II AKA 180/24

UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II AKa 180/24 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 5 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 0.11.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Okręgowego w P. z (...) r., sygn. akt (...) 0.11.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońcy oskarżonych T. Ś. (1) , E. Ś. (1) , Ł. G. (1) , R. K. (1) , O. B. , R. K. (2) ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 0.11.3. Granice zaskarżenia 0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☒ w części ☐ co do winy ☒ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 0.11.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k. , chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 0.11.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 0.12.1. Ustalenie faktów 0.12.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 1 T. Ś. (1) E. Ś. (1) Ł. G. (1) R. K. (1) O. B. R. K. (2) Kwestia uprzedniej karalności oskarżonych Informacje z K. (...)- (...) (...) (...)- (...) 4030 (...) (...)- (...) 0.12.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX 0.12.2. Ocena dowodów 0.12.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 1 Informacje z K. Dowody urzędowe, sporządzone w prawem przepisanej formie przez uprawnione organy, prawdziwości treści w nich zawartych nie kwestionowała żadna ze stron. 0.12.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu XXXXXXXXXXX XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1 2. 3. 4. Apelacja obrońcy oskarżonego T. Ś. (1) – adw. M. R. : I. obraza przepisów prawa procesowego, mająca wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, a mianowicie: 1. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. w następstwie przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów i zastosowania w jej miejsce dowolnej oceny, sprzecznej z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, w szczególności w zakresie oceny dowodów o charakterze rzeczowym w postaci: ⚫ raportu nr 2 analizy kryminalnej postępowania przygotowawczego RSD (...) - k. 710-713 ⚫ analizy materiałów do sprawy RSD (...) sygn. akt (...) - k. 714 – 736 ⚫ nagrań rozmów utrwalonych w ramach kontroli operacyjnej (...) :  rozmowy z (...) r. - sesja telefoniczna (...)  rozmowy z (...) r. - sesja telefoniczna (...)  rozmowy z (...) r. - sesja telefoniczna (...)  rozmowy z (...) r. - sesja telefoniczna (...)  rozmowy z (...) r. - sesja telefoniczna (...)  rozmowy z (...) r. - sesja telefoniczna (...)  rozmowy z (...) r. - sesja telefoniczna (...)  rozmowy z (...) r. - sesja telefoniczna (...)  rozmowy z (...) r. - sesja telefoniczna (...)  rozmowy z (...) r. - sesja telefoniczna (...)  rozmowy z (...) r. - sesja telefoniczna (...)  rozmowy z (...) r. - sesja telefoniczna (...)  rozmowy z (...) r. - sesja telefoniczna (...)  rozmowy z (...) r. - sesja telefoniczna (...)  rozmowy z (...) r. - sesja telefoniczna (...)  rozmowy z (...) r. - sesja telefoniczna (...)  rozmowy z (...) r. - sesja telefoniczna (...)  rozmowy z (...) r. - sesja telefoniczna (...)  rozmowy z (...) r. - sesja telefoniczna (...)  rozmowy z (...) r. - sesja telefoniczna (...)  rozmowy z (...) r. - sesja telefoniczna (...)  rozmowy z (...) r. - sesja telefoniczna (...)  rozmowy z (...) r. - sesja telefoniczna (...)  rozmowy z (...) r. - sesja telefoniczna (...)  rozmowy z (...) r. - sesja telefoniczna (...)  rozmowy z (...) r. - sesja telefoniczna (...)  rozmowy z (...) r. - sesja telefoniczna (...)  rozmowy z (...) r. - sesja telefoniczna (...)  rozmowy z (...) r. - sesja telefoniczna (...)  rozmowy z (...) r. - sesja telefoniczna (...)  rozmowy z (...) r. - sesja telefoniczna S160  rozmowy z (...) r. - sesja telefoniczna (...)  rozmowy z (...) r. - sesja telefoniczna (...)  rozmowy z (...) r. - sesja telefoniczna (...)  rozmowy z (...) r. - sesja telefoniczna (...)  rozmowy z (...) r. - sesja telefoniczna (...)  rozmowy z (...) r. - sesja telefoniczna (...)  rozmowy z (...) r. - sesja telefoniczna (...)  rozmowy z (...) r. - sesja telefoniczna (...)  rozmowy z (...) r. - sesja telefoniczna (...)  rozmowy z (...) r. - sesja telefoniczna (...)  rozmowy z (...) r. - sesja telefoniczna (...)  rozmowy z (...) r. - sesja telefoniczna (...)  rozmowy z (...) r. - sesja telefoniczna (...)  rozmowy z (...) r. - sesja telefoniczna (...)  rozmowy z (...) r. - sesja telefoniczna (...)  rozmowy z (...) r. - sesja telefoniczna (...)  rozmowy z (...) r. - sesja telefoniczna (...)  rozmowy z (...) r. - sesja telefoniczna S460  rozmowy z (...) r. - sesja telefoniczna (...)  rozmowy z (...) r. - sesja telefoniczna (...)  rozmowy z (...) r. - sesja telefoniczna (...)  rozmowy z (...) r. - sesja telefoniczna (...)  rozmowy z (...) r. - sesja telefoniczna (...)  rozmowy z (...) r. - sesja telefoniczna (...)  rozmowy z (...) r. - sesja telefoniczna (...)  rozmowy z (...) r. - sesja telefoniczna (...)  rozmowy z (...) r. - sesja telefoniczna (...)  rozmowa z (...) r. - sesja telefoniczna (...)  rozmowy z (...) r. - sesja telefoniczna (...)  rozmowy z (...) r. - sesja telefoniczna (...)  rozmowy z (...) r. - sesja telefoniczna (...)  rozmowy z (...) r. - sesja telefoniczna (...)  rozmowy z (...) r. - sesja telefoniczna (...)  rozmowa z (...) r. - sesja telefoniczna (...)  rozmowy z (...) r. - sesja telefoniczna (...)  rozmowy z (...) r. - sesja telefoniczna S510  rozmowy z (...) r. - sesja telefoniczna (...)  rozmowy z (...) r. - sesja telefoniczna (...)  rozmowy z (...) r. - sesja telefoniczna (...)  rozmowy z (...) r. - sesja telefoniczna (...) ⚫ nagrania rozmów utrwalonych w ramach kontroli operacyjnej (...) :  rozmowy z (...) r. - sesja telefoniczna (...)  rozmowy z (...) r. - sesja telefoniczna (...)  rozmowy z (...) r. - sesja telefoniczna (...)  rozmowy z (...) r. - sesja telefoniczna (...)  rozmowy z (...) r. - sesja telefoniczna (...)  rozmowy z (...) r. - sesja telefoniczna (...)  rozmowy z (...) r. - sesja telefoniczna (...)  rozmowy z (...) r. - sesja telefoniczna (...)  rozmowy z (...) r. - sesja telefoniczna (...)  rozmowy z (...) r. - sesja telefoniczna (...) ⚫ materiałów niejawnych co doprowadziło do błędnego i nieuprawnionego przyjęcia, iż:  oskarżony T. Ś. (1) w okresie co najmniej od (...) r., na terytorium P. oraz H. kierował zorganizowaną grupą przestępczą w skład której wchodziło czterech ustalonych obywateli P. oraz ustalony obywatel H. mającą na celu popełnianie przestępstw nielegalnego, dokonanego wbrew przepisom ustawy obrotu narkotykami oraz wewnątrzwspólnotowego przewozu środków odurzających z H. do P. oraz S. ,  oskarżony T. Ś. (1) (...) r. w miejscowości S. P. del P. w H. , działając w ramach kierowanej przez siebie zorganizowanej grupy przestępczej, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz wbrew przepisom ustawy, wspólnie i w porozumieniu z co najmniej czterema ustalonymi osobami - obywatelami P. oraz ustalonym obywatelem H. , mimo, iż:  (...) r. nie było zarządzenia o prowadzeniu kontroli operacyjnej, co do T. Ś. (1) , w zakresie wątku związanego próbą wewnątrzwspólnotowego przewozu z H. do S. poprzez Polskę 350 kg haszyszu i 127 kg marihuany, co powoduje, iż T. Ś. (1) (...) r. nie mógł być nawet podsłuchiwany przez organy ścigania, co tym samym w sposób jednoznaczny wyklucza jego udział w zarzucanym jemu procederze (brak dowodu z kontroli operacyjnej z tego okresu),  w okresie od (...) r. nie było zarządzenia o prowadzeniu kontroli operacyjnej, co do T. Ś. (1) , w zakresie wątku związanego z kierowaniem przez niego grupą przestępczą oznaczoną w pkt VI (brak dowodu z kontroli operacyjnej z tego okresu), co w konsekwencji doprowadziło do błędnego zastosowania art. 258 § 1 i 3 k.k. oraz art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 55 ust. 3 ustawy z 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii 2. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. w następstwie przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów i zastosowania w jej miejsce dowolnej oceny, sprzecznej z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, w szczególności w zakresie oceny zeznań świadków:  M. D. - k. 2292 - 2295, 3388v - 3389v,  A. F. - k. 2303 - 2306, 3386 - 3386v,  częściowo R. F. (1) - k. 2309 -2313, 3384 - 3385v,  częściowo J. D. - k. 2338 - 2341, 324 7v - (...) ,  R. F. (2) - k. 2391 - 2395, 3386v- 3387v, mimo, iż w rzeczywistości ww. świadkowie nie potwierdzili nigdy tezy zarzutów aktu oskarżenia, opisanych w pkt VI i w pkt VII aktu oskarżenia co w konsekwencji doprowadziło do błędnego zastosowania art. 258 § 1 i 3 k.k. oraz art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 55 ust. 3 ustawy z 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii 3. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. w następstwie przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów i zastosowania w jej miejsce dowolnej oceny, sprzecznej z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, w szczególności w zakresie oceny dowodów o charakterze rzeczowym w postaci:  wyroku nr (...) Sądu Karnego nr 1 w K. z (...) r. k. 1186 - 1192, z którego wynika, iż do zatrzymania kierowców - R. F. (1) i J. D. doszło (...) r., co powoduje, iż T. Ś. (1) w rzeczywistości w okresie od (...) r. do (...) r. nie mógł ani kierować zorganizowaną grupą w sposób opisany w pkt VI aktu oskarżenia, w tym w sposób opisany w pkt 6 sentencji wyroku, albowiem co najmniej dwóch obywateli P. oraz ustalony obywatel H. byli już od (...) r. przekazani do dyspozycji hiszpańskich organów ścigania, ani też nie mógł usiłować dokonać (...) r. wewnątrzwspólnotowego przewozu z H. do S. poprzez Polskę, znacznych ilości środków odurzających w postaci 350 kg haszyszu i 127 kg marihuany, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego zastosowania art. 258 § 1 i 3 k.k. oraz art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 55 ust. 3 ustawy z 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii 4. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. w następstwie przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów i zastosowania w jej miejsce dowolnej oceny, sprzecznej z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, w zakresie oceny wyjaśnień R. K. (2) , poprzez uznanie ich za wiarygodne w zakresie w jakim potwierdzają one zarzuty oskarżenia, w szczególności rzekomą działalność oskarżonego w procederze opisanym w pkt I aktu oskarżenia, w tym związaną z udziałem T. Ś. (1) w obrocie środkami odurzającymi w postaci marihuany w znacznych ilościach, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego zastosowania art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii 5. art. 7 k.p.k. w następstwie przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów i zastosowania w jej miejsce dowolnej oceny, sprzecznej z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, w tym poprzez zaniechanie wyjaśnienia wzajemnych sprzeczność w ustaleniach Sądu Okręgowego, a odnoszących się do rzekomej znajomości R. K. (2) z Ł. G. (1) , gdzie ten pierwszy po jego zatrzymaniu wskazał, iż nawet nie znał Ł. G. (1) , ani nie wiedział co robi w mieszkaniu T. Ś. (1) („ R. K. (2) nie wiedział kim jest mężczyzna obecny poza nimi w pokoju tj. Ł. G. (1) ”- str. 69 uzasadnienia), po tym aby następnie ustalić, iż: „ K. , kategorycznie stwierdził w kolejnych wyjaśnieniach, że Ł. G. (1) brał od T. Ś. (1) „całą trawę” (bliżej tego nie precyzując - przyp.aut.), co w dalszej kolejności także kłóci się z okolicznościami rzekomo mającej mieć miejsce transakcji narkotykowej i zwrotu kwoty 15.000 zł („Finalnie obaj oskarżeni ustalili, że R. K. (2) odwiezie narkotyki T. Ś. (1) w zamian za kwotę 15.000 zł i obaj kończą ze sobą współpracę. Do przedmiotowej transakcji miało dojść (...) ” - str. 40 uzasadnienia wyroku), albowiem w świetle dowodów takich jak protokół zatrzymania, protokół spisu i opisu rzeczy Ł. G. (1) oraz T. Ś. (1) nigdy nie ujawniono przy ww. oskarżonych jakiejkolwiek gotówki, ani nie zabezpieczono śladów kryminalistycznych pochodzących od T. Ś. (1) - np. daktyloskopijnych czy DNA (mimo pobrania wymazów) na opakowaniach, w których znajdowała się zabezpieczona marihuana, a przede wszystkim ani oskarżyciel w akcie oskarżenia ani Sąd Okręgowy w uzasadnieniu w żaden sposób nie wykazali, aby T. Ś. (1) miał wiedzę, w zakresie samej zawartości torby sportowej, w której znajdowała się marihuana, tym bardziej, iż dopiero funkcjonariusze dokonali jej otwarcia na miejscu (wcześniej była ona zamknięta), co w konsekwencji doprowadziło do błędnego zastosowania art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii 6. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. w następstwie przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów i zastosowania w jej miejsce dowolnej oceny, sprzecznej z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, w zakresie oceny wyjaśnień K. S. (1) , poprzez uznanie ich za wiarygodne w zakresie w jakim potwierdzają one zarzuty oskarżenia, w szczególności rzekomą działalność oskarżonego w procederze opisanym w pkt III, IV i V aktu oskarżenia, w tym związaną z kierowaniem przez T. Ś. (1) zorganizowaną grupą przestępczą, uczestnictwem w nielegalnej produkcji papierosów oraz uczestniczeniu w przewozie wyrobów akcyzowych, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego zastosowania art. 258 § 1 i 3 k.k. oraz art. 54 § 1 k.k.s. w zw. z art. 65 § 1 k.k.s. w zw. z art. 37 § 1 pkt 1 i 5 k.k.s. w zw. z art. 3 § 5 k.k.s. 7. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. w następstwie przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów i zastosowania w jej miejsce dowolnej oceny, sprzecznej z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, w zakresie oceny wyjaśnień W. M. (1) , poprzez uznanie ich za wiarygodne w zakresie w jakim potwierdzają one zarzuty oskarżenia, w szczególności rzekomą działalność oskarżonego w procederze opisanym w pkt Vlll , co w konsekwencji doprowadziło do błędnego zastosowania art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 55 ust. 3 ustawy z 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii 8. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. w następstwie przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów i zastosowania w jej miejsce dowolnej oceny, sprzecznej z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, w zakresie oceny zeznań świadków:  P. Patel - k. 1160 - 1162,  V. M. - k. 1949 - 1954, 2045 - 2047, 2057 - 2058,  A. M. - k. 1955 - 1959, 2040 - 2041, 2071 - 2072,  P. B. - k. 1960 - 1966, 2051 - 2053, 2065 - 2066,  A. K. - k. 1967 - 1971, 2034 - 2036, 2061 - 2062,  S. B. - k. 1981 - 1986, 2043 - 2044, 2059 - 2060,  O. N. - k. 1993 - 1997, 2048 - 2050, 2069 - 2070,  I. M. - k. 2006 - 2012, 2054 - 2056, 2063 - 2064,  V. P. - k. 2020 - 2025, 2037 - 2039, 2067 - 2068,  R. N. - k. 1113-1114, poprzez uznanie ich za wiarygodne w zakresie w jakim potwierdzają one zarzuty oskarżenia, w szczególności rzekomą działalność oskarżonego w procederze opisanym w pkt III, IV i V, mimo, iż w rzeczywistości żaden z ww. świadków nie rozpoznał T. Ś. (1) , jako osoby która miałyby mieć związek z opisanymi w pkt III, IV i V zarzutami, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego zastosowania art. 258 § 1 i 3 k.k. oraz art. 54 § 1 k.k.s. w zw. z art. 65 § 1 k.k.s. w zw. z art. 37 § 1 pkt 1 i 5 k.k.s. w zw. z art. 3 § 5 k.k.s. 9. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. w następstwie przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów i zastosowania w jej miejsce dowolnej oceny, sprzecznej z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, w zakresie oceny wyjaśnień T. Ś. (1) , który od początku konsekwentnie wyjaśniał, iż to G. S. był odpowiedzialny za kierowanie działalnością związaną z produkcją papierosów, co potwierdzili również funkcjonariusze (...) , polskie oraz belgijskie organy ścigania (wyjaśnienia oskarżonego zasługują na wiarygodność, albowiem w momencie jak oskarżony składał ww. wyjaśnienia na temat G. S. to ani on ani jego obrońca nie mieli dostępu do akt niniejszej sprawy), a które to wyjaśnienia T. Ś. (1) korespondują z ustaleniami ww. służb, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego zastosowania art. 258 § 1 i 3 k.k. oraz art. 54 § 1 k.k.s. w zw. z art. 65 § 1 k.k.s. w zw. z art. 37 § 1 pkt 1 i 5 k.k.s. w zw. z art. 3 § 5 k.k.s. 10. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. w następstwie przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów i zastosowania w jej miejsce dowolnej oceny, sprzecznej z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, w zakresie oceny opinii biegłego informatyka, co do aparatu telefonicznego zabezpieczonego u T. Ś. (1) , gdzie były zapisane w pamięci telefonu jedynie 2 kontakty, tj. do G. S. (wpisany jako Prezes , (...) ) oraz K. S. (1) (wpisany jako (...) ), gdzie numer do G. S. jest tożsamy z numerem telefonu, który G. S. podał do protokołu w trakcie rozprawy przed tut. Sądem Okręgowym, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego zastosowania art. 258 § 1 i 3 k.k. oraz art. 54 § 1 k.k.s. w zw. z art. 65 § 1 k.k.s. w zw. z art. 37 § 1 pkt 1 i 5 k.k.s. w zw. z art. 3 § 5 k.k.s. 11. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. w następstwie przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów i zastosowania w jej miejsce dowolnej oceny, sprzecznej z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, w zakresie oceny wyjaśnień B. C. , łącznie z zeznaniami świadka A. J. , którzy rozpoznali G. S. na tablicach poglądowych jako osobę, która pierwotnie zorganizowała wynajem hali w L. w B. , co w konsekwencji doprowadziło do błędnego zastosowania art. 258 § 1 i 3 k.k. oraz art. 54 § 1 k.k.s. w zw. z art. 65 § 1 k.k.s. w zw. z art. 37 § 1 pkt 1 i 5 k.k.s. w zw. z art. 3 § 5 k.k.s. 12. art. 167 k.p.k. w zw. z art. 190 § 1 k.p.k. poprzez zaniechanie przeprowadzenia z urzędu dowodu z opinii biegłego z zakresu z zakresu telekomunikacji i informatyki, celem ustalenia:  do jakiego operatora sieci GSM należały stacje przekaźnikowe (...) , które miały obsługiwać brytyjskie numery telefonów oznaczone w akcie oskarżenia?,  czy system stacji przekaźnikowych (...) , które miały obsługiwać połączenia brytyjskich numerów telefonów wskazanych w akcie oskarżenia przewidywał możliwość identyfikacji danej stacji w całym procesie połączeń telefonicznych wykonywanych i odbieranych przez wyżej wskazane numery brytyjskie?  czy istnieją aktualnie przetestowane systemy GSM umożliwiające jednoznaczną lokalizację abonenta?  czy dane uzyskiwane z sieci GSM na temat połączeń telefonicznych mają charakter pełny czy fragmentaryczny, w szczególności czy dają możliwość prześledzenia całego okresu trwania połączenia?  czy w celu optymalizacji ruchu abonenckiego w systemie GSM niejednokrotnie dokonuje się zmian przyporządkowania stacji (...) i central?  na czym polega przyporządkowanie stacji (...) do central?  czy w związku z przyporządkowaniem stacji (...) do central można podać jedynie ostatnie przyporządkowanie do (...) a?  czy istnieje możliwość dokładnej lokalizacji urządzenia telefonu nadawcy w sytuacji przy tego rodzaju sposobie lokalizacji - jak w pkt powyżej?  czy istnieją przypadki wykazywania przez system przemieszczania się abonenta nawet o kilkaset kilometrów w ciągu 5 czy 10 minut i czy wynika to z faktu, iż system otrzymuje informacje jedynie o ostatnim przyporządkowaniu (...) a?  czy system lokalizacji na podstawie (...) podlega ograniczeniom ze strony różnego rodzaju czynników, takich jak: pora roku, teren zabudowany, odkryty bądź zalesiony oraz innych mających wpływ na natężenie pola elektromagnetycznego, a przez to na funkcjonowanie sieci GSM?  czy w stosunku do polskich i brytyjskich numerów telefonów, które szczegółowo oznaczone zostały w raporcie nr 1 analizy kryminalnej system lokalizacji na podstawie (...) podlegał ograniczeniom ze strony różnego rodzaju czynników, takich jak: pora roku, teren zabudowany, odkryty bądź zalesiony oraz innych mających wpływ na natężenie pola elektromagnetycznego?  jaki promień zasięgu miały stacje (...) , które łączyły się z brytyjskimi numerami telefonów podanymi w akcie oskarżenia?  jaki był rzeczywisty zasięg roboczy stacji (...) , które łączyły się z brytyjskim numerami telefonów podanymi w akcie oskarżenia, w szczególności czy numery te łączyły się w terenie otwartym czy zurbanizowanym?  czy zasięg roboczy ww. stacji (...) w terenie zurbanizowanym wynosił maksymalnie do ok. 2 km?  czy tzw. dominanse czyli granice obszaru, w których istnieje największe prawdopodobieństwo obsługi znajdujących się w nim terminali jest znacznie mniejsze niż zasięg teoretyczny stacji (...) ?  czy stacje (...) , które łączyły się w z brytyjskimi numerami telefonów podanymi w akcie oskarżenia znajdowały się na terytorium R. czy innych krajów U. ? jeżeli tak to jakich i kiedy?  czy jeżeli sieć radiowa na danym obszarze przenosi niewielki ruch to możliwe są przełączenia połączeń pomiędzy stacjami bazowymi i czy wskazana okoliczność może być przyczyną dezinformacji w odniesieniu do lokalizacji telefonu?  czy w odniesieniu do brytyjskich numerów telefonów oznaczonych w akcie oskarżenia sieć radiowa przenosiła niewielki ruch i czy wskazana okoliczność mogła być przyczyną dezinformacji w odniesieniu do lokalizacji ww. brytyjskich numerów telefonów?  do jakich stacji (...) polskich i zagranicznych logowały się polskie numery telefonów + (...) , + (...) , + (...) , + (...) , + (...) ( G. S. ), + (...) ( G. S. ), K. S. (1) (+ (...) ), a do jakich stacji (...) logowały się brytyjskie numery telefonów oznaczone w akcie oskarżenia (polskich i zagranicznych), w okresie zarzucanych oskarżonym czynów, w tym czy następowało to w tym samym czasie, jak również celem ustalenia tego czy były to stacje (...) tożsame?  czy oznaczone w akcie oskarżenia brytyjskie numery telefonów współpracowały z urządzeniami, które zabezpieczone zostały w trakcie zatrzymania u oskarżonych?  ile stacji przekaźnikowych znajdowało się w obszarze lokalizacji telefonu brytyjskiego i polskiego tj. jedna czy więcej?  co było powodem (...) , który skutkował niemożnością ustalenia rozmówców np. sesja telefoniczna (...) z (...) r. oznaczona jako (...) , brak zidentyfikowanych rozmówców?  na jakiej podstawie został przypisany numer (...) do świadka M. Ł. np. sesja telefoniczna (...) z (...) r., mimo, iż żaden inny dowód czy poszlaka nie wskazują na udział ww. świadka w jakimkolwiek procederze? 13. art. 410 k.p.k. polegająca na pominięciu okoliczności wynikających z uznanych przez Sąd za wiarygodne dowodów z kontroli operacyjnej, a mianowicie, iż z rozmowy nr (...) z (...) r. g. 14:51 - 14:53 . która zdaniem organów ścigania miała odbyć się pomiędzy T. Ś. (1) a R. K. (2) , w kontekście zdaniem organów ścigania transakcji narkotykowej, mowa jest o (...) , a nie o (...) czy (...) , a także o kwocie 15.000 zł, które rzekomo miał przekazać Ś. oskarżonemu K. , a których to pieniędzy nie ujawniono, co podważa wiarygodność wyjaśnień K. oraz materiałów z kontroli operacyjnej, co w konsekwencji doprowadziło do: II. błędów w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, polegających na przyjęciu, że:  T. Ś. (1) co najmniej od (...) r., na terytorium P. oraz H. , kierował zorganizowaną grupą przestępczą, w skład której wchodziło co najmniej czterech ustalonych obywateli P. , ustalony obywatel H. , mającą na celu popełnianie przestępstw nielegalnego, dokonanego wbrew przepisom ustawy obrotu narkotykami oraz wewnątrzwspólnotowego przewozu środków odurzających z H. do P. oraz S. ,  T. Ś. (1) (...) r. w miejscowości S. P. del P. w H. , działając w ramach kierowanej przez siebie zorganizowanej grupy przestępczej, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, działał wspólnie i w porozumieniu z co najmniej czterema ustalonymi osobami - obywatelami P. oraz ustalonym obywatelem H. usiłował dokonać wewnątrzwspólnotowego przewozu z H. do S. przez Polskę, znacznych ilości środków odurzających w postaci 350 kg haszyszu i 127 kg marihuany, jednak zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na zatrzymanie czterech ustalonych osób przez G. C. - organy ścigania Królestwa H. (...) r., mimo, iż: ⚫ czyn rzekomego wewnątrzwspólnotowego przewozu środków odurzających nie został potwierdzony innymi dowodami, w szczególności nie wskazują na to: - stenogramy z rozmów, - dowody o charakterze osobowym, - telefony zabezpieczone u T. Ś. (1) , - zabezpieczone telefony u kierowców w H. , które nie potwierdzają tego, iż T. Ś. (1) posługiwał się oznaczonymi przez funkcjonariuszy numerami telefonów, raport z Elektronicznego Przetwarzania (...) Kryminalnych (EPIK), który posiada walor, co najwyżej notatki urzędowej i nie dowodzi tego, aby T. Ś. (1) posługiwał się numerami rozpoczynającymi się „44...” lub innymi, - wydruki połączeń i wiadomości z telefonów komórkowych zabezpieczonych u kierowców w H. , a nadto: - środki odurzające, które ujawniły hiszpańskie organy ścigania miały zostać przewiezione z H. na terytorium R. (1) , a następnie do S. , mimo, iż z zeznań R. F. (1) wynikają wnioski przeciwne,  T. Ś. (1) w okresie co najmniej od (...) r., na terytorium R. oraz H. (1) i B. kierował zorganizowaną grupą przestępczą mającą na celu popełnianie przestępstw skarbowych wytwarzania wyrobów tytoniowych znacznej wartości oraz związanych z produkcją, nabywaniem, przechowywaniem i przewożeniem wyrobów akcyzowych przez granicę w postaci papierosów bez ich uprzedniego oznaczenia znakami skarbowymi, w skład której wchodziło 9 ustalonych obywateli U. , K. S. (1) , E. Ś. (1) , R. K. (1) i (...) ,  w okresie co najmniej od (...) r., w miejscowości L. w B. , w ramach zorganizowanej grupy przestępczej kierowanej przez siebie, w skład której wchodziło 9 ustalonych obywateli U. , K. S. (1) , E. Ś. (1) , R. K. (1) i (...) , w celu osiągnięcia korzyści majątkowej z przestępstwa skarbowego skierowanego przeciwko interesom finansowym W. uczestniczył w nielegalnej produkcji wyrobów tytoniowych w ilości 20.160.000 papierosów i następnie ich przechowywaniu, transportowaniu, nie ujawnianiu właściwemu organowi przedmiotu opodatkowania, nie składaniu deklaracji, przez co narażono podatek VAT W. na uszczuplenie w wysokości 832.364,11 EURO,  (...) r. w miejscowości M. w ramach kierowanej przez siebie zorganizowanej grupy przestępczej, w skład której wchodziło 9 ustalonych obywateli U. , K. S. (1) , E. Ś. (1) i (...) , uczestniczył wspólnie i w porozumieniu z E. Ś. (1) oraz ustaloną osobą w przewozie z terytorium N. w naczepie marki (...) o numerze (...) podczepionej do ciągnika M. (...) wyrobów akcyzowych bez polskich znaków akcyzy w ilości 75.000 paczek papierosów R. , stanowiących przedmiot czynu zabronionego określonego w art. 63 k.k.s. i art. 86 k.k.s. dla którego kwota należności celnej wyniosła 101952 zł przez co nastąpiło narażenie na uszczuplenie należności podatku akcyzowego dużej wartości w kwocie 1302354 zł, mimo, iż: - brak dowodów wskazujących na to, aby T. Ś. (1) zapewnił urządzenie - linię do produkcji papierosów, a także aby: - organizował ludzi do produkcji (żadna z osób zatrzymanych w magazynie w B. nie rozpoznała T. Ś. (1) , jako osobę, która miałaby współdziałać przy produkcji papierosów), - ww. osoby rozpoznały inną osobę jako organizatora tj. K. S. (1) , co do którego nie została zarejestrowana ani jedna rozmowa w ramach kontroli operacyjnej z T. Ś. (1) czy innymi oskarżonymi w niniejszej sprawie, - ze stenogramów rozmów nie wynika, aby T. Ś. (1) kierował wykonaniem czynu zabronionego przez K. S. (1) , - brak jakichkolwiek dowodów, aby T. Ś. (1) zajmował się dostarczaniem krajanki czy komponentów do produkcji papierosów w B. ,  T. Ś. (1) (...) r., w W. i w D. w woj. (...) , w celu osiągnięcia korzyści majątkowej i wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, działając wspólnie i w porozumieniu z Ł. G. (1) , R. K. (2) i O. B. brał udział w obrocie środkami odurzającymi w postaci marihuany w znacznych ilościach, w ten sposób, że odebrał od (...) opakowanych w folię paczek zawierających nie mniej niż 2085,05 gramów marihuany (waga netto) o wartości rynkowej co najmniej 62.564 zł, która to marihuana przeznaczona była do dalszej odsprzedaży, mimo, iż: - nie zostało wykazane, aby T. Ś. (1) miał wiedzę na temat zawartości torby sportowej R. K. (2) , - w stenogramach mowa jest o P. , a nie o T. czy Ł. , - nie wykazano, aby marihuana była przeznaczona do dalszej odsprzedaży, - nie udowodniono, aby T. Ś. (1) „odebrał” od R. K. (2) dowodową marihuanę, - brak jest podstaw do przyjęcia, aby oskarżony działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, a nadto:  T. Ś. (1) (...) r. w Ś. usiłował dokonać wewnątrzwspólnotowego przewozu z P. do S. drogą morską znacznej ilości środków odurzających w postaci marihuany o masie 5036 gramów, mimo iż nie zostało dostatecznie wykazane. Apelacja obrońcy oskarżonego E. Ś. (1) – adw. M. R. : III. obraza przepisów prawa procesowego, mająca wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, a mianowicie: 1. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. w następstwie przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów i zastosowania w jej miejsce dowolnej oceny, sprzecznej z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, w szczególności w zakresie oceny dowodów o charakterze rzeczowym w postaci materiałów z kontroli operacyjnej (...) poprzez uznanie ich za wiarygodne w zakresie w jakim potwierdzają one zarzuty oskarżenia, w szczególności rzekomą działalność oskarżonego w procederze opisanym w pkt XII, XIll i XIV aktu oskarżenia, w tym związaną z uczestnictwem w nielegalnej produkcji papierosów oraz uczestniczeniu w przewozie wyrobów akcyzowych, mimo, iż nie zostało w sposób obiektywny procesowe zweryfikowane, aby E. Ś. (1) był rozmówcą w zarejestrowanych przez organy ścigania sesjach telefonicznych, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego zastosowania art. 258 § 1 k.k. oraz art. 54 § 1 k.k.s. w zw. z art. 65 § 1 k.k.s. w zw. z art. 37 § 1 pkt 1 i 5 k.k.s. w zw. z art. 3 § 5 k.k.s. 2. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. w następstwie przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów i zastosowania w jej miejsce dowolnej oceny, sprzecznej z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, w zakresie oceny wyjaśnień K. S. (1) , poprzez uznanie ich za wiarygodne w zakresie w jakim potwierdzają one zarzuty oskarżenia, w szczególności rzekomą działalność oskarżonego w procederze opisanym w pkt XII, XIII i XIV aktu oskarżenia, w tym związaną z uczestnictwem w nielegalnej produkcji papierosów oraz uczestniczeniu w przewozie wyrobów akcyzowych, mimo, iż oskarżony K. S. (1) nie rozpoznał nawet E. Ś. (1) czy innych osób współoskarżonych tj. R. K. (1) , B. C. , jako osób współdziałających z T. Ś. (1) w procederze opisanym XII, XIII i XIV aktu oskarżenia, a nadto w sytuacji gdy zdaniem Sądu Okręgowego K. S. (1) miał być „prawą ręką” T. Ś. (1) w wymienionych powyżej przestępstwach, co istotnie podważa wiarygodność jego relacji, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego zastosowania art. 258 § 1 i 3 k.k. oraz art. 54 § 1 k.k.s. w zw. z art. 65 § 1 k.k.s. w zw. z art. 37 § 1 pkt 1 i 5 k.k.s. w zw. z art. 3 § 5 k.k.s. 3. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. w następstwie przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów i zastosowania w jej miejsce dowolnej oceny, sprzecznej z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, w zakresie oceny zeznań świadków: - P. Patel - k. 1160 - 1162, V. M. - k. 1949 - 1954, 2045 - 2047, 2057 - 2058, - A. M. - k. 1955 - 1959, 2040 - 2041, 2071 - 2072, - P. B. - k. 1960 - 1966, 2051 - 2053, 2065 - 2066, - A. K. - k. 1967 - 1971, 2034 - 2036, 2061 - 2062, - S. B. - k. 1981 - 1986, 2043 - 2044, 2059 – 2060, - O. N. - k. 1993 - 1997, 2048 - 2050, 2069 - 2070, - I. M. - k. 2006 - 2012, 2054 - 2056, 2063 - 2064, - V. P. - k. 2020 - 2025, 2037 - 2039, 2067 - 2068, - R. N. - k. 1113-1114, poprzez uznanie ich za wiarygodne w zakresie w jakim potwierdzają one zarzuty oskarżenia, w szczególności rzekomą działalność oskarżonego w procederze opisanym w pkt XII, XIII i XIV, mimo, iż w rzeczywistości żaden z ww. świadków nie rozpoznał E. Ś. (1) , jako osoby która miałaby mieć związek z opisanymi w pkt XII, XIII i XIV zarzutami, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego zastosowania art. 258 § 1 i 3 k.k. oraz art. 54 § 1 k.k.s. w zw. z art. 65 § 1 k.k.s. w zw. z art. 37 § 1 pkt 1 i 5 k.k.s. w zw. z art. 3 § 5 k.k.s. 4. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. w następstwie przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów i zastosowania w jej miejsce dowolnej oceny, sprzecznej z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, w zakresie oceny wyjaśnień T. Ś. (1) , który od początku konsekwentnie wyjaśniał, iż to G. S. był odpowiedzialny za kierowanie działalnością związaną z produkcją papierosów, co potwierdzili również funkcjonariusze (...) , polskie oraz belgijskie organy ścigania (wyjaśnienia oskarżonego zasługują na wiarygodność, albowiem w momencie jak oskarżony składał ww. wyjaśnienia na temat G. S. to ani on ani jego obrońca nie mieli dostępu do akt niniejszej sprawy), a które to wyjaśnienia T. Ś. (1) korespondują z ustaleniami ww. służb, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego zastosowania art. 258 § 1 i 3 k.k. oraz art. 54 § 1 k.k.s. w zw. z art. 65 § 1 k.k.s. w zw. z art. 37 § 1 pkt 1 i 5 k.k.s. w zw. z art. 3 § 5 k.k.s. 5. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. w następstwie przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów i zastosowania w jej miejsce dowolnej oceny, sprzecznej z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, w zakresie oceny opinii biegłego informatyka, co do aparatu telefonicznego zabezpieczonego u T. Ś. (1) , gdzie były zapisane w pamięci telefonu jedynie 2 kontakty tj. do G. S. (wpisany jako Prezes , (...) ) oraz K. S. (1) (wpisany jako (...) ), gdzie numer do G. S. jest tożsamy z numerem telefonu, który G. S. podał do protokołu w trakcie rozprawy przed tut. Sądem Okręgowym, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego zastosowania art. 258 § 1 i 3 k.k. oraz art. 54 § 1 k.k.s. w zw. z art. 65 § 1 k.k.s. w zw. z art. 37 § 1 pkt 1 i 5 k.k.s. w zw. z art. 3 § 5 k.k.s. 6. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. w następstwie przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów i zastosowania w jej miejsce dowolnej oceny, sprzecznej z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, w zakresie oceny wyjaśnień B. C. , łącznie z zeznaniami świadka A. J. , którzy rozpoznali G. S. na tablicach poglądowych jako osobę, która pierwotnie zorganizowała wynajem hali w L. w B. , co w konsekwencji doprowadziło do błędnego zastosowania art. 258 § 1 i 3 k.k. oraz art. 54 § 1 k.k.s. w zw. z art. 65 § 1 k.k.s. w Z\N. z art. 37 § 1 pkt 1 i 5 k.k.s. w zw. z art. 3 § 5 k.k.s. 7. art. 167 k.p.k. w zw. z art. 190 § 1 k.p.k. poprzez zaniechanie przeprowadzenia z urzędu dowodu z opinii biegłego z zakresu telekomunikacji i informatyki, celem ustalenia:  do jakiego operatora sieci GSM należały stacje przekaźnikowe (...) , które miały obsługiwać brytyjskie numery telefonów oznaczone w akcie oskarżenia?  czy system stacji przekaźnikowych (...) , które miały obsługiwać połączenia brytyjskich numerów telefonów wskazanych w akcie oskarżenia przewidywał możliwość identyfikacji danej stacji w całym procesie połączeń telefonicznych wykonywanych i odbieranych przez wyżej wskazane numery brytyjskie?  czy istnieją aktualnie przetestowane systemy GSM umożliwiające jednoznaczną lokalizację abonenta?  czy dane uzyskiwane z sieci GSM na temat połączeń telefonicznych mają charakter pełny czy fragmentaryczny, w szczególności czy dają możliwość prześledzenia całego okresu trwania połączenia?  czy w celu optymalizacji ruchu abonenckiego w systemie GSM niejednokrotnie dokonuje się zmian przyporządkowania stacji (...) i central?  na czym polega przyporządkowanie stacji (...) do central?  czy w związku z przyporządkowaniem stacji (...) do central można podać jedynie ostatnie przyporządkowanie do (...) a?  czy istnieje możliwość dokładnej lokalizacji urządzenia telefonu nadawcy w sytuacji przy tego rodzaju sposobie lokalizacji - jak w pkt powyżej?  czy istnieją przypadki wykazywania przez system przemieszczania się abonenta nawet o kilkaset kilometrów w ciągu 5 czy 10 minut i czy wynika to z faktu, iż system otrzymuje informacje jedynie o ostatnim przyporządkowaniu (...) a?  czy system lokalizacji na podstawie (...) podlega ograniczeniom ze strony różnego rodzaju czynników, takich jak: pora roku, teren zabudowany, odkryty bądź zalesiony oraz innych mających wpływ na natężenie pola elektromagnetycznego, a przez to na funkcjonowanie sieci GSM?  czy w stosunku do polskich i brytyjskich numerów telefonów, które szczegółowo oznaczone zostały w raporcie nr 1 analizy kryminalnej system lokalizacji na podstawie (...) podlegał ograniczeniom ze strony różnego rodzaju czynników, takich jak: pora roku, teren zabudowany, odkryty bądź zalesiony oraz innych mających wpływ na natężenie pola elektromagnetycznego?  jaki promień zasięgu miały stacje (...) , które łączyły się z brytyjskimi numerami telefonów podanymi w akcie oskarżenia?  jaki był rzeczywisty zasięg roboczy stacji (...) , które łączyły się z brytyjskim numerami telefonów podanymi w akcie oskarżenia, w szczególności czy numery te łączyły się w terenie otwartym czy zurbanizowanym?  czy zasięg roboczy ww. stacji (...) w terenie zurbanizowanym wynosił maksymalnie do ok. 2 km?  czy tzw. dominanse czyli granice obszaru, w których istnieje największe prawdopodobieństwo obsługi znajdujących się w nim terminali jest znacznie mniejsze niż zasięg teoretyczny stacji (...) ?  czy stacje (...) , które łączyły się w z brytyjskimi numerami telefonów podanymi w akcie oskarżenia znajdowały się na terytorium R. czy innych krajów U. ? jeżeli tak to jakich i kiedy?  czy jeżeli sieć radiowa na danym obszarze przenosi niewielki ruch to możliwe są przełączenia połączeń pomiędzy stacjami bazowymi i czy wskazana okoliczność może być przyczyną dezinformacji w odniesieniu do lokalizacji telefonu?  czy w odniesieniu do brytyjskich numerów telefonów oznaczonych w akcie oskarżenia sieć radiowa przenosiła niewielki ruch i czy wskazana okoliczność mogła być przyczyną dezinformacji w odniesieniu do lokalizacji ww. brytyjskich numerów telefonów?  do jakich stacji (...) polskich i zagranicznych logowały się polskie numery telefonów + (...) , + (...) , + (...) , + (...) , + (...) ( G. S. ), + (...) ( G. S. ), K. S. (1) (+ (...) ), a do jakich stacji (...) logowały się brytyjskie numery telefonów oznaczone w akcie oskarżenia (polskich i zagranicznych), w okresie zarzucanych oskarżonym czynów, w tym czy następowało to w tym samym czasie, jak również celem ustalenia tego czy były to stacje (...) tożsame?  czy oznaczone w akcie oskarżenia brytyjskie numery telefonów współpracowały z urządzeniami, które zabezpieczone zostały w trakcie zatrzymania u oskarżonych?  ile stacji przekaźnikowych znajdowało się w obszarze lokalizacji telefonu brytyjskiego i polskiego tj. jedna czy więcej?  co było powodem (...) , który skutkował niemożnością ustalenia rozmówców np. sesja telefoniczna (...) z (...) r. oznaczona jako (...) , brak zidentyfikowanych rozmówców?  na jakiej podstawie został przypisany numer (...) do świadka M. Ł. np. sesja telefoniczna (...) z (...) r., mimo, iż żaden inny dowód czy poszlaka nie wskazują na udział ww. świadka w jakimkolwiek procederze? co w konsekwencji doprowadziło do błędnego zastosowania art. 258 § 1 k.k. oraz art. 54 § 1 k.k.s. w zw. z art. 65 § 1 k.k.s. w zw. z art. 37 § 1 pkt 1 i 5 k.k.s. w zw. z art. 3 § 5 k.k.s. które to uchybienia w konsekwencji doprowadziły do: IV. błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na treść tego orzeczenia, a polegającym na przyjęciu, że:  E. Ś. (1) w okresie co najmniej od (...) r., na terytorium P. oraz H. (1) i B. , brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej kierowanej przez T. Ś. (1) , w skład której wchodziło 9 ustalonych obywateli U. , K. S. (1) , R. K. (1) oraz (...) , mającej na celu popełnianie przestępstw karnych - skarbowych - wytwarzanie wyrobów tytoniowych znacznej wartości oraz produkcję, nabywanie, przechowywanie i przewożenie wyrobów akcyzowych w postaci papierosów bez ich uprzedniego oznaczenia znakami skarbowymi,  w okresie co najmniej od (...) r., w miejscowości L. w B. , w ramach zorganizowanej grupy przestępczej kierowanej przez T. Ś. (1) , w skład której wchodziło 9 ustalonych obywateli U. , K. S. (1) , R. K. (1) i (...) , w celu osiągnięcia korzyści majątkowej z przestępstwa skarbowego skierowanego przeciwko interesom finansowym W. uczestniczył w nielegalnej produkcji wyrobów tytoniowych w ilości 20.160.000 papierosów i następnie ich przechowywaniu, transportowaniu, nie ujawnianiu właściwemu organowi przedmiotu opodatkowania, nie składaniu deklaracji, przez co narażono podatek VAT W. na uszczuplenie w wysokości 832.364,11 EURO,  (...) r., w miejscowości M. , gm. L. , woj. (...) w ramach zorganizowanej grupy przestępczej kierowanej przez T. Ś. (1) , w skład której wchodziło 9 ustalonych obywateli U. , K. S. (1) , R. K. (1) i (...) oraz działając z ustalonym obywatelem P. , uczestniczył w przewozie z terytorium N. do P. w naczepie marki (...) o numerze rejestracyjnym (...) podczepionej do ciągnika siodłowego M. nr rej. (...) wyrobów akcyzowych bez polskich znaków skarbowych akcyzy w ilości 75.000 paczek papierosów R. , stanowiących przedmiot czynu zabronionego określonego w art. 63 k.k.s. i 86 k.k.s. , dla którego kwota należności celnej wynosi 101.952 zł, przez co nastąpiło narażenie Skarbu Państwa na uszczuplenie należności podatku akcyzowego dużej wartości w kwocie 1.302.354 zł, mimo, iż: - brak dowodów wskazujących na to, aby T. Ś. (1) zapewnił urządzenie - linię do produkcji papierosów, a także aby: - organizował ludzi do produkcji (żadna z osób zatrzymanych w magazynie w B. nie rozpoznała T. Ś. (1) , jako osobę, która miałaby kierować lub współdziałać przy produkcji papierosów), - ww. osoby rozpoznały inną osobę jako organizatora tj. K. S. (1) , co do którego nie została zarejestrowana ani jedna rozmowa w ramach kontroli operacyjnej z T. Ś. (1) czy innymi oskarżonymi w niniejszej sprawie, - ze stenogramów rozmów nie wynika, aby T. Ś. (1) kierował wykonaniem czynu zabronionego przez inne osoby, - brak jakichkolwiek dowodów, aby T. Ś. (1) lub inni współoskarżeni zajmowali się dostarczaniem krajanki czy komponentów do produkcji papierosów, V. rażącą niewspółmierność orzeczonej wobec oskarżonego kar jednostkowych oraz kary łącznej, będącą następstwem naruszenia:  art. 53 § 1 k.k. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na wymierzeniu oskarżonemu kary przekraczającej stopień winy oskarżonego, a także nieuwzględniającej celów prewencyjnych, jakie za pomocą kary wymierzonej powinny zostać wobec oskarżonego osiągnięte,  art. 58 § 1 k.k. poprzez jego błędne niezastosowanie, skutkujące wymierzeniem oskarżonemu bezwzględnej kary pozbawienia wolności, podczas gdy z okoliczności niniejszej sprawy wynika, że orzeczenie, kary z warunkowym zawieszeniem jej wykonania byłoby wystarczające dla spełnienia celów kary Apelacja obrońcy oskarżonego R. K. (1) – adw. M. R. : VI. obraza przepisów prawa procesowego, mająca wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, a mianowicie: 1. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. w następstwie przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów i zastosowania w jej miejsce dowolnej oceny, sprzecznej z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, w szczególności w zakresie oceny dowodów o charakterze rzeczowym w postaci materiałów z kontroli operacyjnej (...) poprzez uznanie ich za wiarygodne w zakresie w jakim potwierdzają one zarzuty oskarżenia, w szczególności rzekomą działalność oskarżonego w procederze opisanym w pkt XVI, XVII i XVIII aktu oskarżenia, w tym związaną z uczestnictwem w nielegalnej produkcji papierosów oraz uczestniczeniu w przewozie wyrobów akcyzowych, mimo, iż nie zostało w sposób obiektywny procesowo zweryfikowane, aby R. K. (1) był rozmówcą w zarejestrowanych przez organy ścigania sesjach telefonicznych, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego zastosowania art. 258 § 1 k.k. oraz art. 54 § 1 k.k.s. w zw. z art. 65 § 1 k.k.s. w zw. z art. 37 § 1 pkt 1 i 5 k.k.s. w zw. z art. 3 § 5 k.k.s. 2. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. w następstwie przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów i zastosowania w jej miejsce dowolnej oceny, sprzecznej z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, w zakresie oceny wyjaśnień K. S. (1) , poprzez uznanie ich za wiarygodne w zakresie w jakim potwierdzają one zarzuty oskarżenia, w szczególności rzekomą działalność oskarżonego w procederze opisanym w pkt XVI, XVII i XVIII aktu oskarżenia, w tym związaną z uczestnictwem w nielegalnej produkcji papierosów oraz uczestniczeniu w przewozie wyrobów akcyzowych, mimo, iż oskarżony K. S. (1) nie rozpoznał nawet R. K. (1) czy innych osób współoskarżonych tj. E. Ś. (1) , B. C. , jako osób współdziałających z T. Ś. (1) w procederze opisanym XVI, XVII i XVIII aktu oskarżenia, a nadto w sytuacji gdy zdaniem Sądu Okręgowego K. S. (1) miał być „prawą ręką” T. Ś. (1) w wymienionych powyżej przestępstwach, co istotnie podważa wiarygodność jego relacji, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego zastosowania art. 258 § 1 k.k. oraz art. 54 § 1 k.k.s. w zw. z art. 65 § 1 k.k.s. w zw. z art. 37 § 1 pkt 1 i 5 k.k.s. w zw. z art. 3 § 5 k.k.s. 3. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. w następstwie przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów i zastosowania w jej miejsce dowolnej oceny, sprzecznej z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, w zakresie oceny zeznań świadków: - P. Patel - k. 1160 - 1162, V. M. - k. 1949 - 1954, 2045 - 2047, 2057 - 2058, - A. M. - k. 1955 - 1959, 2040 - 2041, 2071 - 2072, - P. B. - k. 1960 - 1966, 2051 - 2053, 2065 - 2066, - A. K. - k. 1967 - 1971, 2034 - 2036, 2061 - 2062, - S. B. - k. 1981 - 1986, 2043 - 2044, 2059 – 2060, - O. N. - k. 1993 - 1997, 2048 - 2050, 2069 - 2070, - I. M. - k. 2006 - 2012, 2054 - 2056, 2063 - 2064, - V. P. - k. 2020 - 2025, 2037 - 2039, 2067 - 2068, - R. N. - k. 1113-1114, poprzez uznanie ich za wiarygodne w zakresie w jakim potwierdzają one zarzuty oskarżenia, w szczególności rzekomą działalność oskarżonego w procederze opisanym w pkt XVI, XVII i XVIII, mimo, iż w rzeczywistości żaden z ww. świadków nie rozpoznał R. K. (1) , jako osoby która miałaby mieć związek z opisanymi w pkt XVI, XVII i XVIII zarzutami, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego zastosowania art. 258 § 1 k.k. oraz art. 54 § 1 k.k.s. w zw. z art. 65 § 1 k.k.s. w zw. z art. 37 § 1 pkt 1 i 5 k.k.s. w zw. z art. 3 § 5 k.k.s. 4. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. w następstwie przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów i zastosowania w jej miejsce dowolnej oceny, sprzecznej z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, w zakresie oceny wyjaśnień T. Ś. (1) , który od początku konsekwentnie wyjaśniał, iż to G. S. był odpowiedzialny za kierowanie działalnością związaną z produkcją papierosów, co potwierdzili również funkcjonariusze (...) , polskie oraz belgijskie organy ścigania (wyjaśnienia oskarżonego zasługują na wiarygodność, albowiem w momencie jak oskarżony składał ww. wyjaśnienia na temat G. S. to ani on ani jego obrońca nie mieli dostępu do akt niniejszej sprawy), a które to wyjaśnienia T. Ś. (1) korespondują z ustaleniami ww. służb, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego zastosowania art. 258 § 1 k.k. oraz art. 54 § 1 k.k.s. w zw. z art. 65 § 1 k.k.s. w zw. z art. 37 § 1 pkt 1 i 5 k.k.s. w zw. z art. 3 § 5 k.k.s. 5. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. w następstwie przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów i zastosowania w jej miejsce dowolnej oceny, sprzecznej z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, w zakresie oceny opinii biegłego informatyka, co do aparatu telefonicznego zabezpieczonego u T. Ś. (1) , gdzie były zapisane w pamięci telefonu jedynie 2 kontakty tj. do G. S. (wpisany jako Prezes , (...) ) oraz K. S. (1) (wpisany jako (...) ), gdzie numer do G. S. jest tożsamy z numerem telefonu, który G. S. podał do protokołu w trakcie rozprawy przed tut. Sądem Okręgowym, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego zastosowania art. 258 § 1 k.k. oraz art. 54 § 1 k.k.s. w zw. z art. 65 § 1 k.k.s. w zw. z art. 37 § 1 pkt 1 i 5 k.k.s. w zw. z art. 3 § 5 k.k.s. 6. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. w następstwie przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów i zastosowania w jej miejsce dowolnej oceny, sprzecznej z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, w zakresie oceny wyjaśnień B. C. , łącznie z zeznaniami świadka A. J. , którzy rozpoznali G. S. na tablicach poglądowych jako osobę, która pierwotnie zorganizowała wynajem hali w L. w B. , co w konsekwencji doprowadziło do błędnego zastosowania art. 258 § 1 k.k. oraz art. 54 § 1 k.k.s. w zw. z art. 65 § 1 k.k.s. w Z\N. z art. 37 § 1 pkt 1 i 5 k.k.s. w zw. z art. 3 § 5 k.k.s. 7. art. 167 k.p.k. w zw. z art. 190 § 1 k.p.k. poprzez zaniechanie przeprowadzenia z urzędu dowodu z opinii biegłego z zakresu z zakresu telekomunikacji i informatyki, celem ustalenia:  do jakiego operatora sieci GSM należały stacje przekaźnikowe (...) , które miały obsługiwać brytyjskie numery telefonów oznaczone w akcie oskarżenia?  czy system stacji przekaźnikowych (...) , które miały obsługiwać połączenia brytyjskich numerów telefonów wskazanych w akcie oskarżenia przewidywał możliwość identyfikacji danej stacji w całym procesie połączeń telefonicznych wykonywanych i odbieranych przez wyżej wskazane numery brytyjskie?  czy istnieją aktualnie przetestowane systemy GSM umożliwiające jednoznaczną lokalizację abonenta?  czy dane uzyskiwane z sieci GSM na temat połączeń telefonicznych mają charakter pełny czy fragmentaryczny, w szczególności czy dają możliwość prześledzenia całego okresu trwania połączenia?  czy w celu optymalizacji ruchu abonenckiego w systemie GSM niejednokrotnie dokonuje się zmian przyporządkowania stacji (...) i central?  na czym polega przyporządkowanie stacji (...) do central?  czy w związku z przyporządkowaniem stacji (...) do central można podać jedynie ostatnie przyporządkowanie do (...) a?  czy istnieje możliwość dokładnej lokalizacji urządzenia telefonu nadawcy w sytuacji przy tego rodzaju sposobie lokalizacji - jak w pkt powyżej?  czy istnieją przypadki wykazywania przez system przemieszczania się abonenta nawet o kilkaset kilometrów w ciągu 5 czy 10 minut i czy wynika to z faktu, iż system otrzymuje informacje jedynie o ostatnim przyporządkowaniu (...) a?  czy system lokalizacji na podstawie (...) podlega ograniczeniom ze strony różnego rodzaju czynników, takich jak: pora roku, teren zabudowany, odkryty bądź zalesiony oraz innych mających wpływ na natężenie pola elektromagnetycznego, a przez to na funkcjonowanie sieci GSM?  czy w stosunku do polskich i brytyjskich numerów telefonów, które szczegółowo oznaczone zostały w raporcie nr 1 analizy kryminalnej system lokalizacji na podstawie (...) podlegał ograniczeniom ze strony różnego rodzaju czynników, takich jak: pora roku, teren zabudowany, odkryty bądź zalesiony oraz innych mających wpływ na natężenie pola elektromagnetycznego?  jaki promień zasięgu miały stacje (...) , które łączyły się z brytyjskimi numerami telefonów podanymi w akcie oskarżenia?  jaki był rzeczywisty zasięg roboczy stacji (...) , które łączyły się z brytyjskim numerami telefonów podanymi w akcie oskarżenia, w szczególności czy numery te łączyły się w terenie otwartym czy zurbanizowanym?  czy zasięg roboczy ww. stacji (...) w terenie zurbanizowanym wynosił maksymalnie do ok. 2 km?  czy tzw. dominanse czyli granice obszaru, w których istnieje największe prawdopodobieństwo obsługi znajdujących się w nim terminali jest znacznie mniejsze niż zasięg teoretyczny stacji (...) ?  czy stacje (...) , które łączyły się w z brytyjskimi numerami telefonów podanymi w akcie oskarżenia znajdowały się na terytorium R. czy innych krajów U. ? jeżeli tak to jakich i kiedy?  czy jeżeli sieć radiowa na danym obszarze przenosi niewielki ruch to możliwe są przełączenia połączeń pomiędzy stacjami bazowymi i czy wskazana okoliczność może być przyczyną dezinformacji w odniesieniu do lokalizacji telefonu?  czy w odniesieniu do brytyjskich numerów telefonów oznaczonych w akcie oskarżenia sieć radiowa przenosiła niewielki ruch i czy wskazana okoliczność mogła być przyczyną dezinformacji w odniesieniu do lokalizacji ww. brytyjskich numerów telefonów?  do jakich stacji (...) polskich i zagranicznych logowały się polskie numery telefonów + (...) , + (...) , + (...) , + (...) , + (...) ( G. S. ), + (...) ( G. S. ), K. S. (1) (+ (...) ), a do jakich stacji (...) logowały się brytyjskie numery telefonów oznaczone w akcie oskarżenia (polskich i zagranicznych), w okresie zarzucanych oskarżonym czynów, w tym czy następowało to w tym samym czasie, jak również celem ustalenia tego czy były to stacje (...) tożsame?  czy oznaczone w akcie oskarżenia brytyjskie numery telefonów współpracowały z urządzeniami, które zabezpieczone zostały w trakcie zatrzymania u oskarżonych?  ile stacji przekaźnikowych znajdowało się w obszarze lokalizacji telefonu brytyjskiego i polskiego tj. jedna czy więcej?  co było powodem (...) , który skutkował niemożnością ustalenia rozmówców np. sesja telefoniczna (...) z (...) r. oznaczona jako (...) , brak zidentyfikowanych rozmówców?  na jakiej podstawie został przypisany numer (...) do świadka M. Ł. np. sesja telefoniczna (...) z (...) r., mimo, iż żaden inny dowód czy poszlaka nie wskazują na udział ww. świadka w jakimkolwiek procederze? co w konsekwencji doprowadziło do błędnego zastosowania art. 258 § 1 k.k. oraz art. 54 § 1 k.k.s. w zw. z art. 65 § 1 k.k.s. w zw. z art. 37 § 1 pkt 1 i 5 k.k.s. w zw. z art. 3 § 5 k.k.s. które to uchybienia w konsekwencji doprowadziły do: VII. błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na treść tego orzeczenia, a polegającym na przyjęciu, że:  R. K. (1) w okresie co najmniej od września 2019 r. do listopada 2019 r., na terytorium P. oraz H. (1) i B. , brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej kierowanej przez T. Ś. (1) , w skład której wchodziło 9 ustalonych obywateli U. , K. S. (1) , R. K. (1) oraz (...) , mającej na celu popełnianie przestępstw karnych - skarbowych - wytwarzanie wyrobów tytoniowych znacznej wartości oraz produkcję, nabywanie, przechowywanie i przewożenie wyrobów akcyzowych w postaci papierosów bez ich uprzedniego oznaczenia znakami skarbowymi,  w okresie co najmniej od (...) r., w miejscowości L. w B. , w ramach zorganizowanej grupy przestępczej kierowanej przez T. Ś. (1) , w skład której wchodziło 9 ustalonych obywateli U. , K. S. (1) , R. K. (1) i (...) , w celu osiągnięcia korzyści majątkowej z przestępstwa skarbowego skierowanego przeciwko interesom finansowym W. uczestniczył w nielegalnej produkcji wyrobów tytoniowych w ilości 20.160.000 papierosów i następnie ich przechowywaniu, transportowaniu, nie ujawnianiu właściwemu organowi przedmiotu opodatkowania, nie składaniu deklaracji, przez co narażono podatek VAT W. na uszczuplenie w wysokości 832.364,11 EURO,  (...) r., w miejscowości M. , gm. L. , woj. (...) w ramach zorganizowanej grupy przestępczej kierowanej przez T. Ś. (1) , w skład której wchodziło 9 ustalonych obywateli U. , K. S. (1) , R. K. (1) i (...) oraz działając z ustalonym obywatelem P. , uczestniczył w przewozie z terytorium N. do P. w naczepie marki (...) o numerze rejestracyjnym (...) podczepionej do ciągnika siodłowego M. nr rej. (...) wyrobów akcyzowych bez polskich znaków skarbowych akcyzy w ilości 75.000 paczek papierosów R. , stanowiących przedmiot czynu zabronionego określonego w art. 63 k.k.s. i 86 k.k.s. , dla którego kwota należności celnej wynosi 101.952 zł, przez co nastąpiło narażenie Skarbu Państwa na uszczuplenie należności podatku akcyzowego dużej wartości w kwocie 1.302.354 zł, mimo, iż: - brak dowodów wskazujących na to, aby T. Ś. (1) zapewnił urządzenie - linię do produkcji papierosów, a także aby: - organizował ludzi do produkcji (żadna z osób zatrzymanych w magazynie w B. nie rozpoznała T. Ś. (1) , jako osobę, która miałaby kierować lub współdziałać przy produkcji papierosów), - ww. osoby rozpoznały inną osobę jako organizatora tj. K. S. (1) , co do którego nie została zarejestrowana ani jedna rozmowa w ramach kontroli operacyjnej z T. Ś. (1) czy innymi oskarżonymi w niniejszej sprawie, - ze stenogramów rozmów nie wynika, aby T. Ś. (1) kierował wykonaniem czynu zabronionego przez inne osoby, - brak jakichkolwiek dowodów, aby T. Ś. (1) lub inni współoskarżeni zajmowali się dostarczaniem krajanki czy komponentów do produkcji papierosów VIII. rażącą niewspółmierność orzeczonej wobec oskarżonego kar jednostkowych oraz kary łącznej, będącą następstwem naruszenia: - art. 53 § 1 k.k. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na wymierzeniu oskarżonemu kary przekraczającej stopień winy oskarżonego, a także nieuwzględniającej celów prewencyjnych, jakie za pomocą kary wymierzonej powinny zostać wobec oskarżonego osiągnięte, - art. 58 § 1 k.k. poprzez jego błędne niezastosowanie, skutkujące wymierzeniem oskarżonemu bezwzględnej kary pozbawienia wolności, podczas gdy z okoliczności niniejszej sprawy wynika, że orzeczenie kary z warunkowym zawieszeniem jej wykonania byłoby wystarczające dla spełnienia celów kary. Apelacja obrońcy oskarżonego Ł. G. (1) – adw. M. R. : IX. obraza przepisów prawa procesowego, mająca wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, a mianowicie: 1. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. w następstwie przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów i zastosowania w jej miejsce dowolnej oceny, sprzecznej z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, w zakresie oceny wyjaśnień R. K. (2) , poprzez uznanie ich za wiarygodne w zakresie w jakim potwierdzają one zarzut oskarżenia, w szczególności rzekomą działalność oskarżonego w procederze opisanym w pkt XI aktu oskarżenia, w tym związaną z udziałem Ł. G. (1) w obrocie środkami odurzającymi w postaci marihuany w znacznych ilościach, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego zastosowania art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii 2. art. 7 k.p.k. w następstwie przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów i zastosowania w jej miejsce dowolnej oceny, sprzecznej z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, w tym poprzez zaniechanie wyjaśnienia wzajemnych sprzeczność w ustaleniach Sądu Okręgowego, a odnoszących się do rzekomej znajomości R. K. (2) z Ł. G. (1) , gdzie ten pierwszy po jego zatrzymaniu wskazał, iż nawet nie znał Ł. G. (1) , ani nie wiedział co robi w mieszkaniu T. Ś. (1) („ R. K. (2) nie wiedział kim jest mężczyzna obecny poza nimi w pokoju tj. Ł. G. (1) ’’- str. 69 uzasadnienia), po tym aby następnie ustalić, iż: „ K. , kategorycznie stwierdził w kolejnych wyjaśnieniach, że Ł. G. (1) brał od T. Ś. (1) „całą trawę” (bliżej tego nie precyzując - przyp. aut.), co w dalszej kolejności także kłóci się z okolicznościami rzekomo mającej mieć miejsce transakcji narkotykowej i okoliczności zwrotu kwoty 15.000 zł („Finalnie obaj oskarżeni ustalili, że R. K. (2) odwiezie narkotyki T. Ś. (1) w zamian za kwotę 15.000 zł i obaj kończą ze sobą współpracę. Do przedmiotowej transakcji miało dojść (...) r.” - str. 40 uzasadnienia wyroku), albowiem w świetle dowodów takich jak protokół zatrzymania, protokół spisu i opisu rzeczy, Ł. G. (1) oraz T. Ś. (1) nigdy nie ujawniono przy ww. oskarżonych jakiejkolwiek gotówki, ani śladów kryminalistycznych pochodzących od Ł. G. (1) - np. daktyloskopijnych czy DNA na opakowaniach, w których znajdowała się zabezpieczona marihuana, a przede wszystkim ani oskarżyciel w akcie oskarżenia ani Sąd Okręgowy w uzasadnieniu w żaden sposób nie wykazali, aby Ł. G. (1) miał wiedzę, w zakresie samej zawartości torby sportowej, w której znajdowała się marihuana, tym bardziej, iż dopiero funkcjonariusze dokonali jej otwarcia na miejscu (do momentu zatrzymania oskarżonych była ona zamknięta), co w konsekwencji doprowadziło do błędnego zastosowania art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii 3. art. 7 k.p.k. polegającą na przekroczeniu przez sąd I instancji granic swobodnej oceny dowodów przejawiającej się w uznaniu za niewiarygodne wyjaśnień oskarżonego Ł. G. (1) , który wskazywał, że przyjechał odwiedzić T. Ś. (1) , który był w tamtym czasie chory, mimo, iż wynika to z dokumentacji lekarskiej T. Ś. (1) , okoliczności zabezpieczenia leków przy T. Ś. (1) , pobytu T. Ś. (1) w izolacji w związku z podejrzeniem (...) 19 i nie ma żadnego innego dowodu przeciwnego, który podważałby wersję podaną przez Ł. G. (1) , co w konsekwencji doprowadziło do błędnego zastosowania art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii 4. art. 7 k.p.k. polegającą na przekroczeniu przez sąd l instancji granic swobodnej oceny dowodów przejawiającej się w przyznaniu przymiotu wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego R. K. (2) w zakresie, w jakim miałyby stanowić dowód sprawstwa i winy Ł. G. (1) za przypisywane mu przestępstwo, podczas gdy zeznania oskarżonego R. K. (2) , są tzw. dowodem z pomówienia i w części odnoszącej się do rzekomego sprawstwa i winy Ł. G. (1) nie znajdują potwierdzenia w innych dowodach, w tym w szczególności w uznanych przez Sąd za wiarygodne dowodach z kontroli operacyjnej, wyjaśnieniach T. Ś. (1) , protokołach oględzin, gdzie nie zabezpieczono żadnej gotówki, a tym bardziej w kwocie 15.000 zł, która zgodnie z ustaleniami Sądu Okręgowego miała być zwrócona R. K. (2) , ani żadnych innych wartościowych rzeczy, a nadto pominięciu, iż oskarżony R. K. (2) posiadał procesowy interes w złożeniu wyjaśnień obciążających oskarżonego Ł. G. (1) ( K. o Ł. G. (1) wspomniał wyłącznie w ostatnich swoich wyjaśnieniach, bliżej nie precyzując swojej wiedzy na jego temat), które to naruszenia miały wpływ na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia, albowiem legły u podstaw stwierdzenia przez sąd I instancji, że oskarżony wypełnił swoim zachowaniem wszystkie znamiona zarzucanego mu czynu zabronionego oraz uznania go winnym jego popełnienia, podczas gdy prawidłowa ocena zgromadzonego materiału prowadzi do wniosku, że nie ma dowodów na winę i sprawstwo oskarżonego 5. art. 410 k.p.k. poprzez pominięcie okoliczności wynikających z treści sesji telefonicznej nr (...) z (...) r. g. (...) z nr (...) na numer (...) , a mianowicie m.in.: „Słuchaj ja za dwadzieścia minut wyjadę powiedz mi ty masz tam pieniądze „Jakie pieniądze jakie pieniądze ? właśnie o jakich pieniądzach rozmawiamy to masz mi powiedzieć (,,,(jakoś z ceny zejść ci mogę ale musisz mi tak jak przyjadę zapłacić. Dobrze dobrze ja tam P. oddam. P. biorę na siebie. To z P. nie ma problemu. Odejmij minus P. . Ja od P. mam pieniądze to on sobie tam weźmie. Ja mam dychę jeszcze zadzwonię dobra będę miał piętnastaka dla Ciebie (k.277)” co doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych, iż to Ł. G. (1) miał być trzecią stroną transakcji narkotykowej w m. D. , mimo, iż z rozmowy wynika, iż chodzi o (...) , a nie o (...) , a z samego kontekstu rozmowy nie wynika, iż miała ona dotyczyć transakcji narkotykowej, a które to naruszenia miały wpływ na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia, albowiem legły u podstaw stwierdzenia przez sąd I instancji, że oskarżony wypełnił swoim zachowaniem wszystkie znamiona zarzucanego mu czynu zabronionego oraz uznania go winnym jego popełnienia, podczas gdy prawidłowa ocena zgromadzonego materiału prowadzi do wniosku, że nie ma dowodów na winę i sprawstwo oskarżonego, co w konsekwencji doprowadziło do: X. błędów w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, polegających na przyjęciu, że Ł. G. (1) (...) r., w W. i w D. w woj. (...) , w celu osiągnięcia korzyści majątkowej i wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, działając wspólnie i w porozumieniu z T. Ś. (1) , R. K. (2) i O. B. brał udział w obrocie środkami odurzającymi w postaci marihuany w znacznych ilościach, w ten sposób, że odebrał od (...) opakowanych w folię paczek zawierających nie mniej niż 2085,05 gramów marihuany (waga netto) o wartości rynkowej co najmniej 62.564 zł, która to marihuana przeznaczona była do dalszej odsprzedaży, mimo, iż: - nie zostało wykazane, aby Ł. G. (1) miał wiedzę na temat zawartości torby sportowej R. K. (2) , - w stenogramach mowa jest o P. , a nie o Ł. , - nie wykazano, aby marihuana była przeznaczona do dalszej odsprzedaży, - nie udowodniono, aby Ł. G. (1) odebrał od R. K. (2) dowodową marihuanę, - brak jest podstaw do przyjęcia, aby oskarżony działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Ponieważ wszystkie cztery apelacje obrończe (dot. oskarżonego T. Ś. (1) , E. Ś. (1) , R. K. (1) , Ł. G. (1) ) pochodzą od tego samego autora i w częściach odpowiadających oskarżonym analogiczne zarzuty są jednobrzmiące –zostaną omówione łącznie, by uniknąć zbędnych powtórzeń w uzasadnieniu. Odnosząc się ogólnie do wniesionych środków odwoławczych, w pierwszej kolejności należy podkreślić, iż w sprawie zebrano kompletny materiał dowodowy pozwalający na ocenę zasadności zarzutów aktu oskarżenia. Materiał dowodowy jest kompletny w tym sensie, że jest to cały materiał możliwy do zgromadzenia, zarazem niezbędny i jednocześnie wystarczający do oceny zasadności zarzutów stawianych przez obrońcę. Przechodząc do analizy poprawności oceny materiału przez pryzmat poszczególnych zarzutów apelacji, przypomnieć na wstępie trzeba, iż przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną art. 7 k.p.k. wtedy, gdy: jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy ( art. 410 k.p.k. ) i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy ( art. 2 § 2 k.p.k. ), stanowi wyraz rozważenia wszystkich tych okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego ( art. 4 k.p.k. ), jest wyczerpująco i logicznie - z uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego - uargumentowane w uzasadnieniu wyroku ( art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. ). Podkreśla się to w szeregu orzeczeń Sądu Najwyższego i sądów apelacyjnych (por. wyrok SN z 3 września 1998 r. sygn. V KKN 104/98 - Prokuratura i Prawo 1999, Nr 2, poz. 6; a także wyrok S.A. w Łodzi z 20 marca 2002 r. sygn. II AKa 49/02 - Prokuratura i Prawo 2004, Nr 6, poz. 29. Kierując się powyższym Sąd Apelacyjny stwierdził, że Sąd Okręgowy nie uchybił żadnej z ww. regulacji ( art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k. ), co zarzucał w swych apelacjach obrońca. Odnośnie do zarzutu wymienionego w pkt I.1. (apelacja dot. osk. T. Ś. ), z pkt III.1. (apelacja dot. osk. E. Ś. ) oraz z pkt VI.1. (apelacja dot. osk. R. K. ) Wbrew stanowisku skarżącego, Sąd Okręgowy nie dopuścił się zarzucanych uchybień w zakresie oceny dowodów o charakterze rzeczowym w postaci raportu nr 2 analizy kryminalnej postępowania przygotowawczego RSD (...) , analizy materiałów do sprawy RSD (...) sygn. akt (...) , nagrań rozmów utrwalonych w ramach kontroli operacyjnej kryptonim (...) , w tym w szczególności (...) , (...) , jak i materiałów niejawnych. Sąd Apelacyjny nie miał żadnych wątpliwości co do tego, iż materiał ten w sposób jednoznaczny pozwalał na stwierdzenie sprawstwa i winy oskarżonych w zakresie wszystkich zarzucanych im czynów. Kontrole operacyjne prowadzone były na podstawie decyzji właściwego sądu wobec określonych osób zgodnie z przepisami ustawy o Policji i ustawy o Straży Granicznej . Skarżący w żaden sposób nie zakwestionował tego, iż materiał ten mógł ewentualnie zostać uzyskany bez zachowania przepisów wskazanych ustaw. Trzeba zaznaczyć, iż kontrole operacyjne prowadzone były w związku z tzw. przestępstwami katalogowymi, w ramach czasowych zakreślonych przepisami wskazanych ustaw. W toku postępowania przygotowawczego prokurator w trybie art. 168b k.p.k. podjął decyzję o wykorzystaniu jako dowodu w sprawie (...) wszystkich danych uzyskanych w toku prowadzonej kontroli operacyjnej o kryptonimie (...) przekazanych na potrzeby toczącego się postępowania przygotowawczego pod sygnaturą (...) (...) Wydziału Zamiejscowego Prokuratury Krajowej, a zawierających dowody popełnienia wszystkich przestępstw (także tych niewskazanych we wniosku) przez inne osoby, aniżeli osoby wobec których stosowano kontrolę operacyjną ( T. Ś. (1) , R. K. (2) ), tj. także popełnionych przez E. Ś. (1) , B. C. , R. K. (1) , K. S. (1) , R. K. (2) , O. B. i Ł. G. (1) , które to dane znajdują się w aktach głównych oraz załącznikach do nich, a ujawnionych na rozprawie bez odczytywania i bez odtwarzania za zgodą stron. Zauważyć i podkreślić trzeba, iż materiał uzyskany w ramach kontroli operacyjnej stanowił podstawę wyrokowania jako materiał źródłowy. Analizy, czy opracowania tego materiału źródłowego stanowiły jedynie materiał pomocniczy. Podkreślić w tym zakresie zatem trzeba, że Sąd Okręgowy w pełni zasadnie uznał, iż bezprzedmiotowe jest przesłuchanie w tej sytuacji jako świadków funkcjonariuszy Policji czy innych służb dokonujących analizy materiałów z przedmiotowej kontroli operacyjnej, ponieważ dowodem głównym – źródłowym – który podlegał ocenie sądu, był materiał uzyskany w ramach kontroli operacyjnej, a nie owe analizy i opracowania. Przypomnieć nadto należy, że w toku rozprawy głównej żadna ze stron, w tym obrońca oskarżonych, nie wnioskował o odtworzenie konkretnych nagrań, przy czym podkreślić trzeba, że materiały z kontroli operacyjnej były odtwarzane oskarżonym w postępowaniu przygotowawczym i mieli oni wówczas możliwość odniesienia się do tych materiałów. Tymczasem, zarówno obrońca, jak i oskarżeni nie składali (oprócz oskarżonego Ł. G. (1) ) zapoznając się z materiałami śledztwa określonych wniosków dowodowych, w szczególności tych, które naprowadziłyby na ustalenie podważające ich sprawstwo w oparciu o ten właśnie materiał dowodowy. Kwestionowanie obecnie waloru przydatności tego materiału dowodowego jawi się więc jako zupełnie niezrozumiałe i poczytywane może być wyłącznie jako sposób przyjętej obrony. Podkreślenia przy tym wymagało, że w związku z treścią art. 405 § 2 i 3 k.p.k. materiały w postaci nagrań rozmów utrwalone na nośniku, stanowią dowód z dokumentu. Zatem gdy oskarżyciel publiczny wskazał ten dowód do przeprowadzenia na rozprawie, to w wypadku braku konieczności odsłuchania (ujawnienia) na rozprawie, nagrania te podlegają ujawnieniu trybie art. 405 § 2 i 3 pkt 1 k.p.k. , a więc z chwilą zamknięcia przewodu sądowego zostają ujawnione bez odsłuchiwania ( vide : Świecki Dariusz (red.), Kodeks postępowania karnego. Tom I. Komentarz aktualizowany, opublikowano: LEX/el. 2023). Nie jest zatem konieczne wydawanie decyzji procesowej w tym przedmiocie (por. postanowienie SN z 18.05.2022 r., V KK 178/22, LEX nr 3439086). Sytuacja taka miała miejsce w przedmiotowej sprawie, w której – wobec wspomnianego braku wniosku stron – nie powstała konieczność odsłuchania zapisów rozmów telefonicznych. Wobec tego wskazane zapisy w pełni zasadnie wprowadzone zostały do dostępnej sądowi materii dowodowej nie poprzez ich odsłuchanie, ale poprzez ich uznanie za ujawnione bez odsłuchania (co jest równoprawną forma wprowadzenia ich do procesu ( vide : Dudka Katarzyna (red.), Kodeks postępowania karnego. Komentarz, wyd. II, opublikowano: WKP 2020). Zaznaczyć nadto też trzeba, że wyniki kontroli operacyjnej są spójne z pozostałym zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Na sprawstwo i winę popełnienia przez T. Ś. przestępstw zarzucanych mu w pkt I, a Ł. G. w pkt XI wskazują przede wszystkim również wyjaśnienia oskarżonego R. K. (2) oraz protokoły czynności, w ramach których dokonano zatrzymania środków odurzających, okoliczności zatrzymania oskarżonych (...) protokoły przeszukań, zeznania świadków W. L. i T. T. (2) , protokoły oględzin, użycia narkotestu, materiał poglądowy, opinia z zakresu badań fizykochemicznych. Z kolei na sprawstwo i winę popełnienia przez T. Ś. przestępstw zarzucanych mu w pkt III, IV i V, E. Ś. w pkt XII, XIII i XIV, zaś R. K. w pkt XVI, XVII, XVIII, poza zarejestrowanymi w ramach kontroli operacyjnej rozmowami T. Ś. (1) z B. C. , S. S. , E. Ś. (1) , W. P. (1) , M. F. , T. W. , wskazują nadto w szczególności zeznania K. S. (1) i korelujące z nimi zeznania świadków, ukraińskich pracowników magazynu papierosów położonego w L. w B. , nadto czynności procesowe takie jak oględziny, analizy danych z miejsc logowania telefonów komórkowych, materiały uzyskane w ramach międzynarodowej pomocy prawnej, w szczególności w wyniku przeszukania w L. (...) protokoły przeszukania, zatrzymania rzeczy (...) w m. M. , analiza logowań telefonów komórkowych W. P. i T. Ś. . Na sprawstwo i winę popełnienia przez T. Ś. przestępstw zarzucanych mu w pkt VI i VII wskazują poza zarejestrowanymi w ramach kontroli operacyjnej jego rozmowy z N. K. , R. F. (1) , M. Ł. , R. K. (1) , mężczyzną o pseudonimie (...) , M. D. i A. F. , także zeznania M. D. , A. F. , R. F. (2) , częściowo zeznania R. F. (1) i J. D. , nadto także materiały zawiązane z zatrzymaniem (...) zestawu pojazdów przez hiszpańską G. C. – organy ścigania Królestwa H. , które to materiały dowodowe uzyskano w ramach międzynarodowej pomocy prawnej z H. , a kiedy to ujawniono w polskim zestawie ciężarowym 350 kg haszyszu i 127 kg marihuany i zatrzymano N. K. , R. F. (1) i J. D. . Odnosząc się co do tych czynów do zastrzeżeń apelującego zawartych w apelacji dot. osk. T. Ś. , podnieść należy, że Sąd Okręgowy poprawnie i przekonująco wyjaśnił, dlaczego okres czynów przypisanych oskarżonemu w pkt 6 i 7 wyroku jest rozbieżny ze zgromadzonymi w sprawie materiałami dowodowymi w postaci m.in. materiałów z kontroli operacyjnej. W tym zakresie doszło po porostu do omyłki, wskutek której Sąd Okręgowy nie skorygował w punkcie 7 części rozstrzygającej wyroku dnia, w którym doszło do popełniania przestępstwa przypisanego T. Ś. (1) w punkcie VII aktu oskarżenia, tj. z (...) r. na (...) r. Sąd Okręgowy nie miał natomiast żadnych wątpliwości co do tego, że z materiałów kontroli operacyjnej stanowiących podstawę poczynionych ustaleń faktycznych, a także dowodów, na które powoływał się prokurator formułując akt oskarżenia, jednoznacznie wynika, że do próby wewnątrzwspólnotowego przewozu z H. do S. poprzez Polskę znacznych ilości środków odurzających doszło (...) r. Tym samym nie ulega wątpliwości, że przypisane T. Ś. (1) w punkcie 7 części rozstrzygającej wyroku przestępstwo dotyczy tego samego zdarzenia historycznego, co czyn, za który skazani zostali ustaleni P. (1) i H. (1) przez sąd karny Królestwa H. . Z tej też przyczyny nie doszło do skorygowania czasokresu zarzutu VI przypisanego T. Ś. (1) w pkt 6 części rozstrzygającej wyroku. Sąd Okręgowy, czemu także dał wyraz w uzasadnieniu, i co sąd odwoławczy w pełni podziela, nie miał natomiast wątpliwości, iż zorganizowana grupa przestępcza zajmująca się popełnianiem przestępstw nielegalnego, dokonanego wbrew przepisom ustawy, obrotu narkotykami oraz wewnątrzwspólnotowego przewozu środków odurzających z H. do P. oraz S. działała już wcześniej, aniżeli okres wskazany w zarzucie aktu oskarżenia, tj. co najmniej od (...) r. Sąd Okręgowy przyznał natomiast, że i tu doszło w tym względzie z jego strony do oczywistej omyłki podczas redagowania treści wyroku poprzez brak korekty czasokresu funkcjonowania przedmiotowej zorganizowanej grupy przestępczej. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sprawie, omówionego w sposób wyczerpujący przez sąd I instancji, w sposób jednoznaczny wynika, że w opisie przypisanego w pkt 6 części rozstrzygającej wyroku czynu powinno być, że T. Ś. kierował zorganizowaną grupą przestępczą od co najmniej (...) , a nie jak wskazano, od co najmniej (...) Sąd Apelacyjny, mając na uwadze zaistniały błąd, dokonał w tym względzie zmiany zaskarżonego wyroku w punkcie 7, poprzez ustalenie, iż przypisane oskarżonemu T. Ś. w tym punkcie przestępstwo miało miejsce (...) r. Dokonanie tej zmiany było zdaniem Sądu Apelacyjnego możliwe w trybie art. 440 k.p.k. , albowiem jest ono czynione na korzyść oskarżonego (szybsze ustanie karalności czynu, ponadto w sytuacji, gdyby oskarżony ubiegał się o wydanie wyroku łącznego, prawidłowa data czynu ma znaczenie dla ustalenia, czy czyn wchodzi w skład zbiegu realnego – por. art. 85§1 k.k. ). Analogicznej zmiany orzeczenia z zaistniałej przyczyny Sąd Apelacyjny nie mógł już jednak dokonać w stosunku do okresu kierowania przez oskarżonego T. Ś. zorganizowaną grupą przestępczą na terytorium P. oraz H. . W tym bowiem zakresie zmiana ta stanowiłby orzeczenie na niekorzyść oskarżonego (dłuższy okres istnienia tego czynu – zmiana daty początkowej oznaczałaby, że grupa działała dłużej, niż przyjął to prokurator i Sąd I instancji), a brak było apelacji prokuratora, która na takie orzeczenie by pozwalała. Usterki w tym względzie nie można też uznać za oczywistą omyłkę pisarską, którą można sprostować w każdym czasie stosownie do art. 105§1 k.p.k. , gdyż dotyczy ona jednak materialnej części orzeczenia. Zarazem jednak zauważyć i podkreślić należy, iż nawet nie do końca prawidłowy okres popełnienia przestępstwa wskazany w punkcie VI części wstępnej nie rodzi stanu sprzeczności między rozstrzygnięciami z tego punktu i ze skorygowanego punktu VII , bowiem użyte w punkcie VI określenie początku okresu działalności grupy „ co najmniej od (...) roku ” nie wyklucza się z ustaleniem, że przestępstwo z punktu VII popełniono w ramach tej grupy. Przechodząc wreszcie do ostatniej w ramach tych uwag kwestii, Sąd Apelacyjny wskazuje, że na sprawstwo i winę popełnienia przez T. Ś. przestępstwa zarzucanego mu w pkt VIII wskazują przede wszystkim wyjaśnienia W. M. (1) złożone w jego sprawie (...) (Prokuratura Okręgowa w S. ), które znalazły potwierdzenie w szczególności w wykazie i analizie połączeń telefonicznych między numerem użytkowanym przez W. M. (1) , a numerem użytkowanym przez T. Ś. (1) , okoliczności zatrzymania W. M. (...) w Ś. i wyniki przeszukania kierowanego przez niego samochodu ciężarowego, a także zeznania świadka R. J. , nagrania z monitoringu stacji paliw w D. , czy opinia KWP w S. dotycząca zabezpieczonych narkotyków. Zważając na powyższe, w ocenie Sądu Apelacyjnego, za całkowicie nieskuteczne uznać w tym stanie należało próby dezawuowania wyników kontroli operacyjnej. W żadnym razie nie sposób tego materiału uznać za sprzeczny z innymi dowodami. Wbrew wywodom apelującego, sprzeczność taka w żaden sposób nie została wykazana. Odnośnie do zarzutu wymienionego w pkt I.2. (apelacja dot. osk . T. Ś. ) Wbrew stanowisku apelującego, Sąd Okręgowy w pełni poprawnie ocenił zeznania M. D. , A. F. , częściowo R. F. (1) , częściowo J. D. oraz R. F. (2) . Apelujący zdaje się nie dostrzegać, jaki kierunek i walor tym zeznaniom nadano w ramach pozostałego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego mającego przekonywać o sprawstwie i winie oskarżonego w zakresie przestępstw zarzucanych mu w pkt VI i VII. Przypomnieć zatem należy, że świadek M. D. zeznała, że kiedy jej mąż był w H. , dzwonił do niej, mówiąc, że załadunek się przedłuża, co było zgodne z treścią rozmów utrwalonych w ramach kontroli operacyjnej. M. D. nie kryła również, że wraz z bratem R. R. zorganizowała pomoc prawną w H. dla swojego męża i drugiego kierowcy, a także po 2 tygodniach od zatrzymania nawiązała kontakt z żoną R. F. (1) . Świadek szczerze przyznała też, że z T. Ś. (1) po zatrzymaniu jej męża kontaktowała się 2 razy i to oskarżony T. Ś. (1) zapłacił za hiszpańskiego adwokata, przekazując jej gotówkę do ręki. Z kolei świadek A. F. - żona R. F. (1) , przedstawiła znane sobie okoliczności związane z zatrzymaniem jej małżonka, w tym potwierdziła, że w H. korzystał on z pomocy adwokata, za którą to pomoc prawną nie ponosiła żadnych kosztów. Nadto rozpoznała na okazanej jej tablicy poglądowej oskarżonego T. Ś. jako (...) , z którym kontaktowała się już po zatrzymaniu małżonka. Depozycje ww. świadków, żon zatrzymanych na terenie H. R. F. (1) i J. D. , owszem nie wskazywały wprost na dopuszczenie się przez oskarżonego czynów zarzucanych mu w pkt VI i VII, niemniej jednak to przedstawione przez nie okoliczności w postaci wsparcia, w tym finansowego, pośrednio i dodatkowo potwierdziły wnioski wynikające z ustaleń poczynionych na podstawie przeprowadzonej kontroli operacyjnej. Świadkowie ujawniły mianowicie dodatkowy charakterystyczny element działania zorganizowanej grupy przestępczej, jakim jest znajomość jej uczestników, ich wzajemne powiązanie, istnienie dróg przepływu informacji, solidarność grupową oraz również przekazywanie środków do życia rodzinom uczestników grupy. W pełni słusznie ocenił i uwzględnił Sąd Okręgowy także zeznania R. F. (1) i J. D. oraz R. F. (2) . R. F. (1) i J. D. w ramach przedmiotowej grupy zorganizowanej pełnili rolę kierowców przewożących ładunki, wśród których były również narkotyki. Wymienieni przyznali się natomiast do swojej znajomości z oskarżonym T. Ś. , przyznali, że byli na terenie H. na przełomie września (...) r., gdzie zostali zatrzymani przez służby mundurowe w związku z nielegalnym ładunkiem, który mieli przewozić, a następnie skazani przez sąd karny. Z kolei świadek R. F. (2) , brat R. F. (1) zeznał, że kiedy udał się do H. , gdzie spotkał się w więzieniu z bratem, ten przyznał mu się, że przewoził haszysz, a transport miał wykonać na zlecenie T. Ś. (1) . Zeznania wymienionych świadków przekonywały zatem jako dodatkowy element poczynionych ustaleń, o roli i udziale oskarżonego w ujawnionym procederze. Przedstawione przez wymienionych okoliczności, w powiązaniu z pozostałym materiałem dowodowym, w tym zwłaszcza z wynikami kontroli operacyjnej, a nie tylko i wyłącznie jako samodzielne i oderwane od tych materiałów depozycje, stanowiły dodatkowe wzmocnienie dla kategorycznego przyjęcia sprawstwa i winy oskarżonego T. Ś. w zakresie tych czynów zabronionych. Odnośnie do zarzutu wymienionego w pkt I.3. (apelacja dot. osk . T. Ś. ) Zarzut ten jest zupełnie nieuzasadniony. Podkreślić należy, że ani Sąd Okręgowy, ani na etapie postępowania apelacyjnego Sąd Apelacyjny, nie kwestionował treści przedmiotowego wyroku nr (...) Sądu Karnego nr 1 w K. z (...) r., z którego wynika, iż do zatrzymania kierowców - R. F. (1) i J. D. - doszło (...) r. Sąd Okręgowy wyjaśnił natomiast dlaczego, w związku z tymi jednoznacznymi i nie ulegającymi żadnym wątpliwościom ustaleniom faktycznym, pozostawił czasokres czynów zarzuconych oskarżonemu w pkt VI i VII aktu oskarżenia. Jeszcze raz zatem wskazać należy, że w tym względzie doszło wyłącznie do oczywistej omyłki sądu I instancji, który na jej skutek błędnie nie skorygował odpowiednio dat popełnienia przez oskarżonego tych przestępstw. Podkreślana zatem przez apelującego rozbieżność w przedmiotowym zakresie w żadnym razie nie ekskulpuje oskarżonego od wskazanych czynów, zaś zaistniały błąd został przez Sąd Apelacyjny konwalidowany w sposób omówiony już wyżej, jak i w części 5.2 uzasadnienia. Odnośnie do zarzutów wymienionych w pkt I.4., I.5, I.13 (apelacja dot. osk. T. Ś. ) i IX (apelacja dot. osk. Ł. G. ) W rozpatrywanym zakresie nie sposób uznać, iż ocena dowodów dokonana i zaprezentowana przez Sąd Okręgowy jest oceną dowolną, a nie swobodną – dotyczy to w szczególności oceny dowodu z wyjaśnień oskarżonego R. K. , mających niewątpliwie kluczowe znaczenie z punktu widzenia możliwości przypisania oskarżonym T. Ś. odpowiedzialności karnej za czyn z pkt I, zaś Ł. G. z pkt XI, a stanowiący tzw. „ dowód z pomówienia ”. Zarzuty obrońcy czynione w tym zakresie nie zasługiwały w żadnej mierze na uwzględnienie, przy czym szczegółowe odniesienie się do nich wymaga poczynienia kilku uwag o charakterze wprowadzającym. W praktyce wymiaru sprawiedliwości i w poglądach nauki prawa od lat ugruntowane są poglądy co do sposobu postępowania z tzw. dowodem z pomówienia (termin ten dla uproszczenia rozważań będzie dalej używany pomimo skądinąd trafnych zastrzeżeń terminologicznych zgłaszanych w judykaturze – por. wyrok Sądu Najwyższego z 8 stycznia 1988 r., sygn. akt IV KR 175/87, OSNKW 1988/7-8/57 czy wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z 7 października 1998 r., sygn. akt II AKa 187/98, KZS 1998/11/37). Dowód ten stosunkowo często pojawia się w praktyce wymiaru sprawiedliwości, a więc udało się wypracować kilka kluczowych reguł jego oceny, możliwych do zastosowania w większości spraw, w tym i analizowanej obecnie. Poglądy orzecznictwa pozwalają na wyakcentowanie następujących cech szczególnych, jakie musi posiadać dowód z pomówienia uznany za przydatny: - konsekwentnie wskazuje się na szczególny charakter takiego dowodu, wymagającego wyjątkowo skrupulatnej oceny (tak m. in. Sąd Najwyższy w wyroku z 15 lutego 1985 r., sygn. IV KR 25/85, OSNKW 1985/11-12/103 oraz w wyroku z 24 stycznia 1986 r., sygn. IV KR 355/85, OSNPG 1987/3/37), - jednocześnie podkreśla się, iż pomówienie może być samodzielnym dowodem winy innej osoby – wszakże pod określonymi dalej warunkami – zaś sporadyczne i odosobnione wypowiedzi sugerujące, iż obciążające inną osobę wyjaśnienia lub zeznania stanowią jedynie „ informację o faktach wymagających potwierdzenia lub wyłączenia za pomocą innych środków przewidzianych w ustawie procesowej ”, spotkały się z krytycznym przyjęciem doktryny (por. J. Gurgul: Wartość dowodowa pomówienia współoskarżonego, Prokuratura i Prawo 1996/6/31); także Sąd Apelacyjny stoi na stanowisku, iż pomówienie ze strony jednej osoby może wystarczyć dla przypisania innej osobie winy i sprawstwa jako samodzielny środek dowodowy, - podnosi się, iż dla uznania pomówienia za pełnowartościowy i wiarygodny dowód konieczna jest jego niesprzeczność z innymi dowodami, a przede wszystkim nie może ono relacjonować różnych wersji tego samego zdarzenia (tak m. in. w postanowieniu 7 Sędziów Sądu Najwyższego z 3 marca 1994 r., sygn. II KRN 8/94, Wokanda 1994/8/17), - analizując dowód z pomówienia, Sąd winien sprawdzić, czy relacje, w których jedna osoba pomawia inną, są spontaniczne, czy pochodzą od osoby zainteresowanej obciążaniem pomówionego, czy są stanowcze, konsekwentne i zgodne co do zasady oraz szczegółów, czy składający je sam siebie również obciąża, czy tylko przerzuca odpowiedzialność na inną osobę ( vide wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z 7 października 1998 r., sygn. II AKa 187/98, KZS 1998/11/37), a wreszcie czy pomówienie nie wykazuje chwiejności i jest zgodne z doświadczeniem życiowym oraz logiką wypadków (zob. wyroki Sądu Najwyższego: z 28 listopada 1978 r., sygn. VI KRN 246/78, OSNPG 1979/4/64, z 11 września 1984 r., sygn. IV KR 141/84, OSNPG 1985/ 6/85 i z 15 lutego 1985 r., sygn. IV KR 25/85, OSNKW 1985/11-12/103). Sprawdzić nadto należy, czy brak jest wiarygodnych dowodów, iż relacje pomawiające zostały złożone w warunkach wyłączających swobodę wypowiedzi (wskazał na to Sąd Najwyższy m. in. w wyrokach: z 4 maja 1984 r., sygn. IV KR 106/84, OSNPG 1985/2/24 i z 22 maja 1984 r., sygn. IV KR 122/84, OSNPG 1984/11/101). Odnosząc te uwagi ogólne do realiów niniejszej sprawy, Sąd Apelacyjny uznał, iż zostały spełnione wskazane wyżej wymogi konieczne dla uznania za w pełni wiarygodne i przydatne wyjaśnień oskarżonego R. K. . Trzeba bowiem stwierdzić, że dowód ten został w pełni poprawnie i z należytą wnikliwością przeprowadzony w toku przewodu sądowego, a następnie wystarczająco obszernie oceniony w uzasadnieniu. Dowód ten wsparty jest nadto i w szczególności wynikami nagrań rozmów utrwalonych w ramach kontroli operacyjnej, a ponadto raportem nr 2 analizy kryminalnej postępowania przygotowawczego RSD (...) , załącznikiem nr 3 do raportu nr 1 analizy kryminalnej postępowania przygotowawczego (...) z (...) tj. diagram współpracy telefonów komórkowych z kartami telefonicznymi którymi posługiwał się Ł. G. (1) , załącznikiem nr 10 do raportu nr 1 analizy kryminalnej postępowania przygotowawczego (...) z (...) tj. diagram współpracy telefonów komórkowych z kartami telefonicznymi którymi posługiwał się R. K. (2) , załącznikiem nr 26 do raportu nr 1 analizy kryminalnej postępowania przygotowawczego (...) z 12.01.2021r tj. diagram powiązań wybranych połączeń telefonicznych wykonanych w dniach (...) r., załącznikiem nr 27 do raportu nr 1 analizy kryminalnej postępowania przygotowawczego (...) z (...) tj. mapa logowań K. , G. i T. Ś. (1) w (...) r., załącznikiem nr 33 do raportu nr 1 analizy kryminalnej postępowania przygotowawczego (...) z (...) tj. ramka zdarzeń zarejestrowanych w ramach (...) pomiędzy T. Ś. (1) a R. K. (2) w dniach (...) Depozycje oskarżonego R. K. korelują nadto częściowo z wyjaśnieniami oskarżonego O. B. , a ponadto przedstawione przez niego okoliczności, jak i okoliczności ujawnionego zachowania potwierdza treść zeznań świadków W. L. i T. T. (2) , funkcjonariuszy Nadodrzańskiego Oddziału Straży Granicznej w K. , którzy dokonali zatrzymania T. Ś. , Ł. G. i R. K. . Nadto okoliczności tego zdarzenia potwierdzają dokumenty: notatki urzędowe, protokoły zatrzymania osoby, protokoły przeszukania miejsca, notatki z użycia psa służbowego, zestaw danych z SI (...) , protokoły przeszukania osoby, protokoły oględzin rzeczy, protokół użycia narkotestu, protokół ważenia, materiały poglądowe, nagranie z monitoringu, wykazy połączeń telefonicznych, nagrania z kamer przemysłowych oraz opinie biegłych: nr (...) (...) wydana na podstawie ekspertyzy kryminalistycznej wykonanej w Laboratorium Kryminalistycznym Straży Granicznej w W. , opinia z badania pamięci telefonów komórkowych z SIM, rejestratora (...) biegłego P. K. , opinia biegłego z dziedziny informatyki J. B. , nr (...) (...) z zakresu badań fizykochemicznych wydana na podstawie ekspertyzy kryminalistycznej wykonanej w Laboratorium Kryminalistycznym Straży Granicznej w W. . Wysuwane przez apelującego zastrzeżenia i pozorna sprzeczność i niekonsekwencja wyjaśnień oskarżonego R. K. są chybione. Zarówno oskarżony T. Ś. , jak i oskarżony Ł. G. , nie wyjaśnili w żaden logiczny sposób powodu przybycia oskarżonego Ł. G. , jak i oskarżonego R. K. do miejsca zamieszkania oskarżonego T. Ś. . Ten, wbrew temu co usiłuje naprowadzić apelujący, jawi się zaś jako oczywisty: oskarżeni zamierzali odebrać od R. K. ponad 2 kg marihuany. Nieporozumienie co do środków odurzających i podjęte w tym zakresie działania oskarżonych K. i Ś. , jak i wysuwane przez nich co do tych środków roszczenia, jednoznacznie wynikają bowiem z treści utrwalonych rozmów pomiędzy nimi. Przekonania tego, jak i w konsekwencji uznania, iż w tymże procederze brał udział także Ł. G. , nie umniejsza jedna rozmowa, na jaką powołuje się obrońca. Pozostałe bowiem nagrania, których zresztą wiarygodności skarżący nie kwestionował w toku postępowania tak przygotowawczego, jak i sądowego, kategorycznie świadczą bowiem o tym, iż R. K. udał się do oskarżonego Ś. celowo, z zamiarem oddania mu marihuany i odzyskania pieniędzy. Nie jest też żadnym dowodem niekonsekwencji R. K. to, że oskarżony początkowo nie wskazywał na znajomość Ł. G. i tego, czym się zajmuje on w otoczeniu T. Ś. – jest to jego uprawnienie procesowe, z którego mógł skorzystać, a to, że zmienił swoje stanowisko i zdecydował się ujawnić, iż kojarzy Ł. G. i że brał on od T. Ś. „ całą trawę ” na późniejszym etapie, nie podważa jego wiarygodności. Na tym tle, nie sposób jest zatem odmówić racji Sądowi Okręgowemu, iż wobec ujawnionej sytuacji, równie celowa i w pełni świadoma była obecność oskarżonego Ł. G. u oskarżonego T. Ś. . Tłumaczenie, iż był on u T. Ś. tylko ze względów towarzyskich, z troski o jego zdrowie, jest całkowicie nieprawdopodobne w świetle elementarnych zasad doświadczenia życiowego, biorąc pod uwagę przedmiot transakcji, jaka miała między nimi nastąpić. Otóż, w tym zakresie za irracjonalne należy bowiem przyjąć, iż oskarżony Ś. , biorąc pod uwagę chociażby jego sposób działania w ramach ujawnionych grup przestępczych, tj. maskowanie, kontakt wyłącznie z niektórymi członkami grupy, pozwoliłby na to, aby osoba postronna, za jaką przedstawiał się oskarżony Ł. G. , miałaby być świadkiem przestępczego procederu w postaci dokonanego obrotu środkami odurzającymi w postaci marihuany pomiędzy nim a R. K. ; trzeba w szczególności podkreślić, iż wizyta K. nie była żadnym zaskoczeniem, została wcześniej zapowiedziana i uzgodniona, tak więc nie można w żaden odpowiedzialny sposób wywodzić, że oskarżony G. po prostu „ pechowo ” trafił do Ś. w nieodpowiednim momencie, zaś sam Ś. nie mógł wówczas wiedzieć, że w jego domu zjawi się wówczas K. . Takie lekkomyślne zachowanie stoi w jawnej opozycji do zdolności i możliwości oskarżonego Ś. , wynikającego niewątpliwie chociażby z dotychczasowego doświadczenia kryminalnego. W tym stanie, Sąd Okręgowy w pełni słusznie więc uznał i przyjął, że oskarżony Ł. G. doskonale wiedział, w jakim celu oskarżony R. K. pojawił się u oskarżonego Ś. i był on wtajemniczony w całą transakcję, która nie doszła do skutku wyłącznie z uwagi na interwencję funkcjonariuszy Straży Granicznej. Wskazane na tym tle przez apelującego braki (brak ujawnienia środków pieniężnych czy śladów daktyloskopijnych), z racji waloru i przydatności pozostałych ww. materiałów dowodowych nie mogą zatem stanowić przekonywującego argumentu ekskulpującego oskarżonych od ww. czynów. Za takowy nie sposób jest także uznać stosowania środków zapobiegawczych o charakterze wolnościowym w miejsce tymczasowego aresztowania. Rozstrzygnięcie w tym zakresie miało charakter wpadkowy i wyrażane przez sąd rozstrzygający o danym środku zapobiegawczym oceny co do ustalenia przesłanki z art. 249§1 k.p.k. nie są w żaden sposób wiążące dla sądu rozstrzygającego ostatecznie o winie i sprawstwie oskarżonych; zresztą jedynie na marginesie wypada zauważyć, iż uważna lektura postanowienia na k 311-312 wcale nie potwierdza, że sąd rozpoznający zażalenie na tymczasowe aresztowanie uznał, że brak jest dowodów uprawdopodabniających sprawstwo oskarżonego – wręcz przeciwnie, takie prawdopodobieństwo zostało stwierdzone, co wprost wynika z uzasadnienia ww. postanowienia – zresztą inaczej sąd ten nie mógłby przecież stosować żadnych środków zapobiegawczych (podstawą stosowania wszystkich środków, także wolnościowych, jest przecież duże prawdopodobieństwo sprawstwa – art. 249§1 k.p.k. ). Co się zaś tyczy kwestii niesłusznego przyjęcia miary znaczności zatrzymanych środków odurzających z racji ich gorszej jakości, stwierdzić kategorycznie należy, że argument ten jest całkowicie chybiony biorąc od uwagę wyniki badań fizykochemicznych. Sąd Apelacyjny nie widział żadnych powód ku temu, aby przyjętą wagę środków móc jakkolwiek kwestionować. Sąd Odwoławczy w całości podziela tym samym stanowisko Sądu Okręgowego, tak w zakresie materiałów dowodowych, jak i sposobu ich oceny, iż stanowi on wystarczającą podstawę potwierdzającą sprawstwo i winę oskarżonych w analizowanym zakresie. Odnośnie do zarzutów wymienionych w pkt I.6. (apelacja dot. osk. T. Ś. ), w pkt III.2. (apelacja dot. osk. E. Ś. ) i w pkt VI.2. (apelacja dot. osk. R. K. ) W sprawie nie sposób także uznać, jakoby ocena dowodów dokonana i zaprezentowana przez Sąd Okręgowy była oceną dowolną, a nie swobodną w zakresie oceny dowodu z zeznań świadka K. S. , mających niewątpliwie kluczowe znaczenie z punktu widzenia możliwości przypisania oskarżonym: T. Ś. odpowiedzialności karnej za przestępstwa zarzucone mu w pkt III, IV i V, E. Ś. w pkt XII, XIII i XIV, zaś R. K. w pkt XVI, XVII, XVIII, a stanowiący tzw. „ dowód z pomówienia ”. Zarzuty obrońcy czynione w tym zakresie nie zasługiwały w żadnej mierze na uwzględnienie. W tym względzie aktualne pozostają uwagi o charakterze wprowadzającym przedstawione co do takiego rodzaju dowodu, czynione w stosunku do oceny z wyjaśnień oskarżonego R. K. . Nie powielając zatem w tym względzie tych rozważań, podać trzeba, że także i w stosunku do zeznań tego świadka zostały spełnione wskazane wyżej wymogi konieczne dla uznania ich za wiarygodne i przydatne do czynienia na ich podstawie ustaleń faktycznych w zakresie ujawnionej działalności oskarżonych. Trzeba bowiem stwierdzić, że K. S. (1) w sposób szczegółowy przedstawił, jak wyglądało tworzenie hali magazynowej na polecenie T. Ś. (1) oraz przystosowanie jej do działalności związanej z produkcją papierosów. Świadek szczerze przyznał też, że to oskarżony T. Ś. poprosił go o przywiezienie pracowników narodowości ukraińskiej do pracy w fabryce papierosów z lotniska w K. albo D. , co potwierdzili z kolei zatrzymani w L. U. , w tym podali pseudonim (...) S. ( R. ). Świadek potwierdził także, że zajmował się opieką i zaopatrywaniem ukraińskich pracowników w jedzenie, za co płacił oskarżony T. Ś. i co również znalazło swoje odzwierciedlenie w słowach zatrzymanych (...) r. „ magazynierów ”. Świadek szczerze stwierdził, że po kilku pobytach na terenie, gdzie byli zakwaterowani ukraińscy pracownicy, wyczuwał zapach tytoniu i wiedział, że jest prowadzona produkcja papierosów, jednakże nie widział maszyn przy pracy, niemniej jednak uznał, że hala była dobrze wykonana i zabezpieczona, gdyż miała pozaklejane okna, a do ochrony służył monitoring. Nadto świadek zgodnie z prawdą potwierdził, iż został zatrzymany z papierosami na terenie H. (1) podczas transportu, o który poprosił go (...) , którym to pseudonimem (...) S. posługiwał się przez cały czas składania swoich zeznań, a po okazaniu 

[... tekst skrócony ...]