II AKA 190/15

Sygn. akt II AKa 190/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 grudnia 2015 r. Sąd Apelacyjny w Szczecinie, II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSA Andrzej Mania Sędziowie: SA Andrzej Wiśniewski (spr.) SO del. do SA Joanna Wieczorkiewicz-Kita Protokolant: sekr. sądowy Karolina Pajewska przy udziale prokuratora Prokuratury Okręgowej del do Prokuratury Apelacyjnej Krzysztofa Kozbera po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2015 r. sprawy 1) A. B. (1) 2) D. G. 3) R. K. (1) oskarżonych z art. 258 § 3 k.k. , z art. 65 §1 k.k.s. w zb. z art. 91 §1 k.k.s. w zw. z art. 7 §1 k.k.s. w zw. z art. 37 §1 pkt 1, 2 i 5 k.k.s. , z art. 65 §1 k.k.s. w zb. z art. 91 §1 k.k.s. w zb. z art. 91 §1 k.k.s. w zw. z art. 21 §1 k.k.s. w zb. z art. 65 §1 k.k.s. w zw. z art. 21 §2 k.k.s. w zw. z art. 7 §1 k.k.s. w zw. z art. 9 §1 k.k.s. w zw. z art. 37 §1 pkt 1, 2 i 5 k.k.s. w zw. z art. 6 §1 i 2 k.k.s. , 4) J. J. 5) T. S. oskarżonych z art. 258 § 1 k.k. , z art. 65 §1 k.k.s. w zb. z art. 91 §1 k.k.s. w zb. z art. 91 §1 k.k.s. w zw. z art. 21 §1 k.k.s. w zb. z art. 65 §1 k.k.s. w zw. z art. 21 §2 k.k.s. w zw. z art. 7 §1 k.k.s. w zw. z art. 9 §1 k.k.s. w zw. z art. 37 §1 pkt 1, 2 i 5 k.k.s. w zw. z art. 6 §1 i 2 k.k.s. , 6) P. K. 7) Ł. P. oskarżonych z art. 258 § 1 k.k. , z art. 65 §1 k.k.s. w zb. z art. 91 §1 k.k.s. w zw. z art. 7 §1 k.k.s. w zw. z art. 37 §1 pkt 1, 2 i 5 k.k.s. , 8) R. K. (2) oskarżonego z art. 258 § 1 k.k. , z art. 65 §1 k.k.s. w zb. z art. 91 §1 k.k.s. w zw. z art. 7 §1 k.k.s. w zw. z art. 37 §1 pkt 1, 2 i 5 k.k.s. , z art. 65 §1 k.k.s. w zb. z art. 91 §1 k.k.s. w zb. z art. 91 §1 k.k.s. w zw. z art. 21 §1 k.k.s. w zb. z art. 65 §1 k.k.s. w zw. z art. 21 §2 k.k.s. w zw. z art. 7 §1 k.k.s. w zw. z art. 9 §1 k.k.s. w zw. z art. 37 §1 pkt 1, 2 i 5 k.k.s. w zw. z art. 6 §1 i 2 k.k.s. , 9) M. C. 10) A. P. 11) T. K. oskarżonych z art. 258 § 1 k.k. , z art. 65 §1 k.k.s. w zb. z art. 91 §1 k.k.s. w zw. z art. 7 §1 k.k.s. w zw. z art. 37 §1 pkt 1, 2 i 5 k.k.s. , z art. 65 §1 k.k.s. w zb. z art. 91 §1 k.k.s. w zb. z art. 91 §1 k.k.s. w zw. z art. 21 §1 k.k.s. w zb. z art. 65 §1 k.k.s. w zw. z art. 21 §2 k.k.s. w zw. z art. 7 §1 k.k.s. w zw. z art. 9 §1 k.k.s. w zw. z art. 37 §1 pkt 1, 2 i 5 k.k.s. w zw. z art. 6 §1 i 2 k.k.s. , na skutek apelacji, wniesionych przez prokuratora co do oskarżonych: J. J. , T. S. , M. C. , R. K. (2) , Ł. P. , P. K. , T. K. , A. P. i obrońców oskarżonych: A. B. (1) , D. G. , R. K. (1) , M. C. , Ł. P. , P. K. i A. P. od wyroku Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 11 maja 2015 r., sygn. akt III K 300/12 I) zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że: a. uchyla kary łączne pozbawienia wolności orzeczone wobec P. K. , Ł. P. , J. J. , T. S. , M. C. , T. K. i A. P. oraz kary łączne pozbawienia wolności i grzywny orzeczone wobec R. K. (2) , A. B. (1) , D. G. i R. K. (1) , b. co do czynu opisanego w punkcie I części wstępnej wyroku: 1. ustala początkową datę działania zorganizowanej grupy przestępczej na 1 września 2010r., 2. uniewinnia P. K. i Ł. P. od popełnienia czynu opisanego w punkcie I części wstępnej wyroku, 3. obniża kary wymierzone za ten czyn A. B. (1) , D. G. i R. K. (1) do kar po rok i 6 (sześć) miesięcy pozbawienia wolności, 4. obniża kary wymierzone za ten czyn: -. - J. J. i T. S. do kar po 10 (dziesięć) miesięcy pozbawienia wolności, - M. C. i R. K. (2) do kar po 7 (siedem) miesięcy pozbawienia wolności, - A. P. i T. K. do kar po 4 (cztery) miesiące pozbawienia wolności, c. co do czynu opisanego w punkcie II części wstępnej wyroku: 1. z opisu czynu eliminuje zwroty: „w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w ramach zorganizowanej grupy przestępczej opisanej w pkt I”, „czyniąc sobie z popełniania przestępstw skarbowych stałe źródło dochodu, co najmniej”, „i podatek VAT w kwocie 124.727 złotych”, zaś łączną wartość narażonych na uszczuplenie należności publicznoprawnych ustala na 518.942 złotych, uznając, iż nie była to wartość duża, 2. kwalifikuje ten czyn z art. 65 §1 k.k.s. w zb. z art. 91 §3 k.k.s. w zw. z art. 7 §1 k.k.s. , 3. uniewinnia R. K. (1) od popełnienia czynu opisanego w punkcie II części wstępnej wyroku, 4. jako podstawę wymiaru kary za ten czyn przywołuje art. 65 §1 k.k.s. w zw. z art. 7 §2 k.k.s. , 5. na tej podstawie wymierza A. B. (1) i D. G. kary po 8 (osiem) miesięcy pozbawienia wolności oraz po 100 (sto) stawek dziennych grzywny po 600 (sześćset) złotych, 6. wymierza R. K. (2) , P. K. i Ł. P. kary po 6 (sześć) miesięcy pozbawienia wolności oraz po 100 (sto) stawek dziennych, podwyższając wysokość stawki dziennej grzywny orzeczonej wobec R. K. (2) , P. K. i Ł. P. do 38 (trzydziestu ośmiu) złotych, 7. orzeczenie o warunkowym zawieszeniu wykonania kary pozbawienia wolności i dozorze kuratora wobec P. K. i Ł. P. (pkt VII części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku) odnosi do kar jednostkowych orzeczonych w podpunkcie poprzedzającym, d. co do czynu opisanego w punkcie III części wstępnej wyroku ustala początkową datę czynu na 1 września 2010r. i: 1. w tiret pierwszym eliminuje zwrot „i podatek VAT w kwocie 308.581 złotych”, ustala wysokość należności publicznoprawnych narażonych na uszczuplenie na 2.613.284 złotych, 2. w tiret drugim eliminuje zwrot „i podatek VAT w kwocie 193.895 złotych” i ustala wysokość należności publicznoprawnych narażonych na uszczuplenie na 3.164.088 złotych, 3. w tiret trzecim eliminuje zwrot „i podatek VAT w kwocie 193.895 złotych”, zmniejsza ilość przywożonych w każdym transporcie papierosów na 1.200.000 sztuk, ustala wartość należności celnych w każdym transporcie na 27.648 złotych, ustala wartości należności akcyzowych w każdym transporcie na 702.526 złotych i ustala łączną wysokość należności publicznoprawnych narażonych na uszczuplenie na 2.190.522 złotych, 4. w tiret czwartym eliminuje zwrot „podatek VAT w kwocie 447.450 złotych” i ustala wysokość należności publicznoprawnych narażonych na uszczuplenie na 3.650.872 złotych, 5. w tiret piątym eliminuje zwrot „i podatek VAT w kwocie 501.144 złotych” i ustala wysokość należności publicznoprawnych narażonych na uszczuplenie na 2.044.488 złotych, 6. ustala łączną wartość narażonych na uszczuplenie należności publicznoprawnych na 11.618.766 złotych, a należności, które usiłowano uszczuplić na 1.967.074 złotych, 7. z kwalifikacji prawnej czynu eliminuje wyrażenie „z art. 91 §1 k.k.s. w zw. z art. 21 §1 k.k.s. ”, 8. kary wymierzone za ten czyn obniża: -. - A. B. (1) , D. G. i R. K. (1) do kar po rok i 8 (osiem) miesięcy pozbawienia wolności i 400 (czterysta) stawek dziennych grzywny po 600 (sześćset) złotych, - J. J. do roku i 3 (trzech) miesiące pozbawienia wolności i 400 (czterystu) stawek dziennych grzywny po 400 (czterysta) złotych, - T. S. do roku i 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności i 400 (czterystu) stawek dziennych grzywny po 300 (trzysta) złotych, e. co do czynu opisanego w punkcie IV części wstępnej wyroku: 1. w tiret pierwszym eliminuje zwrot „i podatek VAT w kwocie 308.581 złotych”, ustala wysokość należności publicznoprawnych narażonych na uszczuplenie na 2.613.284 złotych, 2. w tiret drugim eliminuje zwrot „i podatek VAT w kwocie 193.895 złotych”, zmniejsza ilość przywożonych w każdym transporcie papierosów na 1.200.000 sztuk, ustala wartość należności celnych w każdym transporcie na 27.648 złotych, ustala wartości należności akcyzowych w każdym transporcie na 702.526 złotych i ustala łączną wysokość należności publicznoprawnych narażonych na uszczuplenie na 2.190.522 złotych, 3. w tiret trzecim eliminuje zwrot „podatek VAT w kwocie 447.450 złotych” i ustala wysokość należności publicznoprawnych narażonych na uszczuplenie na 3.650.872 złotych, 4. w tiret czwartym eliminuje zwrot „i podatek VAT w kwocie 501.144 złotych” i ustala wysokość należności publicznoprawnych narażonych na uszczuplenie na 2.044.488 złotych, 5. ustala łączną wartość narażonych na uszczuplenie należności publicznoprawnych na 8.454.678 złotych, a należności, które usiłowano uszczuplić na 1.967.074 złotych, 6. z kwalifikacji prawnej czynu eliminuje wyrażenie „z art. 91 §1 k.k.s. w zw. z art. 21 §1 k.k.s. ”, 7. obniża kary orzeczone wobec R. K. (2) i M. C. za ten czyn do 11 (jedenastu) miesięcy pozbawienia wolności i 320 (trzystu dwudziestu) stawek dziennych grzywny, jednocześnie podwyższając wysokość stawki dziennej grzywny do 44 (czterdziestu czterech) złotych, f. co do czynu opisanego w punkcie V części wstępnej: 1. w tiret pierwszym eliminuje zwrot „podatek VAT w kwocie 447.450 złotych” i ustala wysokość należności publicznoprawnych narażonych na uszczuplenie na 3.650.872 złotych, 2. w tiret drugim eliminuje zwrot „i podatek VAT w kwocie 501.144 złotych” i ustala wysokość należności publicznoprawnych narażonych na uszczuplenie na 1.967.074 złotych, 3. z kwalifikacji prawnej czynu eliminuje wyrażenie „z art. 91 §1 k.k.s. w zw. z art. 21 §1 k.k.s. ”, 4. obniża kary orzeczone wobec A. P. i T. K. za ten czyn do 9 (dziewięciu) miesięcy pozbawienia wolności i 250 (dwustu pięćdziesięciu) stawek dziennych grzywny po 60 (sześćdziesiąt) złotych, g. na podstawie art. 39 §1 i 2 k.k.s. orzeka kary łączne: -. - A. B. (1) 2 (dwa) lata i 9 (dziewięć) miesięcy pozbawienia wolności oraz 450 (czterysta pięćdziesięciu) stawek dziennych grzywny po 600 (sześćset) złotych, - D. G. 2 (dwa) lata i 9 (dziewięć) miesięcy pozbawienia wolności oraz 450 (czterysta pięćdziesiąt) stawek dziennych grzywny po 600 (sześćset) złotych, - R. K. (1) 2 (dwa) lata i 5 (pięć) miesięcy pozbawienia wolności, - J. J. i T. S. po rok i 8 (osiem) miesięcy pozbawienia wolności, - R. K. (2) rok i 6 (sześć) miesięcy pozbawienia wolności oraz 370 (trzysta siedemdziesiąt) stawek dziennych grzywny po 44 (czterdzieści cztery) złote, - M. C. rok i 3 (trzy) miesiące pozbawienia wolności, - T. K. i A. P. po rok pozbawienia wolności, h. orzeczenia o warunkowym zawieszeniu wykonania kary i oddaniu pod dozór kuratora wobec R. K. (2) , J. J. , T. S. , A. P. i T. K. (pkt VII części dyspozytywnej) odnosi do kar łącznych pozbawienia wolności orzeczonych w podpunkcie g, i. na podstawie art. 69 §1 i 2 k.k. , art. 70 §1 pkt 1 k.k. i art. 41a §1 i 2 k.k.s. warunkowo zawiesza wykonanie kary łącznej pozbawienia wolności orzeczonej M. C. na okres 5 (pięciu) lat próby, j. z podstawy orzeczenia środka karnego ściągnięcia równowartości pieniężnej uzyskanej korzyści majątkowej eliminuje art. 33 §2 k.k.s. i obniża jej wysokość wobec R. K. (1) do 99.000 (dziewięćdziesięciu dziewięciu tysięcy) złotych, II) w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy, III) zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. W. D. , A. B. (2) i M. S. po 738 (siedemset trzydzieści osiem) złotych, w tym podatek VAT tytułem obrony z urzędu odpowiednio oskarżonych: J. J. , R. K. (2) i M. C. w postępowaniu przed Sądem Apelacyjnym w Szczecinie jako sądem odwoławczym, IV) zasądza na rzecz Skarbu Państwa od A. B. (1) , D. G. , M. C. i A. P. wydatki postępowania odwoławczego ich dotyczące, od R. K. (1) zasądza 2/3 wydatków postępowania odwoławczego jego dotyczących, od P. K. i Ł. P. połowę wydatków za postępowanie odwoławcze ich dotyczące oraz zasądza od tych oskarżonych opłaty za obie instancje w wysokości: - A. B. (1) i D. G. po 54.400 (pięćdziesiąt cztery tysiące czterysta) złotych, - R. K. (1) 48.400 (czterdzieści osiem tysięcy czterysta) złotych, - M. C. 3.116 (trzy tysiące sto szesnaście) złotych, - Ł. P. i P. K. po 880 (osiemset osiemdziesiąt) złotych, - A. P. 5.180 (pięć tysięcy sto osiemdziesiąt) złotych, V) zwalnia J. J. , T. S. , T. K. i R. K. (2) od wydatków za postępowanie odwoławcze i wymierza im opłaty za obie instancje w wysokości: - J. J. 32.300 (trzydzieści dwa tysiące trzysta) złotych, - T. S. 24.300 (dwadzieścia cztery tysiące trzysta) złotych, - R. K. (2) 3.556 (trzy tysiące pięćset pięćdziesiąt sześć) złotych, - T. K. 5.180 (pięć tysięcy sto osiemdziesiąt) złotych. Joanna Wieczorkiewicz – Kita Andrzej Mania Andrzej Wiśniewski UZASADNIENIE Sąd Okręgowy w Szczecinie rozpoznał sprawę: 1. A. B. (1) 2. D. G. 3. R. K. (1) 4. J. J. 5. T. S. 6. M. C. 7. R. K. (2) 8. Ł. P. 9. P. K. 10. T. K. 11. A. P. oskarżonych o to, że: I. od stycznia 2008 roku do 25 listopada 2011 r., na terenie województw: (...) , (...) , (...) i (...) oraz na terenie Wielkiej Brytanii i Szwecji, działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, w której skład wchodziły także inne nieustalone osoby, której celem było popełnianie przestępstw skarbowych z art. 65 § 1 i z art. 91 § 1 kks , polegających na kupowaniu w różnych miejscowościach na terenie Polski, w tym w W. i S. , papierosów nie posiadających polskich znaków skarbowych akcyzy różnych marek, wyprodukowanych poza obszarem Unii Europejskiej i wprowadzanych na obszar Polski bez uiszczenia opłat celnych, przywożeniu ich do wynajętych uprzednio miejsc na terenie całej Polski, m.in. w okolicach C. , T. i P. , gdzie były przechowywane, pakowane w kamuflaż, a następnie przy użyciu samochodów wynajętych z różnych polskich firm transportowych oraz własnych pojazdów wywożeniu ich z Polski do Niemiec, Wielkiej Brytanii i Szwecji w celu dalszej odsprzedaży, z zamiarem uniknięcia zapłaty podatku akcyzowego, podatku od towarów i usług w imporcie (VAT) oraz należności celnych, - przy czym rola A. B. (1) polegała na organizowaniu działań pozostałych członków grupy, podejmowaniu decyzji co do miejsca, czasu i ilości zakupowanych papierosów, decyzji co do miejsca pakowania papierosów na tiry, decyzji co do nabywców papierosów za granicą oraz na rozliczaniu się z osobami ładującymi papierosy na tiry i przewożącymi papierosy do zagranicznych odbiorców w Wielkiej Brytanii i Szwecji, za co uzyskiwał korzyści majątkowe w nieustalonej wysokości, nie mniej niż 9.000 złotych z tytułu jednego zrealizowanego przemytu, łącznie w kwocie nie mniejszej niż 108.000 złotych, - przy czym rola R. K. (1) polegała na kierowaniu i organizowaniu działań pozostałych członków grupy, podejmowaniu decyzji co do miejsca, czasu i ilości nabywanych papierosów, decyzji co do miejsca pakowania papierosów na tiry, decyzji co do nabywców papierosów za granicą oraz na rozliczaniu się z osobami ładującymi papierosy na tiry i przewożącymi papierosy do zagranicznych odbiorców w Wielkiej Brytanii i Szwecji, co prowadziło do uzyskiwania korzyści w nieustalonej wysokości, za co uzyskiwał korzyści majątkowe w nieustalonej wysokości, nie mniej niż 9.000 złotych z tytułu jednego zrealizowanego przemytu, łącznie w kwocie nie mniejszej niż 108.000 złotych, - przy czym rola D. G. polegała na kierowaniu i organizowaniu działań pozostałych członków grupy, podejmowaniu decyzji co do miejsca, czasu i ilości zakupowanych papierosów, decyzji co do miejsca pakowania papierosów na tiry, decyzji co do nabywców papierosów za granicą oraz na rozliczaniu się z osobami ładującymi papierosy na tiry i przewożącymi papierosy do zagranicznych odbiorców, w Wielkiej Brytanii i Szwecji, za co uzyskiwał korzyści majątkowe w nieustalonej wysokości, nie mnie niż 9.000 złotych z tytułu jednego zrealizowanego przemytu, łącznie w kwocie nie mniejszej niż 108.000 złotych, - przy czym rola R. K. (2) polegała na pakowaniu papierosów w kamuflaż i załadunku ich na samochody ciężarowe, za co otrzymywał wynagrodzenie w nieustalonej wysokości za kurs, nie mniej niż 500 złotych, uzyskując korzyści majątkowe w kwocie łącznie nie mniejszej niż 4.500 złotych, - przy czym rola P. K. polegała na pakowaniu papierosów w kamuflaż, załadunku i rozładunku ich na samochody ciężarowe, którymi papierosy były przewożone oraz kierowaniu tymi samochodami, za co otrzymywał wynagrodzenie w nieustalonej wysokości, nie mnie niż 500 złotych za kurs, - przy czym rola Ł. P. polegała na pakowaniu papierosów w kamuflaż, załadunku i rozładunku ich na samochody ciężarowe, którymi papierosy były przewożone oraz kierowaniu tymi samochodami, za co otrzymywał wynagrodzenie w nieustalonej wysokości, nie mniej niż 500 złotych za kurs, - przy czym M. C. działał we wspomnianej grupie w okresie od 01 sierpnia 2010 r. do dnia 25 listopada 2011 roku, a jego rola polegała na pakowaniu papierosów w kamuflaż i załadunku ich na samochody ciężarowe, za co otrzymywał wynagrodzenie w nieustalonej wysokości za kurs, nie mniej niż 500 złotych, uzyskując łączne korzyści majątkowe w kwocie nie mniejszej niż 4.000 złotych, - przy czym J. J. działał we wspomnianej grupie od 01 sierpnia 2010 r. do dnia 25 listopada 2011 roku, a jego rola polegała na pakowaniu papierosów w kamuflaż, załadunku ich na samochody ciężarowe, a następnie przewożeniu tymi samochodami do odbiorców w Wielkiej Brytanii i Szwecji, za co otrzymywał wynagrodzenie w kwocie nie mniej niż 10.000 złotych za jeden kurs do Wielkiej Brytanii i 7.000 złotych za jeden kurs do Szwecji, łącznie uzyskując z tego tytułu korzyści majątkowe w kwocie co najmniej 82.000 złotych, - przy czym T. S. działał we wspomnianej grupie w okresie od 01 sierpnia 2010 r. do dnia 25 listopada 2011 r., a jego rola polegała na pakowaniu papierosów w kamuflaż, załadunku ich na samochody ciężarowe, a następnie przewożeniu tymi samochodami do odbiorców w Wielkiej Brytanii i Szwecji, za co otrzymywał wynagrodzenie w kwocie od 7.000 zł do 10.000 zł za jeden kurs, oraz wynagrodzenie w nieustalonej kwocie, nie mniej niż 500 złotych w przypadku wyłącznie pakowania papierosów w kamuflaż i ich załadunku, łącznie uzyskując korzyści majątkowe w kwocie nie mniejszej niż 50.500 złotych, - przy czym A. P. działał we wspomnianej grupie od 01 września 2011 r. do 25 listopada 2011 roku, a jego rola polegała na przewożeniu papierosów do odbiorców na terytorium Wielkiej Brytanii, za co otrzymywał wynagrodzenie w kwocie 10.000 złotych za kurs, łącznie uzyskując z tego tytułu korzyści majątkowe w kwocie nie mniejszej niż 20.000 złotych, - przy czym T. S. działał we wspomnianej grupie od 01 września 2011 r. do 25 listopada 2011 roku, a rola polegała na pakowaniu papierosów w kamuflaż i załadunku oraz rozładunku samochodów ciężarowych, którymi papierosy były przewożone, za co otrzymywał wynagrodzenie w nieustalonej wysokości, nie mniej niż 500 złotych za kurs, łącznie w kwocie nie mniejszej niż 1.000 złotych, tj. o czyn z art. 258 § 1 kk , zaś w odniesieniu do A. B. (1) , D. G. i R. K. (1) o czyn z art. 258 § 1 i 3 kk ; nadto A. B. (1) , D. G. , R. K. (1) , R. K. (2) , P. K. , Ł. P. oskarżonych o to, że: II. w okresie pomiędzy styczniem 2008 roku a 20 listopada 2008 r. na terenie województw: (...) i (...) , w tym m.in. w T. , W. , Ś. , działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w ramach zorganizowanej grupy przestępczej opisanej w pkt I wraz z innymi nieustalonymi osobami, czyniąc sobie z popełniania przestępstw skarbowych stałe źródło dochodu, co najmniej raz współdziałali w wywiezieniu do Szwecji dwoma busami zapakowanymi w opakowania z wentylatorami jako kamuflaż papierosów marki L. w ilości co najmniej 1.200.000 sztuk papierosów o wartości celnej 48.000 złotych, nie posiadających polskich znaków akcyzy, wyprodukowanych poza Unią Europejską i sprowadzonych na obszar Polski bez uiszczenia opłat celnych, w celu ich dalszej odsprzedaży, przez co narazili Skarb Państwa na uszczuplenie należności publiczno-prawnych dużej wartości, łącznie w kwocie 643.669 złotych w tym: należności celnych w kwocie 27.648 złotych, podatek akcyzowy w kwocie 491.294 złotych i podatek VAT w kwocie 124.727 złotych, w ten sposób, że A. B. (1) organizował działania pozostałych członków grupy, podejmował decyzję co do miejsca, czasu i ilości zakupywanych papierosów, R. K. (1) organizował transport papierosów, D. G. organizował zakup i zbyt papierosów, R. K. (2) pakował papierosy w kamuflaż, za co uzyskał wynagrodzenie w kwocie nie mniejszej niż 500 złotych, P. K. i Ł. P. ładowali papierosy na samochody, a następnie rozładowali transport u odbiorcy w Szwecji oraz każdy z nich kierował busem przewożącym papierosy z Polski, za co każdy z nich otrzymał wynagrodzenie w nieustalonej wysokości, nie mniej niż 500 złotych za kurs, tj. o czyn z art. 65 § 1 kks w zb. z art. 91 § 1 kks w zw. z art. 7 § 1 kks w zw. z art. 37 § 1 pkt 1, 2, 5 kks ; oraz A. B. (1) , D. G. , R. K. (1) , J. J. , T. S. oskarżonych o to, że: III. w okresie pomiędzy 01 sierpnia 2010 roku a 25 listopada 2011 roku, w różnych miejscowościach na terenie województw: (...) , (...) , (...) i (...) , w tym między innymi w T. , okolicach C. , P. i P. , działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w ramach zorganizowanej grupy przestępczej opisanej w punkcie I, czyniąc sobie z popełniania przestępstw skarbowych stałe źródło dochodu, brali udział w przewożeniu poza obszar Polski papierosów marki J. (...) , nie posiadających polskich znaków akcyzy, wyprodukowanych poza Unią Europejską i sprowadzonych na obszar Polski bez uiszczenia opłat celnych, w celu ich dalszej odsprzedaży, w tym: - w okresie pomiędzy 01 sierpnia 2010 r. a 09 marca 2011 r., wspólnie i w porozumieniu z R. K. (2) i M. C. oraz innymi nieustalonymi osobami, dwa razy współdziałali w wywiezieniu do Wielkiej Brytanii samochodem ciężarowym zapakowanych w kamuflaż w postaci szyb, papierosów marki J. (...) każdorazowo nie mniej niż 2.400.000 sztuk o wartości krajowej 1.096.416 złotych, przez co narazili Skarb Państwa na uszczuplenie należności publiczno-prawnych, w łącznej wysokości 1.615.223 złotych: w tym należności celnych w kwocie 55.296 złotych, podatek akcyzowy w kwocie 1.251.346 złotych i podatek VAT w kwocie 308.581 złotych, a konsekwencji narazili Skarb Państwa na uszczuplenie należności publiczno-prawnych wielkiej wartości, łącznie na kwotę 3.230.446 złotych, w ten sposób, że D. G. organizował zakup i zbyt papierosów za granicą, A. B. (1) organizował ludzi i miejsce do pakowania papierosów na samochody, wynajmując halę w okolicach miejscowości T. , a także uzyskał szyby stanowiące kamuflaż przewożonych papierosów, R. K. (1) organizował transport papierosów, J. J. wytypował T. S. jako kierowcę przewożącego przemycane papierosy na trasie od O. oraz P. do Wielkiej Brytanii, skontaktował T. S. z R. K. (1) , a także przewoził ładunki z zawartością papierosów, z tytułu czego otrzymywał wynagrodzenie w kwocie nie mniej niż 10.000 złotych, T. S. przewoził ładunek w postaci papierosów do odbiorców w Wielkiej Brytanii, z tytułu czego otrzymywał wynagrodzenie w kwocie 10.000 złotych za każdy kurs, - w okresie pomiędzy 02 marca 2011 roku a 25 maja 2011 r., wspólnie i w porozumieniu oraz z innymi nieustalonymi osobami, cztery razy współdziałali w wywiezieniu do Szwecji samochodem ciężarowym marki S. z wyposażeniem chłodni, zapakowanych w bliżej nieustalony kamuflaż papierosów marki J. (...) , każdorazowo w ilości co najmniej 1.300.000 sztuk o wartości krajowej 652.223 złotych, przez co w ramach każdego z transportów narazili Skarb Państwa na uszczuplenie należności publiczno-prawnych, w łącznej kwocie 984.917 złotych, w tym należności celnych w wysokości 29.952 złotych, podatek akcyzowy w kwocie 761.070 złotych i podatek VAT w kwocie 193.895 złotych, a konsekwencji narażając Skarb Państwa na uszczuplenie należności publiczno-prawnych wielkiej wartości, na kwotę 3.939.668 złotych, w ten sposób, że D. G. organizował zakup i zbyt papierosów za granicą, A. B. (1) organizował ludzi i miejsce do pakowania papierosów na samochody, R. K. (1) organizował transport papierosów, J. J. kierował pojazdami przewożącymi papierosy, uzyskując wynagrodzenie w nieustalonej wysokości, nie mniej niż 7.000 złotych za jeden kurs, T. S. przewoził ładunki z zawartością papierosów do odbiorców na terenie Szwecji, odbierał na terenie Szwecji pieniądze przekazywane w zamian za przemycane papierosy i przywoził je na terytorium Polski, uzyskując za każdy z kursów kwotę 7.000 złotych, - w okresie pomiędzy 09 marca 2011 roku a 31 sierpnia 2011 r., wspólnie i w porozumieniu z R. K. (2) i M. C. oraz z innymi nieustalonymi osobami, co najmniej trzy razy współdziałali w wywiezieniu do Wielkiej Brytanii samochodem ciężarowym zapakowanych w kamuflaż w postaci kanap, papierosów marki J. (...) każdorazowo w ilości nie mniejszej niż 1.300.000 sztuk o wartości krajowej 652.223 złotych, przez co w ramach każdego z transportów narazili Skarb Państwa na uszczuplenie należności publiczno-prawnych, w łącznej kwocie 984.917 złotych, w tym należności celnych w wysokości 29.952 złotych, podatek akcyzowy w kwocie 761.070 złotych i podatek VAT w kwocie 193.895 złotych, a konsekwencji narażając Skarb Państwa na uszczuplenie należności publiczno-prawnych wielkiej wartości, na kwotę 2.283.210 złotych, w ten sposób, że D. G. organizował zakup i zbyt papierosów za granicą, A. B. (1) organizował ludzi do pakowania papierosów i wynajął halę w okolicach C. służącą do załadunku papierosów w kamuflaż, R. K. (1) organizował transport papierosów, J. J. pakował papierosy w kamuflaż w postaci kanap oraz kierował pojazdami przewożącymi ładunki z zawartością papierosów, z tytułu czego otrzymywał wynagrodzenie w kwocie nie mniej niż 10.000 złotych kurs, T. S. kierował pojazdami zawierającymi ładunek w postaci papierosów, a także pakował papierosy w kamuflaż, uzyskując każdorazowo wynagrodzenie w nieustalonej kwocie, nie mniej niż 500 złotych, - w okresie pomiędzy 01 września 2011 roku a 24 listopada 2011 r., wspólnie i w porozumieniu z A. P. i M. C. i R. K. (2) , T. K. oraz z innymi nieustalonymi osobami, co najmniej dwa razy współdziałali w wywiezieniu do Wielkiej Brytanii samochodem ciężarowym zapakowanych w kamuflaż w postaci wełny, papierosów marki J. (...) każdorazowo w ilości co najmniej 3.000.000 sztuk o wartości krajowej 1.505.130 złotych, przez co, w ramach każdego z transportów, narazili Skarb Państwa na uszczuplenie należności publiczno-prawnych wielkiej wartości w łącznej kwocie 2.272.886 złotych: w tym należności celnych w wysokości 69.120 złotych, podatek akcyzowy 1.756.316 złotych, podatek VAT w kwocie 447.450 złotych, a konsekwencji łącznie na kwotę 4.545.772 złotych w ten sposób, że D. G. organizował zakup i zbyt papierosów za granicą, A. B. (1) organizował ludzi i miejsce do pakowania papierosów na samochody, a także nabył kamuflaż niezbędny dla przemytu papierosów, R. K. (1) organizował transport papierosów, J. J. kierował pojazdami z ładunkiem papierosów na terenie Polski, do okolic miejscowości P. , uzyskując z tego tytułu wynagrodzenie w nieustalonej wysokości, nie mniej niż 2.000 złotych, T. S. prowadził pojazdy z ładunkiem papierosów na terenie Polski, do okolic miejscowości P. , gdzie następowała zmiana kierowcy transportu, uzyskując każdorazowo wynagrodzenie w nieustalonej kwocie, nie mniej niż 500 złotych, - w dniu 25 listopada 2011 r., wspólnie i w porozumieniu z M. C. , R. K. (2) , T. K. , A. P. oraz innymi nieustalonymi osobami, usiłowali dokonać przemytu na teren Wielkiej Brytanii papierosów marki J. (...) w ilości 3.360.000 sztuk o wartości krajowej 1.522.852,83 złotych bez polskich znaków skarbowych akcyzy, ukrytych w ładunku w postaci wełny przewożonej w samochodzie ciężarowym M. o nr rej. (...) wraz z naczepą (...) nr rej. (...) , z zamiarem ich wywiezienia do Wielkiej Brytanii w celu dalszej odsprzedaży, lecz zamierzonego celu nie osiągnęli, ze względu na zatrzymanie przez funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, przez co usiłowali narazić Skarb Państwa na uszczuplenie należności publiczno-prawnych wielkiej wartości, w łącznej wysokości 2.545,632 złotych, w tym: należności celne w kwocie 77.414 złotych, podatek akcyzowy w kwocie 1.967.074 złotych i podatek VAT w kwocie 501.144 złotych, w ten sposób, że D. G. pakował papierosy w kamuflaż i pilotował transport z papierosami na terenie Polski, A. B. (1) pilotował transport papierosów na terenie Polski oraz przywiózł w okolice P. A. P. , który miał zmienić dotychczasowych kierowców transportu papierosów, R. K. (1) pilotował na terenie Polski transport z papierosami i organizował transport papierosów, J. J. i T. S. pakowali papierosy w kamuflaż i prowadzili na zmianę pojazd z ładunkiem papierosów na terenie Polski, łącznie narażając na uszczuplenie należności publiczno-prawne wielkiej wartości, w kwocie 14.009.116 złotych i usiłując narazić na uszczuplenie należności publiczno-prawne w wysokości 2.545.632 złotych, tj. o czyn z art. 65 § 1 kks w zb. z art. 91 § 1 kks w zb. z art. 91 § 1 kks w zw. z art. 21 § 1 kks w zb. z art. 65 § 1 kks w zw. z art. 21 § 1 kks w zw. z art. 7 § 1 kks w zw. z art. 9 § 1 kks w zw. z art. 37 § 1 pkt 1, 2, 5 kks w zw. z art. 6 § 1 i 2 kks , a nadto M. C. i R. K. (2) o to, że: IV. w okresie pomiędzy 01 sierpnia 2010 r. a 25 listopada 2011 roku, w różnych miejscowościach na terenie województw: (...) , (...) , (...) , (...) , w tym między innymi w T. , okolicach C. , P. i P. , działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w ramach zorganizowanej grupy przestępczej opisanej w punkcie I, czyniąc sobie z popełniania przestępstw skarbowych stałe źródło dochodu, brali udział w przewożeniu poza obszar Polski papierosów marki J. (...) , nie posiadających polskich znaków akcyzy, wyprodukowanych poza Unią Europejską i sprowadzonych na obszar Polski bez uiszczenia opłat celnych, w celu ich dalszej odsprzedaży, w tym: - w okresie pomiędzy 01 sierpnia 2010 r. a 09 marca 2011 r., wspólnie i w porozumieniu z A. B. (1) , R. K. (1) , D. G. , J. J. i T. S. oraz z innymi nieustalonymi osobami, dwa razy współdziałali w wywiezieniu do Wielkiej Brytanii samochodem ciężarowym zapakowanych w kamuflaż w postaci szyb, papierosów marki J. (...) każdorazowo nie mniej niż 2.400.000 sztuk o wartości krajowej 1.096.416 złotych, przez co narazili Skarb Państwa na uszczuplenie należności publiczno-prawnych, w łącznej wysokości 1.615.223 złotych: w tym należności celnych w kwocie 55.296 złotych, podatek akcyzowy w kwocie 1.251.346 złotych i podatek VAT w kwocie 308.581 złotych, a w konsekwencji narazili Skarb Państwa na uszczuplenie należności publiczno-prawnych wielkiej wartości, łącznie na kwotę 3.230.446 złotych, w ten sposób, że pakowali papierosy w kamuflaż, za co każdy z nich otrzymywał każdorazowo kwotę nie mniejszą niż 500 złotych, - w okresie pomiędzy 09 marca 2011 r. a 31 sierpnia 2011 r., wspólnie i w porozumieniu z A. B. (1) , R. K. (1) , D. G. , a także J. J. i T. S. oraz innymi nieustalonymi osobami, co najmniej trzy razy współdziałali w wywiezieniu do Wielkiej Brytanii samochodem ciężarowym zapakowanych w kamuflaż w postaci kanap, papierosów marki J. (...) każdorazowo nie mniej niż 1.300.000 sztuk o wartości krajowej 652.223 złotych, przez co w ramach każdego z transportów narazili Skarb Państwa na uszczuplenie należności publiczno-prawnych wielkiej wartości, w łącznej kwocie 984.917 złotych, w tym należności celnych w wysokości 29.952 złotych, podatek akcyzowy w kwocie 761.070 złotych, podatek VAT w kwocie 193.895 złotych, a w konsekwencji narażając Skarb Państwa na uszczuplenie należności publiczno-prawnych wielkiej wartości, na kwotę 2.283.210 złotych, w ten sposób, że pakowali papierosy w kamuflaż, za co każdy z nich otrzymywał każdorazowo kwotę nie mniejszą niż 500 złotych, - w okresie pomiędzy 01 września 2011 r. a 24 listopada 2011 r., wspólnie i w porozumieniu z A. B. (1) , R. K. (1) , D. G. , A. P. , J. J. i T. S. i T. K. oraz innymi nieustalonymi osobami, co najmniej dwa razy współdziałali w wywiezieniu do Wielkiej Brytanii samochodem ciężarowym zapakowanych w kamuflaż w postaci wełny, papierosów marki J. (...) każdorazowo w ilości co najmniej niż 3.000.000 sztuk o wartości krajowej 1.505.130 złotych, przez co, w ramach każdego z transportów, narazili Skarb Państwa na uszczuplenie należności publiczno-prawnych wielkiej wartości w łącznej kwocie 2.272.886 złotych: w tym należności celnych 69.120 złotych, podatek akcyzowy 1.756.316 złotych, podatek VAT w kwocie 447.450 złotych, a w konsekwencji łącznie na kwotę 4.545.772 złotych, w ten sposób, że pakowali papierosy w kamuflaż, za co każdy z nich otrzymywał każdorazowo kwotę pomiędzy 500 a 1000 złotych, - w dniu 25 listopada 2011 r., wspólnie i w porozumieniu z A. B. (1) , R. K. (1) , D. G. , J. J. , T. S. , T. K. , A. P. oraz innymi nieustalonymi osobami, usiłowali dokonać przemytu na teren Wielkiej Brytanii papierosów marki J. (...) w ilości 3.360.000 sztuk o wartości krajowej 1.522.852,83 złotych bez polskich znaków skarbowych akcyzy, ukrytych w ładunku w postaci wełny przewożonej w samochodzie ciężarowym M. o nr rej. (...) wraz z naczepą (...) nr rej. (...) , z zamiarem ich wywiezienia do Wielkiej Brytanii w celu dalszej odsprzedaży, lecz zamierzonego celu nie osiągnęli, ze względu na zatrzymanie przez funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, przez co usiłowali narazić Skarb Państwa na uszczuplenie należności publiczno-prawnych wielkiej wartości, w łącznej wartości 2.545.632 złotych, w tym: należności celne w kwocie 77.414 złotych, podatek akcyzowy w kwocie 1.967.074 złotych i podatek VAT w kwocie 501.144 złotych, w ten sposób, że pakowali papierosy w kamuflaż, łącznie narażając na uszczuplenie należności publiczno-prawne wielkiej wartości, w kwocie 10.069.448 złotych i usiłując narazić na uszczuplenie należności publiczno-prawne w wysokości 2.545.632 złotych, tj. o czyn z art. 65 § 1 kks w zb. z art. 91 § 1 kks w zb. z art. 91 § 1 kks w. zw. z art. 21 § 1 kks w zb. z art. 65 § 1 kks w zw. z art. 21 § 1 kks w zw. z art. 7 § 1 kks w zw. z art. 9 § 1 kks w zw. z art. 37 § 1 pkt 1, 2, 5 kks w zw. z art. 6 § 1 i 2 kks ; a ponadto A. P. i T. K. o to, że: V. w okresie pomiędzy 01 września 2011 r. a 25 listopada 2011 r. wspólnie i w różnych miejscowościach na terenie województw: (...) , (...) , (...) i (...) , w tym między innymi w T. , okolicach C. , P. i P. , działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w ramach zorganizowanej grupy przestępczej opisanej w punkcie I, wspólnie i w porozumieniu z A. B. (1) , R. K. (1) , D. G. , J. J. , T. S. , M. C. i R. K. (2) oraz innymi nieustalonymi osobami czyniąc sobie z popełniania przestępstw skarbowych stałe źródło dochodu, brali udział w przewożeniu poza obszar Polski papierosów marki J. (...) , nie posiadających polskich znaków akcyzy, wyprodukowanych poza Unią Europejską i sprowadzonych na obszar Polski bez uiszczenia opłat celnych, w celu ich dalszej odsprzedaży, w tym: - w okresie pomiędzy 01 września 2011 r. a 24 listopada 2011 r., co najmniej dwa razy współdziałali w wywiezieniu do Wielkiej Brytanii samochodem ciężarowym zapakowanych w kamuflaż w postaci wełny, papierosów marki J. (...) każdorazowo w ilości co najmniej niż 3.000.000 sztuk o wartości krajowej 1.505.130 złotych, przez co, w ramach każdego z transportów, narazili Skarb Państwa na uszczuplenie należności publiczno-prawnych wielkiej wartości w łącznej kwocie 2.272.886 złotych: w tym należności celnych 69.120 złotych, podatek akcyzowy 1.756.316 złotych, podatek VAT w kwocie 447.450 złotych, a w konsekwencji łącznie na kwotę 4.545.772 złotych, w ten sposób, że T. K. pakował papierosy w kamuflaż, a także ładował i rozładowywał samochody ciężarowe, którymi papierosy były przewożone, za co otrzymywał wynagrodzenie w nieustalonej wysokości, nie mniej niż 500 złotych, a A. P. przewoził papierosy do odbiorców na terytorium Wielkiej Brytanii, za co otrzymywał wynagrodzenie w kwocie 10.000 złotych za kurs, - w dniu 25 listopada 2011 r., usiłowali dokonać przemytu na teren Wielkiej Brytanii papierosów marki J. (...) w ilości 3.360.000 sztuk o wartości krajowej 1.522.852,83 złotych bez polskich znaków skarbowych akcyzy, ukrytych w ładunku w postaci wełny przewożonej w samochodzie ciężarowym M. o nr rej. (...) wraz z naczepą (...) nr rej. (...) wyprodukowanych poza Unią Europejską i sprowadzonych na obszar Polski bez uiszczenia opłat celnych, z zamiarem ich wywiezienia do Wielkiej Brytanii w celu dalszej odsprzedaży, lecz zamierzonego celu nie osiągnęli, ze względu na zatrzymanie przez funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, przez co usiłowali narazić Skarb Państwa na uszczuplenie należności publiczno-prawnych wielkiej wartości, w łącznej wysokości 2.545.632 złotych, w tym: należności celne w kwocie 77.414 złotych, podatek akcyzowy w kwocie 1.967.074 złotych i podatek VAT w kwocie 501.144 złotych, w ten sposób, że T. K. pakował papierosy w kamuflaż w magazynie w okolicach P. , a następnie załadował tak ukryte papierosy na samochód ciężarowy M. nr rej. (...) wraz z naczepą (...) nr rej. (...) , a A. P. po uprzednim dotarciu w okolice miejscowości P. , miał zmienić dotychczasowych kierowców transportu i przewieźć ładunek z papierosami do odbiorców w Wielkiej Brytanii, łącznie narażając na uszczuplenie należności publiczno-prawne wielkiej wartości, w kwocie 4.545.772 złotych i usiłując narazić na uszczuplenie należności publiczno-prawne w wysokości 2.545.632 złotych, tj. o czyn z art. 65 § 1 kks w zb. z art. 91 § 1 kks w zb. z art. 91 § 1 kks w. zw. z art. 21 § 1 kks w zb. z art. 65 § 1 kks w zw. z art. 21 § 1 kks w zw. z art. 7 § 1 kks w zw. z art. 9 § 1 kks w zw. z art. 37 § 1 pkt 1, 2, 5 kks w zw. z art. 6 § 1 i 2 kks . Sąd Okręgowy w Szczecinie wyrokiem z dnia 11 maja 2015r.: I. uznał oskarżonych A. B. (1) , D. G. , R. K. (1) , R. K. (2) , P. K. , Ł. P. , M. C. , J. J. , T. S. , A. P. i T. K. za winnych popełnienia zarzucanego im czynu opisanego w punkcie I części wstępnej wyroku z tą zmianą, że z opisu czynu wyeliminował zwrot „do Niemiec” i za to przestępstwo: - na podstawie art. 258 § 3 kk w zw. z art. 11 § 3 kk wymierzył A. B. (1) karę 2 lat pozbawienia wolności, D. G. karę 2 lat pozbawienia wolności, R. K. (1) karę 2 lat pozbawienia wolności; - na podstawie art. 258 § 1 kk wymierzył: R. K. (2) karę 1 roku pozbawienia wolności, P. K. karę 10 miesięcy pozbawienia wolności, Ł. P. karę 10 miesięcy pozbawienia wolności, M. C. karę 1 roku pozbawienia wolności, J. J. karę 1 roku pozbawienia wolności, T. S. karę 1 roku pozbawienia wolności, A. P. karę 1 roku pozbawienia wolności, T. K. karę 10 miesięcy pozbawienia wolności; II. uznał A. B. (1) , D. G. , R. K. (1) , R. K. (2) , P. K. i Ł. P. za winnych popełnienia zarzuconego im czynu opisanego w punkcie II części wstępnej wyroku i za to przestępstwo na podstawie art. 65 § 1 kks w zw. z art. 7 § 2 kks w zw. z art. 37 § 1 pkt 1, 2 i 5 kks w zw. z art. 38 § 2 kks wymierzył: A. B. (1) karę 1 roku pozbawienia wolności i karę 150 stawek dziennych grzywny po 600 złotych, D. G. karę 1 roku pozbawienia wolności i karę 150 stawek dziennych grzywny po 600 złotych, R. K. (1) karę 1 roku pozbawienia wolności i karę 150 stawek dziennych grzywny po 600 złotych, R. K. (2) karę 10 miesięcy pozbawienia wolności i karę 150 stawek dziennych grzywny po 30 złotych, P. K. karę 10 miesięcy pozbawienia wolności i karę 150 stawek dziennych grzywny po 30 złotych, Ł. P. karę 10 miesięcy pozbawienia wolności i karę 150 stawek dziennych grzywny po 30 złotych, III. uznał A. B. (1) , D. G. , R. K. (1) , J. J. , T. S. za winnych popełnienia czynu opisanego w punkcie III części wstępnej wyroku i za to przestępstwo na podstawie art. 65 § 1 kks w zw. z art. 7 § 2 kks w zw. z art. 37 § 1 pkt 1, 2 i 5 kks w zw. z art. 38 § 2 kks wymierzył: A. B. (1) karę 2 lat pozbawienia wolności i karę 500 stawek dziennych grzywny po 600 złotych, D. G. karę 2 lat pozbawienia wolności i karę 500 stawek dziennych grzywny po 600 złotych, R. K. (1) karę 2 lat pozbawienia wolności i karę 500 stawek dziennych grzywny po 600 złotych, J. J. karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności i karę 500 stawek dziennych grzywny po 400 złotych, T. S. karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności i karę 500 stawek dziennych grzywny po 300 złotych; IV. uznał R. K. (2) i M. C. za winnych popełnienia czynu opisanego w punkcie IV części wstępnej wyroku i za to przestępstwo na podstawie art. 65 § 1 kks w zw. z art. 7 § 2 kks w zw. z art. 37 § 1 pkt 1, 2 i 5 kks w zw. z art. 38 § 2 kks wymierzył: R. K. (2) karę 1 roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności i karę 400 stawek dziennych grzywny po 30 złotych, M. C. karę 1 roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności i karę 400 stawek dziennych grzywny po 30 złotych; V. uznaje A. P. i T. K. za winnych popełnienia czynu opisanego w punkcie V części wstępnej wyroku i za to przestępstwo na podstawie art. 65 § 1 kks w zw. z art. 7 § 2 kks w zw. z art. 37 § 1 pkt 1, 2 i 5 kks w zw. z art. 38 § 2 kks wymierzył: A. P. karę 1 roku pozbawienia wolności i karę 500 stawek dziennych grzywny po 100 złotych, T. K. karę 1 roku pozbawienia wolności i karę 500 stawek dziennych grzywny po 100 złotych; VI. na podstawie art. 39 § 1 kks połączył kary wymierzone: A. B. (1) i orzekł karę łączną 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności i karę łączną 600 stawek dziennych grzywny po 600 złotych, D. G. i orzekł karę łączną 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności i karę łączną 600 stawek dziennych grzywny po 600 złotych, R. K. (1) i orzekł karę łączną 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności i karę łączną 600 stawek dziennych grzywny po 600 złotych, R. K. (2) i orzekł karę łączną 2 lat pozbawienia wolności i karę łączną 500 stawek dziennych grzywny po 30 złotych, P. K. i orzekł karę łączną 1 roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności, Ł. P. i orzekł karę łączną 1 roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności, M. C. i orzekł karę łączną 2 lat pozbawienia wolności, J. J. i orzekł karę łączną 2 lat pozbawienia wolności, T. S. i orzekł karę łączną 2 lat pozbawienia wolności, A. P. i orzekł karę łączną 2 lat pozbawienia wolności, T. K. i orzeka karę łączną 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności; VII. na podstawie art. 69 § 1 i 2 kk , art. 70 § 1 pkt 1 kk i art. 41a § 1 i 2 kks wykonanie orzeczonych oskarżonym: R. K. (2) , P. K. , Ł. P. , J. J. , T. S. , A. P. i T. K. kar pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres próby 5 lat i oddał każdego z nich w okresie próby pod dozór kuratora sądowego; VIII. na podstawie art. 30 § 3 kks w zw. z art. 29 pkt 1 kks orzekł przepadek 3.360.000 sztuk papierosów J. (...) bez polskich znaków skarbowych akcyzy; IX. na podstawie art. 33 § 1 i 2 kks orzekł środek karny w postaci ściągnięcia równowartości pieniężnej uzyskanej korzyści majątkowej i tak: wobec A. B. (1) , D. G. i R. K. (1) w kwocie po 108.000 złotych, wobec R. K. (2) w kwocie 4.500 złotych, wobec P. K. i Ł. P. w kwocie po 500 złotych, wobec M. C. w kwocie 4.000 złotych, wobec J. J. w kwocie 82.000 złotych, wobec T. S. w kwocie 50.500 złotych, wobec A. P. w kwocie 20.000 złotych, wobec T. K. w kwocie 1.000 złotych; X. na podstawie art. 63 § 1 kk na poczet wymierzonej oskarżonym: D. G. , R. K. (1) , M. C. i A. B. (1) kary pozbawienia wolności zaliczył okres rzeczywistego pozbawienia ich wolności w niniejszej sprawie i tak: D. G. , R. K. (1) i M. C. od 26 listopada 2011 r. do 25 czerwca 2012 r., a A. B. (1) od 25 listopada 2011 r. do 25 czerwca 2012 r., a nadto na poczet wymierzonej oskarżonym: J. J. , T. S. , P. K. , Ł. P. , A. P. , T. K. i R. K. (2) kary grzywny zaliczył okres rzeczywistego pozbawienia ich wolności w niniejszej sprawie i tak: J. J. i T. S. od 25 listopada 2011 r. do 25 czerwca 2012 r., P. K. i Ł. P. od 8 marca 2012 r. do 9 marca 2012 r., A. P. od 25 listopada 2011 r. do 26 listopada 2011 r., T. K. w dniu 8 marca 2012 r. i R. K. (2) od 30 listopada 2011 r. do 25 czerwca 2012 r. oraz od 11 września 2013 r. do 24 października 2013 r. uznając karę grzywny co do R. K. (2) za wykonaną w całości. XI. na podstawie art. 627 kpk i art. 633 kpk zasądził od każdego z oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w częściach równych. XII. zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adwokata W. D. kwotę 1.771,20 złotych w tym podatek VAT tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oskarżonemu J. J. , na rzecz adwokata A. B. (2) kwotę 2.214 złotych w tym podatek VAT tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oskarżonemu R. K. (2) , na rzecz adwokata M. S. kwotę 2.361,60 złotych w tym podatek VAT tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oskarżonemu M. C. . Apelację od wyroku wnieśli: prokurator oraz obrońcy oskarżonych M. C. , A. B. (1) , D. G. , R. K. (1) , Ł. P. , P. K. i A. P. . Prokurator zaskarżył wyrok w części dotyczącej rozstrzygnięcia o karze w zakresie oskarżonych: R. K. (2) , P. K. , J. J. , T. S. , Ł. P. , M. C. , T. K. , A. P. . Wyrokowi zarzucił obrazę prawa materialnego: a) w postaci przepisu art. 23 § 3 kodeksu karnego skarbowego polegającą na oznaczeniu wysokości stawki dziennej kary grzywny poniżej jednej trzydziestokrotnej najniższego wynagrodzenia w ramach wymiaru tej kary w stosunku do następujących oskarżonych: - R. K. (2) poprzez orzeczenie wobec niego kar grzywny w punktach II i IV części dyspozytywnej wyroku w rozmiarach: 150 stawek dziennych po 30 złotych każda oraz 400 stawek dziennych po 30 złotych każda, a w konsekwencji orzeczenie wobec tego oskarżonego kary łącznej grzywny w rozmiarze 500 stawek dziennych po 30 złotych każda, podczas gdy minimalna wysokość stawki dziennej grzywny przy uwzględnieniu najkorzystniejszej dla oskarżonego wysokości minimalnego wynagrodzenia miesięcznego za pracę, tj.: - obowiązującego w 2008 roku, w przypadku czynu z punktu II części dyspozytywnej wyroku wynosi 38 złotych, - obowiązującej w okresie 2010 roku, w przypadku czynu z punktu IV części dyspozytywnej wyroku wynosi 44 złote, - P. K. poprzez orzeczenie wobec niego kary grzywny w punkcie II części dyspozytywnej wyroku w rozmiarze 150 stawek dziennych po 30 złotych każda, podczas gdy minimalna wysokość stawki dziennej grzywny przy uwzględnieniu najkorzystniejszej dla oskarżonego wysokości minimalnego wynagrodzenia miesięcznego za pracę tj. obowiązującego w 2008 roku wynosi 38 złotych, - Ł. P. poprzez orzeczenie wobec niego kary grzywny w punkcie II części dyspozytywnej wyroku w rozmiarze 150 stawek dziennych po 30 złotych każda, podczas gdy minimalna wysokość stawki dziennej grzywny przy uwzględnieniu najkorzystniejszej dla oskarżonego wysokości minimalnego wynagrodzenia miesięcznego za pracę tj. obowiązującego w 2008 roku wynosi 38 złotych, - M. C. poprzez orzeczenie wobec niego kary grzywny w punkcie IV części dyspozytywnej wyroku w rozmiarze 400 stawek dziennych po 30 złotych każda, podczas gdy minimalna wysokość stawki dziennej grzywny przy uwzględnieniu najkorzystniejszej dla oskarżonego wysokości minimalnego wynagrodzenia miesięcznego za pracę, tj. obowiązującej w okresie 2010 roku, w przypadku czynu z punktu IV części dyspozytywnej wyroku wynosi 44 złote, b) w postaci art. 39 § 2 kodeksu karnego skarbowego polegającą na niezastosowaniu tego przepisu jako podstawy prawnej kar łącznych orzeczonych wobec oskarżonych: R. K. (2) , P. K. , Ł. P. , J. J. , M. C. , T. S. , A. P. , T. K. w sytuacji, w której orzeczono wobec nich kary łączne za zbiegające się przestępstwa z kodeksu karnego skarbowego oraz z kodeksu karnego . Prokurator zarzucił również błąd w ustalenia faktycznych, mający wpływ na treść rozstrzygnięcia, polegający na przyjęciu, iż zachodzi wyjątkowy wypadek, uzasadniony szczególnymi okolicznościami wypadek, w rozumieniu art. 4 la § 1 kks , pozwalający na zastosowanie instytucji warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności w stosunku do oskarżonych popełniających przestępstwa skarbowe, w ramach zorganizowanej grupy przestępczej tj.: - R. K. (2) poprzez uznanie, iż za przyjęciem w/w wyjątkowego wypadku, w rozumieniu art. 41 a § 1 kks przemawia jego drugorzędna rola w zorganizowanej grupie przestępczej i prowadzenie ustabilizowanego trybu życia, podczas gdy prawidłowa analiza materiału dowodowego, w tym uwzględnienie dotychczasowej karalności oskarżonego, a także okresu działania oskarżonego w zorganizowanej grupie przestępczej powinno prowadzić do odmiennego wniosku, - T. S. poprzez uznanie, iż za przyjęciem w/w wyjątkowego wypadku, w rozumieniu art. 4la § 1 kies przemawia jego dotychczasowa niekaralność, prowadzenie ustabilizowanego trybu życia oraz drugorzędna rola w zorganizowanej grupie przestępczej, podczas gdy prawidłowa analiza materiału dowodowego, w tym uwzględnienie znaczenia czynności podejmowanych przez niego z perspektywy realizacji założonych przez zorganizowaną grupę przestępczą celów, a także okresu działania oskarżonego w tej grupie powinno prowadzić do odmiennego wniosku, - A. P. poprzez uznanie, iż za przyjęciem w/w wyjątkowego wypadku, w rozumieniu art. 41a § 1 kks przemawia jego drugorzędna rola w zorganizowanej grupie przestępczej i prowadzenie ustabilizowanego trybu życia, podczas gdy prawidłowa analiza materiału dowodowego, w tym uwzględnienie znaczenia czynności podejmowanych przez niego z perspektywy realizacji założonych przez zorganizowaną grupę przestępczą celów, a także jego dotychczasowej karalności powinno prowadzić do odmiennego wniosku. Prokurator wyrokowi temu zarzucił rażącą niewspółmierność kary orzeczonej wobec J. J. w zakresie: - kary jednostkowej za czyn I części dyspozytywnej wyroku poprzez wymierzenie mu kary 1 roku pozbawienia wolności, podczas gdy sposób działania oskarżonego, rola jaką pełnił w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, jak również czas, w którym działał on w tej grupie, jak również postawa tego oskarżonego w toku postępowania karnego, skutkować powinny wymierzeniem mu kary 1 roku i 10 miesięcy pozbawienia wolności, - kary łącznej kary pozbawienia wolności wymierzonej temu oskarżonemu poprzez przyjęcie zasady łączenia kar jednostkowych zbliżonej do absorpcji i zastosowanie wobec J. J. instytucji warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności, podczas gdy charakter przypisanych mu przestępstw, co prawda powiązanych ze sobą pod względem przedmiotowym, oraz ich ilość powinna prowadzić do ukształtowania kary łącznej poprzez przyjęcie zasady zbliżonej do kumulacji kar jednostkowych i bez zastosowania instytucji warunkowego zawieszenia wykonania tej kary. Prokurator wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez: - podwyższenie wysokości stawek dziennych grzywny orzeczonych wobec następujących oskarżonych: R. K. (2) w zakresie czynu przypisanego mu w punkcie II części dyspozytywnej wyroku do kwoty 38 złotych, w zakresie czynu przypisanego mu w punkcie IV części dyspozytywnej wyroku do 44 złotych, a w konsekwencji w ramach kary łącznej orzeczonej wobec w/w do kwoty 44 złotych, P. K. w zakresie czynu przypisanego mu w punkcie II części dyspozytywnej wyroku do kwoty 38 złotych, Ł. P. w zakresie czynu przypisanego mu w punkcie II części dyspozytywnej wyroku do kwoty 38 złotych, M. C. w zakresie czynu przypisanego mu w punkcie IV części dyspozytywnej wyroku do kwoty 44 złotych, - przyjęcie przepisu art. 39 § 2 kodeksu karnego skarbowego jako podstawy prawnej kar łącznych orzeczonych wobec oskarżonych : R. K. (2) , P. K. , Ł. P. , J. J. , M. C. , T. S. , A. P. , T. K. , - uchylenie rozstrzygnięcia o warunkowym zawieszeniu wykonania kary pozbawienia wolności i rozstrzygnięć z tym związanych wobec następujących oskarżonych: R. K. (2) , T. S. , A. P. , J. J. , - podwyższenia kary jednostkowej orzeczonej w punkcie I części dyspozytywnej wyroku wobec J. J. poprzez wymierzenie mu kary 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, - podwyższenia kary łącznej orzeczonej wobec J. J. poprzez wymierzenie mu kary 3 lat pozbawienia wolności. Obrońca oskarżonego M. C. zaskarżył wyrok na korzyść oskarżonego w części, a mianowicie: I. w pkt I. części dyspozytywnej wyroku co do winy, zarzucając: a) obrazę przepisów prawa materialnego, tj. art. 258 § 1 k.k. poprzez jego błędną wykładnię i nieuzasadnione przyjęcie, że oskarżony M. C. brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej, której celem było popełnianie przestępstw skarbowych, podczas gdy w rzeczywistości współdziałał on z niektórymi ze współoskarżonych, ale jego działanie nie miało charakteru i cech przynależności do zorganizowanej grupy albo związku, o którym mowa we wskazanym powyżej przepisie prawa; b) obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść wydanego orzeczenia, a w szczególności obrazę art. 4 i art. 7 k.p.k. poprzez uwzględnienie przez Sąd I instancji jedynie okoliczności przemawiających na niekorzyść oskarżonego M. C. , pozostałych tym samym również pozostałych oskarżonych, a także przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i niedanie wiary wyjaśnieniom oskarżonego i współoskarżonych oraz prezentowanej przez nich wersji wydarzeń, skutkujące w konsekwencji nieuzasadnionym uznaniem, że oskarżeni działali w ramach zorganizowanej grupy przestępczej; c) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydanego wyroku, mający wpływ na jego treść, a polegający na przyjęciu, że oskarżony M. C. był członkiem zorganizowanej grupy przestępczej, której celem było popełnianie przestępstw skarbowych, podczas gdy w rzeczywistości nie miał on świadomości przynależności do jakiejkolwiek grupy przestępczej, o ile ta faktycznie istniała; II. w pkt IV. części dyspozytywnej wyroku co do kary, zarzucając na podstawie art. 438 pkt 4 k.p.k. rażącą niewspółmierność kary orzeczonej wobec oskarżonego M. C. , zarówno w zakresie pozbawienia wolności, jak i grzywny oraz niesłuszne niezastosowanie przy wymierzaniu kary pozbawienia wolności środka probacyjnego w postaci warunkowego zawieszenia jej wykonania, mimo istnienia podstaw do zastosowania tej instytucji. Wskazując na powyższe zarzuty wniósł o: I. zmianę pkt I. części dyspozytywnej wyroku i uniewinnienie oskarżonego M. C. od popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w pkt I. części wstępnej zaskarżonego orzeczenia; II. uchylenie pkt VI. części dyspozytywnej wyroku w części orzeczenia o karze łącznej wymierzonej oskarżonemu M. C. ; III. wyeliminowanie z opisu czynu z pkt IV. części wstępnej wyroku słów: „ w ramach zorganizowanej grupy przestępczej opisanej w punkcie I, czyniąc sobie z popełnienia przestępstw skarbowych stale źródło dochodu" oraz zmianę pkt IV. części dyspozytywnej wyroku poprzez złagodzenie kary wymierzonej oskarżonemu M. C. oraz orzeczenie wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania oraz obniżenie ilości stawek wymierzonej oskarżonemu kary grzywny; jednocześnie z daleko posuniętej ostrożności procesowej, na wypadek niepodzielenia argumentacji przemawiającej za uniewinnieniem oskarżonego od popełnienia czynu opisanego w pkt I. części wstępnej wyroku, wniósł o: IV, zmianę pkt I., IV. i VI. części dyspozytywnej wyroku oraz wymierzenie oskarżonemu kar pozbawienia wolności oraz grzywny za jednostkowe przestępstwa oraz kary łącznej w złagodzonym wymiarze, przy zastosowaniu zasady pełnej absorpcji i z zastosowaniem warunkowego zawieszenia jej wykonania; a ewentualnie wniósł o: V. uchylenie zaskarżonego wyroku w stosunku do oskarżonego M. C. w części - co do pkt I., IV., VI. i IX. części dyspozytywnej wyroku oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Obrońca oskarżonego A. P. zaskarżył wyrok w całości na korzyść oskarżonego. Orzeczeniu temu zarzucam obrazę przepisów postępowania, które miało wpływ na treść orzeczenia: 1) naruszenie art. 424 § 1 piet 1 Kpk poprzez sporządzenie uzasadnienia nie zawierającego precyzyjnego wskazania dowodów, na których opierał się Sąd I instancji dokonując ustaleń faktycznych, a przeto zbiorcze zestawienie tychże faktów i dowodów; co uniemożliwia precyzyjne odniesienie się do ustalonego stanu faktycznego przez Sąd I instancji; zwłaszcza, iż część dowodów uznanych przez Sąd I instancji za w pełni wiarygodne są ze sobą sprzeczne, jak chociażby wyjaśnienia A. B. (1) z zeznaniami - M. M. (1) , 2) art. 7, art. 410 Kpk poprzez dokonanie dowolnej oceny dowodów z zeznań świadka M. M. (1) oraz wyjaśnień oskarżonych A. B. (1) . oraz A. P. , a w szczególności - poprzez uznanie za wiarygodnych (częściowo) wyjaśnień oskarżonego A. B. (1) , a także w pełni wiarygodnych zeznań - M. M. (1) , i niewiarygodności - A. P. , podczas gdy wyjaśnienia A. B. (1) - pozostają w pełnej sprzeczności z zeznaniami M. M. (1) , którego zeznania tworzą spójną całość z wyjaśnieniami - A. P. ; 3) art. 7, art. 401 Kpk poprzez zupełne pominięcie, iż wyjaśnienia A. B. (1) o rzekomym informowaniu A. P. o przedmiocie działalności, pozostaje w zupełnej sprzeczności z wyjaśnieniami R. K. (1) (k.2140), D. G. (k. 2147, k. 2128), T. S. (k.2148), którzy wskazują, iż A. P. nie miał świadomości, że w przewożonym towarze ukryte pozostają papierosy; 4) art. 401 Kpk poprzez pominięcie przez Sąd I Instancji ostatnich wyjaśnień A. B. (1) z rozprawy z 23 stycznia 2015 roku, w których wyjaśnił, iż nie informował A. P. o faktycznie przewożonym towarze, a pomówienie oskarżonego, spowodowane było pomyleniem oskarżonego A. P. z innymi oskarżonymi (kierowcami), którzy posiadali takie informacje; 5) art. 410 Kpk poprzez niewyjaśnienie przez Sąd I instancji najważniejszej okoliczności w przypadku oskarżonego A. P. , tj. skąd oskarżony znalazł się w firmie żony M. M. (1) , a w szczególności przywołania na tą okoliczność - zdaniem Sądu I instancji - dwóch wiarygodnych dowodów wyjaśnień A. B. (1) i zeznań M. M. (1) - podczas, gdy powyższe dowody przedstawiają dwie (wzajemnie wykluczające się wersje), jak A. P. poznał M. M. (1) , a także, jak rozpoczął współpracę z firmą (...) ; 6) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, a polegających na przyjęciu, iż oskarżony A. P. wiedział o przedmiocie działalności pozostałych oskarżonych; 7) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia polegający na przyjęciu, iż oskarżony A. P. uczynił sobie z popełnienia przestępstw skarbowych stałe źródło dochodu, a także, iż brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej; 8) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, w zakresie wysokości uzyskanej korzyści majątkowej, jaką osiągnąć miał w wyniku zarzucanych mu czynów. z daleko posuniętej ostrożności procesowej, w przypadku nie uwzględnienia powyższych zrzutów obrońca oskarżonego podniósł zarzut: 9) rażącej niewspółmierności kary oraz zastosowanego środka karnego w stosunku do winy oskarżonego. Na podstawie zarzutów postawionych w niniejszym środku zaskarżenia, zgodnie z art. 437 § 1 Kpk -wniósł o: 1) uniewinnienie oskarżonego A. P. od stawianych zarzutów, ewentualnie uchylenie oznaczonego powyżej orzeczenia w części dotyczącej oskarżonego A. P. i przekazanie sprawy Sądowa I instancji do ponownego rozpoznania; 2) alternatywnie w przypadku uznania, iż tylko zarzut zawarty w punkcie 8 zasługuje na uwzględnienie, wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez obniżenie kary grzywny orzeczonej oraz ograniczenie środka karnego w postaci ściągnięcia równowartości pieniężnej uzyskanej korzyści majątkowej. Obrońca oskarżonych A. B. (1) , D. G. , R. K. (1) , Ł. P. , P. K. zaskarżył wyrok Sądu Okręgowego w Szczecinie III Wydział Karny z dnia 11 maja 2015 r. sygn. akt HI K 300/12 w zakresie, w jakim odnoszą się odpowiednio do oskarżonych: 1. A. B. (1) ; D. G. ; R. K. (1) : - w zakresie zarzutu I- w całości; - w zakresie zarzutu II- w całości - w zakresie zarzutu III odnośnik drugi i trzeci wyroku - w całości - w zakresie zarzutu III odnośnik pierwszy, czwarty i piąty wyroku - w części dotyczącej kary 2. Ł. P. , P. K. - w zakresie zarzutu I- w całości; - w zakresie zarzutu II- w całości Wyrokowi zarzucił: W zakresie zarzutu I: A. Odnośnie oskarżonych: A. B. (1) , D. G. , R. K. (1) , Ł. P. , P. K. : I. Obrazę prawa procesowego, która miała wpływ na treść orzeczenia, a polegającą na naruszeniu art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k. poprzez wybiórczą i jednostronną ocenę dowodów, co przekracza ramy swobodnej oceny dowodów: a/ polegającą na bezzasadnym uznaniu, że działania oskarżonych wykraczały poza ramy współsprawstwa, a zarzucone im przestępstwa zostały popełnione w ramach zorganizowanej grupy przestępczej , podczas gdy prawidłowa ocena materiału dowodowego nie pozwala na przyjęcie, że takowa grupa istniała, gdyż działania poszczególnych oskarżonych cechowała daleko idąca niezależność i samodzielność, nie istniało żadne centrum decyzyjne ani system mający na celu wymuszanie posłuszeństwa członków grupy, a nadto poszczególne osoby należące zdaniem Sądu do zorganizowanej grupy uczestniczyły w jednostkowych czynach, w różnych okresach b/ polegające na odmowie przyznania waloru wiarygodności wyjaśnieniom wszystkich oskarżonych w zakresie w jakim konsekwentnie wskazywali, że nie brali udziału w zorganizowanej grupie przestępczej c/ polegające na odmowie przyznania waloru wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego R. K. (1) w zakresie w jakim wskazywał, że pierwszą styczność z przemytem miał pod koniec 2010 r., a w latach 2008-2009 nie znał ani A. B. (1) , ani D. G. i w konsekwencji bezzasadne przyjęcie, że oskarżony R. K. (1) w okresie od 2008 r. do 2011 r. uczestniczył w strukturach rzekomej grupy przestępczej i nią kierował, c/ polegające na odmowie przyznania waloru wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonych Ł. P. i P. K. w zakresie w jakim konsekwentnie wskazywali, że nie mieli świadomości co do istnienia rzekomej zorganizowanej grupy ani nie pełnili żadnej roli w ramach grupy, podczas gdy powyższa okoliczność została potwierdzona w toku postępowania przed sądem a quo. II. Błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia mający wpływ na jego treść : - polegający na pominięciu ustaleń istotnych dla wydania prawidłowego wyroku i przez to przyjęcie, iż zebrany materiał dowodowy wskazuje, iż oskarżeni dopuścili się popełnienia czynu z art. 258 § 1 k.k. a nadto oskarżeni A. B. (1) , D. G. oraz R. K. (1) czynu z art. 258 § 3 k.k. podczas gdy obiektywna, poczyniona zgodnie z art. 7 k.p.k. ocena materiału dowodowego w postaci min. konsekwentnych wyjaśnień oskarżonych prowadzi do wniosków odmiennych. W zakresie zarzutu II: A. Odnośnie oskarżonych A. B. (1) , P. K. , Ł. P. III. Obrazę przepisów prawa procesowego, tj. art. 17 § 1 piet 7 i art. 114 § 3 pkt 3 k.k. w zw. z art. 54 Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. (Dz. Urz. UE L 239, z dnia 22 września 2000 r.) polegającą na wszczęciu i prowadzeniu postępowania karnego, mimo, że postępowanie karne co do tego samego czynu i tych samych osób zostało prawomocnie zakończone, co stanowi bezwzględną przyczynę odwoławczą, określoną w art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k. B. Odnośnie oskarżonych D. G. i R. K. (1) : IV. Obrazę prawa procesowego, która miała wpływ na treść orzeczenia, a polegającą na naruszeniu art. 7 k.p.k. poprzez wybiórczą i jednostronną ocenę dowodów, co przekracza ramy swobodnej oceny dowodów: a/ polegającą na bezzasadnym uznaniu, że R. K. (1) dopuścił się czynu opisanego w piet II części wstępnej wyroku, w ramach zorganizowanej grupy przestępczej podczas gdy prawidłowa analiza i ocena materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania, w szczególności wyjaśnień oskarżonego R. K. (1) a także dowodów z dokumentów prowadzi do odmiennych wniosków, b/ polegające na odmowie przyznania waloru wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego R. K. (1) w zakresie w jakim konsekwentnie wskazywał, że pierwszą styczność z papierosami miał najwcześniej w listopadzie 2010 r. i nie posiada żadnej wiedzy na temat zarzutu opisanego w pkt II a ponadto poznał A. B. (1) pod koniec 2009 r. a D. G. trzy miesiące wcześniej c/ polegającą na bezzasadnym uznaniu, że D. G. dopuścił się czynu opisanego w pkt II części wstępnej wyroku, w ramach zorganizowanej grupy przestępczej podczas gdy prawidłowa analiza i ocena materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania, w szczególności wyjaśnień oskarżonego D. G. prowadzi do odmiennych wniosków W zakresie zarzutu III: A. Odnośnie oskarżonych A. B. (1) , D. G. , R. K. (1) , zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił: V. Obrazę prawa procesowego, która miała wpływ na treść orzeczenia, a polegającą na naruszeniu art. 7 k.p.k. poprzez wybiórczą i jednostronną ocenę dowodów, co przekracza ramy swobodnej oceny dowodów: a/ polegającą na bezzasadnym uznaniu, że w okresie pomiędzy 02 marca 2011 r. a 25 maja 2011 r. wspólnie i w porozumieniu oraz z innymi nieustalonymi osobami oskarżeni cztery razy współdziałali w wywiezieniu do Szwecji papierosów marki J. (...) zapakowanych w bliżej nieustalony kamuflaż, podczas gdy prawidłowa ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie pozwala na przyjęcie, iż oskarżeni dopuścili się takiego czynu b/ poprzez odmówienie waloru wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonych A. B. (1) oraz R. K. (1) w zakresie w jakim konsekwentnie wyjaśniali, że nie współdziałali w wywiezieniu do Szwecji w okresie pomiędzy 02 marca 2011 r. a 25 maja 2011 r. papierosów marki J. (...) a przemyty papierosów były tylko do Wielkiej Brytanii c/ poprzez odmówienie waloru wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonych A. B. (1) oraz R. K. (1) w zakresie ilości transportów do wielkiej Brytami w okresie od 09 marca 2011 r. a 31 sierpnia 2011 r. oraz ilości przewożonych papierosów (a w konsekwencji niewłaściwe wskazanie należności publicznoprawnych narażonych na uszczuplenie), podczas gdy brak jest w tym zakresie dowodów przeciwnych VI. Obrazę prawa procesowego, która miała wpływ na treść orzeczenia, a polegającą na naruszeniu art. 4 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez czynienie ustaleń faktycznych na podstawie wyselekcjonowanego materiału , nie zaś wszystkich dowodów zgromadzonych w sprawie, akcentując wbrew zasadzie obiektywizmu okoliczności niekorzystne dla oskarżonych, przy jednoczesnym pominięciu bądź bagatelizowaniu okoliczności dla nich korzystnych, w tym polegające na przyjęciu za podstawę wyroku tylko części okoliczności ujawnionych w toku rozprawy tj. częściowo wyjaśnień T. S. przy całkowitym pominięciu wyjaśnień oskarżonych w zakresie w jakim kategorycznie zaprzeczali, aby dopuścili się w 2 okresie od marca 2011 r. do maja 2011 r. 4- krotnego przemytu do Szwecji, a ponadto nieuwzględnienie wyjaśnień T. S. w zakresie w jakim zaprzeczył, aby rzeczywiście wspomniane transporty miały miejsce VII. Błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia mający wpływ na jego treść polegający na pominięciu ustaleń istotnych dla wydania prawidłowego wyroku i przez to niezasadne przyjęcie, iż zebrany materiał dowodowy wskazuje, iż oskarżeni dopuścili się popełnienia czynu opisanego w piet III odnośnik trzeci części wstępnej wyroku, a nadto w okresie od 09.03.2011 r. do 31.08.2011 r. trzykrotnie przemycali papierosy J. (...) w ilości nie mniejszej niż 1.300.000 sztuk podczas gdy obiektywna, poczyniona zgodnie z art. 7 k.p.k. i art. 5 § 2 k.p.k. ocena materiału dowodowego w postaci m.in. konsekwentnych wyjaśnień oskarżonych, w szczególności prowadzi do wniosku, że oskarżeni nie dopuścili się czynu stypizowanego w piet III odnośnik trzeci a ponadto w okresie od 09.03.2011 r. do 31.08.2011 r. dwukrotnie a nie co najmniej 3-krotnie przemycali papierosy w meblach, a w meble wchodziło nie więcej niż 6.000 sztang, co spowodowało ponadto błędne wyliczenia w zakresie narażonych na uszczuplenie należności publicznoprawnych Ponadto zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: VIII. Obrazę prawa procesowego, która miała wpływ na treść orzeczenia, a polegającą na naruszeniu, art. 424 k.p.k. polegające na niedopełnieniu określonego tym przepisem obowiązku zamieszczenia w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia koniecznych elementów a przede wszystkim szczegółowego wskazania jakie fakty Sąd uznał za udowodnione lub nie udowodnione oraz sporządzeniu uzasadnienia wyroku w sposób pobieżny, ogólny bez wyjaśnienia w jaki sposób Sąd doszedł do swoich ustaleń; w sposób uniemożliwiający dokładne prześledzenie toku rozumowania Sądu I instancji, w szczególności w zakresie czynów opisanych w pkt II i III części wstępnej wyroku, co w istotny sposób utrudnia polemikę z zaskarżonym wyrokiem oraz prowadzi do wniosku, iż kwestie zawarte w w/w punktach nie były przedmiotem pogłębionej analizy Sądu. Ponadto z dalece posuniętej ostrożności procesowej, na wypadek gdyby Sąd nie podzielił powyższych zarzutów dodatkowo zarzucam: IX. rażącą niewspółmierność orzeczonej wobec oskarżonych kar ( art. 438 piet 4 k.p.k. ), poprzez wymierzenie oskarżonym, rażąco surowych kar jednostkowych, a w konsekwencji również kary łącznej, oraz ustalenie wysokości stawia dziennej grzywny na poziomie nieodpowiadającym stosunkom majątkowym, możliwościom zarobkowym oraz warunkom osobistym i rodzinnym co było wynikiem niedostatecznego uwzględnienia okoliczności związanych warunkami osobistymi oskarżonych a także ich postawą procesową wszystkich oskarżonych tracąc z poła widzenia, że oskarżeni stawiali się zawsze na wezwanie organów, uczestniczyli w każdej czynności wyznaczonej przez organy i składali w toku postępowania obszerne wyjaśnienia, ujawniając istotne okoliczności popełnienia czynów zabronionych, co winno skutkować nadzwyczajnym złagodzeniem kary, w myśl przepisu art. 60 § 3 k.k. Obrońca oskarżonych wniósł o: I. w zakresie zarzutu I I. zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonych A. B. (1) , D. G. , R. K. (1) , Ł. P. , P. K. od popełnienia czynu przypisanego im w piet I części wstępnej wyroku, II. w zakresie zarzutu II: 1. w stosunku do oskarżonych A. B. (1) , P. K. , Ł. P. o uchylenie zaskarżonego wyroku i umorzenie postępowania na podstawie art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. w pkt II części wstępnej wyroku 2. w stosunku do oskarżonych D. G. i R. K. (1) zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonych od popełnienia czynu przypisanego im w pkt II części wstępnej wyroku III. w zakresie zarzutu III: 1. zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonych od popełnienia czynu przypisanego im w pkt III odnośnik drugi części wstępnej wyroku 2. wyeliminowania z opisu czynu przypisanego oskarżonym w piet III odnośnik trzeci ustalenia, że oskarżeni współdziałali w wywiezieniu papierosów do Wlk. Brytanii co najmniej 3 razy a nadto, że wywieźli każdorazowo co najmniej 1.300.000 sztuk 3. obniżenie wysokości wymierzonych oskarżonym w zakresie piet III odnośnik pierwszy oraz od trzeciego do piątego kar a ponadto wniósł o: IV. wyeliminowanie z opisu czynów przypisanych oskarżonym w pkt I-III działanie w zorganizowanej grupie przestępczej a nadto z podstawy skazania za czyn opisany w pkt II i III wyeliminowanie art. 37 § 1 pkt 2 i 5 k.k.s. V. uchylenie orzeczenia o karach łącznych pozbawienia wolności zawarte w pleć VI i wymierzenie oskarżonym kar jednostkowych i kary łącznej w dolnej granicy ustawowego zagrożenia, z warunkowym zawieszeniem jej wykonania VI. uchylenie wobec oskarżonych rozstrzygnięcia zawartego w pkt IX wydanego na podstawie art. 33 § 1 i 2 k.k.s. VII. obciążenie Skarbu Państwa kosztami postępowania odwoławczego ewentualnie wniósł o : VIII. o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Apelacje prokuratora i obrońców oskarżonych okazały się częściowo zasadne. Przed przystąpieniem do omawiania szczegółowych zarzutów warto poczynić cztery zastrzeżenia natury ogólnej, wynikającej bądź to z oczywistej zasadności zarzutów apelacyjnych bądź też z zarzutów powtarzających się w więcej niż jednej apelacji. Po pierwsze, zarzuty obrazy przepisu art. 424 k.p.k. nie mogły doprowadzić do zmiany lub uchylenia zaskarżonego wyroku z tego powodu, że uzasadnienie jako sporządzane po ogłoszeniu wyroku nie może w żaden sposób wpływać na jego treść, a zmianę lub uchylenie wyroku powodować mogą tylko zarzuty obrazy przepisów postępowania, dla których wykazano, iż mogły wpływać na treść zaskarżonego wyroku (arg. z art. 438 pkt 2 k.p.k. ). Sąd Apelacyjny w Szczecinie podziela w pełni orzecznictwo Sądu Najwyższego w tym zakresie (odwołując się chociażby do wyroku Sądu Najwyższego z dnia 15 stycznia 2014r., V KK 229/13, OSN wyd. Prok. i prawo 2014/4/19) i wskazuje, że wpływ na treść wyroku mogą mieć co najwyżej uchybienia treści art. 5, 7 lub 410 k.p.k. zawarte w uzasadnieniu, a nie obraza art. 424 k.p.k. jako takiego. Obrońca oskarżonego A. P. przyznaje na str. 4 swojej apelacji, że uchybienie to w sposób oczywisty nie może wprost przekładać się na rozstrzygnięcie, gdyż „Sąd meriti osobiście przeprowadzał postępowanie dowodowe i na tej podstawie dokonał rozstrzygnięcia”. Zastrzega jednak, że jego zdaniem sporządzone uzasadnienie może mieć wpływ na rozstrzygnięcie Sądu drugiej instancji, ponieważ „skarżący, którego obowiązkiem procesowym jest zakreślenie w zarzutach zakresu uchybień Sądu I instancji nie może w ustawowym terminie zweryfikować poprawności postępowania sądu, co do ustaleń faktycznych”. Skarżącemu umyka z pola widzenia okoliczność, że „Ustalenia faktyczne będące podstawą dokonywanej subsumcji pod normy prawa karnego znajdują się w wyroku, nie zaś w pisemnym jego uzasadnieniu” (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 31 stycznia 2013r., sygn. II KK 70/12), a zatem lektura zarzutów przypisanych oskarżonemu jest wystarczająca do określenia granic sprawstwa. Uszczegółowieniem ustaleń faktycznych zawartych w wyroku jest ta część uzasadnienia, w której Sąd odtwarza przebieg zdarzeń, które stanowiły podstawę ustaleń faktycznych zawartych w wyroku, w tym konkretnym przypadku umieszczona na str. 1-17 uzasadnienia. Ponadto obrońca oskarżonego A. P. występuje w sprawie od 3,5 roku (k. 2776, upoważnienie do obrony z 18.05.2012r.) i znane są mu zarzuty stawiane reprezentowanemu przez niego klientowi, tym bardziej, iż Sąd I instancji niemal w niezmienionej formie przypisał zarzuty z aktu oskarżenia. Natomiast troska o sąd odwoławczy, który dysponując wadliwym, według autora apelacji, uzasadnieniem musiałby ponownie odtwarzać ustalenia faktyczne, aczkolwiek sympatyczna, jest niepotrzebna, bo przeczytanie akt, wyroku, uzasadnienia i apelacji jest wystarczające do wydania wyroku apelacyjnego. Dlatego zarzuty obrazy art. 424 k.p.k. zostały co do zasady uznane za nietrafne. Po drugie, wszystkim oskarżonym, oprócz udziału w zorganizowanej grupie przestępczej przypisano czyny polegające na paserstwie akcyzowym w zbiegu z paserstwem celnym. Oznacza to, że dla ustalenia typu czynu z art. 65 k.k.s. , czy chodzi o typ podstawowy z art. 65 §1 k.k.s. , typ uprzywilejowany małej wartości z art. 65 §3 k.k.s. , czy też nadzwyczajne obostrzenie z uwagi na wartość dużą lub wielką, ważna jest tylko wysokość akcyzy narażonej na uszczuplenie. Podobnie w przypadku czynu z art. 91 §1 k.k.s. , jego form uprzywilejowanych i kwalifikowanych, liczy się tylko wartość cła narażonego na uszczuplenie. Dla żadnego z tych typów czynów zabronionych nie ma znaczenia podatek od towarów i usług (VAT), zatem nie należy on do znamion czynów przypisanych oskarżonym, co słusznie podniósł adw. Z. P. w trakcie rozprawy apelacyjnej, ale co również dostrzegł Sąd odwoławczy na podstawie art. 440 k.p.k. Nie oznacza to, że oskarżeni nie narazili tego podatku na uszczuplenie. Wręcz przeciwnie, ominęli oni płacenie go w sposób bezprawny. Nie wyczerpali jednak w ten sposób znamion czynów z art. 65 ani 91 k.k.s. , stąd generalna zmiana, jakiej dokonał Sąd odwoławczy polegała na wyeliminowaniu z opisu czynów II - V podatku VAT i skorygowaniu wartości łącznej należności publicznoprawnych narażonych na uszczuplenie. Z uwagi na zakres zaskarżenia wyroku przez prokuratora poczynienie mniej korzystnych dla oskarżonych ustaleń jest już w niniejszej sprawie niemożliwe. Po trzecie, oczywiście trafnie prokurator zarzucił obrazę art. 23 §3 k.k.s. , podnosząc, iż Sąd I instancji wymierzając karę grzywny R. K. (2) , P. K. , M. C. i Ł. P. ustalił stawkę dzienną na zbyt niskim poziomie. W 2008r. minimalne wynagrodzenie wynosiło 1126 złotych, co oznacza, że najniższa stawka dzienna grzywna wynosząca 1/30 minimalnego wynagrodzenia powinna wynosić 38 złotych. Podobnie w 2011r. minimalne wynagrodzenie wynosiło 1386 złotych, co oznacza, iż najniższa stawka dzienna wynosiła 44 złote. Sąd I instancji orzekł wobec R. K. (2) , P. K. i Ł. P. za czyn II, a R. K. (2) i M. C. za czyn IV grzywnę ze stawką dzienną wynoszącą 30 złotych, zatem poniżej minimum ustawowego. Dlatego oczywiście zasadny okazał się zarzut apelacji prokuratora, a ponieważ kwestia ta dotyczyła dwóch czynów, należało podnieść ją w rozważaniach ogólnych. Wreszcie, po czwarte, znowu oczywiście trafny okazał się zarzut apelacji prokuratora, który dopatrzył się obrazy prawa materialnego przez to, że wymierzając oskarżonym kary łączne Sąd I instancji przywołał w podstawie jej wymiaru art. 39 §1 k.k.s. , a pominął §2 tego artykułu zasady łączenia kar za przestępstwo powszechne i przestępstwo skarbowe. Zaskoczenie budzi natomiast fakt, że uchybienie to dotyczy wszystkich 11 oskarżonych, natomiast prokurator zarzucił obrazę tego przepisu wobec oskarżonych, ale z pominięciem A. B. (1) , D. G. i R. K. (1) , mimo że im również wymierzono karę łączną na podstawie art. 39 §1 k.k.s. Dlatego podstawę wymiaru kar łącznych należało uzupełnić o art. 39 §2 k.k.s. uznając trafność apelacji prokuratora w tym zakresie, natomiast wobec trzech oskarżonych wymienionych w poprzednim zdaniu, Sąd odwoławczy uzupełnił podstawę wymiaru kary łącznej o art. 39 §2 k.k.s. na podstawie art. 435 k.p.k. Przechodząc do omawiania zarzutów szczegółowych skierowanych przeciwko poszczególnym ustaleniom i rozstrzygnięciom, rozpocząć należy od czynu I według kolejności zawartej w części wstępnej zaskarżonego wyroku. Sąd I instancji przypisał oskarżonym sprawstwo kierowania lub udziału w zorganizowanej grupie przestępczej w okresie od stycznia 2008r. do 25 listopada 2011r. Obrońcy oskarżonych kwestionowali zaś nie tylko przynależność ich klientów do grupy, ale w ogóle sam fakt istnienia grupy. W ocenie Sądu Apelacyjnego, prawda leży po środku. Sąd meriti miał rację ustalając, iż istniała zorganizowana grupa przestępcza. A. B. (1) wyjaśnił, że po wakacjach 2010r. uzgodnił z D. G. , z którym znał się dużo wcześniej, iż potrzebują kogoś, kto mógłby załatwić transport i kierowców. W ten sposób skontaktowali się z R. K. (1) , którego poznali pod koniec 2009r. Wspólnie we trzech podzielili role, według których D. G. organizował zakup i zbyt papierosów, A. B. (1) – hale i ludzi do przeładunku papierosów, zaś R. K. (1) – transport i kierowców. Zdarzały się od tego podziału wyjątki, np. wówczas, gdy A. P. jako kierowcę załatwił A. B. (1) , ale to wynikało z jego osobistej znajomości z czasów odbywania kary w więzieniu w K. . W ocenie Sądu odwoławczego w okresie od września 2010r. do 25 listopada 2011r. można mówić o zorganizowanej grupie przestępczej, w której było wyodrębnione kierownictwo ( A. B. (1) , D. G. , R. K. (1) ), grupa zaufanych kierowców ( J. J. , T. S. i A. P. ) oraz ładowaczy, którzy przywiezieni do hali potrafili usunąć część ładunku, umieścić papierosy wewnątrz kamuflażu i tak ułożyć ładunek z powrotem, by przy przypadkowej kontroli papierosy były niewidoczne. Działania podejmowane były w sposób zaplanowany, poszczególne nowe rodzaje przemytu poprzedzone były przejazdami na pusto, by sprawdzić czujność służb akcyzowych, zatem wymagały cierpliwości, zainwestowania pewnych pieniędzy w bezpieczeństwo przewozów, stały zbyt, zatem przy 12 przemytach papierosów, trwaniu grupy przez okres 15 miesięcy, zasadne jest przypisanie zorganizowania grupy przestępczej o stałym kierownictwie, dość stałym składzie osobowym, świadomości uczestniczenia w grupie i istniejącym podziale ról. Dlatego ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd I instancji dotyczące istnienia zorganizowanej grupy w okresie od września 2010r. do 25 listopada 2011r. Sąd Apelacyjny podziela. Inaczej natomiast należy się zapatrywać na kwestię wcześniejszego okresu. Według koncepcji prokuratora, którą podzielił Sąd I instancji, a kwestionują skarżący grupa miała istnieć od stycznia 2008r. W dalszej części uzasadnienia omówiona zostanie kwestia przemytu papierosów do Szwecji, który miał miejsce 23 listopada 2008r., a który nie mógł być przedmiotem orzekania przez sądy polskie. Poza tym zdarzeniem, przy przyjętej koncepcji miałoby dojść do popełnienia jednego przemytu w 2008r. do 20 listopada tego roku, następnie przez 2 lata miało nie dochodzić do żadnych czynów zabronionych, po czym grupa miała w okresie od września 2010r. do 25 listopada 2011r. dokonać 12 przemytów papierosów oraz kilku przejazdów bez papierosów w celu wypróbowania trasy, kamuflażu i czujności służb akcyzowych. Blisko dwuletni odstęp pomiędzy czynami nie da się wytłumaczyć, ani z punktu widzenia koncepcji ciągłości czynu, ani trwałości. Nie były prowadzone żadne prace przygotowawcze do kolejnych czynów, a okres ten nie ma również znaczenia dla odbywania kar w Szwecji, gdyż były one znacznie krótsze. Do tego pomiędzy zdarzeniem z 2008r. a czynami z końcówki 2010r. i z 2011r. doszło do niemal całkowitej wymiany składu grupy. Trzeba bowiem wskazać, że tylko 3 z 11 oskarżonych ( A. B. (1) , D. G. i R. K. (2) ) brali udział w czynie z 2008r. i z lat 2010-2011. Czyn z 2008r. miał również inny charakter: nie było wyodrębnionego szefostwa, te same osoby, które ładowały samochód, jechały później wyładowywać go do Szwecji, a wraz z nimi również A. B. (1) , który również wykonywał prace fizyczne. Przestępstwo to miało charakter typowy dla współsprawstwa całkowicie odmienny od zorganizowanej, podzielonej na role działalności z lat 2010-2011, która miała już profesjonalny charakter, zwłaszcza jeśli weźmie się pod uwagę próbne przejazdy, przygotowujące właściwe przemyty. Odnosząc się do argumentów przedstawionych przez obrońców oskarżonych w zakresie dotyczącym lat 2010-2011, trzeba wskazać, że zarówno zorganizowany, przemyślany charakter działalności przedsiębranej przez A. B. (1) , D. G. i R. K. (1) , jak i trwałość, wielość zachowań przemawiają za przypisaniem im sprawstwa kierowania grupą. Grupą nie miała jednej osoby, która nią kierowała, ale polecenia wydawane były przez całą trójkę lub poszczególne osoby z tego grona. W wyjaśnieniach T. S. (k. 148-150, 617-622) i R. K. (2) (k. 336-342) z początkowej fazy postępowania przygotowawczego wynika, że polecenia odbierali od każdego z trójki B. - G. - K. i każdego z nich uznawali za równego pozostałym. Późniejsze odwołanie przez nich wyjaśnień i próba dostosowania ich do wyjaśnień składanych przez pozostałych oskarżonych została dostrzeżona przez Sąd I instancji, który szeroko je omówił, poddał analizie, a z wynikiem tej analizy Sąd odwoławczy się zgadza. Nie da się uznać za wiarygodne motywów zmiany wyjaśnień przez R. K. (2) (k. 1592), który odwołał wcześniejsze wyjaśnienia wskazując, że wcześniejsze wyjaśnienia złożył na skutek sugestii kobiety-prokuratora, która prowadziła postępowanie. Tyle, że z przyczyn personalnych, sama pani prokurator nie jest osobą, która mogła wywrzeć wpływ na R. K. (2) , ani oskarżony nie był przesłuchiwany wyłącznie przez nią, ale składał wyjaśnienia również przed funkcjonariuszami (wcześniej i później niż przed prokuratorem) i przed sądem stosującym tymczasowe aresztowanie. Do tego należy dodać, iż okoliczności, które miały zostać zasugerowane nie były jeszcze znane prokuratorowi, a przy tym znalazły pokrycie w innych dowodach. Również T. S. , który zmienił radykalnie swoje wyjaśnienia, nie potrafił w racjonalny sposób wytłumaczyć tej zmiany, gdyż przed Sądem Okręgowym w Szczecinie w trakcie rozprawy w dniu 21 listopada 2013r. (k. 6529 i nast.) powiedział, że nie przyznaje się do zarzucanych czynów, odmówił składania wyjaśnień, wskazał, że na pierwszych przesłuchaniach nie mówił prawdy i odmówił odpowiedzi na pytanie dlaczego tej prawdy nie mówił. Taka postawa wymyka się jakiejkolwiek rozsądnej ocenie w rozumieniu art. 7 k.p.k. i słusznie Sąd I instancji oparł się na pierwotnych wyjaśnieniach, uznając te z końcowej części postępowania przygotowawczego za złożenie intencjonalnie w celu uniknięcia odpowiedzialności przez pozostałych sprawców. Jeżeli zważy się, że już z zeznań Z. K. (k. 101-104) wynika obawa T. S. przed szefami grupy i sam T. S. mówił o tym w wyjaśnieniach na k. 148-150, to motyw zmiany tych wyjaśnień jawi się jasny. Nie sposób zaakceptować zarzutów obrońców M. C. i A. P. jakoby doszło do nieuzasadnionego przypisania sprawstwa członkostwa w grupie tym oskarżonym. M. C. brał udział w grupie jako jeden z ładowaczy papierosów, znał skład grupy, wiele z tych osób widywał przy kolejnych transportach papierosów, wykonywał polecenia wydawane przez R. K. (1) i A. B. (1) , wiedział o istnieniu kierowców wywożących papierosy bez akcyzy za granicę oraz innych osobach ładujących papierosy, znał bowiem R. K. i T. S. (k. 288-294). Zważywszy na ilość transportów, w których pakowaniu brał udział i stały swój udział, przypisanie mu sprawstwa było prawidłowe. Podobnie A. P. , który poznał A. B. (1) w momencie, gdy ten odbywał karę w szwedzkim więzieniu za udział w przemycie, znał swoją rolę przewoźnika papierosów bez akcyzy. Wiedział, że za próbny przewóz bez papierosów dostawał znacznie mniejsze wynagrodzenie, a za przemyt papierosów miały to być kilkukrotnie wyższe pieniądze. Oskarżony wziął udział w przewozach próbnych, w dwóch przemytach i został ujęty w czasie próby trzeciego, stąd znał zorganizowany charakter działalności, dlatego przypisanie mu sprawstwa do czynu z art. 258 §1 k.k. jest zasadne. Zmiana opisu czynu pierwszego i skrócenie tego okresu przez wyeliminowanie okresu od 1 stycznia 2008r. do 31 sierpnia 2010r. musiało skutkować uniewinnieniem P. K. i Ł. P. od przestępstwa z art. 258 §1 k.k. , a w konsekwencji uchyleniem kar łącznych wymierzonych tym oskarżonym. Dodatkowo za taką decyzję przemawia fakt, że po ujęciu i odbyciu kary, obaj oskarżeni dobrowolnie zaniechali dalszego popełniania czynów zabronionych. P. K. wyjaśnił (k. 1097-1101 i 1112-1113), że „jak wyszedłem już nikt mnie nie namówił na przemyt papierosów”. Ł. P. (k. 1102-1105) wyjaśnił, że „po wyjściu na wolność i powrocie ze Szwecji chciałem wszystko zacząć od nowa”. Zważywszy, że w przypadku obu oskarżonych udział w przestępstwie skończył się rozwodem lub innymi konfliktami rodzinnymi, można powiedzieć, że resocjalizacja wynikała zarówno z własnych przeżyć, jak i zauważalnych konsekwencji rodzinnych wynikających z odbywania kary. Należało przy tym wziąć pod uwagę amatorski sposób dokonania przemytu, gdyż już po pierwszym przemycie zostali zauważeni i poddani obserwacji skutkującej ujęciem przy drugim przemycie, w związku z czym trzeba uznać, że oskarżeni działali w ramach współsprawstwa przy popełnieniu przemytu sprzed 20 listopada 2008r. Dlatego Sąd odwoławczy uznał za konieczną zmianę opisu czynu pierwszego przez wskazanie początkowej daty funkcjonowania zorganizowanej grupy przestępczej na 1 września 2010r. oraz uniewinnienie P. K. i Ł. P. od udziału w grupie. Konsekwencją tego rozstrzygnięcia było uchylenie kar łącznych orzeczonych wobec P. K. i Ł. P. . Obrońca oskarżonych A. B. (1) , D. G. , R. K. (1) , Ł. P. , P. K. ma oczywiście rację, że nie wykazano istnienia hierarchii grupy, ani systemu wymuszania posłuszeństwa, ale cechy takie są typowe dla związków przestępczych, a tego, ani prokurator nie zarzucał, ani Sąd nie przypisał, stąd argumenty te nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia. Zmiana opisu czynu, w szczególności skrócenie czasu trwania grupy wymagało analizy struktury kar orzeczonych za ten czyn. Z jednej strony czas trwania grupy został skrócony z 47 miesięcy do 15 miesięcy. Z drugiej jednak strony z 13 przemytów przedmiotem działania grupy pozostało 12 przypadku przewozu papierosów nieoznaczonych znakami akcyzy. Konieczne stało się złagodzenie kar orzeczonych za czyn I. Uwzględniając stopień skrócenia okresu trwania grupy, nieznaczne tylko zmniejszenie zakresu działania grupy, stopień społecznej szkodliwości takich zachowań, Sąd Apelacyjny doszedł do przekonania, iż konieczne jest zmniejszenie kar dla A. B. (1) , D. G. i R. K. (1) za ten czyn z 2 lat do roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Z kolei T. S. i J. J. , którzy brali udział we wszystkich 12 przemytach kary obniżono z roku do 10 miesięcy pozbawienia wolności. M. C. i R. K. (2) biorącym udział w 8 przemytach kary obniżono z roku do 7 miesięcy pozbawienia wolności, zaś A. P. i T. K. biorącym udział tylko w 3 przemytach do kar po 4 miesiące pozbawienia wolności. Sąd odwoławczy nie podzielił zarzutu prokuratora, jakoby J. J. należało orzec karę roku i 10 miesięcy pozbawienia wolności za ten czyn. Rola J. J. nie odbiegała od pozycji, jaką w grupie miał T. S. i nie było podstaw do różnicowania kary za ten czyn do wysokości niższej tylko od szefów grupy. W ocenie Sądu odwoławczego z uwagi na wielość przemytów, w których J. J. uczestniczył i z racji jego pozycji w grupie za przestępstwo samego formalnego udziału w grupie powinna mu być orzeczona taka sama kara, jak T. S. . Argumentacja dotycząca pierwszego z czynów według numeracji z części wstępnej zaskarżonego wyroku w dużej mierze pokrywa się z motywami dotykającego rozstrzygnięcia o drugim z czynów. Obrońca A. B. (1) , D. G. , R. K. (1) , Ł. P. , P. K. miałby rację podnosząc zarzut naruszenia zasady powagi rzeczy osądzonej poprzez obrazę art. 54 Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985r. (Dz. Urz. UE L 239, poz. 19 z dnia 22 września 2000r.), gdyby chodziło o ten sam czyn, o którym rozstrzygnął sąd szwedzki i sąd polski. Art. 54 Konwencji stanowi bowiem, że: „ Art. 54. Osoba, której proces zakończył się wydaniem prawomocnego wyroku na obszarze jednej Umawiającej się Strony, nie może być ścigana na obszarze innej Umawiającej się Strony za ten sam czyn, pod warunkiem, że została nałożona i wykonana kara lub jest w trakcie wykonywania, lub nie może być już wykonana na mocy przepisów prawnych skazującej Umawiającej się Strony”. Oznacza to, że musi zachodzić warunek tożsamości czynu, tożsamości sprawców i wykonania (wykonywania) kary za ten czyn. Tymczasem Sąd Rejonowy w Y. wyrokiem z 11.02.2009r. (sygn. B 3120-08) skazał A. B. (1) , R. K. (2) , Ł. P. , M. K. i P. K. (posługującego się dokumentami i imieniem brata W. K. ) za nielegalne przemieszczanie towarów podlegających akcyzie w dniu 23.11.2008r. Tłumaczenie wyroków, odrębnych dla każdego oskarżonego oraz uzasadnienie znajduje się na k. 4070-4084. Sąd Apelacyjny dla S. i B. w M. wyrokiem z 23.04.2009r., sygn. B 373-09 utrzymał ten wyrok w mocy. Oznacza to, że art. 54 Konwencji Wykonawczej znajduje zastosowanie tylko do czynu z 23 listopada 2008r. Na marginesie argumentacji zawartej w apelacjach obrońców oskarżonych kwestionujących nadmierną skrótowość uzasadnienia zaskarżonego wyroku, warto wskazać, że Sąd I instancji sporządził uzasadnienie już po 1 lipca 2015r., a zatem powinno być ono zwięzłe, natomiast do zwięzłości uzasadnień sądów szwedzkich obu instancji, jeszcze mu daleko. Od samego początku postępowania R. K. (2) wyjaśniał, że przemyty papierosów do Szwecji w 2008r. miały miejsce dwukrotnie. Wyjaśnił (k. 336-342), że jeździli dwoma busami, którymi kierowali P. K. i Ł. P. , a wraz z nimi i R. K. (2) jechali A. B. (1) i „ (...) ”. Również P. K. wskazał, że doszło do dwóch przemytów, a w trakcie drugiego zostali zatrzymani. Oskarżony w swoich wyjaśnieniach złożonych na k. 336-337 umiejscawia przemyty 4-5 lat przed przesłuchaniem (które odbyło się 30.11.2011r.), jednakże niewątpliwie popełnia błąd co do czasu, gdyż jednocześnie wskazuje, że 3 lata temu wrócił ze Szwecji, gdzie odbył „wyrok 9 miesięcy za przemyt”. Z wyroku sądu szwedzkiego wynika, że przemyt, za który R. K. (2) odbył karę, miał miejsce 23 listopada 2008r., a dopiero po zatrzymaniu oskarżony odbył karę. Dlatego poza nieprecyzyjnym określeniem czasu pierwszego przemytu do Szwecji w 2008r. wyjaśnienia R. K. (2) z k. 336-338 dostarczają dużej wiedzy odnośnie samego zdarzenia, gdyż wyjaśnił on, że po przyjeździe obu busów jeden z mieszkających w Szwecji Polaków otworzył pomieszczenie gospodarcze, po czym udali się do G. , gdzie jakiś Arab lub Turek wręczył im pieniądze. Wyjaśnienia te korespondują z materiałami z postępowania przed organami szwedzkimi i ustaleniami zawartymi w uzasadnieniach wyroku Sądu Rejonowego w Y. oraz Sądu Apelacyjnego w M. , w których znajdują się dane A. I. . Pozostałe ujawnione materiały z postępowania szwedzkiego wskazują w jaki sposób doszło do wynajęcia magazynu, że odbyło się to za pośrednictwem Polki M. M. (2) i jej męża, oraz że magazyn opłacali A. B. (1) i D. G. . Te dowody ocenione łącznie wskazują, że do oba transporty papierosów odbyły się do tego samego magazynu, a zważywszy, kiedy został on wynajęty, musiało to mieć miejsce w 2008r., krótko przed drugim przemytem. Materiały przekazane z postępowania szwedzkiego potwierdzają wersję, że doszło do przewozu papierosów w wentylatorach, odbywało się to dwoma busami, a ponieważ P. K. kwestionował by wiedział cokolwiek o drugim pojeździe i przewożonych w nich papierosach, sprawdzono połączenia odbywane między poszczególnymi zatrzymanymi osobami, co pozwoliło ustalić, że współdziałali ze sobą przy przemycie. Wreszcie, materiały procesowe z obserwacji prowadzonej przez celników szwedzkich wskazują, że do obserwowanego przez nich magazynu papierosy z zagranicy przywożone były krótko przed 23 listopada 2008r. Dlatego wyrok skazujący sądów szwedzkich wyłącza możliwość ponownego skazania za czyn z 23 listopada 2008r., ale nie zwalnia od możliwości osądzenia pierwszego z przemytów zaistniałego wcześniej. W związku z tym nie doszło do bezwzględnej przesłanki odwoławczej polegającej na obrazie art. 54 Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen. Zachowanie, jakiego dopuścili się A. B. (1) , R. K. (2) , P. K. i Ł. P. nosiło znamiona czynu z art. z art. 65 §1 k.k.s. w zb. z art. 91 §3 k.k.s. w zw. z art. 7 §1 k.k.s. Oskarżeni nabyli papierosy L. bez polskiej akcyzy, a zatem pochodzące z czynu z art. 63 k.k.s. , które zostały wprowadzone na polski obszar celny z pominięciem obowiązku zapłaty cła, czyli pochodzące z czynu z art. 86 k.k.s. Dopuścili się zatem jednym czynem paserstwa akcyzowego i paserstwa celnego. Po wyeliminowaniu wartości podatku VAT, pozostała wartość uszczuplonej akcyzy w kwocie 491.294 złotych, a zatem powodująca, iż czyn oskarżonych dotyczył typu podstawowego z art. 65 §1 k.k.s. Wartość cła wynosiła jednak 27.648 złotych, a zatem była to wartość mała (wynosząca w 2008r. do 225.000 złotych), stąd uzasadnione było zastosowanie typu uprzywilejowanego z art. 91 §3 k.k.s. Suma wartość uszczuplonego cła i akcyzy wynosiła 518.942 złotych, czyli było to wartość mniejsza niż duża, gdyż próg wartości dużej wynosił w 2008r. 563.000 złotych. Stąd konieczna była zmiana opisu czynu drugiego przez ustalenie wartości narażonych na uszczuplenie należności publicznoprawnych i ustalenie, że wartość ta nie była duża, a w konsekwencji wyeliminowanie z kwalifikacji prawnej art. 37 §1 pkt 1 k.k.s. Na sprawstwo D. G. wskazują wyjaśnienia Ł. P. (k. 1102-1105) osoby uczestniczącej tylko w przemycie z 2008r., który zidentyfikował D. G. jako uczestnika przemytu, a dodatkowo wskazał, że zleceniodawcą wyjazdu był znajomy D. . D. G. był również osobą, która nabyła papierosy później zapakowane i przewiezione do Szwecji. Na sprawstwo oskarżonego co do tego czynu wskazują również dowody przeprowadzone przed szwedzkim sądem. To z nich wynika, że A. B. (1) i D. G. wspólnie za pośrednictwem M. M. (2) , wynajęli halę od C. i gdy została wystawiona pierwsza faktura za wynajem, obaj wręczyli M. M. (2) w jej mieszkaniu pieniądze (12.500 koron) by za nią zapłaciła. Dlatego, zważywszy na współudział D. G. w czynie drugim, słusznie przypisano mu sprawstwo. Sąd odwoławczy dostrzega natomiast brak jakiegokolwiek ustalenia faktycznego na str. 4-5 uzasadnienia wyroku Sądu I instancji, które by wskazywało na udział R. K. (1) w tym przestępstwie. Sam R. K. (1) wyjaśnił, że poznał się z A. B. (1) i D. G. w końcowym kwartale 2009r. (z jednym wcześniej, z drugim trzy miesiące później), a o przemytach zaczęli rozmawiać pod koniec sierpnia 2010r. Wersji tej nie można przeciwstawić jakiegokolwiek dowodu, a Sąd I instancji nie poczynił żadnego ustalenia na czym miał polegać udział R. K. (1) w przestępstwie. R. K. (1) odpowiadał w grupie za wynajęcie ciężarówek TIR, a tymczasem w 2008r. papierosy przewożone były dwoma busami. Żaden z dowodów przywołanych na początku strony 5 nie wskazuje, by R. K. (1) miał brać udział w przemycie z 2008r. Jedyne zdanie, które dawałoby cień podejrzenia wypowiedział R. K. (2) (k. 336-342) mówiąc „wtedy już pracowałem dla tej grupy, tj. dla A. B. (1) , R. K. (1) i D. G. , ja dwukrotnie jeździłem do Szwecji do rozładunku papierosów”. W ocenie Sądu odwoławczego R. K. (2) wymieniając wszystkich trzech oskarżonych odwoływał się do składu grupy z lat 2010-2011, wskazując na tożsamość grupy, gdyż rzeczywiście A. B. (1) i D. G. funkcjonowali dalej, a R. K. (2) był jedynym oprócz nich, który wrócił do przemytów w 2010r. Ponieważ jednak z tych wyjaśnień nie da się wywnioskować, jaki był udział R. K. (1) w przemycie i wiedzy takiej nie dostarczają materiały z postępowania szwedzkiego, gdzie weryfikowano wszystkie rozmowy telefoniczne, nie sposób ustalić, by R. K. (1) brał udział w przemycie w 2008r. Dlatego Sąd podzielił zarzut apelacji obrońcy R. K. (1) i zmienił wyrok w ten sposób, że uniewinnił go od czynu drugiego. Ponieważ czyn drugi według numeracji z części wstępnej popełniony został poza grupą zorganizowaną, gdyż grupa powstała dopiero w 2010r., konieczne stało się wyeliminowanie z opisu czynu zwrotu „w ramach zorganizowanej grupy przestępczej opisanej w pkt I ”, a z kwalifikacji prawnej art. 37 §1 pkt 5 k.k.s. W opisie czynu zawarto stwierdzenie, że oskarżeni dopuścili się co najmniej jednego przewozu papierosów, jednakże przedmiotem osądu mógł być tylko pierwszy przemyt popełniony przed 23 listopada 2008r., dlatego konieczne było wykreślenie zapisu o „co najmniej” jednym przemycie, skoro przedmiotem rozstrzygnięcia był jeden przemyt, a co z kolei powoduje niemożność przypisania, że czynu dopuścili się „czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu”. Dlatego zapis ten został usunięty z opisu czynu, a z kwalifikacji prawnej czynu wykreślono art. 37 §1 pkt 2 k.k.s. Zmiana kwalifikacji prawnej czynu drugiego spowodowała konieczność określenia na nowo podstawy wymiaru kary. Ponieważ przepis art. 65 §1 k.k.s. przewiduje znacznie surowszą sankcję, należało ten przepis wskazać jako podstawę wymiaru kary w związku z art. 7 §2 k.k.s. Wyeliminowanie podstaw nadzwyczajnego obostrzenia kary powodowało konieczność ustalenia na nowo kar jednostkowych orzeczonych za ten czyn. Pomijając kary orzeczone wobec uniewinnionego R. K. (1) , dotychczas orzeczono kary: ⚫ A. B. (1) i D. G. – kary po rok pozbawienia wolności i po 150 stawek dziennych grzywny po 600 złotych, ⚫ R. K. (2) , P. K. i Ł. P. – kary po 10 miesięcy pozbawienia wolności i po 150 stawek dziennych grzywny po 30 złotych. Stosując art. 38 §2 k.k.s. Sąd I instancji orzekał w granicach od 3 miesięcy pozbawienia wolności do 10 lat pozbawienia wolności oraz od 10 do 1.080 stawek dziennych grzywny. Po wyeliminowaniu podstaw nadzwyczajnego obostrzenia kary, granice wymiaru kary kształtowały się od 5 dni do 5 lat pozbawienia wolności oraz od 10 do 720 stawek dziennych grzywny. Dlatego Sąd odwoławczy uznał, że względy prewencji ogólnej i szczególnej, jak i stopień społecznej szkodliwości czynu sprawców przemawiają za wymierzeniem im za ten czyn: A. B. (1) i D. G. po 8 miesięcy pozbawienia wolności oraz po 100 stawek dziennych grzywny po 600 złotych, zaś R. K. (2) , P. K. i Ł. P. po 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz po 100 stawek dziennych grzywny po 38 złotych. Zmiana wysokości kar orzeczonych wobec A. B. (1) , D. G. i R. K. (2) oraz uniewinnienie R. K. (1) od jednego czynu spowodowały konieczność uchylenia kar łącznych wobec tych oskarżonych. Czyny przypisane w punktach III-V części dyspozytywnej podzielone zostały według kryterium podmiotowego, gdyż czyn III został przypisany A. B. (1) , D. G. , R. K. (1) , J. J. i T. S. uczestniczącym we wszystkich 11 przemytach dokonanych w latach 2010-2011. Czyn IV przypisany został R. K. (2) i M. C. , zaś czyn V A. P. i T. K. . Wszystkie te zarzuty dotyczą tych samych zdarzeń pogrupowanych według udziału w nich poszczególnych osób. Dlatego Sąd będzie się odnosił do nich, opisując grupy przemytów. Chronologicznie pierwsza grupa przewozów papierosów nieoznaczonych polskimi znakami akcyzy, to dwa przewozy pap

[... tekst skrócony ...]