 lat i obligatoryjny dozór kuratora, będzie wystarczającym dla wdrożenia oskarżonego do poszanowania norm prawnych, osiągnięcia celów wychowawczych. Na powyższe pozwalało zastosowanie art. 4 § 1 k.k. jako , że wobec oskarżonego znalazły zastosowanie przepisy k.k. obowiązujące do dnia 30.06.2015 r.. Wbrew stanowisku skarżącego nie sposób uznać, że kary jednostkowe winny być wymierzone w dolnych granicach ustawowego zagrożenia, a kara łączna na zasadzie pełnej absorbcji. Takie oczekiwania obrońcy nie uwzględniają stopnia społecznej szkodliwości czynów, który choć średni nie jawi się jako tak mały by możliwym było orzeczenie kar jednostkowych w niższym wymiarze. W istocie wymiar kary proponowany przez obrońcę nie byłby współmierny do wagi i charakteru przestępstw popełnionych przez oskarżonego, a w konsekwencji nie sprzyjał by tak spełnieniu celów wychowawczych jak i nie mógłby spełnić celów ogólnoprewencyjnych, czyniąc karę rażąco niewspółmiernie łagodną. Wniosek - o uniewinnienie ewentualnie uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania zmiana wymiaru kary na kary w dolnych granicach ustawowego zagrożenia i orzeczenie kary łącznej z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, wniosek o przyznanie kosztów za obronę z urzędu w postepowaniu odwoławczym. ☒ zasadny ☒ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Wobec braku podstaw do podzielenia zarzutów skierowanych tak co do sposobu procedowania przez Sąd, dokonanej oceny dowodów, jak i ustaleń faktycznych, brak było podstaw do uniewinnienia oskarżonego w tym zakresie w całości zarzuty zostały uznane za niezasadne. Natomiast w części Sąd podzielił częściowo zarzut co do rażącej niewspółmierności kary, jednak jedynie w zakresie wymiaru kary orzeczonej za przestępstwo z art. 258 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 2 k.k. uwzględniając tak czas zaistniały od popełnienia przestępstw będących przedmiotem osądu jak i to, że oskarżony pozostaje osobą niekaraną, a jest człowiekiem dojrzałym, którego nie cechuje taki stopień demoralizacji, by jedynie kara bezwzględna pozbawienia wolności mogła odnieść skutek wychowawczy wobec niego. Suma dolegliwości wynikających ze skazania w przedmiotowej sprawie będzie wystarczająca dla wdrożenia oskarżonego do poszanowania norm prawnych. Za zasadny uznał Sąd Apelacyjny wniosek obrońcy o przyznanie kosztów za pomoc prawną udzieloną oskarżonemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym. 3.13. apelacja obrońcy oskarżonych D. K. (2) , M. N. , A. B. (1) : 1. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na uznaniu, iż zachowanie oskarżonych D. K. (2) , M. N. oraz A. B. (1) wypełniło znamiona art. 118 ust. 2 ustawy o prawach autorskich i prawach pokrewnych co do wszystkich oskarżonych oraz art. 117 ust. 2 tejże ustawy co do oskarżonego A. B. (1) , gdy z okoliczności sprawy i zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika , iż nie sposób poszczególnych oskarżonym przypisać pomocy do zbycia i zawartości nośników wideogramów oraz fonogramów zwielokrotnionych bez uprawnienia, 2. obraza przepisów postepowania karnego, to jest art. 4,5 i 7 k.p.k. mająca bezpośredni wpływ na treść zaskarżonego wyroku, poprzez dowolną a nie swobodną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, pominięcie okoliczności korzystnych dla oskarżonych i przy szeregu wątpliwościach związanych z opiniowaniem w niniejszej sprawie, zabezpieczeniem i opisywaniem materiału dowodowego błędach przy liczeniu płyt i dokonywaniu oględzin ich zawartości, 3. obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść wyroku to jest art. 4,7, 410 k.p.k. poprzez pominięcie przy wyrokowaniu i analizie materiału dowodowego istotnej części zeznań świadków A. B. (3) , K. D. oraz K. K. (2) wskazujących na niestaranność organów ścigania przy zabezpieczeniu i opisywaniu materiału dowodowego w postaci płyt CD i DVD, co w konsekwencji wskazywało na to, iż nie sposób było ustalić ile faktycznie w/w płyt z

[... tekst skrócony ...]