II AKa 179/12

Sygn. akt : II AKa 179/12 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 6 czerwca 2012 r. Sąd Apelacyjny w Katowicach w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący SSA Michał Marzec (spr.) Sędziowie SSA Wojciech Kopczyński SSA Mirosław Ziaja Protokolant Agnieszka Przewoźnik przy udziale Prokuratora Prok. Apel. Małgorzaty Bednarek po rozpoznaniu w dniu 6 czerwca 2012 r. sprawy wnioskodawców K. G. i J. G. - w przedmiocie zadośćuczynienia za doznaną krzywdę wynikłą z pozbawienia wolności ojca J. G. (1) na skutek apelacji pełnomocników wnioskodawców od wyroku Sądu Okręgowego w Częstochowie z dnia 20 lutego 2012 r. sygn. akt. II Ko 61/11 1. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację za oczywiście bezzasadną, 2. kosztami sądowymi za postępowanie odwoławcze obciąża Skarb Państwa. Sygn. akt II AKa 179/12 UZASADNIENIE Sąd Okręgowy w Częstochowie wyrokiem z dnia 20 lutego 2012 roku sygn. akt II Ko 61/11 zasądził od Skarbu Państwa na rzecz K. G. i J. G. kwoty po 17 500 złotych wraz z ustawowymi odsetkami od dnia uprawomocnienia się wyroku tytułem zadośćuczynienia za represjonowanie ich ojca J. G. (1) . W pozostałej części wniosek oddalił. Apelację od tego wyroku wniósł pełnomocnik wnioskodawców. Zaskarżył wyrok w całości i zarzucił obrazę przepisów prawa procesowego art. 2 § 2 kpk , art. 4 kpk , art. 5 § 2 kpk , art. 7 kpk i art. 438 § 3 kpk oraz obrazę art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 23 lutego 1991 roku o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa polskiego . Wniósł o zmianę wyroku i uwzględnienie żądania wniosku w całości bądź uchylenie zaskarżonego wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje. Apelacja okazała się oczywiście bezzasadna. Trudność w szczegółowym odniesieniu się do apelacji wynika z faktu jej wadliwego sporządzenia. Choć pełnomocnik w zarzutach apelacji podnosi naruszenie szeregu przepisów prawa procesowego, to w jej dalszej części nie wskazuje na czym naruszenia konkretnych przepisów miałyby polegać. O tym więc, by starał się wykazać jaki te naruszenia miały mieć wpływ na treść wyroku, tym samym, w ogóle nie mogło być mowy. Zamiast tego w uzasadnieniu apelacji skupia się na polemice z ustaleniami faktycznymi sądu I instancji w zakresie dotyczącym kwestii odszkodowania, w szczególności czasookresu przejścia J. G. (1) na emeryturę i rodzaju wykonywanej przez niego w chwili aresztowania pracy, oraz kwestionuje wysokość zasądzonego zadośćuczynienia. Dlatego też na wstępie należy podnieść, iż ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd I instancji nie nasuwają zastrzeżeń, są one bowiem oparte na wynikach przewodu sądowego i nie zawierają błędów logicznych czy faktycznych. Sąd Okręgowy przeprowadził pełne postępowanie dowodowe a zebrane dowody ocenił bez przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów określonej dyspozycją art. 4 kpk , art. 5 § 2 kpk i art. 7 kpk . Sąd Okręgowy dysponował możliwą do zgromadzenia dokumentacją dotyczącą ojca wnioskodawców oraz miał bezpośredni kontakt z przesłuchiwanymi osobami na sali sądowej i dokonując oceny przeprowadzonego w ten sposób materiału dowodowego w sposób prawidłowy zwrócił uwagę, w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, na istotne dowody przesądzające o ustaleniu, iż J. G. (1) z dniem 31 marca 1951 roku przeszedł w stan spoczynku i rozpoczął pracę o charakterze dorywczym przy składowaniu drzewa. Nie ma potrzeby w tym miejscu wszystkich argumentów szczegółowo powtarzać wystarczy podnieść, iż materiał dowodowy na którym Sąd Okręgowy oparł swe ustalenia to przede wszystkim dokumenty złożone w toku postępowania – zaświadczenia z dnia 26 czerwca 1953 roku i 9 listopada 1960 roku /k-30 i 32 akt/. Podnoszone przez wnioskodawców wątpliwości co do treści tych dokumentów, jak słusznie to argumentował sąd I instancji w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, nie mogły odnieść spodziewanego przez nich skutku i podważyć treści tych zaświadczeń. Także różnica w określeniu czasu przejścia na emeryturę J. G. (1) wynikająca z obu tych zaświadczeń jest pozorna. Zaświadczenie z dnia 26 czerwca 1953 roku dokładnie precyzuje tę datę – 31 marzec 1951 rok, gdyż zostało wydane krótko po przejściu represjonowanego w stan spoczynku, zapewne w oparciu o dokumentację, zaś zaświadczenie z dnia 9 listopada 1960 roku zostało wydane później, w oparciu o zeznania świadków i ma charakter mniej precyzyjny, jako, że określono tylko rok przejścia na emeryturę – 1951. Taką ocenę potwierdzają też dokumenty IPN, z których wynika, że J. G. (1) w toku prowadzone śledztwa był określany jako emeryt leśniczy /k-56 akt II Ko 215/08. Także ustalenia Sądu Okręgowego dotyczące późniejszej pracy represjonowanego, która jako mająca charakter dorywczy, a więc niepewny i okresowy, nie mogła stać się podstawa zasądzenia odszkodowania, są prawidłowe, mają oparcie we wskazanym materiale dowodowym sprawy. Z listy płac znajdującej się wśród dokumentacji z Nadleśnictwa H. znajdującej się na k – 57 jednoznacznie wynika, iż wynagrodzenie represjonowanego od 1951 roku było wyliczane godzinowo, co byłoby niemożliwe gdyby był dalej gajowym. Szczegółowo ta kwestia została omówiona w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Uwzględniając doznane cierpienia, czasokres pobytu w więzieniu oraz zdarzenia przyszłe, a więc potencjalne zmiany w życiu osobistym jak i zawodowym represjonowanego tym spowodowane należało, zdaniem Sądu Apelacyjnego uznać, iż przyjęta przez Sąd Okręgowy kwota łącznie przyznanego obu wnioskodawcom zadośćuczynienia – 35 000 złotych wynikająca, jeśli podzielić tę kwotę z okresem represji, z przyjęcia kwoty 2 500 złotych za każdy miesiąc pobytu, jako podstawy wyliczeń do przyznanego odszkodowania, nie jest z pewnością zaniżona. Mieści się ona w granicach przeciętnej wartości przelicznika przyjmowanego w okręgu apelacji (...) za każdy miesiąc pobytu represjonowanego w warunkach więziennych. Nie umniejszając w niczym cierpień ojca wnioskodawców należy podkreślić, iż sąd meriti nie ustalił, by doznane przez niego cierpienia odbiegały od dolegliwości doznawanych przez inne osoby represjonowane w ówczesnym czasie, które również dochodziły zadośćuczynienia. Kierując się powyższymi przesłankami zaskarżony wyrok należało utrzymać w mocy, a odnosząc się do konkretnej treści wniesionej apelacji należało ją uznać za oczywiście bezzasadną. Orzeczenie o kosztach postępowania ma oparcie w obowiązujących przepisach.